Dünyanın en büyük solvent baskı makinesi ile dünyanın en hızlı dijital UV baskı makinesinin aynı çatı altında sergileneceği SIGN İstanbul’da; yapay zekâ destekli, kendi kendine çalışan otomasyon koldan, araç kaplama uygulamalarına, yeni nesil dijital baskı sistemlerinden endüstriyel reklam teknolojilerine kadar sektörün geleceğine yön veren çok sayıda yenilik ziyaretçilerin beğenisine sunulacak.

Fuar canlı demolarla renklenecek 

Dijital baskı makinelerinden tekstil baskı teknolojilerine, LED sistemlerinden CNC router ve frezelere, lazer makinelerinden 3D baskı çözümlerine kadar sektörün ihtiyaç duyduğu çok sayıda ürün ve teknoloji SIGN İstanbul’da bir arada sergilenecek. Fuarı ziyaret eden sektör profesyonelleri, ilgilendikleri makine ve sistemleri yalnızca stantlarda incelemekle kalmayacak, çalışırken görerek performanslarını ve uygulama kabiliyetlerini yakından deneyimleme fırsatı da bulacak. 

Açık hava reklamcılığında geleceğin tasarımları vitrine çıkıyor 

Fuar kapsamında teknolojik ürün ve uygulamaların yanı sıra tasarım dünyasının gelecek vadeden isimleri de öne çıkacak. Açıkhava Reklamcıları Derneği ARED tarafından düzenlenen “Gelecek Vadeden Tasarımcı Ödülü” yarışmasına katılan projeler, SIGN İstanbul süresince sektör profesyonelleriyle buluşacak. Yarışmanın ödül töreni ise 26 Eylül 2026 Cumartesi günü fuar alanında gerçekleşecek.  

İlk kez “Network Şampiyonası” düzenlenecek 

SIGN İstanbul’un açılış gününde bu yıl ilk kez Network Şampiyonası gerçekleştirilecek. Fuar boyunca ziyaretçilerin katılımcılarla daha fazla etkileşim kurmasını teşvik eden etkinlik kapsamında, açılış günü SIGN İstanbul uygulaması kullanarak en fazla katılımcı yaka kartı taraması gerçekleştiren ilk 10 ziyaretçi sürpriz ödüllerin sahibi olacak.

Sektör profesyonellerinin yeni iş bağlantıları kuracağı, en yeni teknolojileri yakından inceleyeceği ve geleceğin trendlerini keşfedeceği SIGN İstanbul, dört gün boyunca endüstriyel reklam ve dijital baskı sektörünün nabzını tutacak. 
 

The post SIGN İstanbul 2026 reklam ve baskı sektörlerine yeni kapılar açacak appeared first on Textilegence Dergisi ve Dijital Platform.

Heberlein CEO’su Martin Zuercher, yeni yatırımla ilgili yaptığı açıklamada, “Çin’deki servis merkezini, Çin pazarına yönelik uzun vadeli taahhüdümüzün bir parçası olarak açtık. Yeni servis merkezi daha hızlı yanıt süreleri, daha güçlü teknik destek ve müşterilerimizle daha yakın etkileşim sağlamamıza olanak tanıyor” dedi.

İsviçre merkezli Heberlein, son 20 yılda Çin pazarında önemli bir büyüme kaydetti. Şirketin DTY jetleri hem mevcut tesislerin modernizasyonunda hem de yeni yatırımlarda kullanılıyor. Tekstil işletmeleri için maliyetli bir kaynak olan basınçlı hava tüketiminin önemli bir performans göstergesi olduğuna dikkat çeken Heberlein, basınçlı hava tasarrufu sağlayan teknolojilerinin çözümlerine rekabet avantajı kazandırdığını vurguluyor.

Şirket, DTY uygulamalarına yönelik geliştirdiği APh ve APe serilerini 20-24 Kasım 2026 tarihlerinde Şanghay’da düzenlenecek ITMA Asia + CITME 2026 fuarında tanıtacak. Fuarda ziyaretçiler, prosesler, maliyetler ve kalite alanlarında kendi işletmelerine yönelik geliştirme potansiyellerini değerlendirmek üzere Heberlein uzmanlarıyla görüşebilecek. Şirket, ziyaretçilerini H6.1 Salonu’ndaki D41 numaralı standında ağırlayacak.

