The Cambodian Project

Het Afscheid

2010-06-08T13:50:00.002+02:00

Carolien Brouwer

Het was de laatste dag bij People Improvement Organisation (=PIO) waarin ik mijn laatste lesuurtjes deelde met de leerlingen. Natuurlijk hebben we een afscheidsfeestje georganiseerd met pizza en cola, want dat is wat ze zo lekker vinden. Na vijf maanden ben ik erg gehecht geraakt aan de leerlingen van de workshop. En dat is wederzijds. Samen hebben we bijzonder veel plezier gehad in het maken van de sieraden en de sjaals. Het voelt een beetje alsof het mijn eigen familie en kinderen zijn. Ik zou ze alles willen geven en het liefst mee naar Nederland nemen! Ze hebben mij zoveel gegeven. Dit afscheid voelt dan ook alsof je uit een warm bad wordt gehaald, maar dat je wil nog helemaal niet!

Wanneer de les voorbij is en ik met de leerlingen naar beneden ga, besef ik me dat dit de laatste keer is dat ik in de workshopruimte sta bij PIO. Het project is voor mij nu echt aan het einde gekomen. Als ik deze gedachte met de leerlingen deel, word ik emotioneel. Ze kijken me aan en beginnen spontaan mee te huilen. Daar staan we dan in de klas, iedereen in een kringetje om mij heen en hebben even een “gezamenlijk huilmomentje”. Beneden gekomen staan de andere medewerkers van het kantoor al op mij te wachten.

Als we onze tranen hebben bedwongen, is het tijd voor het afscheidsritueel. Ik heb voor de leerlingen, Aster en Sreyla een fotoboek gemaakt met een afscheidsbrief. Speciaal voor de leerlingen heb ik een envelop bij me met daarin hun eerste “salaris” verdiend in de workshop. Aster heeft voor mij uit haar thuisland een prachtige blouse meegebracht. Van Sreyla krijg ik een prachtige portemonnaie met mijn naam erop! Eén van de meisjes heeft ook een afscheidsbrief voor mij geschreven die ik pas mag lezen als ik thuis ben. Omdat ik eigenlijk nog helemaal geen afscheid wil nemen, besluit ik om dinsdagochtend nog een keer bij het kantoor van PIO langs te komen. En dan “echt” definitief afscheid te nemen. Dat voelt gewoon beter, zo wordt het afscheid geleidelijk minder zwaar!

Nieuwe Klas

2010-05-25T08:24:00.005+02:00

Carolien Brouwer

Als eerste wil ik een ieder nogmaals hartelijk bedanken die The Cambodian Project financieel heeft ondersteund. Ik wil benadrukken dat we zonder donaties nooit een tweede klas hadden kunnen opzetten. Dankzij de geweldige steun van alle donateurs, kunnen de leerlingen zich verder ontwikkelen en is het voor ons mogelijk gebleken om in Phnom Penh echt een verschil uit te maken!

We zijn begonnen met een nieuwe groep in de workshop. De eerste groep heeft door hun enthousiasme te delen op school een fantastische PR-campagne neergezet. Het leek erop dat iedereen op de scholen van People Improvement Organisation (=PIO) wilde deelnemen aan de workshop. Dus moest er een selectie plaats vinden. Voor PIO is het belangrijk dat de leerlingen voor een langere tijd verbonden blijven aan de organisatie. Op deze wijze zorgen zij ervoor dat de leerlingen ook daadwerkelijk hun schoolopleiding (en o.a. de workshop) succesvol kunnen afronden. Een hoge slagingskans is belangrijk om uiteindelijk alle investeringen van tijd en geld niet te laten verwateren. Om deze reden heeft Phymean Noun gekozen om de jongeren uit het weeshuis voorrang te geven bij de deelname aan de workshop. Ook de kinderen vanaf 12 jaar mogen dit keer deelnemen aan de klas. Zij zullen niet werken voor PIO, maar mogen wel alvast kennismaken met de jewellery class. Dit keer heb ik het business gedeelte uit het programma weggelaten en er zullen geen examens plaatsvinden. De eerste groep mag blijven werken voor PIO en krijgen daarvoor een klein salaris mits ze naar school blijven gaan. Sreyla zal uiteindelijk de begeleiding van de workshop overnemen en daartoe ben ik haar nu aan het inwerken.

De nieuwe klas bestaat uit negen meisjes en (nog niet eerder vertoond) drie jongens uit het weeshuis! Als ik de klas binnen kom staan alle leerlingen op en begroeten mij met de gebruikelijke tekst: "Good morning teacher, how are you today?". "I’m fine and how are you? Please sit down". "Thank you teacher!". OOhhh wat een schatjes allemaal! Op de eerste dag was er ook een meisje van 11 jaar aanwezig. Ze mag eigenlijk niet aan deze klas deelnemen, maar wilde zo ontzettend graag aanwezig zijn. Aster wilde haar wegsturen, maar ze keek zo teleurgesteld uit haar ogen dat ik het niet over m’n hart kon verkrijgen om haar de klas uit te zetten. Dus die dag heeft ze ´stiekem´ meegedaan. Het mooie van het verhaal is dat ze de volgende dag toch weer naar de klas is gekomen. De aanhouder wint, nu mag ze toch voor ´spek en bonen´ aan de workshop deelnemen.

Ik sta nu drie weken voor de nieuwe klas en geniet van de leerlingen die zo enthousiast meedoen en ambitieus aan het werk zijn. De kinderen komen elke middag met een tuk-tuk naar de workshop. Op een middag was de tuk-tuk kapot waardoor de leerlingen niet werden opgehaald. Dat zou een mooi excuus geweest zijn om niet te hoeven komen. Ik werd echter blij verrast toen de leerlingen toch kwamen opdagen! Ze hadden allemaal alternatief vervoer gevonden om naar de workshop te komen. Het is zo ontroerend en mooi om te zien dat hun enthousiasme leidt tot volhardendheid waardoor ze niet zo maar uit het veld geslagen geworden. Deze momenten inspireren mij en geven een dankbaar gevoel voor datgene wat ik hier kan doen. Tegelijkertijd voel ik ook het verdriet van het naderende afscheid, want er resten nog enkele weken voordat deze periode van The Cambodian Project voor mij tot een (voorlopig) einde komt.

