The Snob Reviews

[Roportaj] - Stilbruch

2012-07-15T15:07:00.000+03:00

Stilbruch grubuyla tesadufen Leipzig'e gittigimde tanistim. Leipzig sokak muzisyenlerinin takdir edildigi ve sokagindan ayri ayri muziklerin kulaginiza geldigi bir sehir. Bence Dogu Almanya'nin da Dresden'le beraber en guzel sehri.

Yaklasik 2 ay once Leipzig sokaklarinda yururken diger sokak muzisyenlerinden cok daha farkli bir tinisi olan grupla karsilastim. Cello, keman ve davuldan olusan grup akustik rock muzik yapiyor. Sokakta verdikleri mini konserde etrafta belki 200den fazla kisi vardi, oyle ki bir sure sonra polis gelip ne oldugunu kontrol etmek durumunda kaldi. Grubun muzigini cok begendigim icin o hafta yine Leipzig'te bir konserlerine gittim, konserde Stilbruch'un konserine ilk kez gelenlerden biri bendim galiba, herkes sarkilari ezbere biliyor, nerelerde ne zaman caldiklarini biliyordu. Almanya'da ozellikle LEipzig-Dresden-Halle cevresinde yasayan Almanlarin cogu grubu taniyor. Oyle ki ben gizli bir kesif yapma zevkiyle Alman arkadaslarima anlatirken hepsi daha once konserlerine gittigini soyledi. 21 Haziran'da yasadigim sehre konser vermeye geldiklerinde tanisip roportaj yapma sansim oldu. Roportaj icin asagiya...

A: Grup fikri nasil ortaya cikti ve nasil bir araya geldiniz biraz bahsedebilir misiniz?

Sebastian: Hepimiz Dresden'de ogretmenlik okuduk. Ben Latin ve muzik ogretmenligi okudum

Friedmann: Ben de Germanistik ve muzik okuyordum. Dresden'de muzik derslerinde birbirimizle tanistik, sonra da kucuk bir muzik klubunde beraber takiliyorduk. Bu muzik klubunden birgun "neden haftada bir aksam burada muzik yapmiyorsunuz?" diye sordular. Bu fikir de cok hosumuza gitti.

S: Hicbir programimiz yoktu, her hafta yeni sarkilar besteliyorduk. Sadece kendi parcalarimizi calalim istedik.

F: Sebastian grubumuzun yaratici yonu. 15 seneden beri parca besteliyor. Benim o donemde Leipzig'te caldigim bir grup daha vardi. Ayni anda Sebastian'in yazdigi eski sarkilari yeniden duzenleyip calmaya basladik.

S: Ilk once parcalari sokakta caliyorduk. 7 sene boyunca sokaklarda araliksiz caldik. Bir yandan da farkli mekanlarda konserler veriyorduk.

A: Oncelikli planiniz sokak muzisyenligi yaparak daha cok kisiye mi ulasmakti? Ayrica birkac sene once TV'de bir yarismaya katildiniz, onun da taninmaniza etkisi cok olmustur?

F: Bence genc bir muzisyenken bircok yerde calma sansiniz oluyor, bu da insanlarin sizi tanimasi icin ve kendinizi gelistirmek icin buyuk bir sans. Sokak muzisyenligi ile de seneler boyunca bircok kisiye ulastik.

A: Ben de aslinda sizi ilk Leipzig'te sokakta dinlemistim. Diger sokak muzisyenlerden oldukca farkliydiniz, biraz Apocalyptica esintisi var gibiydi.

S: Aslinda Apocalyptica'dan cok esinlendigimizi soyleyemeyiz, belki cellodan dolayidir, bir de onlar enstrumental muzik yapiyorlar biz ayrica parcalarimizin hepsinde vokal var.

A: Muziksek olarak nelerden esinleniyorsunuz?

S: Aslinda cevremdeki herseyden esinleniyorum diyebilirim. Once sarkinin melodisini yaziyorum sonra biraraya geliyoruz ve herkes kendi yorumunu katiyor. Ben daha cok rock muzikten hoslaniyorum, mesela Bruce Springsteen.

A: Klasik muzik enstrumanlari calmaniza ragmmen ana esinlenmeniz rock muzikten geliyor diyebiliriz o zaman?

S: 5 yasindayken annem ne calmak istiyorsun diye sordu, bir enstruman ogrenmem gerekiyordu. Ben de cello ogreniyim o zaman dedim. 14-15 yasinda rock muzik dinlemeye basladim enstruman degistirmek icin gec bir zamandir ben de cello ile rock yapmaya basladim. Friedmann daha cok klasik muzik dinler.

F: Grupta aslinda guzel bir karisim var. Ben klasik muzik tarafindayim, bateristimiz jazz ve funk, Sebastian da rock. Hepsi biraraya gelince guzel seyler orataya cikiyor.

A: Websitenizde okudum bir donem Avrupa'yi gezip bircok yerde calmissiniz. Nasil ir tecrubeydi bu?

S: Sahane bir tecrubeydi! Mesela Macarlarin Alman muziginden hoslanip hoslanmayacagini tam kstiremiyorduk. Inglizce sarkilari herkes sever soyler ama Almanca sarkilar oyle degil. Ama sarkilarimizi herkes cok begendi bu da bizi epey sasirtti.

F: Bizim icin buyuk bir maceraydi. Hicbir yerde otelde kalmadik. Sokakta calarken insanlarla tanisip kalacak yer ayarladik. Bir kagida "biz genc muzisyenleriz ve kalacak yer ariyoruz" yaziyorduk. Her zaman ise yaradi! Degisik insanlarla tanistik, degisik kulturlerle gorduk ve yasantilarini yakindan gomus yasamis olduk.

A:Farkli ulkelerde sokak muzisyenlerine karsi reaksiyonlar da farkli miydi? Avusturya ve Almanya belki yakindir ama diger yerler nasildi?

S: Evet cok farkliliklar vardi. Mesela Macaristan'da insanlar muzigi cok seviyorlar ve cok egleniyorlar ama paralari yok! Bizim icin maddi anlamda Macaristan zordu.

F: Ama kesinlikle cok keyifliydi, sokakta hayat var! Almanya gibi degil. Mesela Munih'te calarken insanlarin parasi cok oldugundan CD'nizi aliyorlar ama cok da eglenmiyorlar, CD'yi alip gidiyorlar.

S: Italya cok keyifliydi, her turlu muzik ve sanatla yakindan ilgililer ama orada da polis buyuk sorun!

A: Evet bunu sormak istiyordum. Farkli ulkelerde sokakta muzik yaparken sorun oldu mu?

F: Aslina bakarsan buyuk problemler yasadik. Italya'da sokakta oturmak bile yasak. Almanya'da ama cok problem olmuyor.

S: Yarim saate kadar cok sorun etmiyorlar ama sonrasinda baska yere gecmek gerekiyor.

A: Turkiye'ye de gelip calmalisiniz!

S: Hava orada cok sicak degil mi?

A: Evet yazin sicak oluyor ama Almanya'dai gibi hergun yagmurlu olmasindan daha iyi galiba.

F: Ailem Istanbul'a gitti. Cok dinamik ve genc bir sehir oldugundan bahsediyorlar devamli. Peki polis sokak muzisyenlerine birsey demiyor mu?

A: Bazi yerlerde izin almak gerekiyor ama onun disinda cok problem olucagini zannetmiyorum. En buyuk caddelerden biri olan Istiklal Caddesi'nden hergun ortalama 3 milyon insan geciyor, bir suru potansiyel dinleyici!

F: Inanilmaz! Peki Turkler Almanlari seviyor mu?

A: Bence evet, bence Turkler yabanci herkese cok pozitif yaklasir. Peki gelecek icin planlariniz nedir? Cunku su an bir yandan egitiminizi tamamliyorsunuz.

F: Sebastian egitimini bitirdi simdi tam zamanli olarak muzik yapiyor. Biz de zamanimizin buyuk bir kismini muzige ayirmaya calisiyoruz. Sene sonuna kadar 65 konserimiz var. Ben de tam zamanli muzisyenlik yapmak istiyorum. En azindan 10 sene kadar. Muzisyenlik maddi olarak cok getirmiyor ama arkadaslarimiz bizi zengin saniyorlar, herkes biralarini bize odetmeye calisiyor! Yine de umarim uzun sure muzisyen olarak kaliriz.

A: Zaman ayirdiginiz icin cok tesekkurler!

Grubu daha fazla tanimak isterseniz internet siteleri burada
http://www.stilbruch.tv/band

