The Simple Mind

STEVE RAY'S OPEN LETTER TO THE FILIPINO CATHOLICS:

noreply@blogger.com (Earl) — Sun, 30 Nov 2008 05:45:00 +0000

We stepped into the church and it was old and a bit dark. Mass had just begun and we sat toward the front. We didn't know what to expect here in Istanbul , Turkey . I guess we expected it to be a sombre Mass but quiet and sombre it was not - I thought I heard angels joyously singing behind me.

The voices were rich, melodic and beautiful. What I discovered as I spun around to look did not surprise me because I had seen and heard the same thing in other churches around the world. It was not a choir of angels with feathered wings and halos but a group of delightful Filipino Catholics with smiles of delight and joy on their faces as they worshiped God and sang His praises. I had seen this many times before in Rome , in Israel ,in the United States and other countries.

Filipinos have special traits and they are beautifully expressed as I gazed at the happy throng giving thanks to God. What are the special traits which characterize these happy people? I will share a few that I have noticed- personal observations- as I have travelled around the world, including visits to the Philippines

FIRST, there is a sense of community, of family. These Filipino Christians did not sit apart from each other in different isles. They sat together, closely. They didn't just sing quietly, mumbling, or simply mouthing the words. No, they raised their voices in harmony together as though they enjoyed the sense of unity and communion among them. They are family even if they are not related.

SECOND, they have an inner peace and joy which is rare in the world today. When most of the world's citizens are worried and fretful, I have found Filipinos to have joy and peace - a deep sense of God's love that over shadows them. They have problems too, and many in the Philippines have less material goods than others in the world, yet there is still a sense of happy trust in God and love of neighbour.

THIRD, there is a love for God and for his Son Jesus that is almost synonymous with the word Filipino. There is also something that Filipinos are famous for around the world - their love for the Blessed Mother. Among the many Filipinos I have met, the affectionate title for Mary I always hear from their lips is "Mama Mary." For these gentle folks Mary is not just a theological idea, a historical person, or a statue in a church - Mary is the mother of their Lord and their mother as well, their "mama."

The Philippines is a Catholic nation-the only such nation in Asia -and this wonderful country exports missionaries around the world. They are not hired to be missionaries, not official workers of the church. No, they are workers and educators, doctors, nurses and housekeepers that go to other lands and travel to the far reaches of the earth, and everywhere they go they take the joyous gospel of Jesus with them. They make a sombre Mass joyful when they burst into song. They convict the pagan of sin as they always keep the love of Jesus and the Eucharist central in their lives.

My hope and prayer, while I am here in the Philippines sharing my conversion story from Baptist Protestant to Roman Catholic, is that the Filipino people will continue to keep these precious qualities. I pray that they will continue loving their families, loving the Catholic Church, reading the Bible, loving Jesus, His Mother and the Eucharist.

As many other religions and sects try to persuade them to leave the Church, may God give the wisdom to defend the Catholic faith. As the world tempts them to sin and seek only money and fame and power, may God grant them the serenity to always remember that obedience to Christ and love for God is far more important than all the riches the world can offer.

May the wonderful Filipino people continue to be a light of the Gospel to the whole world!

Be a proud Filipino and forward this to friends!

Interactive Personality Test

noreply@blogger.com (Earl) — Tue, 11 Nov 2008 15:31:00 +0000

Cool!

New Emergency Medical Service

noreply@blogger.com (Earl) — Sat, 25 Oct 2008 01:42:00 +0000

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sun, 08 Jun 2008 02:27:00 +0000

For a moment I wished we were not existent to the world.
That way, we could have savored every moment in the space we moved in.
That way, we could have walked together in a different dimension...
-- a dimension where we belong,
-- a dimension where we deserve to exist,
-- a dimension only known to us...

LBC Padala

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sat, 29 Mar 2008 04:45:00 +0000

Since marami naghahanap nito, eto ang info sa LBC Padala.

Ang Tula... bow.

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 24 Mar 2008 09:05:00 +0000

Ang mga tulang aking ihahandog sa inyo ay hango sa isang magasin nuong early 1900's. Nakuha ko ito habang ako ay nagsisiyasat ukol sa Early Philippine Cinema. Nakaligtaan kong maglagay ng palatandaan kung anong magasin ito kaya't gusto kong humihingi ng paumanhin sa inyo, aking mga mahal na mambabasa. Kahit wala itong kinalaman sa Philippine Cinema, ay nakuha nito ang aking atensyon. Mahuhulaan niyo kaya kung bakit? Bweno, simulan na natin ang pagbabasa ng mga tula.

Ang unang tula ay para sa mga binatang in love. Para rin ito sa mga binatang may stalking tendencies (see second stanza).

"Mutya"
Tula ni Luis Talastas
Kay Puring

Ganyan ang dalagang mutya ng tahanan,
Mabangong bulaklak, gandang paraluman;
Mahinhing katulad ng hanging amihan,
Ganyan nga si Puring, mutya ng Silangan.

Sa kanilang bahay, kung ikaw'y pumanhik,
Magandang araw mo'y ngiti ang kapalit;
Sa tindig, sa kilos, hahanga kang pilit,
Kay Puring, ang birheng batbat ng pag-ibig.

Kung mamasdan yaong matang mapupungay,
Bakal mo mang puso'y pilit matutunaw;
Tulog mo mang diwa'y pilit mapupukaw,
Sa dilag ni Puring, perlas ang kabagay.

Ang pangalawang tula naman ay para sa mga binatang bigo sa kabila ng lahat lahat ng ginawang
paraan upang mapa-impress ang kanilang sinisinta. Para rin ito sa mga yaong may suicidal
tendencies (see last stanza).

"Samo"
Tula ni Ricardo A. Marcelo
Kay Potring

Kung malasin ng mata ko ang langit na nagdidilim,
At ako ay nagiisang nagbabata ng damdamin;
Mga matang lumuluha ay sa langit nakatingin,
At ang laging dinarasal ikaw sana'y naging akin.

Di mo lamang nababatid bawa't oras, bawa't saglit,
Sa pagtulog ikaw lamang ang lagi kong panaginip;
At ano pa kayang saksi ang iyo pang ninanais,
Sa puso kong nagtatapat nang dalisay na pag ibig!

Wala ka ring tagong habag sa puso kong lumuluha,
Ang dibdib ko ay luray na sa pihati't mga dusa;
Awa molang at paglingap ang tangi kong ninanasa,
Na magiging kalasag ko sa pagharap kay bathala.

Kung sakaling akong ito'y masawi na sa pagibig,
Dalawin mo lang sandali ang bangkay kong matahimik;
Aty kahit na isang sulyap tapunan ng iyong titig,
Ang bangkay kong malaon ding nagtiis ng dusa't sakit.