Air Covering uygulamalarına yönelik çözümler

Çin pazarında Air Covering teknolojisine yönelik talep yüksek seviyede bulunuyor. Air Covering, elastan ipliğinin bir kaplama ipliğiyle kontrollü bir hava jeti yardımıyla belirli aralıklarla puntalanması esasına dayanıyor. Bu yöntemle üretilen iplikler yüksek esneklik, konfor ve iyi yüzey özellikleri sunuyor.

Söz konusu iplikler; taytlar, spor giyim ürünleri, iç giyim, çorap ve külotlu çorapların yanı sıra streç pantolon ve denim kumaşlar, elastik manşetler ile medikal ve kompresyon tekstilleri üretiminde kullanılıyor.

Air Covering prosesi, son kullanım alanının gereksinimlerine göre iplik yapısının hassas şekilde uyarlanmasına olanak sağlıyor. Hava basıncı, jet geometrisi, besleme fazlalığı (overfeed), elastan çekimi ve üretim hızı gibi parametreler ayarlanarak istenen puntalama seviyesi ve iplik performansı elde edilebiliyor. Oluşturulan birleşik iplik yapısının sonraki örme ve dokuma işlemlerinde de kolaylık sağladığı belirtiliyor.

APh serisi basınçlı hava tüketimini azaltıyor

Heberlein, APh serisinin daha yüksek düğüm dayanımı veya daha düşük basınçlı hava tüketimi sunabilmesiyle öne çıktığını belirtiyor. Şirket, düşük basınçlı hava tüketimi ve işletme maliyetlerinin günümüzde birçok iplik üreticisinin öncelikleri arasında yer aldığını ifade ediyor.

Paylaşılan verilere göre, örneğin PES dtex 330f96 kullanılarak yapılan uygulamalarda APh213, hava tüketimini yüzde 10’a kadar azaltabiliyor. Bu durumun, sonraki üretim süreçlerinde daha güvenilir işlenebilirlik veya daha düşük işletme maliyeti sağladığı kaydediliyor.

APe serisinde yüzde 15’e varan tasarruf

Heberlein’in bir diğer çözümü olan APe serisi de basınçlı hava tüketiminde önemli avantajlar sunuyor. Şirket tarafından gerçekleştirilen testlerde, yeni nesil Advanced Performance DTY puntalama jetlerinin kullanımıyla basınçlı hava tüketiminde yüzde 15’e kadar düşüş elde edildiği belirtildi.

Heberlein, bu tasarrufun iplik kalitesinden ödün verilmeden sağlandığını ifade ediyor. Şirketin açıklamasına göre yeni jet serisine yapılan yatırım yaklaşık 18 ay içinde kendini amorti edebiliyor.

Shengze şehrinde yeni servis merkezi

Heberlein’ın Çin’deki müşterilerine daha yakın olmak amacıyla Shengze şehrinde açtığı ve Ağustos 2026 itibarıyla faaliyete geçen yeni servis merkezi, teknik destek ve ürün uzmanlığına yerel erişim sağlarken hızlı servis hizmetleri de sunuyor.

Merkezde taşınabilir hava jeneratörü, ultrasonik temizleme sistemi, hava akış ölçer ve hava ekleme cihazı bulunuyor. Bu ekipmanlar sayesinde servis çalışmaları ve uygulamalı testler müşteri tesislerinde gerçekleştirilebiliyor. Ekip ayrıca arıza giderme, ürün denemeleri sırasında teknik destek ve bakım hizmetleri sunuyor.

The post Heberlein Çin pazarındaki varlığını güçlendiriyor appeared first on Textilegence Dergisi ve Dijital Platform.

Bir gardırobu açtığımızda yalnızca kıyafetleri görürüz. Gömlekler, pantolonlar, elbiseler, montlar… Oysa her parçanın arkasında tasarımından üretimine, ham maddesinden teknolojisine, lojistiğinden satışına kadar uzanan bir insan ağı bulunur. Bir işçinin emeği, bir tasarımcının fikri, bir teknoloji üreticisinin geliştirdiği makine, bir yöneticinin aldığı karar ve ürünü satın alan tüketicinin tercihi aynı ağın parçalarıdır.

Dolayısıyla modanın konusu da öznesi de nesnesi de insandır.

