สยามนักเขียนไทย

ไม้เมืองเดิม (ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา)

2011-04-08T22:32:00.001-07:00

ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา
(๒๔๔๘-๒๔๘๕)

ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา นักเขียนนวนิยายลูกทุ่ง เจ้าของนามปากกา “ไม้ เมืองเดิม” ผลงานที่เป็นที่รู้จักกันดีคือ “แผลเก่า” และ “ขุนศึก” เป็นผู้นำการใช้ภาษาลีลาลูกทุ่งมาใช้ในการเขียนนวนิยายแนวนี้

กำเนิด
เกิดเมื่อวันขึ้น ๑๔ ค่ำ เดือน ๗ ปีมะเส็ง พ.ศ. ๒๔๔๘ ที่ตำบลวัดมหรรณพ์ กรุงเทพฯ เป็นบุตรคนที่ ๓ ในจำนวน ๕ คนของ ม.ล.ปลี และ ม.ล.แสง พึ่งบุญ

การศึกษา
เริ่มเรียนหนังสือครั้งแรกที่โรงเรียนประถมวัดมหรรณพาราม แล้วได้ไปศึกษาต่อที่โรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธ ภายหลังไปจบการศึกษาที่โรงเรียนมัธยมวัดบวรนิเวศ

ประวัติการงาน
เริ่มเข้ารับราชการอยู่ในสังกัดกรมบัญชาการมหาดเล็ก ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๕ ต่อมาอีก ๓-๔ ปี บิดาถึงแก่กรรม ครอบครัวย้ายไปเช่าห้องแถวอยู่ใกล้ๆ วัดสระเกศ จึงได้ลาออกจากราชการเมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๙ เพื่อจะทำงานส่วนตัว แต่มิได้เป็นไปตามที่คาดหวัง กลายเป็นคนว่างงาน จึงได้เที่ยวเตร่อย่างอิสรเสรี โดยเฉพาะในท้องถิ่นชนบทห่างไกล คบเพื่อนฝูงมากและเริ่มดื่มสุราจนติดเป็นนิสัย เมื่อเร่ร่อนอยู่ราว ๙ ปีเศษได้กลับไปใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ อีกครั้งหนึ่ง มีครอบครัวอยู่แถวๆ หลานหลวง ประกอบด้วยมารดาตนเอง ภรรยาชื่อเติม กับลูกสาวคนหนึ่งชื่อศรีสุภรณ์ และเนื่องจากเคยเป็นนักอ่านหนังสือมามาก ปลายปี พ.ศ. ๒๔๗๘ จึงได้เริ่มต้นชีวิตนักประพันธ์ โดยนำเอาประสบการณ์ชีวิตของตัวเองมาเขียนเรื่อง “เรือโยงเหนือ” แต่ไม่มีสำนักพิมพ์ใดสนใจจะพิมพ์ให้ ด้วยใจรักจึงอุตสาหะเขียนเรื่อง “ห้องเช่าเบอร์ ๑๓” ขึ้นมาอีก ซึ่งก็ได้รับการปฏิเสธจากผู้พิมพ์จำหน่ายอีก สร้างความสะเทือนใจจนแทบจะเลิกเป็นนักเขียน เหม เวชกร ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทเกิดความสงสาร และอยากให้เพื่อนเป็นนักประพันธ์อาชีพบ้าง จึงลาออกจากสำนักพิมพ์ “เพลินจิตต์” มาตั้งสำนักพิมพ์ของตนเองออกหนังสือเป็นรายวันใช้ชื่อหนังสือว่า “คณะเหม” โดย เหม เวชกร เป็นบรรณาธิการ และรวบรวมพรรคพวกมาร่วมงาน เช่น โพยม บุณยศาสตร์ (พาณี) เป็นผู้จัดหน้า จัดรูปเล่ม และหาแจ้งความโฆษณา กิ่ง พึ่งบุญ ณ อยุธยา น้องชายคนเล็กของก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา ทำหน้าที่พิสูจน์อักษร ซึ่งภายหลังได้เป็นนักประพันธ์ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งใช้นามปากกาว่า “สุมทุม บุญเกื้อ” ส่วนก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา เป็นนักเขียนประจำสำนักงาน และได้เขียนเรื่อง “ชาววัง” ให้แก่สำนักพิมพ์ใหม่นี้ ใช้นามปากกาว่า “กฤษณะ พึ่งบุญ” แต่เมื่อ “ชาววัง” พิมพ์จำหน่ายปรากฏว่าเกิดปฏิกิริยาไม่พอใจจากผู้อ่านสตรีเป็นอันมากที่เสนอข้อเท็จจริงตรงไปตรงมาจนเข้าทำนองเสียดสี ทำให้ภาพลักษณ์ของสตรีไทยโดยเฉพาะชาววังเสียหาย แต่ เหม เวชกร ก็ยังปลอบโยนให้อยู่ในคณะต่อไป และในระยะที่กำลังอยู่ในช่วงแสวงหาแนวทางการเขียนใหม่ๆ อยู่นั้น ได้มีผู้ตั้งโครงเรื่องให้แล้ววาน ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา เป็นผู้เขียน โดยใช้นามปากกาเจ้าของเรื่องเดิมคือ “ฮ.ไพรวัลย์” ปรากฏว่าเรื่องนั้นมีผู้อ่านพอใจมาก

ต่อมา เหม เวชกร ได้ขอให้ ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา ลองวางแนวการเขียนเรื่องทำนองฝากสถานที่ดูบ้าง และได้ยกเอาเรื่องขุนช้างขุนแผน ซึ่งเขียนโดยมีสถานที่จริงอยู่มาเปรียบเทียบให้ฟัง ดังที่ เหม เวชกร ได้เขียนเล่า “จากย่ามแห่งความทรงจำ” ไว้ใน “ฟ้าเมืองไทย” ฉบับปฐมฤกษ์ ตอนหนึ่งว่า

...พอดีเวลานั้นจวนค่ำแล้ว ตาผมเหลือบไปเห็นชายทุ่งไกลโพ้น มีกระต๊อบเล็กๆ จุดตะเกียงมีแสงริบหรี่ ผมจึงชี้ให้เขาดูและพูดว่า เอ็งลองคิดดูซิว่า กระต๊อบเล็กๆ ไฟริบหรี่มันจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างในที่นั้น นายก้านเหมือนสะกิดใจมองดูภาพนั้นอย่างใช้ความคิด ในครู่นั้นเองเขาคงได้ความคิดขึ้นมาแล้วตบขาตนเองฉาดใหญ่แล้วร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ และพูดทั้งร้องไห้ “กูไม่ตายแล้วมึงเอ๋ย มึงเป็นเพื่อนแท้ของกูที่ไม่ทิ้งกู กูได้ทางจะตอบแทนมึงแล้ว กูไม่ต้องเข้าป่า” ผมมองเขาอย่างตื้นตันและอดจะน้ำตาไหลไปด้วยไม่ได้ “เพื่อนเอ๋ย ข้าขอเวลาสองวันจะสร้างเรื่องใหม่ให้เอ็งตรวจรับรองว่าเอ็งจะต้องชอบใจ”