Ang huling tula ay isang puzzle pra sa akin. Dahil hindi ako makapag-desisyon kung ano ang
kategorya nito, sabihin na lang nating ito ay para sa mga binatang secret agent, para sa mga
binatang mahilig sa "bawal na pag-ibig", at para sa mga binatang in love sa binatang nagdadalaga.

Hayaan ninyong mapukaw ang inyong mga damdamin ng tula ni Anastacio para kay Berto.

"Ang Pag-ibig"
Tula ni Anastacio T. Angeles
Kay Berto

Ang pag-ibig...

KAPAG nukal na sa puso ang pag-ibig na dakila
Ang mabihg nitong kawal, may tapang ma'y humihina;
Maligalig ang isipan, malimit na matunganga
Laging kimi sa dalagang kinakasi't tinata_n...

Nalulungkot...
Natatakot!...

BINUBUKSAN na ng mutya sa panakaw sa pagtitig
Ang landas na daraanan ng binatang umiibig.
Nguni't ito palibhasa'y may pangambang umuusig
At kung kaya't sa binuksan ng diwata'y lumilihis.

Talinghaga...
Malikmata!...

LAGING laman ng gunita ang dilag na sinusuyo
Subali't pag mapaharap sa dalaga'y nadudungo;
Hinahamon na ng mutya sa sulyap na maaamo
Ang binatang mayrong lihim napipipi namang lalo.

Pumipipi...
Ang pagkasi!...

DAHILAN SA natatakot masiphayo sa mithiin
Kung kaya't ang sumisinta may dusa ma'y naglilihim;
Ang binatang datidati'y kasingsigla niyang lawin
Ay nagiging sakdal hina pag nabihg ng paggiliw.

Ang marapat...
Ipagtapat!...

TANGING lunas na marapat sa pagsintang lumuluha
Lakas loob na sabihin sa dalaga ang pithaya;
Sa pag-ibig ang damdaminglaging duwag ay kawawa,
Samantalang ang may tapang nagkakamit ng biyaya.

Kung kaya nga...
Oh, Binata!...

SUBUKAN mong manandata ng dahilang katapangan
At pag di ka maging "pulot" sa maraming Paraluman;
Ang dalaga'y mayamutin sa duwag na kalooban,
At mailap sa binatang dungungdungo sa sintaban.

Iyan lamang...!

Sign of Rejection

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 17 Mar 2008 17:57:00 +0000

Now I know why we all feel rejected.

Comment sa comment

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sun, 27 Jan 2008 09:47:00 +0000

"Sa buhay, ang bawat tao ay makakaisip ng paraan upang sila ay makapagpatuloy na sa kanilang paglalakad at upang makarating na sila sa kanilang paroroonan (Wala Lang, 1st edition)."

Banoffee said (December 15, 2007)...

Medyo naniniwala ako sa pangungusap na ito... at medyo rin hindi. "Hindi" dahil marami akong kilala na hindi talaga alam kung paano magpapatuloy sa kanilang "paglalakad" at hindi rin alam kung saan sila patutungo. Naniniwala naman dahil sa dinami-dami ng mga karanasan ko na sa aking palagay ay may bahid ng pagiging PSR, eh nakakapagpatuloy naman ako at hindi nasa-"stuck".

Ito naman ang masasabi ko...

Akala lang natin na ang ilang mga tao sa ating buhay ay "stuck" na sa kanilang kinatatayuan... Pero kung susuriin natin ang sinabi ni Einstein sa kanyang teoriya ng "relativity" maiintindihan natin ang ibig kong sabihin nang sinabi kong "sa buhay, ang bawat tao ay makakaisip ng paraan upang sila ay makapagpatuloy na sa kanilang paglalakad at upang makarating na sila sa kanilang paroroonan." Isipin mong ikaw ay nasa barko at kasama mo ang iyong kaibigan. Habang ikaw ay paikot-ikot at nag-e-explore ng mga silid sa barko, nakatayo lamang at nagmamasid ang iyong kaibigan sa isang sulok. Para sa iyo hindi gumagalaw ang iyong kaibigan, pero para sa isang tindero ng taho na naglalako sa pier, siya ay mabilis na tumatakbo pa-norte.

Perspective.

May iba iba tayong perspective.

Hindi natin matutukoy ang pag-unlad ng ibang tao base lamang sa ating perspective tulad ng hindi natin kailanman makikita ang galaw ng mga atoms sa iba't ibang bagay gamit ang ating naked eye.

Dagdag pa rito, naniniwala ako na tulad ng ating external environment na patuloy na nagbabago at kumikilos, ang ating internal self ay patuloy ring nagbabago at kumikilos. Ang patuloy na pagkilos na ito ang nagdadala sa bawat isa sa atin para tumahak ng isa o higit pang mga hakbang mula sa ating dating kinatatayuan.

Ang buhay ay dynamic. At kung ito ay dynamic, mayroong pagsulong... maaaring sa iba't ibang degree o level, pero ang pagsulong ay inevitable.

TEXT QUOTES

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sat, 26 Jan 2008 11:22:00 +0000

for the brokenhearted

"Sa langit, pag di nakita ang araw, okey lang.

Sa pagkain, pag walang ulam, okey lang.

Pero pag sa cell ko, wala ang text mo, di na okey yan.

Wala namang ganyanan!"

Malapit na ang panahon ng mga puso.

Naku, "love is in the air" na nga ba?

Sigurado akong marami nanamang exchange

ng love messages sa text.

Bago magsimulang gumana ang pana ni Cupido

(at lumaki ang kita ng mga Mobile Phone Networks),

hayaan niyo muna akong mag-share sa inyo ng mga

love text quotes for the brokenhearted.

Ang mga quotes ay natanggap ko sa e-mail

at hango ang mga ito sa librong

"The Best of Feel Good Quotes"

(compiled and printed by PsiCom Publishing Inc.).

As usual, may mga nakalagay na personal comments

pagkatapos ng bawat quote.

O sige, simulan na natin.

Goodluck sa mga brokenhearted!

"I only wonder sometimes why there comes a point

when I run out of breath

And then I'd have to inhale for more air

Maybe because it's an instinct to live

When I knew I still have u"

---

AKO: When you run out of breath, there will be an increased amount of carbon dioxide in the body. As a result, the brain will transmit signals to the intercostal muscles and cause them to contract to facilitate breathing. Whether or not you 'have' the person you love, this physiological mechanism will definitely take place.

----------------------------------------------------

"We sometimes think that we need to let go

of someone we love so much to prove our love.