Peki bu hikâye nerede başladı ve nereye gidiyor?

Üreten insandan tüketen insana

Modern endüstri öncesinde insanlar kıyafetlerini çoğunlukla kendileri üretirdi. Bunu binlerce yıldır bilinen yöntemler ve araçlarla yapardı. Kıyafet insan hayatında ihtiyaçla, emekle ve zamanla doğrudan ilişkiliydi.

Sanayi Devrimi bu ilişkiyi değiştirdi. Fabrikalar kuruldu, tekstil makineleri üretim kapasitesini artırdı, seri üretim kıyafetleri daha geniş kitlelere ulaştırdı. İnsan artık yalnızca kıyafet üreten değil, kıyafet satın alan bir tüketici haline geldi.

Küresel tedarik ağlarının genişlemesiyle üretim hızlandı, maliyetler düştü, kıyafete erişim arttı. Fakat üretim kapasitesi büyüdükçe tüketim de sistemin doğal tamamlayıcısı haline geldi. Üretim alanı ve tüketim alanı arasındaki mesafe giderek açıldı.

Tüketen insandan “tüketilen” insana

İnsanlık tarihinde kıyafetler 170 bin yılı aşkın zamandan bu yana yalnızca örtünme ihtiyacının ötesinde kimlik, statü, aidiyet ve ifade biçimi olarak görülüyor. Krallar, soylular, askerler, denizciler, halklar ve kabileler kendilerine özgü giyim tarzlarıyla varlıklarını görünür kıldı.

Bugün ise giydiklerimiz yalnızca “ait olduğumuz” yeri değil, “ait olmayı seçtiğimiz” yeri de ifade ediyor.

Sosyal medya ve reklamlarda pazarlanan sınırsız seçenekler, insana istediği kimliği kurabileceği ve her şeyi kendi seçebileceği hissini veriyor. Bu görünürde büyük bir özgürlük sunarken aynı zamanda sürekli seçim yapma baskısı yaratarak insanı tüketmeye başlıyor.

Daha fazla seçenek her zaman daha fazla özgürlük anlamına gelmiyor. Aynı çember içinde kaldıkça ve seçenekler çoğaldıkça karar vermek zorlaşabiliyor; tüketici özgürleşmek yerine yeni bir seçim baskısının içinde kalabiliyor.

Yeni koleksiyonlar ve değişen trendler ise bu ilişkiyi canlı tutuyor.

Moda hep yeni baştan, insanları küllerinden yeniden doğuruyor.

Daha hızlı üret, daha fazla sat, daha sık satın al.

Küresel ticaret ağının ve tekstil teknolojilerinin bugün geldiği noktada üretim ile tüketim arasındaki kopukluk hiç olmadığı kadar büyümüş durumda. “I made your clothes” gibi kampanyalar ve sivil toplum kuruluşlarının yürüttüğü aktivist hareketler, üretim tarafında yaşanan gerçekleri tüketiciye ulaştırmaya çalışıyor.

Üretim tarafında insanın sistem içindeki konumu emeğin maliyet hesabına sıkıştığında sorun daha da belirginleşiyor. Bir çalışanın ücreti, çalışma süresi, güvenliği ve sosyal hakları yalnızca maliyet kalemleri olarak değerlendirildiğinde insanın üretimdeki değeri de daralıyor. Hesaplanabilir bir değer olarak emek gücü karşısında insan hayatının değersizliği sistemin temel çelişkisini oluşturuyor.

Tarihin en büyük facialarından biri olan Rana Plaza bunun en ağır örneklerinden biri.

24 Nisan 2013’te Bangladeş’te Rana Plaza binasının çökmesi sonucu en az 1.132 kişi hayatını kaybetti, 2.500’den fazla kişi yaralandı. Felaket, küresel hazır giyim zincirindeki çalışma koşullarını dünyanın gündemine taşıdı. Burada çalışanlar ürettikleri kıyafetlere kuvvetle muhtemel hiçbir zaman ulaşamayacak koşullarda yaşayan insanlardı ve bu örnek, modanın üretim ve sunum alanındaki ikiyüzlü yapısının ayyuka çıktığı en önemli örneklerinden bir olarak tarihe geçti.

