the cybercraft files: Breath Collector

a failed project

2008-03-03T22:35:00.003+02:00

Όλο αυτό το blog άρχισε σαν μια προσπάθεια διαφυγής από τον προηγούμενο τρόπο γραφής μου. Δυστυχώς ή ευτυχώς απέτυχα.

Ξεκίνησα ανούσια, χωρίς κορμό και προορισμό, για να καταλήξω σαν μια ρέπλικα της προηγούμενης μου περσόνας.

Ο dr.Uqbar νίκησε κι εγώ, ο γράφων, μπορώ να παινεύομαι πια ότι είμαι ένας διπλωματούχος σχιζοφρενής. Ελπίζω να με συγχωρέσετε...

Θα μας βρείτε όλους, εκεί που όλα ξεκίνησαν να ψάχνουμε την πανοπλία μας.

http://panoplia.wordpress.com

Anonymous

2008-02-29T19:50:00.002+02:00

Γλυστρώ στη λειασμένη άσφαλτο. Σέρνω τα πόδια μου ανάμεσα σε μια θάλασσα από λαμαρίνες. Δεν είμαι δυστυχισμένος. Είμαι κανείς.

Αυτός που θα ‘βλεπες δίπλα σου να περνάει κι ούτε θα ένοιωθες. Ή κάποιος που στέκεται μπροστά σου σε κάποια ουρά περιμένοντας. Ένας απελπισμένος οδηγός με χαλασμένο αμάξι που θα σ’ έκανε να κορνάρεις βρίζοντας ή ο τρελός που κάτω απ’ το μπαλκόνι σου σφυρίζει τα μεσάνυχτα όταν κοιμάσαι και αντανακλαστικά σηκώνεσαι να πιεις νερό.

Ακούω πολλά, θέλω να πω άλλα τόσα και φοβάμαι, ακούς πολλά όμως δε θες ν’ ακούσεις παραπάνω, είμαι κανείς, στοχεύω πουθενά, μαγκώνονται τα μανίκια μου στα χερούλια από τις πόρτες που περνάω και τρελαίνομαι. Ζητιάνοι κουνούν τις χούφτες τους μπροστά μου, μπουκαδόροι παρακολουθούν προσεκτικά, παλιές αγάπες, γριές πια ξέχασαν τ’ όνομα μου, καλοντυμένοι χάροι ακονίζουνε τα νύχια τους καθώς μαθαίνουν ότι πλησιάζω και μικροπωλητές-βαμπίρ μετράνε φλέβες στο λαιμό μου, θα πεθάνω εδώ στο δρόμο γιατί δε μπορώ να μιλήσω, ή από ντροπή που ξεστόμισα τ’ όνομα μου, ή από κάβλα για το μέλλον που σκύβει από πάνω μας ζοφερό, σκοτεινό, θανατικό.

Σέπια θα είναι η εικόνα μου, τότε που ό,τι έχω φτιάξει με τα χέρια μου θα είναι σκόνη. Και τι θα γράψεις από κάτω; Τι θα πεις για μένα για να με θυμάσαι; Σκατά θα με θυμάσαι.

Είναι ώρες που νομίζω ότι άδικα κουράζομαι. Χωρίς να το ξέρει κανείς.

Και το θλιβερό είναι ότι θα συνεχίσω... ότι κι αν γίνει.

Μια αξιοπρεπής ματαιότητα. Ανώνυμη.

(για τα 2 χρόνια που γράφω)

photo.visceral@deviantart

freecycle.org

2008-02-29T19:42:00.003+02:00

Με την υπερκατανάλωση έρχεται ακόμα περισσότερη κατανάλωση. Αμέτρητες φορές λυπάσαι το παλιό σου κινητό που θα πετάξεις μετά από 3 χρόνια γιατί μοιάζει να κατασκευάστηκε στα 80s μα κατά τα άλλα δουλεύει μια χαρά. Ή κάτι ελαφρώς χαλασμένο μα σε καλή κατάσταση.

Μπορεί απλά να χρειαστείς κάτι μεταχειρισμένο προσωρινά. Κανένα παλιό επιπλάκι για εκείνο το μισητό φοιτητικό δωμάτιο ή ότιδήποτε.

Το freecycle.org είναι ένα δίκτυο 4,263 ομάδων με 4,581,000 χρήστες σε όλο τον κόσμο που χρησιμοποιούν news groups για να ζητήσουν ή να προσφέρουν μεταχειρισμένα και αχρείαστα πράγματα προσφέροντας στο περιβάλλον, ανακυκλώνοντας αντικείμενα οποιουδήποτε είδους.
Στην Ελλάδα υπάρχουν δίκτυα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Κοζάνη, Μυτιλήνη, Ηράκλειο και Σέρρες.

Μοναδικό μειονέκτημα η δυνατότητα κεντρικού ελέγχου, αφού όλες οι ανταλλαγές γίνονται μεταξύ των μελών.

Αξίζει λέω μια προσπάθεια.

http://www.freecycle.org

Jiri Famine Cermak

2008-02-29T19:23:00.001+02:00

Δεν έχω δει τέτοια αύρα σε έργα φωτογράφου. Ο Τσέχος Jiri Famine Cermak δεν αποτυπώνει απλά εικόνες ρετουσάροντας την πραγματικότητα. Πετάει βόμβες χρωμάτων και ομορφιάς που σου τραβάνε το βλέμμα με την πρώτη.

