The Write Stuff! by Marialena

Μικρό Ερωτικό: Ως τις Έξι

2026-03-30T18:26:00.000+03:00

Περίμενέ με, θα ρθω μου πες

Ως τις έξι

Πριν σκοτεινιάσει θα μαι εδώ κοντά σου

Μου πες

Κι εγώ κοιτούσα το Ρολόι να γυρνά

Ατέρμονα

Κι οι δείκτες πέρασαν το Έξι ακριβώς

Το και μισή και προχωρούσαν

Όπως πάντα,

Μα εσύ δεν ήσουνα Εδώ μαζί μου

Όπως μου πες

Τι να υποθέσω, τι να φανταστώ

Ονείρατο του Αγέρα

Πες μου,

Πως το ως τις έξι σε πρόλαβε

Και σε καθήλωσε τάχα εκεί που ήσουν?

Φευ, λόγια ά-λογα, λόγια χαμένα

Κι οι δείκτες του ρολογιού να τρέχουν

Σ' ένα ταξίδι που το έκαναν ξανά

Χωρίς Εσένα.

Περίμενέ με θα ρθω, μου πες,

Ως τις Έξι

Κι έτσι η Μοναξιά ενδύθηκε το Χρόνο

Και ταξίδεψε σε μέρη μακρινά

Δίχως Κανέναν.

Άνοιξη

2024-05-01T19:00:00.000+03:00

Άργησες Άνοιξη να ρθεις και με προσπέρασες

άφησες πίσω σου ολάνθιστες πλαγιές με μαργαρίτες

και παπαρούνες που στο βοριά ξεψύχησαν,

μα η ορμή σου δε σταμάτησε στο Χρόνο,

μήτε στου ανθρώπινου το νου τα προπετάσματα.

Σου πα θα φύγω, θα χαθώ και με προσπέρασες

αδιάφορη μες την αιειφορία σου,

αδυσώπητή μου Άνοιξη, πλανεύτρα

κι έστεκα μόνη να κοιτάζω τη Πνοή σου,

καθώς στροβίλιζες την Αύρα σου στα χλοερά λειβάδια.

Έτσι είναι η Δύναμη της Φύσης μου ψιθύρησες

και ποιο το νόημα να παρακούσεις την Ορμή μου,

δεν έχω λόγο να το κάνω σου προέταξα

μα συ ήσουν ήδη μακρυά στο Χωροχρόνο,

να καπηλεύεσαι το Θάμπος της Αιώνιας Ομορφιάς σου!

Ροή

2023-11-16T23:47:00.000+02:00

Ροή,
ροή των πραγμάτων
σαν την απολιθωμένη λίθο που στέκει ορθή
κόντρα στον Άνεμο
εις τους αιώνας των αιώνων,
Εκ-ροή συναισθημάτων αξόδευτων
και μακαρίως φυλαγμένων στο σεντούκι,
μη τυχόν φανερωθεί η Πρόθεσις
και ευτελιστεί μέσα στο πλήθος των αντιλάλων.

Συρ-ροή εκφαινουσών εκρήξεων
μέσα σε μια ψυχή που άλλα θέλει να κυνηγήσει
σαν τις Πεταλούδες στο Κήπο των Θαυμάτων,
ή σαν Ολογράμματα στη διάσταση της Φαντασίας,
μέσα από την Από-ροή ενός καρδιακού χτύπου
ενός αντίλαλου που θεριεύει στο μυαλό
και συγκαλείπτει κάθε ήχο που παράγεται
και κάθε ηχώ που αναπαράγεται,
καθώς η ώση γίνεται η κινητήριος δύναμη
προς την εκπνοή των συνεθλιμμένων πόθων.

Εισ-ροή του Φωτός
και του Αέρα που αναπνέουμε
με την ατέρμονη διάθεση να γίνουμε
Φαέθωνες με το Άρμα του Ηλίου
χωρίς η επαλήθευση του μύθου
κατ' ανάγκην να συμβεί σε εμάς
που άλογα διαπλάθουμε εικόνες
ξέχωρες από τους ορισμούς της Μοίρας.

Απορ-ροή εν τέλει του ζητούμενου
ως ποθούμενου του τετελεσμένου,
αφού γνωρίζεις εξ αρχής το αποτέλεσμα
μη προσπαθείς άδικα να μεταβάλεις
το κίνητρο ή ακόμα τη πρόθεση,
γιατί μόνο σταλάζεις ενοχές
και απογοητεύσεις στον άγονο κήπο
των δικών σου ανθέων,
που με τόσο κόπο φύτεψες
για να φυτοζωήσουν για χάρη σου,
μέχρι να τα ποτίσεις με την Αγάπη
που προσδοκάς να βρέξει στη ψυχή σου.

(c) Marialena, 30.09.2019

Φιλί σκορπιού

2023-02-01T22:23:00.003+02:00

Φιλί σκορπιού τα χείλη σου
με καίνε σαν τ' αγγίζω,
με σκίζουν σαν τ' ακουμπώ
μα δε λυγώ, ούτε σκιρτώ,
καθώς με βασανίζουν.