Diploma Uitreiking

2010-05-19T10:43:00.005+02:00

Carolien Brouwer

In de workshop vindt de eerste diploma uitreiking van de 'jewellery class' plaats en dat moet natuurlijk gevierd worden! Ik heb lekkere hapjes en drankjes gekocht en de diploma’s in een mooie envelop gedaan om het langer mooi te houden. In de envelop heb ik ook 5 dollar en een persoonlijk briefje gestopt. Daarnaast krijgen de leerlingen een mooi T-shirt als aandenken aan de workshop. Voor muziek is gezorgd en iedereen die op het kantoor van People Improvement Organisation aanwezig is, is natuurlijk van harte uitgenodigd. Nou, als dat geen feestje wordt!

Een ding heb ik echter over het hoofd gezien; de diploma uitreiking vindt plaats op de dag dat de oprichtster Phymean Noun weer terug naar Canada gaat. Niet echt handig omdat velen natuurlijk van haar afscheid willen nemen. Maar we zijn in Cambodja en inmiddels weet ik dat daar wel een mouw valt aan te passen. Dus we verleggen de tijd van de uitreiking en het feestje van 09.00 uur naar 11.00 uur en zwaaien gezamenlijk Phymean uit wanneer ze vertrekt richting het vliegveld in Phnom Penh.

Om 11.00 uur is het dan eindelijk zover. Iedereen van het kantoor is aanwezig. De kinderen vinden het allemaal reuze spannend en zijn zelfs een beetje zenuwachtig voor de uitreiking! Voordat we beginnen houdt Aster eerst nog een toespraak. Ze bedankt alle leerlingen en medewerkers voor hun fantastische inzet en motivatie. Daarna richt Aster zich tot mij en geeft mij een mooi compliment voor al het werk dat ik heb verzet om de workshop van grond te krijgen. Ik krijg een brok in mijn keel als Aster tegen mij zegt: "Er zijn bij People Improvement Organisation veel vrijwilligers werkzaam die b.v. Engelse les geven. Deze vrijwilligers komen en gaan. Je vergeet ze vaak snel weer. Maar wat Carolien heeft neergezet is heel bijzonder en uniek. Ze heeft ons allen geïnspireerd en daarom zullen we Carolien niet snel vergeten!". Kijk, dat is een uitspraak waarvan ik helemaal gelukkig wordt! Het geeft mij het gevoel dat ik echt een verschil heb kunnen uitmaken voor deze organisatie!

De muziek gaat aan en één voor één mogen de kinderen naar voren komen om hun workshop diploma op te halen. Hoera, iedereen is geslaagd!

Fantastische Ervaring

2010-04-27T14:04:00.010+02:00

Carolien Brouwer

In de workshop heb ik met leerlingen te maken waar je veel geduld mee moet hebben. Ze komen allemaal uit (kans) arme gezinnen. De ouders kunnen vaak niet een inspiratiebron zijn omdat ze het gezin ‘in leven’ moeten houden. Ze hebben geen vervoer om ergens heen te gaan en zijn daarom gedwongen om in de sloppenwijk te blijven. Gezinnen zien daarom vaak niet veel anders en missen het contact met anderen in het stadse leven van Phnom Penh. De meesten ontbreekt het aan werk, waardoor kinderen het gevoel zien bevestigd dat ze later zo zullen eindigen. Kortom, weinig hoop op een betere toekomst. Het doet best pijn om te zien dat de leerlingen uit de workshop moeten leven zonder een uitzicht op een betere toekomst. Omdat ik inmiddels een goede band heb opgebouwd met de leerlingen, merk ik dat het me echt raakt wanneer ik stil sta bij hun bestaan.

Het is doorbijten nu we bijna aan het einde van de eerste periode zijn. Als ik iets uitleg aan de leerlingen zijn ze het vaak de volgende dag alweer vergeten. Het is voor hen moeilijk om geconcentreerd te werken en focus te houden op het onderhanden werk. Ik moet vaak bijsturen en soms zijn er wel eens dagen dat ik moedeloos word. Maar met veel geduld komen we steeds dichterbij een mooi resultaat. Wat mij elke keer motiveert, is om te zien dat de kinderen heel blij zijn als ik er ben en nog steeds met veel plezier naar de workshop komen. Er is nog geen leerling geweest die een dag niet is komen opdagen. Ze zijn elke dag stipt op tijd; ik merk zelfs dat ze vroeger dan ik aanwezig uitkijkend naar de volgende les. De workshop is open van maandag t/m donderdag, maar het liefst zouden ze vrijdag ook nog komen.

Deze week zijn we bezig met de voorbereidingen voor het examen en de uitreikingen van de certificaten. In de afgelopen maanden heb ik de kinderen nog nooit zo meegemaakt! Ze waren zo lief en hard aan het werk. Ook de sjaals en kettingen die ze hebben gemaakt waren van uitstekende kwaliteit! Helemaal blij bedacht ik dat leerlingen een echt examenfeest zouden moeten krijgen. Het wordt een bezoek aan Lucky Burger nadat de examens gedaan zijn.

De kinderen gaan door het plafond, wanneer ze het nieuws te horen krijgen. Ze hebben zoveel plezier in ‘The Lucky’, de één na de nader heeft een lachbui waarbij ze hun buik moeten vasthouden om niet van de stoel te vallen. Eén van de leerlingen zegt tegen mij recht vanuit haar hart: ‘Teacher, I’m so happy now!’. De ander zegt: ‘Oh teacher, I could kiss you!’. En zoals verwacht, een paar stevige knuffels komen mijn kant op ........ Wist niet wat ik meemaakte!? Dit doet me beseffen dat deze kinderen natuurlijk nog nooit in hun leven naar een Lucky Burger zijn geweest! Ik wist niet dat mijn voorstel zo ging uitpakken.

Als ik die dag vanuit de workshop in de tuk-tuk stap om naar huis te gaan, staan de kinderen allemaal buiten met blije gezichten te zwaaien. Dit zijn echt ontroerende beelden, die me een warm gevoel geven van binnen. Deze momenten doen mij beseffen dat er eigenlijk geen mooier werk bestaat dan dat wat ik nu aan het doen ben.

Gandhi heeft ooit gezegd: ‘The difference between what we do and what we are capable of doing, would suffice to solve most of the world's problems’. Dit is een fantastische ervaring!

Eerste Verkoop!

2010-04-21T09:59:00.011+02:00

Carolien Brouwer

Nieuws: Phymean Noun (de oprichtster van People Improvement Organisation) is even terug in Phnom Penh vanuit Toronto. Het is fijn om haar weer te zien en te spreken. En bovenal inspirerend omdat ze haar werk met zoveel passie en overgave doet! Het biedt mij de gelegenheid om bij te praten en haar te laten zien wat wij de afgelopen maanden met de leerlingen van de workshop hebben gemaakt. Het doet me goed om te merken dat Phymean onder de indruk is en de leerlingen complimenteert met het behaalde resultaat.