Δείτε την gallery του από αμέτρητες φωτογραφίες.
http://jiricermak.cz/

times+seasons

2008-02-24T21:11:00.002+02:00

Άνοιξη που να κρύβεσαι; Ποιος βάλτος αιχμαλωτίζει τα ντελικάτα πόδια σου;
Μου φάνηκε σαν ν' άκουσα το τραγούδι σου για μια στιγμή.
Για μια στιγμή νόμισα πως σε χρειάζομαι. Όμως σε λίγο θα σ' αγνοώ και πάλι. Θα αδιαφορώ.
Γιατί, και νά'φτανες, θα σε κυλούσα στα τσιμέντα και θα σου έδειχνα τη ζωώδη μου αγάπη μ' αδέξιους τρόπους. Χωρίς κορύφωση.
Έτσι όπως κάνουν τα παιδιά αυτής της πόλης.
Το πολύ, κάποιο χλιαρό απόγευμα να πετούσαμε μαζί πέτρες στο κεφάλι του χειμώνα.
Δε σε χρειάζομαι Άνοιξη κι όμως ευπρόσδεκτη είσαι.
Και μη δακρύζεις που δε θα σε στεφανώσω με πασχαλιές και ρόδα, μη νοιώθεις μισητή που δε θα περάσω τη γλώσσα μου στα χείλη σου όπως έκανα κάποτε.
Τώρα πια δε χρειάζομαι κανέναν. Έτσι μου λένε να νομίζω.

Που κρύβεσαι Άνοιξη; Μου φάνηκε πως σ'άκουσα να τραγουδάς μπαλάντες.

photo by poop-art

breakfast

2008-02-24T21:10:00.001+02:00

Ο Jon Huck μετά από πολύ σκέψη, κατέληξε σε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη ιδέα. Να φωτογραφήσει δεκάδες ανθρώπους και το πρωινό (της ίδιας ημέρας;) τους.
Η αξία αυτής της ιδέας αφήνεται στην κρίση σας ενώ ως αντιπροσωπευτική επέλεξα την κυρία με το ελληνικό πρωινό ;)

John Huck gallery. Breakfast

mouth

2008-02-17T20:12:00.001+02:00

Οι λέξεις είναι για να εκφράζουν, μα και για να χειραγωγούν.
Να ζωγραφίζουν κόσμους, μα και για να εξαπατούν.
Λίγο-πολύ όπως ένα κοφτερό μαχαίρι:
Μπορείς να κόψεις μια ντομάτα σε πολύ λεπτές φέτες μα και να καρφώσεις τον φίλο σου κατευθείαν στην καρδιά.
Και τα στόματα σχηματίζουν κι αναπνέουν λέξεις, όπως ακριβώς χαμογελούν. Εκ προθέσεως.
Έχω καιρό να δω ένα αληθινό χαμόγελο. Θα ακουστώ μίζερος μα όλα μου μοιάζουν μη αυθεντικά εφ' όσον είναι για κάποιον σκοπό. Ένα μέσο για να επικοινωνήσει κανείς μεταμφιεσμένες τις πραγματικές του προθέσεις.
Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να εισπράξεις ένα αληθινό χαμόγελο αμηχανίας από κάποιο κορίτσι μετά από μια βεβιασμένη φιλοφρόνηση. Και θα ήταν πολύ αυτό στ' αλήθεια αν σου συνέβαινε, θα μεταμόρφωνε την ημέρα σου σε μια ηλιόλουστη αύρα θετικότητας γεμάτη αγάπη για το ανθρώπινο γένος.
Όχι φίλε μου όμως. Δε συμβαίνει κάθε μέρα κάτι τέτοιο στη ζωή σου και στη δική μου.
Χαμογελούν οι πολιτικοί με σκοπό τη δημοτικότητα. Οι πωλητές, με σκοπό το κλείσιμο μιας πώλησης. Μετά τη συναλλαγή δε θα σημαίνεις τίποτα γι αυτούς.
Χαμογελούν οι τηλεπαρουσιαστές -αυτά τα περίπλοκα πλάσματα- στοχεύοντας σε έναν απεριόριστο αριθμό πραγμάτων ταυτοχρόνως. Οι εραστές, εν όψει της επόμενης (κι επερχόμενης) συνουσίας. Χαμογελούν οι τρελοί κατάφατσα στον άνεμο χωρίς λόγο.
Χαμογελούν κι όλοι οι γνωστοί μου που μ' ανέχονται. Κάπως περίεργα είναι η αλήθεια, μα ποιος δίνει δεκάρα τελικά;

Γι αυτό κολλάω δίπλα σου. Το σκέφτηκα πολύ και είσαι το μοναδικό αληθινό χαμόγελο που μου χει μείνει.
Μείνε μέσα απόψε. Μείνε εδώ που η ζωή σημαίνει κάτι...

art.by Loupette

mr Ivanovski's boudoir stories

2008-02-17T20:10:00.001+02:00

Η ιδέα ωραία. Ιστορίες που εκτυλίσσονται πίσω από μια κουρτίνα. Στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων. Ιστορίες του Μπουντουάρ.
Προβοκατόρικες σκηνές, με βάση έναν παιχνιδιάρικο ερωτισμό, που αναπτύσσεται σε κάτι πιο αληθινό και πιο συναισθηματικό σε κάθε στάση.
Υπάρχουν 9 κεφάλαια. Δεν υπάρχει κάποια ορισμένη σειρά, δεν πρόκειται για φωτορομάντζο, ούτε για παλιομοδίτικο πορνό.
Μόνο η ζωή, σχεδόν αληθινοί άνθρωποι, τα ένστικτά τους δοσμένα με μια τόσο εφηβική δόση ρομαντισμού, αρκετό χιούμορ και πολλές στάσεις τις οποίες ο Victor Ivanovski τραβούσε από το 2000 έως το 2005.