หลังจากนั้นจึงเกิดนวนิยายเรื่อง “แผลเก่า” เป็นเรื่องราวชีวิตลูกทุ่งที่แหวกแนวไปจากเดิม พร้อมกับตั้งนามปากกาใหม่ว่า “ไม้ เมืองเดิม” โดย “ไม้” ได้มาจาก “ก้าน” และ “เมืองเดิม”ได้มาจากนามสกุล “ณ อยุธยา” เมื่อ เหม เวชกร ได้ตรวจดูแล้วยังไม่กล้าตัดสินใจพิมพ์ทันที เพราะเกรงจะได้รับปฏิกิริยาตอบโต้ดังที่เคยประสบมาแล้ว ภายหลังเกิดขาดแคลนเรื่องที่จะลงพิมพ์ในหนังสือ “คณะเหม” จึงลองเสี่ยงพิมพ์จำหน่ายครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๙ ปรากฏว่าผู้อ่านให้ความสนใจอย่างแพร่หลาย ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา จึงมีกำลังใจเขียนเรื่องสั้นและนวนิยายในนามปากกา “ไม้ เมืองเดิม” ออกมาอีกเป็นจำนวนมาก สามารถนำเรื่องราวชีวิตของคนชนบท มาเสนอด้วยภาษาและสำนวนแบบนักเลงบ้านนอกได้อย่างเข้มข้น และเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวจนได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้สร้างสรรค์วรรณกรรม “ลูกทุ่ง” ได้อย่างยอดเยี่ยม หลายเรื่องเป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์โดยเฉพาะ “ขุนศึก” นับเป็นผลงานชิ้นเอกและมีขนาดยาวมากที่สุดในยุคนั้น รวมระยะเวลาทำงานประพันธ์จริงจังราว ๖-๗ ปี มีผลงานทั้งสิ้นประมาณ ๔๐ เรื่อง

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ ๒ เหตุการณ์ผันผวนของชีวิตทำให้ ก้าน พึ่งบุญ ณ อยุธยา ต้องเร่ร่อนขึ้นไปทำงานประจำกองทางที่เชียงใหม่ พร้อมกับสร้างงานประพันธ์ไปด้วย แต่เนื่องจากดื่มสุราหนักจนเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง ถ่ายอุจจาระออกมาเป็นโลหิต มือสั่นจนเขียนหนังสือไม่ได้ ต้องใช้ด้ายดิบพันมือให้แน่นเสียก่อนที่จะเขียนหนังสือ โดยขณะนั้นเขียนเรื่อง “ขุนศึก” ส่งให้สำนักพิมพ์ “เพลินจิตต์” ที่กรุงเทพฯ จนในที่สุดโรคพิษสุราเรื้อรังกำเริบหนัก และถึงแก่กรรมในบ้านห้องแถวแคบๆ เมื่อวันที่ ๔ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๘๕ ขณะที่มีอายุเพียง ๓๗ ปี เท่านั้น และได้มีพิธี ฌาปนกิจศพ ณ เมรุวัดสระเกศราชวรมหาวิหาร กรุงเทพฯ เมื่อวันที่ ๒๑ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๘๕ แต่ผลงานและชื่อเสียงของ “ไม้ เมืองเดิม” โด่งดังเรื่อยมาจนปัจจุบัน

นามปากกา
กฤษณะ พึ่งบุญ, ไม้ เมืองเดิม

ผลงาน
นวนิยาย : แผลเก่า แสนแสบ หมื่นซ่อง ล้างบาง หงสาพ่าย เกวียนหัก สำเภาล่ม
เสือบาง บางระจัน สาวชะโงก บึงขุนสร้าง คุ้งเผาถ่าน แม่หม้าย ข้าเก่า สินในน้ำ สองศึก
เสือทุ่ง นางถ้ำ รอยไพร โป๊ะล่ม นางห้าม บ้านนอกเข้ากรุง ข้าหลวงเดิม อ้ายขุนทอง ศึกกระทุ่มลาย หนามยอกเอาหนามบ่ง เรือเพลง-เรือเร่ กระท่อมปลายนา ทหารเอกพระบัณฑูร ขุนศึก ฯลฯ

* จากหนังสือ ๑๐๐ นักประพันธ์ไทย

กัณหา เคียงศิริ

2011-02-27T22:39:00.000-08:00

กัณหา เคียงศิริ
(๒๔๕๔-๒๕๔๒)

      ประวัตินักเขียน กัณหา เคียงศิริ นักเขียนเรื่องสั้นและนวนิยาย   ใช้นามปากกา “ก.สุรางคนางค์” ในการเขียนหนังสือ ได้รับการประกาศเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ พ.ศ.๒๕๒๙ มีชื่อเสียงโด่งดังจากนวนิยายเรื่อง “บ้านทรายทอง” “หญิงคนชั่ว” เป็นต้น

กำเนิด
    เกิดเมื่อวันที่ ๒๖ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๕๔ ที่บ้านคลองบางหลวง บางกอกใหญ่ ธนบุรี เป็นบุตรสาวคนโตของพระสุริยภักดี ข้าราชการในพระราชสำนัก ตำแหน่งพระตำรวจหลวง และนางหวั่น วรรธนะภัฏ

การศึกษา
    เรียนจบชั้นมัธยมปีที่ ๘ โรงเรียนราชินีบน และในช่วงไปเป็นครูสอบได้ประกาศนียบัตรประโยคครูพิเศษประถม (ป.ป.)

