The Double Jay

Blogging Gutom #15: Doggie and ArfArf

2014-03-17T01:20:00.000+08:00

Jumbo (Mini Pinscher, 2mos) and Jimmer (Chihuahua, 2 1/2mos)

So medyo nahilig kami sa aso nung kelan lang, dahil nanganak na yung aso ng tita kong Chihuahua (Young Tze, wala sa picture). Sayang yung kasi tatlo yung anak, si Jimmer yung unang anak tapos healthy. Yung sumunod babae, nabuhay ng ilang araw pero namatay din. Yung pangatlo patay pagsilang palang. Tapos nakuha na nga namin si Jimmer kelan lang, nakakatuwa kasi may aso sa bahay tapos ang cute cute. After ilang araw. Nalaman namin na magbibigay samin ng Mini Pinscher, si Jumbo.

Nung una nagaalangan pa ako kay Jumbo kasi ayoko ng dalawang aso sa bahay, makalat magulo at madumi. Nakakatakot pa kasi laging nagaaway yung dalawa parang nagkakagatan. Si Jimmer kasi seloso. Tapos si Jumbo naman maharot, parang kangkarot. Pero after ilang days umok na yung dalawa. Friends na sila tabi pa sila matulog sa cage.

Sunday, April 16,2014, Si Jumbo sumuka daw. Nung una di pinansin, kaso within the day tuloy tuloy na. So dinala sa vet. Tapos ayun, nainjectionan lavatiba ata dalawang beses. Tapos ang daming gamot parang tao na talaga. Pero nakakaawa rin si Jumbo kasi sobrang tamlay tapos nawala yung "Kangkarot" energy niya. (Tawag nga sa kanya ni James ay Kangaroo). Ngayon hiniwalay muna namin ng cage para di mahawa si Jimmer.

Tapos gabi na, nagprepare ako ng resume at t.o.r para sa job fair. Paglabas ko para maghanap ng stapler, may naamoy akong malisangsang na super deadly. Pagkita ko sa cage ni Jumbo, yung unan na hinihigaan niya sobrang kadiri halo halong suka, ihi, ebak. Nilabas ko muna, si Jambo may ebak trax pa sa paa. Pag tanggal ko nung unan, grabe yung amoy. Pinakamabahong amoy na na amoy ko as in. Parang ebak na suka na tae na bulok na basura na bagoong na panis na ewan. AS IN nakakamatay talaga yung amoy. Nilabas ko nalang tinapon ko na sa sobrang kadiri ng amoy. Para kang papatayin kung makulong ka lang sa amoy na yun with 1min.

So inugasan ko ngayon yung cage ni Jumbo, pero sobrang tamlay pa rin niya. At least medyo malinis na siya ngayon. Sana lang bumuti yung pakiramdam niya sa mga susunod na araw.

Blogging Gutom #14: Life and buhay

2014-02-24T23:45:00.001+08:00

Naalala ko isang sunday last year, nagsimba ako sa isang napakagandang simbahan. Gabi yun, lagi kasi ako gabi nagsisimba. Tapos naabutan ko tong pari na to, naalala ko talaga siya kasi sobrang lively niya. Sobrang nakakatawa siya mag homily kasi talagang may interaction. Medyo kaboses niya si Leo Martinez tapos ang galing niya magpatawa. Talagang nakikinig lahat ng audience sa kanya. Nakakatuwa kasi hinahaluan niya ng mga personal experiences niya yung homily niya. Actually, tingin ko pwede siya maging DJ sa radio kasi ang husay niya talaga. Parang stand-up comedy pero siempre medyo maayos at formal kasi nasa simbahan. Ayun na ata yung huli kong kita sa kanya kasi lumipat na ako ng simbahan na inaattendan (Kasi mas gusto ko mas gabi).

Then last Sunday, naisip kong magsimba dun. Sakto lang yung pagdating ko pastart na yung mass. Tapos yung pari di ko masiyado na kilala. Ayun so nagtuloy yung mass hanggang sa umabot na sa Homily. Nakita ko yung pari nagpapatulong pa bumaba ng hagdan. Tapos nung kinuha niya na yung mic at nagsalita. Naalala ko yung pari dati. Naisip ko grabe nagiba na itsura niya.

Sinabi niya nga nagkaron daw siya ng sakit. Nagulat ako kasi di ko siya nakilala. Tapos nagshare siya ng mga experiences niya sa hospital. Pero ang nakakatuwa ay hindi pa rin nawawala yung pagpapasaya niya sa mga tao. Andun pa rin yung pagpapatawa at mga audience interaction. Sobrang galing niya. Tuloy tuloy pa rin siya sa homily at sabi niya nga medyo iniklian niya yung homily niya kasi may sakit siya. Pero ang galing niya pa rin. Andun parin yung mala-DJ niyang paghomily. Makikita mo pa rin yung saya sa kanya.

Sabi niya nga na pag may sakit tayo, hindi natin controlado ang buhay natin. Kaya ingatan natin ang ating mga sarili. Sabi niya nga, ang mga kinamamatay daw ng mga tao sa Pilipinas ay hindi dahil sa walang gamot. Kundi dahil sa wala silang pera. Kasi nga naman magagawa mo lahat kung may pera ka. Yung ibang may sakit wala nalang magawa dahil sa kakulangan sa pera. Sabi niya pahalagahan natin ang buhay natin. Alam ko may mga pinagdadaanan din akong mga paghihirap lalo na ngayong graduating, pero may mga tao pang mas malalim ang pinagdadaanan. Sabi nga ni Father, kapag nagkakasakit tayo nasasabi natin na this time, magiging better ako.

Naisip ko yung sinabi niya, lalo na't ngayon darating ako sa isa sa mga pinakachallenging na part ng buhay ko. Magtatapos na ako sa eskwela at malapit ng sumabak sa pagtratrabaho. Nagkakaroon man ako ng doubts pero ngayon harapin ko nalang. Tumatak talaga yung sinabi ni Father na, this time magiging better ako. Binigyan ako ng chance makaabot dito, hinding hindi ko sasayangin yun.

Blogging Gutom #13: The Killer Semester

2013-08-29T23:03:00.000+08:00

Ngayong semester na ata ang pinakanakakapagod na semester. Buong time mo binibigay mo sa academics para sa isang goal, makagraduate on time. Sino nga ba naman ayaw grumaduate on time? Lahat naman tayo gusto matapos lahat ng paghihirap natin sa school at madala sa trabaho kung saan kikita tayo ng malaking pera. Pero yun nga ba talaga lang lahat ang purpose ng buhay natin? Minsan naisip ko, last year ko na to (Dapat at sana) pero imbes na magenjoy with friends at sulitin ang pagiging estudyante, pressure ang kinakain namin araw araw. Hindi naman pangit ang pressure na to, actually maganda nga to para ma-hone ang skills namin para sa darating na trabaho. Siguro namiss ko lang maging normal na estudyante. Mga events na di ako nakapunta, mga kwentong hindi na ishare at mga kapamilyang matagal na makita kahit nasa isang bahay lang.

