ters meditasyon

kamboçya işçi sınıfının günlük yaşamı

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Fri, 10 Jul 2009 18:07:38 PDT

# beni huzursuz eden şey yükseklik değil; korkmuyorum, başım bile dönmüyor aksine çok hoşuma gidiyor yüksekten bakmak. uçağa binmek korkutuyor; ne uçağı, dönme dolap bile sinirimi bozuyor çünkü yüksekteyken, beni taşıyan şeyin dağılacağını düşünüyorum; dağılacak, parçalanacak, devrilecek; her an bunu düşünüyorum; şimdi, birazdan, diye, kasım kasım kasılıyorum. yer seçerken, pencere kenarı olsun ama kanat görmek istemiyorum, asla, dedim ve nedense, sanki, "pencere kenarı olsun ama sadece kanat görmek istiyorum" anladı dangalak(lar); gidişte de dönüşte de bu oldu. çok uzun ve detaylı küfürler savurdum kendilerine ama yolculuk bittikten sonra geçti öfkem. belki de özellikle öyle yapıyorlar; korkunun üzerine git, korkunla tatile çık, korkuna bira ısmarla... yahu, bu anlamsız bir korku, fobi işte, sana ne oluyor; hava alanına yakın yerde oturuyorum, günde seksen bin uçak geçiyor tepemden, daha bir tanesi bile düşmedi; ha yani ben içindeyken düşmesinden korkuyorum, evimin tepesine inecek diye değil... bir yandan da, gerçekten, bu bok riskli olsa, öyle evlerin, apartmanların üzerinden inmesine izin vermezler; bak gayet de mantıklı düşünebiliyorum, ama ne var ki öyle olmuyor işte: en ufak bir garip ses (garip ses ne demekse, sanki yıllarım uçaklar içinde geçti) en ufak bir sarsıntı, "işte, kopacak bir tarafı, açılacak tepesi" gibi saçma sapan korkuları tetikliyor. "e binme sen de, ne kafa şişiriyorsun" diyorum kendi kendime, hemen akabinde "ama o kadar yol saatlerce çekilmez, bir saatte gitmek var" diye bir laf geliyor, "evet yahu, o da var" diyorum. bilet ücretleri de, neredeyse otobüs ücretleri seviyesinde zaten. bir de "çoluk çocuk biniyor; yuh sana!" gibisinden gazlar var tabii...

(tam bu bölgede uçaklar yüzünden ve yoldaki araçlar yüzünden ölen/yaralanan insan sayısı nedir acaba? st. marteen'miş fotoğraftaki yer; videoları da ilginç)

# röyksopp konserinde bir dolu foto, video çekerim, en güzellerini buraya eklerim diyordum ama öyle olmadı; bir iki tane "ışık" fotoğrafı çekebildim sadece. müzisyenler çıkana kadar arkalarda kaldığımızdan, onlar çıktıktan sonra önlere geçmek olanaklı olmadı. ayrıca ses hem yetersiz düzeyde hem de kötüydü. mekanı da pek sevmedim. cart curt etmeyim; epey eğlendim...

# geçenlerde bizim iti (goldie) yakınlardaki parka götürdüm. akşam saatleriydi. hem kısa süre önce kendini göstermeye başlayan göbeklenmenin önüne geçmeyi hem de hayvanın enerjisini atmasını amaçlıyordum. köpeğini salmış bir kadın vardı parkta; köpeği koşturuyor o da izliyordu. "sen de koşmak ister misin şu bücürle beraber?" diye sordum bizimkine. "serbest bırak beni, gerekirse koşarım, çekiştirip duruyorsun bir saattir, park burası, biraz serbestlik lazım bana" dedi utanmaz. serbest bıraktım ve o sırada yanımıza gelmiş olan ufaklıkla bir süre koklaştılar. bizimki pek de heyecan göstermeden, sağı solu koklamak için zırt pırt duraksayarak eğlenmeye başladı. köpekleri takip ederek kadına yaklaştım, iyi akşamlar diledim, işte çok güzel bir köpeğiniz var falan filan, bildik muhabbetler başladı; köpekler olmasa hayatta konuşmayız birbirimizle, bunu da biliyoruz hani. "havalar da çok sıcak" laf olsun zaman dolsun lafına, "evet, doğanın düzenini bozduk" diye cevap vermem kesmedi beni, "...üstelik bir iki sene sonra güneşte patlamalar olacakmış, çok korkunç ısınabilirmiş gezegen" gibi bir ekleme de yaptım; ne gereği varsa. kadın "güneşteki patlamalardan çok daha önemli şeyler olacak" diye gizemli bir laf etti. "marduk falan mı?" diye gülerek konuştum; "marduk ne ki?" diyecek şimdi diye hazırlık yaptım bir yandan da. "öyle de denilebilir" dedi; "başka bir boyut ve algı açılacak..." köpeklere baktım, bizimkinin keyfi yerindeydi, sağı solu koklamayı ihmal etmeden bir o yana bir bu yana koşuyordu yeni arkadaşıyla. "doğrudur..." dedim, kadını geçiştirmek için. "duyu organların kadar algılayabilirsin çevreni, burnun olmasaydı koku üzerine en ufak bir şey bilemezdin; işte kendilerini hazırlayanlar, zaten kendilerinde bulunan ama şu anda bilmedikleri duyu organlarıyla, şimdi hayal bile edemeyeceğin şeyleri algılayacaklar" dedi bir çırpıda. "oeh" dedim içimden, bu teyze de şu fotokopilere bağlayanlardan belli ki, diye de ekledim. "aslında haklısınız, bizde burun olmasa, hiç bir kokuyu algılayamayız ve aynen dediğiniz gibi kokular hakkında en ufak bir bilgimiz bile olamaz; tamam ama bir iki sene sonra ne olacak ki? yani biri bize yeni organlarımızı mı tanıtacak?" diye sordum. "seninki çok uzaklaştı" dedi kadın ve derhal gösterdiği yöne baktım. serseri goldie epey uzaktaki bir köpeğe doğru koşturuyordu. "hay aksi, iyi akşamlar" dedim ve itin peşine düştüm.

# michael jackson'ın ölümüyle beraber bilgisayarım da öldü ya, işte neredeyse tam bir karış boyutlarında bir diz üstü (diz üstü bile değil; oyuncak gibi bir) bilgisayarla idare etmeye başladım. asıl bilgisayarım servisten dönmedi hala ve bu eski, küçük üstelik ingilizce klavyeli (kardeşim çin'den almıştı üç beş sene önce) bilgisayar ile bir şeyler yazmak bana eziyet geliyor. (evet bir süre sonra alıştım, sonuçta tuşların üzerinde hangi simge var o kadar da önemli değil.) üstelik bu hafta içi bol cırcır böcekli, götü yana devirmeli, deniz ve güneş üzerine dağ taş soslu üç beş gün geçirdikten sonra nine inch nails ve santigold izlemeye gideceğim. işte bu nedenlerle temmuz 2009 ölü geçecek ters meditasyon için. ama boş da durmadım; tekrar : tersmeditasyon.tumblr.com ve elbette : friendfeed.com/obeca

death of michael - michael'ın ölümü

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Thu, 02 Jul 2009 03:58:10 PDT

michael'ın önce hastaneye kaldırıldığına, kısa süre sonra da hayatını kaybettiğine dair haberler, tartışmalar akarken o gece, içim oldukça sıkıldı, "bu adam da ölürse herkes de ölür ki, herkes neyse de, ben bile ölürüm yahu" diye... ölebileceğini düşünmeye başlayınca, için sıkılıyor, kan basıncın değişebiliyor, of diye temiz hava alma ihtiyacı hissedebiliyorsun. işte bir yandan haberleri takip ederken bir yandan da içime sıkıntılar basarken bilgisayarın ekranı dondu. fare imleci, ekrana çakıldı. renkler bir iki adım attıktan hemen sonra "bizde 32 bit dermanı kalmadı, yok olmuyor..." dedi ve renkler de uçtu. işte o an ne michael kaldı, ne varoluş buhranı, "ne oluyor! hop!" diye bilgisayarı resetledim. yeni bir başlangıç yapalım bebeğim, tüm hatalarımızı düzeltelim şeklindeki düşüncelerim, ekranın altıya bölünmüş olduğunu gördüğüm anda yok oldu: büyük olasılıkla ekran kartı nanaydı; michael'a yetişmeye çalışıyordu gökyüzünde. tüm gayretiyle açılan bilgisayar sanki her zamanki gibi devam etmemi bekliyordu ancak bana altı küçük masaüstü sunmakla kesinlikle iyi bir şey yapmıyordu. yalan söyleyecek değilim; gezegenin en etkili pop ikonlarından biri kayıp gitmişti ancak ben bilgisayarım için üzülüyordum.