ประวัติการงาน
    เริ่มเป็นครูสอนวิชาภาษาไทยที่โรงเรียนราชินีล่าง ปากคลองตลาด ๓ ปี แล้วลาออกไปประกอบอาชีพการประพันธ์เรื่อยมา

    พ.ศ. ๒๔๗๙ แต่งงานกับนายป่วน บูรณศิลปิน ผู้มีอาชีพนักเขียน นักแปลและนักหนังสือพิมพ์ ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลเป็น ปกรณ์ บูรณปกรณ์ ดำเนินชีวิตคู่อย่างเรียบๆ ง่ายๆ มีบุตรด้วยกัน ๒ คน คนโตเป็นหญิงชื่อนุปกรณ์ คนเล็กเป็นชายชื่อกิติปกรณ์ ภายหลังเมื่อปกรณ์ บูรณปกรณ์ ถึงแก่กรรมเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๕ บุตรสาวและบุตรชายต่างมีงานและครอบครัวกันแล้ว ได้แต่งงานใหม่กับนายเล็ก เคียงศิริ ใช้ชีวิตร่วมกันมากว่า ๑๐ ปีโดยไม่มีบุตร

    กัณหา เคียงศิริ เริ่มงานเขียงครั้งแรกด้วยเรื่องสั้นชื่อ “มาลินี” ขณะเรียนอยู่ชั้นมัธยม ๖ ได้ลงพิมพ์ในนิตยสารเดลิเมล์วันจันทร์เมื่อ พ.ศ.๒๔๗๕ โดยเกิดแรงบันดาลใจจากบทประพันธ์บางเรื่องของ พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ) และการอ่านหนังสือมาก จากนั้นได้เขียนเรื่องสั้นต่อมาอีกประมาณ ๑๐ เรื่อง จึงเขียนนวนิยายเรื่องแรกคือ “ลูกรัก ลูกชัง” เมื่อลาออกจากอาชีพครูแล้วได้เขียนนวนิยายเรื่อง “หญิงคนชั่ว” และพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. ๒๔๘๐ ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์อย่างแพร่หลาย รวมทั้งมีนวนิยายที่สร้างชื่อเสียงให้โด่งดังในระยะเวลาต่อมาอีกมากมาย หลายเรื่องมีผู้นำไปสร้างภาพยนตร์ ละครวิทยุ และละครโทรทัศน์หลายครั้ง เช่น บ้านทรายทอง พจมาน สว่างวงศ์ ทางสายเปลี่ยว ดอกฟ้าโดมผู้จองหอง คุณหญิงพวงแข คุณครูอินทิรา ฯลฯ แต่ที่ผู้ประพันธ์ชอบที่สุดคือเรื่อง “กุหลาบแดง” เพราะเป็นการสะท้อนชีวิตตนเองไว้มาก โดยจะใช้นามปากกาในการแต่งเรื่องสั้นและนวนิยายว่า ก.สุรางคนางค์ ซึ่งรู้กันดีในหมู่คนใกล้ชิดว่ามาจากคำประพันธ์ประเภทหนึ่งของไทยที่เธอโปรดปรานคือ กาพย์สุรางคนางค์ อักษรย่อ “ก” จึงมาจากคำว่า “กาพย์” นั่นเอง รวมทั้งยังเคยใช้นามปากกา “มาลินี” ที่มาจากคำว่า “มาลินีคำฉันท์” และนามปากกาอื่นสำหรับงานเขียนประเภทอื่นๆ รวมงานประพันธ์ทั้งเรื่องสั้น นวนิยาย เรื่องแปล บทละคร ร้อยกรอง และสารคดีประมาณ ๒๐๐ เรื่อง ซึ่งล้วนเป็นที่ยอมรับในหมู่นักอ่านกว้างขวาง นอกจากนี้ยังเคยเป็นเจ้าของและบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ “เมืองทอง” รายวัน ผู้อำนวยการ “นารีนาถ” รายสัปดาห์ (ยุคหลัง) และเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ “วรรธนะศิลป์” ด้วย

    นอกจากงานประพันธ์แล้ว ยังได้อุทิศตนแก่งานสังคมตลอดมา เช่น เป็นที่ปรึกษาสมาคมสตรีอาสาสมัครแห่งประเทศไทย เป็นกรรมการสาขาความประพฤติ สาขานิติธรรม กระทรวงวัฒนธรรม พ.ศ. ๒๔๙๕-๒๔๙๖ เป็นต้น ได้รับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เบญจมาภรณ์มงกุฎไทย และเบญจมาภรณ์ช้างเผือก

    พ.ศ.๒๕๒๙ ได้รับยกย่องให้เป็น ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ หลังจากหยุดงานประพันธ์มาแล้วหลายปี อย่างไรก็ตาม ได้เกิดข้อเขียนชิ้นสุดท้ายชื่อ “ทำไมหนอตัวเราก็เท่านี้” ลงพิมพ์ในนิตยสาร “เดือนเพ็ญ” เมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ.๒๕๓๐ ในขณะที่เรื่องสั้น “ยาย” ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษชื่อ “The Grandmother” รวมพิมพ์ในหนังสือ Treasury of Thai Literature เมื่อ พ.ศ. ๒๕๓๑

    ในระยะหลัง กัณหา เคียงศิริ ป่วยด้วยโรคเส้นโลหิตในสมองตีบ ไม่สามารถช่วยตัวเองได้เลยประมาณ ๑๒ ปี กระทั่งถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ ๒๓ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๒ รวมอายุได้ ๘๘ ปี

นามปากกา
ก. สุรางคนางค์    ใช้เขียนเรื่องสั้นและนวนิยาย
รสมาลิน    ใช้เขียนคอลัมน์
นคร สุรพันธ์     ใช้เขียนสารคดี
มลฤดี    ใช้เขียนคอลัมน์ตอบปัญหา ประจำนิตยสาร “สกุลไทย” ซึ่งถือเป็นนามปากกาประจำคอลัมน์ (ผู้ที่ใช้นามปากกานี้แทนในระยะหลังคือ กุลทรัพย์ เกษแม่นกิจ)

ผลงาน
นวนิยาย : ลูกรักลูกชัง กรองกาญจน์ หญิงคนชั่ว จุดหมายปลายทาง ดอกฟ้า โดมผู้จองหอง กุหลาบแดง ปิ่นไพร ทางสายเปลี่ยว ปราสาททราย ปราสาทรัก บ้านทรายทอง เขมรินทร์-อินทิรา รักประกาศิต ภูชิชย์-นริศรา ฯลฯ
รวมเรื่องสั้น : พวงร้อย ดาวประดับเกียรติ ฯลฯ
สารคดี : บ้านและการสมรส ฯลฯ
ร้อยกรอง : แม่รักลูกเท่าไหน? ฯลฯ

*** จากหนังสือ ๑๐๐ นักประพันธ์ไทย

กรุณา กุศลาสัย

2011-02-25T17:20:00.000-08:00

กรุณา กุศลาสัย

๑๐ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๔๖๓ - ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๒

    ประวัตินักเขียน กรุณา กุศลาสัย นักเขียนสารคดี เจ้าของผลงานสารคดี “ชีวิตที่เลือกไม่ได้” ได้รับรางวัลศรีบูรพา เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และวัฒนธรรมอินเดียได้รับ รางวัลศรีบูรพา ประจำปี พ.ศ. 2538 ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นด้านวัฒนธรรม ประจำปี ๒๕๓๙   รางวัลนราธิป ของสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. ๒๕๔๔ และได้รับการประกาศเกียรติให้เป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี ๒๕๔๖