Malapit na mag-September at tingin ko ito na ang climax ng "The Killer Semester." Siguro nga mahirap talaga pero heto na yun eh. Andito na, aatras ka pa ba? Kailangan ko ng lahat ng lakas para malagpasan ang buwan na to. Sana para akong si Son Goku na pwedeng magpataas ng kamay sa mga tao para kumuha ng lakas sa iba. Hopeful lang ako na sana, lahat kami sabay sabay graduate. Alam ko may times na tinatamad kami at nagiging relax, pero gusto ko makita na maging successful lahat kami sa future. Baka sa mga susunod na time na magkita kita kami, busy man kami sa trabaho at least ibang bagay na problema namin.

Anyway sa sobrang bored ko minsan, natry ko tignan yung mga tao na lumalabas sa twitter feed ko. Wala ako pinapatamaan dito o ano man, base lang to sa obserbasyon ko. Kung natamaan ka, sorry pero gusto ko lang ishare yung mga napapansin ko. Isa rin naman ako dito, at mamaya sabihin ko kung ano ako dun. Tsaka panganatawan natin kung ano tayo, huwag kung ano ang sinasabi ng iba. Kaya kung andito ka eh, be proud! Heto yung mga klase ng tao na aking napapansin.

"The Information" - Itong mga tao na laging maasahan na kukunan na impormasyon. Napakauseful nila lalo na sa mga certain situations. Talagang dapat sila i-follow lalo na kung gusto mo maging up to date.

"The Sports Guy" - Tingin ko dito ako nabibilang. Ang mga taong sobrang hilig sa sports at kumukuha ng balita sa twitter. Mga finofollow mga athlete at kung sino sino pa. Walang ibang ginawa kundi magretweet ng post ng mga athlete na malamang yung mga ibang nagfofollow sa kanila ay hindi naiintindihan kung anong nireretweet. Lahat ng klase ng sport, NBA, WNBA, Wrestiling, Football, Cheering, Jumping jacks etc.

"The Rant All" - Mga taong walang ginawa sa buhay kundi mag Rant. Well, minsan nabibilang ako dito. Ang sarap kasi sa pakiramdam isigaw sa mundo lalo na kung may kinaiinisan ka at nirereklamo. Parang gusto mo ishare kasi alam mo may ibang tao rin na ganun ang nararamdaman. Madayang sistema, nadupang sa pagkain, kinulang sa sukli o naisahan ng classmate ay masarap ishare. Sana lang huwag madalas magrant na kada segundo at bawat tweet ay reklamo.

"The Pseudodoer" - Walang ganyang word naisip ko lang yan. Or kung meron man baka di ko alam. Ito yung mga taong mahilig magpanggap na may ginagawa. Dinedetalye lahat ng ginagawa kahit hindi naman mahalaga at hindi naman talaga ginagawa. Sinasabi lang to impress. Minsan ganito rin ako like for example you know im blogging gutom and etc.

"The Kainggit" - Mga taong sobrang nakakainggit sa twitter lalo na kapag nakikita ko mga tweets nila. Sobrang sana ako nalang siya ang saya ng ginagawa niya. Yung mga tipong nagtweet na nanunuod ng NBA game, tapos kinabukasan nasa Moon yung mga ganung tao.

"The Retweet Master" - Ito yung tipong mga CCTV type ng tao. Hindi masyado masalita pero sobrang mapagmasid. Nagreretweet lang ng mga trip nila pero hindi nagsasabi ng sarili nilang idea. Pag may gusto sila, retweet ng retweet!

"The Quotes Expert" - Boy banat, love quotes, jokes lahat na ata ng quotes niretweet. Pero nakakatawa to lalo na kung nakakarelate ka sa quotes nila.

"The Laging Sawi" - Gusto ko ilagay yung meme na I feel you bro. May mga tao talagang sawi magtweet. yung tipong pagnagtweet talagang ramdam na ramdam ang kasawian. Naiisipin mo, hala sawi nanaman siya.

"The Now Playing Guys" - Mga taong nagtweet ng now playing nila. Siguro gusto lang nila magshare ng music nila para pagnabasa mo, uy pinapakinggan mo rin yung kanta ni Jograd Dela Torre? Theme song namin yun ng BF ko!

"The Clowns" - Ito yung mga taong gusto ko talaga finofollow. Sobrang nakakatawa sila, kahit magtweet lang ng Hi or hello natatawa na ako. Malamang dahil kilala ko lang sila in person kaya siguro alam ko kung paano sila magpatawa kaya natatatawa ako sa bawat ginagawa nila. Masaya sila ifollow dahil nakakagaan sila ng pakiramdam pag nagpapatawa.

"The Machine Gun" - 1 million tweets a day.

Ayan wala na ako maisip, sana natuwa kayo sa post ko kahit medyo mahaba. Anyway kung naoffend ka sa post ko dahil feeling mo isa ka dito wala ako magagawa dun. Baka kung may makabasa man nito, maisip ko yung mga "The Patama Guys". Hindi na kailangan ng description. Alam niyo na yun. Basta be happy lang always, share the happiness para magaan pakiramdam natin lahat kahit pa maraming problema.

Blogging Gutom #12: Puso

2013-07-11T00:46:00.000+08:00

Ilang gabi na rin akong hindi nakakatulog ng maayos. May mga araw na lumulutang nalang palagi isipan ko. Hindi ko maintindihan mga nararamdaman ko at naghahanap ako ng kasagutan. Pero siguro hanggang ngayon may mga bagay bagay na napapaisip pa rin ako kung tama ba or mali yung ginawa ko. Ngunit wala naman ako magagawa kundi harapin nalang. Siguro may reason din kung bakit ako nandito at kung bakit sa tingin ko ay nahihirapan ako ngayon. Wala naman talagang madali. Ngayon ko lang siguro nadama yung ganitong pakiramdam na baka hindi ako magsucceed sa ginagawa ko. Gaya ng sabi ko sa sarili ko dati, ayoko mag "settle for less". Gusto ko lahat ng ginagawa ko high standard pero minsan napapaisip ako paano kung hindi ko talaga kaya? Or hindi ko lang talaga kinakaya?

May mga bagay na sadyang gusto kong magawa pero minsan hindi ko talaga kinakaya. Kinukulang ba ako sa tiyaga? Hindi ko naman masabi. Ayoko rin naman maging walang paki na iaasa nalang lahat sa kapalaran. Na sadyang bahala na lang kung ano mangyari. Hindi ako ganun eh pero sa pagtagal na pagtagal parang dun ako napupunta sa direction na yun. Ngayon naghahanap ako ng mga kasagutan, isa sa mga pinaghanapan ko ay nung Internship ko. Flashback muna.