Sadly, they sometimes think that

we don't love them coz we let them go."

---

AKO: Kaya importante ang trust at communication sa isang relationship. One thing/action can mean a lot of things.

------------------------------------------------------

"Sad: Since the day you said goodbye, I've been counting the days when hopefully you'll be back in my arms again. But something scares me, coz I might be counting for the rest of my life."

---

AKO: Sa mga gustong mag-let go pag-isipan ng mabuti nang hindi magsisi sa huli. Sa mga iniwan, mag-aral ng mabuti sa math para tama ang pagbilang.

-------------------------------------------------

"Perhaps the saddest but most lovable thing that could happen to you

Is when you are talking to your ex-bf a day before his wedding and he tells you, This could have been us..."

---

AKO: Buti sana kung invited ka sa wedding niya

-------------------------------------------------

"Remember when you asked me who I liked and I said no one?

What I really meant was no one but you!"

---

AKO: Eh kaya naman pala hindi sila nagkatuluyan nung ex-bf niya (see above quote) dahil hindi siya nakapagtapat kaagad. O yan, nakahanap tuloy ng iba.

--------------------------------------------------

"Why does love hurt?

Why does it ache?

Maybe because we love too much,

Too hard and too deep

That sometimes we forget

To keep a little for ourselves."

---

AKO: I think one cannot love too much... only too little.

If we mistakenly think that loving is like when we withdraw money from our bank accounts [and an amount is debited from that account], we become selfish and we become scared to love. The fact is that, when we love, we gain. We should all be excited to love and share so we will heal.

-------------------------------------------------------

"You can hide the pain that u feel and make others believe that you can move on. But u can never deny d truth to yourself that d person who has failed and hurt you is still the person you'll always choose to love."

---

AKO: Sino ang mga martyr sa pag-ibig? Itaas ang kamay.

--------------------------------------------------------

"Saying I love you is a major decision in one's life. Those words should be kept in your heart until you are ready to commit, to fight for that feeling and to stand by those words forever."

---

CORRECTION: Saying "will you marry me" is a major decision. Saying "I love you" is not. You just love. That's it.

---------------------------------------------------------

"Slowly I'm falling deeper into you but I still try to keep things where they should be. So when the time comes that you feel that I don't love you anymore, just try to remember that all my love for you grows inside me where no one, not even you, could see!"

---

GOVERNMENT WARNING: THIS IS DANGEROUS TO YOUR HEALTH. Baka sumabog ang puso!

--------------------------------------------------------

"Why must I climb 100 mountains to get to u

But all u have to do is smile to get to me?"

---

AKO: Aww...sweet.

--------------------------------------------------------

"Bakit kung kailan natuto akong maghintay hindi ka dumating?

Bakit kung kailan natuto akong magtiis, dun ka sumuko?

Bakit kung kailan natutunan kitang mahalin doon ka lumayo?

Bakit kung kailan mahal na kita saka ka nagmahal ng iba?"

---

AKO: Napagod na kasi sya sa pag-akyat ng 100 bundok.

--------------------------------------------------------

"Some joys are better expressed in silence, as a smile gets more audible than laughter. I was once asked if I enjoy texting with you. My reply was just a smile."

---

AKO: Inner joys are usually expressed with a smile... and a smile can be more audible than laughter if sincerity of heart is present. There are many ways to express one's joy and no way is better than the other. It's just that when one is really, deeply, sincerely happy -- he/she tends to be at peace, hence he/she becomes silent. It's a natural mechanism.

----------------------------------------------

"There are friends whom you see everyday,

Talk to and laugh with, yet the friendship just ends there.

But there are those whom you rarely see, yet the friendship lives forever."

---

AKO: Well if there are friends whom you see everyday and yet the friendship seems shallow... aren't you supposed to say to yourself, they aren't your friends at all?

---------------------------------------------

"Nang nalulungkot ka, nag-joke ako, tawa ka, tawa ako.

May problema ka, joke ulit ako. Tawa ka, tawa ako.

Nagalit ka, joke pa rin ako. Tawa ka.

Sinabi ko mahal kita. Kala mo joke, tumawa ka.

Napaiyak mo ako..."

---

AKO: May theme song ka dapat, kung sino ka man... "I started a joke, started the whole world laughing... but I didn't see, that the joke was on me..."

--------------------------------------------

"They say that when love knocks on your door, open it.

But do you know that sometimes love enters through the back door?

And before u begin to notice it, it's on its way out ..."

---

MORAL LESSON: Mag-install ng motion sensitive alarm sa front at back doors para hindi na muling makatakas ang pag-ibig.

--------------------------------------------

"While walking down the street, I heard an old lady say, I've been in love with the same man 4 almost 50 years I was touched. But then she whispered, I wish he knew."

---

AKO: Baka maudyok ang karamihan ng makakabasa nito na magtapat na sa kanyang sinisinta ngayong buwan ng Pebrero. Aba, hindi ata madali ang magbigay ng sikretong pag-ibig. Pero teka, hindi rin naman madali ang ma-reject ng taong minamahal mo hindi ba? Kung nagkataon, ang drama mo ngayon nyan ay ganito, "I choose to love you silently for in silence I find no rejection."

[Slow background music begins: Tra la la]

Hayayay, pag-ibig.

Pinoy Text Jokes

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Wed, 16 Jan 2008 03:22:00 +0000

Heto ang "Pinoy Text Jokes". Mula ito sa aking inbox. Mga natanggap mula sa kaibigan. Hindi ako ang nagsulat ng mga ito pero ilalagay ko dito para i-share sa inyo. Sana mag-enjoy kayo sa pagbabasa. Will post more later.

**************

CLASS: Mam and baho po dito, may umutot!

MAM: Ok class, sino man and umutot bibigyan ko ng 95 na grade.

PEDRO: Mam ako po! i-100 nyo na mam kc napatae na din po ako!

**************

Si Juan nakabasag ng vase sa museum, attendant nataranta!

Attendant: Naku!!! Yang vase sir more than 500 years old na yan!

Juan: Hay salamat, kala ko bago!

**************

Juanito: Ang gulo ng bahay talaga!

Paeng: May mas gugulo pa ba sa bahay nmin? Tingnan mo, ung pinakasalan kong biyudang may dalagitang anak, pinakasalan naman ni itay ung dalagita. E di lumabas na nanay ko siya ngaun at si itay anak ko. Ang asawa ko naman ay biyenan ni itay. Nang mgkaanak cla, ako ngaun ang lolo ng kapatid ko! Ang gulo di ba?