Απροκάλυπτα, χωρίς glitter,
The Boudoir Stories

Really nothing to prove

2008-02-11T23:02:00.000+02:00

Ποίηση μοιάζει σαν κάθεσαι ειρηνικά
κι απλώς κοιτάς περνώντας ανέμελα το βλέμμα
στην επιφάνεια των πραγμάτων
Ποίηση μοιάζει όταν δε χρειάζεται τίποτα ν' αποδείξεις
όταν ακούς κρωξίματα αυτών που προσπαθούν
και ζωγραφίζεις μορφασμούς προσπάθειας στο χαρτί παρατηρώντας.

Μοιάζεις λίγος κύριε μου να το ξέρεις. Από ψηλότερα κοιτώντας.
Μα και να κρίνω, καθόλου δεν αξίζει πια.

Κάτι θα βρίσκουνε σ' αυτήν την ασχολία, δεν μπορεί.
Όλοι αυτοί.
Να φωνάζουν μέχρι κάποιος τους ν' ακουστεί.
Όμως η ορχήστρα του κόσμου δεν έχει θέση για βραχνά, μάταια κι εγωπαθή λαρύγγια.
Λυπάμαι.
Πιείτε ένα αβγό, πάρτε ένα μπάνιο χαλαρωτικό, αγαπηθείτε λίγο κι ελάτε αύριο.
Ίσως και να' μαι εδώ...

art.after the Life Mask of William Blake, Francis Bacon (1955)

Jean-Claude Claeys

2008-02-11T18:11:00.000+02:00

Κοιτάζοντας τα έργα του Jean-Claude Claeys εισέρχεσαι σε ένα σκοτεινό μέρος όπου ο έρωτας κι ο θάνατος, ως εμμονές στολίζουν τα πάντα με ένα παρανοϊκό φως. Δε έχει καθόλου σημασία η ακριβής τεχνική του Claeys. Το μόνο που μετράει είναι αυτό που βλέπεις. Απτά βλέμματα, πόζες κλισέ, ψυχρός φωτισμός, σκληρό δέρμα, ζωώδης καθημερινός ερωτισμός. Κι όσο προχωράς μέσα στο μυαλό αυτού του illustrator ο θάνατος γίνεται απλά μια δικαιολογία. Ένα άλλοθι που η μοναδική δουλειά του είναι να τονίζει τις αρχέγονες ανθρώπινες εντάσεις που καταγράφει με λεπτομέρεια στις μαύρες νουβέλες του.

Μόνο εξ απίνης μπορείς να το δεις. Illustrateur de romans noirs.

See Also:
Μια ιστορία με εικονογράφηση Claeys

Akif Hakan photo stories

2008-02-11T16:35:00.000+02:00


The minds of the mad	Room 123	Walking into a dream

Οι δημιουργίες του Hakan είναι καθαρή τέχνη. Τέχνη που προσπαθεί να ξεπεράσει τα σύνορα της συμβατικότητας. Οι φωτογραφικές του ιστορίες, τόσο προσεγμένα αναρτημένες στην καλοσχεδιασμένη του online gallery δημιουργούν συναισθήματα, πολλές φορές έντονα, απλώς μέσα από την οθόνη ενός "ψυχρού" μέσου, όπως η οθόνη ενός υπολογιστή.

Οι νέες του σειρές βρίσκονται εδώ και είναι υπέραρκετές για να περάσετε ένα εσωστρεφές απόγευμα μέσα στον κόσμο αυτού του προικισμένου καλλιτέχνη παρέα με τα κορίτσια που έφερε από το διάστημα.

Χρώμα, Νοιώσε, Ελευθερία.

Apolitica

2008-02-05T17:29:00.001+02:00

(Για να χαλάσουμε την στυλιστική συνέχεια αυτού του ημερολογίου...)

Όταν προσπάθησα να αλλάξω τον κόσμο, βρέθηκα τελευταίος σε μια ουρά χιλιομέτρων. Ήρθαν κι άλλοι πίσω μου. Κάθησα δέκα λεπτά. Καμία κίνηση.
Άφησα τη θέση μου στον επόμενο και πήγα να φάω μια τυρόπιτα γεμάτη απολιτίκ τυρί.
Μετά από χρόνια κατάλαβα ότι αυτή μου η κίνηση ήταν πολύ απερίσκεπτη. Το να αλλάξεις βρακί είναι κάτι εφικτό και μάλιστα απαραίτητο. Το να έχεις την ελπίδα ότι θα αλλάξεις τον κόσμο είναι εκτός από ανέφικτο, τουλάχιστον βλαβερό για τον εαυτό σου.

Και να μη μιλήσω βέβαια για τον πόνο που προκαλεί μια τέτοια συνειδητοποίηση. Ειδικά όταν διαβάζεις πολλές ιστορίες επιτυχίας. "Πως τα κατάφερε εκείνος;" λες. "Τι παραπάνω είχε;" σκέφτεσαι καθώς θαυμάζεις το στυλ σου στον καθρέφτη χτυπώντας έναν σάκο του μποξ.