Natutuwa ako kasi ang saya pala magpasa pasa ng mga resume sa mga kompanya. Ang saya kasi binebenta mo sarili mo sa kanila gamit yung mga achievements mo. Kung binabasa ba nila yun lahat ng mga nagpapasa. Akala ko nung una walang tatanggap sakin. Yung mga iba kong mga classmates nagsisimula na pero ako naghihintay pa rin, ineenjoy yung bakasyon. Hanggang sa dumating yung time na may tinawag ako ng ACN. Nakakatuwa kasi gusto ko talaga yung company na yun. Base sa mga nakalap kong information kung saan saan, maganda raw talaga training nila. At dahil isa sa mga frustrations ko ang kakulangan sa mga nalalaman ko ngayon feeling ko isa to sa mga sagot na hinihintay ko.

Pumunta ako sa CG. Akala ko malalate pa ako kasi di ko alam paano pumunta. Nakakatuwa kasi ang ganda ng lugar at talagang maraming tao. Alam mo na maraming nagsusumikap para maabot yung mga gusto nila. Kinakabahan pa ako kasi pinagexam kami natatakot ako na bumagsak kasi hindi naman ako nagreview. Pero buti naman nakapasa ako. Kasama ko yung kaibigan ko na si Jan. Parang magkasama na kami sa lahat ng mga paglalakbay namin lagi. Tapos seatmate pa kami. Sabi ko nalang sa kanya, "Pre, sana parehas tayo umuwi masaya kasi gusto ko talaga makapasok dito." Alam ko gusto niya rin talaga makapasok dun at kung magsesettle kami sa isang company. Okay na okay doon.

Dumating na yung oras. Ininterview na ako ni Ms.Minette Bassig. Kinakabahan ako kasi first time ko interviewhin na job related. Naging honest nalang ako. Sinabi ko sa kanya na hindi ko talaga gusto mag Computer Science. Pero pinili ko to kasi feeling ko ito yung "safe course" ko. Sabi ko sa kanya, kung bibigyan ako ng chance alam ko pagbubutihin ko yun.

Ilang linggo na nakakalipas wala pa rin ako balita. Nagsimula na ako maghanap ulit. Kung saan saan ako nagapply. Hanggang sa isang araw, nakareceive ako ng text mula kay Ms. Minette. Sobrang saya ko kasi natanggap ako at magprocess na lang ng requirements. Hindi man ako nakapagthank you kay Ms. Minette sa personal, pero sobrang nagpapasalamat ako at pinili niyo ako. Ang daming nagapply pero napili niyo ako. Salamat dahil nabigyan niyo ako ng chance.

Sobrang dami kong natutunan sa internship ko. Hindi lang tungkol sa course ko pero sa lahat na rin. Pakikisama, pagsunod sa oras at paglaban ng pagod. Masaya siya kahit na may mga times na tinatamad lang ako. Pero naging masaya ang internship ko dahil sa mga tao na to.

Kay Alvin, yung co-intern ko na isa sa mga taong nakilala ko na napakagaling. Napakasipag niya at napakafriendly. May mga times na tinatamad ako pero siya talagang trabaho kaya gusto ko rin magsikap. Siya pa nga yung unang nagapproach sakin kasi nahihiya ako kumausap ng tao nung una. Sila Ian, Jamie at Camille, marami rami ang napagsamahan nating gala at kung ano ano pa. Marami rin akong natutunan sa kanila lalo na sa mga advice nila sa akin sa buhay. Kung ano ba talaga pwede kong gawin sa future. Hindi naging lonely ang internship ko dahil sa kanila. At masasabi ko isa to sa mga pinakamasasayang bagay na nangyari sakin. Tingin ko nga nakita ko na dito ang hinahanap kong sagot.

Siguro nga may mga pagkukulang ako kaya nararamdaman ko tong mga bagay na to pero alam ko may mga reason kung bakit nangyayari sa akin ang mga ito. Alam ko hindi lang sakin nangyayari to at sa mga ibang tao rin. Pero alam ko malalagpasan din tong mga bagay na to at sinulat ko tong blog na to para after siguro sampung taon, matawa ako sa mga paghihirap na pinagdadaanan ko. Sana lang lahat ng to ay lumipas din at maging maganda naman ang resulta. Ika nga ni Coach Pido, "Puso lang".

Stop Motion Post It Notes

2013-06-12T23:46:00.001+08:00

Happy Independence day! Nagawa ko lang to dahil gusto ko magexperiment. At sana natuwa kayo at nagenjoy. :)

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 7

2012-12-26T20:13:00.001+08:00

Isang paskuhan special kung saan nakita ang fireworks at siempre mga tao sa paskuhan. Wala kami masyadong nasamang mga kung sino sino dahil hindi namin sila nacontact kaya nagfocus nalang kami sa mga libreng free hugs. Sana magenjoy kayo lalo na sa fireworks ng paskuhan sabi ng iba isa raw ito sa pinakamaganda. Pero hindi na ito yung buo pinutol namin yung iba para magkasya sa 7 mins. Enjoy! Merry Christmas sa inyong lahat!

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 6

2012-12-18T22:55:00.000+08:00

Isa nanamang makabuluhang episode kung saan ituturo ni Lawrence ang makabuluhang sayaw na tatalo pa sa Gangnam style! Ang Jelly Dance! Maraming salamat nga pala sa lahat ng nakilahok sa aming bagong episode at sa naglibre samin ng pagkain. Sana maulit muli at sa susunod ay Vikings naman. Sana mapatawa namin at mapagaan namin ang inyong mabibigat na saloobin. Ishare niyo kung natuwa kayo!

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 5

2012-12-13T23:24:00.004+08:00

Ito na ang pinakahintay hintay na episode. Natutuwa ako dahil medyo matagal kaming nawala. Sembreak tapos iba pa schedule namin, yung totoo nga tinatamad na kami gumawa. Ang dami pang ginagawa, Thesis at S.A.D. Pero nakakatuwa dahil maraming nagtatanong samin kung kelan ang susunod na episode at marami rin pala ang natutuwa. Yun naman ang gusto namin ang makapagpasaya ng tao. Bibigay namin best namin para mapasaya kayo at sana magustuhan niyo. Pagkatapos ng matagal na paghihintay, andito na ang episode 5!

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 4

2012-12-13T23:20:00.004+08:00

Ito ang huling episode bago magsembreak. Ngayon ko lang mailalagay sa blog dahil medyo naging busy. Umikot ito sa story ni Pika at Lawrence sa may Intramuros. Maraming salamat sa patuloy na pagsuporta. Alam ko di lahat magugustuhan niyo pero sana napangiti namin kayo. Enjoy!