**************

Sori ngaun lng ako nakatxt sau kc d2 ako ngaun sa OSPITAL according to my doc di na dw ako gagaling. Habang buhay na raw akong

"MAGANDA"

Buti na lng dw

Di nakakahawa!

**************

Effort is only effort when it begins to hurt...

But I remember, my yaya told me once, effort is where you can find

Erflanes?! Watda

*************

Teacher: Sino ang pumatay kay Magellan? Dalawang 'L' ang initials niya.

Juan: Lito Lapid?

Teacher: Inuulit ang pangalan nya iho!

Juan: Lito Lito?

Teacher: Kulot xa!

Juan: si Lotlot?

Teacher: Madami sila!

Juan: Lotlot and friends!

***************

SA BAKERY

Pulubi: Ale, palimos po ng cake.

Ale: Aba! Ambisyoso ka! Cake pa hinihingi mo, o ayan pandesal nlng.

Pulubi: Hallerrr!!!

Birthday ko kaya...

***************

"Walang malayong kulangot sa mahabang kuko"

Npakagandang quote.

It signifies determination, creativity and hope.

Sana ma-inspire ka.

***************

Anak: Mommy, ano po yung 10 commandments?

Mommy: Yun ang 10 utos ng Diyos, anak.

Anak: Mas mataas po pla kayo sa Diyos, mommy.

Mommy: Ha? Bakit?

Anak: E kc, mas marami po kayong mga utos.

***************

Anak: Nay, uminom po ako ng BAYGON!

Inay: Bkit mgsu-suicide k b?

Anak: Di po! Nkalunok kc ako ng buhay na ipis

Inay: Tanga! Inom ka ng inom ng gamot, d ka pa nag-lunch.

Sanitary Lunch

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Tue, 15 Jan 2008 02:38:00 +0000

Cannot decide where to eat lunch? Better try this place.

Note: I came across this ad on Philippine Intercollegiate Press dated June 1933.

Warp Zone

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 31 Dec 2007 18:47:00 +0000

Look closely.

Hint: Tingnan ang dalawang orasan.

This is an interesting moment. I didn’t know that there exist different time zones between two sides of the metro train station. May snow kaya sa kabila? (Do you think it's snowing on the other side?)

Wala Lang: January 2008

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 31 Dec 2007 18:42:00 +0000

Take Laughter Seriously. In one book that I read, it says: "the older we become, the more serious we become about life. An adult laughs an average of 15 times a day; a preschooler laughs an average of 400 times." Imagine that! This year, let us laugh more often. Wala Lang.

***

Sarcasm. I was eating lunch at a Japanese restaurant with a friend of mine one day. We talked about the meal, how I should not place chopsticks on a rice bowl the way I did, how I felt sick after eating my first sushi the other day, and eventually about sarcasm.

"Do you know that sarcasm is the lowest form of humor?" he told me.

I replied, "I thought it was the highest."

Wala Lang.

***

Why it's Sometimes Good to Have a Bad Memory. I have a very good short term memory and a very bad long term memory. I can remember a long list of Republic Acts when cramming for an exam I forgot about. I often forget birthdates (yes, there came a time when I even forgot mine) and I have a tendency to forget what year it is. Imagine me signing a form and wrote that it was the year 1996 when in fact it was the year 2007 (the second time during the same year though, I have improved a bit since I mistakenly thought it was the year 2005).

I did wish to have a good memory. Besides praying religiously for my wish to come true, I also took vitamins, avoided sleeping late, and began exercising. But then I realized that having a bad memory is not really that bad at all. According to Rita Mae Brown, "the key to happiness is a bad memory". We are just not aware of it, but there are things that our system does to enable us to survive. Just imagine if we remembered every detail of our traumatic experiences... how we made our way out of our mother's womb or how painful our first vaccine was or what other kids did to bully you in class or what an envious co-worker said to destroy your credentials or the way your dad punched your mom in the face or the day when the person you love kissed somebody else.

I may forget a lot of things -- but as long as I remember the meaning and depth of my life experiences, I think I'll be just fine. Ain't that right?

Wala Lang.

***

Finding Gold in Trash. I am sure that most of us have keepsakes reserved in our spirits, if not in our old carton boxes. These are the souvenirs that we take a look at once in a while before taking another step forward in life.

The most sentimental member of my family is me. My mom and sisters would keep perfume bottles and watches while I keep McDonald's French fries cartons, short notes or letters from friends, receipts and tickets, Belgian chocolate wrappers, old high school projects -- all of which are basically considered "trash" (meaning: discarded material) by a normal human being. It may be hard to understand but the "junk" which I have been keeping are, for me, the simple treasures of my life. In each piece are memories where I find joy. In each piece are victorious moments... tasks accomplished... places reached... dreams fulfilled.

It is not important for others to understand why these things become my source of strength as we all have our own secret language that only the "self" would understand. It is interesting how there are the things that would mean something to one person but would mean nothing to another. It feels incredible to carry on with a few keepsakes in our hearts. It is amazing how we could find gold in "trash". Wala Lang.

***

My Most Embarrassing Moment. I thought that my most embarrassing moment was when I once said that Steven Spielberg was the director of Star Wars but I was wrong. It was when I kept a crowd waiting for 15 minutes for the simple reason of miscalculating my travel time. I don't remember being late for most of the most important meetings of my life. Because of my "military" upbringing, I usually arrive earlier than expected. But then there I was at the chapel, the priest waiting... the kids waiting... the audience... the choir... my best friend... Nope, I wasn't late for my own wedding -- I was actually late for a choral singing competition of which I am one of the judges.

How many times have we disappointed other people and told ourselves, "if only I could turn back time..."?

No matter how hard we try, everything in our lives won't go perfectly well. There are elements present in our lives that we cannot control. In my case, I had no other choice but to admit I have made a mistake, remove my feeling of guilt, and do what I was tasked to do. The participants were splendid, the priest kept smiling, my best friend (the organizer of the event) offered me a meal, and the audience (including me) had a really good time. Life does go on after each embarrassing moment. Thank God for that.

Wala Lang.

Hot Pink Street Sign

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 31 Dec 2007 18:39:00 +0000

Walang Tawiran Nakamamatay (My direct translation: “Nobody Crosses, It Could Kill”): Before, signs would only say “Walang Tawiran” (No Crossing). But since we Filipinos are way too hardheaded, the authorities decided to remind (or should I say scare?) the pedestrians that crossing on the wrong area could kill.

Do Not Walk Outside This Area

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 31 Dec 2007 18:31:00 +0000

When I was on an airplane bound for Manila I saw this sign on the right wing. Yes, I think it is a good idea not to walk outside the specified area especially if the plane is flying. This is a very useful sign for airline passengers.