กำเนิด
    เดิมชื่อ นายกิมฮง แซ่โค้ว เกิดวันที่ ๑๐ พฤษภาคม พ.ศ.๒๔๖๓ เกิดในเรือกระแชง หน้าวัดตะแบก ณ ตำบลแควใหญ่ อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ มีพี่สาวหนึ่งคน บิดาเป็นชาวจีนแต้จิ๋ว ที่อพยพมาตั้งหลักแหล่งทำกินที่ นครสวรรค์ มีอาชีพเดินเรือค้าขาย ตั้งแต่รุ่นปู่ จนมีฐานะร่ำรวยเป็นเจ้าสัว แต่ด้วยความอยุติธรรมในสังคมและความบกพร่องของกระบวนการยุติธรรม บิดาถูกจับกุมเรื่องใช้ธนบัตรปลอม ซึ่งได้รับมาจากเจ้าโรงสีที่มาซื้อข้าวเปลือก บิดาต้องติดคุกและตายในคุกเพราะออกไปทำงานโยธาและเป็นไข้ป่าตาย ส่วนมารดาตายเพราะวัณโรค หลังจากบิดาติดคุกไม่นาน จึงเป็นกำพร้าตั้งแต่อายุ ๗-๘ ขวบ เติบมาโดยการเลี้ยงดูของน้าสาว

การศึกษา
ด้วยเหตุที่เป็นลูกกำพร้าดิ้นรนช่วยตนเองได้เรียนถึงชั้นมัธยมสาม ระหว่างนั้นอยู่ในความอุปถัมภ์ของญาติ เรียนดีถึงขนาดข้ามชั้นเรียนแต่ก็ไม่จบมัธยมสาม เพราะทนการกดขี่ขูดรีดของนายจ้างผู้อุปถัมภ์ไม่ไหว ประกอบกับอุบัติเหตุทำให้ของใช้นายจ้างเสียหาย จึงถูกไล่ออกจากบ้าน ตอนนั้นอายุราว ๑๑ - ๑๒ ปี ได้พบกับพระโลกนาถ Salvatore Cioffi พระสงฆ์ชาวอิตาเลียน ซึ่งมีโครงการนำภิกษุสามเณรจากประเทศไทย พม่า ศรีลังกา ไปศึกษาอบรมที่อินเดีย กรุณาบังเกิดความเลื่อมใส จึงบวชเป็นสามเณร เมื่อปีพ.ศ. ๒๔๗๖   ร่วมเดินทางกับคณะของพระโลกนาถ ด้วยการจาริกทางเท้าผ่านพม่าสู่อินเดีย   ครั้นอายุได้ ๑๘ ปี ได้ศึกษาภาษาฮินดี ภาษาสันสกฤต และภาษาอังกฤษจนเชี่ยวชาญ สอบภาษาฮินดีได้ที่ ๑ ของอินเดีย ทำให้ได้รับทุนการศึกษาจากสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าบริพัตรสุขุมพันธุ์ กรมพระนครสวรรค์วรพินิต และได้รับทุนจากองค์กรเผยแพร่ภาษาฮินดีเดือนละ ๑๕ รูปี เรียนที่สมาคมมหาโพธิ เมืองสารนาถอาศัยอยู่กับอาจารย์ที่เป็นพราหมณ์ กินนอนแบบคนอินเดียแท้ ๆ

จากนั้นก็ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยวิศวภารติ ศานตินิเกตัน ของท่านรพินทรนารถ ฐากูร ได้รับทุนการศึกษาภารตวิทยา และได้รับกำลังใจจากพุทธทาสภิกขุ ในฐานะสหายธรรม เขียนจดหมายติดต่อกันอย่างสม่ำเสมอ ขณะทำการศึกษาอยู่นั้น เกิดสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศไทยประกาศสงครามกับฝ่ายพันธมิตร ขณะนั้นอังกฤษปกครองอินเดียอยู่ จึงถูกจับเป็นเชลยศึก เนื่องจากเป็นพลเมืองไทย ซึ่งเป็นประเทศคู่สงครามกับอังกฤษ และส่งตัวเข้าค่ายกักกัน และต้องสึกจากความเป็นสามเณร อยู่ในเพศฆราวาส และกลับประเทศไทยเมื่อสงครามโลกสงบแล้วในปี พ.ศ. ๒๔๘๙

ประวัติการงาน
ขณะศึกษาที่อินเดียเริ่มเขียนข่าวและบทความ ส่งมาตีพิมพ์ในประเทศไทย ในวารสาร ธรรมจักษุ พุทธศาสนา และ ประชาชาติ ใช้นามปากกา "สามเณรไทยในสารนาถ" หลังสงคราม เดินทางกลับประเทศไทย โดยไม่ศึกษาต่อให้จบ และทำงานเป็นครูสอนภาษาสันสกฤต ภาษาอินเดีย และภาษาไทย ที่อาศรมวัฒนธรรมไทย–ภารต จากนั้นได้เป็นล่าม พนักงานแปล และเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ ประจำสถานกงสุลอินเดีย (ต่อมาเป็นสถานเอกอัครราชทูตอินเดียประจำประเทศไทย) และเป็นผู้บรรยายวิชาธรรมภาคภาษาอังกฤษ ที่มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

สมรสกับ เรืองอุไร กุศลาสัย (หิญชีระนันท์) เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๒

ระหว่างทำงานอยู่สถานเอกอัครราชทูตอินเดีย เคยเดินทางไปปฏิบัติภารกิจลับ เป็นทูตใต้ดินของรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม เดินทางไปเปิดสัมพันธ์ทางการทูตกับจีนจากนั้นก็ลาออกมาทำงานหนังสือพิมพ์ เป็นบรรณาธิการข่าวต่างประเทศ ของหนังสือพิมพ์ รายวัน "เสถียรภาพ" ซึ่งมีสังข์ พัธโนทัย เป็นบรรณาธิการ และเมื่อทำงานหนังสือพิมพ์ก็ได้เดินทางไปกับคณะผู้แทนการค้าอีกครั้ง เมื่อกลับมายังประเทศไทย ในปี พ.ศ. ๒๕๐๑ ช่วงเวลาเดียวกับที่จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ได้ทำการปฏิวัติยึดอำนาจจากจอมพล ป. พิบูลสงคราม จึงถูกจับขังคุกลาดยาวข้อหามีการกระทำอันเป็นคอมมิวนิสต์ และกระทำความผิดต่อความมั่นคงของรัฐ ทั้งภายในและภายนอกราชอาณาจักร ติดคุกอยู่ ๘ ปีเศษ