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 3

2012-09-21T21:44:00.005+08:00

Isa nanaman pong paglalakbay ang aming nagawa. Sinubukan namin gumawa ng storya ngunit nahirapan kami magshoot. Maraming salamat sa patuloy na pagsubaybay at pagsuporta niyo sa aming palabas. Nawa'y huwag kayong magsawa at patuloy na matawa sa mga korning jokes na hinanda namin.

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 2

2012-09-14T23:14:00.000+08:00

Isang episode nanaman na punong puno ng kalokohan. 80% Nonsense. 20% Kwento. Kung icoconsider na kwento yung last part. Sana huwag po kayo magsawang subaybayan kami, dahil hindi po kami magsasawang kulitin kayo. :) Nangangailangan po kami ng mga artistang papayag na makatrabaho ang naggwagwapuhan naming mga artista.

Ang Paglalakbay ni Lawrence Caliwag: Episode 1

2012-09-09T21:20:00.001+08:00

Ang matagal ko ng plinaplano na magawa. Sana magtuloy tuloy. Nangangailangan nga pala po kami ng nakakatawang scriptwriter. Mas okay sana kung natural siyang nakakatawa at kung mataba. Joke lang. Enjoy!

Blogging Gutom #11: Effort

2012-09-05T23:04:00.000+08:00

Ilang taon na ako nagaaral. Halos lahat ng pagsubok na pagdaanan ko na. Iba't ibang klase ng tao at professor ang naranasan ko na. Pero parang hindi pa rin sapat minsan yung mga pinagdaanan ko. Kadalasan kasi ang pinagkukuhanan ko ng sipag magaral ay yung tipong babagsak na ako. Alam kong alanganin na ako kaya kumikilos na ako. Dati pa lang gusto ko na baguhin yun kasi sana man lang nakakilos na ako para hindi bumagsak. Eh ang nangyayari hinihintay ko muna madelikado ako eh. Kumbaga parang bida sa Filipino Movies, nagpapabugbog muna yung bida bago manalo. Pero mukhang hindi ako mananalo ngayon. Siguro nakatagpo talaga ako ng weakness ko na subject. Kahit feeling ko ibinibigay ko na lahat, wala pa rin. Pero hindi ko pwedeng palampasin dahil importante talaga ito sa akin. Hindi ko ba alam bakit di ako kayang mahalin ng subject ko na to.

Noong mga nakaraang araw, feeling ko paulit ulit nalang nangyayari sa buhay ko. Parang tulog, computer, kain, pasok sa school. Napapaisip tuloy ako kung may kahihinatnan na ako sa buhay ko. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Hindi ko alam kung maabot ko pa mga gusto kong abutin. Minsan iniisip ko nalang yung mga bagay na gusto kong mabili kapag nagtratrabaho na ako. Para magsilbing inspirasyon man lang sakin. Pero mahirap talaga lumalabo pa rin. Nagpatong patong na lahat ng mga dapat gawin, parang nawawalan na ako ng gana umaksyon. Nawawalan na ako ng silbi. Kaya naisip ko pa rin kung tama ba tong pinasok ko. Tapos biglang bumagsak pa ako ng isa pang pagkakataon sa subject na nahihirapan ako. Naisip ko, tama na. Siguro nga nageeffort ako, pero hindi pa lahat. Hindi ko pa binigibigay lahat ng makakaya ko. Kaya simula ngayon, lilimutin ko na muna lahat ng mga computer games. Sana makapagfocus ako ngayon. Ngayon ko lang natutunan ang halaga ng oras at ng focus. Habang may oras, hindi pa huli ang lahat.

Napakahalaga talaga ng effort. Mas nagkakaeffort kasi ako kapag gusto ko yung ginagawa ko eh, katulad nitong video na to. Punong puno to ng effort, pero hindi ako napapagod kasi masaya naman gawin. Tsaka iba talaga kapag mahal na mahal mo yung trinatrabaho mo. P.S Pagpasensiyahan niyo na kung panget hehe mahalaga yung effort. :)

Blogging Gutom #10: Mga Uri ng Programmer

2012-07-27T02:12:00.000+08:00

"Suko na ako. Ayoko na maging programmer. Bat ko ba pinili tong course na to? Ang hirap naman. Pakopya ng codes. Okay ng 40 kesa pagod!"

Yan ang mga salitang madalas kong marinig sa mga kaibigan ko o ako mismo minsan nasasabi ko na rin yan sa hirap. Marami sinisisi ang mga magulang, maraming sinisisi ang sarili kung bakit ito ang pinling course. Ako nga hindi ko rin alam bakit ito pinili ko eh. Natuwa pa ako kasi nung HS ako, yung exemption general average dito ay 89. Wow, mataas standards nito. Tama nga naman, mataas standards, mahirap para sakin.

Ang programming ay parang sa basketball lang. May iba't ibang types ng programmer, parang iba't ibang type ng basketball player. May tatlong klase ng programmer (Base sa aking obserbasyon sa klase). Una, "Mga Pinanganak para MagProgram". Sila yung mga kakilala ko na sobrang galing magprogram. Mabilis nila naiintindihan at mabilis rin nakakatapos ng mga program. Para sa kanila talaga tong course na to. Kahit hindi siguro sila magaral, makukuha nilang sagutan yung problem. Sobrang dali lang para sa kanila. Kahit ipatingin ko codes ko, alam na nila ang mali kahit ako hindi ko alam. (10% sa class) P.S Cheese, dito ka nabibilang. Kung sa basketball, sila yung mga talentado talaga. Parang sila Lebron, Kobe, Dirk,Caliwag etc. Pangalawa, "Mga Super Sipag Students". Ito yung ibang students na hindi naman gaano kagaling magprogram. Pero dahil sa kanilang kasipagan at pursigidong magaral, nakakasabay sila kahit medyo matagal nila magawa yung program compared sa mga talentadong programmers talaga. Pero siempre may limitations pa rin. Merong mga bagay na hindi nadadaan sa aral lang. (20% sa class). Kumbaga sa basketball, sila yung mga nadraft na may skills pero wala gaanong potential. Mga umaasa sa work ethic at nagtratraining para lumakas pero may hangganan. At yung pinakahuli, ang mga "Survivors". Ang mga kumakapit sa patalim, mga kumakapit sa katabi at kumakapit sa kung saan saan. Mga kaduda-dudang nakakagawa ng isang napakahirap na program sa loob ng isang buong minuto. Survivors kasi sila yung mga tipong walang alam sa programming pero nakakapasa, minsan nga nakakakuha pa ng mataas sa mga masisipag. Kumbaga sa basketball, sila yung mga bench players na hindi matanggal tanggal sa team kahit anong mangyari. (70% sa class). Yung mga percentage dito, base lang sa opinion ko. Kung ako siguro, 90% Survivor 10% Masipag. Gaya ngayon, may prelims kami bukas ito inaatupag ko.