elbette bilgisayar, "garanti" kapsamında olduğundan, servise gitti, bir ara düzeltip gönderirler, eskisi gibi devam eder çalışmaya, ancak, buraya dikkat, michael her ne kadar ölmemek için çok çalışmış olsa da, bir servise falan gönderilmedi. doğru mudur bilmiyorum, çok da umursamıyorum ama, michael'ın öldükten sonra bedeninin dondurulmasını istediğini duymuştum sanki, işte, teknoloji gelişince canlandırsınlar diye; ölmeyi hiç istemiyordu rahmetli, en azından bir ara öyle haberler çıkardı gazetelerde, mecmualarda; belki sonra sonra "koy götüne gitsin, michael jackson'ım ama yine de mutlu değilim, lanet olsun bu hayata" gibisinden düşüncelere kapılmıştır? [bilgisayarımın bozulmasıyla michael'ın ölüm haberini almamın benzer saatlere denk gelmesinden kaynaklanan; kurulabilecek benzerlik ve ilişkiler üzerine daha fazla şey okumak istemediğini fark ettim birden.]

içimde kalmasın söyleyim, ben michael jackson mı prince ( O(+> ) mi diye sorsalar, kendimi biliyorum, "ne bakımdan, hangisi ölsün gibi mi?" diye, soruya soruyla karşılık verir, "yuh! insan ol biraz, hangisini daha çok seviyorsun?" diye soruyu netleştirdikleri takdirde, "prince..." diye cevap verirdim ama "...michael ölse daha çok üzülürüm" diye de eklerdim. işte böyle hayat, slayer'ı daha çok seviyorum ama metallica ölse (ölse evet...) daha çok üzülürüm. işte tam bu noktada, kendimle mücadeleye giriyorum: "aslında çok daha iyisinin var olduğunu bildiğin halde, üstelik onları da sevdiğin halde, bazılarıyla çok daha duygusal bir bağ kuruyorsun; sence nedir bu?" diye soruıyorum kendime. "aşk gibi mi?" diye, yine soruyla karşılık veriyorum ve "yok, muhtemelen ilk gördüğün olduğu için" diye mantıklı bir cevapla kendimi savuşturuyorum ancak "o zaman ilk görüşte aşk!" diye konuyu dağıtıyorum...

michael jackson'ın en sevdiğim şarkısı "billie jean"; bir çok şarkısını çok seviyorum aslında ama billie jean en sık dinlediğim şarkısı. hayatının büyük bölümünde "başkası" olmaya çalışmış michael jackson isimli muhterem ve muhteşem karakterin bu şarkısının bir çok yorumunu bulacaksın şimdi. daha da fazlası için de "daha fazlası" bağlantısına tıklaman yeterli. (10 cover 5 remix toplam 18 şarkı)

cover listesi:
berk & the virtual band - billie jean
chris cornell - billie jean
chris cornell - billie jean (live)
david cook - billie jean
ian brown - billie jean
jamie lancaster & karen souza - billie jean
josh & anand - billie jean
neil finn - billie jean
shinehead - billie jean
sly & robbie - billie jean
the bates - billie jean

(remix versiyonlar üzerinde fazla durmadım açıkcası, ciddi baksan onlarca vardır...)

-chris cornell - billie jean (live)

-jamie lancaster & karen souza - billie jean

-the bates - billie jean

-berk & the virtual band - billie jean

-david cook - billie jean

laf: newsweek türkiye, 36. sayı, nihal bengisu karaca'nın yazısından - ama tüm yazıyı beğenmiş, evet işte budur, demiş değilim- kısacık bir hakikat: "billie jean'in büyüsüne kapılmamış olana, neşeden ve ritim duygusundan nasibini almamış bir zavallı olarak bakmak mümkündür (...)"
görsel: colectiva.tv

death of marat - marat'ın ölümü

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Tue, 30 Jun 2009 04:16:36 PDT

aslen doktor olan ama daha çok fransız ihtilalini ateşleyen gazete yazılarıyla ve liderliğiyle bilinen marat (jean paul marat) ile ressam jacques-louis david arkadaşlarmış. marat, jakobenlerin lideri olduktan kısa bir süre sonra yakalandığı bir cilt hastalığından dolayı, günün büyük bölümünü banyo küvetinde geçiriyormuş. jironden taraftarı charlotte corday, gizli bilgiler getirdim diyerek marat'a yaklaşmış, bıçağını çekmiş, marat'ı öldürmüş... tabii bu cinayetin bedeli olarak kendisine de giyotin yolu görünmüş...

dönemin hükümeti tarafından ısmarlanması üzerine, david arkadaşının ölmüş halini resmetmiş. (1793) cilt hastalığından kaynaklanan yaraları bereleri yansıtmadığı gibi, eline bir mektup tutuşturmuş ("il suffit que je sois bien malheureuse pour avoir droit à votre bienveillance" ["senin iyi halini ödüllendirmek için mutsuz olmam gerekiyor"] diye bir cümle okunuyor mektuptan) bir de söylenene göre, sanki bir azizmiş hatta isa peygambermiş gibi göstermiş resminde.

olay ayrıca, aynı yıl (1793) joseph roques tarafından, "the death of marat" ismiyle; paul baudry tarafından, 65 yıl sonra, 1858'de, "charlotte corday" ismiyle; 87 yıl sonra, 1880'de, jean-joseph weerts tarafından "l'assassinat de marat" ismiyle ve 1907 yılında, edvard munch tarafından "death of marat I" ve "death of marat II" isimleriyle tekrar yorumlanmış. (munch küvet yerine yatak çizmiş; ama kaç marat var ki bir kadın tarafından yattığı yerde bıçaklanmış?)

(joseph roques - the death of marat)

(paul baudry - charlotte corday)

(jean-joseph weerts - l'assassinat de marat)

(edvard munch - death of marat I)

(edvard munch - death of marat II)

joseph roques, paul baudry, jean-joseph weerts ve edvard munch, cinayeti yorumlamışlar ama bir sürü insan da, epeyce ünlü olan, david'in tablosunu yorumlamış. resim pop kültüre pek yansımamış sanırım, ya da ben rastlamadım ama bir çok insan fotoğraf makinesinin karşısında küvete atmış kendini, resmi canlandırmak adına...

(artzinechina.com)

(bonomatos 1 ve 2)

(blue-bebop) (djezyon.com)

(ememist)

(lior patel) (suhuiyu.com)

(ibolomania) (djailledie)

(laura wendenburg)

(a. haltenhof) (uh_sonamos)

(pigtp007) (flashback)

(pinhankara)

(daphna kadabra) (w. b. kurtz)

polygonist (1 - 2)

(sandow birk)

(smichanczyk)

(designyoutrust.com)

kaynak:
joseph roques - the death of marat
edvard munch
bir cinayetin üç versiyonu

tüm görseller (46 adet)

la peste

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Tue, 16 Jun 2009 14:12:57 PDT

la peste veba hakkında bir kısa animasyon. renkleri, ortamı, karakterleri, havası hatta hikayesi bile şahane olmuş. derhal haber etmeli, bu sene en iyi kısa animasyon oscar ödülünü bu filme ayırsınlar, en azından aday olsun. gerçekten de çok beğendim.

film fransızca ama ingilizce altyazılı da... livier dubocage, michal firkowski, benoît galland ve gildas le franc bir araya gelmişler, ki eminim birbirinden pırlanta kişiliklerdir, bu filmi yaratmışlar. biraz daha bilgi aradım ama "böyle güzel bir film için daha detaylı bir site hazırlanabilirdi" düşüncesiyle arayışım kısa sürdü. yine de bakmak istersen: la peste

on beş : düğüm

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Tue, 16 Jun 2009 13:27:00 PDT

(ilk bölüm burada)