Sonrasında önemli değişimler yaşandı. International Accord’un 30 Haziran 2026 verilerine göre Bangladeş’te 1.762 fabrika ve yaklaşık 2,8 milyon çalışan sisteme dahil durumda. 75.198 fabrika denetimi gerçekleştirilirken, tespit edilen güvenlik sorunlarının giderilmesinde ortalama ilerleme oranı yüzde 81’e ulaştı.

Bu veriler önemli bir dönüşüme işaret ediyor. Ancak sosyal sürdürülebilirliğin sınırı güvenli bir binayla bitmiyor.

Çünkü insanın çalışırken hayatta kalması ile emeğinin karşılığında insanca yaşayabilmesi aynı şey değil.

ILO’nun verilerine göre Bangladeş hazır giyim sektöründe 2023’te belirlenen asgari ücret 12.500 taka (113 ABD Doları) iken, aynı dönem için Dhaka ve çevresindeki hazır giyim sektörü için hesaplanan yaşam ücreti ise 23,254 taka (211.90 ABD doları) olarak açıklanmıştı.

ILO’nun yaşam ücreti yaklaşımının çalışanların yanı sıra ailelerinin ihtiyaçlarını da hesaba katması bu nedenle önemli. Çünkü bir işçinin çalışma koşulları işyerinin kapısından çıktığında sona ermiyor.

Çalışanlar, ilk bakışta görünenin ötesinde esasen ailesiyle birlikte bu sistemden doğrudan etkileniyor. Gelişmiş pazarların şık ve hijyenik mağazalarında satılan pahalı ve marka giysilerin ardındaki insan haklarına aykırı çalışma koşulları işçi ailelerini hayatlarını da kapsıyor.

Müşteriyi sürekli almaya yönlendiren bir pazarda var olmak

Üretim tarafındaki insanı konuşurken tüketiciyi denklemden çıkarmak ise başka bir eksiklik yaratıyor. Çünkü tüketici de sistemin dışında değil.

Yavaş moda yaklaşımı daha az üretim, daha uzun kullanım ömrü ve daha zamansız ürünler üzerinden farklı bir ilişki kurmaya çalışıyor. Ancak bu modelin önündeki engel yalnızca üretim maliyetleri değil; tüketicinin yıllardır şekillenen beklentileri.

Ham Fabrics’in kurucusu Selin Çalışkan Ergenç bir seminerde yaptığı konuşmasında, insanların yavaş modayı anlamakta zorlandığını söyleyerek bunu kendi deneyimi üzerinden şu sözlerle ifade ediyor: “Müşteriyi ikna etmek zor oldu, müşteri sürekli almak istiyor.”

Bu cümle, yavaş modanın mevcut sistemle temel çelişkisini özetliyor.

Bir marka daha az ürünle müşterileriyle daha uzun süreli bir ilişki kurmak isterken tüketici sürekli yeni ürün görmeye ve satın almaya alışmış durumda.

Üstelik sürdürülebilirlik tartışmasının ekonomik boyutunu da göz ardı edemeyiz.

Daha uzun ömürlü, daha iyi malzemelerle ve daha adil koşullarda üretilen bir ürünün fiyatı herkes için ulaşılabilir olmayabilir. Ekonomik koşulların satın alma kararlarını doğrudan etkilediği bir ortamda “daha sürdürülebilir olanı satın al” demek tek başına gerçekçi bir çözüm sunmuyor. Hele ki sürdürülebilir ürünlerin bu kadar pahalı ve sürekli aynı şeyleri giymenin anormalleştirildiği bir ortamda.

Bir insanın sürekli tüketmeye teşvik edildiği bir ekonomik sistemde tüketiciden ne kadar sorumluluk bekleyebiliriz?

Moda mı insan için, insan mı moda için?

Tartışmanın merkezindeki asıl soru belki de burada başlıyor: Moda mı insan için, insan mı moda için?

Moda elbette insanın ihtiyaçlarından doğuyor. Örtünmek, korunmak, hareket etmek, çalışmak, yaşamak… Kıyafetin ilk işlevleri bunlar. Zamanla kıyafet bu işlevlerin üzerine estetik, kimlik, statü ve ifade biçimlerini de ekledi.

Fakat bugün moda sistemine baktığımızda öncelik sırasının değiştiğini görüyoruz.