"Wala Lang" 1st ed.: English translation

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Tue, 11 Dec 2007 01:58:00 +0000

Kung ikaw ay Pinoy, basahin mo na lamang ang Tagalog version ng "Wala Lang". Pero kung ikaw ay hindi marunong mag-Tagalog, heto ang English translation. Pasensya na sa English ko ha.

For non-Tagalog readers, here's the English translation of the first edition of "Wala Lang". For non-English readers, kindly click on the translation widget. Thank you.

“Wala Lang.” Whether we admit it or not, we Filipinos do not like confrontation because we are emotionally sensitive and insecure. It is better for us to keep things to ourselves and stay quiet instead of speaking out. Because of the force of evolution, our ancestors (like Piolo Pascual, or probably those who existed earlier) were able to come up with a discreet way of expressing their feelings without getting hurt. The phrase “wala lang” (wala= none, lang= just/only, wala lang= nothing) is uttered at the end of a statement.

I started to write “Wala Lang” out of my desire to post comments on selected articles found on the Siyanga Naman blog by Monsignor Ruben Dimaculangan. My high regard for Monsi’s writings made me feel that my comments are not worth to be posted. Because of this, I included the phrase “wala lang” at the end of each comment I made to express the following message: “This comment is from me, someone with a simple mind, but here I am, giving my personal insights. Read me.”

To continue my story about the short history of “Wala Lang”…

One day, when I woke up from a beautiful dream, I decided to write more seriously (write more seriously=write longer than one sentence). So here is the first edition of “Wala Lang”. I hope you will like it and acquire little wisdom from it.

Nanny Diaries. “Nanny Diaries” is not a story of a girl during the time of Hitler just like Ann Frank. This is about a fictional character named Annie Braddock. She turned down her mother’s ambition for her to be able to work in a firm in the field of finance. Instead, she chose to work as a nanny in the Upper East Side of New York. The part that I will never forget was when her best friend Lynette delivered the words: “You know the path of least resistance? Sometimes they can lead to a minefield.”

Many of us evade the dirt road. We become afraid whenever we become vulnerable. It doesn’t matter if we miss an opportunity as long as we don’t stumble and get hurt. Is it right to manifest this kind of attitude towards life? I think not. Let us do things with our utmost abilities and learn to trust in God’s plan for us. As stated in Psalms 56:11-12, “God I praise your promise; in you I trust, I do not fear. What can mere mortals do to me?”

Let us not get too busy searching for the path of least resistance. Let us accept the road that God is offering us for, in our obedience, we will be transformed. This renewal will give us the satisfaction that is beyond compare to any wealth in the world. Wala lang.

Parallel Synchronized Randomness. The term Parallel Synchronized Randomness (PSR) was mentioned in an interesting film called ‘Science of Sleep’. PSR occurs when two people who do not know each other comes up with the same decision at the same time. Just like what happens when we end up dancing ‘cha cha’ to those whom we bump into on the streets.

Two people walking. They meet face to face. They collide.
Both will step to the side. One will go to the left, and one will go to the right.
They will look at each other. And realize they are still on each other’s way.
Again they will make a step.
Still they are face to face.
The process will repeat itself again and again. Again and again.

PSR is interesting because the process is a bit like when we meet someone we feel comfortable with. Two strangers will bump onto each other. They will make a decision at the same moment and their decision is parallel to the decision of the other until they are unable to part from each other.

But PSR moments do not go on forever just as we cannot keep the special people whom we have discovered. In life, each person will find a way to go on walking and reach their intended destination. It also happens rarely, so we have to savor our “PSR moments”. Let us learn to value the people we meet and learn to cherish the times we spend with the special people in our lives. Wala lang.

Solitaire. One night, I thought about playing the game of solitaire installed in my pocket PC. Before I started playing, I began thinking about my deceased grandmother who likes playing this card game. Before she starts a game, she would silently think of one wish. If she wins a game, it would mean that her wish would be granted. That night when I played the game, I didn’t think of a wish before each game. Instead, I thought of one question per game. The mechanics goes as: if I will win a game means the answer to my question is a YES, if I lose a game it means that the answer to my question is a NO.

Questions like: “Will I pass the board exam?” and “Does [censored] love me?” played on my mind. I lost. Every game I lost. And because of this, I ended up with more questions… hoping I will win. But I lost every game.

Sometimes because of the uncertainty of life, we are able to do things that no sane person would ever do. What I did was silly. The YES and NO’s of life should not depend on the game of solitaire. Before I let go of my pocket PC, I thought about asking one last question. “Pampalubag loob [Just to make myself feel better]" I said to myself. I won. At last, the answer was YES.”

Oh by the way, the last question I asked was: “Does God love me?”

Wala lang.

Prof. Flatulence. [I wasn’t around when this happened, but this is based on a true event.] One of the unforgettable stories my schoolmates told me in high school is the one about our teacher who farted while giving a lecture. After releasing the lethal gas from his system, he turned and told the class, “I’m okay. I’m okay.”

I would laugh every time I remember this story. But there exists two moral lessons in this story. First, when we bother or hurt others, the right thing to say is, “I’m sorry” (Okay when one farts, we all know that “excuse me” is not enough). Second, when we bother or hurt others, the self doesn’t come first. Let us learn to be concerned about others and say, “Are you okay? Are you okay?”

Wala Lang.

WALA LANG: Ang Unang Edisyon

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sat, 08 Dec 2007 09:16:00 +0000

“Wala Lang”: Ang Panimula. Aminin natin at sa hindi, tayong mga Pilipino ay ayaw ng confrontation dahil tayo ay emotionally sensitive at insecure. Mas mabuti pang tayo’y magtiis at magkimkim ng nararamdaman kaysa magsalita. Dahil sa kapangyarihan ng evolution, ang ating mga ninuno (tulad nina Piolo Pascual, o siguro yung mga mas nauna pa) ay nakabuo ng discreet na paraan ng pagsasalita o pagtatapat ng hindi nasasaktan. Ano ang paraan na ito? Ito ay ang pagsasabi ng “wala lang” sa dulo ng bawat mahahalang kataga na ating sinasabi.

Nagsimula akong magsulat ng “Wala Lang” sa kagustuhan kong makapagkomento sa mga sulat ni Monsignor Ruben Dimaculangan sa kanyang blog na Siyanga Naman. Dahil sa aking high regard sa mga akda ni Monsi, pakiramdam ko ay walang binatbat ang aking mga komento. Dahil dito, naisip kong lagyan ng katagang “wala lang” sa bawat dulo ng aking mga komento para iparating na “Ito ay mula sa isang taong may simpleng pag-iisip, ngunit heto ako’t naglakas loob magbigay ng personal insights. Read me.”