“lütfen sakin olun... sanırım hepiniz bir yanlış anlamanın içindesiniz...” dedi cinson. dört çift şaşkın göz onu izliyordu. cinson kendinden emin bir ifadeyle konuşmaya devam etti:
“sifonda bulunan prezervatifin nereden geldiğini merak ediyorsunuz değil mi?”
“ne?” diye bağırdı mirveddin bey. cinson onu duymazlıktan geldi.
“prezervatifi oraya koyan kişi, kısadalga’dır.” diye bombasını patlattı cinson.
“ne?” diye bağırdı bu sefer dört kafa. cinson lafı uzatmadan sonucu söylemiş olmaktan dolayı kendiyle gururlanıyordu. her türlü açıklamayı yapabileceğinden emin, hiç de sakin olmayan ev sakinlerini bakışlarıyla tartıyordu.
“kısadalga mı? onun ne işi olabilir prezervatifle?” diye sordu bayan müessir.
“efendim, kısadalga onu bir balon olarak görüyormuş... sanırım şişirirken patlamış... o da korkup prezervatifi sizin sifon deponuza saklamış...”
“haa... balon bom booom! vay canına!” diye söylendi haltettin bey.
“çok saçma! nereden bulacak ki prezervatifi?” diye sordu bay tansık. cinson bu soruyu beklemiyordu ve bu büyük bir hataydı. kendini birden, böyle önemli bir sorunun sorulma ihtimalini hesap edememesi yüzünden oldukça aptal hissetti. mevsimnormalleri’nin ismini veremezdi. en azından buna cesaret edip edememe konusunda bir karara varamazdı çünkü bir uşak olması itibariyle sorunları çözmeye ve yeni sorunlar yaratmamaya yönelik bir yapı kazanmıştı. en mantıklı olan, zaten sorunlu olan kısadalga’da bu olayın sona ermesiydi.
“sokaktan bulmuştur... bilemiyorum efendim...” diye birşeyler geveledi. kısadalga’nın konuyla alakalı olarak sorulan her soruya saçma sapan laflarla karşılık vereceğini ümit ederek parmaklarını oynattı.
evde, bir prezervatifle işi olabilecek tek kişi mevsimnormalleri’ydi ve kendini berbat hissediyordu. kısadalga’nın prezervatifi kendi odasından almış olma ihtimalini düşünmüyordu. bundan emindi. üstelik kaçabileceği bir yer de yoktu çünkü zaten odasındaydı.
“pekala...” dedi bay tansık, “bu prezervatif konusunu sonra konuşuruz, çok geç oldu...”
mevsimnormalleri derin bir nefes aldı...
“şimdi izin verirseniz mevsimnormalleri’yle konuşmam gerekiyor....”
...ve nefessiz kaldı...
“ben de mi?” diye sordu bayan müessir, biraz alınmış...
“evet balım; lütfen...”
“seni odamızda bekliyorum; çünkü benim de seninle konuşmam gerekiyor...” dedi ve çıktı odadan bayan müessir. haltettin bey hala kısadalga ve daha yeni duyduğu prezervatif olayını hazmetmeye çalışıyordu ve hazım kolaylaştırıcı olarak cinson’u seçmişti. uşağı kolundan çekip dışarı çıkarırken soracağı ilk soru kafasında şekillenmişti...
“efendim bir emriniz olursa...” diyebildi cinson, odadan dışarı sürüklenirken.
mevsimnormalleri babasına baktı. olabildiğince anlamsız bakmaya çalışıyordu ve aslında bunun için çabalamasına hiç gerek yoktu.
“bak mevsimnormalleri, benimle olabildiğince açık konuşmanı istiyorum senden...ne olursa olsun, baban olarak her şeyi bilmeye hakkım var değil mi? bunun için de seninle açık konuşmaya...”
mevsimnormalleri’nin bakışları terliklerinden babasına doğru yönlenirken, her ne sonuç doğuracak olursa olsun, her şeyi, tüm gerçekliğiyle, en azından kendisini aklayabilecek kadarıyla anlatmaya kara verdi.
“baba ben...” dedi ve babasının biraz aptallaşmış şekilde, yatağının kenarındaki komodinin üzerine atılmış olan sutyenine gözlerini dikmiş olduğunu fark etti. sustu.
bay tansık kendini topladı ve şaşkın şaşkın kızına baktı.
“ben... her neyse.. sabah, evet sabah konuşuruz... eee, iyi geceler mevsimnormalleri... dediğim gibi, sabah devam ederiz... eee, belki...” dedi ve odadan çıktı.
mevsimnormalleri yine derin bir nefes aldı ve rahatlamış bir şekilde babasına iyi geceler diledi.

on altı : paketteki son sigara

sessizce çalışma odasına dalıp kapıyı kilitleyen bay tansık, bilgisayar ekranında azgınca sevişen kızın memelerine bakıyordu. kızının sutyenine bunlar gibi üç meme daha girerdi ve bay tansık bir süre sonra böyle bir kıyaslama yapmış olduğu için çok utanmıştı. bu çılgınca sevişen ahlaksız kız, kendi kızına şaşırtıcı derecede benzeyen, ama kesinlikle mevsimnormalleri olmayan bir kızdı.
kızı aşağılık bir orospu değildi; kızı kötü yola düşmemişti; dünya aleme rezil olmak...
bay famodin’i yine ateş basmıştı. ekrandaki kızın kendi kızı olmadığını ispatlamanın tek yolu kızının memelerinden bahsetmek olmamalıydı. yüzü benziyor sadece, o başka biri diyerek kurtulmak mümkün müydü?
bay famodin kapıya çevirdi başını çünkü kapısına vuruluyordu. hemen netten çıktı ve kapıyı açtı. bayan müessir, kontrol etmeye çalıştığı bir şirinlik ifadesini yüzüne takmış, kendisine bakıyordu.
“ne yapıyorsun bu saatte tansık?”
belli ki kısadalga’yı sorgudan geçirmiş ve rahatlamıştı...
“e.. eski dosyalardan, bir hastamın gelişim sürecinde aşağılık kompleksiyle ilgili bir grafiğin...”
“her neyse... seninle konuşmalıyım...”
“konuşmak mı?”
“evet... bu gün üzerine çok gittim senin... özür dilerim...”
“ah balım... bu gün zor ve uzun bir gündü... ama bak her şey yolunda görünüyor...”
famodinler yatak odalarına geçerken, sonbaharın ilk yağmuru solmaya başlamış yaprakların üzerine ürkek ürkek...
falan filan...

(bitti evet.)

food (jídlo )

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Mon, 15 Jun 2009 16:34:09 PDT

jan svankmajer'in yazıp yönettiği food (jídlo), 1992 yapımı bir animasyon. gerçek oyuncuların yoğunlukla kullanıldığı bu üçleme, kahvaltı, öğle yemeği ve akşam yemeği başlıklarından ibaret. toplamda yaklaşık on yedi dakikalık bu kısa filmin öğle yemeği başlıklı ikinci bölümü hemen aşağıda. (kahvaltı ve akşam yemeği de bunlar işte...)

on dört : yoğurt leke bırakmaz

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sat, 13 Jun 2009 17:40:25 PDT

(ilk bölüm burada)

bay tansık, pencerenin önünde dikildi bir süre. bayan müessir spor kanalındaki wrestling programını izlerken sinirli sinirli sigara içiyor; yaşlı haltettin uyukluyor; cinson maket uçağın kanadına bir şeyler sürüyordu.
“mevsimnormalleri nerede?” diye sordu bay tansık. bayan müessir kocasına bakmadan cevap verdi:
“odasındadır...”
uşak cinson bay famodin’in ardından endişeyle baktı.
mevsimnormalleri’nin odasından müzik sesi geliyordu. bay tansık kapıya vurdu. kız ‘girin’ demeden de kapıyı açtı. mevsimnormalleri bilgisayarının başındaydı.
“baba?”
“ne yapıyorsun?”
“hiç; arkadaşlarla sohbet...”
“sohbet ha? biliyor musun bu gün çok şaşırtıcı bir mail aldım...”
mevsimnormalleri masmavi bir yoğurt gibi hissetti kendini. patlamak üzere olan bir kase yoğurt! ağzından tek bir kelime bile çıkmadı çünkü o an gerçekten de bir kase yoğurdun, hem de mavi bir yoğurdun düşünebileceği kadar düşünebiliyordu.
“mailde ahlaksız görüntüler vardı ve görüntüdeki kız sana çok benziyordu..”
“ba.. bana mı benziyordu? ben...”
mavi yoğurt birden babasının bir psikolog olduğunu hatırladı. evet, görüntüleri görmüştü babası ve kendisinden şüphelenmekle kalmayıp, neredeyse emin olaraktan hesap soruyordu. mevsimnormalleri aslında bir kase yoğurda göre çok daha zekice akıl yürütüyordu.
“...ben bir şey anlamıyorum…” dedi. zaten şaşkın olduğu için ayrıca şaşırmış numarası yapmasına da gerek kalmıyordu.
“sana çok benziyordu, hatta sensin, diyebilirim...”
“bu da ne demek oluyor baba?” diye şaşkınlığına biraz da kızgınlık ekleyerekten sesini yükseltti mevsimnormalleri. en iyi savunma saldırıdır, görüşü genlerine kazınmış biriydi...
“benimle açık konuş mevsimnormalleri!” diye sesini yükseltti bay tansık; aynı görüş kendi genlerinden kızına geçmişti...
“neler oluyor?” diye sesini duyurdu bayan müessir; sadece tartışmaya dahil olma isteğiyle...
bay tansık karısının bu işe şu aşamada dahil olmasını hiç istemiyordu. mevsimnormalleri de istemiyordu çünkü bu, işini iki kat (belki de üç kat, çünkü annesi bir psikolog değildi) daha zorlaştırabilirdi.
“bu da neyin gürültüsü böyle!” diye haltettin bey de odaya dalınca; anne, baba ve kız ayrı ayrı sebeplerden, iyice gerildiler. ama bokunu çıkaran uşak cinson oldu. şimdi tam zamanı diye düşünerekten olabilecek en yersiz ve zamansız konuşmayı yaptı.
(...devam edecek)