ระหว่างที่ถูกจำกัดอิสรภาพ ได้แปลหนังสือหลายเล่ม และเมื่อได้รับอิสรภาพก็ไปทำงานหนังสือพิมพ์กรุงเทพฯ วิจารณ์ ส่วนใหญ่ทำงานร่วมกับเรืองอุไร ผู้เป็นภรรยา ส่วนใหญ่เป็นงานด้านภารตวิทยา ผลงานเขียนส่วนมาก เป็นงานร่วมกันของ "กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย"

    ได้รับปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาวิชาภาษาไทย มหาวิทยาลัยรามคำแหง เข็มและใบประกาศเกียรติคุณจากมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย ได้รับรางวัลศรีบูรพา เป็นคนที่ ๗ ปี พ.ศ. ๒๕๓๘ ได้รับการยกย่องเชิดชูเกียรติให้เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านวัฒนธรรม สาขาวรรณศิลป์ ปี ๒๕๓๙ ได้รับรางวัลนราธิป จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ในปี ๒๕๔๔ และได้รับการประกาศเกียรติเป็นศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี ๒๕๔๖

    กรุณา กุศลาศัย ล้มป่วยด้วยโรคพาร์คินสัน และมีอาการของโรคสมองเสื่อมและเสียชีวิตวันวันที่ ๑๓ สิงหาคม พ.ศ. ๒๕๕๒

ผลงาน
คณะทูตใต้ดินสู่ปักกิ่ง : เสี้ยวหนึ่งในประวัติศาสตร์ไทย-จีน ๒๕๔๕
มหากาพย์พุทธจริต โดย มหากวีอัศวโฆษ ๒๕๔๔
วัฒนธรรมสัมพันธ์ ไทย-อินเดีย ๒๕๔๓
อินเดีย อนุทวีปที่น่าทึ่ง ๒๕๔๒
ท่านพุทธทาสในความทรงจำของผม : ข้อต่อสายโซ่ประวัติศาสตร์ของพุทธทาสและสวนโมกข์ ๒๕๔๒
ขอโทษที...เรื่องนี้ไม่มีนางเอก ๒๕๓๘
วาทะคานธี มหาบุรุษนักอหิงสา ๒๕๓๘
ภารตวิทยา : ความรู้เรื่องอินเดียทางวัฒนธรรม ๒๕๓๗
ประวัติและวาทะมหาตม คานธี แปล ๒๕๓๖
ข้อคิดจากคานธี แปล ๒๕๓๕
ข้าพเจ้าทดลองความจริง: อัตชีวประวัติ มหาตม คานธี แปล ๒๕๓๕
ข้อคิดคำคมของยวาหระลาล เนห์รู ๒๕๓๔
กุญแจสู่สุขภาพ โดย มหาตม คานธี งานแปล ๒๕๓๑
เมฆทูต โดย รัตนกวี กาลิทาส ๒๕๒๙
พระพุทธเจ้าในทัศนะสามรัตนบุรุษของอินเดีย ๒๕๒๙
ชีวิตที่เลือกไม่ได้ : อัตชีวประวัติของผู้เกิดในแผ่นดินไทยคนหนึ่ง ๒๕๒๙
อมตวาจา ของ มหาตม คานธี ๒๕๒๙
มหาภารตยุทธ ๒๕๒๕
โลกทั้งผองพี่น้องกัน โดย มหาตม คานธี ๒๕๒๓
เหมือนหนึ่งนกที่จากรัง : รวมเรื่องเอก โดย รพินทรนาถ ฐากูร ๒๕๒๒
แด่นักศึกษา ๒๕๒๑
พระพุทธศาสนาและโบราณคดีในทวีปเอเชีย ๒๕๑๖
พบถิ่นอินเดีย โดย ยวาหรลาล เนห์รู แปล ๒๕๑๕
คีตาญชลี โดย รพินทรนาถ ฐากูร ๒๕๑๓
ชีวประวัติของข้าพเจ้า โดย มหาตม คานธี แปลจากภาษาฮินดี ๒๕๑๓

รูปจากhttp://www.chonniyom.co.th

กร ศิริวัฒโณ

2011-02-16T17:35:00.000-08:00

กร ศิริวัฒโณ
(๒๔๙๙-

ประวัตินักเขียน กร ศิริวัฒโน นักเขียนเรื่องสั้นและนวนิยาย ใช้ชื่อ-นามสกุลจริงในการเขียนหนังสือ
ได้รับรางวัลจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติหลายครั้ง

กำเนิด

เกิดเมื่อวันที่ ๒๖ ตุลาคม พ.ศ.๒๔๙๙ ที่ตำบลควนโส อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา

การศึกษา

จบการศึกษาระดับประถมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนบ้านกรอบ ตำบล ควนโส อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา

จบการศึกษาระดับประถมศึกษาตอนปลาย จากโรงเรียนบ้านควนโส ตำบลควนโส อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา

จบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนต้น จากโรงเรียนสงเคราะห์ประชา อำเภอเมือง จังหวัด สงขลา

จบการศึกษาระดับอนุปริญญา (ปกศ.สูง) จากวิทยาลัยครูสงขลา อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา

จบการศึกษาระดับปริญญาตรี วิชาเอกภาษาไทย จากมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา

ประวัติการทำงาน
พ.ศ. ๒๕๒๗    เริ่มเขียนบทกวีและเรื่องสั้น “ที่รัก...หนาวนี้มีบ้างไหม” เป็นบทกวีชิ้น แรก ตีพิมพ์ใน นรี “หมูเถื่อน” เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกตีพิมพ์ใน ข่าวครูไทย

พ.ศ. ๒๕๓๕    บทกวี “ไฟใจ” ได้รับรางวัลชมเชยจากสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย

พ.ศ. ๒๕๓๖    เรื่อง “ใต้ต้นขนุน” ได้รับรางวัลชมเชยจากโครงการวรรณกรรมทองของนิตยสารดอกเบี้ยการเมือง

พ.ศ. ๒๕๓๗    เรื่องสั้น “ชิง” ได้รับรางวัลช่อการะเกด จากสำนักข่าวช่างวรรณกรรม

พ.ศ. ๒๕๓๘    รวมเรื่องสั้นชุด “หมื่นเสี้ยวคมหนาม” ได้รับรางวัลชมเชยจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ

เรื่องสั้น “เก้าอี้หัวล้านลายดอกทานตะวัน” ได้รับรางวัลสุภาว์ เทวกุลฯ

พ.ศ. ๒๕๔๓    ได้รับยกย่องเป็นศิลปินดีเด่นจังหวัดสุราษฎร์ธานี สาขาวรรณศิลป์

พ.ศ. ๒๕๔๕    รวมเรื่องสั้นชุด “แม่น้ำสองสี” ได้รับรางวัลชมเชยจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ

พ.ศ. ๒๕๔๖    ได้รับรางวัลชมเชยวรรณกรรมเรื่องสั้นและบทกวีการเมือง รางวัลพานแว่นฟ้า ประจำปี ๒๕๔๖