Hindi ko alam kung tama tong napasukan ko. Pero malamang may dahilan kung bakit ako nandito. Hindi man ako magaling, pero siempre hindi naman dun matatapos ang lahat. Huwag mawalan ng pag-asa. May chance naman para gumaling, dapat lang natin tanggapin ang mga limitations natin at subukan lagpasan yun. Malay mo, within 30 years, alam mo na kung paano patakbuhin ang for loop.

Blogging Gutom #9: Router

2012-07-25T01:03:00.000+08:00

Habang patanda ako ng patanda, mas lalo kong nararamdaman ang halaga ng pera. Dati kahit anong gusto ko binibili ko. Turo dito turo doon. Pero ngayong medyo nagkakaedad na ako, 19 pa lang naman, nararamdaman ko na kung gaano kahirap kumita ng pera.

Ngayong college na ako, sobrang higpit ko na sa pera. Dapat talaga magipon ako ng todo para mabili gusto ko. Mahirap na kasi magpabili ng magbili lalo na kung alam mong mahirap kumita talaga. At lalo na kung yung bibilhin mo eh luho mo lang naman. Dati takot na takot ako gastusin pera ko, pero ngayon mas nararamdaman ko na pangangailangan na dapat ako na bumili ng mga bagay na kailangan ko. Kadalasan ng mga nabili kong bagay, kundi computer related, sapatos or jersey. Bago ako bumili, nauubos oras ko sa kakahanap ng murang presyo, kumbaga yung makukuha ko yung gusto kong bilihn sa mas mababang presyo.

Isa ngang nakakatawang experience ko ay last month lang. Naisipan ko kasi bumili ng bagong router. Kasi yung router ba naman namin ay 5 taon na tapos nung binili ko yun sobrang hindi ko pa alam gamit kaya nakatambak lang. Kaya siguro nagtotopak palagi. So ayun nga naghanap ako, sa iba't ibang website. Ang mahal kasi ng brand new. Yung mga magandang klase nasa 2k+ eh pera ko naman gagastusin ko dun nanghihinayang ako. Ang dami kong pinagtetext kung available pa mga binebenta nila. Tapos may isang nagreply sa akin. Sa sobrang dami kong tinext, di ko alam kung ano yung binebenta niya at magkano ang original price. Ang huli kong text sa kanya, "Sir available pa po ba Linksys Router niyo? Kaya po ba ng 1.3k? Kahit kunin ko na mamaya." Siempre isang strategy yung kunin ko na mamaya. Kahit wala akong idea kung magkano original or kung magkano binebenta.

Kinabukasan, nagreply siya tapos sabi niya sakin sige sir. So tinanong ko kung saan meetups, sabi niya sa SM North daw, eh di pumayag ako. Tapos tinanong ko kung anong model. Tapos sinabi nung sinabi niya yung model, todo hanap ako sa internet kung magkano retail price. Nasa 2400 ata ang brand new. So naisip ko ang mahal naman ata niya binebenta. Tapos tinanong ko kung ilang months na nagamit. Ginamit niya raw ng 4 months tapos nakatambak nalang. So inisip ko, sabi ko sir last tawad na po kaya po ba ng 1K. Tapos tagal niya magreply. Pero pumayag na rin so masaya ako nun kasi magkakaron na ng bagong router.

Ang lakas ng ulan nun kakatapos lang ng klase. Diretso agad ako dun. Kasabay ko pa ang si Diorisse. Niloloko ko siya na pagnawala ako bigla, siya nakakaalam kung nasaan bangkay ko. Tapos talagang bumuhos ulan. Sabi niya, kung okay lang ba sa Shell Station nalang kami magkita tapat ng West Ave. Sabi ko sige. Tapos mga 30 mins din ako naghintay sa kanya, napabili pa ako ice cream ng di oras. Tapos biglang may kotseng lumapit sakin. Kalbo yung driver sabi niya "ikaw ba yung sa Router?" Sabi ko "Opo". Tapos sabi niya "Sige pasok ka sa sasakyan." Sabi ko naman "Ano po?" Sabi niya "Sakay ka dito." Eh di nagdadalawang isip pa ako kasi baka kung anong gawin sakin or kung saan ako dalhin. Tapos pagsakay ko, nakita ko. Kalbong mama na maraming tattoo. Tapos biglang nagulat siya, "Oh estudyante ka pala! Oh ayan murang mura na yan ah. Regalo ko na sa iyo yan!" Akala ko naman libre na. Pero natakot ako itanong kung libre na ba. Tapos pinakita niya, kumpleto nga at bagong bago. Natuwa ako kasi mura lang. May resibo pa kamo! Tapos sabi ko, nanginginig pa boses at nagmamadaling umalis, "Kuya, pag di po ba gumana pwede ko ibalik?" Sabi niya "Sige lang. Bibigyan pa kita ng 500 kapag di gumana. Para may pangdate ka." Tapos nung umalis na ako, nagthank you ako. Sabi niya ingat daw ako at gamitin ko raw yun sa maayos.

So natutunan ko na dapat hindi ka pala humusga talaga ng kapwa kahit na nakakatakot siya. Hindi mo alam may ginintuan pala siyang puso at napakabuti niya. Ngayon gumagana na ang router at wala pang problema. Maraming salamat kay Kuya!

Swish and Swoosh #1: Nike Football Kits

2012-05-26T22:08:00.002+08:00

Since mahilig naman ako sa magbasa ng sports article at mga kung ano ano pang related sa sports, gawa na rin akong bagong segment sa blog ko. Swish and Swoosh, kasi Swish galing kay Dirk(@swish41 sa twitter follow niyo) at swoosh dahil sa Nike. So ito yung una kong post, matagal ko na to nabalitaan na magkakaroon nga daw ng bagong football kits ang Nike na "recycled" kasi bawat isang jersey ay gumamit sila ng used seven plastic bottles. Isang napakagandang idea nito especially sa mga sports na lagi gumagamit ng mga plastic bottles dahil pinaglalagyan ng water at galing na rin sa mga fans na nanunuod ng game. Imbes na makadagdag sa pollution, pinagkakitaan pa ng Nike ang waste ng iba. Kudos to Nike!

From 7 plastic bottles to the most advanced football jerseys on the planet.
Made with at least 96% recycled polyester, each jersey is made using an average of 7 plastic bottles, and each short is made using an average of 6 plastic bottles—adding up to 13 plastic bottles per kit. This makes the 2012 National Team Kit our most environmentally-friendly ever.
Reclaimed, discarded plastic bottles are melted down to produce new yarn, which is converted into fabric. This recycling process saves raw materials and reduces energy consumption by an estimated 30% compared to manufacturing virgin polyester. Since 2010, Nike Football has used an estimated 115 million recycled plastic bottles to create its high performance kits. Lined up end to end, that's enough bottles to stretch halfway around the world.
This kit scores one goal before you ever put it on.