marco brambilla - civilization

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Thu, 11 Jun 2009 07:38:42 PDT

marco brambilla'nın, crush ile ortaklaşa hazırladıkları "civilization" karanlık bir ortamda, büyük bir ekrandan izlenmeli. hatta daha öncesinde bir şişe votka içmek de fena fikir sayılmaz. tabii videoyu "repeat" modunda izlemek gerek, belki yarım saat falan? o kadar etkilendim işte. ancak bu video, new york standart hotel asansörleri için hazırlanmış. asansörün yukarı (ya da aşağı) hareketine uygun olarak, asansörde bulunan yüksek çözünürlüklü ekrana (fotoya tıkla, kocaman açılsın, ekran dedim geçtim ben) yansıyacakmış görüntüler... o halde, elinde dibi görünmüş bir şişe votkayla, bir aşağı bir yukarı hareket eden sarhoş müşteriden bahsedelim. işte, benim ruh ikizim! standart hotel görevlileri o adama (ya da kadına) dokunmasınlar, madem böyle bir video koydunuz, deliren müşterileri de anlamak zorundasınız!

youtube bende nanay diyorsan tam da buradan, vimeo üzerinden; çok ilginç bir şeymiş bu, daha net izlesem ben, diyorsan asıl buradan izleyebilirsin bu cennet cehennem yolculuğunu...

on üç : patlayan mavi yoğurt

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Wed, 10 Jun 2009 10:59:52 PDT

(ilk bölüm burada)

bayan müessir’den yayılan gergin dalgalar, yemekteki herkesi etkiliyordu. yemek yenirken konuşulmaması gerektiğini düşünürlerdi ve bu kurala uymaya çalışırlardı ancak bir ölüm sessizliğinde yemek yemek de çok sıkıcıydı. özellikle de çocuklar için...
“pirzatif ne demek büyükbaba?” diye sordu molar. dirhem kardeşine öfkeyle, annesine suçlu suçlu baktı...
“ne?” dedi haltettin bey, saçma sapan da olsa bir konuşma fırsatı doğmuş olmasından memnundu.
“ben sana o kelimeyi ağzına almayacaksın dememiş miydim!” diye kızdı bayan famodin.
“hayır anne dememiştin...” dedi molar. bayan famodin bir an aptallaştı.
“bana demiştin anne... ama molar çok aptal olduğu...”
“sensin aptal!”
haltettin bey halinden memnundu. ama bayan famodin iyiden iyiye öfkelenmişti.
“bu evde hiç kimse o kelimeyi ağzına almayacak! susun ve yemeğinizi yemeye devam edin!”
mevsimnormalleri, önündeki tabaktaki pirinç tanelerini sayıyor ve o anda başka bir yerde, herhangi bir yerde olmayı nasıl da çok istediğini düşünüyordu. her şey o kadar berbat gidiyordu ki, artık avrupayı bir tren turuyla gezmek istediğini ve bunun için ailesinden izin istemeyi bir münasebetsizlik olarak görmeye başlamıştı. paris’i, roma’yı ve o ismini duyup, resimlerini görüp iç çektiği şehirleri asla göremeyeceğini düşünüyordu.
evden kaçıp, fas’ta bir fahişe olarak yaşamına devam etmeyi hayal ederek biraz daha salata aldı tabağına...

(...devam edecek)

ralph goings

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Tue, 09 Jun 2009 06:16:09 PDT

tabii ki de bunlar fotoğraf değil, hepsi de resim. hiperrealist ressam ralph goings amcanın altmışlardan itibaren yaptığı işlerden... zaten amerika'da, altmışlarda ortaya çıkmış hiperrealizm. yahu çıksana 400 yıl önce; ortalıkta fotoğraf makinesi falan yokken? işte hep böyle: "vaay be.." diye şaşırdıktan hemen sonra kendini toplayıp "ama fotoğraf makinesi diye bi'şey var; ne saçma" diye bok atmaya başlıyor insan bu tür resimlerle karşılaştığında. hayranlık kıskançlığa mı dönüşüyor ne? üstelik, ressamların çoğu da sevmiyor ve çok da ciddiye almıyor bu akımı. ben de benzer duygu ve düşünceleri paylaşıyorum bu akıma karşı. derler ya her şeyin fazlası zarar; bu da gerçekçiliğin fazlası işte...

yine de "fotoğraf gibi" deyip gereksiz (pırt kırt) bulacağıma "fotoğraf değil işte" deyip hayranlıkla bakıyorum bu tür resimlere. etkileniyorum, şaşırıyorum; resim için değil, onu yapan adamın yeteneğine, sabrına şaşırıyorum.

dış güzellik

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Mon, 08 Jun 2009 15:08:42 PDT

fences diye bir uygulama indirdim, masa üstünü düzenlemeye yarıyor; üstelik gayet de güzel bir görünüme kavuşturuyor. (evet kırk yılda bir de olsa, bilgisayar ve uygulamalar hakkında bıtbıtlanabiliyorum... sanırım bu yazı haricinde, sadece, süper bir "şey" olan nada hakkında bir yazı var sitede...) ha işte, kurdum programı, gayet de güzel, tamam da neden yansıtıyorum buraya? çünkü, hemen akabinde duvar kağıdı arayışına girdim (madem masaüstüne yenilik getirdim...). deviantart üzerinden bir dolu görsel indirdim ve bir de küçük bir rastgele duvar kağıdı değiştiren program buldum (wallpaper changer). her neyse, programları tavsiye ettiğim anlaşılmıştır ama asıl önemlisi, bulduğum duvar kağıtları... bir bölümü aşağıdaki gibi olan bu görsellerin tamamını (ve daha önceden yer almış bazılarını) da belki lazım olur diye bir güzel sıkıştırdım, paket yaptım. öyle işte...

(tinypilot)

(emciem) (alexxg)

(lordzoltan) (katia88)

(freakyframes)

(artnerdem) (silent-broken-wish)

(tinypilot) (jeevay)

(e-m-i-l-a)

(viirus92) (headvoid)

(akkasone) (freakyframes)

(norke)

(momentica-one) (stuntkid)

(iunewind) (thebestisaac)

(beaucoupzero)

ben de dedim ki...

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sun, 07 Jun 2009 15:04:36 PDT

* happy tree friends diye bir çizgi dizi var, internet üzerinden yayınlanıyor bölümleri. şiddet ve vahşete mizah sosu katmışlar, çocuksu komik çizgi film karakterlerine yaklaşık iki dakika boyunca acı çektiriyorlar. bazen yüzünü iğrenmeyle buruşturduğun halde gülerken yakalıyorsun kendini. (demek insan bazen kendinden uzaklaşabiliyor?) her neyse, nasıl şeylermiş ki, benim midem de sağlam, mizah kaslarım da gelişmiştir diyorsan eye candy, crazy antics ve helping helps isimli bölümlerini senin için seçtim, hemen şimdi, üzerlerine tıklayıp izleyebilirsin... işte bu çizgi filmler aklıma yıllar önce duyduğum bir fıkra silsilesini getirdi. bir zavallı ahmet vardı fıkrada (ya da ali) ve onun annesi (genellikle...). bu ahmet'in bazen kolları, bazen bacakları yoktu. bazen de ne kolları ne de bacakları vardı. net hatırlamıyorum ama şöyle bir şeydi aşağı yukarı: "kolları olmayan ahmet nefis kurabiye kokusunu alınca derhal mutfağa koşmuş. mutfak tezgahının üzerinde, biraz önce fırından çıkmış kurabiyelere iştahla bakan ahmet, 'anne canım çok çekti bana biraz kurabiye verir misin?' diye sormuş. bulaşıkları yıkayan annesi, 'e ahmet, tezgahın üzerinde duruyor işte, alıver oradan" demiş.'" bak bir tane daha "bacakları olmayan ahmet, pencerenin yanındaki koltuktan dışarda top oynayan çocuklara bakıyormuş. kendi kendine söylenmiş: 'ben de onlarla oynamak isterdim' diye... bunun üzerine annesi 'ama ahmet senin bacakların yok ki? nasıl oynayacaksın onlarla?' demiş." çok fena değil mi, hiç de komik değil... ama kalabalık bir arkadaş grubunda, arada bir iki tane de "çüş noktası" olmayan geyik insanlar varsa, durum değişebiliyor; belki ilk önce "saçmalamayın be böyle fıkra mı olur?" falan diyorsun ama örnekler arttıkça, geyik arkadaşların hayal güçleri coştukça sen de gülmeye başlayabiliyorsun... ayıp ama gerçek!