เรื่องสั้น “กล้วยหอมในร้านเคเอฟซี” ได้รับรางวัลสุภาว์ เทวกุล

พ.ศ. ๒๕๔๗ เรื่องสั้น “ไก่ลงร้าน” ได้รับรางวัลชมเชยวรรณกรรมเรื่องสั้นและบทกวีการเมือง รางวัลพานแว่นฟ้า ประจำปี ๒๕๔๗

พ.ศ. ๒๕๔๘ เรื่องสั้น “ผักชี-ชีช้ำ” ได้รับรางวัลชมเชยจากสมาคมภาษาและหนังสือแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมภ์

เรื่องสั้น “ไม่แน่” ได้รับรางวัลชมเชยวรรณกรรมเรื่องสั้นและบทกวีการเมือง รางวัลพานแว่นฟ้า ประจำปี ๒๕๔๘

ปัจจุบัน รับราชการครูที่โรงเรียนบ้านหัวสะพานมิตรภาพที่ ๒๑๗ ตำบลเวียงสระ อำเภอเวียงสระ จังหวัดสุราษฎร์ธานี สมรสกับลั่นทม   มีบุตรหญิง ๒ คน ก่อกาล และก่องแก้ว ศิริวัฒโณ

นามปากกา-ใช้ชื่อจริงในการเขียนหนังสือ

ผลงานรวมเล่ม
พ.ศ. ๒๕๓๔    รวมเรื่องสั้นชุด “เสียงกริ่งจักรยาน”

พ.ศ. ๒๕๓๕    รวมเรื่องสั้นชุด “หมื่นเสี้ยวคมหนาม”

พ.ศ.๒๕๓๙    รวมเรื่องสั้นชุด “ของฝาก”

นวนิยายเยาวชนเรื่อง “อ้อบโอบภูเฒ่า”

พ.ศ.๒๕๔๐    นวนิยายเยาวชนเรื่อง “ลายสายรุ้ง”

พ.ศ. ๒๕๔๔    รวมเรื่องสั้นชุด “แม่น้ำสองสี”

พ.ศ. ๒๕๔๕    รวมเรื่องสั้นเยาวชนชุด “วันหนึ่งในฤดูฝน”

พ.ศ. ๒๕๔๖    นวนิยายเรื่อง “นางบุญ”

พ.ศ. ๒๕๔๙    รวมเรื่องสั้นชุด “กล้วยหอมในร้านเคเอฟซี”

หมายเหตุ : ประวัตินักเขียนมาจากปกหลังหนังสือ กล้วยหอมในเคเอฟซี

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม

2011-02-13T20:35:00.000-08:00

กมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม

ภาพจาก http://10000rpm-moving.blogspot.com/

ประวัตินักเขียนกมลศักดิ์ ตั้งธรรมนิยม นักเขียนเรื่องสั้น สารคดี

กำเนิด
เกิดเมื่อวันที่ ๓ มกราคม พ.ศ. ๒๔๙๒ ที่จังหวัดสุพรรณบุรี

การศึกษา
จบการศึกษานิติศาสตรบัณฑิต

ประวัติการงาน
เริ่มเขียนเรื่องสั้นตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้น ป.๖ โดยพิมพ์เผยแพร่ในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นชื่อ “คนสุพรรณ” และได้เขียนต่อเนื่องเรื่อยมา ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่ในนิตยสารต่าง ๆ หลายเล่ม เคยทำงานในโรงงานเหล้า และเขียนสารคดีเกี่ยวกับเหล้าไว้หลายเล่มด้วย

ผลงานรวมเรื่องสั้นมี ๓ เล่ม คือ “ถนนสายนั้นไม่ตีเส้น” (พ.ศ. ๒๕๓๒) เข้ารอบ ๗ เล่มสุดท้ายในการประกวดวรรณกรรมชิงรางวัลสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) เมื่อปี ๒๕๓๓ “เซาะเกา” (พ.ศ.๒๕๓๕) และ “ป่ามนุษย์” (พ.ศ.๒๕๓๖)

สมรสแล้ว มีธิดา ๑ คน

ปัจจุบันรับราชการและเขียนหนังสือเป็นงานอดิเรก

กมลพันธ์ สันติธาดา

2011-02-11T06:32:00.000-08:00

กมลพันธ์ สันติธาดา

     ประวัตินักเขียนกมลพันธ์ สันติธาดา นักเขียนเรื่องสั้นและนวนิยาย ได้รับรางวัลนราธิป จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๕๑

กำเนิด
    เกิดเมื่อ วันที่ ๙ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๖๙   ณ บ้านแสงสว่าง   จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นบุตรของนายทินกรกับนางแม้นมาส อาชีพค้าขาย เป็นบุตรคนโตในจำนวนพี่น้อง ๒ คน   สมรสกับนางสุรางค์ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๕ มีบุตรธิดา ๓ คน

การศึกษา
จบประถมศึกษาจากโรงเรียนปทุมวัน และจบมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวัสดิ์อำนวยเวทย์    และศึกษาต่ออื่น ๆอีก อาทิ เป็นช่างเขียนแบบเอ็นยิเนียริ่ง ดรออิ้ง กองทัพอากาศ กับเป็นนักเรียนจ่าอากาศพลรบ กองทัพอากาศ

ประวัติการทำงาน
เคยทำงานโฆษณา เคยเป็นพนักงานบริษัทอีสเอเชียติ้กและชีพออฟสเปรซิพิเคชั่นคล้าก    แต่เนื่องจากความรักในอาชีพนักเขียน และพอใจในความเป็นอิสระยิ่งของอาชีพนี้ จึงทำให้เขาลาออกจากงานที่มีเจ้านายและมีเงินเดือนประจำ และหันหน้าเข้าสู่ความเย้ายวนของวงการวรรณกรรม เขาเริ่มสร้างงานเขียนครั้งแรกที่ หนังสือพิมพ์สยามสมัยในปี พ.ศ. ๒๔๘๙ โดยใช้ชื่อจริง   “กมลพันธ์ สันติธาดา” จากนั้นเขาก็สร้างสรรค์งานเขียนต่อเนื่องเรื่อยมา โดยมีเนื้อหาเน้นไปที่ความบันเทิง ซึ่งสอดคล้องกับยุคสมัยที่ผู้ปกครองไม่ยอมให้ใครเขียนเรื่องการเมือง