Blogging Gutom #8: Blame Game

2012-05-16T23:15:00.000+08:00

Dumarating talaga sa buhay natin yung panahon na kailangan nating pumili. Yung hindi natin alam kung ano mangyayari, ang masama pa kahit ano ang piliin natin ay may kapalit. Isang halimbawa ay yung presectioning namin. Well, sa totoo lang ayoko naman talaga gawing big deal ito. Pero habang nalalapit na yung araw, mas lalo akong napapaisip eh. Saan nga ba?

Siempre bawat isa may pros and cons. Apat ang choices, pero inarrow ko na sa dalawang gusto ko talaga. Yung choice A, kahit di gaano kaganda ang schedule (isa sa deal breaker para sa karamihan) pero sakin okay lang kasi panggabi at para maiba naman dahil puro nalang pangumaga. Maayos din ang professor dito kahit yung iba hindi ko pa kilala. Makakatipid din sa baon, pero ang pinakadownside nito ay mahihiwalay na sa mga kabarkada. Yung choice C naman, pangumaga pero may ayaw ako isang professor. Pero ang kagandahan andito yung mga kabarkada ko. Saan nga ba?

Minsan inisip ko, importante rin ang mga kabarkada kasi siempre dun ka kumportable. Pero naisip ko rin na minsan nagiging sobrang tamad na ako at nakadepende na ako sa kanila. Siguro minsan maganda rin yung maiba naman yung scenery. Pero siempre mas gusto ko pa rin kung magkakasama pa rin kami, sayang lang talagang kailangan na ata maghiwa-hiwalay. Kaya good luck nalang, kung ano man ang piliin ko sana maganda at may nakalaan para sa akin doon. Sana lang hindi ako magsisi sa huli.

Tanggal na ang Mavericks, pero bawi nalang next year. Sana makuha nila si Deron Williams.

Blogging Gutom #7: Bakasyon

2012-05-04T01:02:00.003+08:00

Nasa kalagitnaan na ako ng college life ko. Isang buwan na ang nakalipas sa summer pero ngayon lang ako nagkaroon ng time para magsulat uli. Masiyado ako naging busy sa mga ibang bagay. Sumubok ng ibang bagay na kahit papano binigyan ako ng saya sa una pero nagbalik din ng kalungkutan sa akin.

Simula nung magtatapos yung second semester ko ng second year, medyo nahilig ako sa pagbebenta ng sapatos. Literal na pagbebenta at bumibili rin. Nakakatuwa nung una dahil ang dami kong sapatos at nabebenta ko rin yung iba. Kung baga umiikot lang yung pera ko at minsan nadaragdagan pa. After ilang taon, nakabili rin ako ng original na jersey ng idol ko. Nakakatuwa rin kasi parang achievement yun lalo na pinaghirapan ko yung pera na pinangbili dun. Siguro nung una nageenjoy ako, at sabi ko sarili ko titigil din ako at some point. Hinihintay ko lang yung moment na titigil ako pero dumating ng di inaasahan yung nagpatigil sakin.

Nakipagdeal ako sa isang taong hindi ko kakilala. Hindi ko alam ano nangyari sakin at naniwala ako eh, siguro masiyado lang ako mabilis magtiwala sa tao. Meron din naman kasing mga taong nakakabili na rin sa kanya ng item kaya naniwala na rin ako. Ang mali ko, nagpauto ako. Isa pang mali, naniwala ako. Ngayon tuloy ako yung kawawa. Pero sabi nga nila may dalawang tao lang sa mundo, isang mangloloko at isang naloloko. Sa kwentong to, ako yung naloko. Nagpadala nga siya pero hindi yung talagang item na napagusapan, ang malala pa rito ay sobrang magkaiba yung presyo. Nangako siya na babayaran niya yung kulang pero hindi na rin ako umasa. Niloko na nga niya ako nung una, maniniwala pa ba ako?

Hindi ko alam bakit may mga tao na nabubuhay sa ganito. Bakit kaya nila nagagawang mangloko? Siguro dahil sa kinalakihan nila? O baka minsan dahil dala na rin ng matinding pangangailangan? Hindi ko alam at hindi ko masabi. May kanya kanyang dahilan eh, malas ko lang at ako yung tinamaan ng kalokohan nung taong ito. Mahirap nga siguro magtiwala sa tao, dapat talaga pinaghihirapan yung tiwala. Hindi lahat ng story may happy ending. Ilang araw din akong di pinatulog ng problemang ito. Naisip ko nga nung una magbenta nalang ng gamit para mabayaran yung utang eh, buti nalang di pa rin ako sumuko. May bumili naman nung shoes na pinadala niya at kahit papano nagawan ko ng paraan. Ang dami kong natutunan sa mga nangyari sakin sa mga nakaraang linggo, at hanggang ngayon nadarama ko yung epekto. Siguro nga matinding lesson talaga to na dapat pagdaanan. Alam ko maraming nagsasabi na ang engot ko at hindi ako nagiisip pero wala eh nangyari na. Ano pa bang magagawa ko? Sabi nga nila para mas matuto ka dapat maexperience mo. Sa nangyari sakin, ramdam ko yung sakit at ayoko na maulit ito.

Mahirap pala talaga magtiwala. May mga tao na gusto nakakalamang at walang konsensiya. Siguro nga wala akong nagawa para may mangyari sayo, pero sana wala ng maloko pa. Ingat nalang din tayo lalo na sa mga taong ganito. May mga kakilala rin akong naloko na at mas malala pa sakin. Kaya sa mga nangloloko diyan, darating din ang araw niyo. Kung nagmumura lang ako, minura na kita nung unang beses pa lang kitang nakausap. Salamat na rin at naturuan mo ako ng isang lesson na hindi ko makakalimutan. At sakto nga naman yung isang quote dun sa pinanuod kong pelikula, "Why do we fall? So we can learn to pick ourselves up." Mahirap sukuan ang problema, dapat talaga matuto tayong harapin to. Gaano man kabigat o ilang araw man tayong hindi makatulog. Dapat harapin natin ito.

Kaya kung nasaan ka man ngayon, at kung tunay na pangalan mo man yung ginagamit mo at picture yung nasa facebook mo. Pagdadasal pa rin kita, sana magbago ka. Kung nasaan ka man ngayon Acepaul Lorenzo ng Olongapo City, acepaul02 sa ibang websites, makakahanap ka rin ng katapat mo.

Blogging Gutom #6: Azkals

2012-03-08T23:27:00.000+08:00

Hindi naman talaga ako fan ng football dati. Tinatamad nga ako manuod kasi mahaba tapos ang tagal makascore. Nasanay kasi ako sa basketball na mabilis lang makascore. Kapag sa football grabe sa tagal tapos minsan wala pang nakakascore. Wala nga akong kaide-idea kung paano laruin ang football. Napanuod ko lang yan sa Shaolin Soccer. Nagulat ako dati nung bata ako akala ko talaga may Golden Leg na ganun kalakas sumipa. Pero nung tumanda ako hindi ko nahiligan talaga siguro dahil na rin sa hindi masiyado napaguusapan sa classroom at hindi masiyado sikat sa bansa. Pero nung kelan lang sumikat yung Philippine Football Team o mas kilala natin sa tawag na Azkals.