Inmiddels zijn de leerlingen van de workshop allemaal naar de tandarts geweest. Negen Amerikaanse en Japanse tandartsen zijn overgekomen om alle 800 kinderen van de People Improvement Organisation (=PIO) scholen te behandelen. Per dag werden ca. 200 kinderen behandeld, dus de hele operatie duurde niet langer dan een week. Omdat ik zelf een tandheelkundige achtergrond heb, ben ik een kijkje gaan nemen om te zien hoe het hier in zijn werk gaat. Wanneer ik binnenkom op één van de scholen, zie ik dat een aantal kinderen aan de rechterkant op bankjes keurig op hun beurt zitten te wachten. Aan de linker kant staan allemaal tafels waarop de kinderen platliggend worden behandeld. Het pijnlijke geschreeuw van een aantal kinderen gaat door merg en been en zorgt voor gespannen blikken op de gezichten van de kinderen die nog wachten. Als ik een kijkje achter in het klaslokaal neem, zitten een aantal kinderen smakelijk te eten. Ze krijgen rijst met een beetje groente en soep. Ze hebben zich helemaal verdiept in hun maaltijd en vergeten even wat er hiernaast allemaal gebeurt.

In de namiddag zijn de tandartsen klaar met het behandelen van de schoolkinderen. Als dank voor hun komst, voeren de kinderen van de PIO dansgroep verschillende traditionele Khmerdansen op die zij speciaal voor deze gelegenheid hebben ingestudeerd. Het is echt schitterend om naar te kijken en met al die mooie kostuums ziet er prachtig uit. Na de uitvoering laten we de tandartsen nog even het PIO weeshuis en kantoor zien. Tja, dat is natuurlijk DE gelegenheid om onze eerste sieraden te verkopen! De sjaaltjes vallen goed in de smaak bij de Amerikanen en Japanners. Ze gaan uiteindelijk met 9 sjaaltjes en 2 kettingen de deur uit....ONZE EERSTE VERKOOP! Natuurlijk zijn we superblij en schreeuwen even allemaal keihard YES! als de tandartsen de deur uit zijn. En zo konden we die dag ons eerste omzet in de daarvoor nieuw aangekochte kassalade leggen!

Voor meer foto’s van het tandartsenbezoek kan je hier een kijkje nemen in het foto album van The Cambodian Project.

Inrichting Shops

2010-04-04T12:49:00.012+02:00

Carolien Brouwer

Afgelopen week hebben we ons bezig gehouden met de inrichting van twee kleine shops. Eén shop is geplaatst in de school (daar komen veel buitenlandse bezoekers), de andere in het kantoor van The People Improvement Organisation. Dankzij de vele donaties van onze vrienden en kennissen hebben we uiteindelijk o.a. prachtige vitrines en nieuw materiaal voor de workshop kunnen kopen. We willen langs deze weg iedereen die ons heeft gesteund nogmaals hartelijk bedanken voor de fantastische bijdragen. Zonder deze steun hadden we nooit zo snel de shops kunnen neerzetten en inrichten. De donaties die wij hebben ontvangen zien we als een positieve bevestiging van onze missie en de activiteiten van The Cambodian Project. Voor ons is deze ondersteuning een enorme aanmoediging om door te kunnen gaan met het belangrijke werk van dit project.

Het kopen van de vitrines was een hele uitdaging! Ik ben natuurlijk in de ogen van de Cambodjanen een toerist, want ik ben blank en spreek geen Khmer! Met als nadeel dat alle prijzen gelijk twee keer zo hoog worden. Natuurlijk ben ik mij vroegtijdig gaan oriënteren in Phnom Penh, om te kijken hoe duur de vitrines zouden zijn en om te bepalen waar ik de beste prijs zou krijgen. Ik had genoeg informatie verzameld om tot actie over te gaan, maar de uiteindelijke koop heb ik toch aan Sreyla overgelaten. Als Cambodjaanse heeft zij meer invloed op de onderhandeling en dat is gebleken! Uiteindelijk hebben we de vitrines voor bijna de helft van de prijs kunnen aanschaffen. Kijk, dat zijn nou de kleine dingen waar wij hier blij van worden!

Samen met de leerlingen van de workshop hebben we de vitrines ingericht. Het bijzondere aan het hele verhaal is dat de leerlingen nu beseffen dat ze iets heel moois aan het doen zijn. Althans zo voelt het voor mij. Omdat ze hun werk in de vitrines zien liggen en de verkoop daadwerkelijk is gestart, bestaat bij hen de trotse gedachte: “Kijk eens, dat zijn de sieraden die ik heb gemaakt!”. Dit geeft vanzelfsprekend heel veel zelfvertrouwen. Ook op school kunnen ze nu met trots aan de andere leerlingen laten zien wat ze al die weken hebben gedaan in de workshop. Het effect hiervan is dat deze leerlingen op hun beurt gemotiveerd raken om onze workshop binnenkort ook te gaan volgen.

De verkooplijsten zijn gemaakt, de kettingen en sjaals zijn fraai uitgestald, mooi verpakkingsmateriaal met prachtig lint is aanwezig! En zo wordt het een echt feest om in de kleine shops onze sieraden te kopen!

Sloppenwijk Bezoek

2010-03-28T17:15:00.008+02:00

Carolien Brouwer

Het is tijd voor een bezoek aan de sloppenwijk nabij de vuilnisbelt van Phnom Penh. De kinderen van het weeshuis willen graag met mij mee maar moeten eigenlijk thuis blijven. Na aandringen, geeft de begeleidster haar toestemming aan de kinderen om met mij mee te gaan. En zo loop ik met een heel gevolg de sloppenwijk binnen. De weg er naar toe leidt over stinkend vuilnis, grof plastic en grote keien. Sommige kinderen hebben geen schoenen aan. Het doet me pijn om te zien dat ze zo over de scherpe vuil heen moeten lopen. Ik zou ze eigenlijk allemaal op mijn rug willen meenemen om hun voeten te beschermen. Maar het kordate antwoord, op mijn vraag om ze te helpen, is: 'Nee hoor, geen probleem!'. Ik sta stom verbaasd te kijken wanneer de kinderen over de weg lopen alsof er niks aan de hand is. Maar dan besef ik dat deze kinderen altijd over de vuilnisbelt hebben gelopen zonder schoenen en het eelt onder hun voeten zo dik is geworden dat ze niks meer voelen.