Onur Yuruyusu 2012

2012-07-08T18:04:00.000+03:00

Bu yazımda aktif olduğum ilk toplumsal yürüyüşe yer vereceğim. Hepimiz biliyoruz ki cinsel kimliğinden dolayı birçok insan tacize, dayağa, susturulmaya ve olmadıkları kişiler gibi yaşamaya zorlanıyor. Bu konu dahilinde 1 Temmuz 2012’de Lezbiyen, gey, biseksüel, travesti ve transseksüel (LGBTT) derneği tarafından her yıl düzenlenen ‘LGBTT Onur Yürüyüşü ’nün bu yıl onuncusu gerçekleşti. Ben yürüyüşe ‘Sosyalist EBT Hareketi’nin yanında destek verdim. Sosyalist EBT kendi elleriyle hazırladığı ‘Eşcinsel ve Translar Heteroseksist ve Liberal Ablukayı Yıkıyor!’ pankartını açtı. Bunun yanı sıra yürüyüşe, feministler, sosyalistler, LİSTAG Aile Grubu, Emekçi Hareket Partisi (EHP), sanatçılar ve BDP İstanbul Milletvekili Sırrı Süreyya Önder de destek verdi. Öyle ki seneler önce sayısı 25’i geçmeyen yürüyüşte bu yıl yaklaşık 10 bine yakın insan vardı. Hepsi omuz omuza, hepsi kendisi ve ötekileştirilmeye çalışılan insanlar için yürüyüşe ıslıkları, alkışları, sloganları ve zılgıtlarıyla eşlik etti. ‘‘Kurtuluş yok tek başına. Ya hep beraber ya hiçbirimiz!’ Fabrikada, okulda, sokakta; Eşcinseller her yerde.’ ‘Pembe pazara karşı sınıf dayanışması.’ ‘Onurlu bir iş onurlu yaşam.’ atılan sloganlardan bazılarıydı. Ayrıca ‘Sivas katliamını unutma unutturma’ ve ‘Kürtaj yasağına hayır!’ sloganlarıyla da bir diğer önemli konuların unutulmadığını göstermek için politik mesajlar verildi. Gösteriye ilgi büyüktü. Birçok vatandaş bu coşkulu yürüyüşü cep telefonlarıyla kaydetti. Halk gökkuşağı altında dansa davet edildi. Sadece bizim insanlarımız değil, diğer ülkelerden gelen vatandaşlar da ellerinde LGBTT derneğinin dağıttığı ‘Velev ki ibneyiz.’ ‘Dön-me-yiz.’ ‘Anayasada cinsiyet kimliği’ yazılı dövizler taşıdılar. Yürüyüş yaklaşık 2,5 saat sürdü. Tünele gelindiğinde kısa bir konuşma ve teşekkürle bu seneki yürüyüş sonlandırıldı. Umarım bir sonraki senelerde yürüyüşe katılan insan sayısı katlanarak bir çığ olur ve haykırışlar gereken yerlere ulaşır.
Bu konuda insanlara/insanlarımıza büyük bir görev ve özveri düşüyor. Artık önyargıyı bir kenara bırakıp karşımızdakileri seçimlerinden dolayı yargılamamamız gerekiyor diye düşünüyorum.
Son olarak söylemek istediğim şey; “Tek Birimiz Özgür Değilse, Hiç Kimse Özgür Değildir!”

Yazisi icin Ezgi Aksoy'a tesekkur ederiz

Kesif - Imany

2012-07-01T22:44:00.000+03:00

Bugünlerde ruh halime sesiyle ayak uydurabilen tek kadından bahsetmek istiyorum.

Asıl adı Nadia Mladjao olan ama bizlerin Imany olarak tanıdığı 1979 Fransa doğumlu Komor Adaları asıllı eskinin mankeni şimdinin çiçeği burnunda güzel sesli sanatçısıdır kendisi –ki ben sesiyle büyülendiğimi fazla saklayamayacağım. İlk albümünü 2011’de belki de kırık kalplere tercüman olmak için "The Shape of a Broken Heart" adıyla çıkaran Imany, işinin hakkını vermiş olacak ki kısa sürede geniş bir kitleye ulaştı. Hatta çok satan albümlere verilen ve önemli bir ödül olan "Disques d'Or" 'un (Altın Plak Ödülü) sahibi oldu. . "Soul", "Folk" ve "Blues" tarzında şarkı söyleyen Imany’in en çok tanındığı şarkıların başında You Will Never Know ve Slow Down geliyor. Aynı zamanda kendisinin Tracy Chapman (30 Mart 1964 doğumlu 4 Grammy ödülü sahibi şarkıcı) hayranı olduğunu ve onca senelik mankenlikten sonra şarkıcı olmaya aniden karar vermesine sanatçının ”Talkin’ Bout a Revolution” adlı şarkısının vesile olduğunu öğreniyoruz. Bu duruma iyi ki şarkıcı olmaya karar vermiş demeden geçemeyeceğim. Son bir bilgi olarak Imany’in geçtiğimiz haftalarda ülkemize gelerek maçka küçükçiflik parkta hayranlarının tadını damağında bırakacak bir gösteri gerçekleştirdiğini de iletelim.-

Imanyden yeni şarkılarını merakla beklerken, belki de elinizde bir kupa kahve ile dinlemek istersiniz diye aşağıya sanatçının birkaç şarkısını iliştiriyorum…

Fizy’den

http://fizy.com/#s/3r823w
http://fizy.com/#s/1q20rd
http://fizy.com/#s/3xvkxy

Aks

Yaziyi konuk yazarimiz Ezgi Aksoy'dan okudunuz

Video - Of Monster and Men - Little Talks

2012-06-14T18:48:00.000+03:00

300 bin nufusluk Izlanda'dan cikan bunca muzisyen, sanatci her zaman beni sasirtmistir. Ozellikle Izlandali gruplarin muziklerinde ayri bir huzur var bence. Dogasindan, yasam sartlarinin yuksekliginden ve ikliminden midir bilinmez ama nufuslarina oranla bircok iyi muzisyen cikardiklari kesin. Son zamanlarda ozellikle Almanya'da bu aralar heryerde ve her kanalda Izlandali Of Monsters and Men'in Little Talks'unu duyuyorum. Ilk duydugumda Bjork'un sesine ve onun o enteresan aksanina benzettigim icin Bjork'un bir grupla duet yaptigini dusunmustum. Sonrasinda kliplerini gorunce tam bir Bjork klibi oldugunu dusunerek bu tezimi de kendi kendime dogrulamis oldum. Fakat sonrasinda grubu arastirdigimda Bjork'le Izlandali olmak disinda bir baglantilarinin olmadigini ogrenmis oldum.

Of Monsters and Men, Izlanda'nin 1500 kisilik Gargur sehrinden geliyor. Rejkjavik'te her sene duzenlenen muzik yarismasini 2010 senesinden kazandiktan sonra albumleri cikiyor Of Monsters and Men'in. Seattle merkezli bir radyo kanalinin bir festivalde Little Talks'u kaydetip Amerika'da calmasiyla birlikte grup bir anda parlamis. Gectigimiz nisan ayinda Kuzey Amerika'da albumleri cikan Of Monsters and Men ilk single'lari Little Talks ile Amerika'da 1, Almanya'da da 4uncu siraya ciktilar. Son derece keyifli ve akliniza hemen takilacak Of Monsters and Men'n Little Talks'u asagida. Gorselleri sahane olan klibi keyifle izleyiniz!
WeWereMonkeys : Of Monsters and Men - Little Talks from WeWereMonkeys on Vimeo.

Fête de la Musique

2012-06-13T21:15:00.000+03:00

Fête de la Musique yani World Music Day dunyanin bir cok sehrinde kutlanan bir festival. Turkiye'de kutlanmadigi icin benim de bu festivalden ilk defa gecen sene Almanya'da haberim olmustu ama gidememistim bu sene guzel bir tesadufle yasadigim sehirdeki, yani Magdeburg'daki, Fête de la Musique'a gidiyorum.

Fête de la Musique aslinda Fransa'da bir Amerikali tarafindan baslatilmis bir festival. 1976'da Joel Cohen tarafindan Paris'te baslatilan festivalin amaci amator ve profesyonel muzisyenleri bulusturmak, ucretsiz sokak muzikleri vermek ve her cesit muzik cesidini dinleyicelere keyifli bir sekilde ulastirmak. Yaklasik 30 ulkede olan festival neden Turkiye'de yapilmiyor hicbir fikrim yok ama eminim birkac seneye ulkemizde de baslar tam da yazin en uzun ve guzel gununde (Almanya'da daha cok yagmur ve soguk hava olsa da) gayet keyifli bir organizasyon olur.

Gelecek hafta Magdeburg'taki Fête de la Musique'e gitmemin bir nedeni de Leipzig-Dresden-Magdeburg ve cevresinde bircok sehirde neredeyse herkes tarafindan taninan Stilbruch grubuyla roportaj yapacak olmam. Sokak muzisyenligini biraz asip televizyona defalarca cikan grup sene boyunca da sehir sehir gezip konserler veriyor. Ilk tanismam Leipzig sokaklarindaydi, ki okadar kalabalik topladiklar ki baslarina en sonunda polis geldi, dikkatimi cekmeleri uzerine de yine Leipzig'de verdikleri konsere gittim. Grupla ilgili daha detayli yaziyi roportajla birlikte okuyabilirsiniz.

Avrupadaki ve Amerikadaki Snob Review okuyuculari, siz de sehrinizde varsa gidin, gorun, dinleyin hatta bize de yazin ya da fotograf gonderin!

A.

Asagidaki video gecen sene Paris'ten

[Konser] Radiohead @ HP Pavilion, San Jose

2012-04-17T04:35:00.002+03:00

Radiohead yaşayan en büyük grup dersek yanlış olmaz herhalde. Bundan yaklaşık 25 yıl önce Oxfordshire'dan filizlenen grup dünyayı öyle bir değiştirdi ki, 90'ları ve 2000'leri Radiohead'i anmadan tanımlamak gerçekten imkansız bir hale geldi. Hep kafamı kurcalamıştır, bu kadar deneysel, bu kadar progresif bir grup nasıl oluyor da bu kadar popüler olabiliyor? Bu sorum San Jose konseriyle kısmen cevaplandı.

San Francisco'nun 50 mil güneyinde yer alan San Jose, Silikon Vadisi'nin kalbi olarak da biliniyor. Bu şehirdeki HP Pavilion ise genelde hokey müsabakalarının oynandığı yer, gerçekten devasa. Her ne kadar ön grubu kaçırsak da, biralarımızı alıp efsanevi grubu beklemeye başladık.

Radiohead'in bu turnedeki sahnesi gerçekten inanılmaz, grubun üzerindeki ekranlar 360 derece dönüp, arkadaki ışıklarla inanılmaz bir atmosfer yaratıyor. Grup konsere The King of Limbs'in giriş şarkısı Bloom ile başladı. Her ne kadar son albüme çok ısınamasam da, albümün şarkılarını canlı dinlemek albümü biraz daha hazzetmeme yardımcı oldu. İkinci şarkı 15 Step Sabancı Üniversitesi'nin yurt odasında albümü ilk defa dinleyişimi hatırlattı, duygulandım. The National Anthem canlı duymayı çok istediğim bir şarkıydı, Jonny Greenwood'un girişte radyo çalması tüyleri diken diken etti. Encore'da beklediğim Karma Police ise setlist'te yerini bularak beni çok şaşırttı, herkesle beraber bu şarkıyı bağıra bağıra söyledik. Popüler şarkıların dışında The Amazing Sounds of Orgy ve The Gloaming gibi şarkılar oldukça şaşırttı. Bir diğer sürpriz ise yeni şarkı Identikit oldu, gerçekten heyecan verici bir şarkı.