Τα νέα μαθαίνονται μετά. Για κάθε ιστορία επιτυχίας υπάρχουν περίπου τέσσερα εκατομμύρια ιστορίες αποτυχίας. Οι περισσότερες απ' αυτές αδημοσίευτες. Και όλα αυτά στον δυτικό κόσμο. Γιατί για κάποιους άλλους αρκεί που είναι ζωντανοί άλλη μια μέρα.

Σκατά λέω.
Και ποιος αλλάζει τον κόσμο;
(Ο καθρέφτης μου παίρνει τη μορφή του κυρίου Καβούρη)
"Τα-Χρή-μα-τα"!
Ευχαριστώ.
Τώρα μπορώ να κοιμηθώ τον "απολιτίκ" μου ύπνο αφήνοντας το μέλλον στην πολιτική ηγεσία (χα). Αργότερα ίσως πιω κι έναν καφέ ακούγοντας ή διαβάζοντας τις απόψεις αυτών που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο ή θέλουν να γίνουν πολιτικοί στη θέση των πολιτικών και δημοσιογράφοι στη θέση των δημοσιογράφων.
Βαρέθηκα νωρίς; Ή μήπως άργησα πολύ;

Τώρα έχω ένα blog.
Και για μια φορά μπορώ να αλλάξω κάτι!
Το template μου.
Ευχαριστώ Θεέ των μικρών πραγμάτων που με βοηθάς να εμμένω με δύναμη στους ψυχαναγκασμούς μου.

Happy navigation γενναίοι αναγνώστες.

Αφιερωμένο:

There's no justice in life by Snakefinger's Vestal Virgins

photojournalistic.art.by.halic

Little prayers and prophets

2008-01-31T17:53:00.001+02:00

Αφρίζουν οι προσευχές κάθε Κυριακή πάνω απ' τα νοσοκομεία. Γεμίζουν τα δωμάτια, τους ορόφους και μετά μαζεύουνται στις ταράτσες σα διογκωμένες σαπουνόφουσκες, σχηματίζοντας κυψελοειδή φαντασμαγορικά σχήματα ορατά από το διάστημα.
Περιμένοντας να ακουστούν όσο κρατήσουν.

Αλυχτούν οι φωνές των προφητών στους διαδρόμους. Μοιράζουν τύψεις κι ελπίδα. Φορούν άσπρες ποδιές και δεν κοιτούν στα μάτια. Σπάνια ίσως. Σπάνια όπως εσύ που ξενυχτάς πάνω στο προσκεφάλι του παιδιού σου.

Μα ποιος να 'ταν εκείνος που έλεγε πως δεν υπάρχει αγάπη; Κάποιος ανόητος σίγουρα, απαίδευτος, ήδη νεκρός από καιρό που ζήλεψε τούτη την επίγεια παράνοια που ζούμε.

"Κακοφορμισμένοι δαίμονες ακούστε το ραδιόφωνο μου και σκάστε από χαρά. Σκάστε σε αμέτρητα κομμάτια φτιάχνοντας κόκκινα λουλούδια"

Είπα και δυνάμωσα την ορχήστρα του Les Baxter με το Voodoo dreams voodoo.
Αύριο θα 'χει κρύο κότες. Και δε θα φτάσετε ποτέ το θάρρος μιας μητέρας.

Όσο κι αν προσπαθήσετε.
Όσο κι αν προσπαθούμε.

art by mehmeturgut

Harry Backfire

2008-01-22T17:59:00.000+02:00

Ο Χάρι ήταν κάποιος που πάντα υποχωρούσε.

Δεν είναι που δεν είχε άποψη, μα πάντοτε αφήνονταν στα ρεύματα της λογικής των άλλων.
Μπορεί απ' το φόβο της σύγκρουσης, ή πάλι από οκνηρία. Ίσως και απαξίωση για την ουσιαστική αξία του περιγύρου του.
Υποχωρούσε στη δουλειά, κι έκανε πάντα ότι έλεγε το αφεντικό του, ή κι ο μοναδικός συνάδελφος που ήταν ένας καιροσκόπος και μισός με αλεπουδίσια μάτια.

Υποχωρούσε σπίτι του, στα λόγια της συζύγου, υποχωρούσε στα παιδιά ότι και αν ζητούσαν, χωρίς αντίρηση καμιά, ούτε μια σύσπαση οργής στο μέτωπο του.
Κι έτσι περνούσε μια ζωή, χωρίς όνειρα ύπνου, μόνο στον κήπο του έβγαινε τα μαλακά απογεύματα και φρόντιζε λουλούδια. Χωρίς μια σκέψη όμως, χωρίς στοργή για κείνα.

Ένα πρωί ξυρίζονταν, κοίταξε στον καθρέφτη, όχι όπως κοιτάζονταν συνήθως μόνο με την ένοια μην του ξεφύγουν γένια. Είδε έναν άλλο άνθρωπο, απόμακρο, αδύναμο και άθλιο, που έχασε τη σπίθα του ονείρου απ' τη ματιά του. Και ξάφνου του 'ρθαν τα όνειρα. Εικόνες που εξατμίστηκαν στην πάροδο του χρόνου, και άφησε αμαχητί σα γέροντας κρετίνος.

Είχε να νοιώσει δάκρυα να τρέχουν απ' τα μάτια έτσι καυτά απο πότε; Τότε που θύμωνε εύκολα, κοντά στα δεκαπέντε. Τόσο ήτανε και το παιδί που είδε στον καθρέφτη να του λέει "Ποτέ ξανά Χάρι. Ποτέ ξανα."