Para ipagpatuloy ang kwento ng maikling history ng “Wala Lang”…

Isang araw nang ako ay nagising mula sa isang magandang panaginip, ay nagpasya akong magsulat ng mas seryoso (magsulat ng mas seryoso= magsulat ng mas mahaba pa sa isang pangungusap). Kaya’t heto ang unang edisyon ng “Wala Lang”. Nawa ay magustuhan ninyo ito at kapulutan din ng kaunting karunungan.

Nanny Diaries. Ang “Nanny Diaries” ay hindi istorya ng isang babae sa panahon ni Hitler tulad ni Ann Frank. Ito ay ukol sa isang fictional character na si Annie Braddock. Tinalikuran niya ang pangarap ng kanyang ina na siya ay makapagtrabaho sa isang kumpanya sa larangan ng finance. Imbis ay nagtrabaho siya bilang isang nanny sa Upper East Side, New York. Ang hindi ko malilimutang parte ng istorya ay nuong sinabi ng kanyang best friend na si Lynette ang linyang ito: ”You know the path of least resistance? Sometimes they can lead to a minefield.”

Marami sa atin ang umiiwas sa masukal at lubak-lubak na daan. Natatakot tayo kapag tayo ay nagiging vulnerable. Hindi na baling lumipas ang mga oportunidad huwag lamang madapa at masaktan. Pero ganito nga ba dapat ang ating attitude sa buhay? I think not. Gumawa tayo ng mga bagay sa abot ng ating makakaya at matuto tayong magtiwala sa plano ng Diyos. Sabi nga sa Psalms 56:11-12, “God I praise your promise; in you I trust, I do not fear. What can mere mortals do to me?”

Huwag tayong maging abala sa paghahanap ng path of least resistance. Tanggapin natin ang daan na ibinibigay sa atin ng Diyos. In our obedience, we will be transformed. Ang renewal na ito ang magbibigay sa atin ng kakaibang satisfaction. Satisfaction na higit pa sa kahit anong kayamanan sa mundo. Wala lang.

Parallel Synchronized Randomness. Nabanggit sa interesanteng pelikula na pinakamagatang ‘Science of Sleep’ ang Parallel Synchronized Randomness (PSR). Ito ay nangyayari kapag ang dalawang taong hindi magkakilala ay nagkakaroon ng parehong desisyon sa parehong pagkakataon. Tulad na lamang ng nangyayari sa atin sa kalye kapag nakikipag-’cha cha’ tayo sa nakabanggaan natin sa daan.

Dalawang taong naglalakad. Nagkasalubong. Nagkabanggan.
Sabay hahakbang sa gilid. Ang isa sa kanyang kaliwa, ang isa sa kanyang kanan.
Titingin sa isa’t isa. Malalaman na magkatapat pa rin sila.
Sabay hakbang muli.
Magkatapat pa rin.
Paulit ulit. Paulit ulit.

Nakakatuwa ang PSR dahil parang ganito ang nangyayari kapag nakakakita tayo ng taong nakakagaanan natin ng loob. Dalawang estranghero ang magkakasalubong. Gumagawa ng mga desisyon sa parehong panahon, at ang mga desisyon ng isa ay katapat ng desisyon ng isa. Hanggang sa hindi na nila maiwasan ang isa’t isa.

Pero ang PSR moments ay hindi permanente. Ganun din ang pamamalagi ng mga nadiskubre nating mga taong nakakagaanan natin ng loob. Sa buhay, ang bawat tao ay makakaisip ng paraan upang sila ay makapagpatuloy na sa kanilang paglalakad at upang makarating na sila sa kanilang paroroonan. Bukod sa di ito permanente, ito rin ay madalang mangyari. Kaya’t ating namnamin ang ating “PSR moments”. Matuto tayong magpahalaga ng bawat taong nakakasalamuha natin. Atin ring pahalagahan ang panahong naibibigay sa atin na makasama ang mga taong ito. Wala lang.

Prof. Flatulence. [Wala ako noong nangyari ito, pero ito ay based on a true event.] Ang isa sa mga unforgettable stories sa akin ng mga schoolmates ko sa high school ay ang tungkol sa aming guro na biglang umutot habang nagtuturo. Matapos niyang pakawalan ang isang nakakamatay na gas mula sa kanyang sistema, siya ay lumingon sa klase at biglang sinabi, “I’m okay. I’m okay.”

Tawa ako ng tawa kapag naiisip ko ito. Pero ang istoryang ito ay may dalawang moral lessons. Una, kapag tayo ay nakaperwisyo o nakasakit sa iba, ang tamang sasabihin ay, “I’m sorry” (Okay when one farts, we all know that “excuse me” is not enough). Pangalawa, kapag tayo ay nakaperwisyo o nakasakit, hindi dapat mauuna ang ating sarili. Matuto tayong mag-isip para sa iba at magsabi ng, “Are you okay? Are you okay?”

Wala lang.

Solitaire. Isang gabi ay naisip kong maglaro ng solitaire sa aking pocket PC. Bago ako nakapagsimula ay naalala ko ang aking yumaong lola na mahilig maglaro nito. Tuwing siya ay maglalaro ay tahimik muna siyang mag-iisip ng isang wish. Kapag nakakabuo siya ng isang laro sa solitaire, ang ibig sabihin nito ay maaring magkatotoo ang wish. Nuong gabing ako’y naglaro, hindi ako nag-isip ng wish bago maglaro. Bagkus ay nag-isip ako ng tanong. Ang sistema ay ganito: kapag ako’y nakabuo, ibig sabihin nito ay YES at kapag natalo, ibig sabihin naman ay NO.
Ang mga tanong na tulad ng: “Papasa ba ako sa board exam?” at “Mahal ba ako ni [censored]?“ ang naglaro sa aking isipan. Talo. Lahat talo. At dahil dito, dumami ng dumami ang aking tanong… umaasang mananalo rin ako. Pero talo talaga.

Minsan, marahil dahil sa uncertainty ng buhay ay may mga nagagawa tayong bagay na hindi gagawin ng isang matinong tao. Kalokohan ang aking ginawa. Hindi dapat nakasalalay ang YES at NO ng buhay sa larong solitaire. Bago ko binitawan ang pocket PC, naisip kong matanong ng isa na lamang na katanungan. “Pampalubag loob,” sabi ko sa sarili. Nanalo rin ako. Sa wakas, YES ang naging sagot.

Syanga pala, yung huli kong katanungan ay ito: “Mahal ba ako ni Lord?”

Wala lang.