*karnaval diye bir dizi var ya; işte onu izledim bitirdim. ilk iki sezonu. üçüncü sezonunu, "roma" dizisine para yetiştirebilmek için çekmemiş hbo kanalı diye duyunca roma'yı izlemeye başladım. aslında öyle değil, karnaval ile roma'yı bir arkadaşım aynı pakette göndermişti, nasıl olsa izleyecektim ama olsun, ben bahsettiğim motivasyonla yaklaştım. tamam, roma güzel diziye benziyor, henüz başındayım ama karnaval da öyle bırakılmaz ki? böyle de bir anım var işte...

* (lost spoiler) "milyon yıllık öngörün buysa, tüküreyim hikmetine..." demez mi siyah beyaza ya da beyaz siyaha ya da daha kafa karıştırıcı: gri kendi kendine? (yok be şaka)

*daha çok şarkı, görsel, internet olsun diye: tersmeditasyon.tumblr.com

on iki : wrestling bir gösteridir

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sat, 06 Jun 2009 13:24:01 PDT

(ilk bölüm burada)

“gün boyunca başıma bin çeşit ağrı girdi...” dedi bayan müessir. ancak bay tansık oldukça bitkin ve düşünceli görünüyordu.
“bak sigara içtim bu gün!” eğildi ve küllüğü aldı. “işte bak, tam dört sigara içmişim!”
bay tansık ceketini koltuğun üzerine bıraktı. bayan müessir bunun üzerinde durmadı...
“benimle gel konuşmamız lazım...” diyerek yatak odasına yöneldi bayan müessir. bay tansık da bir sigara yakıp karısını izledi.
“şu prezervatif işini bugün halledeceğiz!” dedi bayan müessir, pencerenin önüne geçerken; dışarıda rüzgar ağaçları sallıyordu. bay tansık, aynalı masanın yanındaki koltuğa gömüldü. konuşmuyordu.
“bana anlatmayı düşündüğün bir şey var mı?” diye sordu bayan müessir.
“prezervatifin canı cehenneme!” dedi bay tansık ve etraf buz kesti. şoke olan bayan müessir döndü ve kocamanlaşmış gözlerini kocasına dikti. adam sigarasının ucundaki küle dalıp gitmiş, berbat bir haldeydi.
“ne... ne demek istiyorsun?”
“prezervatifin canı cehenneme!”
“ama?”
“bak müessir, o prezervatifin orada bulunması ya çok kötü bir şaka ya da çocukların işi...”
“çocuklar mı? onlar prezervatif kelimesini bile telaffuz edemezler!”
“öff! bir yerden bulmuşlardır; ne olduğunu bile bilmiyorlardır...”
“neler diyorsun sen!”
“bana biraz zaman ver müessir; kafam çok karışık...”
bay tansık güven verici ve ikna edici olmuştu bayan müessir’in üzerinde. bunu sağlayan etkenlerin en önemlisi de yüzündeki o çok düşünceli, üzgün, yıkılmış, bedbaht, kıstırılmış, panik içinde, mutsuz ve çaresiz ifadeydi.
uşak cinson, yemeğin hazır olduğunu söylediğinde, canının istemediğini söyledi bay tansık. kocasının fazla üzerine gitmek istemeyen bayan müessir onu yalnız bırakıp aşağı indi.
bay tansık’ı endişelendiren, kızından nasıl olup da hesap sorabileceği konusuydu. bu p*rno görüntüleri izlemiş olmasını, karısını ve ailesini yıpratmayacak bir şekilde açıklamalıydı. kendisinin herhangi bir p*rnografik görüntüyle hiçbir ilgisi olamazdı. falanca arkadaşım, filanca tanıdığım gösterdi de diyemezdi çünkü tüm falanca ve filancalar da kendisi gibi saygın insanlardı ve onlar da asla bu tarz basitliklere prim vermezlerdi.
aklına hiçbir çözüm gelmiyordu bay tansık’ın...

(devam edecek)

home - yann arthus-bertrand

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Fri, 05 Jun 2009 15:56:52 PDT

home, gezegenin güzelliklerini muhteşem bir görsellikle sunmanın ötesinde, tüm canlı hayatıyla beraber bu güzel gezegenin, insan denilen hayvan yüzünden, her an biraz daha cehenneme döndüğü gerçeğine dikkat çekmek isteyen bir belgesel. yönetmen yann arthus-bertrand, 54 ülkeyi gezip, üç yılda tamamlamış bu belgeseli.

tamamı havadan çekilmiş görüntüleri, sanki öleceği raporlarla belirtilmiş bir kanser hastasını izlermiş gibi izledim. (akşam tekrar ve daha dikkatli izleyeceğim...)

"insanlık geçtiğimiz birkaç kısa on yılda, gezegenin yaklaşık dört milyon yıl süren evrimle kurulan dengesini altüst etti. ödenecek bedel ağır, ama artık karamsar olmak için çok geç: insanlığın bu gidişatı tersine çevirmesi, dünya’nın zenginliklerini yağmaladığının farkına varması ve tüketim kalıplarını değiştirmesi için hemen hemen 10 yılı var." diye yazıyor, ntv'nin home (yuva) belgeseli için ayırdığı sayfada... yani on yıl daha laylaylom yapabileceğiz, ondan sonra "tamam yeter bu kadar, azıcık insan olalım, ehe he" diye kendimize gelip, gezegene çeki düzen vermek istediğimizde (ki hiç ama hiç sanmıyorum, öylesine bir aydınlanma, aklını başına toplama, dangalaklıktan vaz geçme kararı alınacağını) gezegen bize en kibar şekliyle "hassiktir!" çekecek... beter olalım, yakışır bize...

(luc besson, francois-henri pinault, yann arthus-bertrand)

90 ülkede bu gün (neden; çünkü dünya çevre günü bu gün) aynı anda gösterilen belgesel, youtube üzerinden de özel bir arayüzle yayınlanıyor. (ntv yayınını kaçırdıysan: portlak )

www.home-2009.com

tiananmen meydanı 1989

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Wed, 24 Jun 2009 07:04:47 PDT

4 haziran 1989 tarihinde, pekin'de, tiananmen meydanında öğrenci, aydın ve işçiler gösteri düzenledirler ve çıkan olaylar sonucu, hükümet güçlerine göre 200 - 300, çin öğrenci birlikleri ve çin kızılhaçına göre 2000 - 3000 kişi hayatından oldu. olaylar neden çıktı, nasıl gelişti gibi bilgileri konuyla ilgili wikipedia sayfasından inceleyebilirsin.
bu gün, bir iki yerde ( bir ve iki), o günün simgesi haline gelen, meçhul isyancının, tankların önünü kestiği ünlü görüntünün yorumlarını gördüm. derhal, en bilgiç yüz ifademi takınarak, "öyle olmaz ki, iki üç örnek verilecek olduktan sonra ne anladım ben o işten" deyip, google, flickr ve deviantart üzerinden bir tarama yaptım. aynen aşağıdaki gibi sonuçlandı araştırmam:

(nevver)

(ivorydrive)

(imsteevin) (iamjacksbrokenheart)

(tihz_ho) (dantonsspot)

(kevis)

(picormdwe)

(stevenhott) (nocaptionneeded.com)

(simpsons)

(rlcwallpapers)

(xxpanthernovaxx) (ashley903)

(airtonyli) (balakov)

(halvorbodin)

(maxmagnusnorman.coml)

(backwardscity.blogspot.com)

(nikahang kowsar)

(t-shirts.cafepress.com) (www.taiwandc.org)

(nocaptionneeded.com)

(orijinal görüntü)

(tankın içindeki - (pangeaday.org)

(nocaptionneeded.com)

(roger waters - watching tv)

on bir : saçmalık

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Wed, 03 Jun 2009 14:32:30 PDT

(ilk bölüm burada)