Κι ούτε θα ξαναθυμηθεί ποτέ το ίδιο μεσημέρι, που έσφιξε τα χέρια του σ' ένα λαιμό ανθρώπου, τον έπνιξε το δίκιο του, είπε μετά στη δίκη, το δίκιο δεκαετιών, σ' ένα λαιμό δε βγάζεις.
Και τώρα με το νούμερο διακόσια εικοσιένα ραμμένο στο μανίκι του τον ουρανό κοιτάζει, και πρέπει να υποχωρεί, μα είναι μαθημένος. Είναι παλιά η τέχνη αυτή. Είναι παλιό το άλγος.

art by glittercunt

paper hearts, paper planes

2008-01-22T17:39:00.000+02:00

Γι αυτούς που ξέχασαν να φτιάχνουν σαϊτες και ξαφνικά νοστάλγησαν σπάζοντας το κεφάλι τους να θυμηθούν.

Animation by C. Lowe | Paper plane designs by John Collins
source:http://www.lowe-tech.com/portfolio/paperplanes.asp

Hunter in confusion

2008-01-16T16:53:00.001+02:00

Ο κυνηγός μούλιαζε τα πόδια του μέσα σε μια ροζ λεκάνη με αιθέρια έλαια ευκαλύπτου και άπλωνε στα χέρια του μια κρέμα με άρωμα λεβάντα.

Το αποψινό του θήραμα, μια ξανθιά γύρω στα εικοσιπέντε καθόταν στη διπλανή πολυθρόνα και ξεφύλλιζε βαριεστημένα κάποιο περιοδικό μόδας.
"Ακόμα;" Μουρμούρισε κατσούφικα.
"Λίγο ακόμα μωρό." Είπε ο κυνηγός. "Δυο λεπτά μούλιασμα ακόμα. Αν θέλεις μετά μπορείς να με βοηθήσεις στο λιμάρισμα."
"Πφφφ" έκανε η ξανθιά πετώντας το περιοδικό στο πάτωμα.

-Που έχει πάει η αγριάδα των αντρών;
-Η αγριάδα;
-Ναι. Το δωμάτιο μυρίζει σαν γυναικεία μπιζουτιέρα. Κι εκεί που κάποτε κρεμούσες τα κεφάλια των θηραμάτων σου, υπάρχουν έργα του Ντεγκά, του Μονέ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αν το ήξερα θα ερχόμουν με έναν Λωτρέκ κι ένα κουτί σοκολατάκια cherry.
-Που το ήξερες ότι μ' αρέσουν τα σοκολατάκια; Θα ήταν πολύ γλυκειά μια τέτοια κίνηση από μέρους σου, μα νομίζω ότι με ειρωνεύεσαι λιγάκι.
-Λιγάκι; Μα σου το λέω καθαρά. Δεν είσαι ο κυνηγός που περίμενα. Ήθελα να είμαι θήραμα. Επέλεξα να με αιχμαλωτίσεις για να ικανοποιήσεις οποιαδήποτε σου ορμή, σκέψη ή εμμονή. Είμαι δική σου κι εσύ.... (λυγμοί).
Ο κυνηγός σκούπισε τα πόδια του κι έσυρε την λεκάνη παραπέρα. Κάθισε δίπλα της κι ακούμπησε την παλάμη του στον αυχένα της.

-Μην κλαις καλή μου. Το ξέρεις ότι δε φταις εσύ. Είσαι πιο όμορφη από ένα ουράνιο τόξο του Μάρτη και πιο δροσερή από πρωινή δροσοσταλίδα.
Είναι δικό μου πρόβλημα αυτό. Δεν είμαι σίγουρος αν θέλω πια να κυνηγάω. Δεν ήμουν καν σίγουρος όταν σε αιχμαλώτισα γιατί έπρεπε να το κάνω αυτό.
Φαίνεται νομίζω ότι περνάω μια περίοδο σύγχυσης και αβεβαιότητας σχετικά με το ποιόν μου.

...βλέπεις προσπαθούσα πάντα να γίνω καλύτερος σ' αυτό που κάνω. Να νοιώθω τι αρέσει στο θήραμα. Δεν περνούν πια οι βάρβαροι τρόποι. Χρειάζεται πνεύμα, τρυφερότητα και αισθητική πια το παιχνίδι. Χρειάζεται κατανόηση, ηρεμία, συντακτικό, λεξιλόγιο κι όμορφες μυρωδιές.

Η ξανθιά τον κοίταξε με δυο υγρά μάτια όλο απορία.
-Ήταν η μυρωδιά;
-Δεν ξέρω. Είναι πολλά που παγιδεύουν ένα θήραμα. Πάρα πολλά. Δουλεύοντας τα όμως με τον καιρό, έχασα τη μονοδιάστατη λογική του κυνηγού. Τα ζωώδη ένστικτά μου υποχώρησαν και κλείστηκαν σε μια μικρή σφαίρα.
-Μια σφαίρα;
-Ναι, κάπου εδώ στο υπογάστριο.
-Εκεί είναι λοιπόν τα αρχέγονά σου ένστικτα; Ο πρωτόγονος ανδρισμός σου; Δως το μου!
-Πως; Έτσι;
-Έτσι. Χρειάζεσαι και διαδικασία.
-Ναι. Σκεφτόμουν να μαγειρέψω ιταλικό. Έχω κι ένα καλό cabernet του 2004.