Sistem çoğu zaman insanın ihtiyacından değil, satılabilecek ürünün kendisinden hareket ediyor. Yeni bir koleksiyon, yeni bir trend, yeni bir renk, yeni bir siluet… Ürün daha fazla dikkat çekmeli, daha farklı görünmeli ve daha hızlı satılmalı.

İnsanın ihtiyacı ise bu döngünün içinde giderek geri plana itilebiliyor.

Yazın sıcağında giyilecek bir kıyafetin insan bedeninin konforundan çok görünümüne göre tasarlanması, kısa ömürlü bir ürünün yenisiyle değiştirilmesinin teşvik edilmesi ya da bir işçinin güvenliğinden ödün verilerek üretimin sürdürülmesi farklı sorunlar gibi görünse de aynı soruya çıkıyor:

Bu sistem kimin için çalışıyor?

Rana Plaza’da insanlar yalnızca kötü bir binanın içinde çalıştıkları için hayatlarını kaybetmedi. O binanın güvenliğinden daha önemli görülen bir üretim ve teslimat baskısı vardı. Başka bir ifadeyle, o insanlar moda için üretirken moda insan için var olması gereken sınırı aşmıştı.

Çünkü kıyafet insanın ihtiyacını karşılamak, onu korumak, rahat ettirmek ve kendini ifade etmesini sağlamak için var. İnsan ise daha fazla ürün üretmek, daha fazla satmak ya da daha hızlı tüketmek için var olmamalı.

Burada “tüketilen insan” kavramı yeniden karşımıza çıkıyor.

İnsan yalnızca emeğiyle değil; zamanı, dikkati, bedeni ve tüketme kapasitesiyle de sistemin parçası haline geliyor. İşçi üretimin hızına, üretici rekabet baskısına, tüketici ise sürekli yenilik ve değişim beklentisine yetişmeye çalışıyor.

İşçiler düşük ücretlerle ve kötü çalışma koşullarıyla; üretici firmalar yüksek maliyet, kalite, kârlılık ve küresel rekabetle; tüketiciler ise seçim bolluğu ve yenilik baskısıyla tüketiliyor.

Peki tüketen kim?

İnsan odaklı moda mümkün mü? Adil modayı kim kuracak?

Sorun tek başına üreticide, markada, yatırımcıda, politika yapıcıda ya da tüketicide değil. Çünkü hepsi aynı sistemin içinde.

Son yıllarda atılan adımlar, bu sistemin değişebileceğini gösteriyor. Rana Plaza sonrasında Bangladeş’te geliştirilen denetim ve düzeltme mekanizmaları bunun somut örneklerinden biri. Avrupa Birliği’nde ise insan hakları ve çalışma koşulları tedarik zincirlerinin daha fazla gündemine giriyor.

Zorla çalıştırmayla üretilen ürünlerin AB pazarına sunulmasını yasaklayan düzenlemenin 14 Aralık 2027’den itibaren uygulanacak olması da bu açıdan önemli. Kurumsal sürdürülebilirlik alanındaki düzenlemeler de şirketlerin kendi faaliyetlerinin yanı sıra tedarik zincirlerindeki insan hakları ve çevresel etkileri ele almasını öngörüyor.

Ancak insan odaklı moda yalnızca denetim ve kurallarla kurulamaz.

Çalışanın güvenliği kadar geçinebileceği ücretini ve mesleki gelişimini; tasarımcının daha fazla ürün yerine daha uzun ömürlü ürünler düşünmesini; teknoloji üreticisinin kapasitenin yanı sıra insan ve kaynak kullanımını; markanın satış rakamlarının yanı sıra tedarik zincirini; tüketicinin ise yalnızca ne satın aldığını değil, neden satın aldığını gözetmesi gerekiyor.

Yani mesele yalnızca daha adil üretmek değil, yeni bir giyim kültürü yaratmak.

Tekstil ve hazır giyim sektörünün sürdürülebilirlik yolculuğunda ilk yazıdan itibaren üç temel soru sorduk:

Ne kadar üretmeliyiz?

Neyle üretmeliyiz?

Nasıl üretmeliyiz?

Şimdi sorduğumuz soru ise:

Kimin için üretiyoruz?

Bu soru önceki üçünden bağımsız değil. Tam tersine, hepsinin merkezinde duruyor.