Sumikat sila dahil tinalo ata nila yung Vietnam ng 2-0. Sobrang nagulat lahat tapos dun na nagsimula ang pagsikat nila. Medyo natuwa naman ako kasi biglang sikat eh. Kaya triny ko manuod ng game nila. Naalala ko yun may quiz pa ako nung araw na iyon sa Physics. Tapos imbes na magtodo aral ako, nanuod ako ng game nila sa T.V live. Kalaban nila Mongolia sa Panaad stadium. Wala talaga ako idea sa football. Gusto ko lang manuod kasi feeling ko masaya. Wala akong rules na alam, wala akong player na kilala. Tapos nung pinanuod ko na, grabe ang intense! Nakakaaliw pala talaga lalo na kung ang pinaglalaban dito ay yung bansa mo. Dun nagsimula ang lahat. Sinuportahan ko na sila at unti-unti ko na ring nagustuhan ang football. Naglaro na ako ng mga games at kinuha kong P.E ay football para maexperience ko naman. Naging idol ko na rin mga player eh, kahit sinasabi nila puro papogi lang at hindi naman nanalo. Siempre lahat naman dumadaan sa ganyan. Ako nga todo suporta ako sa Dallas kahit nung mga panahon na natatalo sila. Kahit tinatawanan ako ng mga classmate ko kapag sinasabi ko every season na sila magchampion. Pero alam ko naman na magchampion din sila sa hinaharap eh. Ayun natupad nga last season.

Simula na ng AFC Challenge Cup 2012 bukas, isang malaking pagsubok nanaman ang kakaharapin nila. Bad timing siguro yung mga issues at kontrobersiya na kinakaharap nila pero sana huwag to makaapekto sa kanila. Susuportahan ko kayo manalo o matalo at alam ko darating ang panahon na lalakas din tayo. Salamat dahil pinasikat niyo yung football sa Pilipinas at katulad ko na fan lang, thank you dahil pinapasaya niyo ako sa mga laban niyo. Alam ko may ibubuga kayo at may puso kayo ng pinoy. Kung may naninira kayo, huwag niyo na sila pansinin. Tiwala lang at good luck sa mga laban niyo. Go Azkals! Ito yung video ng laban nila sa Vietnam, simula ng pagsikat nila. Idol ko talaga kayo Phil at Neil. Sana makapagpautograph naman ako kahit minsan.

Blogging Gutom #5: Bagsak

2012-03-06T13:03:00.000+08:00

Noong elementary, kapag may bagsak ka wala ka ng pagasa. Noong highschool, kapag bagsak lagot ka sa magulang mo malamang sabon ka na at ngayong college, magkabagsak ka parang wala na lang. Hindi ko maisip bakit kaya naging ganun na yung mindset ng karamihan ng college student. Siguro nga kapag maraming gumagawa tingin ng iba ay tama na. Lagi ko nga sinasabi sa kaibigan ko, "Pare, kapag nasimulan mo na yan mahirap na tigilan." Dati rati hindi ako nalalate, ngayon parang wala na lang. Hawak mo na kasi oras mo eh, wala na silang pakialam sayo kasi matanda ka na. May responsibilidad ka na at marunong ka ng magisip. Sana lang lahat ng tao ganun magisip.

Mahirap kasi makipagtrabaho sa mga walang responsibilidad. Bato bato sa langit, ang matamaan huwag magalit. Lahat ng bagay may oras para diyan. Minsan dapat alam natin kung saan tayo lugar. Gawin muna natin yung kailangan kasi maraming napeperwisyo. Huwag na tayo umasa sa iba lalo na at matanda na tayo. Paano pa kapag natrabaho na talaga tayo, kanino natin iaasa ang trabaho? Alam ko minsan nagiging tamad din ako pero ayoko naman maging pabigat lang. Gusto ko rin may naitutulong. Dapat alam mo lagi ang mga gawain mo. Para rin naman sa kinabukasan mo iyan eh. Mahirap lang masanay lalo na at ilang taon nalang ay sasabak ka na sa trabaho.

Ilang linggo nalang, Finals week na. Make it or break it na. Pasahan ng mga sandamakmak na project. Mahirap na matambakan at kaya habang maaga magsimula na. Kaya share ko sa inyo yung video blog ko sa NSTP. Wala na talaga akong maisip kaya kung ano ano nalang sinabi ko diyan pero totoo galing lahat iyan sa puso ko. Sana matuwa kayo kahit corny.

Blogging Gutom #4: Advertising Student

2012-03-04T12:05:00.000+08:00

Simula first year high school ata ako, ang gusto ko ng course ay Computer Science. Siguro dahil tingin ko yun ang safest choice para sa akin, yun rin ang gusto ng mga magulang ko at tingin ko kaya naman ng kakayahan ko. Yun na talaga ang gusto ko hanggang nung 3rd year ako, nung makilala ko yung video editing. Natuto ako magedit nung third year ako, nung una ginagawa ko yun para lang sa project ganun. Hanggang sa sumali ako sa contest, tapos nanalo ako. Eh siempre kapag nanalo ka parang hahanap-hanapin mo yung recognition na nakuha mo. Kaya mas nagpractice pa ako, mas nagiisip na hindi yung basta basta lagay na lang ng lagay.

Kaya pagdating ko ng fourth year, napaisip na ako. Mag Advertising nalang kaya ako. Kasi yung trabaho nun mageenjoy ako at panigurado gusto ko talaga yung ginagawa ko. Pero ang problema ko lang ay yung drawing. Dun talaga ako natakot eh, kinabahan ako baka di ako magexcel dahil sa drawing. Feeling ko yun lang kulang ko eh. Sayang talaga hanggang ngayon napapaisip pa rin ako sa desisyon ko. Mas pinili ko yung safe na choice kesa sumugal pero sasaya naman ako. Siguro nga may mas nakalaan sakin sa Computer Science. Pero ngayon hindi ko pa nakikita eh, hindi pa rin ako nageenjoy. Lalo pa nagdududa na ako sa kakayahan ko ngayon sa CS.

Gustong gusto ko kasi gumagawa ng mga commercial. Magpromote ganun at kung ano pa. Ang dami kong idea eh, at yung iba nagagawa ko naman. Kaya ngayon, naging "business" na sa akin ang video editing. Kapag may mga nagpapagawa ieedit ko na lang pero siempre hindi libre! Pero minsan kapag close friend ko naman hindi ko na sinisingil. Siguro nga hanggang hobby ko nalang to. Pero kung pinili kong sumugal, ano kaya lagay ko ngayon? Eto pala yung ginawa naming commercial ng Aying's Pastillas. Masarap talaga siya, matutuwa kayo kapag natikman niyo. Sana magenjoy kayo sa ginawa naming commercial at sana suportahan niyo pa ang Aying's Pastillas!