-Πφφφ... έκανε ξανά η ξανθιά. Νοιώθω σαν κυνηγός τώρα. Μήπως θέλεις και γλυκόλογα; Να μου πεις για τα παιδικά σου χρόνια;
-...
-Ξέρεις τι; 'στο καλύτερα. Δεν είμαι έτοιμη ακόμα να γίνω κυνηγός.
-Πιστεύεις ότι δεν ήσουν εξ αρχής;
-Όχι. Δεν ήμουν. Πάντα ήμουν θήραμα και δεν έχω διάθεση να το συζητήσω αυτή τη στιγμή. Αντίο.
-Κρίμα τέτοιο κρασί...

all add photos by Rankin (again)

erotic Rankin

2008-01-16T16:51:00.000+02:00

Μπορείς να καταλάβεις πολύ εύκολα έναν σούπερ διάσημο και επιτυχημένο φωτογράφο. Οι δουλειές του είναι άψογες και τα μοντέλα του τουλάχιστον επώνυμα. Η σιγουριά, η ώριμη οπτική και η προσωπικότητα του είναι τόσο εύκολο να ανιχνευτούν, σχεδόν όση είναι και η ανυπομονησία του ματιού του θεατή να εξερευνήσει κάθε σπιθαμή αυτής της gallery με τα ερωτικά έργα του.

More @ http://www.art-dept.com/artists/rankin/

Ο Rankin όμως (που εκτός από φωτογράφος δηλώνει και σκηνοθέτης) δεν έφτασε εκεί σε μια νύχτα. Αθεράπευτα εργασιομανής, με την φρέσκια τότε (1991) οπτική του, καθιερώθηκε και φωτογράφισε αμέτρητες διασημότητες αλλάζοντας για πάντα τα δεδομένα του χώρου. Μπορείτε να δείτε παντού πλέον το στυλ του, που αντιγράφτηκε κατά συρροή και από ντόπιους illustrated τεχνίτες και να κάνετε της σύγκριση.

See Also:

Of Montreal...

2008-01-11T20:44:00.000+02:00

...κατευθείαν από το μέλλον. Οι Beatles κολυμπάνε στη φορμόλη με ένα μόνιμο χαμόγελο από το '65 στα χείλη. Ένας μετασχηματιστής δίνει ρεύμα σε μια αντλία δημιουργώντας ένα επαναλαμβανόμενο κυκλικό ρεύμα κάνοντας τους να χορεύουν και οι Gong παρακολουθούν αυτοσχεδιάζοντας με κουτάλια, μπουκάλια και πιάτα. Κι εγώ κοιτάω το ταβάνι μην μπορώντας να πιστέψω στα αυτιά μου.

Of Montreal - Sink the seine/Cato as a Pun

You're no different from the prints that crease the wires or
Mosquitoes that now operate on your brain
Thought that if I sank the seine I might find you

I'm no different from the claw they mic from the stair
Or fake diamonds that are glued to eyes of plastic crows
Thought that where the planters go you might find me

Serpents barely fly

2008-01-11T20:34:00.001+02:00

Μου τό 'παν ξανά,
ξανά θα το πω
Σπασμένα φτερά,
στο χώμα πατώ.
δεν είσαι χαρά
χλωμό ερπετό
Σπασμένα φτερά,
δε φεύγω από δω.

Bubbling flyways

2008-01-06T16:16:00.001+02:00

Και να που βρέθηκα μετά από μέρες, να κείτομαι μόνος σ' ένα δωμάτιο σκοτεινό, με κενό χώρο που φάνταζε τεράστιος και έτοιμος να φιλοξενήσει τις πτήσεις του μυαλού μου, που ως εκ θαύματος έμοιαζε τόσο ξεκούραστο.
Χωρίς ανάγκη για ύπνο -πράγμα σπάνιο για την παρούσα φάση της ζωής μου- και χωρίς χρόνο. Ή για να το θέσω πιο σωστά, χωρίς την αίσθηση του χρόνου. Διότι ποιος σώφρων άνθρωπος μπορεί να σταθεί και να ανασύρει μνήμες και σκέψεις χωρίς έστω τα ίχνη ενός γραμμικού μπούσουλα;
Γι αυτό το λόγο κράτησα τη μουσική σ' ένα μικρό τρανζίστορ, ανεπαίσθητα να κρατά τα δευτερόλεπτα που εξατμίζονται πάνω σε ένα κουτσό beat-βάση σε κάποια από εκείνες τις καινοτόμες ή καινοφανείς μελωδίες που με ευχαριστούν, κυρίως γιατί δίνουν την αίσθηση της δύναμης, όμως με έναν γαλήνιο και υπόγειο τρόπο.
Ετοιμάστηκα λοιπόν να σκεφτώ, ή ακόμα και να ονειροβατήσω δίχως τη βοήθεια του ύπνου.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, βρέθηκα να ψηλαφώ τους τοίχους και τις μεταξύ τους γωνίες, μετρώντας το χώρο, απολαμβάνοντας την αυτοσχέδια ογκομέτρηση μου, την αναπνοή μου που γινόταν ευκολότερη, το γεγονός ότι κανείς δε με καλούσε, κανείς δε με χρειάζονταν.
Και ήταν τόση η αγαλλίαση εκείνη, που το μυαλό μου κείτονταν κι εκείνο, ως απλά ένα μέρος του σώματος μου, μια μάζα μόνο από νευρώνες και αγγεία, βυθισμένο στη ραστώνη του αντικειμένου.