กมลพันธุ์ได้แสดงความคิดเห็นในการสร้างงานเขียนในทำนองว่า เนื่องจากเป็นการเขียนงานบันเทิง ประสงค์จะให้คนอ่านพอใจ จึงต้องดูแนวโน้มตลาด และเขียนให้สอดคล้องกับความพอใจของนักอ่าน หรือกล่าวง่าย ๆก็คือ ไม่ฝืนตลาด    ซึ่งความคิดเป็นไปตามสภาพสังคมที่เป็นจริง เพราะชีวิตในสมัยนั้น รัฐบาลปิดโอกาส ปิดหู ปิดตาประชาชน และมีนโยบายมุ่งเน้นให้ศิลปินและนักเขียนสร้างสรรค์แต่สิ่งบันเทิ งโดยไม่ต้องคิด

เมื่ออยู่ยืนมาจนถึงวันนี้ กมลพันธุ์ ให้สัมภาษณ์อีกครั้งว่า
“ตลาดหนังสือยังต้อนรับนักเขียนที่กล้าแสดงความคิดเห็นในเรื่องการเมือง เพราะปัจจุบันคนเริ่มสนใจการเมืองมากขึ้น ผิดกับอดีตที่เคยเฉยเมย”

นั่นแสดงว่า การเมืองนั้นก็เป็นเรื่องที่กมลพันธุ์เฝ้ามองอยู่

ได้รับรางวัลนราธิป จากสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๕๑

ผลงาน
มีงานเขียนประเภทเรื่องสั้นประมาณ ๒๐ เรื่อง   นวนิยาย ๑๕ เรื่อง บทละคร ๓ เรื่อง บทภาพยนตร์ ๕ เรื่อง และสารคดี   ๑๖ เรื่อง

ผลงานที่ตีพิมพ์เป็นเล่ม และเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักอ่านสมัยนั้น นอกจากผลงานที่สร้างเป็นภาพยนตร์แล้ว ยังมี อาทิ   ฝ่ามรสุม,สิงห์ท่าเรือ,ฤทธิ์โลกีย์,,ถล่มปฐพี,,คะนองสวาท,ปราสาทดำ,ไพรมหากาฬ,รักริษยา,ร้อยฤทธิ์พิศวาท,บุษบาเปลือย,กระดังงากลีบช้ำ เป็นต้น

ข้อมูลจากสูจิบัตร สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทย ในการมอบรางวัลนราธิป พ.ศ. ๒๕๕๑

กนกวลี กันไทยราษฎร์

2011-02-08T17:00:00.000-08:00

กนกวลี กันไทยราษฎร์

ประวัตินักเขียน กนกวลี กันไทยราษฎร์ นักเขียน ใช้นามปากกา กนกวลี พจนปกรณ์ ได้รับรางวัลจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติหลายครั้ง

กำเนิด
เป็นคนจังหวัดน่าน

การศึกษา
จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ประวัติการงาน
ผลงานเรื่องสั้นเรื่องแรก “ทางไปสู่ดวงดาว” ได้ลงตีพิมพ์ในหนังสือสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ในปี ๒๕๒๓ หลังจากนั้นกนกวลีได้เขียนเรื่องสั้นแนวสะท้อนสังคมเรื่อยมา จนกระทั่งในปี ๒๕๒๖ จึงเริ่มเขียนนวนิยายและเขียนเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน โดยลงตีพิมพ์ตามนิตยสารต่าง ๆ ได้รับรางวัลจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ดังนี้

พ.ศ. ๒๕๓๒ นวนิยายเยาวชนเรื่อง “เมฆสีเงิน” ได้รับรางวัลชมเชยจากคณะกรรมการพัฒนา หนังสือแห่งชาติ ประเภทบันเทิงคดีสำหรับเด็กก่อนวัยรุ่น อายุ ๑๒-๑๘ ปี

พ.ศ. ๒๕๔๗ นวนิยายเรื่อง “ซอย ๓ สยามสแควร์” ได้รับรางวัลชมเชยในการประกวดหนังสือ ดีเด่น จากคณะกรรมการพัฒนา หนังสือแห่งชาติ

พ.ศ. ๒๕๔๘ นวนิยายเรื่อง “จะเก็บรักไว้มิให้หลุดลอย” ได้รับรางวัลชมเชยในการประกวดหนังสือดีเด่น จากคณะกรรมการพัฒนา หนังสือแห่งชาติ

พ.ศ. ๒๕๔๙ นวนิยายเรื่อง “กาษานาคา” ได้รับรางวัลชมเชยในการประกวดหนังสือดีเด่นจากคณะกรรมการพัฒนา หนังสือแห่งชาติ

ปัจจุบัน กนกวลีเขียนนวนิยายอยู่ในนิตยสารสกุลไทยและหญิงไทย

ผลงาน

รวมเรื่องสั้น ๒ เล่ม ได้แก่ ทางไปสู่ดวงดาว, รักออกแบบได้

นวนิยายกว่า ๕๐ เล่ม เช่น กาษานาคา, ซอย ๓ สยามสแควร์, มหามายา, เพลงเภตรา,จะเก็บรักไว้มิให้หลุดลอย, ไฟต่างสี, เพลงดอกฝัน, ร่มไม้ริมคลอง,ไ ม้เปลี่ยนดิน, ปลายรุ้ง, รุ่นที่ ๓, วังวน กลกาล, เริ่มต้นชนปลาย, บัวบนสรวง, ทะเลเมฆ, รอยทราย, คนละวัยหัวใจเดียวกัน, ไฟกลางเมือง, พุทธิพิมาน, กำแพงดอกไม้, เส้นสีขาว, ตะวันสีทอง, ไฟพระจันทร์, ทางสายฝัน, หนามหยอกอก, พ่อตัวจริง...ของแท้, อภิมหึมามหาเศรษฐี, บริษัทภรรยา (มหาชน), ยิ่งฟ้ามหานที ฯลฯ

นวนิยายของกนกวลี ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายเรื่อง เช่น กาษานาคา, ไฟต่างสี, อภิมหึมามหาเศรษฐี, ตกกระไดหัวใจพลอยโจน, เมฆสีเงิน, คนละวัยหัวใจเดียวกัน, เปลวไฟในตะวัน

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์

2011-02-06T21:26:00.000-08:00

กนกพงศ์ สงสมพันธุ์
(๒๕๐๙-๒๕๔๙)

ประวัตินักเขียน กนกพงศ์ สงสมพันธ์ นักเขียนเรื่องสั้น ใช้ชื่อนาม-สกุลจริงในการเขียนหนังสือ ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี ๒๕๓๙ จากเรื่องสั้นชุด “แผ่นดินอื่น” เป็นความคาดหวังของคนในวงการวรรณกรรมว่าจะเป็นนักเขียนที่มีฝีมือสามารถออกไปสู่ระดับสากลได้ แต่เสียชีวิตเมื่ออายุได้เพียง ๔๐ ปี

กำเนิด
เกิดเมื่อวันที่ ๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๐๙ ที่อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง บิดารับราชการครู มารดาทำนา เป็นบุตรคนที่ ๔ ในจำนวนพี่น้องทั้งหมด ๖ คน