“nerede kaldın; yarım saat içinde dönerim demiştin?”
bayan müessir sigara içiyordu.
“anne sen sigarayı bırakmıştın?”
“tekrar başlamam icap etti... cinson’a söyle yemek hazırlansın... baban birazdan gelir...”
bayan müessir sigara içtiği yetmezmiş gibi bir de spor kanalında wrestling izliyordu. mevsimnormalleri ortadan kaybolması gerektiğini anlayacak yaştaydı.
uşak cinson’un mutfakta bayan firez’le lafladığından emin olan mevsimnormalleri, mutfak kapısının önünde dirhem’le karşılaştı.
“meraba abla... pirzatif ne demek?”
“ne?”
“pirzatif...”
“ne bileyim ben!”
mevsimnormalleri, kardeşinin ne dediğini anlamaya çalışsaydı sadece kafası karışırdı. mutfağa daldı.
“bay cinson...”
“bay cinson burada değil küçük hanım...” dedi bayan firez.
“hay allah; nerede acaba?”
“bilemiyorum küçük hanım....”
mevsimnormalleri gerçekten de pek zeki biri değildi. bay cinson’u, bayan firez’e yemeği hazırlamasını söylemesi gerektiğini söylemek için arıyordu.
“belki bahçeye çıkmıştır!” diye seslendi bayan firez, mevsimnormalleri’nin ardından...
gerçekten de uşak cinson, haltettin bey ve kısadalga bahçedeydiler. uşak cinson kendini pek de iyi hissetmiyordu.
“cinson, bu çocuk en az senin kadar sersem! ne var ki senden on kat daha eğlenceli!”
kısadalga çok uzun süren bir konuşmadan sonra, şöyle özetlenebilecek bir şey anlatmıştı:
“balon oldu, bom, bom, patladı. bom patladı. ablanın balonu çok kızar. ben de bom olunca, balon. ben de balon.”
gerçekte o kadar da sersem olmayan cinson, bu küçük ve bir o kadar da anlamsız görünen kelime gruplarından, baş belası bir tablo oluşturmayı başarmış gibiydi. haltettin bey ise kendi halinde eğleniyor gibiydi.
“ee, sen ne yaptın balonu?” diye sordu cinson, tedirgince...
“işte ben buna eşit zekaların karşılaşması derim!” dedi haltetttin bey. ancak onu duymazlıktan geldi diğerleri..
“ben de balon bom!” dedi kısadalga.
“bom balonu bana ver de saklayım...” dedi cinson.
“olmaz! olmaz! bom balonu sakladı!” dedi kısadalga.
“nereye sakladı?” diye sordu, kafasındaki hedefe ulaşmaya çalışan cinson.
“olmaz! gizle! ben, bom olunca, abla çok kızar!”
uşak cinson, sanki, ben hiç de sersem değilim, aksine çok da zekiyim, düşüncesini, en azından kendine ispatlamak için açtı ağzını:
“sifonu bozmuşsun ama!”
kısadalga ellerini çırptı. gerçekten de sersem sersem gülüyordu.
“sus! sus!” dedi. uşak cinson büyük bir sorunu çözmüş olmanın o eşsiz rahatlığıyla işaret parmağını dudaklarının önüne götürdü. (buna kısaca, ‘sus işareti yaptı’ denir...)
“bay cinson! bay cinson! annem yemeğin hazırlanmasını istiyor...”
cinson, mevsimnormalleri’ne, çok önemli bir sırrını biliyorum küçük hanım, der gibi baktıysa da, mevsimnormalleri tabii ki bunu anlamadı. uşak cinson bir yandan da, açıklama zamanı geldiğinde nasıl olup da konuşma cesareti bulabileceğini düşünüyordu.

(devam edecek...)

scoop volante

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Mon, 01 Jun 2009 15:45:49 PDT

koskoca evren, sırf dünyaya manzara olsun diye mi var? koskoca dedim ama insan aklının alamayacağı bir büyüklük, enginlik, uçsuz bucaksızlık, sessizlik, susuzluk, kontörsüzlük pırt kırt... neyse de, gerçekten de, muhterem insan douglas adams'ın "dediği" gibi, evren büyük, ama gerçekten büyük, çok büyük...
uzaylıları (dünya dışı varlıkları) seviyorum, bunu da her fırsatta belirtirim. ama uzay gemilerine, gezegenimizde bırakıldığı iddia edilen uzaylı izlerine, "bir gün gelecekler, sizinle korpilt* geçtik diyecekler... görün bakın..." gibi sözlere pek düşkün değilim. tabii bu, bir uzay gemisi görüp de sanki belediye halk otobüsü görmüşüm gibi soğukkanlı ve umursamaz davranacağım anlamına gelmiyor. bak, itiraf edeyim, eğer dünyalı kaçırma gibi derdi olan varlıklar varsa, ben tam onların aradıkları tipim! salak gibi isterim, beni gemilerine alsınlar, başka bir gezegene götürsünler... elimden geldiğince anlatırım bildiklerimi; saç, deri hücresi, kan ve idrar testlerine de hiç sesimi çıkarmadan razı olurum.
kolay tabii böyle konuşmak, bir uzay aracı ile ya da bizzat uzaylı ile karşılaştığımda büyük olasılıkla alfabeden iki bilemedin üç harf kullanma limitiyle (ebebebebe, ehehehehe, höyhöyhöy... bu embesilce örnekler bile çok oldu) garip sesler çıkaracak ve yerimden bile kımıldayamayacağım(dır). sanırım en fazla görüntü kaydetme isteği doğacaktır içimde ve tabii ki bu isteği gerçekleştirme durumunda sürekli titreyen, sağa sola kayan bir video ya da bulanık, boktan bir fotoğraf elde edeceğim(dir). buradan da anlıyoruz ki, arada sırada piyasaya çıkan görüntülerin bazılarının gerçek olduğunu düşünebiliriz. elbette aynı nedenle ("çok heyecanlandım sorma!" duygusunu hissettirmek için) sahte görüntüler özellikle titrek, bulanık hazırlanıyor.
neyse, bir dakikalık komik bir animasyon için seksen satırlık yazı yazmanın anlamı yok. gerçi yine de şaşırdım kendime: an azından animasyonla doğrudan ilgili bir şey yazdım...

*pleiades dilinde "taşak"

bu şarkı kimin?

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Mon, 01 Jun 2009 13:54:45 PDT

chia e tazi pesen? (bu şarkı kimin?) çok eğlenceli ve ilginç bir belgesel. istanbul'da bir içki masasında, bir yunanlı, bir makedon, bir türk, bir sırplı ve bir bulgar muhabbet ederlerken, şarkıcı "katibim" şarkısını söylemeye başlıyor. bunun üzerine, "bu bizim şarkıdır" diye bir iddialaşma başlıyor. masanın bulgar vatandaşı, aynı zamanda belgeselin yönetmeni adela peeva teyze, bu şarkının izini sürmeye karar veriyor.
türkiye, yunanistan, arnavutluk, bosna hersek, sırbistan, makedonya ve bulgaristan'da çekiliyor belgesel. tüm bu hem farklı hem de yıllar içinde aslında öyle ya da böyle birbirinden oldukça etkilenmiş insanlardan "katibim" şarkısını dinlemek elbette keyifli... bununla beraber, "bizim şarkımız tabii ki, yok daha neler" görüşünün sağlam bir inançla savunulmasını izlerken, bu halkların birbirlerinden bazen "ölümüne" nefret ettiklerini görmek (şüphesiz tarihi bir gerçek) düşündürüyor insanı. şarkının (ya da türkünün) sözleri değişiyor her defasında, bazen aşk, bazen din bazen başka bir şey tema oluyor sözlere. kültürel bir sperm sanki bu şarkı; yıllar içinde o toplumdan çıkmış şu topluma girmiş, her topluma da kendi çocuğunu bırakmış: eh hepsi de "çocuk bizimdir" diyor...

video ingilizce alt yazılı ve malesef görüntü kalitesi yerlerde sürünüyor yine de rahatlıkla izlenebiliyor...