Çünkü üretimin sınırlarını belirlerken insanın ihtiyaçlarını, ham madde seçerken insan sağlığını, teknolojiyi geliştirirken insan emeğini, tüketimi tartışırken insan davranışını hesaba katmak gerekiyor.

En başa dönecek olursak, bir gardıropta kaç insan olduğunu sorduğumuzda aslında yalnızca o kıyafetin arkasındaki çalışanları saymıyoruz.

O dolapta üretici de var, tasarımcı da mühendis de mağaza çalışanı da işçinin ailesi de tüketici de. Hepsi aynı sistemin içinde.

Belki de sürdürülebilirliğin asıl meselesi tam burada başlıyor:

İnsanı; üretimin girdisi, tüketimin hedefi ve büyümenin aracı olmaktan çıkarmak.

Çünkü moda insan için var olduğunda kıyafet bir ihtiyaç, bir ifade ve bir meta değer taşıyabilir.

İnsan moda için var olduğunda ise kıyafet değil, insan tüketilmeye başlar.

Bir başka ifadeyle artık insanların kıyafetleri değil, kıyafetlerin insanları olur.

Adil modayı kuracak olan ise yeni bir sistemin inşasına katkı sunacak tüm paydaşlardır.

Seriye ait diğer yazılar:

Tekstili Yeniden Düşünmek | 1 Tekstil üretiminin sınırları: Sürdürülebilir Büyüme mi, Kontrollü Ölçeklenme mi?

Tekstili Yeniden Düşünmek | 2 “İyi Pamuk”, “Kötü Plastik”: Ham maddelerin üzerine yapışan roller gerçek mi?​

Tekstili Yeniden Düşünmek | 3 Sanayi devriminin merkezindeki tekstil teknolojileri yeniden tanımlanıyor

The post Tekstili Yeniden Düşünmek | 4 Modanın sosyal anatomisi: Tüketen insandan tüketilen insana appeared first on Textilegence Dergisi ve Dijital Platform.

Önce çıkan bazı gündem başlıkları şu şekilde: Türkiye yılın ilk yarısında tekstil ihracatında 5,6 milyar dolar değere ulaştı. Türk tekstil ve hazır giyim sektörü̈ son 15 yılda 78 milyar dolarlık yatırım gerçekleştirdi. Tekstil ve giyim firmalarının ISO 1000’deki payı yüzde 10,4’e geriledi. TGSD Cumhurbaşkanlığına yazdığı mektupta “Yeniden sanayileşme çağrısı” yaptı. İSKUR Holding Diyarbakır’a yeni nesil Open-End iplik üretim tesisi kazandırıyor. ISO Başkanı, ABD’nin uygulamaya koyduğu yeni ek gümrük vergilerinin Türk tekstil ve hazır giyim sektörü üzerindeki olası etkilerine dair önemli açıklamalarda bulundu.

Tekstil profesyonelleri ile teknoloji üreticilerini aynı platformda buluşturan ITM 2026, yeni yatırım ve anlaşmalarla sektöre hareketlilik kazandırdı. Haziran ayında İstanbul’da düzenlenen ITM fuarında gerçekleştirdiğimiz özel röportajlar da yeni sayımızda sizleri bekliyor.

Özel Dosya: Modanın sosyal anatomisi

Bu yılın başından beri devam eden ve tekstil sektörünü “yeniden düşündüğümüz” editoryal serimizin 4. yazısında bu kez insanın sektördeki konumunu ele alıyoruz. Tüketen insandan tüketilen insana geçişi konuşuyor ve “insan için moda mı, moda için insan mı” sorusunu masaya yatırıyoruz.

Green Times sayfalarımızdan bazı başlıklar ise şöyle: SA8000 Standardı tekstil sektörü̈ ve çalışanlar için neden önemli? Recover ve Ünteks Group trikoda geri dönüştürülmüş pamuk kullanımını artırıyor. Türkiye’ye yasa dışı getirilen 4 bin 200 ton tekstil atığına el konuldu. Küresel oyuncular endüstriyel tekstil geri dönüşümü̈ için güçlerini birleştirdi.

Avrupa Birliği, Dijital Ürün Pasaportu Kayıt Sistemi’ni devreye aldı. Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı, İRİS Sisteminin tekstil sektöründe pilot olarak uygulamaya geçmesine ilişkin hükümleri de içeren genelgeyi onayladı. PFAS’sız apre çözümleri için önde gelen sektör paydaşları bir araya geldi E-tekstillerin yükselişi e-atık riskini gündeme getiriyor.