Als we aankomen zie ik overal armoede om me heen. De mensen in de sloppenwijk hebben een vriendelijke uitstraling maar ik zie ‘het overleven’ geschreven staan op hun gezichten. Ze leven met hun families in kleine hokjes. Het is bijzonder droevig om te zien in welke omstandigheden deze mensen moeten wonen. Je kan ze niet vragen: ‘Wat is je droom?’ of ‘Wat wil je in de toekomst doen?’. De bewoners van de sloppenwijk zijn daar helemaal niet mee bezig! Zij staan elke morgen op met de gedachte hoe ze die dag weer gaan overleven. Waar haal ik geld en voedsel vandaan?

Het is een zeer kwetsbare groep. Zonder een echte opleiding rest alleen nog het werken op de vuilnisbelt of verdwijnen in de prostitutie. Met een beetje geluk kan er worden gewerkt in een lokale fabriek voor een hongerloon van USD 40 per maand. Ik zie dat sommige mensen zich vervelen, slapen in hangmatten of met elkaar kaarten. Ik vraag mij af wat ik kan doen om te helpen. Alleen geld geven is niet de oplossing. Dus ik besluit aan te bieden om foto’s te maken van de families en deze volgende week persoonlijk te bezorgen. Ze willen natuurlijk allemaal op de foto en het duurt even voordat de foto's zijn genomen.

De kinderen van het weeshuis hebben veel plezier gehad en genieten van de wandeling door sloppenwijk terug naar het weeshuis. Ze willen allemaal tegelijk mijn hand vasthouden en kletsen als of het een lieve lust is. Ze zijn zo vrolijk! Deze kinderen zijn met weinig al snel tevreden. En ja, als ik de kinderen in de sloppenwijk zie, dan hebben de kinderen in het weeshuis het echt beter. Die krijgen in ieder geval drie maal per dag een voedzame maaltijd en kunnen elke week naar school. Hier leer je op een indringende manier de kunst van het relativeren.

Het Weeshuis

2010-03-14T11:44:00.008+01:00

Carolien Brouwer

Vrijdags werk ik normaliter niet, dus heb ik me voorgenomen om wekelijks een bezoek te brengen aan het weeshuis van The People Improvement Organisation (=PIO). Het weeshuis en de scholen van PIO liggen direct aan de vuilnisbelt in Phnom Penh. Aan de andere kant ligt een sloppenwijk waar veel families wonen en waarvan de kinderen naar de PIO scholen gaan. Somaly is een leerling uit mijn klas, die met 30 andere kinderen in het weeshuis verblijft. Ik hoorde van Aster dat Somaly buiten schooltijd helaas weinig anders ziet dan het weeshuis en de vuilnisbelt. Een goede reden om eens een kijkje te nemen en me verder op de hoogte te stellen van de leefomstandigheden daar.

Het is een kwartier rijden met de tuk-tuk vanaf ons appartement om bij het weeshuis te komen. Als ik aankom staan de kinderen op mij te wachten. Somaly straalt helemaal als ik binnen kom. Ik kan zien dat ze trots is op het bezoek van haar lerares! Ze komt op me afgelopen, geeft een dikke knuffel en overhandigt een prachtige tekening die ze zelf gemaakt heeft. De tekening is schitterend, ik merk dat ze er veel tijd aan besteed heeft. Somaly is het tekentalent van PIO, ze heeft o.a. de muren van het weeshuis opgevrolijkt met haar tekeningen. Als ik een foto van haar muurschilderingen wil maken, schieten ineens allemaal kleine hoofdjes voor de camera. De kinderen willen allemaal op de foto en roepen voordurend: “Teacher, me picture?!” Als ik de gemaakte foto’s laat zien, hebben ze ongelofelijk veel lol met elkaar! Ik beloof de kinderen dat ik snel terugkom en voor iedereen een foto zal meenemen. Daar zijn ze blij mee, ze hebben namelijk geen foto’s thuis waar ze zelf op voorkomen. Klik hier voor meer foto’s die ik heb gemaakt in het weeshuis.

Dan krijg ik een rondleiding van de bewoners. De jongens laten me enthousiast de woon- en slaapruimte zien. Ze slapen op een hardhouten ondergrond, allemaal netjes naast elkaar. De matrassen zijn van een slechte kwaliteit en het ontbreekt sommige kinderen aan dekens. Boven op zolder slapen de meisjes, ook zij laten me vol trots hun slaapplaats zien. Somaly is het avondeten aan het klaarmaken, een grote pot met witte rijst. Ik zie dat ze nauwelijks eigen bezittingen hebben. Op de vraag of de jongens een voetbal hebben wordt schuchter geantwoord. Slechts één voetbal is aanwezig. Ik beloof ze dat ik volgende week nog een voetbal zal meenemen.

Als de rondleiding erop zit, geef ik aan dat ik nog een bezoekje wil brengen aan de sloppenwijk naast het weeshuis. Veel PIO kinderen wonen daar met hun familie onder moeilijke omstandigheden. Een beschermend dak boven je hoofd lijkt in eens niet meer zo vanzelfsprekend!

Weekje 'Vakantie'

2010-03-10T16:52:00.001+01:00

Carolien Brouwer

We zijn inmiddels alweer beland in de vijfde programmaweek van The Cambodian Project. De leerlingen zijn begonnen met een nieuw ontwerp: sjaaltjes. Ik denk dat dit een echte hit kan worden. De sjaals zijn gemaakt van Cambodjaanse zijde met een ketting gewikkeld om het midden van de sjaal. Het ziet er fantastisch uit!

De eerste resultaten mogen gezien worden. De meiden vinden het wel een moeilijk ontwerp om te maken, maar zijn bijzonder enthousiast in het aangaan van deze uitdaging. Ik merk dat ze het rijgen van kettingen vele malen leuker vinden, die zijn immers snel klaar. Bij het maken van de sjaaltjes moeten ze hun aandacht er echt bijhouden, wat voor sommige leerlingen nog wel eens moeilijk is.