Grup iki encore'la konseri tamamladı, Planet Telex ve I Might Be Wrong tam anlamıyla mükemmeldi ama Myxomatosis te ağzım tamamen açık kaldı. Bu şarkıdaki noise rock havası gerçekten hiçbir başka Radiohead şarkısında yok, kesinlikle konserdeki favorilerimden biriydi. Son şarkı ise bir klasik olan Idioteque idi.

At kuyruğu yapılmış yeni saç modeliyle sahne alan Thom Yorke her ne kadar konserde çok konuşkan olmasa da, The Amazing Sounds of Orgy başlamadan önce Silikon Vadisi'nin tamamen saçmalık olduğunu söyledi. Birkaç kere ise "Where am I?" diye sordu seyirciye. Philip Selway'e sahnede eşlik eden Portishead davulcusu Clive Deamer da sound'a oldukça şey katmış.

Konserden her ne kadar inanılmaz tatmin ayrılsam da, keşke Radiohead'i OK Computer, Kid A zamanlarında görebilseydim diye düşünmedim değil. Grup hala çok iyi ama yaşlandıkları ve müzikal bir doygunluğa ulaştıkları açıkça görülen bir gerçek. Umarım Radiohead'in yolu Türkiye'ye yakın zamanda düşer ve Türkiye'deki hayranlar da bu deneyimi yaşarlar.

Konserden Identikit performansını ve setlist'i aşağıda bulabilirsiniz.

Görüşmek üzere.

Setlist:

Bloom

15 Step

Morning Mr. Magpie

Kid A

Staircase

The Gloaming

The National Anthem

The Amazing Sounds of Orgy

Climbing Up the Walls

Karma Police

Identikit

Lotus Flower

There There

Feral

Little by Little

Reckoner

Encore:

Separator

I Might Be Wrong

Myxomatosis

Everything In Its Right Place

Encore 2:

The Daily Mail

Planet Telex

Idioteque

[Konser] Steven Wilson @ The Fillmore

2012-04-07T22:01:00.005+03:00

Uzun zamandır beklediğim an nihayet geldi çattı ve Steven Wilson'ı San Francisco'nun tariki konser salonu The Fillmore'da izledim. Uzun zamandır Porcupine Tree ve Steven Wilson'ı yakından takip ettiğim için bu konser benim için gerçekten çok önemliydi. Önceki yazılarımda bahsetmiştim, bence Steven Wilson zamanımızın en yaratıcı müzisyenlerinden, ortaya koyduğu müzik yelpazesi birbirine çok uzak birçok müzik türünü kapsayabiliyor.

Konser mekanına girmemizle beraber perdedeki Lasse Hoile görselleriyle karşılaştık. Görsellere Bass Communion'ı andıran ambient müzik eşlik ediyordu, konsere atmosferi gerçekten çok iyi hazırladı. 9 civarı sahneye çıkan grup elemanları teker teker enstrümanlarını çalmaya başladılar ve No Twilight Within The Courts of The Sun. Şarkının sert bölümünün girişiyle ses sistemine ve düzenlemesine hayran kaldım. Steven Wilson'ın bir audiophile olduğu zaten bilinir, bu yüzden konserdeki sesler için ayrıca heyecanlıydım. Herhalde bu kadar mükemmel bir ses düzenlemesine sahip bir konsere daha önce gitmedim. Herşey o kadar temiz ve rahat duyuluyordu ki, sırf bu ses sistemini deneyimlemek için bile gidilebilir konsere.

Grup yaklaşık 3-4 şarkı boyunca perdenin arkasında çaldı ve görseller gruba eşlik etti. Sectarian'ın ortasında ise perdeler düştü. Gruptaki müzisyenler gerçekten çok yetenekli, Robert Fripp, Gong ve No-Man'den tanıdığımız Theo Travis gruba flüt, saksafon ve klarnetle eşlik etti. Marco Minneman, Nick Beggs, Niko Tsonev de ayrı ayrı çok başarılılıydılar ama klavyede Adam Holzman gerçekten büyüledi. Steven Wilson'ın Grace for Drowning için jazz müsiyenleri ile çalıştığını okumuştuk. Bu konser de adeta bunu kanıtlar nitelikteydi, şarkıların ortalarındaki doğaçlama kısımlar grup elemanların kendilerini göstermesine olanak tanıdı.

Konserden anladığımız kadarıyla Steven Wilson bu gruptan fazlasıyla memnun, hatta beraber yeni bir şarkı bestelemişler, bunu da dinleme imkanımız oldu. Yaklaşık 10 dakika uzunluğundaki bu şarkı adeta 70'ler progressive rock'ına bir selam niteliğinde, oldukça hiperaktif ve taze bir sound'u var. Bu şarkının bitmiş halini dinlemek için sabırsızlanıyorum.

Steven Wilson Raider II'ye başlamadan önce salondaki herkesin susmasını istedi, çünkü şarkının girişi tek bir piyano notasıyla başlıyor. Fakat salondaki bu sessizlik maalesef sağlanamadı, hatta birinin Freebird diye bağırdığını duyar gibi oldum. Konser çıkışı konuştuğumuz insanlar bunun San Francisco'ya özgü olduğunu, Avrupa'da insanların müziğe çok daha fazla saygı duyduğunu söyledi. Raider II performansı gerçekten büyüledi , yaklaşık 20 dakikalık müzikal bir yolculuktu.

Grubun bis için geri döndüğü şarkı Get All You Deserve oldu, Steven Wilson'ın sandalye üzerinde oturarak söylediği şarkının ilerleyen kısımlarında sahneyi terketti ve bir gaz maskesiyle geri döndü. Bu noktadan sonra yaklaşık 2-3 dakika boyunca inanılmaz bir noise rock kısmı izledik, şimdiye kadar dinlediğim en gürültülü şeylerden biriydi kesinlikle. Zaman geçtikçe noise rock'a daha saygı duymaya başlıyorum, bunun en önemli nedenlerinden biri de Steven Wilson kesinlikle.

Her ne kadar stüdyo dahisi olsa da bence Steven Wilson'ın gerçek değerinin anlaşılması için canlı izlenilmesi şart. İnanılmaz görseller ve ufuk genişletici bir ses sistemiyle dinleyerek alınan zevk, albümden (hele ki mp3'ten) alınacak zevkle karşılaştırılamaz bile.

Konser setlisti:

No Twilight Within the Courts of the Sun
Index
Deform to Form a Star
Sectarian
Postcard
Remainder the Black Dog
Harmony Korine
Abandoner
Like Dust I Have Cleared From My Eye
No Part of Me
Veneno Para Las Hadas
Raider II
Encore:
Get All You Deserve

Erkan Oğur'dan Yeni Albüm: Dönmez Yol

2012-04-05T14:31:00.005+03:00

"Müzik kainat boyuncadır. İnsan, nefsine hakim olamayıp ona yaklaşmaya heves eder. Ve insan, varlığının müzik olduğunu anladığında, susar."

Erkan Oğur'un yeni albümü "Dönmez Yol" çıktı. Kalan Müzik'ten çıkan yeni albümün kapak çalışmasından aldığım bu alıntı her şeyi söylüyor. Kesinlikle arşivinizde bulunması gereken, eğer arşiviniz yoksa yapmaya başlamanızı gerektirecek bir albüm. Ellerine sağlık, Büyük Usta.

TTNET Müzik'ten:

Erkan Oğur - "Gnossienne No.1" / Eric Satie

Erkan Oğur - "Eksiklik Kendi Özümde" / Şah İsmail

Londra - I

2012-03-12T16:04:00.013+02:00

Son bir kaç yıldır ne kadar sık seyahate çıkıyor olsam da, bu seyahatlerin arkasında hep iş-güç sebeplerinin yatması nedeniyle, gittiğim şehirlerin hakkını pek veremediğimi hissediyorum hep.

Fakat ikinci kez gittiğim Londra için bu kez böyle hissetmedim.

Yaklaşık 20 gün boyunca kaldığım bu güzel şehri biraz anlatayım istiyorum.
İstanbul – Londra uçuşunun hemen öncesinde haberlerde gördüğüm “Londra kara teslim! Kışın tadını yine çocuklar çıkardı” tadında BBC videoları biraz canımı sıkmıştı ama iki saatlik bir rötarla kurtulduk. Zaten Özkan Uğur ve Nihat Hatipoğlu gibi iki isim ile paylaşılan bir uçuşta maddi-manevi çok büyük bir sıkıntı olamazdı diye düşünüyorum :-)

Londra’ya ilk seyahatimde İrlandalı arkadaşlarım ile bayağı güzel ve aslında biraz da oranın yerlisi gibi b ir hafta geçirmiştim. Bu kez güneşlikli ve çift fotograf makineli bir Japon kadar turist olmaya kararlıydım. Hafif kar ve ağır soğuk ile karşıladı Londra.

Holland Park

Şehre ayak basar basmaz, İrlandalı arkadaşlarım vasıtası ile öğrendiğim (pub’lar konusunda bir şeyöğrenecekseniz hocanız İrlandalı olsun –tecrübe ile sabit) Soho Meydan’daki “Toucan” adlı gayet sade ve küçük pub’a gittim. Fazla bira çeşidi, chill-out müzik, bir sürü aperatif bekleyenleri hayal kırıklığına uğratabilecek bir mekan burası. Çünkü sadece bir pub’da olması gereken ne varsa onu barındırıyor. Çok iyi muhabbet, en yüksek kalitede siyah kadife Guinness ve klasik rock –Rock derken, zamanında Jimi Hendrix’in konser verdiği bir mekan Toucan.
Eski bir kaç arkadaş, Thin Lizzy, İrlanda’nın klasik Tayto cipsi ve bir pint Guinness. Londra’ya geldiğimi tam o anda idrak ettim.