Hepsi ve daha fazlası yeni sayımızda sizleri bekliyor.

Keyifli okumalar.

Textilegence dergisinin tüm sayılarına buradan ulaşabilirsiniz.

The post Textilegence Temmuz Ağustos 2026 sayısı yayında! appeared first on Textilegence Dergisi ve Dijital Platform.

1953 yılında kurulan ve 1986’dan bu yana dünyanın önde gelen moda markalarına premium denim kumaş tedarik eden Orta Anadolu’nun kararı, Türkiye tekstil sektörünün son dönemde karşı karşıya bulunduğu zorlukların en çarpıcı örneklerinden biri olarak değerlendiriliyor.

Küresel baskılar sürdürülebilirliği sona erdirdi

Şirket, kararın temel gerekçesi olarak küresel tekstil sektöründe son yıllarda derinleşen ekonomik baskıları gösterdi. Açıklamada, zayıflayan talep, yükselen operasyonel maliyetler, finansmana erişim maliyetlerindeki artış, tedarik zincirlerindeki dalgalanmalar ve değişen ticaret dinamiklerinin üretim modelini sürdürülemez hale getirdiği belirtildi.

Orta Anadolu yönetimi, maliyet azaltma programları, verimlilik artırıcı uygulamalar ve yeniden yapılandırma seçenekleri dahil olmak üzere çok sayıda alternatifin değerlendirildiğini, ancak mevcut ekonomik koşullar altında faaliyetlerin devamının mümkün görülmediğini ifade etti.

Türk denim endüstrisi için sembolik kayıp

Karar, yalnızca bir fabrikanın kapanmasının ötesinde, Türk denim sektörünün küresel rekabet gücüne ilişkin önemli soru işaretlerini de beraberinde getiriyor.

Yıllar boyunca dünyanın en tanınmış denim markalarının tedarik zincirinde yer alan Orta Anadolu, sürdürülebilirlik yatırımları, yenilikçi kumaş geliştirme çalışmaları ve yüksek katma değerli üretim modeliyle sektörün referans şirketlerinden biri olarak kabul ediliyordu. Kayseri merkezli üretici, özellikle premium denim segmentinde Türkiye’nin uluslararası konumuna önemli katkılar sağlamıştı.

Sektör temsilcileri son iki yıldır Avrupa pazarındaki talep daralması, yüksek enerji ve işçilik maliyetleri ile Uzak Doğu ve Kuzey Afrika kaynaklı rekabet baskısının Türk üreticiler üzerindeki etkilerinin giderek ağırlaştığına dikkat çekiyordu. Orta Anadolu’nun aldığı karar ise, bu baskıların artık sektörün köklü ve yüksek katma değerli oyuncularını da doğrudan etkilediğinin en somut göstergelerinden biri olarak görülüyor.

Şirket: Tüm yükümlülükler yerine getirilecek

Orta Anadolu, kapanış sürecinin paydaşlarla yakın iş birliği içinde yürütüleceğini vurguladı. Şirket açıklamasında mevcut ticari yükümlülüklerin şeffaf ve sorumlu bir yaklaşımla yerine getirileceği belirtildi.

Yönetim ayrıca, şirketin 73 yıllık yolculuğuna katkı sağlayan çalışanlara, müşterilere, finans kuruluşlarına ve tedarikçilere teşekkür ederek süreç boyunca kurumsal sorumluluk anlayışıyla hareket edeceğini ifade etti.

Türk tekstil sektörü için yeni bir dönemin işareti mi?

Orta Anadolu’nun üretimden çekilme kararı, Türk tekstil ve hazır giyim sektörünün yapısal dönüşüm ihtiyacına ilişkin tartışmaları yeniden gündeme taşıdı. Son dönemde kapasite daraltmaları, üretim kaydırmaları ve finansal yeniden yapılandırma süreçleri yaşayan birçok şirketin bulunduğu sektörde, bu ölçekte bir üreticinin kapanma kararı krizin derinliğini gözler önüne seriyor.

Uzmanlar, önümüzdeki dönemde sektörün rekabetçiliğinin korunabilmesi için finansman, enerji maliyetleri, ihracat destekleri ve yeni pazar erişimi konularında daha güçlü politikaların önem kazanacağını belirtiyor.