Δε θυμάμαι πως τελείωσε εκείνο το ταξίδι.
Το μόνο που ανακαλώ είναι το ξύπνημα στο εσωτερικό μιας φυσαλίδας αυτάρκειας και δύναμης.
Τολμώ να πω, ότι για λίγο είδα τις πληγές μου επουλωμένες.
Έως ότου ανακάλυψα πως η φυσαλίδα ήταν εξ' αρχής μια σαπουνόφουσκα.
Όμως παρηγορούμαι. Η ψυχές της τέχνης και της αθανασίας ήταν πάντα εύθραυστες.

art by Matt Rebholz (the golem project)

Adorable Creatures: Κ.Γ.Καρυωτάκης

2008-01-04T15:02:00.001+02:00

Στις 21 Ιουλίου 1928, ο ποιητής δίνει τέλος στη ζωή του με τη βοήθεια ενός περιστρόφου που αγόρασε μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα μόλις την προηγούμενη ημέρα. Δεν πρόκειται για την επέτειο αυτής της ημέρας που έβαψε την Πρέβεζα για πάντα μωβ, ούτε και για το αξιοθαύμαστο έργο αυτού του ογκόλιθου της ποίησης μας που θα ζει για πάντα.

Είναι οι τελευταίες λέξεις του σημειώματος που άφησε, όπως κι ο σαρκασμός που κρύβεται στα βαθύτερα στρώματα μιας ρομαντικής ψυχής. Είναι η χαρά για την λύτρωση που πλησιάζει ακόμα και με έναν τόσο ανορθόδοξο και σκληρό τρόπο.

Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε, επί 10 ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθή ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.
Κ.Γ.Κ.

Έτσι, για να μείνει εδώ.

See also:

Η δε πόλις ελάλησεν (Απο τα αρχεία της ΕΡΤ)

Read also:

The man who fell to earth/interlude

2007-12-27T18:08:00.000+02:00

Έφυγε. Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί.
Έφυγε μα δε στεναχωριέμαι. Δάκρυ δε θά βρεις ούτε στις άκρες των ματιών μου. Μα ούτε και χαίρομαι, όχι. Μου λείπει αφόρητα η ανήσυχη ψυχή του. Τα ονειροπόλα λόγια του κι εκείνη η ανεξήγητη θλίψη που σιγόβραζε στο ταραγμένο του κεφάλι.
Πιστέψτε με, δεν τον χωρούσε τίποτα. Ούτε οι χαρές, τα γλέντια οι μουσικές μας. Ούτε τα χωρατά και οι καθημερινές κουβέντες που ανταλλάσουμε εγώ κι εσύ, όταν βρισκόμαστε, τα βράδια να περνάνε.
Δεν ήταν σαν εμάς αυτός. Ήτανε κάτι άλλο. Σα ξωτικό γυρόφερνε τις νύχτες, γράφοντας, γράφοντας ακατάπαυστα. Οι μόνες στιγμές που έβλεπα να χαμογελά, ήταν όταν ερχόταν ήσυχα, σαν σκιά αλαφροπατώντας και μου ζητούσε πετρέλαιο για τη λάμπα του κι ύστερα, αφού με κοίταζε καλά, μού λεγε κάτι ασυνήθιστο, όπως "έχεις τα μάτια του παιδιού ακόμα. Αξιοθαύμαστο νομίζω είν' αυτό..." κλεινόταν μέσα και συνέχιζε μέχρι να πέσει εξαντλημένος -συνήθως πάνω στα χαρτιά του- κι άλλες φορές μέχρι οι πετεινοί ν' αρχίσουν να φωνάζουν άχαρα, δίνοντας σήμα για τα πλάσματα του σκότους να χαθούνε.
Οχτώ τετράδια γέμισε σε τρεις μήνες, κανείς όμως δεν ξέρει τι έγραφε εκεί μέσα. Ύστερα λέγανε πως πνεύματα καλούσε και νυχτερίδες έβραζε στα μαγικά του φίλτρα, άλλοι πως είναι αλχημιστής και φτιάχνει λέει χρυσάφι, μα τι να καταλάβουν οι χωριάτες που άλλη έννοια απ' τα ζώα, το πιοτό και τις γυναίκες δεν είχανε ποτέ τους;

Έφυγε σαν το πούπουλο, σαν χάρτινο παιχνίδι στον αέρα. Στάθηκε 'κει απέναντι στον ήλιο που βυθίζονταν στα μακρινά λιβάδια και χάθηκε σιγά-σιγά μαζί με τη σκιά του. Δεν ξέρω αν τα μάτια μου ήταν που με γελάσαν ή ήταν όντως ξωτικό, τι σημασία έχει;
Εκείνο που κατέληξα και τώρα το πιστεύω, είναι πως οι αέρηδες, σε στάβλους δε χωράνε.

Και πήρα τα τετράδια, δεν τ' άνοιξα ποτέ μου.
Τα έθαψα εκεί ακριβώς που τον επήρε ο ήλιος...