Şehirdeki ilk saatlerimde trafiğin bize göre ters şeritten akması olayına tam da alışamamışken bir de kafayı 4-5 Guinness ile cilalayınca, karşıdan karşıya geçerken gördüğüm şu uyarı daha da komik hale gelmişti –unutamıyorum.

Ne Varsa Doğu’da
Londra’da ortalama bir turistten daha fazla vakit geçirdikten sonra, “İngilizler çok soğuk” genellemesine pek katılamıyorum. Benim gözlemlerime göre gayet samimi fakat kişisel alanlarını da korumaya meyilli insanlar –ki bu şahsen çok ters görünmüyor bana. Ama yine de şehrin batısına doğru gittikçe bu “rastgele muhabbet” ve samimiyet eğiliminin azaldığını söylemem mümkün.

Bu yüzden de Londra’da geçirdiğim en güzel zamanları doğu tarafında geçirdim diyebilirim.
“Bizim Cihangir’in 10 sene sonraki hali” demişti şimdi Londra’da yaşayan bir arkadaşım şehrin doğu tarafı için. Özellikle Shoreditch – Bethnal Green – Whitechapel bölgesi alternatif mekanları ve “hipster”lığı yeniden tanımlayan müritleriyle bambaşka bir indie tekkesi olmuş. Bu bölgede The Book Club adlı mekanı lager’ı, patatesi ve masa tenisi için ayrılmış ilginç kısmı için tavsiye edebilirim.

Brick Lane
Doğu’da görebileceğiniz şeyler burada anlatmak için çok fazla ama Brick
Lane’den bahsetmeden olmaz.
Burası daha çok Bangladeş ve Pakistan’dan göç etmiş insanların yaşadığı bir bölge. Bütün dükkanlardan, tabelaların altındaki Bengali yazılardan anlamak mümkün. Hatta cadde üzerinde bir camî bile gördüm. Genel eğilimi ya da objektif gerçekleri tam olarak bilemiyorum fakat İngiltere’yi din özgürlüğü ve insanların bu konudaki rahatlığı bakımından pek çok Avrupa ülkesine göre daha modern buldum.

Brick Lane Camii

Rough Trade
Göçmenlerin yoğunlukla yaşadığı bu canlı bölgede benim için özellikle önemli olan nokta ise, Londra’da belki de en çok vakit harcadığım yerlerden birisi olan “Rough Trade” adlı müzik dükkanı.
İlk olarak 1976’da bağımsız grupların albümlerini çıkaran bir plak şirketi ve fanzinlerin satıldığı küçük bir dükkan olarak açılan Rough Trade, seksenlere doğru hızla büyüyerek şimdiki mekanına taşındı ve kendi ifadeleri ile “The Smiths” adında bir grup ile anlaşarak ilk kayıtlarını basmaya başladılar...

Rough Trade: Wet Dream of An Audiophile

Londra’ya yolunuz düşerse, müzik dünyasına ait yeni ve denenmemiş ne varsa bulabileceğiniz, müzisyen eğitimlerinden, akustik in-shop konserlerine her türlü etkinliğe katılabileceğiniz Rough Trade’e mutlaka uğrayın. Orada geçirdiğim saatler , Ada’dan müzik haberleri ve Londra maceramın kalanı ise başka bir yazının konusu...

2012-02-07T10:51:00.001+02:00

Final dönemlerinin en kötü yanı normal hayatın akışından çıkıp ağaç yaşam tarzına bürünmektir galiba. Hele ki gündüzleri bile -15'in üzerini görmeyen bir ülkedeyseniz yapacağınız tek şey gününüzü ders ve müzikle doldurmaktır. İçimi ısıtan güzel şarkılardan biri. İyi seyirler!

jehan barbur - hangisi sen / akustikhane from akustikhane on Vimeo.

[Haber] The Mars Volta'dan Yeni Albüm

2012-01-18T01:16:00.001+02:00

At The Drive-In tekrar biraraya gelmesinin ardından The Mars Volta severler yeni bir haberle karşı karşıya. Son albüm Octahedron'u yaklaşık 3 sene önce yayınlayan grubun yeni albümünün ismi Noctourniquet. 27 Mart'ta raflardaki yerini alacak albümde 13 yeni şarkı bulunuyor. Ambient ve elektronik ağırlıklı olduğu söylenen albümdeki şarkılar şöyle:

1. "The Whip Hand"
2. "Aegis"
3. "Dyslexicon"
4. "Empty Vessels Make the Loudest Sound"
5. "The Malkin Jewel"
6. "Lapochka"
7. "In Absentia"
8. "Imago"
9. "Molochwalker"
10. "Trinkets Pale of Moon"
11. "Vedamalady"
12. "Noctourniquet"
13. "Zed and Two Naughts"

Bu yaz San Francisco konserinde çalınan The Malkin Jewel'in videosu ise aşağıda.

[Festival] Rock Werchter 2011 - Gün I

2012-01-08T15:45:00.000+02:00

Geçtiğimiz günlerde sadece 3 isim (Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers ve Justice) açıklaması ile bile 6 ay öncesinden büyük ses getiren Avrupa'nın en büyük festivallerinden Rock Werchter'in 2011 ayağını, üzerinden yarım yıl geçmesine rağmen gün gün paylaşmaya çalışacağım. Kimbilir, belki de 2012 versiyonuna katılmayı düşünenler için de guidebook niteliğinde bir yazı olur.

Graspop Metal Meeting gibi Belçika'ya taşınmamın ilk aylarına denk gelen Rock Werchter'i ilk gördüğüm zamanı dün gibi hatırlarım. Muse'un 2. albümü "Origin of Symmetry" yle birlikte resmen patladığı dönemlerde bu festivalden bir videolarını izlemiştim ve ortam o zamanlarda pek festival görmeyen bünyelerde kalp ağrısına sebep olabiliyordu. Yıllar sonrasında da bir arkadaşımızın Türkiye'den kalkıp bu festivale gitmesi ve yıllarca bilekliğini çıkartmamasıyla gözümüzdeki anlamı iyice büyümüştü ve nihayet geçtiğimiz sene ben de o şerefe erişmiş oldum. Yandaki posterini sokaklarda görünce insanın yüzünde istemsiz bir gülümseme oluşturan festival, yüksek fiyatına rağmen biletini ilk senenin gazıyla bir şekilde aldırtmayı başardı. Gerçekten fiyatı tanıdığım Belçikalıların en büyük gitmeme sebeplerinden. Çıkan gruplara ve organizasyona bakınca her ne kadar biraz anlayışla karşılanılsa da, etrafta aynı sezon içerisinde bunun gibi 5-10 festival olduğu düşünülünce karar vermekte zorlanılabiliyor. Göze çarpan ilk detay, (her ne kadar her festival yazımda ülkemizdeki festivallerle karşılaştırmak istemesem de) sadece prime-time'daki isimlerin değil, alttaki küçücük puntolarla yazılan grupların bile inanılmaz olması. Alternatif sahne yani "Pyramid Marquee" (ki burada bile Fleet Foxes, Digitalism, James Blake, I Blame Coco gibi isimler sahne alıyor) öğlen saat 12-1 civarı başlıyor ve resmen maraton şeklinde ilerliyor. Hepsini seyretmek istiyor insan ama bünye de zorlanıyor zaman zaman.

Geçelim festivale. Bu sene 28 Haziran - 1 Temmuz arasında düzenlenen festivale katılmak isteyenler için aralarda faydalı bilgiler de vermeye çalışacağım. Biletler kombine ve tek günlük şeklinde satılıyor. Her büyük festival gibi bu da Belçika tren yollarıyla (B-Rail SNCB) anlaşmalı ve aldığınız bilet Belçika içindeki herhangi bir şehirden festivalin düzenlendiği Leuven'a geliş/gidiş trenini içeriyor. Bunun için B-Rail sitesinden bir form doldurup çıkan bileti print etmek gerekiyor. Leuven'a geldikten sonra da tren istasyonunun az ilerisinden (işaret ve okları takip ederek) kalkan shuttle'lara atlayıp festival bölgesine geliyorsunuz. Bölge diyorum çünkü shuttle'dan indikten sonra ciddi bir mesafe (en az 15 dk) yürümeniz gerekiyor festival alanına varmak için. İlginçtir ki bu shuttle'lar festivalin en eğlenceli yerleri oluyor çünkü herkes heyecandan sapıtıyor genelde. Malum ülkede yolcularla tartıştıktan sonra tekme atıp camdan atlayarak kaçan şöförler de olmadığına göre herkes keyfine göre davranıyor içeride.

Kamp düşünenler için iki seçenek mevcut. Normal (regular) kamp biletiyle Perşembe sabah 8'den itibaren, diğeri (XL) ile de Çarşamba akşam üstünden (16:00) itibaren giriş yapılabiliniyor. XL alanlara hemen festival alanının yanındaki A2-A3-A4 alanları da dahil ve diğer alanlar festival alanına yine ciddi bir uzaklıkta. O yüzden genelde sabah çadırdan küçük bir sırt çantasıyla çıkılıyor ve gün boyunca acil bir durum yoksa çadıra dönülmüyor. Yine her festivalde olduğu gibi çadır alanında herşeyi yiyip içmek (alkol) serbest ama festival alanına en ufak içecek bir şey dahi sokmanız neredeyse imkansız. Graspop'daki gibi festivali mangal yaparak geçirmesek de yanımızda getirdiklerimizle hazırladığımız atıştırmalıklar burada da önemli bir masraftan kurtardı, çünkü yeme içme fişleri 2.5 euro ve yemek genellikle oldukça pahalı, 4 gün boyunca da orada satılanlarla doymak mümkün olmuyor. Bira ve soft içecekler 1 fiş ve yine geri dönüşüm mevzusu mevcut. Yanlış hatırlamıyorsam 10 (ya da 20) boş bardağa bir içecek fişi veriliyor. Bira almaya yola çıkmışken yolda gördüğümüz parçalanmamış bardakları toplayarak bara vardığınızda bedava biranızı almanız mümkün oluyor ve bu ciddi bir alışkanlık bu ülkede. Hatta kumaşımsı bir yan çanta dağıtılıyor ve küçük pet şişeleri toplayarak da bu işi abartıp ticarete çevirenler de var.