Ik had voorgenomen om in de nieuwe week verder te gaan met het maken van de sjaals. Toen ik echter maandag klaar stond om naar school te gaan, belde Aster van The People Improvement Organisation mij op. Zij informeerde mij dat de kinderen geen les zullen hebben omdat ze worden verwacht op school om examens af te leggen. Ik was natuurlijk wel even verbaasd, dat hadden me ze toch ook voor het weekend kunnen zeggen?! Maar goed, ik keerde weer snel terug in mijn zen modus want zo werkt het in Cambodja! You have to get jused to it! In dit land zijn hele andere dingen belangrijk. Dus je vooral niet druk maken, want dan word je hier niet gelukkig.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik achteraf blij was met de lesvrije week. Het gaf mij de gelegenheid om me met andere zaken bezig te houden. Ik had weer tijd om rond te kijken en nieuwe inspiratie op te doen. In alle rust kon ik mij bezighouden met het bedenken en het ontwerpen van nieuwe sieraadmodellen, materiaal inkopen en voorbeelden maken. Overigens is het inkopen van materialen in Cambodja makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn weinig variëteiten beschikbaar en voor echte kwaliteit moet je markt en steeg afzoeken om het te krijgen. Dat heeft natuurlijk ook wel weer zijn charme! De beschikbaarheid van de verschillende soorten materialen (stof, glas, steen of hout) is beperkt en hangt af van de import uit bijvoorbeeld China of Thailand. Voor het vinden van bv. textiellint heb ik een hele dag in Phnom Penh rondgelopen. Maar zoekt en gij zult vinden! Misschien is het een goed idee om de import uit Thailand zelf ter hand te nemen…

Derde Week

2010-02-26T10:01:00.005+01:00

Carolien Brouwer

Het word steeds leuker om les te geven in onze workshop. Ik heb veel meer zelfvertrouwen als ik voor de klas sta. De leerling en ik hebben het bijzonder naar onze zin en de band wordt elke dag hechter.

Dagelijks staan de leerlingen op mij te wachten wanneer ik om 12.30 uur binnenkom. Dan word ik door ze eerst even geknuffeld. Ook aan het einde van de lesdag krijg ik regelmatig stevige knuffels voordat de leerlingen weer richting huis gaan. Onlangs liep het meisje Seynet als laatste de klas uit, waarna ze toch nog even terug kwam om een dikke knuffel te geven. Al weglopende draait ze zich nog een keer om en roept: “ I love you teacher!”. Kijk daar doe je het voor!

In de eerste week hebben de leerlingen kettingen gemaakt aan de hand van verschillende voorbeelden die ik ze heb gegeven. Deze kettingen zijn bedoeld voor latere verkoop in onze toekomstige winkel in het People Improvement Organisation gebouw. In de tweede week merkte ik dat de groep snel leert en zelfs al in staat is om een eigen ontwerp te maken. Hierbij gaat het in eerste instantie niet of het een goed of slecht ontwerp is. Voor mij is het belangrijk dat ze leren hun creativiteit te gebruiken en zo de verschillende kleurcombinaties te kiezen en de ketting netjes af te werken. Deze week was echt leuk! Er kwamen zoveel leuke creatieve kettingen uit de handen van de leerlingen. Aan het einde van de tweede week hebben we alle kettingen gekeurd en met cijfers beoordeeld voor creativiteit, kleur, materiaalgebruik en afwerking. Volgens het plan zouden de leerlingen pas de volgende week beginnen met sjaaltjes maken. Maar we hebben toch besloten om een extra week te besteden aan het maken van de kettingen, omdat het goed gaat en de leerlingen echt in een ‘flow’ zitten.

In, inmiddels alweer, de derde week ben ik begonnen om in hele simpele taal de opzet van een businessplan door te nemen en uit te leggen aan de groep. Voor de leerlingen hebben we de naam ‘businessplan’ omgedoopt tot ‘shopplan’ om zo dichter bij de inhoud van de workshop te blijven. Samen met Robert heb ik een model ontwikkeld dat dient als een krachtig hulpmiddel bij het opzetten van een eigen winkel. Het model geeft een duidelijk overzicht van de belangrijkste activiteiten en onderwerpen (zoals b.v. klanten, leveranciers en omzet) waarmee ik de leerlingen kan helpen en een mogelijkheid kan bieden om verder na te denken over hoe hun eigen winkel er in de toekomst uit zal zien. Om het shopplan concrete handen en voeten te geven, zijn we met alle leerlingen naar de Russian Market gegaan. Daar heb ik ze verschillende opdrachten gegeven om hen zelf te laten nadenken wat er allemaal benodigd is om een winkel te starten. De leerlingen hebben natuurlijk genoten van het uitstapje naar de markt en ik hoop dat de opgedane kennis blijft hangen tot het laatste examen in april.

Op naar de vierde week!

Eerste Workshopdag

2010-02-16T10:01:00.003+01:00

Carolien Brouwer

Ik was toch best even nerveus omdat ik les ga geven in iets wat nieuw voor mij is. Maar als je in het diepe springt leer je het snelst zwemmen. Dus ik dat doe ik dan ook. Om 13.00 uur is de start van de eerste workshop een feit!

De workshop bestaat uit negen meisjes met een leeftijd rond ca. 16 jaar. Ze zijn schattig en bijzonder leer- en nieuwsgierig! Een van hen komt uit het weeshuis, de overige meisjes hebben nog ouders. Ze delen dezelfde achtergrond als kind uit een kansarm gezin.

Tijdens mijn bezoeken aan de scholen van de People Improvement Organisation merkte ik dat het heel normaal is dat de leraar bij binnenkomst door alle kinderen in koor wordt begroet. Bij binnenkomst op de eerste dag van de workshop krijg ik dan ook een klassikaal onthaal. Ik moet even aan wennen aan deze manier van goedemiddag zeggen, maar het is een warm welkom.

Ik merk dat ik nog wat gespannen ben, maar laat dat tegenover de leerlingen natuurlijk niet merken. Ik leg ze in het Engels uit wat het we in de komende weken gaan doen en hoe het programma gaat verlopen. De kennis van de Engelse taal bij de leerlingen ligt op een laag niveau en dat baart me een beetje zorgen. Ik ben benieuwd of ze mij zullen begrijpen en of de aanwezigheid van een tolk daadwerkelijk een verschil kan uitmaken tijdens de lessen. We beginnen met ons eerste ontwerp en ik heb de indruk dat de meisjes bijzonder enthousiast zijn om te starten met de sieraden workshop.

Om de leerlingen gemotiveerd te houden heb ik wat muziek meegebracht, koekjes en wat te drinken . Ik merk dat ze niet vaak getrakteerd worden op koekjes en chocomel. Ze zijn echt gefixeerd op de lekkernij en genieten zichtbaar wanneer ze de koekjes opeten. Ook de chocomel valt in goede aarde en verdwijnt snel achter in de keel.