Signs na Tinamaan ka ni Kupido, Part II

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sat, 08 Dec 2007 09:10:00 +0000

Hello! kung nagustuhan ninyo ang Part I, heto ang karagdagang 15 signs.

16. Ang pangalan niya (o kahit anong pangalan na ina-associate mo sa kanya) ay iyong naririnig kung saan saan. Minsan nakikita mo pa ito sa mga TV, graffiti, street signs, sa decorasyon ng dyip o sa karatula ng mga sari-sari store. Halimbawa, kung siya ay taga-Mindoro, marami ang may suot ng Puerto Galera souvenir shirts, o bigla mo na lang malalaman na duon itatanghal ang WOWOWEE, o kaya naman ay makikita mo na ito ang featured na lugar ng banner ng WOW! Philippines. Kung ang pangalan naman niya ay Dong, bigla mong makikita sa grocery ang "Ding-Dong" o kaya naman ay makikita si Dong Puno sa TV o maririnig si Ding Dong Avanzado sa radyo.

17. Kung matalino ka at eloquent speaker, nawawala ito kapag andyan na siya. Parang lahat ng nasa isip mong sabihin sa kanya ay non-sense.

18. Hindi mo mapigilang maging available para sa kanyang mga requests. Kahit ano ay puede mong i-cancel para lamang makita o makasama o mapagbigyan siya.

19. Ang "Filipino time" (laging huli) o kaya ay "Indian time" (hindi dumarating o nang-i-indian) ay wala na sa iyong diksyunaryo. Napapalitan na ito ng "American time" (dumarating sa eksaktong oras na itinakda) or kaya naman ay "Military time" (mas maaga pa sa sikat ng araw).

20. Handa ka nang magbasag ng piggy bank para makapagbigay ka ng espesyal na regalo. Kung hindi naman ay para may panggastos ka pa habang nang-i-i-stalk ka.

21. Hindi mo alam kung maloloka ka na kasi hindi ka makagawa ng ibang bagay. Ang kaya mo lang gawin ay ang isipin siya.

22. Parang ang bagal ng oras kapag hindi mo siya nakikita. Kapag magkasama naman kayo ay parang mabilis ito (ang oras).

23. Para kang nakahithit ng droga. Nahuhumaling. Ang mundo ay makulay, ang gaan ng pakiramdam, sobra ang saya, lahat ng makita ay maganda, kahit ano ay maaaring gawin. Minsan naman parang naka-inhale ng Salbutamol o Ventolin. Nanghihina, nanginginig, malakas ang tibok ng puso.

24. Ang espesyal na tao sa inyong buhay ay parang si Benny Hinn (isang charismatic healer). Ang inyong mga sugat ay nahihilom at ang sakit ay nawawala.

25. May nararamdaman kang force na nagdadala sa inyong dalawa para magkita. Parang laging may pagkakataon o nagkaroon ng dahilan para kayo ay magkasama. Kung wala ang force na ito, I am sure i-fo-force mong magka-force (pero ang tawag sa iyo nyan ngayon ay "stalker" -- please seek medical attention).

26. Ang text message nya ay kayamanan. Kahit "k." lang ang laman ng text, hindi mo ito buburahin sa inbox mo. Kung may pagka-sentimental ka, isusulat mo pa ang lahat ng kanyang messages sa isang kwaderno (with time and date).

27. Hindi ka makatingin sa kanya. Kahit gusto mo. Natatakot na matunaw kapag nasilayan ang kanyang mata (o labi).

28. Tila kayo lang dalawa ang nabubuhay sa mundo. Ang ibang nilalang ng Diyos ay nagiging "background" na lamang. Hindi mo na ito napapansin. Para kayong nasa loob ng isang vacuum.

29. Maliban sa kaligayahan ay nagkakaroon ng takot. Minsan, hindi mo matukoy ang pinanggagalingan ng takot na ito. Iba't iba ang nagiging takot. Depende sa kung anong klaseng tao ka. Takot na ma-reject, takot na masaktan, takot na pagsawaan, takot na iwanan, takot na maloko... jealousy, paranoia, dependence, obsession. Gamot para dito: kilalanin ang sarili para mabawasan ang insecurities at mga takot. Pag-ingatan ang puso at isip. Hinay hinay lang.

30. Ang alter ego mong si "Scrooge" o "Shrek" ay naglalaho. Natututo kang magbigay sa iba. Nagkakaroon ka ng abilidad na maging masaya para sa kaligayahan ng iba... lalo na para sa kaligayahan ng taong iyong tinatangi.

Raffle Ticket

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Sat, 17 Nov 2007 08:07:00 +0000

Habang ako'y naglalakad isang gabi ay napadaan ako sa grocery store. Lumaki ang aking singkit na mga mata nang masilayan ang isang brand new na scooter na naka-display sa entrance ng grocery store.

May nakapanalo na pala nito :(

Agad akong nag-connect sa Diyos.

Ako: Lord, bakit naman po hindi niyo ako binigyan ng pagkakataon na makapanalo ng scooter? Nagsisimba naman po ako... hindi naman ako mamamatay tao... nagbabasa ng Bibliya... tumutulong sa kapwa... eh bakit hindi akong kasing-swerte ng ibang tao? Ang lupit niyo naman po sa akin. Hirap na hirap na po ako, pero bakit tila hindi niyo dinidinig ang aking mga dasal?

Sumagot si Lord...

Lord: Anak, ano ba ang inirereklamo mo diyan? Eh hindi ka naman naghulog ng raffle ticket.

Napahiya ako.

Ako: Sorry Lord, wrong mistake.

Minsan talaga tayong mga tao laging sinisisi ang Diyos sa mga bagay na wala tayo. May ginagawa ba tayo para makamtan ang ating mga pangarap at mga pangangailangan? Sabi nga nila, "nasa Diyos and awa, nasa atin ang gawa". Hindi maaaring hingi lang tayo ng hingi. Hindi maaaring sisi tayo ng sisi. Ang aksyon ay magmumula parati sa atin... at ang prutas ng sipag at pawis ay matitikman lamang ng mga taong marunong gumalaw, manampalataya, at maghintay.

Ang ALIAS... bow.

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Tue, 06 Nov 2007 14:23:00 +0000

Isang araw, ako'y sumakay ng bus kasama ang aking inay para pumunta sa bahay ng lola ko. Dahil medyo boring ang trip, ay sumilip na lamang kami sa bintana para i-entertain ang aming mga sarili. Dahil sharp shooter at talagang keen observer ang nanay ko, may naispatan siyang interesting na poster ng isang kandidato. Ang hirit ni inay sa akin:

Inay: Anak, tingnan mo o, sino kaya ang boboto sa kandidatong iyon?