Biraz ön bilginin ardından geçiyorum benim Werchter macerama. Festivalin ilk gününde en çok izlemek istediğim Queens of the Stone Age'in heyecanı daha işteyken başlamıştı. O gün herşeyimi bir an önce bitirip o konsere yetişmem gerekiyordu ancak pek de planlandığı gibi gitmedi ve yaklaşık 2 saatlik bir rötarla işten çıkabildim. Her şeyi koşturarak yapmama rağmen festival alanına geldiğimde uzaklardan QOTSA performansını duymamla gözyaşlarım resmen bir oldu. Çünkü yanımdaki eşyaları çadıra koymam gerekiyordu, başka türlü de içeri girmem mümkün değildi. Bir arkadaşımın da konserini baltalayarak çadırıma ulaştım ancak alana gidiş yolumda konser sona erdi. Festival boyunca herkesin bu konseri konuşması piskolojimi bozsa da, kalan konserlere odaklanmak zorunda kaldım. O performans ve ortamı güzel bir şekilde yansıtan "Go With The Flow" ile başbaşasınız.

Bu konserin de öncesinde biraz geç keşfettiğim isimlerden James Blake'i de kaçırmış olmam, işten sadece Cuma günü için izin almamın yetmediğinin kanıtıydı resmen. Queens'in ardından biraz etrafı keşfetmeye çalışsam da bastıran yağmur hayatı zorlaştırmaya başladı. Yağmurla birlikte havanın da soğuması, daha önce izlemiş olduğum Linkin Park konserine ilgimizin azalmasına sebep oldu ve zaten performans da oldukça keyifsizdi. Islanmış bir şekilde çadıra üstleri değişmeye gittiğimizde de iş sonrası festivalin yorgunluğunu hissetmeye başladım ve o yolu geri dönmek gözümde büyüdü. Tam yatmaya hazırlanırken çadırdan Chemical Brothers - Star Guitar melodilerini duymam anında fikrimi değiştirmeye yetti ve bir anda kendimi festival alanında buldum. Daha önce izlemiş olmama rağmen farkettiğim şey, grubun geçen zamanla eskimediği, aksine görsellerin ve ses kalitesinin gittikçe abartması oldu. Hayatımda gördüğüm en büyük (literally) görsellerdi diyebilirim. Ses o kadar açıktı ki sahneye en az 100 m. mesafede olmama rağmen tüm hücrelerimde bası hissedebiliyordum ancak seste en ufak bir kalite kaybı yoktu. Yağmur sonrasında çamur deryasına dönmüş festival alanı, bu inanılmaz performans ile baya bir koptu. Burada Belçikalı festivallerin en çirkin alışkanlığından bahsetmem lazım çünkü bu konserle o olay tavan yaptı. Burada insanlar biralarının en altında kalan dibini (bazen çok az da olmayabiliyor), düşünmeksizin karambole doğru ileriye havaya fırlatıyorlar, dolayısıyla arkanıza döndüğünüz her an uçan bir bardakla yüzyüze gelme ihtimaliniz var, dikkati elden bırakmamak lazım. Neyse, artık çadırıma dönüp gönül rahatlığıyla uyuyabilirdim. Yüksek kalitede bir video bulamadığım için grubun giriş parçası Another World'u paylaşıyorum.

Daha çok foto ve videoyla devam edeceğim, Arctic Monkeys ve Kings of Leon'lu 2. gün yazısında görüşmek üzere.

[Konser] Gevende @ Peyote

2011-12-24T12:06:00.003+02:00

Tatil nedeniyle bir haftalığına geldiğim Türkiye'de yaptığım ilk şeylerden biri canlı müzik araştırmak oldu. Birkaç haftadır aralıksız dinlediğim son Gevende albümü Sen Balık Değilsin Ki yüzünden Peyote'de Gevende'nin çalacağını görmem çok güzel bir sürpriz oldu. Konsere geçmeden önce grupla ilgili biraz bilgi verelim.

2000 yılında Eskişehir'de kurulan grup kendini "psyhedelic folk müzik" yapan bir oluşum olarak tanımlıyor. Bünyesinde barındırdığı keman, trompet, akordeon gibi enstrümanlar sayesinde çok orijinal bir sound'a erişen grubun şimdiye dek yayınladığı iki albümü mevcut, Ev ve Sen Balık Değilsin Ki. Grubun diğer ilginç bir özelliği de tamamen "uydurma" bir dilde şarkı sözleri yazması. Türkiye'de bunu yapan bir grupla daha önce hiç karşılaşmamıştım, bu olayın dünya çapında en ünlü örneği Sigur Ros'tur sanırım. Daha önce ilk albümü birkaç kere dinlemiştim, her ne kadar takdir etsem de çok içine girememiştim. Son albüm ise bence harika, prodüksiyonun çok yüksek kalitede olması albümden bu kadar keyif almamda çok büyük etken tabii ki (bu arada Baykuş Müzik bünyesinden çıkan diğer albümlere de göz attım, çok başarılı çalışmalar olduğunu sezinlemek çok zor değil.) Sen Balık Değilsin Ki albümünde Norveç'li gitarist Eivind Aarset de yer alıyor, bu da hoş bir sürpriz.

Konsere geri dönelim, çok soğuk bir İstanbul akşamında çıktık yola. Peyote'ye daha önceden gitmiştim, fakat bu ilk Peyote konserimdi, sahne çok küçük ama çok sıcak bir atmosfer var, maksimum 100 kişiye çalan grupla yakın olmak konserden alınan zevki kesinlikle arttırıyor. Ses sistemi sanki çok iyi değildi, bas ve davul çok dolu dolu gelmedi, ama buna rağmen grup oldukça iyi bir performans verdi. Seyirci etkileşimi de çok iyi olan grubun ileride başarı yakalaycağını kestirmek çok da zor değil. Bence şu anda Nekropsi ve Replikas ile birlikte Türk alternatif müziğinin başını çekiyor Gevende. Bu topraklardan bu kalitede işler çıktığını görmek gerçekten gurur verici. Favori şarkılarımdan Vigeland ile başlanan konserde son albümdeki hemen hemen her şarkı çalındı, birkaç doğaçlama bölüm de vardı, grup bu alanda da çok tatmin edici. Bir şarkıda gruba vokalist Ahmet Kenan Bilgiç'in gitar hocası eşlik etti, bu şarkı konserin en başarılı kısımlarından biriydi.

Grup şu anda hala turnede ve İstanbul'da sık sık çalıyor, eğer konserine denk gelirseniz kesinlikle kaçırmayın. Elimde şu anda maalesef konser materyali yok, ama Avaz Avaz'ın henüz yeni yaptığı Gevende röportajına ve aşağıdaki videolara kesinlikle göz atın. Görüşmek üzere!

http://avazavazdergisi.blogspot.com/2011/10/roportaj-gevende.html

[Video] Jakwob - Here With Me

2011-12-17T13:47:00.000+02:00

En son Zedd yazımla açtığım dubstep dosyasına Ingiltere'den başka bir isimle Jakwob ile devam ediyorum.

Yine bir Belçika klasiği olarak, geçtiğimiz ay katıldığım kopuk indoor techno festivali "I Love Techno" setlerini dinlerken keşfettiğim başka bir isim Jakwob. Festival hakkında ayrı ve uzun bir yazı yazacak olsam da, kısaca özetlenirse, 40 bin kişiyi kapalı bir alanda misafir etmiş, 6 büyük salondan oluşan dev bir expo hall'da düzenlendi. Gece 23 sularında girdiğimiz festivalden sabah 8 civarı çıkmamız bence durumu özetlemeye yeterli. Mükemmel bir ses sistemi, müthiş isimler, kontrolden çıkmış (her anlamda) bir kalabalık. Çıkan isimlerin kesin seyretmem gerekenlerinden Boys Noize, Crookers, Paul Kalkbrenner ve Steve Aoki'yi izlemiş olsam da, sayısız ismi kaçırdım ve bazılarının farkında bile değildim. Yayınlanan 15 dk.lık kısa setlerden keşfettiğim isimlerden biri de Jakwob'du.

Hala o setteki şarkıların hiçbirinin adını öğrenemeyip şuursuzca arasam da, yeni parçalarından birinin videosunu pek beğenip paylaşmak istedim. Jakwob, yine geçmişinde death metal damgası bulunan bir dubstep dj'i. Piyasalarda 2009'dan beri olmasına rağmen, büyük isimlere yaptığı remixlerle ses getirmiş ve oldukça önemli festivallerde sahne alma fırsatı bulmuş. Bu remixlere Audio Bullys, Temper Trap, Yeah Yeah Yeahs, I Blame Coco, Robyn, Empire of the Sun parçaları örnek verilebilir. En sevdiğim remix'i Ellie Goulding - Starry Eyed'ı buradan dinleyebilirsiniz.

Starry Eyed (Jakwob Remix) by Ellie Goulding on Grooveshark

Yayınlanalı 1 yılı geçmesine rağmen yeni keşfettiğim bir videosunu paylaşıyorum. "Boom Ting Recordings" etiketiyle çıkmış "Here With Me" EP'sinin resmi klibi.

Bir sonraki yazıma kadar, herkese güzel haftasonları.