Aan het einde van de allereerste lesdag heeft iedereen zijn eerste ontwerp klaar! De meisjes kijken trots naar de gemaakte halskettingen. De resultaten mogen er zijn en bieden een positief uitzicht op de toekomstige collectie! We ruimen met z’n allen de kralen op en om 16.00 uur beëindigen we de les. Ik loop tevreden naar buiten waar mijn tuk-tuk driver al op me staat te wachten. Terwijl ik wegrij kijk ik nog even om.....alles is goed gegaan. De kop is eraf!

Laatste Voorbereidingen

2010-02-04T08:27:00.008+01:00

Carolien Brouwer

Inmiddels ben ik elke dag druk bezig met de voorbereidingen van de workshop. Over een paar dagen ga ik beginnen met de eerste lesdag. Best spannend en ik wil natuurlijk alles weer perfect doen! Maar eigenlijk zou ik mijn perfectionisme moeten laten voor wat het is. Hier in Cambodja is niet alles perfect. En dus wordt er veelvuldig een beroep gedaan op mijn creativiteit en improvisatie talent.

Ik heb me voorgenomen om verder op zoek te gaan naar de benodigde kralen en daartoe nieuwe inspiratie op te doen op de Russian Market. Inmiddels is het programma voor de workshop afgerond en goedgekeurd door People Improvement Organisation (=PIO). Het fundament voor de aankomende 10 weken (de duur van het programma voor de eerste lichting) staat en dat geeft een goed gevoel. De leerlingen maken om de twee weken kennis met een nieuw thema en zullen dan werken aan een nieuwe ontwerpen.

Gedurende de eerste weken laat ik de leerlingen oefenen door ze diverse modellen sieraden te laten namaken. Vervolgens ga ik samen met de leerlingen werken aan een ontwerp waarbij zijden sjaals gebruikt zullen worden. De modellen daarvoor moet ik nog bedenken, een opgave die eenvoudiger lijkt dan het is! De ontwerpen moeten voor de kinderen eenvoudig met de hand te maken zijn. Daarnaast moeten de ontwerpen een fraaie en luxe uitstraling hebben om in aanmerking te komen voor het verkoop assortiment.

Het uiteindelijke doel is te werken aan een specifieke en herkenbare sieradencollectie waarmee voldoende omzet gerealiseerd kan worden t.b.v. PIO. Een belangrijke voorwaarde is dat de materialen eenvoudig en voordelig verkrijgbaar zijn om de continuïteit van de workshop op termijn te waarborgen. Cambodja staat bekend om zijde, handgeweven stoffen en parels. Dus ik moet nieuwe ontwerpen bedenken waarbij deze materialen optimaal gebruikt kunnen worden.

Ik gun mezelf nog wat tijd, in de hoop dat ik vanzelf nieuwe inspiratie krijg en vertrouw erop dat ik alle benodigdheden van mijn boodschappenlijst kan afstrepen!

De Russian Market

2010-01-26T09:35:00.004+01:00

Carolien Brouwer

Ik ben naar de Russian Market (Pasr Toul Tom Young in khmer) geweest om te kijken of ik daar de materialen voor de workshop vandaan kan halen. De tuk-tuk driver die mij naar de markt bracht gaf aan dat ik de ritprijs zelf maar moest bepalen. Dat klonk als muziek in de oren en hij had mijn rit gelijk te pakken. Hij was de eerste die dat aanbood...hoop dat er nog vele volgen! Ik heb hem gelijk gevraagd om voor de rest van ons verblijf in Phnom Penh het transport te verzorgen. Natuurlijk was dit ook voor hem een uitstekend aanbod. Hij dacht niet lang na en de afspraak was gemaakt.

Wanneer ik aankom op de Russian Market krioelt het van de mensen. Allemaal kleine marktkraampjes naast (en nog niet bovenop) elkaar. Hier kan je van alles krijgen tegen lage prijzen: voedsel, huishoudartikelen, merkenkleding (al dan niet gekopieerd), sieraden, boeddha beelden, stoffen etc. Ik heb goede zin vandaag, want ik ga tevens materiaal inkopen om zelf alvast voor de workshop te oefenen. Tenslotte ben ik de lerares en zal toch op een zelfverzekerde manier moeten laten zien hoe je de kettingen en sjaals maakt!

Ik weet precies wat ik nodig heb en bezoek doelgericht de verschillende marktkraampjes (heb o.a. zijden sjaals nodig). Blijkt dat markt overladen is met kraampjes waar alleen maar zijden sjaals worden verkocht. Zonder uitzondering, ze verkopen allemaal dezelfde zijden sjaals, dus dat moet qua prijsonderhandeling geen problemen geven. Toch merk ik dat je als je als blanke toerist snel geconfronteerd wordt met woeker prijzen. Naarmate ik meer interesse toon worden de prijzen hoger. Maar ik hou van onderhandelen, dus ben helemaal in m'n element als het om de beste aankoopprijs gaat! Uiteindelijk vind ik ook nog de kralen die ik zoek......dus ben helemaal tevreden!!

Als ik terugkeren naar het appartement, staat mijn tuk tuk driver trouw op me te wachten. Op hem kan je op bouwen!

De Bespreking

2010-01-20T14:23:00.003+01:00

Carolien Brouwer

Wij hebben we een afspraak gehad met Aster om onze plannen verder in detail te bespreken. Alle twee zijn we enthousiast en hopen dat Aster ons enthousiasme over zal nemen. Het lijkt alsof we midden in de roos schieten. Aster legt uit dat Phymean sinds lange tijd de gedachte koestert om een eigen winkel op te zetten onder de auspiciën van PIO. Met deze winkel zou PIO dan permanente werkplekken kunnen creëren voor de weeskinderen. De meeste kinderen keren vaak terug naar hun familie als ze klaar zijn met de opleiding bij PIO. Maar de weeskinderen hebben geen plek om naartoe terug te keren. Het hebben van een eigen winkel biedt een goede mogelijkheid om de weeskinderen een perspectief te bieden na de opleiding.

We hebben het volgende met Aster besproken:
De kinderen leren in onze workshop hoe ze later zelfstandig een "mini" onderneming en/of winkel kunnen opzetten. De producten die mogelijk worden verkocht op termijn kunnen gerelateerd zijn aan voedingsmiddelen, kleding of sieraden. Het is de bedoeling om een ruimte te creëren waar werkplekken aanwezig zullen zijn voor de kinderen. Hier kunnen zij dan, na de workshop afgerond te hebben, blijven werken om sieraden te maken en daarmee een salaris te verdienen. Tenzij ze er natuurlijk voor kiezen om zelfstandig een winkel op te zetten.