"chia e tazi pesen?" (2003)
70 dakika.
yazan ve yöneten: adela peeva

on : olay örgüsü

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sun, 31 May 2009 03:21:11 PDT

(ilk bölüm burada)

bay tansık’ın gözlerinden alev fışkırıyordu. canı kadar sevdiği kızı dudak uçuklatacak rezilliklere alet olmuştu.
“babamın internete olan düşkünlüğünü bilmiyor musun lanet karı!” diye bağırdı mevsimnormalleri.
“o sen değilsin!” diye bağırdı miralda, “o benim ve bu çok basitçe ispatlanabilir! hem baban kalkıp da sana böyle bir şey soramaz ya!” diye devam etti bağırmaya.
bu rezilliğin hesabını nasıl olup da o şıllık kızımdan soracağım peki, diye düşündü bay tansık. odasına dalıp da, seni gidi orospu, demek p*rnolarda oynuyorsun ha, diye haykıramam ya, diye düşünmeye devam etti.
“sormak mı? ağzıma sıçar be, sen neden bahsediyorsun!” diye bağırdı mevsimnormalleri.
bir marangoz olsaydım, elime geçirdiğim bir odun parçasıyla odasına dalar, eziverirdim kafasını, diye düşündü, dişlerini sıkan bay tansık...
“binlerce p*rno görüntü var nette... hem baban gibi bir adamın p*rno sitelerle ne işi olacak ki?” diye bağırdı miralda.
“saçmalama muayenehanesindeki bilgisayarı kullanırken gördüm; bir sürü p*rno siteye girmiş!” diye haykırdı mevsimnormalleri.
ama bir marangoz olsaydım asla internetle bir işim olamazdı; öff, saçmalıyorum, diye düşündü bay tansık.
“en kötü durumda, görünenin sen olmadığını ispatlayabilirsin!” diye bağırdı miralda.
“ah, bakın benim memelerim çok daha büyük, diye mi!miralda! saçmalama! ayrıca onun sen olduğunu da asla söyleyemem.” diye haykırdı mevsimnormalleri.
kızımı milyonlarca insan iğrenç bir rezaletin sürtük bir parçası olarak gördü; lanet olsun, bunu bana nasıl yapabilir, diye söylendi, dişetlerini kanatan bay tansık.
“söyleyemez misin? neden, neden söyleyemeyecekmişsin ha!” diye bağırdı miralda.
“senin gibi bir insanla arkadaş olduğumu bilmeleriyle o filmde gerçekten oynadığımı zannetmeleri aynı şey de onun için!” diye kükredi mevsimnormalleri.
“benim gibi mi! benimle sevişiyorsun be! benden utandığını mı söylüyorsun şimdi?” diye bağırdı miralda.
“saçmalama! saçmalama! onlar senin başarılı bir hukuk öğrencisi olduğunu sanıyorlar!” diye bağırdı mevsimnormalleri.
onu bu pisliğe kim itti, kim itti de benim kızım bu hallere düştü, diye düşündü, yumruklarını sıkan bay tansık.

(...devam edecek)

"city of salt"

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sat, 30 May 2009 14:24:55 PDT

kahn ve selesnick'in sitesinden, "city of salt" başlıklı çalışmadan birkaç örnek aldım. başka başlıklarda daha bir dolu şey yapmışlar; hepsi de görülmelik... city of salt başlığı altında, her dijital işin öyküsü de var. yok, yapım aşamaları değil, bildiğin öykü... aslında aklımdan geçmedi değil; "ben de hariçten gazel okusam, kafama göre her birinin altına bir şey uydursam..." diye. belki arada sırada döner, aşağıdaki resimlerin altına bir şeyler uydururum? yapmadığım şey değil; bir şeyler ekleyip ekleyip öylece bırakmıyorum, arada sırada dönüp sağını solunu değiştiriyor, ak dediğimi kara yapabiliyorum... e tabii ne olacaktı, bildiğin oyuncak bu, (oyuncak mı bu?) maksat, zaman geçerken, sanki biraz yavaşlamış gibi hissedeyim... çok dokunaklı oldu bu cümle sanki? daha sonra silip yerine "maksat, hayat eğlenceli geçsin" yazar, sonra da bu cümleyi silerim...

(siteyle işin bittikten sonra, sayfanın altındaki "back to aeroplastics" bağlantısına tıklamanı da tavsiye ederim...)

silversun pickups - growing old is getting old

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Fri, 29 May 2009 08:14:49 PDT

silversun pickups'ın "growing old is getting old" isimli şahane şarkısını çok sık dinliyorum bu günlerde. videoları var mıdır, kimdirler necidirler diye merak etmemiştim de aslında ama denk geldi işte. meğer pek sempatiklermiş; basçı abla özellikle... şahane şarkılarını şahane bir performansla çaldıklarını gördükten sonra daha da bir sevdim kendilerini...

[tam ekran izle şunu...]

"sort of", "panic switch" ve "the royal we" şarkılarını da çalmışlar. onları da spinner.com üzerinden izleyebilirsin. ("royal we" de gayet güzel bir şarkı bu arada...)
ayrıca müzik videoları, grup hakkında bilgi için: silversunpickups.com

dokuz : iyi halt ettin

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sun, 31 May 2009 03:22:44 PDT

(ilk bölüm burada)

haltettin bey, kısadalga’yla konuşmaktan çok büyük bir keyif alıyor olmasa da, onunla konuşulması gerektiğini düşünen, koca evde de çok sıkıldığından, bu düşüncesini gerçekleştiren geveze bir ihtiyar olduğundan... falan... falan...
“bu evde bir şeyler dönüyor evlat... benim yaşlı gözlerimden pek bir şey kaçmaz, bilirsin...”
kısadalga arada sırada konuşur ve çok nadir olarak, o da tesadüfen, anlamlı şeyler söylerdi. ancak bu gün her zamankinden daha suskun görünüyordu.
“cinson sersemini konuşturmayı denedim ama nafile... onun ağzından laf almak bir budist rahibini osurtmaktan daha zordur zaten...”
“balon... balon...”
“haklısın evlat; ama sana bir şeyler daha söyleyeceğim... söylemek de ne demek; sana bir görev vereceğim... bir görevin olsun ister misin evlat?”
“bomba... bom!”
“evet, çok büyük bir patlama gerçekleştireceğiz seninle... tabii.. bana şuradan bir bardak su verir misin?”
kısadalga bir süre büyükbabasına boş boş baktı. sonra oldukça ağır hareketlerle kalktı ve üzerinde bir bardağın ve sürahinin durduğu masaya yaklaştı. fakat daha başka bir şey yapmadı. gözlerini sürahiye dikti ve öylece beklemeye başladı.
“evet evlat, hadi al eline şu sürahiyi ve...”
oğlan durmaya devam ediyordu. sanki sürahinin kendisine anlattığı çok önemli bir şeyi, olanca dikkatiyle dinliyordu.
“...ya da bardağı al eline... anlıyor musun beni evladım, o boş bardağı...”
boş bardağın anlatacağı önemli bir şey yoktu galiba... kısadalga bardağı sıkı sıkı tutuyordu.
“tamam, aferin evlat! şimdi bardağa biraz su boşalt... sürahinin içinde su var, görüyorsun değil mi?”
bir bardağa en sıradan şekliyle, sürahiden su doldurmak diye, dünya çapında katılım gösterilen bir yarışma olsaydı, kısadalga değil ön elemeyi, mülakatı bile geçemezdi. ancak büyükbabasına, sadece ıslatabildiği bardağı sunarken yüzünde öyle bir başarılı insan ifadesi vardı ki, o yarışmanın birincisi bile olsa, madalya boynuna takılırken o şekilde bakmazdı insan...
“ne güzel...” diye söylendi haltettin bey.

(devamı burada)

dino valls

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Wed, 27 May 2009 12:56:49 PDT

1959 yılında ispanya, saragossa'da doğmuş dino valls amca. resimlerine de yansıdığı üzere, cerrahlık, tıp eğitimi almış. gerçekten de, tüm resimlerinde insan bedenini merkeze almış ve tüm o bedenler sanki birer "nesne" gibi... resimlerini "sanat eseri" yapan şey ise, onlara kattığı ruh olasılıkla. bak bazen ciddi ciddi de yazabiliyorum ama gerçekten de resimlerini çok sevdim dino amcanın; konuyu sulandırmama neden olacak beyin hücrelerimin yularını çekip, onları dizginlemeye çalışıyorum bu yüzden...

kişisel olarak, insan bedenine "gereksiz" müdahale fikrine çok sıcak bakmıyorum. yani, ameliyat, dikiş izi, protez vs gibi zorunluluktan şeyler bir yana, estetik ya da haz merkezli "gereksiz" şeylere özellikle... dövme ve pirsing en çok karşılaşılan müdahale çeşidi ve abartıldığı kesin olanları haricinde, bana hiç de itici vs gelmiyor; bazısına yakışıyor bazısına yakışmıyor işte. tıpkı elbise, takı, saç, kıl tüy gibi... bir de sadizmle ya da mazoşizmle bağlantılı bedene müdahale var ki işte benim sıcak bakmadığım o. demir kıskaçlar, mandallar, mum şu bu ve insan bedeni bir araya gelip de bir haz noktasını uyarıyor belli ki ancak eminim bende o nokta yok ya da üzeri kapalı?

dino amcada var bir sado mazo esintisi demek istemiyorum çünkü adam "insan bedenine dışarıdan müdahale" konusunda eğitim almış ve bunu bilerek resimlerine baktığımda, bazen sağdan soldan çekiştiren, bazen inceleyen, bir şeyler yapan eller - kollar daha anlamlı geldi bana: sanki biraz da kendisiyle mücadele etmiş resimlerinde? işte bu nedenle çok sevdim resimlerini...