Nagtaka ako, kaya't hinanap ang poster na kanayang sinasabi...

Ako: Nasaan po?
Inay: Ayun o... "High-blood" ang kanyang alias.

Hindi ako makapaniwala pero ito'y totoo. Nakakatawa naman tayong mga pinoy mag-isip ng alias ano?

I Spy

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Tue, 06 Nov 2007 14:15:00 +0000

I spy with my little eye... what do you see?

Habang ako'y naghihintay sa airport ay nagulantang ako ng makita ang sight na ito. Kaya't agad ko itong kinunan (nagpapakita kung gaano ako kasama) para mai-share ko ang experience na ito. Hindi ko na in-edit ang litrato para hindi pansin ng mga taong hindi malinaw ang mata.

Moral Lesson: choose your pants well. Okay lang hindi masyadong maporma basta't kayo ay kumportable at safe sa mga paparazzi na tulad ko.

Samson by Regina Spektor

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Mon, 05 Nov 2007 08:51:00 +0000

Ang ganda nito. Simple lang.

Regina Spektor Lyrics

All-Purpose

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Fri, 02 Nov 2007 08:44:00 +0000

Isang gabi ay inutusan akong bumili ng cake sa isang coffee shop malapit sa amin...

(nalito ako kung ano ba ang dapat bilhin kaya't minabuti ko nang magtanong kung anong flavor ng icing nung isang mukang-mega-delicious cake)

Ako: Ahm kuya, ano ba ang icing nito? [biglang turo sa cake]
Kuya: Ah, all-purpose po.

I was expecting that he'd tell me kung butter or sugar icing ba iyon at dagdag na rin kung anong flavor nito. Bagkos ay sinabi niyang all-purpose ang gamit sa icing. Binulong ko sa aking kapatid ang tungkol sa tugon ng waiter. Sinabi sa akin ng aking kapatid na baka ang ibig sabihin ng all-purpose ang icing ay puede rin itong ipampahid sa mukha bilang moisturizer.

Ketchup please!

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Fri, 19 Oct 2007 03:29:00 +0000

Nung isang araw ay bumili ako ng french fries sa McDonald's. Paborito ko talaga ang french fries bagamat hindi ito ang dahilan ng pagbili ko nung araw na iyon. Naglalakad kasi ako nang bigla kong maramdaman ang tawag ng kalikasan. Dahil hindi na makakaabot ng bahay ay pumasok na lamang ako sa McDo at duon nakigamit ng "CR". Dahil iniligtas ako ng "CR" ng McDo sa kapahamakan, ay bumili ako ng large fries.

Cashier1: Hi ma'am may I take your order?
Ako: Uh, isang large fries please.

Mabilis ang pangyayari. Sa sobrang bilis ay nakalimutan ng babae na bigyan ako ng ketchup. Marami ako kung humingi ng ketchup. Sa isang large fries ay nakakaubos ako ng 6 na sachet ng tomato ketchup. Wala na si cashier 1 kaya't pumunta ako kay cashier 2. Mukhang trainee si cashier 2.

Ako: Hmmm, miss puede pong humingi ng anim na ketchup?
Cashier2: Ilan po?
Ako: Anim. (nakangiti pa ako.)
Cashier2: Ha? eh... (mukhang dismayado.) Sandali lang po ma'am ha (tinawag pa akong ma'am pero ang tingin sa akin ay parang pulubi na nanlilimos ng ketchup.).

Nakipag-usap si cashier 2 kay cashier 1.

Cashier2: Ma'am humihingi po sya ng anim na ketchup.

Parang napahiya na ako. Feeling ko ay kailangan pa ng court order para makakuha ng paborito kong ka-partner ng aking french fries. Unti-unti nang lumalamig ang fries kasabay ng paglamig ng aking mga kamay at pagkatuyo ng aking lalamunan.

Cashier1: Naku sorry po ma'am pero hindi ko po kayang ibigay sa inyo ang gusto ninyo.

Ito ang kanyang exact words. Hindi ako makapaniwala. Para akong nanliligaw at hindi kayang ibigay sa akin ng aking iniirog ang kanyang puso. Para akong Mt. Pinatubo na gustong mag-erupt muli. This is what I get for asking for 6 sachets of ketchup.

Cashier1: Ma'am 2 lang po ang maibibigay ko sa inyo.

Hindi masaya ang ending. Umalis ako ng McDo ng may 2 sachets ng ketchup. I thought hindi magandang makipagsabunutan over a simple thing.

Hay buhay.

October is the Rosary Month

noreply@blogger.com (Earl Spartan) — Fri, 12 Oct 2007 09:39:00 +0000

Alam niyo ba na ang Oktubre ay ang buwan ng Santo Rosaryo? Hindi? Well, ngayon alam niyo na :)

Si Fr. Stephen Cuyos, MSC and Jun Asis ay nag-combine ng kanilang powers para makapag-record ng Tagalog version ng Santo Rosaryo. Inilagay nila ito sa internet para maraming tao ang makapag-download nito ng libre.

Dahil uso ang ipod ngayon, magandang mailagay rin ang file na ito sa inyong mga portable media players. Habang kayo ay nasa dyip o kaya naman ay sa MRT ay magandang pakinggan ito sa umaga. Para sa mga OFW's kung gusto ninyong magdasal sa inyong sariling wika ay magandang mai-download ang file na ito. Sa mga may pamilya na sa abroad, kung spokening dollar, yen, o kahit anong denomination pa ang inyong mga supling -- i-download ito at iparinig sa kanila para matutong magdasal sa sariling wika. Para sa may sakit o mga taong naka-confine sa ospital, hindi ba't magandang may naririning na nagdadasal kasama ninyo?

Maikling komento:

Sabi ng iba, paulit ulit lang naman ang dasal ng mga Katoliko. Huwag kayong magpapadala sa ganitong mga salita ng discouragement. May rason kung bakit paulit ulit ang ilang mga dasal na sinasabi nating mga Katoliko. Sa paguulit-ulit ng mga salitang ibinahagi sa atin upang magdasal sa Diyos, natutunan natin i-internalize ang mga ito.

Nakakalito ba? O ito example: Kapag kinakabahan ka... anong ginagawa mo? Hindi ba sinasabi sa sarili mo na "relax! relax!" -- at hangga't hindi ka kumakalma ay hindi ka titigil ng pagsasabi nito sa sarili mo.

I-download niyo na ang file. Click the link below at i-share sa mga kapamilya at kaibigan:
Holy Rosary (Tagalog Version)

May our Mother, Mary, Queen of the Most Holy Rosary watch over you and intercede for your concerns.