Het ontwikkelen van het programma voor de workshop heeft ons enige tijd gekost (zie hieronder). Om de kinderen kennis te laten maken met de basisfuncties van een bedrijf, zullen ze verschillende rollen innemen in de workshop. Deze rollen zijn gericht op: de inkoop, het maken, de promotie en het verkopen van de sieraden. Natuurlijk mag daarbij de administratie niet ontbreken. Maar allereerst zullen de kinderen gewoon beginnen met het maken van eenvoudige kralenkettingen en het bewerken van zijden sjaals aan de hand van voorbeelden.

Verder hebben we met Aster ook gesproken over het opzetten van de PIO winkel. Deze zal in eerste instantie gehuisvest worden in het PIO kantoor. Later wordt gekeken naar andere verkoopkanalen, zoals hotels, restaurants en het internet. Het is de bedoeling om op termijn andere producten op te nemen in het assortiment, zoals kledingstukken die in het PIO kledingatelier worden gemaakt. Zo kan er een bredere basis gecreërd worden voor de inkomsten die ten goede komen aan PIO, terwijl de kinderen leren hoe ze hun eigen onderneming kunnen opzetten.

Aster is akkoord met het plan en geeft aan dat ze kinderen voor de workshop nog deze week zal selecteren. Ik laat weten dat ik een lijst zal opstellen met de materialen die benodigd zijn om de eerste lesweek van start te kunnen gaan. We spreken af elkaar de volgende dag weer te ontmoeten.

De Bezichtiging

2010-01-16T12:16:00.003+01:00

Carolien Brouwer

We stappen in de auto, want de scholen liggen aan de rand van de stad naast de vuilnisbelt van Phnom Penh. Als we de straat van de school inrijden zie ik de grote vuilnisbelt liggen en mensen die hun 'kostje' bij elkaar scharrellen. Aster legt uit dat deze mensen vuilnis verzamelen dat gerecycled kan worden en hiermee hun brood verdienen. Ze geeft aan dat alle kinderen op school op deze vuilnisbuilt hebben gewerkt. Helaas wonen en werken veel van hun ouders nog steeds op de vuilnisbelt.

PIO probeert zoveel mogelijk kinderen naar school te krijgen in ruil voor een zak rijst waarvan de familie ook kan profiteren. Toch weerhoudt dit de ouders er niet van om op de vuilnisbelt te blijven werken. Als we bij de eeste school aankomen, ben ik geschokt. Nu moet ik zeggen dat ik toch het een en ander in mijn leven heb meegemaakt, maar dit maakt toch echt een heftige indruk op me! De school bestaat uit een paar muren, om de muren heen wonen nog families in een onvoorstelbare armoede. Het ergste is dat deze school pal naast de vuilnisbuilt ligt. Links en rechtst torenen hoge bergen van vuilnis boven de schoolmuren uit. Overal waar ik me voeten plaats ligt nog vuilnis, voornamelijk heel veel plastic.

Er wordt les gegeven in vier klassen met ca. 65 kinderen in diverse leeftijds groepen. Als wij binnenkomen zijn de kinderen afgeleid. De peuters komen nieuwgierig op me afgerend en vragen me in het Engels wat mijn naam is. Ik ben ontroerd! Zulke lieve koppies en glimmende kraaloogjes levend onder deze omstandigheden, ik kan het niet vatten.

Nadat ik de klassen heb bezocht, rijden we verder naar de volgende school.
Deze ligt aan de andere kant van de vuilnisbelt en is groter, ca. 90 leerlingen. De omstandigheden zijn hetzelfde. De kinderen hebben school pause en ze spelen tussen de vuilnis. Ook hier komen de kinderen nieuwsgierig op me afgelopen. Verschillende gevoelens bekruipen me; een gevoel van machteloosheid, ik zie dat hier zo onzettend veel gedaan moet worden worden; een gevoel van onrechtvaardigheid; en een gevoel van aanpakken, wanneer kan ik beginnen, ik wil nu wat voor ze doen!. Ik zie en kapotte voetbal liggen en besef dat het zelfs aan goed speelgoed moet ontbreken!

Even verderop bezoeken wij het weeshuis. Afgesloten met zware metalen hekken om inbraak en diefstal te voorkomen. De stank rondom het weeshuis is bijna niet te verdragen. Als ik binnen kom zie een grote zaal, primitief maar functioneel ingericht, waar de kinderen op de grond kunnen eten. Boven bevindt zich een de slaapruimte voor de meisjes, beneden voor de jongens. Ze slapen op de harde grond bedekt met vieze dekens of matrassen. Als we terug lopen komt een klein meisje op me afgerend met een glunderend gezicht en drukt me een papiertje in de hand. Het is een tekening van een meisje met een bloemetje in haar hand.....

We rijden terug naar het kantoor van PIO. Er heerst stilte in de auto. Iedereen is met zijn eigen gedachten bezig en met de verwerking van alle indrukken. Als we aankomen bij het kantoor maken Aster en ik een afspraak voor de volgende dag om concreet onze plannen verder te bespreken.

De Kennismaking

2010-01-12T09:59:00.019+01:00

Carolien Brouwer

11 januari is het dan eindelijk zover. De dag waarop we een afspraak hebben met Aster om onze plannen te bespreken. Aster is de rechterhand en goede vriendin van Phymean Noun die op dit moment in Canada verblijft om fondsen te werven.

Vanuit het appartement nemen we een zg. "tuk-tuk" om naar het kantoor van PIO te rijden. De tuk-tuk vertegenwoordigt het openbaar vervoer in Phnom Penh en is een aardige kopie van een moderne huifkar voortgetrokken door een brommer. Elke keer als we uit ons appartement lopen, komen een aantal tuk-tuk drivers enthousiast op ons toegesneld. We nemen degene die het snelst op ons afkomt. We onderhandelen kort over de prijs en komen uiteindelijk op $2 voor de rit. De rit alleen al is een belevenis! Het verkeer bestaat uit oneindig veel scooters, fietsen, overvol geladen tuk-tuks, en auto's. Het is een ongelooflijke chaos op de weg, ze rijden tegen het verkeer in en dwars door elkaar heen. Maar niemand die zich stoort aan dit dagelijkse beeld op de weg in Phnom Penh. Het is een wonder dat hier niet meer ongelukken gebeuren.