Orta Anadolu’nun kapanışı, yalnızca Türk denim sektörünün bir öncüsüne veda anlamına gelmiyor; aynı zamanda küresel tekstil endüstrisindeki dönüşümün Türk üreticileri üzerindeki etkisini gösteren en güçlü örneklerden biri olarak kayıtlara geçiyor.

En çok ihracat yapan firmalar arasındaydı

Kayseri’deki tam entegre üretim tesislerinde iplik, indigo boyama, dokuma ve terbiye süreçlerini bünyesinde yürüterek denim kumaş üretimi gerçekleştiren Orta Anadolu; Mavi, Levi’s, Lee, Wrangler, Tommy Hilfiger ve Calvin Klein gibi önde gelen denim markalarının yanı sıra Armani, Alexander McQueen, Stella McCartney, Re/Done ve Isabel Marant gibi lüks moda markalarına da tedarik sağlıyordu. Şirketin müşteri portföyünde ayrıca GAP, Banana Republic, H&M ve COS gibi uluslararası perakende markaları da yer alıyordu.

İstanbul’daki merkez ofisinin yanı sıra İtalya, ABD, Hong Kong ve Almanya’da tanıtım ofisleri; Belçika, Kolombiya, Bangladeş, Japonya ve ABD’de ise satış ofisleri bulunan Orta Anadolu, yaklaşık 26 ülkeye ihracat gerçekleştiriyordu.

2021 yılı verilerine göre şirketin dolaylı ihracat oranının yüzde 80’in üzerinde olduğu belirtiliyor.

Orta Anadolu, geçmişte yıllık 100 milyon avroluk ihracat rakamına ulaşarak Türkiye’nin en çok ihracat yapan firmaları arasında ilk 200’e girmişti.

11 Eylül tarihinde şirketin “Kayseri Üretim Tesislerinin Kapatılması” başlıklı açıklamasının tam metni:

Değerli Müşterilerimiz ve İş Ortaklarımız,

1953 yılından bu yana sanayi üretiminde öncü bir rol üstlenen Orta Anadolu Ticaret ve Sanayi İşletmesi T.A.Ş., 1986’dan beri dünyanın en ikonik küresel markalarına premium denim kumaş tedarik etmektedir.

Son yıllarda küresel tekstil sektörü; zayıflayan talep, artan operasyonel ve finansman maliyetleri, tedarik zincirlerindeki dalgalanmalar ve değişen ticaret dinamikleri gibi çok ciddi olumsuzluklarla karşı karşıya kalmıştır. Maliyet azaltma girişimleri, verimlilik tedbirleri ve yeniden yapılandırma değerlendirmeleri gibi tüm kapsamlı çabalarımıza rağmen, ne yazık ki günümüz ekonomik koşulları altında operasyonel modelimizin artık sürdürülebilir olmadığı sonucuna varılmıştır.

Bu doğrultuda Yönetim Kurulumuz, Kayseri tesislerimizdeki üretim faaliyetlerini sonlandırma yönünde son derece zor bir karar almıştır. Alınan karar kapsamında, Kayseri’deki üretim faaliyetlerimiz 11 Eylül 2026 itibarıyla durdurulmuştur. Tüm üretim tesislerimiz 12 Ekim 2026 tarihi itibarıyla tamamen kapatılacaktır.

Özellikle altını çizmek isteriz ki tüm bu süreç boyunca mevcut ticari yükümlülüklerimizi sorumluluk bilinciyle, şeffaf bir şekilde ve kurumsal değerlerimize uygun olarak yerine getirmek adına tüm paydaşlarımızla yakın iş birliği içinde olacağız.

Orta Anadolu’nun 73 yıllık bu yolculuğuna katkı sağlayan tüm çalışanlarımıza; bizlere gösterdikleri güven, sadakat ve destek için müşterilerimize, finans kuruluşlarına ve tedarikçilerimize en derin şükranlarımızı sunarız.

Saygılarımızla,
Orta Anadolu Ticaret ve Sanayi İşletmesi T.A.Ş.

The post Türk denim sektöründe bir dönem kapanıyor: 73 yıllık tekstil devi Orta Anadolu üretimi durduruyor appeared first on Textilegence Dergisi ve Dijital Platform.