[Konser] The Grouch @ The Fillmore

2011-12-16T10:23:00.000+02:00

SF konser yazılarıma şehrin belki de en önemli ve eski konser mekanı The Fillmore'da izlediğim bir konserle devam ediyorum. Konsere geçmeden önce bu tarihi mekanla ilgili bilgi vermekte fayda var. San Francisco'nun jazz mahallesinin göbeğinde yer alan bu mekan 60'larda şehrin en önemli mekanı haline gelmiş, ki bunda ünlü alman müzik girişimcisi Bill Graham'ın rolü büyük. Burada zamanında kimler konser vermemiş ki? Sadece Pink Floyd, The Who, Cream, Grateful Dead, Miles Davis gibi efsanelerin o sahnede çaldığını düşünmek bile tüylerin diken diken olması için yeterli bir neden. İkinci katta yer alan barda otururken, posterlerle dolu duvarlarda insan kendini kaybediveriyor. Mekanın en güzel geleneklerinden biri de, sahneye varmadan önce bulunan elma standı ve her konser sonunda bedava verilen konser posterleri.

Buraya son gidişim ise Oakland çıkışlı hip-hop müzisyeni The Grouch'u dinlemek içindi. The Grouch'tan önce çıkan J. Stalin'e yetişemesem de Evidence of Dilated Peoples'ın setinin bir kısmını yakalama fırsatım oldu. Yeni albümünden şarkılar çalan Evidence'ın ses sistemi gerçekten çok iyiydi (belki de The Grouch'tan bile daha iyi). Gecenin sonunda sahneye çıkan The Grouch her ne kadar iyi performans sergilese de, ses sisteminin biraz kurbanı oldu. Eğer vokaller biraz daha düşük olsaydı kesinlikle akılda kalıcı bir konser olacaktı, maalesef bu nedenden dolayı Los Angeles'tan çıkma sıradan bir rapçi imajı çizdi. Diğer iki MC ve DJ çok başarılıydı, özellikle enstrümantal kısımlardan çok keyif aldım. Bay to LA ve Simple Man gibi meşhur olmuş The Grouch şarkılarının yanı sıra, diğer MC'lerin (Eligh ve Zion I) şarkılarını da duymak keyifliydi. Sahnede kesinlikle bir rekabet yoktu, hiç bir müzisyen bir diğerini bastırmaya çalışmadı, bu çok önemli.

The Grouch'ın en sevdiğim şarkılarından biri Simple Man'i aşağıdaki link'ten dinleyebilirsiniz. Müzisyenle ilgili daha detaylı bilgi içinse: http://www.therealgrouch.com

[Haber] - The Magnetic Fields'den Yeni Albüm Müjdesi

2011-12-13T21:43:00.000+02:00

Magnetic Fields 2012 mart ayında yeni bir albüm çıkaracaklarını açıkladı. Yeni albümün adı Love at the Bottom of the Sea olacak. Grup ayrıca albümle beraber bir Avrupa turnesine de çıkıyor. Maalesef turnede Türkiye yok ama Avrupa'da yaşayan Snob Review okuyucuları varsa kaçırmasınlar. Tur listesi de şu şekilde:

04-24 Brighton, England - Komedia
04-25 London, England - Royal Festival Hall
04-27 Manchester, England - RNCM
04-28 Dublin, Ireland - Olympia
04-29 Cork, Ireland - Opera House
05-01 Porto, Portugal - Casa da Musica
05-02 Lisbon, Portugal - Teatro Maria Matos
05-04 Murcia, Spain - Estrella Levante SOS 4.8
05-06 Barcelona, Spain - Sala Apolo
05-07 Madrid, Spain - Teatro Rialto
05-09 Oslo, Norway - Rockefeller
05-11 Gothenburg, Sweden - Annedalskyrkan
05-12 Stockholm, Sweden - Filadelfiakyrkan
05-14 Berlin, Germany - Passionskirche
05-15 Hamburg, Germany - Kampnagel k6
05-16 Amsterdam, Netherlands - De Duif

Şimdilik eskilerden bir videoyla idare ediyoruz:

[Video] Polarbear - Peepers

2011-12-08T20:42:00.001+02:00

İngiliz Experimental Jazz grubu olan PolarBear, çok tanınmasa da aslında birçok ödüllere sahip dinlenesi şahane bir grup. 2004 yılında BBC Jazz Awards'da en iyi grup ödülünü almış ve hatta albümleri "Dünyayı Sarsan İlk 100 Jazz Albümü" listesine girmiş. Aşağıda da Peepers şarkısını stüdyoda çekilmiş videosunu bulabilirsiniz. Soğuk günlerde içinizi ısıtsın!

[Konser] Marco Benevento Trio @ the Independent

2011-12-06T01:55:00.001+02:00

San Francisco'ya yerleşme/alışma süreci yüzünden uzun süredir ara verdiğim yazılarıma sonunda tekrar başlıyorum. Bilmiyorum belirtmeye gerek var mı ama San Francisco müzik severler için gerçekten cennet. Her gün onlarca konserin gerçekleştiği şehirde, herşeye yetişmeye çalışmak tamamen imkansız. Hele şehir dışında Oakland, Berkeley, Mountain View gibi şehirler de hesaba katılırsa çok geniş bir yelpazeyle karşılaşılıyor.

Dün gece izlediğim konser son zamanlarda gitmekten çok keyif aldığım The Independent'ta gerçekleşti. Küçük ama sıcak bir atmosferi olan bu konser mekanında henüz yeni yeni popüler olmaya başlamış sanatçılardan büyük yıldızlara kadar birçok kişi konser vermiş. Dün gece bu mekanda bulunmamın nedeni fusion sanatçısı Marco Benevento ve triosu idi. Brooklyn doğumlu sanatçı ismini Benevento Russo Trio ve Trey Anastasio gibi isimlerle duyurmuş. Müziğine çok aşina olmadığım Marco Benevento'yu dün akşamki konserden sonra takip edeceğim sanatçılar arasına koydum. Bas, piyano, davul gibi basit bir formasyonla sahne alan trio kesinlikle beklenenden fazlasını gösterdi. Bas gitarist Reed Mathis, kullandığı efektlerle adeta elektro gitar görevini üstlendi, Marco Benevento ise akustik piyanoya bağladığı efekt pedalları ve synthesizer ile ilginç tonlar yakaladı. Grubun enerjisi gerçekten muhteşem, ne kadar süredir beraber çalıyorlar bilmiyorum ama yakalanan sinerji çok başarılı. San Francisco çıkışlı müzisyen Fred Torphy de fena değildi, fakat maalesef akılda çok yer edici değildi. Dün akşamdan eklediğim aşağıdaki video, The Knife isimli isveçli grubun Heartbeats isimli şarkısının cover'ını içeriyor. Keyifli izlemeler ve bir sonraki San Francisco yazısında görüşmek üzere!

http://www.marcobenevento.com/

[Video] Kings of Convenience & Feist - Know How

2011-12-05T14:51:00.001+02:00

Kings of Convenience'ın Know How'ını dinleyip beğenmeyen pek tanımıyorum şu ana kadar. Bana da her dinlediğimde sonsuz huzur veren bir şarkı (belki de şarkıyı yelken gezisine çıktığımda 100 defa dinlediğim için her dinlediğimde gözümün önüne uçsuz bucaksız mavi deniz geldiğinden). Bir de Feist'le birlikte dinleyin derim şarkıyı. İyi seyirler!

Prag

2011-12-01T16:19:00.009+02:00

Prologue

“butcha, bir sabah, sıkıntılı rüyalar gördüğü uykusundan uyandığında, kendini yatağında ürkütücü dev bir böceğe dönüşmüş buldu. Sonra kalktı, nefis Krusovice’den sabah sabah buz gibi bir yudum aldı.”

-*-

Ortaokuldan itibaren, Tanpınar ile beraber edebiyattaki en büyük kahramanlarımdan Kafka ile özdeşleştirip fena halde merak ettiğim ve bira hastası olduğum halde, Prag’a ilk ziyaretim biraz geç oldu. İş ziyareti olarak gittiğim için aslında tam tadını çıkaramadım şehrin ama “görmemişin biri Prag’a gitmiş” mahiyetinde bir anlatayım istiyorum.

Prague Ruzyně Havaalanı’na inerken hep Kafka’dan okuduğum karanlık bir ortam beklentisi ile; iPod’umda Survivor’dan “Burning Heart” ) ı açıp inceden bir “Komünist Doğu Bloğu Ülkesi’ne inen Rocky” tadı yakalamaya çalıştımsa da olmadı, olamadı. Kadife Devrimi sağolsun.

Şehrin merkezine çok yakın bir otelde kaldığım için şanslıydım; akşamları paltomun yakasını kaldırıp, Prag sokaklarında depresif depresif, “Ben niye varım? Nasıl bitirecez bu ‘Dava’ dilekçesini?” şeklinde gezerim dedim. Ama o da pek olamadı. Zira yemekler, biralar bayağı iyiydi; muhabbet de iyiydi. Dolayısı ile Kafka ile münasebetim dönüşte havaalanından aldığım magnetle sınırlı kaldı –affet beni, Franz abi.

İlk akşam “Kolkovna” diye otele yakın bir restorana gittik. Kovel biranın tadına burada baktık, fena değildi. Bir kaç gün kaldığım için tam emin değilim ama Çekler, et ile beraber yaban çileği sosu, erik sosu, vb. ekşi-tatlı sosların hastası olmuşlar.

İkinci akşam yemeği için gittiğimiz “Na Rychte”de daha turiste yakışır bir şey yaptım ve “gelmişken değişik bir şey yiyim” düşüncesiyle “Kremalı Yaban Mersini sosunda Geyik Eti”ni denedim. Valla denediniz mi bilmiyorum ama tadı, fikrinden daha güzeldi. Yanına da 1999’da en iyi dark bira oscar’ını (!) almış Cerna Hora Granat istedim. Gerçeği söylemek gerekirse yemekten çok biranın tadı kaldı aklımda.

Şehrin eski kısmı tamamen gotik tarzda; bu noktada ise, genelde Gotik yapıda bir kaç kilisesi (ya da metal grubu J) olan diğer Avrupa şehirlerinden ayrılıyor Prag. Şehrin bu eski kısmındaki meydanda bulunan seyyarlardan birinde, zaman-mekan bütünlüğümü darmadağın edip bir anda Ortaköy’e ışınlayan şu kokoreç görüntüsü ile karşılaştım:

Fakat arkadaşımın “kokoreç değil o tatlı bişey galiba” demesiyle Prag’a geri döndüm. Kömürde pişen bademli, şekerli bir tatlıymış Trdelník. Aslı da Slovakya sanırım.