Blogging Gutom #3: What is Love?

2012-03-02T22:25:00.000+08:00

Gumawa kami ng video sa NSTP last semester about love. Nakakatuwa lang kasi di ko alam na makakagawa kami ng ganyan video. Tinanong kasi kami kung ano daw ba ang definition namin ng love. Sobrang hirap din kasi magisip dahil sa sobrang daming pwedeng definition. Pinakacommon na diyan yung love is blind, love is in the air, love is pure, love is evol kapag binaliktad at kung ano ano pa. Depende rin naman kasi talaga sa isang tao yan kung ano meaning niya ng love. Minsan dahil na rin sa mga experiences niya. Yung iba dahil sa nasaktan sila, forever emo na sila. Pangit na ang definition nila ng love. Di naman natin sila masisi eh. Siguro hindi pa nila nakikita yung totoong meaning ng love. Yung kapatid ko nga na baby ang love ata sa kanya ay french fries. Kapag may french fries sobrang masaya na siya.

Dito sa video na ginawa namin, kumuha kami ng definition ng love sa mga random na tao. Hindi scripted o ano. Basta kung ano lang masabi nila agad, yun na yun. Kasi diba nga kung ano yung una mong masabi ibig sabihin yun talaga yung tuamtakbo sa isip mo. Natuwa nga kami kasi may sakto pang ikakasal tapos nakuhanan namin. Ang love nga talaga ang universal language. Minsan hindi mo na kailangan magsalita. Ipaparamdam mo nalang dun sa tao para masabi niya na mahal mo siya. Kahit di kayo nagkakaintindihan sa salita sa gawa niya maiintindihan yung sinasabi mo.

Pero kahit naman ata saang salita, hindi mawawala yung pagsisinungaling eh. Pero sa love mahirap talaga kasi mahahalata mo yung isang tao. Minsan yung sinasabi niya hindi parehas ng inaasal niya. Kung love mo talaga yung isang tao, makikita mo sa kilos niya at hindi sa salita niya. Pero kung ako tatanungin kung anong definition ng love ang pinakagusto ko, siguro yung Love ay hindi nasusukat. Ultra Gay Blog! Pagpasensiyahan niyo na, inlove eh. :)

Blogging Gutom #2: Unknown Number

2012-03-01T23:34:00.000+08:00

Paano kung may magtext sayo ng ganito pero hindi registered yung number - "hi this is (insert teacher name here), wala kayong klase ngayon sa (insert subject here)" Maniniwala ka ba? Nangyari to kanina sa classroom. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako or hindi. Paano naman malalaman ng prof. yung number at bakit ikaw pa yung itetext? Nung una hindi ako naniniwala akala ko may nangtritrip lang. Tapos nung tinanong namin, number niya nga. Ang hirap lang kasi paniwalaan dahil sobrang daming manloloko ngayon lalo na kung walang klase.

Magmarch nanaman, marami nanamang araw na walang tulugan. Puro deadlines, deadlines, deadlines! Hindi ka na magkandaugaga sa kakagawa. Di mo alam kung papasa ka sa calculus exam mo, o maFA ka na sa Theology class mo. Ngayong march ang buwan ng hapitan. Literal na hapitan. Marami kasing excited ng magbakasyon eh. Masyado mo na iniisip yung bakasyon, ayan tuloy magaaral ka sa bakasyon. Kaya dapat ngayong march, bawal na ang late. Bawal na ang tulog tulog sa klase. Bawal na magdrawing habang naglelecture si Maam. Kumbaga dapat All in na. Kaya dapat ihanda na ang mga sarili natin. Isang buwan nalang naman na sobrang haba dahil sa mga ginagawa. Kapag natapos to happy happy na. Makakalimutan nanaman ang mga pinagaralan.

So good luck nalang sa lahat, at sana matapos ng maayos ang school year na ito. At dahil siempre, gusto ko ishare yung ginawa kong video na pinagsama sama ko yung impromptu speech ng buong section namin. Enjoy!

Blogging Gutom #1:Estudyante

2012-02-27T22:06:00.002+08:00

Ang tagal na pala bago ako makapagdagdag ng bago dito sa blog ko. Hindi ko alam kung ano dahilan kung bakit huminto ako sa pagupdate. Siguro naging busy lang sa kung ano ano. Pero naramdaman ko na gusto ko na buhayin ulit to.

Ngayon siguro yung mga oras na nararamdaman ko kung gaano kahalaga ang edukasyon. Siguro dati puro pahinga lang ako at walang pakialam. Iniisip ko lang dati ano gagawin ko sa bakasyon. Ngayon ilang taon nalang gragraduate na ako, nararamdaman ko na yung pressure. Hindi naman pressure sa magulang, pressure din sa sarili. Siempre may mga gusto rin naman ako makuha kahit papano. Ayaw ko maging palamuning baboy nalang habang buhay. May mga gusto rin akong bilhin at tumikim ng ibang pagkain bukod sa siomai at pares araw-araw. Ang hirap lang ng ganitong feeling lalo na kung hindi mo alam ang mangyayari sa kinabukasan mo. Dati excited ako magtrabaho, dahil gusto ko na kumita. Ngayon feeling ko wala akong kikitain dahil kulang pa yung kaalaman ko. Tama nga yung sinabi nila na edukasyon ang makakapagalis ng takot sa isang tao na harapin ang hinaharap.

Tingin ko naman hindi lang ako ang nakakaramdam nito. Alam ko marami ring ibang college students ang nararamdaman to. Siguro kasi dahil hindi kami kasama sa may "connections" at bahala na si "daddy" sa future. Kahit papano gusto ko rin gumawa ng sariling pangalan. Kumbaga parang showbiz nga. Kung titignan ko kasi ngayon, parang lalaban ako sa gera ng hindi handa. Tingin ko sobrang di sapat ang kaalaman ko para sa magtrabaho. Ramdam na ramdam ko na ang epekto ng mga walang klase, walang prof. at maraming activities. Kung dati masaya ako, ngayon medyo hindi na. Sinabi nga ng isa kong teacher na siya rin nagsimula sa scratch nung nagtrabaho siya. Ayoko naman mangyari sana sakin yun. Gusto ko kahit papaano makasabay ako at magawa ko yung trabaho ko. Sana sa mga susunod na araw mawala na tong takot na nararamdaman ko, lalo na at magsusummer na. Sa ngayon, ienjoy nalang natin ang video na ito:

V.O.T.D : Goalkeeper Scores A Goal

2011-08-12T14:47:00.000+08:00

Amazing end to end action by the Goalkeeper.