Het is maar een kort ritje, want het kantoor van PIO bevindt zich slechts een kilometer van ons appartement vandaan. Daar aangekomen ontmoeten we Aster. Ze vertelt ons over het onstaan van PIO en de achtergrond van Phymean Noun. Ze stelt ons de medewerkers voor, die ons allemaal erg vriendelijk ontvangen. Iedereen zit heel rustig te werken of met elkaar te kletsen over koetjes en kalfjes. Het wordt ons duidelijk dat het tempo van de Cambodianen veel lager ligt dan in Nederland. Na een rondleiding door het kantoor, laat Aster ons de klassen zien waar de leerlingen worden opgeleid. Ze hebben onder meer een ruimte waar de kinderen een opleiding kunnen volgen om naaister of schoonheidsspecialiste te worden. Verder beschikt het kantoor over een computerruimte. Aster geeft aan dat de bovenste ruimte is vrijgehouden voor mijn toekomstige workshop. Na de introductie en de rondleiding stelt Aster voor om de volgende dag de PIO scholen en het weeshuis nabij de vuilnisbelt van Phnom Penh te bezichtigen. We zijn benieuwd!

De Start

2009-12-08T16:30:00.000+01:00

Carolien Brouwer

Zoals een groot gedeelte van jullie inmiddels zullen weten, ga ik er voor vijf maanden naar Cambodja om samen met mijn vriend Robert te werken voor de ontwikkelings- hulporganisatie People Improvement Organisation (= PIO) in Phnom Penh. Tijdens onze vakantie in Cambodja eerder dit jaar zijn wij in contact gekomen met Phymean Noun, de oprichtster van PIO. Zij vertelde het fascinerende verhaal achter het bestaan van PIO. Dit verhaal inspireerde ons om deel uit te gaan maken van deze organisatie en een belangrijke bijdrage te gaan leveren!

Voor meer informatie over PIO en wat deze hulporganisatie precies doet kunt u de onderstaande weblinks aanklikken. Phymean Noun heeft voor haar werk en inzet in 2008 de CNN Heroes Award ontvangen.

Klik hier voor meer info over PIO en CNN Heroes.

Wat doet PIO?

PIO is opgericht in 2002 en richt zich op meisjes die in de prostitutie terecht zijn gekomen, weeskinderen en straatkinderen die op stinkende vuilnisbelten leven en werken om zo hun familie te kunnen onderhouden.

PIO bouwt weeshuizen en scholen in de sloppenwijken van Phnom Penh en biedt deze kinderen de mogelijkheid om een goede schoolopleiding en een beroepsopleiding te volgen. Op deze wijze probeert PIO de vicieuze armoede cirkel te doorbreken en voor de kinderen een goede plek in de maatschappij op te eisen.

In het project van Phymean worden weeskinderen opgevangen en straatkinderen overgehaald om naar school te komen. In ruil hiervoor krijgen ze aan het einde van elke maand een zak rijst mee naar huis, zodat ze hun families kunnen onderhouden en de kinderen zo hun opleiding kunnen volgen.

Tot nu toe heeft PIO met behulp van donaties drie scholen en weeshuizen kunnen bouwen, maar er is behoefte aan veel meer onderdak, onderwijs en scholing!!

Waarom Cambodja?

Door oorlogen en een instabiele politieke situatie in de 70-er jaren, is Cambodja economisch aan de grond geraakt en behoort het nu tot de armste landen ter wereld. Het grootste gedeelte van de bevolking leeft onder de armoede grens en er is een ernstig tekort aan onderwijs en adequate gezondheidszorg.

In 1975 kwam de Rode Khmer aan de macht onder leiding van Pol Pot. De Rode Khmer was afkomstig van het zeer primitieve platteland. Zij verheerlijkten het primitieve leven en verwierpen alle uitingen van luxe en hekelden het stadsleven en haar intellectuelen. De steden werden ontruimd en de bevolking werd gedwongen om te verhuizen naar het platteland, waar ze in collectieve boerderijen moest werken, 12 tot 14 uur per dag, 7 dagen per week onder een slavendrijversregime en een minimaal rantsoen. Persoonlijke eigendommen diende men meestal achter te laten.

De communistische leer werd gecombineerd met een Spartaanse "back to basics" ideologie. Steden werden door de van het platteland afkomstige Rode Khmer als "slecht" bestempeld, evenals intellectuelen. Vele mensen (monniken, leerkrachten, artsen, ambtenaren, militairen, intellectuelen, ...) werden geëxecuteerd, vaak zonder enige reden of voor lichte vergrijpen. Het dragen van een bril of van nette (burgerlijke) kleding, of het in bezit hebben van een (buitenlands) boek, of kennis van een vreemde taal was voldoende reden voor executie. De Rode Khmer is verantwoordelijk voor de dood van ongeveer 1,7 - 2 miljoen (sommige cijfers spreken van 3 miljoen) mensen (op een bevolking van 7 miljoen) tussen 1975 en 1979 toen de Rode Khmer aan de macht was.

Wat gaan wij doen?

Mijn gedachten zijn allereerst uitgegaan naar het leveren van een duurzame bijdrage en effectieve hulp die op de lange termijn stand kan houden. Het is voor mij een belangrijke voorwaarde geworden dat de zaken in Phnom Penh verder kunnen gaan wanneer ik terug ga naar Nederland. Na een intensieve brainstorm periode zijn we tot een uitdagend project gekomen waarbij jongeren de mogelijkheid krijgen om opgeleid te worden tot zelfstandige ondernemers.

De bedoeling is dat we samen met de leerlingen van deze opleiding sieraden gaan maken die via het internet en gespecialiseerde winkels zullen worden verkocht. Tijdens de opleiding krijgen de leerlingen verschillende mogelijkheden om ervaring op te doen in het produceren, verkopen, inkopen en de marketing en promotie van de sieraden. Deze rollen worden regelmatig gewisseld, zodat iedereen de mogelijkheid heeft de verschillende bedrijfsprocessen zich eigen te maken. De verkoopopbrengsten komen volledig ten goede aan de opleiding en PIO. Een belangrijke doelstelling van dit project is dat de leerlingen uiteindelijk zelf hun eigen kleine onderneming kunnen starten met behulp van micro krediet.

Donatie

Als we in Cambodja zijn willen we gelijk beginnen met het starten van de opleiding een daarvoor zijn voorraden benodigd om het sieraden assortiment te kunnen ontwikkelen. De eerste voorraden zullen in Nederland gekocht worden en naar Cambodja worden getransporteerd. Later gaan de leerlingen zelf voorzien in de inkoop van kralen in Phnom Penh met behulp van het geld dat voortkomt uit de verkoop van de gemaakte sieraden.

Mede hiervoor wil ik jullie vragen of jullie dit project kunnen ondersteunen met een donatie waarmee een succesvolle start dichterbij komt. Alle beetjes helpen!

Alvast hartelijk dank voor jullie donatie!