การศึกษา
เรียนจบชั้นประถมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนวัดไทรโกบ ประถมศึกษาตอนปลายจากโรงเรียนวัดพิกุลทอง มัธยมศึกษาจากโรงเรียนพัทลุง และเคยเข้าศึกษาในสาขาบริหารธุรกิจในคณะวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตหาดใหญ่ แต่สนใจงานประพันธ์จึงออกก่อนจบการศึกษา

ประวัติการงานเริ่มสนใจการอ่านมาตั้งแต่เด็ก เพราะบิดารักการอ่านและรับหนังสือทุกประเภท เมื่อเรียนชั้นมัธยมศึกษา ได้มีโอกาสเข้าไปแลกเปลี่ยนความคิดกับนักเขียนชาวใต้ “กลุ่มนาคร” ทำให้สนใจการเขียนมากขึ้น จนมีผลงานบทกวีชิ้นแรกชื่อ “ความจริงที่เป็นไป” ลงตีพิมพ์ใน “สยามใหม่” ขณะเรียนชั้นมัธยมต้น (พ.ศ. ๒๕๒๓) และเรื่องสั้นเรื่องแรก “ดุจตะวันอันเจิดจ้า” ลงใน “มติชนสุดสัปดาห์” ขณะเรียนชั้นมัธยมปลาย (พ.ศ. ๒๕๒๗) เมื่อลาออกจากมหาวิทยาลัย จึงหันไปทำงานประพันธ์ โดยเริ่มงานหนังสือพิมพ์ในเวลาสั้นๆ แล้วไปใช้ชีวิตคลุกคลีกับชาวบ้านที่เขาหลวง จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นถิ่นของนักเขียนกลุ่มนาคร สลับกับการเดินทางไปตามที่ต่างๆ ในเขตภาคใต้ เพื่อศึกษาและเขียนหนังสืออย่างจริงจัง เคยผ่านงานเขียนป้ายโฆษณา รับจ้างเขียนโปสเตอร์ภาพยนตร์ ทำงานโรงพิมพ์ของพี่ชาย และเป็นนายหนังตะลุง เป็นต้น

พ.ศ. ๒๕๓๑ มีผลงานรวมบทกวีเป็นเล่มแรกชื่อ “ป่าน้ำค้าง”

พ.ศ. ๒๕๓๒ เรื่องสั้น “สะพานขาด” ได้รับรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกด จาก สุชาติ สวัสดิ์-ศรี รางวัลสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ปี ๒๕๓๕ และได้รับคัดเลือกแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นในโอกาสต่อมา

พ.ศ. ๒๕๓๓ เรื่องสั้น “โลกใบเล็กของซัลมาน” ได้รับรางวัลช่อการะเกดอีกครั้ง และมีผลงานรวมเรื่องสั้นชุด “สะพานขาด” และ “คนใบเลี้ยงเดี่ยว” ต่อเนื่องมาเป็นลำดับ จนกระทั่งได้รับรางวัลซีไรต์ หรือรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียนจากรวมเรื่องสั้นชุด “แผ่นดินอื่น” ในปี พ.ศ. ๒๕๓๙ ทำให้มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักและยอมรับอย่างกว้างขวางยิ่งขึ้น

พ.ศ. ๒๕๔๐ รับตำแหน่งบรรณาธิการนิตยสาร “ไรเตอร์” รายเดือน ต่อจาก ขจรฤทธิ์ รักษา แต่ในที่สุดก็ต้องหยุดกิจการช่วงกลางปี พ.ศ. ๒๕๔๑

หลังจากนั้นก็กลับไปเขียนหนังสือ ณ หุบเขาฝนโปรยไพร จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นเวลา ๑๐ ปี ก่อนจะเสียชีวิตในวันที่ ๑๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๔๙ หลังจากหนังสือรวมเรื่องสั้น “โลกหมุนรอบตัวเอง” (พ.ศ.๒๕๔๘) ออกมาไม่นาน และหลังจากเสียชีวิต ยังมีหนังสือรวมเรื่องสั้นตีพิมพ์ออกมาอีก ๔ เล่ม คือ “นิทานประเทศ” พ.ศ. ๒๕๔๙, “รอบบ้านทั้งสี่ทิศ” พ.ศ. ๒๕๔๙, “กวีตาย” พ.ศ. ๒๕๔๙, “คนตัวเล็ก” พ.ศ. ๒๕๕๐ และความเรียงเชิงชีวประวัติ “เช ยังไม่ตาย?!” พ.ศ. ๒๕๕๐

นามปากกา
ใช้ชื่อจริงเป็นส่วนมาก

ผลงาน

รวมบทกวี : ป่าน้ำค้าง ในหุบเขา

รวมเรื่องสั้น : สะพานขาด คนใบเลี้ยงเดี่ยว แผ่นดินอื่น โลกหมุนรอบตัวเอง นิทานประเทศ รอบบ้านทั้งสี่ทิศ คนตัวเล็ก กวีตาย

ความเรียงเชิงบันทึกทัศนะ : บันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร ยามเช้าของชีวิต

ความเรียงเชิงชีวประวัติ : เช ยังไม่ตาย?!

หนังสืออ้างอิง
กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ แผ่นดินอื่น กรุงเทพฯ นาคร ๒๕๓๙
“กนกพงศ์ นักเขียนซีไรต์คนล่าสุด อัตถนิยมมายาแห่งคาบสมุทรภาคใต้” มติชนรายวัน วันพฤหัสบดีที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๓๙ หน้า ๓๐
กองบรรณาธิการ “กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ โลกสีขาวใต้เงาดำ” สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ ๔๓ (๑๑) : ๒๑ – ๒๓. ๑๗ สิงหาคม ๒๕๓๙
ปถวิกา – นรุตน์ “บนถนนแห่งความมุ่งมั่นของซีไรต์หมายเลข ๑๘ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์” แพรว ๑๗ (๔๐๘) : ๑๑๘-๑๓๑, ๒๕ สิงหาคม ๒๕๓๙
ภราภรณ์ จารุภูมิ “หลากหลายทัศนะนักวิจารณ์ชื่อดังกับ “แผ่นดินอื่น” รวมเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ ปี ๒๕๓๙ สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ ๔๓ (๑๑) : ๕๗- ๕๘, ๑๗ สิงหาคม ๒๕๓๙

* จากหนังสือ ๑๐๐ นักประพันธ์ไทย,
ปรับเพิ่มเติมจากรวมเรื่องสั้น คนตัวเล็ก, รอบบ้านทั้งสี่ทิศ สำนักพิมพ์นาคร

** ภาพจาก www.thaiwriterassociation.org