dinovalls.com adresinden bir çok resmine bakabilirsin. (burada gördüm: pasa la vida)

meditasyon

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sat, 30 May 2009 15:59:36 PDT

google aracılığı ile bir çok insan "meditasyon" konusunda bilgi almak için bu internet güncesi formatındaki kişisel siteye geliyor ve merak ettikleri konuyla ilgili bir şeyle karşılaşmadıkları için en azından zaman kaybediyorlar. artık bu sorunu halletmenin zamanı geldi; biraz geç de olsa, ben elimden geleni yapmış olayım. hemen yandaki jim carrey'nin* ifadesinden de anlaşılabileceği gibi tüm ciddiyetimle(!) ve meditasyonla ilgili şaşırtıcı birikimimle(!) işte şimdi konuyu kendi adıma kapatmış olacağım ve üzerime düşeni yapmış olacağım...

meditasyon nedir?

meditasyon, kısaca dalınç demekmiş. ben de biraz önce öğrendim. peki dalınç (tersdalınç da ne garip oldu; neyse) ne demek: "kendinden geçercesine sessiz bir coşkuya dalma, istiğrak, meditasyon." bu "istiğrak" kelimesini de ilk defa duydum; biraz önce... peki istiğrak (tersistiğrak daha da garip oldu) ne demek: dalınç demek! buradan da anlıyoruz ki, bazı kelimelerin ne anlama geldiğini sözlüklerden bulmak oldukça güç. o halde en güzeli google'a bakmak. evet, işte sorun iyice büyüdü çünkü "meditasyon" yazdın; ilk sıralarda bu site çıktı! demek ki hayatta her şey bir döngüdür ve bizim bu döngüde kendimizi aramamıza da meditasyon denir. yok şaka yaptım; bu durumda iki sonuç çıkıyor: birincisi, demek ki bu internete çok güvenmemek lazım ve ikincisi biraz da dikkatli olmak lazım...

yine de kısa bir araştırma yaptım senin için:

meditasyon, latince meditatio kelimesinden türetilmiş, sözcük anlamıyla birçok batı dilinde "derin düşünme" anlamına gelmekte olan bir terim olup, mistik anlamıyla, sözlüklerde, "kişinin iç huzuru, sükûnet, değişik şuur halleri elde etmesine ve öz varlığına ulaşmasına olanak veren, zihnini denetleme teknikleri ve deneyimlerine verilen ad" olarak tanımlanır. meditasyon tekniklerine, ait oldukları, budizm (hindistan), taoizm (çin), bön (tibet) ve zen (japonya) gibi inanç sistemlerine göre ve izledikleri yöntemlere göre değişik adlar verilmiştir. ayrıca günümüzde mevcut farklı inanç sistemleri, mezhepler ve ekoller meditasyonu farklı olarak yorumlamakta ve farklı şekillerde uygulamaktadırlar. bu bakımdan standart ya da tekbiçimli bir meditasyondan söz etmek olanaksızdır.

yukarıdaki alıntı, wikipedia'dan ve konuyla ilgili daha fazla "ciddi" bilgi almak istiyorsan hemen oraya geçiş yapmanı tavsiye ederim. şimdi, tespit edebildiğim kadarıyla, meditasyon ile ilgili merak edilenlere değinmek istiyorum:

"meditasyon ile geçmişe yolculuk mümkün mü?"
geçmişe yolculuk olanaklı değildir. meditasyon ile ya da geçerli ayarlarla (default) geçmişi düşünmek ise elbette ki de olanaklıdır ve kabaca buna "hatırlamak", kibarca "hatıralarda gezinmek" denilebilir.

"meditasyon yapmak günah mı?"
"bir kişinin kendine yaptığını dünya alem bir araya gelse yapamaz" derdi bir arkadaşım; nerden duyduysa... meditasyon yapmak suretiyle bazı haksızlıklar, hırsızlıklar, pislikler yapabiliyorsa insan, olasılıkla günahtır? inanılan kutsal kitaba ya da güvenilir din adamlarına sormakta yarar var bu soruyu...

"meditasyon müziği ve videoları nelerdir?"
bu "araba müziği" gibi bir şey mi acaba? bir kere büyük bir mantıksızlık var çünkü müzik olsun video olsun, onu ortaya koyan adamın benliğinin bir yansımasını (da) içerir. e sen kendi benliğini, huzurunu bulmaya çalışırken elin adamının benliği parazit yapmayacak mı? ama eğer meditasyon müziği ya da videosu dedikleri şey, bulutların(!), dalgaların, birbirine sürtünen çakıl taşlarının, böceklerin, kuşların, ağaçların şunun bunun ses ya da görüntü kayıtlarıysa bilemem... yine de ekşisözlük'e bakabilirsin...

"meditasyon yapmak beyni büyütür mü?"
evet büyütüyormuş. ama ne gerek var? daha büyük beyin daha çok soruna, gereksiz bilgiye alan sağlamaz mı? bence meditasyon beyni büyütmek yerine küçültmeli ki bir işe yarasın! gereksiz, rahatsız edici şeyleri silmeye ve boş alan yaratmaya yarasa daha iyi olmaz mı gerçekten de? (evet, haberi okudum, öyle bir büyümeden bahsetmiyor ve nasıl bir büyümeden bahsettiğini tam olarak anlamadım zaten...) bak, şimdi itiraf edeyim, benim meditasyon'la en ufak bir ilgim yok hatta "aman biri ciddi ciddi meditasyon, yoga, şakra falan filan demesin yanımda " diye düşünürüm. "şimdi mi söylüyorsun bir saattir okuyoruz!" diye kızacaksan; taa en baştaki jim carrey ifadesine bir daha bakmanı öneririm.

"meditasyon koltuğu", meditasyon oyuncağı", "meditasyon hangi şehirlerde var?", "evde meditasyon", "resimli meditasyon" gibi konular üzerine henüz bir çalışma(!) yapmadım. çok küçük bir olasılıkla, hiç sanmıyorum ama, belki o soru ve sorunlara da cevaplar ararım bir ara...

*"yes man" (bay evet) filminden bir kare...

sekiz : bir başka başlık

tersmeditasyon@gmail.com (devrim) — Sun, 31 May 2009 03:23:44 PDT

(ilk bölüm burada)

“ama bu bana çok benziyor!” mevsimnormalleri kıpkırmızı olmuştu.
“ben bir makyaj dehasıyım kızım!”
“bunu... bunu nasıl yaparsın miralda! bunu bir gören olursa...”
“saçmalama!”
“manyak mısın sen!”
“sadece bir fantezi bebeğim... hoşuna gidebileceğini...”
“hayır hiç de hoşuma gitmedi!”
miralda mevsimnormalleri’nin yanından kalkıp koltuğa oturdu ve bir süre hiç konuşmadı.
“mevsim...”
“tanrım!”
“sana bir şey itiraf etmeliyim...”
“hayır! hayır, lütfen bana başka bir şey itiraf etme!”
“ama...”
“sen ne yaptığının farkında değilsin! çok utanç verici!”
“saçmalama sadece yüzün benziyor... baksana senin neredeyse benimkilerden iki kat büyük memelerin var!"
“ne!”
“üstelik boyun da benden oldukça...”
“yeter miralda! seni daha fazla dinlemek istemiyorum!”
“bu video internette yayınlanıyor...”
mevsimnormalleri donup kalmıştı.
“senin gibi görünmenin bende yarattığı bir aşağılık kompleksi galiba... bilemiyorum; müthiş bir performans göstermişim...”
mevsimnormalleri bir karabasanın içine düşmüş gibi parmağının ucunu bile hareket ettiremiyordu.
“aldığım en yüksek ücreti bu filme borçluyum... hem bak sana da bir hediye...”
“ah!”
“mevsim?”
“aah!”
“ne?”
“aaaaah!”
mevsimnormalleri sanki gırtlağını bir daha kullanmama kararı almış gibi çığlık atıyordu. miralda ne yapacağını şaşırmış, donup kalmış, mevsimnormalleri’ne bakıyordu: kızın bir şoka girdiğini düşünmeye başlayınca ona bir tokat atmaya karar verdi. tokadı yiyen mevsimnormalleri biraz kendine gelir gibi olmuştu; şimdi hüngür hüngür ağlıyordu. miralda bir tokat daha attı. işe yaradığını görünce, birkaç tokat daha...
mevsimnormalleri kendini kaybetmişti. baygın bir halde üçlü koltukta dağılmıştı. miralda kendine küfürler yağdırıyordu.

(devamı burada)