Epilogue

Prag’daki son geceyi ise pek de turistik olmayan, şehrin ara sokaklarındaki "U Hrocha" (Su Aygırı) adlı pubda yaptık. İçeride genelde Level 200+ biracı, beyaz uzun bıyıklı ve göbekli Çek amcalar olunca, biraz dikkat çektik yabancılar olarak. Ama yanımızdaki Çek arkadaşların çevirileri ve “iki tane daha pilsner çalıştır hocam” şeklindeki el işaretleri ile gerekli iletişimi kurduk. Ve sanırım Prag’da içtiğim en iyi biralardan birini, Pilsner Urquell’i (ikincisi de dark Krusovice) burada içtim. Biraya adını veren şehir Pilsen’de 1800’lerden bu yana üretilen bu bira, yapılmış ilk Pilsner bira unvanına da sahip ve bu sıfatın hakkını veren bir içime sahip. Vermişler şerbetçiotunu, vurmuşlar kırbacı, vurmuşlar kırbacı. Nefis.

"Benim olacak Pilsner Urquell!"

Gecenin sonunda tap’in başındaki abinin bir örtü ile tezgahı kapatarak “bira bitti” uyarısından hemen sonra, son yudumu almak için bardağıma eğildiğimde, biranın üzerinde gördüğüm yüzen kalp, bu kadar çok yönüyle beğendiğim Prag'daki bir pubda, tesadüf olamazdı.

"Love is..."

Bu şehre dair görmediğim yaşamadığım çok şey var ama gördüğüm kadarı bile bir sonraki seyahat için yeterli bir sebep.

[Konser] Deadmau5

2011-11-29T17:22:00.001+02:00

Dün akşam Nokia'nın sponsor olduğu Londra Deadmau5 konseri vardı. Facebook'tan online olarak yayınlanan konserde sadece Deadmau5 değil görseller de inanılmazdı. Sahnenin arkadasındaki gökdelenin dev bir perde gibi kullanılması bu zamana kadar yapılan en büyük görsellerden biri olarak da tarihe geçti. Şimdi müziğin sesini sonuna kadar açın ve bu şahane konserin bir parçasını izleyin. İyi seyirler!

Berlin - Ku'damm

2011-11-26T21:01:00.001+02:00

Yaşadığım şehir Magdeburg'a en yakın büyük Berlin olduğundan galiba 10dan fazla gitmişimdir Berlin'e. Ama belki de son birkaç gidişime kadar hep turistik yerleri gezdim. Bazen aile tatili olduğundan, bazen arkadaşlarımla gittiğimde de turist olarak gittiğimden tipik turistik yerleri ve müzeleri gezdim. Öyle olunca da Berlin'in Avrupa'daki diğer başkentlerinden çok farklı olmadığını düşünmüştüm. Ta ki orada yaşayan arkadaşlarım birkaç yer gösterene ve bir "alternatif" tura katılana kadar. Underground kültürün, farklı tarzların hayli çok olduğu , elit-hip-göçmenlerin hep beraber yaşadığı, aynı sokakta yanyana dönerci, suşi restaurantı ve Jamaika restaurantının olduğu bir şehir olan Berlin artık Almanya'daki favori şehirlerimden biri.

Ku'damm Metro İstasyonu

Berlin'le ilgili olan ilk yazımda ben yine de biraz daha turistik / alışveriş bulvarından bahsedeceğim: Ku'damm. Berlin'e gidenlerin çoğunun gittiği yerlerden biri Ku'damm. Bulvarın tam adı Kurfürstendamm ama herkese de pek uzun geldiğindendir galiba adı tam olarak telaffuz eden çok olmuyor. Hatta öyle yerleşmiş ki Bulvar'daki tabelalarda bile Ku'damm yazıyor.

Metrodaki yapım çalışmaları

Berlin'de merkezde biryerdeyseniz tabi ki en kolay gidiş metro yani UBahn'la oluyor. Berlin'de dolaşacalara da tavsiye, ulaşım için kesinlikle fiyatı 6,30 € olan günlük bilet almaları. günlük biletle kafanız rahat olduğundan daha özgürce gezebiliyorsunuz, ya da benim gibi bazen bilet almadan kaçak bindiğinizde kontrol etmeye gelecekler mi diye stres içinde gezmiyorsunuz. UBahn sistemi çok gelişmiş olmasına rağmen özellikle kış geldi mi ulaşım ile ilgili sorunlar başlıyor. Nedenini hala anlamadığım bir şekilde metro çalışmalarının büyük bölümü kışın yapılıyor, bir de hava koşulları eklenince metronun veya trenin geç kalması kaçınılmaz oluyor tabi ki. Alexanderplatz'dan bindiğim metro ile kolay bir şekilde Ku'damm'a gidebilecek olmama rağmen bir anda "evet tamirat var son istasyona geldiniz lütfen inin" anonslarıyla kendimi en olmayacak istasyonlarda buldum. Bu yüzden aslında gayet kısa olacak yolculuğum neredeyse 1 saat sürdü. Kayboluşlarım ve gittiğim hatlarda tamir olmasından dolayı farklı birçok istasyonda inmek zorunda kaldım. Bu da her biri birbirinden farklı olan istasyonları görmeme neden oldu, İstanbul metrosunu düşününce hiçbir özelliği olmayan istasyonların aksine Berlin'de neredeyse her istasyonun bir özelliği ya da farklı yapan şeyleri var. Benim favorilerimden biri Wittenbergplatz.

Wittenbergplatz Metro İstasyonu

Ku'damm Berlin'in batısında kalıyor. Berlin Duvar'la bölündüğünde burası batıda kaldığı için seneler içinde epey gelişmiş, şık cafélerle donatılmış bir bulvar haline gelmiş ve Batı Berlin'lilerin sık gittiği bir yer olmuş. Doğu ve Batı Almanya birleştikten sonra Alexanderplatz ve Friedrichstrasse ile rekabet içine girmiş. Birçok kişi Ku'damm'ı Berlin'in Champs-Elysées'i olarak görüyor. Birleşmeden sonra her ne kadar Champs-Elysées'deki kadar şık cafeler kalmamış, yerini adım başı H&M veya McDonald's Café almış olsa da bence alışveriş ve Batı Berlin'i tanımak için çok ideal bir bulvar.

KaDeWe

Bulvarın önemli yerlerinden biri de Berlin'in en keyifli alışveriş yeri KaDeWe. KaDeWe Avrupa'nın Harrod's'dan sonraki en büyük ikinci mağazası. KaDeWe, Kaufhaus des Westens, yani "Batının Alışveriş Merkezi" demek. Burası İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Batı Berlin'in biraz da Doğu Berlin'e karşı gösterişinin bir simgesiymiş aslında. İçindeki lüks markalar, pahalı ürünlerle Batı Berlin hem Doğu'ya hem de Dünya'ya savaş sonrası maddi olarak ne kadar güçlü olduklarını göstermişler. Bu yüzden KaDeWe sadece bir mağaza değil Berlinlier için daha çok bir simge

KaDeWe'de çay

Gourmet bölümündeki restaurantlardan biri

KaDeWe'nin kesinlikle en güzel yeri en üst katında bulunan Gourmet kısmı. Dünya'nın çeşitli mutfaklarını, ve yüzlerce farklı çayı, kahveyi, tatlıyı tadabileceğiniz küçük restaurantlar öğle ve akşam yemekleri sırasında neredeyse tamamen doluyor. Tabi buradaki şık güzel restaurantlarda yemek yemek çok da ucuz değil, bu yüzden genelde yemek yiyenler işadamları/işkadınları ya da orta yaş üstü zengin Berlinliler oluyor. Gourmet katı sadece restaurantlardan oluşmuşyor, ayrıca bu kat bir market de. Eğer Issey Miyake tasarımlı su şişesi arıyorsanız burada bulabiliyorsunuz.

Issey Miyake Tasarımlı Evian

KaDeWe'nin dışında çok ilgi çeken yerlerden biri Lego Store. İki katlı olan Lego mağazasında çocuklardan fazla büyüklerin olduğunu söylememe gerek yok galiba. İçeri girince ayrı bir dünyaya giriyorsunuz. Lego'larla olan haşır neşirliğim çocukluğumda oynadığım bir büyük kutu Lego'dan ibaret olduğu için eminim Lego fanları buradan çok daha fazla keyif alacaklardır.

Yemek molası

KaDeWe, Lego Store ve H&M dışında şık mağazaları, alışveriş merkezleri, café'leri ve kitapçılarıyla Ku'damm Berlin'in çok canlı ve keyifli bulvarlarından biri. Günün her saatinde kalabalık olan bulvar sadece alışveriş yapmak için değil ama Berlin'in güzel ve şık tarafını görmek için gidilip gezilmesi gereken biryer. Görüşmek üzere!

[Keşif] Zedd ve Dubstep Hakkında

2011-11-26T00:21:00.000+02:00

Bu yazımda da bu sıralar ciddi biçimde sardığım dubstep dünyasından genç bir ismi paylaşmak istedim.

İsmini yakında hakkında uzun bir yazı yazacağım Skrillex'in en meşhur parçalarından "Scary Monsters and Nice Sprites"'a yaptığı remix ile duyduğum electro/dubstep DJ ve yapımcısı Zedd'i, bu aralar genç yaşına rağmen çok büyük işler çıkarma furyasına eklemek lazım. 22 yaşında olmasına rağmen adı müzik dünyasının en büyük isimleriyle anılmaya başladı bile. "Born This Way Deluxe Edition"'da remixlerinin bulunması bunun bir kanıtı.

Kısaca bilgi vermek gerekirse, gerçek ismi Anton Zaslavski olan Zedd 89 Rusya doğumlu. Yine iki müzisyenin oğlu olarak doğduğu için müzik hayatı çocuk yaşta başlayan Zedd, aktif olarak ilk kez bir Alman metal grubunda davul çalarken görülüyor ve Justice'den etkilenerek elektroniğe sarıyor. Ilk single'ı "The Anthem" ile Beatport'da Top20'ye girdikten sonra Skrillex'e yaptığı meşhur remix ile 2. sıraya kadar tırmanmayı başarıyor. Zekayı kullanarak çok büyük isimlerin parçalarına (Black Eyed Peas, Fatboy Slim, Skrillex) yaptığı remixlerle adını daha da duyuruyor ve bu sayede dev festivallerde Deadmau5, Skrillex gibi isimlerle sahne paylaşmayı başarıyor. Kısaca, 2009'dan beri bu dünyanın içinde olmasına rağmen genç DJ kısa sürede önemli işler çıkarmış ve geleceği de oldukça parlak. Bunda yarattığı özgün tarzının etkisini de unutmamak lazım. Kesinlikle düz ve beyni zorlayan bir dubstep olmadığı gibi, electro ile müthiş bir harman ve yaratıcılık var şarkılarında. Artwork'lerini de es geçemiyorum, hepsi birer şaheser.

Onu tanımak için "Dovregubben" ile başlayıp "The Legend of Zelda"'ya atlamayı öneririm. İkisi de tarzını müthiş bir şekilde yansıtıyor çünkü. Yeni parçaları "Scorpion Move", "Shave It - The Aftershave" ve son single'ı "Stars Come Out" efsane statüsüne doğru yükseliyor.

"Scorpion Move" bu adresten ücretsiz indirilebiliyor. Diğer iki parçasını da buradan dinleyebilirsiniz;

The Legend of Zelda by Zedd on Grooveshark

Stars Come Out by Zedd on Grooveshark

Çok da yeni bir genre olmasa da, 2011 yılı içerisinde dubstep aşırı popülerleşti. Artık her parçanın bir de dubstep remix'i çıkıyor, her yerde sayısız dubstep partileri düzenleniyor, insanlar bu müzik türü için yeni danslar keşfediyor, müzik tarzı ne olursa olsun partiler gece geç saatten sonra dubstep'e geçiyor ve insanlar ciddi anlamda çılgına dönüyor. Başta çok da dikkate almadığım bu tarz, şu an resmen akım haline gelmiş durumda. Bunda Skrillex'in Deadmau5 gibi dev bir isimle kendini tanıtması gibi örneklerin etkisi büyük. Ve elektronik dinleyen kesimin de yaş ortalamasının iyice düşmesi, insanların yeni bir tarz arayışına girip bu futuristik öğeleri benimsemesi, partilerin şık giyinilip club/dance/pop dinlenen etkinliklerden ciddi bir elektroniğe doğru kayması sanırım ileride 2010'lar denildiğinde bu dönemin tarzını betimleyen öğeler olarak aklımıza gelecek.

Dinlerken hareketsiz kalamadığım "Shave It - The Aftershave" ve klibi için ise buyrun;

Dubstep ve elektronik hakkındaki fikirlerimi, farklı isimleri ve son haberleri paylaşacağım bir sonraki yazıma kadar, görüşmek üzere.

[Video] Portico Quartet - Ruins

2011-11-25T19:08:00.001+02:00

Bu hafta ilk defa dinlediğim Portico Quartet'in paylaşılması gereken bir grup olduğunu düşünüyorum. Aralık ayı İKSV Salon programında gördüğüm ve dikkatimi çeken grubu dinleyince şahane bir grubu kaçırdığımı farkettim. Konserine gidemeyecek olsam da videolarıyla yetineceğim gibi gözüküyor. Londra'lı 4 kişiden oluşan modern jazz grubu Portico Quartet hang, saksofon, perküsyon ve bas kullanılan kompozisyonlarıyla huzur veren şarkılar yapıyor. '07 senesinden önce Londra'da National Theater'ın önünde sokak müzisyenliği yapan grup '07 senesinde sonunda Knee-Deep in the North Sea albümünü çıkarmış. 2 Aralıkta İKSV Salon'da olacak grubu bence kaçırmayın, benim yerime de izleyin ve bizimle paylaşın.

İKSV Salon Etkinliği

Biletix'te Etkinlik

Grubun Resmi Sayfası

[Festival] Brussels Summer Festival - Bölüm II (Syd Matters, Yelle, Stromae)

2011-11-22T16:41:00.000+02:00

Brussels Summer Festival yazımızın ikinci bölümüne hoşgeldiniz. Archive, Zaz ve Jamie Cullum konserlerini paylaştığım ilk yazının ardından Syd Matters, Yelle ve Stromae ile bu festivalin de sonuna geleceğiz.

Önceki yazımda da bahsettiğim gibi 3 günlük aranın ardından festivale tekrardan Cuma akşamı Syd Matters ile dahil oldum. Her gün bilmediğim grupları festivalin sayfasından öğrenmeye çalışıp 1-2 şarkısına baktıktan sonra ilgimi çekerse seyretmeye gidiyordum, çünkü şehir merkezinde oturduğum için festival 100 m. civarı ötemde düzenleniyordu. Syd Matters da tamamen bu sınıfa dahil. Havanın güzel oluşunu fırsat bilip o akşamki konserlere baktığımda sadece bu grubun "Hi Life" isimli parçasının klibini izledim. Ve gerçekten keşfedilmeyi hakeden bir grup olduğunu düşünerek festival için dışarıya çıktım. Fransız grup meşhur olmanın çok ötesinde olmasına rağmen sahnede müziklerini etkileyici bir pürüssüzlükte icra ediyorlar ve aşırı mütevaziler. Konser alanında grubu önceden bilen en fazla bir avuç insan olmasına rağmen, konser sonuna doğru alkışların ve seyircinin coşkusunun artmaya başlaması bunun kanıtıydı. Grubun sahnedeki duruşu da isminin hikayesi (Syd Barrett & Roger Waters) de tam bir liseli amatör grubu andırsa da, grup 2001'den beri aktif ve çok sayıda albüme sahipler. Hemen konser ardından indirdiğim 2010 çıkışlı son albümleri "Brotherocean" gerçekten dinlenilmeyi hakediyor. Bir albüm süresince kafa dinlemek, hafif hüzünlenmek ve ara sıra Radiohead'i andıran vokal ve piyano melodileri dinlemek isterseniz bu albüme bir şans vermek fena fikir değil.

Bu sevimli konserin ardından bir Cumartesi'ni daha boş geçtikten sonra Pazar gününe yani festivalin son gününe geldik. Festival boyunca gördüğüm en renkli kalabalık son güne aitti. Günün iki büyük isminden biri, "A Cause des Garcons" dışında parçasını bilmediğim Fransız "Yelle" idi. Daha hava aydınlık iken olabildiğinde garip bir elbiseyle sahneye çıkan Julie önderliğindeki grup enerjisiyle bir anda sağa sola yayılmış kalabalığı toparladı. Temposu yüksek şarkılarla ve sahne şovlarıyla ortam gittikçe ısınmaya başladı ve kalabalık vokalistin ilginç danslarına eşlik etmeye başladı. Julie bir kaç kere üstünü değiştirdi ve her geldiğinde bir öncekinden daha enteresan bir elbise (kostüm de denebilir) vardı üzerinde. Artık havanın kararmasıyla konser atmosferi de güzelleşti ve beklenen "A Cause des Garcons"ın nihayet girdi. Şarkının girmesiyle tam bir çılgın atmaya dönen konser ortasında da TEPR versiyonuna geçince iyice koptu. Şu an anlatmakta güçlük yaşıyorum ama bu video bütün bu paragrafta saçmaladıklarımı oldukça kolay biçimde özetliyor.

Ve gecenin ve festivalin sonuna geldiğimizde sıra Brüksel'in gururu Stromae'deydi. Türkiye'de geçen yaz inanılmaz derecede popüler olan "Alors on Danse" ve "Te Quiero" dışında hiç bir parçasını bilmediğim ve çoğu insan gibi müziğini apaçi müziğine benzetip az da olsa önyargımın bulunduğu bir isimdi Stromae (hala nasıl okunduğunu bilmediğim gibi). 2010 çıkışlı "Cheese" albümü ile tüm Avrupa listelerinde haftalarca zirvede kalan gencimizin asıl ismi Paul van Haver ve sahne ismi pek de yaratıcı olmayan bir şekilde Maestro'dan geliyor. Brüksel'de NRJ isimli bir radyoda stajyer iken müdürünün "Alors on Danse"ı bir kereliğine yayınlanmasıyla inanılmaz bir ilgi oluşuyor ve bu ilgi onu 2 kere MTV Europe Music Awards'da "Best Belgian Act" adaylığına kadar götürecek kariyerini başlatıyor. Konseri başlamadan zaten hareket edilmeyecek hale gelen festival (ki 10 gün boyunca hiç bir isim böyle bir etki yaratmamıştı), sahneye çıkmasıyla resmen çığırından çıktı. Duman'ın ülkemizde gördüğü ilgi benzeri, çığlıklar eşliğinde hep bir ağızdan söylenen şarkıları aslında beklediğim ağır hiphop'ın aksine oldukça elektronikti ve sözlerini zerre anlamasam da altyapı olarak oldukça başarılıydı. Özellikle görselleri izlemekten bir saniye kendimi alamadığım konserde beklediğimden fazla eğlendim ve önyargım neredeyse tamamıyla yok oldu. Hatta şarkılardan bir kaçını baya baya beğenip konser sonrası albümünü bir süre dinledim. Tiyatro sahnesi gibi her şarkı arasında değişen dekorları ve ciddi anlamda etkileyici görselleri ile kalbimi kazandı kısacası Stromae. Dikkatle izlediğimden pek video çekmediğim konsere ait sayılı görüntüden aşağıdakini izleyebilirsiniz.

Oldukça gecikmeli olsa da bir festivalin daha sonuna geldim nihayet. Sonraki yazımda görüşmek üzere.