Ευχαριστώ εσάς που μου κάνατε συντροφιά στις ασυναρτησίες και εμμονές μου αυτή τη μισή χρονιά.
Καλή Χρονιά εύχομαι σε όλους και υψώνω το ποτήρι, σαν άλλος πρέσβης, ιδιοκτήτης βίλας στη Μαγιόρκα και από το μέσο της κεντρικής σάλας και αφού σταματήσω την ορχήστρα με ένα διακριτικό χτύπημα του πιρουνιού στην εκπληκτικής λευκότητας οδοντοστοιχία μου, σας εύχομαι να ζείτε με αγάπη, υγεία και καλή τύχη, όπως επίσης και να πραγματοποιήσετε όλους τους στόχους σας (αφού πρώτα βέβαια τους έχετε θέσει). Και όταν βάλετε στόχους και τους πετύχετε, παρακαλώ ενημερώστε με πως τα καταφέρατε γιατί ακόμα χωλαίνω στις στοχοποιήσεις.
Τα σέβη μου...

art.singletree@deviantart

sticky inferno

2007-12-19T18:53:00.001+02:00

Πως είναι όταν νοιώθεις ένα ψυχικό μόρφωμα να γεννιέται εντός σου από οπτικά σκουπίδια; Υπολείμματα από εικόνες και θαμπά χρώματα του κοντινού παρελθόντος, κατακάθια ημερών μαζεμένα στον νιπτήρα του οπτικού σου νεύρου σε προχωρημένη αποσύνθεση. Τόσο σιχαμερό, τόσο παχύρρευστα απτό που μπορείς να το παίξεις στα δάχτυλά σου με μια κάποια επιφύλαξη.
Άοσμη ανακυκλώσιμη πάστα πολλαπλών χρήσεων. Ζελέ για τα μαλλιά σου, οδοντόπαστα, στόκος κάλυψης συναισθηματικών ρωγμών, εφτάχρωμη μαγιονέζα για το βαρετό καθημερινό σου γεύμα. Σουλφαμιδόσκονη και κατάπλασμα για τις πληγές σου -που να βρεις κάποιον να τις γλύψει- fake ξερατό για να δείχνεις στη μαμά τα πρωινά που δε θες να πας σχολείο, πλαστελίνη να φτιάχνεις μικρά ζωάκια που αναπαράγονται χωρίς να ερωτεύονται και αλληλοτρώγονται υπακούοντας σε πανάρχαιες τροφικές πυραμίδες.

Τώρα αισθάνεσαι τη στάθμη αυτής της γλίτσας να τρίβει ηδονικά κι επαναλαμβανόμενα τα μέσα σου τοιχώματα και να ανεβαίνει φτάνοντας στο κρανίο σου, θαρρείς και έλκεται απ' τη σελήνη.
Αδυναμία εστίασης, θλίψη και ασπρόμαυρα όνειρα που προβάλλονται στα τζάμια των λεωφορείων που σε μεταφέρουν στο δικό σου Άουσβιτς. Και είναι ακόμα νύχτα. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από μηδέν έως τέσσερις. Επόμενη στάση: Τερματικός σταθμός του Τίποτα.

Στάζουν τα όνειρα μου ακόμα. Τα μαζεύω στις τσέπες μου αφού παγώσουν για να τα δώσω στην αγάπη μου που θέλει να τα φωτογραφίζει μαθαίνοντας ποιος είμαι.
Είμαι ένα photo album από στιγμές και λέξεις.
Φοβάμαι να το ξεφυλλίσω, όπως φοβάμαι να μισώ και να αγαπώ και να φοβάμαι.

aRt.AyaneMatrix@deviantArt

wish on a dish

2007-12-13T18:27:00.001+02:00

Θα μπορούσες να περιμένεις για πάντα την έλευση των αγγέλων προσέχοντας τον κάθε περαστικό που θα περνούσε έξω απ' το παράθυρό σου.
Θα μπορούσες να με ξεκοιλιάσεις απλά και μόνο για το γεγονός πως δεν ξέρω πια αν πιστεύω στα όμορφα αυτά παραμύθια, που μια ζωή με κοιτούν υποτιμητικά πάνω απ' τα ψηλά ράφια της αθώας σκέψης.

Η αλήθεια είναι πως θα 'θελα να βασίζομαι στο ξίφος μου, μα έχει από καιρό σκουριάσει κι η ασπίδα είναι όλο τρύπες από ερπετά και λεπιδόπτερες θελήσεις.
Θα 'θελα οι γροθιές μου να σκληρύνουν, μα είναι ακόμα μαλακές σαν του μωρού και με πονάνε.
Μια μέρα όμως θα μάθω το γιατί και θα σταθώ σε μαρμαρένια πόδια.

Μην περιμένεις μερτικό.
Είναι άδικο, τ' όνειρο κάποιου άλλου να συνθλίβεις.

art.by stat1stick@deviantart

Adorable creatures: Thomas Pynchon

2007-12-13T18:15:00.001+02:00

Κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο ακριβοθώρητους συγγραφείς (μετά τον J.D.Sallinger), να γράψει 2 αριστουργήματα (V και Gravity's rainbow), να μου δημιουργήσει πονοκέφαλο επί 6 μήνες με τον χαοτικό λαβύρινθο του V, να υπάρχουν ελάχιστες δημοσιευμένες φωτογραφίες του ανά τον κόσμο ξεσηκώνοντας φάρσες, αμέτρητα άρθρα και εικασίες για την ταυτότητα του.
Η μοναδική φορά που μεταδόθηκε η φωνή του σε κάποιο μέσο ήταν στο επεισόδιο της σειράς The Simpsons "Diatribe of a Mad Housewife".

Info-freako:

Read also: