Living the Dream

The world keeps on turning...

2018-03-17T06:14:00.001+08:00

Ik zie dat het alweer 5 maanden geleden is dat ik een blog heb geschreven! Het nieuwe jaar is in volle gang en de holiday vibes zijn al weer meer een herinnering dan een gevoel van kort geleden. We hebben twee weken met z'n 5en vakantie gehad en 1 week daarvan hebben we in het prachtige Noosa doorgebracht. Een plek die ons hart een beetje heeft gestolen kan ik wel zeggen. Een klein paradijs nog geen twee uur van ons vandaan. We hadden eigenlijk twee weken willen blijven, maar helaas was het huis niet meer beschikbaar voor de tweede week en daarom hebben we die thuis doorgebracht. Het probleem van thuis een vakantie doorbrengen is dat je gaat zoeken naar klusjes. Michel had besloten om een tuinhek te bouwen en ik was alweer druk met het verwerken van de vele orders die over de weken waren binnen gekomen en uiteraard ook de jongens entertainen.

Ik merk dat we in een goede routine terecht zijn gekomen... iedereen is happy en alles verloopt redelijk soepel. Zo lang ik de afleiding heb van mijn online winkel en het verder uitbreiden hiervan en niet te veel geconfronteerd word met het moeten missen van familie en vrienden, dat het allemaal wel goed gaat. We zijn echt iets moois aan het opbouwen hier en de jongens zijn gelukkig, waarom dit dan willen veranderen?

Het knaagt wel aan mij dat Finn steeds meer met Nederland bezig is en vraagt wanneer hij opa en oma en de rest van zijn familie kan zien. Of hij met z'n neefjes en nichtje mag spelen en vooral s'avonds als hij moe is dan wordt hij zo emotioneel over dit soort dingen....dat breekt mijn hart...maar zolang wij een goede papa en mama voor ze zijn en ze de aandacht en liefde geven die ze verdienen, dan denk ik niet dat het hun heel erg benadeeld zonder de rest van de familie te leven...de tijd zal het leren.

Finn is in Januari in grade 1 begonnen en vind school hartstikke leuk. Daarnaast hebben we Finn bij de local Rugby Union club aangemeld en Michel doet de assistent coaching op de vrijdagmiddag. Zo leuk om de twee samen lol te zien hebben en een beetje bonding time kan nooit kwaad!

Hoe langer je in het buitenland woont, hoe lastiger het wordt om een leven in je thuisland voor te stellen. Zeker met kinderen die hier zijn geboren en Nederland niet eens kennen. Ik weet wat IK mis, maar dat zal niet hetzelfde zijn als toen ik NL verliet. De vriendschappen blijven, alhoewel ook deze een andere dimensie krijgen wat heel erg normaal is. Ik kan nu wel makkelijker in de toekomst kijken en zeggen dat we voorlopig goed zitten in Australië. Als je hier eenmaal een bestaan hebt opgebouwd dan zou iedereen wel willen blijven...het is prachtig leven met naar mijn idee minder stress dan dat ik wellicht in NL zou hebben.

Uiteindelijk gaat het erom wat het beste is voor ons als gezin en niet meer voor mij of Michel alleen...dat is een omslag qua denkwijze die we de afgelopen jaren hebben gemaakt sinds de komst van onze jongens. Uiteindelijk geven we hen een ervaring mee die niemand van ze kan afpakken en die ze voor altijd verbonden laten voelen met twee landen. We willen onze kinderen een bredere blik op de wereld meegeven, maar het is ook goed om je op een plek te vestigen waar je niet meer weg wilt. Ik respecteer dat iedere persoon anders is en andere behoeften heeft dus de toekomst zal uitwijzen of we hier goed aan doen of niet.

Ik zie maar al te goed in de karakters van de jongens hoe anders een persoon kan zijn. Finn de avonturier die er op uit wil (maar wel met mama of papa dicht in de buurt), Tom, de huismus, lekker thuis spelen of op de bank filmpje kijken en de routine van ons dagelijks leven aflopen, want veranderingen daar wordt hij niet zo happy van. Jack onze wervelwind die, zoals vele derde kinderen, mee gaan in wat er hun dan ook wordt voorgelegd...we zijn allemaal verschillend en ik zal altijd proberen mijn kinderen dat te geven wat hun uiteindelijk zelfverzekerde en gelukkige jongens zal maken. Wat een verantwoordelijkheid eigenlijk hè!

Ik ben zo trots op Michel en ook een beetje mezelf, want we doen het toch allemaal maar hier. Je moet zelf de keuze maken om iets te veranderen in je leven wat je ongelukkig maakt of waar je ontevreden over bent... ik merk nu dat ik iets heb gevonden wat mij veel voldoening geeft naast mama zijn en dat is een geweldig gevoel! Dat Australië het land zou zijn waar ik dit gevoel heb mogen creëren dat maakt het extra bijzonder.

Ik ga afronden... ik heb een zenuwachtig gevoel in mijn buik, want vanavond gaan Michel en ik voor het eerst in 6 jaar een nachtje weg van huis zonder kinderen! Michel heeft een hotelovernachting geboekt in Brisbane city en Mike en Sharon passen op de kinderen voor de nacht en dag. Spaaannend!! Wish us luck haha tot een volgend bericht!

Liefs

Slowing down....

2017-10-19T20:08:00.005+08:00

We zijn in een goede flow beland afgelopen weken.. Michel en ik hebben allebei de knop omgezet en zijn sinds een paar weken weer aan het sporten. Michel fietst, zwemt en maakt gebruik van de fitness zaal op zijn werk. Ik ben weer weer aangesloten bij de local gym waar Tom en Jack terecht kunnen bij de crèche als ik aan het sporten ben. Heerlijk even voor jezelf bezig zijn en het feit dat we de tijd er weer voor maken is een goed teken.

We zitten in 'rustiger' vaarwater zover je leven met drie kleine jongens rustig kunt noemen, maar mijn hoofd is niet gevuld met vragen waar ik nu geen antwoord op heb. Ik probeer in het nu te leven, meer te genieten van de kleine dingen en dat werkt goed. We hebben in de tussentijd ook alweer bezoek gehad van Rebecca die voor een paar weken bij ons kwam logeren. Het was een wat korter bezoek dan gepland, maar we hebben er wat leuks van gemaakt.

Ook zijn we een heerlijk weekend naar Byron Bay geweest wat 2 uur rijden is en dat was een klein feestje. Prachtige stranden, een leuk en druk hippie dorpje en we hadden een fijn appartement met zwembad op het complex...wat wil je nog meer!

Michel is ontzettend druk op werk, maar gelukkig is hij erg passievol over wat hij doet en gaat het allemaal vanzelf. Net zoals met mijn Dutch Warehouse avontuur. Ik ben echt wat moois aan het opbouwen en ben al sinds een paar maanden ontzettend druk met aaneenlopende (wholesale) orders. De kindvrije dagen worden voornamelijk met werk gevuld, maar ik vind dit heerlijk! Ik krijg de mogelijkheid om iets te doen waar ik blij van wordt, ik ben er voor mijn kinderen als ze van school komen of thuis zijn en ik verdien er ook nog wat mee!

We hebben het goed zo en ondanks dat we in rustiger vaarwater zitten schrijf ik minder zoals jullie ook gemerkt hebben. De reden hiervoor is denk ik dat het goed is zo. Ik heb een passie gevonden in wat ik doe naast mama zijn. Michel is lekker aan hobbyen in de weekenden en die worden dan ook bijna altijd thuis besteed. Lekker rond rausen in en om het huis, dingetjes fixen, creëren en lekker tijd met de jongens doorbrengen. Ik zie in dat ik de vragen over hoe het er allemaal in de toekomst uit zal zijn even niet hoef te stellen. We zijn gelukkig, oprecht gelukkig en voel me zo bevoorrecht het leven wat we hebben te mogen leiden.

Als er één ding is wat ik geleerd heb van ons Australië avontuur (toch noem ik het nog steeds zo) is dat je dankbaar moet zijn, alles in perspectief moet blijven zien en het geluk in de kleine dingen moet zoeken. We zijn gezond, we wonen fijn, we hebben 3 prachtige jongens op deze wereld mogen zetten en we ARE living the dream!! Want Australië is altijd een droom geweest om er eens naartoe te mogen reizen, laat staan wonen, it ticks the boxes in this adventurous life of ours!!

Onze vrienden Bart, Heidi en de kinderen zijn een weekend langs geweest en zij zijn de echte Australian Dream aan het beleven op dit moment. Zij hebben hun baan opgezegd en zijn voor 6 maanden vanaf Perth Australië aan het rondrijden met een campertrailer. What a life!! En zo ontzettend fijn om ze na twee jaar weer te zien, want ja we zijn al weer twee jaar in Brisbane!

De tijd vliegt, maar soms wilde Michel en ik wel eens dat de tijd met de jongens opgroeien wat sneller zou gaan....lekker erop uit met ze (zonder tantrums), kamperen (zonder gillende kinderen), dingen bouwen (met een wat langere concentratieboog dan 1 minuut), diepgaande gesprekken met ze voeren (yes, nee...lekker dat tweetalig opvoeden haha)...we kunnen niet wachten op de volgende fase in this thing called parenthood.

Anyway, we hopen dat het goed met jullie gaat en tot een volgend blog!!

Growing old(er)...

2017-07-23T12:18:00.002+08:00

De laatste paar weken houdt dit me veel bezig, ouder worden en hoe het leven er dan uit zal zien. We waren volgens mij een programma aan het kijken over ouderen die in een verpleeghuis woonde en hoe schraal dat eruit zag...en hoe wij 'individualisten' onze ouders niet zo snel in huis zouden nemen om onze eigen levens beter te kunnen leiden. Een ander voorbeeld was toen ik in de rij stond bij de supermarkt en voor me stond een ouder vrouwtje (ergens in de 80) met haar dochter (ergens in de 60) en ze waren aan het struggelen met de pincode. Je zag de jonge jongen achter de kassa geïrriteerd kijken of ze niet wat sneller kon handelen en ik bedacht me dat ik over 40 jaar precies hetzelfde ben. Zal één van mijn jongens dan ook aan mijn zijde staan? Het gaat allemaal dagen nu we (ik) richting de 40 jaar gaan...niet alles lijkt meer mogelijk zoals in je twintiger jaren.
Zeker niet met drie jongens die alle aandacht vragen. Ik sta mezelf weinig tijd toe en dan vallen sommige dingen, zoals uitgaan met vriendinnen of sporten weg of is de tijd die ik daaraan besteedt minimaal. De jongens zijn nu nog zo jong en willen niets liever dan constant bij mama zijn, maar ik weet dat het over 10 jaar een heel ander verhaal zal zijn. Ze zullen niet alles meer willen delen en ze willen zeker niet meer de hele dag met ons doorbrengen. Ik voel dus toch dat nu de tijd is om iets op te bouwen voor mezelf, maar ook de relatie met mijn kinderen zo sterk mogelijk te maken dat we niet allemaal straks in een diep gat vallen. De jongens moeten weten dat thuis hun plek is om zichzelf te kunnen zijn en waar ze, als ze dat willen, alles kunnen delen met ons. Ik denk dat dat het aller lastigste is van papa/ mama zijn... je tijd kunnen en willen verdelen tussen die twee rollen. Dutch Warehouse gaat best goed namelijk en probeer mijn 'vrije dagen' zoveel mogelijk te vullen met orders verwerken en website aanpassen etc. Ik vind dit enorm leuk om te doen en mijn concept is aan het aanslaan hier in Australië. Het is een hele nieuwe wereld, de Instagram business, waar ik enorm veel van leer en in groei.
Michel heeft het ook ontzettend druk op werk en is toch minstens 1 keer per maand een paar dagen weg voor werk. Gelukkig is hij op de dagen dat hij op kantoor zit wel op een normale tijd thuis en kunnen we het avondritueel samen doen.
We willen zoveel maar kunnen maar weinig haha. Het is allemaal goed verder hoor. We voelen dat we op een goede plek zitten en de weekenden zijn laatste tijd gevuld met lekker thuis hangen, in de tuin en op het strand spelen, papa helpen met het cubby huis bouwen. We genieten eigenlijk heel erg van ons eigen plekje en het 'niet weg hoeven'. We hadden ons voorgenomen dit jaar rustig aan te doen en dat zijn we helemaal aan het waarmaken. Er staat wel een mooie vakantie gepland voor rond kerst en nieuw jaar. We willen graag een camper huren en hiermee van Brisbane via Sydney, Melbourne, Adelaide naar Perth rijden. Daar weer tijdje blijven hangen, vrienden bezoeken en dan met het vliegtuig weer terug naar Brisbane. Ja dat zien we wel zitten :). Nederland staat niet in de planning, maar we hebben het er wel over gehad volgend jaar met kerst te gaan. Dan is Tom niet meer zo kamikaze zoals hij nu is en Jack is dan bijna drie dus die kunnen we dan wel in een vliegtuig stoppen voor de lange trip. We shall see!!
Voor nu hebben we een leuk bezoek uit Nederland waar we naar uitkijken. Rebecca, de dochter van mijn (half)zus uit Heerenveen, komt ons een maand opzoeken begin augustus! Ze is 17 jaar en gaat de lange reis helemaal in haar eentje maken, super stoer! We hebben een mooie ruimte voor haar beneden en hopelijk vind ze het leuk hier in ons drukke, maar gezellige gezin.

Dat was het weer voor nu, veel liefs van ons 5en!

The end of belonging...

2017-06-07T14:05:00.002+08:00

Ik vraag me weleens af of iedereen voelt wat wij voelen...Michel en ik kunnen op de 1 of andere nooit echt rust vinden in de keuzes die we maken. Er is altijd wel weer iets om ons zorgen over te maken of het gaat ons niet snel genoeg. We wonen in een nieuwe stad en proberen onze draai te vinden. We hebben een mooi plekje gevonden dichtbij Finn's school, vlakbij het water, de winkels etc. Het huis is oud, maar we hebben in ieder geval een eigen plek. Ik moet geduld hebben met vriendschappen opbouwen, maar vind dit zo lastig. Ik doe dit al 6 jaar...geduld hebben en relaties opbouwen en ik soms ben ik het even beu. Ik zou soms zo graag even mensen om me heen willen hebben die ik niet hoef uit te leggen wie ik ben, die me snappen en die het aanvoelen als ze er even voor je moeten zijn.

Michel en ik moeten al zoveel met elkaar delen dat hij niet ook nog eens die persoon voor me kan zijn. Onze relatie is sterk, maar heeft ook ontzettend te verduren met drie kinderen die onze tijd volledig in beslag nemen en het ontbreken van quality time. Hoe doen andere mensen dit? Wij zijn s' avonds doodop en als we dan even twee uur rust hebben, dan zijn we blij om op de bank te kunnen hangen en simpele TV programma's kunnen kijken.

Ik wil ook graag weer wat meer gaan sporten en die tijd voor mezelf creëren, maar ik merk dat ik dit aan het uitstellen ben en ik weet niet zo goed waarom. Als ik een uurtje rust heb overdag als Jack slaapt dan ben ik vaak compleet afgeleid en doe ik alles behalve de dingen die echt moeten gebeuren, zoals admin, mijn website updaten, enz. Zal het liggen aan de intense periode waar we nu doorheen gaan met 3 kleine kinderen?

Anyway, we zijn ondertussen naar Sydney geweest en hebben een mooie paar dagen gehad. De reis er naartoe was lang en vermoeiend nadat cyclone Debbie alle rivieren had overspoeld en wij gedwongen waren om via het binnenland naar Sydney te rijden. Hierdoor duurde onze reis zo'n 8 uur langer. Gelukkig hebben we een super tijd gehad met onze vrienden Jana en Brendan die we in Perth hebben ontmoet en die vanuit hun huidige woonplaats Melbourne naar Sydney waren gevlogen om een paar dagen met ons door te brengen. Zij hebben ook drie kinderen in dezelfde leeftijd als die van ons, dus het was een gezellige en luidruchtige boel. We hebben in Sydney alle Nederlandse paspoorten van de jongens verlengd en/ of aangevraagd, dus twee van de drie jongens hebben nu officieel twee paspoorten (sorry Finn)!

Nu alweer een tijd terug in de dagelijkse routine met Michel die het heel goed doet op werk en steeds meer in zijn rol begint te groeien. Ze hebben grootse plannen met de Port en ze willen Michel graag meenemen in de groei als de jonge generatie die het verschil zal gaan maken. Zo trots!!

Ik ben ook hartstikke trots op mijn 3 kleine jongens...Finn is al goed aan het leren lezen en schrijven op school en geniet van de dagen in de klas, maar komt vaak wel ontzettend moe thuis. Het is best intens voor de kleintjes zo een hele dag luisteren, zitten en concentreren. Maar hij komt er wel!

Tom en Jack gaan nu twee dagen in de week naar de kinderopvang en Jack begint er eindelijk een beetje aan te wennen. Hij vond het maar niks de eerste weken (wat heel logisch is als je 15 maanden dag in dag uit bij mama bent geweest), maar ik geniet enorm van mijn' vrije dagen'. Dutch Warehouse gaat namelijk hartstikke goed! Veel orders en wholesale aanvragen, dus het houdt me goed bezig...soms is het lastig alles in goede banen te leiden en te organiseren met de jongens erbij, maar voel me bevoorrecht zo mijn leven te mogen indelen!

Ik ga proberen mijn volgende blog weer over een maand te schrijven (hopelijk ben ik dan wat meer georganiseerd!).

Liefs

Past the Christmas & New Years blues...

2017-02-01T12:06:00.000+08:00

We zijn alweer in februari aangeland, maar dit onderstaande stukje had ik rond de kersttijd geschreven en wilde het toch op papier houden. Dus enigszins oude koek, maar wel mijn waarheid..

Elk jaar rond de kersttijd borrelt er weer een gevoel op van binnen waar ik niet echt op voorbereid ben. Het gevoel van heimwee, intens gemis en alleen zijn. Kerst is voor mij altijd een tijd geweest van samenzijn, uitgebreid eten, familie om je heen, kou, haardvuur aan, strandwandelingen met een dikke jas aan....allemaal dingen die ik afgelopen 6 jaar moet missen. Ik heb mijn gezin, de kerstboom, de cadeautjes voor de jongens...maar ik krijg nooit het gevoel bij kerst zoals in Nederland. Ik sla het het liefst over als ik eerlijk moet zijn. Michel en de kindjes kunnen er niks aan doen, ik wil niets liever dan bij hen zijn, maar ik wil ook niets liever dan op dat moment even bij mijn familie, m'n schoonfamilie en mijn lieve vrienden zijn. Ik ben te ver weg, te ver om het ook maar enigszins waarheid te kunnen maken om dichterbij te zijn. Wat helemaal shit is. Zo. Dat ben ik kwijt. Zo zie je maar, je kunt alles hebben wat je hartje begeert, maar familie en vrienden kunnen niet vervangen worden. Nooit.

En ik weet het, echt... er zijn ergere dingen in de wereld, de terreuraanslagen in de wereld, de oorlogen die kindjes ouderloos maken, mensen die sterven van de honger, natuurgeweld die levens voor altijd veranderen... maar dit is mijn waarheid en realiteit. Is het dan egoïstisch om met mijn eigen leven en sores bezig te zijn? Ik weet het niet, maar ik probeer uiteraard wel te relativeren als ik echt even niet zie zitten. "Zet jezelf eroverheen Annemarie en denk maar aan al die mensen die het echt heel heel slecht hebben". En zie alles in perspectief...het leven is eigenlijk nooit meer hetzelfde geweest sinds het verlies van Dafne en ik heb immens respect voor het leven wat ons is gegeven. Leven zoals wij dat doen is niet vanzelfsprekend en het feit dat we onze kinderen een toekomst kunnen bieden, veilig zijn en gezond zijn is al iets om trots op te zijn en om te koesteren.

Naast deze diepgaande gedachten zijn er natuurlijk ook leuke, nieuwe en spannende dingen gaande in ons leven...zoals Finn die niet meer naar kindy gaat, maar sinds anderhalve week op school zit! En geen halve dagen, nee.. 5 dagen in de week van 9 tot 3 in het klaslokaal en overblijven op school. Heel spannend en leuk dat hij het vindt! Hij heeft al een paar vriendjes en we hebben onze eerste 'playdate' a.s. vrijdag, hoeraaa! Want niet alleen leuk voor Finn, maar ook voor mij, het ontmoeten van nieuwe mama's om je verhaal aan te kunnen doen zo nu en dan is heerlijk en echt een nieuw fase in het soms wat eenzame leven met kleine kinderen.

Daarnaast zal Jack rond mei twee dagen naar de kindy gaan en dat zal echt de grootste verandering voor mij als mama en Annemarie zijn...even twee dagen voor mezelf!!!!!! Daar kan ik enorm naar uitkijken en ga ik dan ook volop van genieten. Ik hoop dan ook echt wat grote stappen te kunnen maken voor mijn kleine bedrijfje en andere interessante samenwerkingen die ik ben aangegaan.

Een ander fijn gegeven is dat we in ons eigen huis wonen, een huis waar we herinneringen kunnen maken. Het huis heeft veel potentie om ons droomhuis van te maken! Als je zo'n gevoel bij je eerste koophuis hebt, dan heb je het goed gedaan denk ik. We gaan er wel van uit dat we het voorlopig bij dromen moeten houden, want veel geld om ook maar iets aan het huis te doen hebben we niet haha. Maar dat geeft niet, het is nu van ons en hoe langer je erin leeft hoe beter je plannen en ideeën tot leven komen.

Een voornemen voor 2017 waar Michel en ik ons graag aan willen gaan houden is wat meer tijd voor elkaar vrij maken. Want poehee, die kinderen duwen je eigen persoon en vrije tijd volledig in de verdrukking...we hebben een vakantie naar Sydney in de planning staan, want onze nederlandse paspoorten moeten verlengd worden. Door de bezuinigingen in het kleine kikkerlandje kunnen wij alleen nog maar paspoort zaken in Sydney afhandelen, wat veel tijd en geld kost...maar goed, we maken hier onze eerste echte vakantie met z'n vijven van. We gaan erheen rijden wat ongeveer 10 uur is, dus wellicht een stop in Byron Bay, Coffs Harbour, Port Macquarie...het wordt vast een reis die we niet snel zullen vergeten!

Ik heb voor nu even geen nieuws meer, tot een volgend bericht!!

Liefs

Suburban bliss...

2016-12-05T19:40:00.001+08:00

Drie maanden na mijn laatste blog en ik heb eindelijk even wat tijd voor een update over ons leven in Oz....druk druk druk!!

Even bij het begin beginnen en dat is Jack die een operatie voor z'n oortjes heeft gehad. Hij had oorontsteking op oorontsteking en het was zo zielig om het kleine ventje elke keer te zien lijden. We hebben hem in november door een ervaren arts laten behandelen en sindsdien geen problemen meer gehad! Wel moet Jack nog voor een andere operatie onder zeil aanstaande maandag voor zijn piemeltje. Dit is een zelfde operatie die Finn met 9 maanden heeft moeten ondergaan om alles enigszins te reconstrueren na een niet volledige ontwikkeling van het plasbuisje en een niet ingedaald balletje...lekker plastisch allemaal, maar dit is tenminste duidelijk wat Jack heeft. Ik ben best zenuwachtig voor deze operatie, want hij moet weer onder volledige narcose en dat is erg vervelend voor zo'n kleintje.

Ik moet wel zeggen dat Jack zo ontzettend snel aan het ontwikkelen is sinds hij de operatie voor z'n oren heeft gehad. Hij had opeens meer balans en zat niet lang daarna rechtop. Nu probeert hij zich op te trekken aan de bank en voor je het weet loopt ie achter zijn broers aan.
Tom is nog steeds een ondeugende rakker met echte pestkoppen streken, dus dit is er eentje om op te letten. Hij is verder een heerlijk knuffel kind en geniet van zijn dagen op de kindy waar hij met zijn vriendjes speelt en veel activiteiten doet. Hij begint steeds meer te kletsen in zowel nederlands als engels, maar soms is er nog maar weinig van te begrijpen. Het komt allemaal vast goed met die twee talen (hoop ik dan).
Finn is heeelemaal klaar voor school! We hebben een aantal oefen middagen gehad en vanaf februari 2017 is het zover. 5 dagen in de week volle dagen naar school, met uniform en al. Ontzettend spannend en ook erg fijn voor mij om wat rust te hebben in huis. Finn en Tom zijn veel ruzie aan het maken op het moment en dan is het altijd goed om ze even te scheiden zodat ze allebei wat meer ruimte krijgen voor de dingen die ze willen doen.

Ik krijg zo natuurlijk ook wat meer ruimte om me bezig te houden met mijn eigen bedrijfje! Het gaat best goed zo (zeker de weken voor kerst) en verkoop veel! Het is wel echt een juggle om alle pakketjes mooi verpakt en op tijd op het postkantoor te krijgen (met vaak drie kinderen meezeulend), maar ik doe het echt ergens voor. Ik vind dit geweldig en het geeft me het gevoel van onafhankelijkheid, het motiveert me enorm....als je het echt wilt dan kun je het voor elkaar krijgen! Het is nu de tijd om te investeren in iets wat ik leuk vind om te doen, zodat als de drie jongens allemaal op school zitten ik wat om handen heb.

Michel doet het super goed op werk, maar heeft het heel erg druk naast alle veranderingen en chaos van afgelopen weken. Want ik vergeet eigenlijk een niet onbelangrijk gebeurtenis te vermelden en dat is dat we alweer drie weken in ons eerste gekochte huis wonen!!!! Whoohoooo! We hadden nadat ik
terug was gekomen uit Nederland afgesproken dat het kopen van een eigen huis een prioriteit is om zo de zuur verdiende centjes niet in andermans zak te stoppen, maar in ons eigen hypotheek en toekomst.

Na de financiën op een rijtje te hebben gekregen en wat huizen in de buurt te hebben bekeken, liepen we tegen dit huis aan...en we waren verkocht. We hebben toen een bluf bod gedaan (wat ver onder de verkoopprijs lag), maar dachten dat het een goede ervaring zou zijn om eens te kijken hoe dit proces verloopt, maar gek genoeg gingen ze bijna gelijk met ons bod akkoord! Wat een gevoel, je eigen huis inlopen en de tienduizend dingen zien die je wilt aanpakken, maar in ieder geval kunnen we zeggen "dit is van ons"! Het huis heeft karakter, staat op een heuvel dus veel wind, heeft een heerlijke tuin, een groot terras en genoeg ruimte voor al onze troep die we verzameld hebben in de afgelopen jaren...pfffff. Daar kwamen we maar weer achter na de zoveelste verhuizing. Maar nu even niet meer. We blijven hier voorlopig nog wel even hangen en zorgen dat de jongens een goede basis hebben wat als thuis voelt. Hier gaan we hun jeugd herinneringen maken die wij vroeger in ons ouderlijk huis hebben gemaakt en wat zo erg als thuis voelde voor ons.

Dat stukje van onze jeugd maakt ons, Michel en mij, echte nederlanders dat nooit zal veranderen. De ervaringen en herinneringen van vroeger die ons hebben gemaakt tot wie we nu zijn, die zullen de jongens hier gaan maken. We zeggen nog steeds niet dat we hier voor altijd zullen blijven, want niets is veranderlijker dan de mens, maar dit is waar we ons op ons gemak voelen en waar we onze jongens met een gerust hart kunnen laten ontwikkelen. Het leven is en blijft een groot avontuur en we zitten hier nu, dus waarom niet alles eruit halen wat eruit te halen valt! We leven in Australië wat voor velen een droom is en vaak zal blijven! Ik knijp mezelf nog steeds na 6 jaar hier te wonen, dat we dit mooie leven mogen leiden.

Ik hoop dat het jullie allen goed gaat. Tot een volgende blog.

Liefs

Reflections...

2016-09-01T05:57:00.001+08:00

Een terugkijk op de afgelopen weken brengen een achtbaan aan emoties met zich mee... Ik ben zoals velen van jullie hebben gemerkt, twee weken in Nederland geweest samen met Jack. Dit was allemaal héél onverwacht en op het laatste moment geboekt, dus het spijt me als ik sommige mensen niet heb ingelicht en/ of heb kunnen zien.
Wat een fijne, maar ook intense tijd hebben we gehad. Jack deed het super goed tijdens de vlucht, maar daar maakte ik me ook het minst zorgen om. Voor mij was dit de eerste keer na Dafne's overlijden dat ik dezelfde reis ging maken. Ik wilde niet langer wachten om dit te doen, omdat het al zo lang in mijn hoofd speelt dat de angst om deze vlucht te maken alleen maar groter werd. Ik weet dat het raar is, aangezien ik in de afgelopen twee jaar al een paar keer heb moeten vliegen. Maar het was deze reis die het leven voor altijd veranderde...Vliegen zal nooit meer goed voelen en daar moet ik mee leren leven.
Na twee achterlijk lange vluchten, een vertraging en 24 uur verder waren we dan eindelijk daar. Na drie jaar!!!!! Het eerste gevoel wat in me opkwam na alle emoties die van binnen door me heen gingen tijdens de vlucht, was "ik wil gelijk weer naar huis!" Ik laat mijn andere twee kinderen en man achter en ze zijn zo ver weg. Zo ver! Dat gevoel hing nog een paar dagen om me heen samen met het onwerkelijke gevoel om weer zo dichtbij mijn familie en vrienden te zijn. Wat heb ik genoten van jullie gezelschap, warmte, gezelligheid, liefde en het even 'gewoon' samen zijn. Iedereen die ik heb gezien...jullie weten hoe ik over jullie denk, hopelijk blijven we tot we oud en grijs zijn vrienden en wat een groot cadeau om jullie weer even vast te mogen houden.
Thuis in Brisbane heeft Michel zijn beste beentje voor gezet en voor de kinderen gezorgd en daarnaast natuurlijk ook gewerkt. Het was soms best zwaar volgens mij, maar de kinderen zijn gek op hun papa dus het was allemaal goed. Maar god god god, wat was ik blij om weer thuis te zijn! Wat een bizar gevoel om je kinderen (voor maar 16 dagen) niet te zien, maar wat een extase om ze dan weer vast te kunnen houden. Ik ben een gezegend mens met al deze mooie mannen om me heen. Ik merkte gelijk toen ik weer thuis in Oz was, dat ik meer geduld had en ook minder hard was (dit gevoel is trouwens weer volledig weggezakt na alweer een maand thuis te zijn haha).
Wat ik ook uit deze reis heb meegenomen is dat Brisbane echt onze thuisplek is. We hebben een super mooi leven hier, we zijn van alle gemakken voorzien en ik zie geen reden om nu terug te gaan. Jullie begrijpen dat het gemis niet minder is, maar ik heb echt meer rust in mijn hoofd, wetende dat het oké is waar we zijn. Nederland is en blijft thuis, maar Australië is dat ook. Kan ik dit dan nu eindelijk na 6 jaar zeggen???!!!! Haha het heeft even geduurd, maar dit is wat ik voel. Ik denk dat thuis is waar je samen met je gezin bent. We zijn een geweldig leven aan het opbouwen met Finn die vanaf januari 2017 naar school gaat (hoeraaa), Tom die twee dagen in de week naar kindy blijft gaan en het daar geweldig vindt en Jack die zich aan het ontwikkelen is van hulpeloos klein baby'tje naar baby-af. De jongens hebben na onze terugkomst een kleine slaapkamer metamorfose gekregen, met Finn en Tom die samen op 1 kamer slapen en met Jack die naar Tom zijn oude kamertje is verhuisd...wat betekent dat Michel en ik eindelijk weer onze slaapkamer terug hebben, yay!!! En zo gaan we stapje voor stapje vooruit in ons avontuur als gezin van 5 in Aussieland.

We blijven trouwens nog een jaar in dit huurhuis wonen om dan hopelijk volgend jaar ons eigen huis te gaan kopen! Hier willen ze dat je een deposit van minimaal 5-10% hebt om zo de aankoop van een huis te mogen doen, maar we hebben gelukkig nog wat tijd om te sparen. Wat een spannende tijden zullen dat worden als we naar een eigen huis op zoek mogen gaan.
Michel heeft goed nieuws op werk gebied gekregen; hij heeft een mooie loonsverhoging en een flinke pluim voor z'n inzet van afgelopen jaar gekregen. Of zoals de COO het verwoordde 'they see a bright future for Michel at the Port of Brisbane'. Dutch Warehouse loopt ook lekker door, ik heb nog steeds gemiddeld 2/3 verkopen per week en geniet echt van de werkzaamheden voor mijn kleine bedrijfje, ondanks dat ik er veel meer tijd aan zou willen besteden. Maar first things first... de kindjes blij, gevoed en gewassen de dag door krijgen en voor ik het weet heb ik straks drie rakkers op school zitten haha.
Oh en nog wat meer foto's van Nederland (en Brisbane life) bij het tabblad photos.

Tot een volgende blog maar weer, veel liefs.

Organised chaos...

2016-07-05T09:19:00.000+08:00

Dit keer een open blog over hoe het leven met drie kinderen onder 5 jaar wordt ervaren. Zoals jullie misschien al door hadden het is wat druk....ik probeer echt elke maand mijn blog bij te houden, maar het is me afgelopen tijd gewoonweg niet gelukt. Ook qua inspiratie ontbrak het er een beetje aan. Ik ga eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat ik dit allemaal zo zou ervaren, maar van 2 naar 3 kinderen is toch echt een ander verhaal dan van 1 naar 2. Nu ga ik uiteraard niet alleen maar zeuren over hoe zwaar het wel niet is, maar wel een over hoe het allemaal volledig in de sh*t kan lopen op sommige dagen.
Finn en Tom zijn schatjes naar Jack toe, dus dat is gelukkig geen probleem. Tom was wat ruig in het begin, maar begrijpt nu heel goed dat hij rustig kusjes en knuffels moet geven zonder Jack in huilen uit te laten barsten. Finn helpt me zo nu en dan als ik Jack even moet laten liggen en shhhhhst dan wat af om hem stil te houden...heel schattig om de zorgzaamheid in je oudste zoon naar boven te zien komen. Jack is ook echt een lieverd, alweer bijna 5 maand oud en doet leuk mee. Hij is eigenlijk altijd wel vrolijk, tenzij het tijd is voor slaap of melk. Dus als je het zo bekijkt is het allemaal goed te doen, maar er zijn van die dagen...
We hebben bedacht dat het waarschijnlijk wat heftig aanvoelt, omdat de kindjes qua leeftijd redelijk dicht op elkaar zitten. Finn gaat nog niet naar school, Tom zit in zijn 'tantrum two years' en Jack is volledig afhankelijk van mij en kan zichzelf niet langer dan een half uur vermaken. Dus ja, dat kan soms van die momenten veroorzaken. Maar goed, ik ben een hele trotse mama van drie prachtige jongens met elk hun unieke persoonlijkheid. Ik weet maar al te goed dat het hebben van drie gezonde kinderen een gift is en daar ben ik heel dankbaar voor.
We zijn in de tussentijd wel lekker een paar dagen naar Bundaberg geweest 5 uur ten noorden van Brisbane. Daar was een bagger project gaande en we bedachten ons dat het wel leuk zou zijn hier met z'n allen naartoe te gaan. Heerlijk even eruit, alhoewel het weer niet geweldig was. We sliepen in het dorpje Bargara, vlakbij Mon Repos, het wereldberoemde strand waar jaarlijks honderden schildpadden hun eieren komen leggen. Hier kun je het wonder van nieuw leven aanschouwen, honderden kleine schildpadjes die de grote oceaan inlopen en alle uitdagingen die hen te wachten staat aan zullen gaan. Helaas was het niet in het seizoen, maar dit strand alleen al is reden genoeg om een keer terug te gaan. Wat een magische plek!
Om even terug te komen op de persoonlijkheden van mijn jongens..Het fascineert me hoe verschillend de jongens nu al zijn. Ik heb het er vaak met mijn moeder over, of wij ook vanaf jong al zo verschillend waren. Ik denk dat de karaktereigenschappen die ik nu op merk hun leven flink zal gaan beinvloeden. Zo was ik vroeger een verlegen, onzeker meisje met een gemiddelde interesse voor heel veel dingen. Dat zie ik nu ook weer terug in hoe ik ben en wat ik doe. Ik ben nog steeds vaak onzeker over mijn kwaliteiten. Ik ben heel blij dat ik nu iets aan het doen ben wat helemaal van mij is. Zo leer ik mezelf uitdagen, voor mezelf opkomen en leer ik elke dag nieuwe dingen. Dit is MIJN project waar alleen ik kan falen of succes kan boeken. Ik heb altijd een springplank nodig gehad waarbij andere mensen mij dat duwtje gaven om zo weer een stap verder te komen. Hier in Australie heb ik niemand, behalve Michel, die mij dat duwtje kan geven. Wij delen alleen al zoveel met elkaar dat ik heb besloten dat ik dit echt alleen moet doen. Sommige zaken moet je niet met je partner willen delen om je relatie gezond te houden. Ik ben blij dat het nu zo gaat. Ik dwaal een beetje af merk ik, maar dit was meer een voorbeeld om te geven over karaktereigenschappen die we vanaf jongs af aan met ons mee dragen voor de rest van ons leven.
Finn zie ik als een hele gevoelige, zelfbewuste, kieskeurige, soms wat onzekere jongen. Wat hele mooie eigenschappen zijn, begrijp me niet verkeerd. Hij leunt erg op mij en is heel behulpzaam en kan gevoelens van andere mensen heel goed oppakken. Hij zal wel een klein beetje op mij lijken denk ik hihi. Tom daarentegen...Hij is niet van de details, vindt al het eten wat je hem voorschotelt wel prima, "want als ik honger heb wil ik eten" (kleine bouwvakker)...als hij iets wilt dan zal hij het je duidelijk laten weten, maar als er gedeeld moet worden geeft hij ook alles graag af. Kan ook heel moeilijk doen, maar is over het algemeen een vrolijke, 'don't fuss' jongen. Meer Michel denk ik of niet Karin :-)?? Jack lijkt een makkelijke jongen te worden, maar dat is nog lastig in te schatten. We zullen zien hoe hij zich ontwikkelt...
Ik denk er wel eens over na welke jongens bij ons in de buurt willen blijven later als ze volwassen zijn, of dat ze allemaal over de hele wereld verspreid zullen zijn. Ik hoop natuurlijk op het eerste, maar als ze hun vleugels willen spreiden dan snappen we dat natuurlijk heel goed. We kijken ook echt wel heel erg uit naar de volgende fase...de baby-af fase. Want poeeeee heeeee, het is erg intens deze eerste jaren. We doen het goed. Hoop ik. Op naar de volgende fase. We hebben er zin in!

Veel liefs van ons

Grow, grow, grow...

2016-05-02T07:14:00.000+08:00

Alweer een maand voorbij en het kleine mensje genaamd Jack is opeens geen heel klein mensje meer. Morgen is Jack drie maanden oud! De jongens zijn ook alweer een jaartje ouder, twee en vier jaar!!! Deze maanden zijn gevlogen met alle groei perikelen die erbij komen. De kinderen zijn goed gewend aan zijn aanwezigheid, alhoewel de knuffels en kusjes soms nog iets wat ruig overkomen met huilen als gevolg. Ik zie het maar als iets moois, de liefde is voor hun kleine broertje. Jack is een rustige en tevreden baby, als mama kan je voor niks anders wensen dan dat met twee rond stuiterende toddlers erbij.

Finn wordt al echt een grote jongen. Hij is erg gevoelig en is heel erg op het thuis leven gericht. Hij wil het liefst bij mij zijn en spendeert graag tijd in en om het huis, op de fiets of in het park. Hij heeft het wel al over school; in Brisbane, Queensland gaan de kinderen pas vanaf 5 jaar naar school. Finn zal in januari 2017 starten en wordt er op de kindy/ kinderdagverblijf al een beetje op voorbereid.
Tom is een echte doerak en zo anders dan Finn! Tom trekt meer naar Michel toe en is lekker lomp af en toe...maar houdt ook heel erg van knuffelen wat Finn dan weer minder doet. Leuk om zo de verschillen naar voren te zien komen. Ik ben benieuwd wat de karakter trekjes van Jack zullen zijn. Ik zie ook dat Finn en Tom (ondanks het geruzie over speelgoed) veel meer naar elkaar toe trekken. Ze spelen veel met elkaar en rennen, lachen en stoeien zoals broers dat doen.

Michel en ik zijn erg gelukkig met elkaar, ondanks dat al onze tijd op gaat aan het zorgen voor de kinderen, de dagelijkse taken en ons werk. We hebben wel al sinds 3 weken twee lieve Nederlandse mensen in huis, Sharon en Mike. Zij zijn naar Brisbane zijn gekomen om werk te zoeken en zo hopelijk een leven op te kunnen bouwen in Australië. We kwamen met hen in contact via Leonie, een meid die ons wel eens hielp in Perth. Ze sliepen toendertijd nog op een campsite en ik stelde voor om tijdens hun zoektocht naar werk bij ons te verblijven. Zo kunnen zij ons een beetje helpen met de zorg voor de drie kinderen en zij hebben een lekker bed en douche om gebruik van te maken. Het werkt prima zo, het huis is vol, maar we houden allemaal van gezelschap en kunnen elkaar een beetje helpen. Ze hebben helaas nog geen baan gevonden en hun tijd tikt wel door; ze zitten op een tweede jaar Working Holiday Visa wat betekent dat er na dit jaar geen kans meer is om langer dan drie maanden in Australië te verblijven. We hopen op een succes voor ze!

Sharon is een creatieve meid die me graag helpt met al mijn webshop bezigheden en dat helpt mij weer om door te gaan en om manieren te vinden om mijn producten en naam wat meer bekendheid te geven. Ik moet zeggen...de verkoop gaat zo slecht nog niet. Ik verkoop gemiddeld 1 à 2 producten per week en ik hoop heel binnenkort op een aantal verschillende markten te kunnen gaan staan. Hier zal mijn concept zeker aanslaan, want zo hip is het hier allemaal nog niet. We zullen zien hoe dit allemaal gaat lopen.

Michel heeft een gesprek gehad met de CEO van de Port of Brisbane, want de General Manager van zijn afdeling zal binnenkort met pensioen gaan. De CEO liet blijken dat ze tevreden zijn met Michel zijn werk en dat ze hem vertrouwen willen geven in het nemen van grotere beslissingen. Hij heeft mogelijkheid om te groeien binnen de afdeling en dat is precies wat je wilt. Hij zit op een goede plek in een toch wat minder stabiele economie wereldwijd, dus dit zal voorlopig onze thuisbasis zijn.

Wynnum, de suburb waar we wonen, mag dan een beetje saai en beetje oubollig zijn voor de grote mensen, voor de kleine mensen is het een groot speelparadijs. Om de 500 meter een speeltuin, de baai om lekker te zwemmen, een rustige veilige buurt met een aantal goede scholen. Zo slecht hebben we het hier niet. Met anderhalf uur rijden zijn we in de Gold Coast of in de Sunshine Coast in het noorden. We hebben al flink wat gereden en gezien. In hoeverre we heel ondernemend kunnen zijn met een 2/3 maanden oude baby valt nog over te discussiëren, maar we houden niet zo van stil zitten haha. Dus we gaan gewoon. We wonen op 1 van de mooiste plekjes op aarde en hebben maar één leven. Ik kan niet wachten om ook Jack wat mee te geven van de avonturen die we hier (nog gaan) beleven.

Overall dus een happy feeling in huize Willemen. Ik ben benieuwd wat komende maand ons zal brengen. Zoals altijd, ik houd jullie ook dan weer op de hoogte van ons Aussie avontuur.

Veel liefs van ons vijfjes

And then there were five...

2016-03-08T19:13:00.000+08:00

Geboren op 8 februari 2016 om 10:17am via een geplande keizersnede onze lieve, kleine Jack Hunter Willemen! Jack is een baby die zich nauwelijks heeft laten horen afgelopen 4 weken, maar er beginnen nu veranderingen plaats te vinden in zijn lichaam en daarmee heeft hij ook zijn stem ontdekt. Gelukkig zijn we wat gewend en als 'ervaren ouders' proberen we dit alles te overkomen...het slaapgebrek, de luiers, het gehuil (van Jack), het gehuil (van de andere twee die constant ruzie maken om van alles en niks), de soms wat ruige broers die kusjes en knuffels willen geven, de hoe-ga-ik-deze-dag-met-drie-koters-doorkomen dagen...dit is gelukkig allemaal maar tijdelijk en we proberen er het beste van te maken.

Opa en Oma Willemen hebben 3 geweldige weken met ons doorgebracht en zijn alweer bijna een week thuis. Wat een verdriet en gemis om elke keer maar weer afscheid te moeten nemen. Helemaal nu vooral Finn zich realiseert wie opa en oma zijn. We skypen daarom maar wat meer om het gemis wat te verzachten. Michel is ook weer aan het werk (was drie weken thuis na de geboorte), maar is gelukkig vaak voor 5pm weer thuis om me te helpen.

Een gezin in het buitenland starten heeft ons zo doen groeien en een realisatie gegeven wat familie voor ons betekent...je familie zijn de mensen die je moet koesteren met alle verschillen en soms onenigheid die er ook maar mocht zijn. Het is het gevoel om nog ergens toe te behoren wat voor ons zo belangrijk is. Australië is nu een deel van ons geworden met alle gebeurtenissen van de afgelopen 5 jaar, maar Nederland is dat net zo. Australië blijft een land waarbij het opbouwen van echte vriendschappelijke relaties met mensen die een andere cultuur en achtergrond hebben lastig. We zijn onlangs natuurlijk verhuisd en ik begrijp dat dat niet meehelpt, maar het blijft soms een wat oppervlakkig en eenzaam bestaan (hoe sociaal je ook bent)...Tuurlijk zit er weer een klein beetje gevoel van heimwee in dit verhaal (zoals altijd), maar is dat niet heel normaal na een baby te hebben gekregen en het allemaal weer alleen te moeten doen??

Hoe dan ook, we redden ons wel...zoals mijn moeder zou zeggen; "je bent een dappere meid en je kunt dit", dit is hoe het is. Michel en ik hebben de intentie om de drie jongens een mooie jeugd te geven met veel lessen om te leren en normen en waarden mee te geven. Ook om vrijheid te geven om te onderzoeken, te vallen en weer op te staan en open te staan voor alles wat de wereld te bieden heeft. We zijn begonnen met onze 'exploration' 5 jaar geleden en ik ben er van overtuigd dat onze jongens hiermee verder gaan als ze oud genoeg zijn. Australië is nu onderdeel van hun. Ook al wonen ze hier later misschien niet meer, ze zullen toch willen weten waarom ze er geboren zijn en wat hun ouders erin zagen om met niks naar het land Down Under te verhuizen. Ik hoop dat ze zullen vinden waar ze naar op zoek gaan...

Los van dit alles zijn we weer een beetje in het ritme aan het komen van werk, webshop opbouw en andere hobbies die ons leven, naast kinderen hebben, interessant maakt. Port of Brisbane heeft genoeg werk, dus Michel zit niet stil. Hij realiseert zich nu wel dat hij een andere passie het liefst als zijn werk zou willen beschouwen...namelijk het bouwen, opknappen en verkopen van fietsen. De bakfiets was echt maar een uitprobeersel, maar wat is ie er mooi uitgekomen toch??!!! Talentvolle man heb ik toch :). Het hebben van een fietsenwinkel en workshop zou toch wel echt een droom zijn. En dan het liefst ergens waar wij boven kunnen wonen zodat we dichtbij kunnen zijn. Misschien met een lunchroom/ winkel erbij waar ik mijn spullen en bakkies koffie kan verkopen....oooh wat is het mooi om te kunnen dromen.

Dromen zijn er om waar te maken...hiervoor zijn passie en enthousiasme vereist dus wat houdt
ons tegen!! Wij gaan verder met ons mooie leven opbouwen. Want het leven in Oz is en blijft ook een droom die uitkomt. De mogelijkheid om onze creativiteit zo te hebben mogen ontwikkelen is een geweldige uitkomst en we zullen niet stoppen dit verder uit te bouwen.

Life is too short to do the things you don't like doing, so better get to it everyone!!

Veel liefs van ons 5

The Day of Foresightedness...

2016-01-31T17:55:00.000+08:00

8 Februari is het zover.. onze kleinste man zal geboren worden. Op "de dag van de vooruitziende blik" zoals het boek Het mysterie van je geboortedag boek beschrijft. Sterke kanten: Conceptueel, Intuïtief en Technisch. Zwakke kanten: Afhankelijk, Emotioneel Verward (oh jee) en Passief. Hoe je dan ook mag zijn en worden....Je zult in een warm, liefdevol, druk gezin terecht komen waar je meer dan gewenst bent. Je zult opgroeien met twee oudere en (hopelijk) wijze broertjes die je zullen beschermen en je knuffels zullen geven waar je kriebels van krijgt. Je ouders zijn trots dat ook jij in ons gezin mag komen. We kunnen niet wachten!

Door een complicatie tijdens mijn vorige bevalling (waar ik overigens pas afgelopen week over te horen kreeg) zullen ze mij eerder laten bevallen. Wat opzicht niet heel erg is, maar mijn gevoel zegt dat ik hem nog wel wat langer kan mee dragen. Maar goed, we gaan advies van meerdere doktoren niet in de wind slaan en gaan er in mee. Bijna 38 weken is 'full term' en op een natuurlijke manier kan ik toch niet meer bevallen, dus het is goed zo.

Moet nog even aan het idee wennen dat ik straks het ziekenhuis inloop, een grote operatie moet ondergaan en een paar dagen later met wederom een groot litteken, maar met een nog groter gevuld hart er weer uitloop. Onze derde zoon! Het zullen spannende weken worden... Doordat we eerder staan ingepland voor de keizersnee, zullen Michel's ouders ook nog niet hier zijn, maar 5 dagen na de bevalling zijn ze er bij. We kijken ook heel erg uit naar hun komst. Alweer twee jaar geleden dat we hen voor het laatst in levende lijve hebben mogen zien. De tijd vliegt...

Nog wat laatste voorbereidingen voor dat de kleine man er is en dan zijn we er klaar voor. Ik heb gelukkig mijn website helemaal af. Wat niet beteke

nt dat ik nu achterover mag gaan zitten, want het moeilijkste werk komt nog, namelijk klanten werven en zorgen dat er grotere naamsbekendheid komt. Mijn budget is niet heel groot zoals jullie begrijpen, dus alles moet ik zelf doen. Ik hoop dat ik een beetje talent heb om er wat van te maken ;). Eerst focussen op de baby en dat we allebei gezond zijn en dan komt de rest vanzelf weer.

Verder is Michel heel druk bezig met zijn nieuwe project...een elektrische bakfiets bouwen. Elke keer weer verbaast hij me met zijn talenten en ideeën. Het begint al echt ergens op te lijken en kijk erg uit naar het het eindresultaat. Kan ik net zoals mijn vriendinnetje Tanja met 3 kids (en zij soms wel 5!) rondfietsen. Ik zal alleen wel raar aangekeken worden aangezien je bakfietsen niet ziet hier.

Nou... de laatste week in als gezin van 4. De jongens gaan van het nieuwe jaar twee dagen naar de kinderopvang op de maandag en dinsdag, dus ook volgende week maandag zullen we ze daar afzetten en dan gelijk doorrijden naar het ziekenhuis. Gelukkig zijn ze op een vertrouwde plek op deze bijzondere dag.

Verder niet zoveel nieuws onder de zon, dus ik laat het hierbij. Tot een volgend bericht!

Liefs

2016...the Year of New Life, Creativity, Unknown Paths and Exciting New Journeys...

2015-12-28T07:57:00.002+08:00

Nog op de valreep een laatste 2015 blog van ons leven in Brisbane, Queensland. Wat een maanden hebben we achter de rug en zoveel nieuwe, spannende maanden gaan we tegemoet! Zoals velen van jullie nu wel weten hebben we onze reis naar Nederland geannuleerd wegens te groot risico voor de gezondheid van mij en de baby. Ik ben onderhand 32 weken zwanger en ik kan zeggen dat ik er ontzettend tegenop keek de lange vliegreis te moeten maken en dat ik opgelucht ben de reis niet heb hoeven doorstaan.

Finn is bijna 4, luistert meestal goed en zou ons niet zoveel problemen geven tijdens de reis....maar Tom, hij is een ander verhaal. 20 maanden oud en een ontzettende ondeugd, met een hele sterke wil en sterke longen. Zonder zijn eigen stoel (die ze pas krijgen als hij twee jaar oud is) en dan met de dikke buik en alle zwangerschaps kwaaltjes... nee ik ben blij hier te zijn. Ik ben wel verdrietig wéér niet onze familie en vrienden te kunnen zien zoals iedereen begrijpt. Twee nieuwe familieleden zijn geboren, Sam Kaandorp van Lindsay en Jeroen en Frederique van Jorn en Joëlle. Die hadden we natuurlijk heel graag vastgehouden, maar het leven loopt soms niet zoals je verwacht. Maar goed, we leven in het hier en in het NU. We zullen een keer de grote reis maken met z'n allen, maar ik heb geen idee wanneer. Want wij zijn ook druk bezig met de opbouw van ons leven.

Mijn website schiet erg op en begint mooie vormen aan te nemen. Kijk maar! http://dutchwarehouse.com.au. De producten komen langzaamaan binnen stromen vanuit Nederland en ik heb zo waar mijn eerste product verkocht! Dan over anderhalve maand mogen wij onze derde zoon verwelkomen, Michel's ouders komen dan ook op bezoek. Mijn lieve vriendje Rene komt ons weer opzoeken en we zijn druk bezig met voorbereiding op/ laten informeren over de aankoop van ons eerste huis. We zijn nu 5 jaar huur aan het betalen en vinden dat het tijd wordt dat we ons geld op een andere manier moeten investeren en wat terug moeten gaan krijgen voor wat we uitgeven. We hebben een 'broker' langs gehad die ons alle tips en trick kan geven voor de aankoop van ons eerste huis. We moeten alleen wel een flink eigen geld bedrag sparen voordat we überhaupt kunnen gaan kijken naar huizen, dus daar zijn we nu mee bezig.

Sparen, blijven zitten waar we zitten en rustig aan doen de komende maanden is waar we ons op moeten focussen. Sowieso wel handig om dit te doen met een pasgeboren baby en onze huur loopt door tot augustus dus we zitten nog wel even goed. Het gaat dus goed zo. Wynnum, de suburb waar we wonen, is mooi en rustig. Alle ruimte voor de kinderen en tja dat is wat we nu willen voor ons gezin. Wie weet wat de komende 5 jaar ons zal brengen.
We zullen niet stilstaan en gaan verder met ons leven en het creëren van herinneringen als gezin. We maken toch maar weer wat mee hier met z'n vieren en straks met z'n vijven. Alles alleen doen is uitdagend en moeilijk, maar ook heel erg rewarding. Het brengt ons als gezin zo dicht bij elkaar en we kunnen hier later op terug kijken als de tijd van ons leven die ons gevormd heeft tot wie we zijn.
Veel geluk, liefde, wijsheid, gezondheid en vreugde gewenst voor het nieuwe jaar lieve lezers. I hope to meet you all again soon.

Liefs van ons 4 xxxx

Looking back on 5 years Australia...

2015-10-31T10:59:00.000+08:00

Het is 5 jaar geleden dat Michel en ik met z'n tweeën onze koffers pakte, onze meubels bij elkaar raapte en de laatste foto's van de muur haalde op de Waldeck Pyrmontkade in Den Haag. Een paar weken later stonden we er alleen voor.. we wilde zo graag dat avontuur aangaan! En daar zijn we dan nu, twee kinderen later, 4 woonadressen later, 3 banen later.... in Brisbane, Queensland. Een plek waar ik ooit van had gedroomd naar toe te gaan als jonger meisje. Toen was ik nog te bang om zoiets in mijn eentje te doen en in plaats daarvan ging ik naar Italië voor een aantal weken....blijkbaar omdat ik onbewust wist dat Australië nog wel een keer zou komen.

Ik ben zo trots op wat wij hier met z'n tweeën hebben bereikt. Elke dag weer zeg ik tegen Michel hoeveel ik van hem hou en dat een leven zonder hem hier nooit tot stand was gekomen. Want zoveel hebben we samen moeten opbouwen en hebben we meegemaakt. Nu 5 jaar later wonen we in een heerlijk huis met alle rust en ruimte voor de kinderen om zich te ontwikkelen, te spelen en te doen en laten wat ze willen. Ik kan er voor ze zijn elke dag en hoef niet om 06:00 uur op om ze naar de opvang te brengen, wat in Nederland waarschijnlijk wel iets anders zou zijn. Niet minder goed of mooi, maar anders. Ik ben me hier heel bewust van en geniet dan ook elke dag van de vrijheid en de kwaliteit van ons leven. Een leven zonder familie om je heen en vrienden die veel om je geven is wel iets wat de kwaliteit van je leven beïnvloedt, maar je leert je toch aanpassen aan de situatie heb ik gemerkt. We zijn zo naar elkaar toe gegroeid en dat geeft me soms ook de overweldigende angst dat ik dat kan kwijtraken...ik probeer de angst te vervangen voor dankbaarheid. Want je leven door angst laten leiden is 'not the way to go'.

Het gaat goed zo. We hebben een klein engeltje op onze schouders die ons de juiste weg leidt en soms de aanmoediging geeft om de weg van het onbekende te pakken. Want dat hebben we ook zo vaak moeten doen hier. Als ik nu 5 jaar vooruit moet kijken dan denk ik dat we Brisbane voorlopig nog ons thuis zullen noemen. Dat onze derde jongeman (ja ja nog een jongen onderweg!!) hier een net zo mooie eerste paar jaar van zijn leven zal doorbrengen. Dat we als gezin van 5 (wow, dat klinkt als een best groot gezin) een paar bijzondere avonturen aan zullen gaan, waaronder hopelijk Nieuw-Zeeland in een camper rondrijden, een roadtrip naar Sydney en Melbourne, naar het Great Barrier Reef..oké oké genoeg gedagdroomd. Maar het voelt alsof dit allemaal mogelijk is. Dat is wat Australië ons geeft, het gevoel van oneindig veel mogelijkheden en potentie om je te ontwikkelen, de creatieve vrijheid waar we ook daadwerkelijk mee aan de slag kunnen. Misschien heeft de verhuizing naar een nieuwe stad ons deze nieuwe energie ook gegeven.

Dutch Warehouse is namelijk zeker op weg om in het nieuwe jaar van start te kunnen gaan. Ik ben in contact met bedrijven uit NL die aan mij willen verkopen en ik heb mogelijkheden om op lokale markten de producten te showcasen om zo naamsbekendheid en verkoop ervaring op te doen. Het logo en de rest van de visuele onderdelen zoals een website wordt rustig aan gebouwd. Oftewel het is druk zat. Daarnaast nog de twee mannen vermaken en me redelijk rustig houden in verband met mijn groeiende buik. Ondertussen ga ik bijna mijn 24e week in dus dat gaat ook snel. In principe ben ik al ver over de helft heen aangezien ik in week 38/39 wederom voor een keizersnede zal worden ingeboekt.

Er is veel om me druk om te maken merk ik wel...ik ben heel erg met de vliegreis in december bezig en al het nieuws van afgelopen weken rondom de vliegramp heeft dit gevoel extra versterkt. Ik moet me rustig houden en het proberen van me af te zetten want ik doe anders straks geen oog meer dicht naarmate de datum dichterbij komt. Maar goed, wetende dat we als gezin vliegen en dat ik dit niet alleen hoef te doen geeft me wat rust. En ik ben 2,5 jaar niet in NL geweest straks...zo lang ben ik nog nooit weggeweest van mijn landje, stadje, familie en vrienden. Ik kijk er enoooorm naar uit. Tot snel lieve mensen...

Liefs van ons 4

Living the good life...

2015-09-30T11:29:00.000+08:00

Alweer een 7 weken in het mooie en zonnige Brisbane! Wat een hoop geregel en gedoe, maar nu hebben we dan wel een mooi huis, vervoer, een daycare, een playgroup, een paar playdates gehad, super veel speeltuin bezoekjes gedaan, een paar korte roadtrips achter de rug en zo kunnen we nog even door gaan. En dat is het ook...het leven draait door en het is aan ons om er een positieve draai aan te geven. Verhuizen is nooit heel makkelijk, zeker niet naar een nieuwe stad, maar het is de moeite waard. Het houdt ons scherp en creatief en dat is precies wat ons gezin nodig heeft.

Michel probeert zijn plek te vinden op werk...het is een heeele andere baan dan wat hij gewend is en dan vooral de lage werkdruk en 'korte' 8 urige-dagen die hij nu maakt vergeleken met zijn vorige baan. Voor het gezin alleen maar fijn, dus hopelijk went hij er snel genoeg aan. Daarnaast probeert hij in het weekend wat fysieker bezig te zijn door projectjes in en om het huis op te pakken...een werkbank hier, een zitbankje daar... Ik ben super trots op wat hij allemaal in elkaar weet te zetten. Misschien zit hier nog een business in! Ha :).

Over business gesproken..ik ben heel rustig aan begonnen met de eerste aanzet naar mijn eigen webwinkel. Van een business name registration en een domeinnaam aanvraag ga ik nu verder om Dutch Warehouse op te gaan zetten. Er zit natuurlijk ontzettend veel werk in om zoiets op te starten, maar ik krijg er heel veel energie van ondanks dat ik hartstikke zwanger ben. Daarover meer later..

Dutch Warehouse zal een combinatie van verschillende Hollandse producten zijn, vooral gericht op homewares, accessoires, baby and kids producten. Ik loop al zo lang met het idee om iets te beginnen in Australie, omdat ik vind dat het 'hip-heids' gehalte hier niet altijd erg hoog ligt. Ik wil daarom betaalbare, leuke en originele producten uit Nederland in mijn webwinkel gaan verkopen. Ik hoop een druk bezochte website in de toekomst ;-) Ik hou jullie op de hoogte van de ontwikkelingen in mijn blog.

Even terugkomend op het zwanger zijn..ik ben nu 19 weken, volgende week heb ik dan eindelijk de 20 weken echo EN zullen we hopelijk kunnen zien of dit een meisje of een jongetje is. We zijn heel erg benieuwd. Ik voel me dus goed, ben erg actief met de twee boys en vergeet soms dat ik zwanger ben...de buik begint wel te groeien dus dat doet me er soms weer aan herinneren haha.

Finn en Tom zijn twee ondeugende, maar heerlijke ventjes waar ik graag mijn tijd mee doorbreng. Ik ben erg benieuwd hoe de drie-span straks met elkaar omgaan. Of het nou een meisje of jongetje wordt...ze zullen veel tijd met elkaar doorbrengen wat hun vast dicht bij elkaar houdt. De band tussen Finn en Tom groeit ook met de dag, zoo leuk om te zien!

Al met al een goede start van ons nieuwe leven in Brisbane. We zijn blij met elkaar, met ons gezin, maar kijken ook enorm uit om in december naar jullie toe te komen. Ik ben wel 30 weken (7 maanden) zwanger als we gaan vliegen, dus ik zal een dokters-verklaring moeten krijgen om te kunnen vliegen.
Zoals ik het nu zie zal het allemaal vast goed gaan, maar het houdt me uiteraard wel bezig. Fingers crossed... ik wil na 2,5 jaar wel heeeeel graag even terug zijn in het koude kikkerlandje namelijk. En ook nog eens met Kerst en Oud & Nieuw daar zijn, zal heel bijzonder worden. Vooral ook omdat er een nichtje geboren gaat worden aan mijn broers kant (Jorn en Joëlle) en één van nog onbekend geslacht bij Lindsay en Jeroen. Spannend!!!!!

Veel liefs van ons vier xxxx

De kleine wondertjes zijn de wereld niet uit...

2015-08-23T12:45:00.003+08:00

Zoals veel van onze vrienden en familie wel wisten maakten Michel en ik er geen geheim van dat we een derde kindje zouden willen....nou daar gaat ie weer!! Dit kleine aapje zal eind februari ons leven komen verrijken en we hopen natuurlijk dat alles goed zal gaan. Op het moment van schrijven ben ik 13 weken zwanger dus nog even te gaan!

In de tussentijd hebben we genoeg afleiding in onze nieuwe woonstad Brisbane. We hebben in de afgelopen anderhalve week een hoop moeten regelen, waaronder een huis zoeken, een auto kopen, dokters bezoeken en papierwerk in orde maken.We hebben een nieuw huurhuis gevonden in de Wynnum/ Manly area.

Dit ligt ten zuiden van de Brisbane River aan de baai kant vlakbij Michel's nieuwe werk (Port of Brisbane). En wat een vondst mag ik zeggen....een huis met 4 slaapkamers, 2 badkamers, een tuin en de slaapkamers allemaal op de boven verdieping...ja ja we hebben trappen in huis. Het voelt zelfs een beetje Hollands aan als ik de trap op ga naar de overloop. Het is een heerlijk huis, maar helaas moeten we wachten om in te kunnen trekken door een vertraagde container. Deze komt dinsdag aan met al onze spullen en dan kunnen we eindelijk ons nieuw stulpje betrekken. Michel zal eind augustus beginnen met werk en dus hebben we tijd samen om de stad te verkennen en alle zaken die geregeld moesten/ moeten worden samen te doen.

De twee mannetjes doen het erg goed. Finn en Tom worden echte maatjes en hebben de grootste lol samen...ben nu wel benieuwd of deze baby een jongetje of meisje is...:) Hoe dan ook..maatjes van elkaar worden ze allemaal toch wel en het maakt ons eigenlijk niks uit wat het wordt dit keer. Last but not least zullen we maar zeggen.
De stad Brisbane is anders, maar ook wel weer beetje hetzelfde als Perth.. Het is niet heel erg overweldigend als je er doorheen rijdt, alhoewel het wel drukker in het verkeer is. De rivier ligt letterlijk en figuurlijk centraal in de stad. De ferry stops zijn overal langs de rivier te vinden en brengen je voor weinig naar het CBD, Southbank en alle andere attracties. Het klimaat is enigszins vergelijkbaar, maaar ik voel de hoge luchtvochtigheid hier wel. Ach, het is een heerlijke stad en ik zal me hier zeker thuis kunnen gaan voelen.
De verandering is iets waar we heel erg naar uitkeken ondanks dat we onze vrienden in Perth missen. Maar de 5 jaar in Perth hebben ons veel gegeven en het was tijd voor iets nieuws. Dit past in ons leven en met een derde kindje op komst denk ik dat we een goede keuze hebben gemaakt. We hebben in ieder geval ook nog onze reis naar Nederland in het vooruitzicht en een bezoek van opa en oma Willemen in het nieuwe jaar!!! We kunnen niet wachten..!!!!

Veel liefs van ons viertjes

Time for a change...

2015-07-26T15:04:00.000+08:00

Het is zover...we hebben na lang wachten en veel onzekerheid over wat onze volgende stap zou worden een kans gekregen om onze horizon te verbreden. Zowel in Nederland als in Australië onze opties bekeken en sollicitaties de deur uit gedaan, maar uiteindelijk is dit het geworden na in Nederland tegen veel dichte deuren aan te zijn gelopen. Michel zal per 1 september bij de Port of Brisbane als Operations Manager aan de slag gaan, wat dus betekent dat wij vliegensvlug onze spullen moeten gaan pakken en naar de oostkust zullen vliegen.

Na veel beslissingen te hebben moeten nemen (wat gaat er mee, wanneer gaan we, hoe gaan we, etc. etc.) hebben we ook besloten onze trip naar Nederland uit te stellen. De reden hiervoor is dat de drie weken vakantie precies de drie weken zijn die we zouden kunnen gebruiken om een huis te zoeken, een daycare te vinden, een auto te regelen en ga zo maar door. Het is heel erg jammer en teleurstellend om onze trip weer uit te stellen, maar het is wel een verstandige keuze. Zo hebben we wat tijd om ons leven op orde te brengen en een beetje te wennen aan onze nieuwe omgeving. We hebben onze vakantie naar NL verplaatst naar 22 december dit jaar dus met Kerst en Oud & Nieuw daar zijn zal een feestje worden!

Nu de kogel door de kerk is voel ik me goed....wel zenuwachtig voor de grote verandering maar ook klaar voor een nieuwe uitdaging. Nederland heeft op dit moment qua werk niet de kans geboden om ons leven daar weer op te starten, maar met NL als eindbestemming in ons hoofd denk ik dat we een juiste keuze maken. Door te genieten van wat de oostkust ons te bieden heeft, tripjes maken, samen zijn met ons gezin en het buiten leven denk ik dat we hierna zonder spijt en met heel veel mooie herinneringen terug kunnen keren naar ons thuisland NL. Haha daar gaat ze weer, de Annemarie die jullie kennen...altijd met één been hier en één been in het andere land. Het is wie ik ben en je krijgt het Hollandse gewoonweg niet uit het meisje, maaaar net zoals het avontuurlijke niet.

We leven maar één keer en dit is wat ons nu gelukkig maakt. De volgende uitdrukking vond ik zelf erg passend voor ons leven op dit moment. "In any given moment we have two options: to step forward into growth or to step back into safety." Hiermee wil ik zeggen dat welke keuze we ook maken het ons doet laten groeien en dat we de ervaringen die we opdoen voor altijd bij ons houden en zullen koesteren. Veiligheid is ook goed, maar nog even niet de weg die wij pakken.

Veel liefs van ons vier

Another little travel adventure starts...

2015-05-31T21:59:00.000+08:00

Zooo dus net lekker in Exmouth geweest. Wat een unieke en uitzonderlijke plek om te zijn. Het dorpje zelf is niet bijzonder, maar de tourist spots daarentegen daar kan weinig tegenop in mijn ogen. Het azuurblauwe water, the reef, the marine life...en ik voel me zeer bevoorrecht om met de walvishaaien te hebben mogen zwemmen, WOW wat een ervaring! Nu weer terug in real life. Wat betekent voor een week of 4 in Albany voor alweer een baggerproject. Ik kijk altijd een beetje op tegen het weg zijn van huis en de kinderen uit hun vertrouwde omgeving halen, maar de kindjes zijn flexibeler dan we denken. het zijn vaak de ouders die meer moeite hebben met verandering. Dus ik bekijk deze weg-van-huis ervaring als positief en denk maar; niet iedereen krijgt de kans om met manlief mee te reizen naar zijn werkbestemming, laat staan hier te mogen verblijven met gezin voor de gehele tijd. Nu kan het nog zolang de kinderen niet naar school gaan.
Albany is best een groot stadje met 35.000 inwoners, prachtige kustlijn, mooie stranden, fietspaden en we zitten letterlijk om de hoek van de hoofdstraat.
Na Albany zullen we de maand juli in Perth zijn en dan...vliegen we naar Nederland! We hebben toch maar besloten te gaan. Twee jaar niet te zijn geweest maakt het gemis groot en daarnaast is Tom nog nooit op bezoek geweest. Dus dat wordt hartstikke leuk. Het vliegen zal ik niet naar uitkijken, maar Singapore Airlines zal het ons hopelijk zo comfortabel mogelijk maken.
We zijn daarnaast nog steeds in afwachting van een nieuwe job opportunity voor Michel aan de Oostkust. De kans dat dit niet doorgaat is er uiteraard, want ook hier in Australië liggen de banen niet voor het oprapen. We zullen dus een plan B moeten hebben. Dit kan zijn in Perth blijven of de grote stap terug naar Nederland zetten. Naar Nederland op "vakantie" gaan zal dus een iets andere invulling hebben. Naast jullie allemaal weer te zien zullen we ook onze baan kansen gaan bekijken en hoe alles in zijn werk gaat als je het remigratie proces in gaat. We zijn benieuwd wat het gaat worden, want we hebben het gevoel al lang in afwachting te zijn van de nieuwe kansen die op ons pad zullen komen....Ik weet het, de verandering begint bij jezelf. Maar die verandering heeft bij ons bijna een jaar geleden plaatsgevonden...Het leven is te kort om er niet alles uit te halen wat er in zit. De ervaringen die ik op heb gedaan in de laatste vijf jaar zijn life-changing geweest en zullen me de rest van mijn leven bijblijven en beïnvloeden. Ik voel me sterk en dankbaar dit te mogen meemaken. Wat de komende 5 jaar ook zal gebeuren...ik weet dat we straks het juiste pad op zullen gaan.

Liefs van ons 4

Forget your fears and start living today…

2015-04-16T11:37:00.000+08:00

Dit is iets waar ik me erg aan vast moet houden de laatste tijd, want ik laat me soms volledig overspoelen door de nare berichten die de wereld rond gaan…. Ik kan niet meer onbevangen naar een vliegtuig in de lucht kijken zonder aan 17 juli 2014 te denken... Als Michel een vliegtuig instapt voor werk dan moet ik weten hoe laat hij aankomt en ik dwing hem zijn vluchtgegevens door te sturen. Zodat ik op flight tracker kan kijken of hij veilig overgevlogen wordt. What is happening in our world…? Ik krijg tranen in mijn ogen terwijl ik dit intyp. Onlangs in Europa weer een vliegramp met een gek van een co-piloot die het lef heeft al die onschuldige mensen de dood in te vliegen, ik heb er nauwelijks van kunnen slapen. Mijn gedachten malen en malen…ik zit hier in Australië met mijn drie grote liefdes en er komt een moment dat we weer naar NL of waar dan ook naar toe zullen reizen. Vliegen zal nooit meer hetzelfde zijn. De onbezorgdheid die ik had als ik op reis ging omdat ik alleen mezelf had om zorgen over te maken daar is niets meer van over...nu heb ik twee prachtige mannetjes waar ik mijn leven voor zou geven én die ik veilig over wil brengen naar een bestemming.

Ik deel dit omdat dit mij al maanden achtervolgt. Ik weet niet of deze angst komt omdat ik het van zo dichtbij heb mee moeten maken of omdat ik nu moeder ben. Waarschijnlijk beiden. Ik weet wél dat ik zeer ongerust ben over alles wat zich afspeelt in de wereld. De verschrikkelijke berichten vanuit het Midden-Oosten worden hier gelukkig maar spaarzaam gedeeld op het nieuws, want ik kan het gewoon niet aan om alles hierover te horen/ lezen.

Moeten we maar proberen dit allemaal te negeren en met de dag te leven? Ik probeer dit uiteraard, maar soms dwaalt mijn gedachte toch ook weer af…Mensen doen maar wat en maken levens kapot van zóveel mensen. Maar het leven is gelukkig niet overschaduwd met alleen maar negativiteit en angst. Want zo komt dit eerste bericht wel een beetje over. We hebben het namelijk ook heel erg goed. Ik ben zeer dankbaar voor het leven wat Michel en ik mogen leiden en het leven wat we onze kinderen mogen geven. We wonen in een prachtig land met bijzonder mooie natuur, veel ruimte en zon. Dit is wat ons betreft een hele fijne start in hun leven. Ondanks het gemis van de familie, die zich blijft uitbreiden in Nederland, is dit iets waar alleen wij nu last van hebben. De kindjes weten niet beter dan dat hun familie uit papa, mama, Finn en Tom bestaat. Ze zullen hier in de toekomst natuurlijk over gaan vragen en daar zijn we ons ook op aan het voorbereiden. Veranderingen zullen gaan plaatsvinden.

Maar hoe we ons leven in korte tijd hebben opgebouwd aan de andere kant van de wereld is toch echt iets wat we onze kinderen mee wil geven…leven in een land waar papa en mama eigenlijk niet vandaan komen, een andere taal naast de moedertong spreken. Kansen pakken die op je pad komen. Niet bang zijn voor het onbekende. Situaties eigen maken en je niet meer onzeker hoeven voelen of je het wel goed doet. 'Open minded' de wereld ingaan en nieuwe landen, culturen, gebruiken en talen ontdekken. Dit is wie Michel en ik zijn en waar we onze kinderen aan bloot willen stellen.

Het is misschien idioot om dit te zeggen, maar het volgende is iets waar ik elke dag een moment aan denk. Dat ik hoop dat wij nog gezond, lang en een gelukkig leven mogen leiden…De impact van het verlies van Dafne is immens. Als mijn goede vriendin, als maatje van Finn, als schakel tussen vriendschappen…mijn kijk op het leven is voor altijd anders. Niet minder mooi, maar wel anders. Ik ben zo dankbaar dat ik haar heb mogen leren kennen en dat ze ons met zoveel mooie, waardevolle herinneringen en lessen heeft achtergelaten. Voor altijd een plek in ons hart…x

Our life's journey...

2015-02-06T09:23:00.000+08:00

Alweer twee maanden voorbij en de inspiratie (en tijd) om mijn blog te schrijven was even ver te zoeken. De rust is nu enigszins terug gekeerd, alhoewel de kinderen ons altijd bezig houden natuurlijk. Maar mijn lieve vriendjes Rene en Robin zijn alweer op doorreis sinds afgelopen week. Ze kwamen aan in dezelfde week (puur toeval want ze kende elkaar niet), maar dat maakte de week ook weer heel bijzonder en gezellig druk. Rene sliep bij ons en Robin sliep bij Lynn, waar hij lange tijd geleden heeft gewoond. Nu ze weg zijn realiseer ik mij een aantal dingen 1. Wat een leuke vrienden ik heb en wat een gemis hun afwezigheid is in mijn dagelijkse leven. 2. Dat de vriendschappen na zoveel jaar weg zijn uit NL nog steeds goed zitten. 3. De eerlijkheid, openheid en directheid van ons Nederlanders is echt een openbaring en zo verfrissend (ook wel confronterend), maar vooral heel erg fijn. Ik zit ergens mee en ik krijg gelijk (ditmaal in dubbele kracht) advies, maar ook ongezouten meningen op me afgeworpen. Zowel Rene als Robin nemen geen blad voor de mond en wow....ik werd maar weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Dat is iets wat ik lange tijd niet heb mogen ervaren en ik dank jullie beiden hiervoor. Het geeft me nieuwe inzichten en dus ook weer inspiratie tot schrijven.

Ik hou deze blog bij om mijn belevenissen, ervaringen en gedachten te delen met diegene die hier graag wat over willen lezen. Maar zoals Robin en Rene mij lieten weten, is de blog bijna geen blog meer omdat het vaak toch over dezelfde dilemma’s gaat. Wat ook waar is. Maar ondanks dit blijf ik schrijven, want het blijft ook een beetje mijn uitlaatklep. Plus een blog mag gaan waar over je wilt vind ik zelf en dit ben ik! Dit is óns leven en keuzes moeten maken is hier onderdeel van. Iedereen die dit leest heeft zijn eigen uitdagingen in het leven en moet hier haar of zijn weg in zien te vinden.

Ons dilemma ‘teruggaan naar Nederland of niet’ is ons nu wel duidelijk, want we weten dat dit een keer gaat gebeuren. Nu we hier samen uit zijn komen we bij een volgende uitdaging...hoe, wat, wanneer. In onze wereld (mijn droomwereld, voor nu genaamd plan A ;-), zou ik graag ergens 2015/2016 naar NL willen verhuizen. Een vaste baan in Nederland is wel een vereiste, maar met Michel zijn werkervaring en opleiding zou dat in principe geen probleem moeten zijn. Het liefst huren we eerst en op het moment dat de bank ons toelaat wat te kopen, dan zouden we dat graag doen ergens in Den Haag/ Scheveningen. Ik zou graag part-time willen gaan werken. Zo kan er een goede balans worden gevonden in werk, kinderen en tijd met z’n vieren....Oke, dit is in een ideale wereld... Maar het gaat hoogstwaarschijnlijk niet zo lopen.

Onze eerste uitdaging waar we tegen aanlopen is werk. Michel heeft wat sollicitaties lopen, maar bij één hiervan heeft hij de baan niet gekregen. Dit was een super goede kans om binnen te komen bij een grote baggeraar in NL en zich te kunnen bewijzen. Helaas vonden ze hem niet de geschikte persoon voor de functie. Nu zijn er gelukkig meer bedrijven waar hij bij kan solliciteren, maar realistisch gezien geen talloze.

Dus er moet een plan B komen.

Want wat nou als het hem niet lukt binnen te komen bij een van de bedrijven waar hij graag wil werken? Kijk, we willen graag terug naar NL, maar we zitten niet op een schopstoel. Australie is en blijft een heel fijn land om in te wonen met geweldige mogelijkheden en zekerheid voor ons als gezin. Alles is geregeld, de kinderen zijn blij zowel thuis als op de daycare, we hebben het mooie weer en de ruimte....tja dat is het hem dus niet. Maar zonder vaste baan terugkeren naar NL kunnen we ons gewoonweg niet veroorloven en dat gaan we daarom dus ook niet doen, zeker met de huidige economische situatie in Europa in ons achterhoofd.

Plan B is daarom lekker doorgaan zoals we hier nu leven en proberen zoveel mogelijk geld te sparen als buffer voor wat wellicht komen gaat. Hoe meer dollars we op onze bankrekening hebben staan hoe meer we het ons kunnen veroorloven grote veranderingen aan te brengen in ons leven. Het meest ideale zou zijn dat Michel een baan vindt bij een grote (nederlandse) aannemer/ baggeraar die ook vestigingen in het buitenland heeft (en dan voornamelijk Australie). Als we bij zo’n bedrijf binnen kunnen komen hebben we de zekerheid van een goed en stabiel bedrijf achter ons die ons in de toekomst ook wat in Nederland zou kunnen bieden. In het ideale wereldje van plan B zouden zij dan ook de verhuizing terug naar NL kunnen bekostigen. Zo kunnen wij onze zuurverdiende spaarcentjes aan andere nuttige zaken besteden, zoals de aankoop van een huis, auto etc.

Zo, dat was weer genoeg over de ontwikkelingen rondom verhuizen of niet. We willen niet dat dit ons leven gaat beheersen op alle vlakken en dus daarom hou ik er over op. We hebben namelijk ook veel leuke dingen gedaan afgelopen weken. Ik ben met Rene naar Bali geweest, Michel heeft de kleintjes in deze 4 dagen helemaal zelf vermaakt (trots!!!), ik ben weer aan het werk bij Clancy’s wat een welkome verandering is, ik ben ook weer lekker aan het sporten met de kindjes daar in de creche, er komen een paar vrienden van de oostkust en vanuit Darwin op bezoek in maart en we gaan voor een project weer een paar weken naar Bunbury, twee uur ten zuiden van ons. Daarnaast wordt Finn 31 maart 3 jaar(!!!) en Tom 13 april 1 jaar! Time flies....Heerlijk om naar uit te kijken en we zijn echt gelukkig. Gelukkig met elkaar, onze kindjes...en uiteindelijk is dat wat het meeste telt. Soms lopen de dingen niet zoals je in je hoofd hebt en daarom passen wij onze verwachtingen hierop aan. Life will find its own path...we are just in it for the ride, so might as well enjoy it!

Veel liefs van ons vier

What if...

2014-11-21T13:57:00.001+08:00

De titel die ons leven beheerst op het moment van schrijven.. Maar nu is het de vraag, willen we nog meer verandering en weer opnieuw beginnen, met alle opstart problemen en uitdagingen die zich zullen gaan voordoen? Of kiezen we voor rust, regelmaat en "even niks"? Ons grootste dilemma dusver, met natuurlijk het verlies van Dafne en het gemis van familie en vrienden in ons achterhoofd.

Want wat als we teruggaan naar NL? Wat zal ons dit geven?
*Het allerbelangrijkste is dat we dichter bij jullie allemaal zijn. Dit wil niet zeggen dat we jullie dan ook dagelijks zien, maar het feit dat de reistijd verkort is van 24 uur naar gemiddeld 24 minuten is echt een plus. En dichterbij de mensen die voor ons nu letterlijk ad andere kant vd wereld wonen (you know who you are ;).
*De kleine dingen die ik mis (en misschien wat romantiseer) zoals op de fiets naar de winkels, bakkie op de Grote Markt, kerst in de kou, de Albert Heijn en de Hema.. hmmm ik kijk er nu eigenlijk zelf een beetje van op, maar dit is waar ik aan denk als ik NL voor me schets. Dat is het hem nou juist. Het land is niet het gemis maar de mensen...dat is waar het allemaal vandaan komt.

Wat zal NL ons ook geven?
*Meer onzekerheid op werk, woon en financieel vlak
*Minder ruimte
*Minder zon... en geloof me dat valt zwaar
*Een opstart/ aanpas/ gewenningsfase die gemiddeld een jaar tot twee jaar zal duren (denk aan inschrijving gemeente, huis huren/kopen, auto aanschaffen, zorgverzekeringen, scholen

, dokter, tandarts, problemen die veel Australische documenten hoogstwaarschijnlijk zullen geven bij nederlandse instanties, ander soort verzekeringen afsluiten, opslag regelen voor de vele spullen die waarschijnlijk niet in huis en garage kunnen staan door minder ruimte, kinderopvang (want ik zal sowieso een paar dagen moeten gaan werken) en dus minder tijd met de kinderen door kunnen brengen….Klinkt allemaal beetje negatief, maar het is wel de harde realiteit waar wij straks mee te maken krijgen.

Wat ik geleerd heb (of eigenlijk dus nog niet) is wanneer de emoties hoog oplopen, je beter je nog niet uit kunt spreken over dingen die je dan op dat moment het liefste wilt laten gebeuren. Wij hebben uitgesproken dat NL ons thuisland weer zal worden, misschien binnen twee jaar alweer. Maar nu we er beiden achterstaan terug te willen, ga je ook de goede kanten van het leven hier bekijken (maar vooral meer waarderen). Het emigratieproces is zo intens en maakt mij zo wispelturig, het is echt ongekend. Maar dat komt omdat beide opties hun voors en tegens hebben. De vier jaren in Australië hebben ons dusdanig beïnvloed dat het niet zomaar meer een beslissing is van "ja, nu weten we het zeker dat we terug willen!".

Het is niet alleen de lifestyle, maar vooral ook het feit dat wij als gezin (eerst Mies en ik alleen) alles van scratch hebben opgebouwd. Onze bankrekening was de eerste maanden in Oz zo goed als leeg, ons eerste huisje had vooral veel bij elkaar geraapte meubelstukken en vrienden hadden we al helemaal niet. Maar kijk nu eens na 4 jaar waar we wonen met onze prachtige kinderen, wat een goede baan Mies heeft, een fijn thuis we hebben gecreëerd en toch ook het netwerk wat in de jaren is opgebouwd is benoemenswaardig. Alleen ik ben mijn stuk vangnet kwijt. Mijn rots (naast Michel natuurlijk) in de branding, Dafne. Dat maakt nu de keuze waar voor we staan zo verdomde moeilijk (excuse my French). Vijf vriendinnen zijn weg uit Perth of staan op het punt te vertrekken. En een week geleden zei ik nog tegen Mies "moet ik dan wéér helemaal opnieuw beginnen met relaties opbouwen?" Het antwoord is ja.. Hoe hard en moeilijk dit soms ook is. Dit is waar Oz voor staat. Een cultuur van mensen die komen en gaan, omdat het hier nu economisch gezien een stuk beter gaat dan in veel andere delen in de wereld.

Want ondanks de intensiteit van het gemis van iedereen in NL...ons gezin en hun welvaren gaat voor alles. Ik wil op dit moment even helemaal geen verandering, omdat niemand hier nu baat bij heeft. Ik wil hier alleen door mijn verdriet heen en niet "vluchten" omdat dat dat het prettigste lijkt om nu te doen. Want dat is wat misschien rationeel gezien het beste lijkt, maar diep in mijn hart weet ik dat ik hier alle herinneringen heb liggen met Dafne en niet in NL. Diep in ons hart weten we ook dat we zo'n goed bestaan hebben opgebouwd, dat we hier niet zomaar afstand van kunnen doen. We moeten een gedegen plan hebben voordat we terug komen, met een vaste baan waar we van op aan kunnen als basis.

Zoals jullie begrijpen zal dit "wikken en wegen" proces nog even voortduren, maar het delen hiervan geeft mij meer rust. Ik neem jullie graag mee in dit bijzondere, soms verdrietige, soms intens gelukkige avontuur wat wij mogen beleven. Ik heb het gevoel dat ik alles moet verantwoorden naar anderen toe, maar weet dat dit niet zo is. Het is óns leven en dus ook onze keuze om te doen wat goed lijkt. Ik ben er voor nu uit dat hier blijven ons voorlopig meer rust zal geven, dan het hele voorbereidingsproces om te remigreren nu al in te gaan. Zo kunnen we ook niet meer genieten van ons bijzonder mooie thuisland Australië.

Tijd geeft ons de mogelijkheid om te helen, te overdenken, te genieten, te laten, te geven, te nemen en gewoon om te zijn. En dat is wat ik nu wil, gewoon even zijn en niets anders...

Liefs van ons vier

East, West, which home is best...?

2014-11-05T13:40:00.001+08:00

Lange tijd geen bericht vanuit Perth, maar daar waren genoeg redenen toe. "Lost for words..." was mijn laatste bericht en dit is nog steeds de harde realiteit waar we in leven. Mijn vriendin Dafne heeft haar leven verloren en heeft zoveel mensen met een grote lege plek in hun hart achtergelaten. We proberen allemaal op onze manier met het verlies en verdriet om te gaan en soms sta je dan ineens heel dichtbij mensen, maar soms ook heel ver weg. Want het uitleggen van je verdriet en het mensen moeten vertellen wat je op dat moment even nodig hebt is lastig. Op een afstand NL/ Oz, maar ook op korte afstand bij mensen in de buurt.

De rollercoaster waar wij inzitten heeft een zodanige val gemaakt dat ik er even niet meer uit kwam. Ik kan normaal goed mijn gevoel verwoorden en hier zelf wat mee doen door er over te praten of het op een andere manier van me af te zetten...maar dat ging hem nu niet worden. Teveel emoties die opgekropt werden en te weinig mensen om het mee te delen. Een counsellor heeft me hier bij kunnen helpen, door wat richtlijnen te geven en me daar per week aan vast te houden. Het is zoiets waar veel mensen nogal sceptisch tegenover kijken, maar halleluja voor deze vrouw. Zij kan de juiste vragen stellen, mijn gevoel op een bepaalde manier bewerken en mij helemaal vrij laten om te zeggen wat ik denk. Iets wat ik heel erg nodig had/ heb.

Naast dat we het grote verlies een plek moeten geven, is Michel zó druk met werk geweest dat ik hem ook even uit het zicht verloor. Esperance was een lang en intens project, maar gelijk opvolgend kwamen er een aantal andere projecten aan. Michel werd weer volledig opgeslokt door de werkzaamheden en druk waardoor hij zichzelf niet meer was. In dezelfde tijd kwam mijn lieve halfzus Margreeth mij weer opzoeken om ons te helpen en gezelschap te houden in deze moeilijke tijd. Zo fijn! We hebben hele fijne dagen met elkaar doorgebracht en heb veel kunnen praten over van alles en nog wat. Ook haar viel het op dat het tussen Michel en mij even wat stroef verliep door de afwezigheid van Michel. Gelukkig hebben Michel en ik nadat Margreeth weer naar NL vertrok tijd samen gehad en kunnen praten over hoe het allemaal gaat. Michel zag zelf ook in dat zijn prioriteiten soms wat verkeerd liggen en omdat hij zo gefocust kan zijn op werk, hij geen oog meer heeft voor wat er in zijn omgeving gaande is. Ik heb hem, net zoals Finn en Tom, hard nodig nu. Meer werken vanuit kantoor en minder taken op zich nemen die niet eens zijn verantwoordelijkheid zijn hebben al een hoop veranderd.

Want in de tussentijd hebben Finn én Tom zo'n groei doorgemaakt, waar je als ouders zijnde alleen maar heel heel trots op kan zijn. Finn slaapt sinds twee weken in een grote mensen bed, praat de oren van onze kop ad (in het Engels/ Nederlands), is bijna zindelijk én is van zijn speen af (door ze van de één op andere dag weg te gooien)! Ik weet het...een beetje veel in één keer, maar mijn gevoel zei dat hij er klaar voor was. En het resultaat is dat hij opeens zo'n grote jongen wordt dat wij er zelf een beetje van schrikken. Tom is nog steeds wel baby ;), maar gaat ook super goed. Hij rolt van buik naar rug en andersom, eet drie keer per dag vast eten en brabbelt wat af. Nog geen 7 maanden is hij, maar jeetje wat gaat het allemaal snel..

Nu Michel en ik wat tijd hadden om alles op een rijtje te krijgen werd het ook duidelijk dat een reis naar NL er nu niet in zit...Mede door alle gebeurtenissen en drukte van afgelopen maanden hebben we besloten om dichtbij huis te blijven en het wat rustig aan te doen. Een vakantie met z'n vieren naar de Oost kust of Nieuw Zeeland gaat het waarschijnlijk worden. Het ge-ren en gevlieg wat in NL onvermijdelijk is, slaan we een keer over. Best jammer, maar ook wel even lekker om echt eens een mooie trip als gezin te maken en wat meer van onze omgeving te zien.

Het verliezen van een belangrijk persoon in je leven is iets wat ik nog nooit heb meegemaakt. Het heeft me veranderd en is iets wat ik voor de rest van mijn leven met me mee draag. Het heeft ook onze kijk op leven in Australie veranderd en er zullen dan ook beslissingen gemaakt moeten worden in de nabije toekomst.. Hier blijven, teruggaan…het kan alle kanten opgaan. Maar vast en zeker meer hierover in mijn volgende blogposts.

Life is fragile and therefore so precious...no time to waste. Make the most of every day lovely people...

Veel liefs van ons vier

Lost...

2014-07-20T22:55:00.000+08:00

Ter nagedachtenis van mijn vriendin Dafne die nog zoveel te geven had..omgekomen in de MH17 ramp. Terugkomend van een interessante twee weken in NL wat het begin was van een mooie carierre als Nederlands lerares in Perth. Die twee weken die eigenlijk niet meer nodig waren voor een "NL fix", want ze waren in april al geweest. Maar de uitdaging van een nieuwe baan en een veelbelovend toekomstbeeld maakte deze reis natuurlijk meer dan waard.... zo had het moeten zijn.

Dafne had zin om naar huis te komen en het mooie leven wat ze hier al 4 jaar leidde met Werner verder samen aan te gaan. De toekomst lachte hen toe...nu lacht niks en niemand meer. Alles lijkt overschaduwd te worden door black and grey skies...ondanks dat ik uitkijk op een prachtig blauwe oceaan en helder blauwe hemel.

Dafne was voor mij een vriendin die het leven in een nieuw land zoveel mooier maakte. Die vriendin die ik elke dag sprak om te vragen hoe haar dag was en wat wij allemaal hadden gedaan. Dafne was Finn's beste maatje vanaf z'n geboorte....samen met Boab.

Een leven opbouwen in een ander land is niet makkelijk, maar gelukkig hadden we elkaar gevonden. Dafne, Werner, Heidi, Bart en de kinderen zijn onze familie in Perth en daar is een groot gat ingeslagen wat nooit meer opgevuld kan worden.

Want zo iemand als Dafne, daar is er maar eentje van. Dafne had een sprankeling in haar ogen en was altijd zo positief en lief voor anderen. Ze was een mooi en bijzonder mens waar ik veel om ben gaan geven in die 4 jaar. Daarom heb ik pijn, pijn in mijn hart, want ik weet hoeveel mensen haar prachtige ziel zullen gaan missen...

Wees lief voor anderen en zuinig op elkaar lieve mensen...

I'm lost for words now..

Holy moley...

2014-06-30T20:09:00.000+08:00

What did just happen over the last few weeks....? Een nieuwe baby in ons leven, schoonouders op bezoek, een meid die we niet kende in ons huis als hulp, mama en Margreeth op bezoek en nu....nu alweer 3 weken in Esperance.

A lot has happened so it seems....op dit moment zitten we nog middenin ons avontuur hier in het mooie dorp aan de Indische Oceaan. Ik prijs me elke dag gelukkig als ik de knop van de rolgordijnen indruk en deze glijden naar boven met dan een uitzicht op....
Ja is het niet prachtig!? Wie wil nou niet zo elke dag wakker worden. Maar het geluksmomentje wordt nog eens versterkt als ik naast ons bed in mijn kleine man z'n ogen kijk en die dan oplichten van blijdschap. En dan nog die andere kleine man die maar al te blij is om mij en zijn broertje een dikke kus te geven. Yes, life is sweet down here, maar ook hard werken met twee mannen om voor te zorgen.

Marleen, ik kan alleen maar zeggen dat ik je heel erg dankbaar ben voor al je hulp en je goede zorgen voor onze mannetjes de afgelopen weken. Die zijn helemaal blij met jou...je weet onderhand beter hoe Tommy stil te krijgen dan Michel (maar dat neem ik je niet kwalijk hard werkende man van me...:).

Zoals ik al zei, het is geweldig om hier te zijn, maar een hunkering naar een wat normaler en rustiger leven back in Perth is er zo langzamerhand wel. Eventjes samen na een lange en drukke dag en de weekenden samen vrij en het huis weer tot ons zelf hebben lees; ons eigen huis....ja dat is wel weer iets om naar uit te kijken. Marleen zal 5 juli vertrekken en wij zullen hier blijven tot het project is afgerond en de boot op weg naar Fremantle is. Dan zullen we met een huurauto langs de kust terug rijden naar Perth. Een week of wat zullen we hierover doen, dus zoals het er nu uitziet zijn we voorlopig nog niet terug.

Soms ben ik het wel een beetje zat om van huis weg te zijn en niet onze vrienden uit Perth in de buurt te hebben, maar ik probeer elke dag een klein geluksmomentje te vinden. We zitten hier nu op deze prachtige plek en hebben zo lang hulp gehad...allemaal dingen om dankbaar voor te zijn. Maar toevallig zei ik vandaag nog tegen Marleen...nu het in NL zomer is, het Nederlands elftal maar blijft winnen en de spanning stijgt en gezelligheid in de kroegen en op het strand te vinden is...hmm ja dan zou ik wel even daar willen zijn.
Mijn gezin is me alles waard, maar je onder andere mensen bevinden en misschien een middag/ avond zonder kids is iets wat ik nauwelijks tot niet heb meegemaakt tot dusver. Maar goed, genoeg geklaag....het is nu zo en niet anders en over een paar jaar zou ik waarschijnlijk willen dat de kinderen juist meer tijd met ons zouden doorbrengen. We gaan in ieder geval uitkijken naar december aangezien het niet ons zal gaan lukken om in september naar NL te komen. Dan zal onze kleinste man alweer 8 maanden zijn! Time flies...

Liefs van ons vier

Welcome to my world...

2014-05-26T14:30:00.000+08:00

Welkom in de wereld van Annemarie waarin alles letterlijk op zijn kop staat. Ik moet even een aantal van deze dagelijkse momenten die ik meemaak en me soms tot totale waanzin drijven met jullie delen. En nee, dit is geen ‘cry for help’, maar meer een entertainend stukje tekst voor de mensen die dit al hebben meegemaakt, nog zullen gaan meemaken of door dit te lezen nooit mee willen maken.

Welcome to my world waarin ik s’avonds doorgaans met huilend kind op mijn arm mijn andere kind aan het corrigeren ben en ondertussen twee pannen op het vuur aan het bedienen ben.

Welcome to my world waarin een glas wijn in de avond niet voldoet, eerder een fles…helaas zal mijn kind hierdoor enigszins intoxicated in slaap vallen wat ook niet de bedoeling is.

Welcome to my world waarin scheten laten (op de scheten app of in het echt) werkelijk de highlight van de dag zijn voor de mannen.

Welcome to my world waarin het maar goed is dat we een goedkope IKEA bank hebben aangeschaft aangezien deze als springkussen/ stoeiplek wordt gebruikt.

Welcome to my world waarin s’avonds (of überhaupt) douchen een luxe is voor mama (die onder de borstmelk en kots van haar baby zit).

Welcome to my world waarin reizen naar onbekende plekken met een rugzak mee wel een droom uit een ander leven lijkt.

Welcome to my world waarin een tripje naar de supermarkt met de auto wel een militaire oefening lijkt….met de planning en precisie van het timen, inpakken van de tas, beide kinderen gevoed en happy de auto in krijgen en dan ook zo houden tijdens het winkelen….pffffff.

Welcome to my world waarin boos worden op je kind soms met een schaterende lach (van ons) in de gang eindigt…2 jarigen kunnen zooo ondeugend (en dus eigenlijk heel schattig) kijken dat het nauwelijks mogelijk is om boos op te worden.

Welcome to my world waar je het sexy vindt wanneer de vader van je kinderen met lego en afstand bestuurbare vliegtuigjes aan het spelen is, who would’ve thought…

Welcome to my world waarin de gedachte aan een nacht ongestoorde rust en een relaxte bank-hang-dag mij soms met weemoed doen terug laten denken aan de tijd zonder kinderen…is best erg dat ik dit schrijf, maar wel eerlijk toch..?

Welcome to my world waarin ik soms s’ nachts net zoveel aan het multi-tasken ben als overdag omdat mijn ene kind zich beroert voelt en alleen maar om “mama mama mamaaaaa” roept en waarin de andere ook laat weten dat hij mamaaaaaa wil aangezien hij honger heeft en ja inderdaad hoe dit op te lossen. Kom ik op het volgende punt....

Welcome to my world waarin ik niet wist dat ik zo goed in multi-tasken was en omdat je het alleen moet doen in sommige gevallen het beste in jezelf naar boven brengt (en soms het slechtste….zie het volgende punt)

Welcome to my world waarin ik mij heb voorgenomen nooit mijn kind een lollie of een koekje te geven terwijl ik boodschappen aan het doen ben, maar mijn twee jarige met geen mogelijkheid stil krijg en dus overstap op de zondiging van elke moeder…geef ze iets wat vol me suikers en calorieën zit.

Welcome to my world waarin ik mij heb voorgenomen nooit te schreeuwen (of netter gezegd mijn stem te verheffen) omdat ze dan hetzelfde gedrag kunnen vertonen. Ik sla alle goed bedoelde en verantwoorde adviezen overboord, want deze aanpak werkt namelijk heel goed bij mijn kind.

Welcome to my world waarin de liedjes van Peppa Pig en The Wiggles maar niet uit mijn hoofd verdwijnen.

Welcome to my world waarin het terugzien van foto’s van mezelf voordat ik zwanger was mij een beangstigend gevoel geeft of het ooit nog goed komt.

Welcome to my world waarin ik niets liever wil dan dit….ok sommige momentjes mogen gewist worden, maar verder is het allemaal goed zo. Ik voel me een bevoorrecht mens en wil op dit moment niks veranderen aan ons hectische, drukke maar gezellige bestaan hier in Perth…. Of Esperance. Nog een paar weken en dan vliegen we met gezin die kant op. Michel is daar al een aantal keer in de week te vinden om alles in goede banen te leiden en ik kijk er eigenlijk ook wel heel erg naar uit. Andere plek, mooi groot huis waar we in mogen zitten, geweldig mooie natuur…we gaan er het beste van maken zoals je kunt lezen.

Maaaaar eerst krijgen we nog bezoek van mijn moeder en halfzus die op het moment van schrijven net aangekomen zijn. Ze zullen twee weken bij ons verblijven en ik hoop dat ze het leuk zullen hebben bij ons.

We hebben de afgelopen twee weken ook nog iemand anders in huis gehad, Marleen genaamd, die met haar vriend door Oz aan het reizen is. Haar vriend is tijdelijk voor Michel aan het werk om wat geld bij te verdienen om zo de rest van hun reis te kunnen betalen. Marleen wilde ook graag wat doen tijdens zijn afwezigheid en zo kwam ze bij ons terecht en helpt ze mij met de twee mannetjes als een soort nanny/ au pair . Ze heeft daarnaast besloten om mee te gaan naar Esperance aangezien haar vriend daar ook aan het werk gaat voor Michel.

Zo heb ik de eerste drie maanden van Tom zijn leven een flinke hulp….twee kindjes is zoals we hier in Oz zeggen “full on” en daar is niks van gelogen. Maaaar we kijken ook wel weer uit naar wat quality time met gezin alleen hier in Perth. Nu maar zien wanneer de rust voor ons gezin weer terugkeert met alle drukte van Michel's werk… We will keep you posted!

Liefs van ons vier

P.s. We wilde iedereen nog hartelijk bedanken voor alle lieve kaarten en cadeautjes die we hebben ontvangen! Sorry dat ik geen persoonlijke reactie heb verstuurd, maar helaas wat druk op het moment.

Euphoria…

2014-04-30T20:46:00.000+08:00

2 weken en 3 dagen geleden zijn wij papa en mama geworden van een prachtig klein mensje, Tom Rover Willemen genaamd. Alle 10 vingers, 10 teentjes en de rest zit erop en eraan en ik kan alleen maar zeggen, wat een wonder weer dat een mensje zo mooi afgeleverd kan worden na 9 maanden groeien. Euforisch is hoe wij ons voelde na toch een klein beetje teleurstelling toen ik wederom op de operatietafel belandde voor een keizersnee. Gelukkig heb ik de bevalling ditmaal heel anders mogen ervaren dan de eerste keer; ik had minder hoge verwachtingen dat het dit keer wel allemaal zou lopen zoals ik wilde. Ik ben weer tot het einde gekomen op eigen been, maar toen zei de dokter dat ik een medische conditie heb CPD genaamd oftwel Cephalo-pelvic disproportion. Mijn bekken zijn niet goed gepositioneerd om het hoofdje van de baby er goed door te laten komen. Nou goed, het is zoals het is en het gaat uiteindelijk om het eindresultaat….en dat is Tommy!! Wat een heerlijkheid en zo anders dan Finn. In uiterlijk en ook al qua innerlijk. Hij lijkt meer op Michel, heeft lange dunne vingers (niet zoals de kolenschoppen van Finn) en is wat fijner in zijn gezicht. Hij huilt wat minder dan Finn deed in het begin, maar doet verder alles wat elke baby zou moeten doen.

We zijn na 5 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen lekker naar huis gegaan en een paar dagen later stonden opa en oma Willemen al op de stoep, wat ontzettend fijn is. Finn is heel lief voor zijn broertje maar heeft uiteraard wel aandacht nodig en nu ik niet zo mobiel ben en daarnaast als melkmachine voor Tommy fungeer, is het echt fijn om wat mensen om ons heen te hebben die je een beetje kunnen bijstaan en helpen met de dagelijkse bezigheden. Want ik was even vergeten hoeveel vuile was zo’n kleintje kon produceren….en hoe vies een huis kan worden in 2 dagen tijd….en dat het eten voorbereiden een stuk makkelijker is als je kindjes wat ouder zijn…maar goed allemaal zaken die te overkomen zijn.

Michel is niet echt vrij geweest, maar heeft gelukkig een baan waarin hij vrij is om te gaan en staan waar hij wilt. Ondanks dit is hij ontzettend druk met de voorbereidingen voor de twee projecten die binnenkort zullen gaan starten, in Esperance en daarna Adelaide. Ik heb besloten om Michel te vergezellen als mijn moeder en halfzus 8 juni weer terug naar NL vliegen, wat betekent dat er geen rust voor ons is de komende maanden. Spullen inpakken, verschepen naar plaats van bestemming en daar voor een korte periode opnieuw je thuis maken is wat ons te wachten staat. We hebben ons erbij neergelegd dat het hectisch, druk en een wat onvoorspelbare tijd zal worden.. maar ik denk maar zo; we leven maar 1 keer, pak de kansen en uitdagingen die op je pad komen aan en we komen er samen alleen maar sterker uit. Ik heb het besluit genomen om mee te gaan omdat ik Finn, Tom en mezelf niet zonder papa en man een paar maanden ergens anders zie leven. Dus dan doen we het zo. We zien het maar als een kleine Oz trip en waarschijnlijk komt het allemaal best goed daar. Eerst maar eens een beetje settelen met Tom, de nachten door komen (want die zijn weer kort en onderbroken) en genieten van het gezelschap uit NL.

En ook wennen aan het feit dat we nu papa en mama zijn van twee kinderen. Soms dringt het nog niet helemaal tot me door; het gaat allemaal zo snel! Ik weet in ieder geval wel al dat ik dit aan kan. Ik ben nu beperkt omdat ik niet kan rennen vliegen springen zoals een moeder van meerdere kinderen doet, maar wanneer de wond geheeld is en ik weer een klein beetje normale nachtrust kan krijgen (ik weet het, dit duurt nog even….) dan sta ik mn mannetje weer. En kan ik mijn mannen weer helemaal aan. Want ik kan je wel vertellen…..dit is een echt echt echt mannenhuis. Rennen door het huis, springen van bedden, banken, boeren, scheten, stoeien, kilo’s zand in huis, smerige modder voetjes en handjes…ik hou er van! En ik hou zielsveel van mijn mannen. Euforisch voel ik me, met het geluk en de rijkdom van een gezin als dit.

Oh en dan nog even dit…voor diegene die "Rover" zooooo'n rare naam vinden om aan een kind te geven…..Wat dacht je van Paas, Polo, Kip, Tong of….Wous????? Rover heeft uiteindelijk nog een betekenis wat ergens op slaat. Rover betekent in het Engels namelijk 'wanderer' of 'traveller' en dat is wat onze kindjes zijn….kleine wereldreizigers :) zo.... blij dat nog even gezegd te hebben.

Veel liefs van ons VIER!!