Φιλί σκορπιού το βλέμμα σου

Καθώς κοιτάζω εσένα

Μία συνουσία μυστική
Απόκρυφα παροπλιστικη,

Στης ξενιτιας τα έρμα.

Φιλί σκορπιού, δείγμα ερπετού,

Χαμένο μες τη ζούγκλα

Εκεί που βρήκες να κρυφτείς

Σα θηραμα να θηρευτεις,

Απ της φυγής τα ορνια.

Φιλί σκορπιού τα χείλη σου

Αλλόκοτα μου μοιάζουν

Δίχως ανθρώπινη πνοή,

Μήτε χαρά, ούτε ψυχή

Αποκοσμοι αλαλλαγμοι,

Καθώς αναστενάζουν...

Παραμιλητό

2022-11-28T23:04:00.001+02:00

Βγήκα στο κρύο και στη λησμονιά

και σ' έψαχνα

μήπως στεκόσουν ασάλευτος εκεί

που σ' είχα αφήσει στο παραμιλητό μου,

ή αν τύχαινε ν' ακολουθήσεις

τα βήματά μου

αναζητώντας σε μέρα και νύχτα

εκεί που κάποτε είχες ανθίσει.

Κάλυψα το λαιμό μου μη παγώσει

γιατί ο βοριάς δεν άφηνε περιθώρια

να βγω σαν πληγή που αιμορραγεί

για να μ' αναγνωρίσεις,

σκέψου μονάχα πως σχεδόν εξαϋλώθηκα

καθώς μέσα στ' αγιάζι κυνηγούσα σκιές

που έμοιαζαν ίσως κάποτε με τη δική σου

μέσα στο παραμιλητό μου.

Και περπατούσα κόντρα στο καιρό

και στην ανάγκη να σε βρω ξανά,

εκεί που το μυαλό ήθελε να σ' εντοπίσει,

στις ατραπούς του ονείρατου

μα και στης μοναξιάς τ' άσαλευτα τοπία,

ηρωϊκή έξοδος από τη σήραγγα

που περπατάς μα ακόμα μέσα της είσαι,

όσο σε σκέφτομαι ξανά στο παραμιλητό μου.

Η Χώρα Του Λευκού Και Του Γαλάζιου

2022-09-21T17:41:00.000+03:00

Έκανα κύκλους, έκανα
και βγήκα από το γκρι
έστω για λίγο,
πήγα στη χώρα του λευκού
και του γαλάζιου
κι αναθάρρησα
κι είπα στον εαυτό μου
κοίτα,
υπάρχει ελπίδα αν το θες
υπάρχει κι άλλη ζωή
από αυτή που ξέρεις,
από αυτή που ζεις
και σε ορίζει.

Στη χώρα του λευκού
και του γαλάζιου
πήρα τον ήλιο αγκαλιά
και πορεύτηκα,
είδα τη θάλασσα παντού
κι αγαλλίασα,
τι θέλει ο άνθρωπος
για να ναι ευτυχισμένος
θε τη γαλήνη μέσα του
και το χαμόγελο να διαγράφεται
στο πρόσωπό του,
θελει ανθρώπους γύρω του ευτυχείς
και την αυτάρκεια του εδώ και τώρα.

Και γύρισα σπίτι γεμάτη
απ' τη γλυκειά κούραση του ταξιδιού
στη χώρα του λευκού
και του γαλάζιου,
μα παρά το κρύο και τη προσπάθεια
επέστρεψα χαρούμενη
και γεμάτη,
που τα κατάφερα έστω για λίγο
να βρεθώ αλλού
μ' άλλους ανθρώπους γύρω μου
και άλλη λαχτάρα μέσα μου.

Ενύπνιον

2022-06-28T19:15:00.000+03:00

Κοιμησου κόρη όμορφη

Προικιά να σου χαρίσω,

Θε να σου πλέξω στα μαλλιά

Τ' άστρα της Οικουμένης,

Λουλούδια νυχτολουλουδα

Π' αρώματα σκορπίζουν,

Θα τα κρατώ στα χέρια μου

Μέχρι να σ' ανταμώσω.

Κοιμήσου κόρη όμορφη,

Όνειρα να σε ντύνουν

Από εκείνα π' αγαπώ

ως τα δικά σου μαθια,

Κόρη μου εσύ μονακριβη

Και πολυχρονεμενη,

Θα σε κρατήσω αγκαλιά

Εδώ μες τη καρδιά μου...

Marialena, (c) 28.06.2022

Real Love

2022-05-06T23:24:00.000+03:00

I'm lying in my bed and looking at your pillow
things have changed
and nothing seems to matter anymore.
Where's the shape of your head carved,
the smell of your hair in the linings
where are you when I need you
to be there for me,
to catch me when I fall and
when I need to find shelter in your arms.

Tell me where all the love has gone
now that you are present only in my mind
and when friends tell me how nice you behave
while I can still recall all the misery I went through
because of you.
People talk and make stories in case of another chance
they speak and know nothing at all,
they seem to ignore where the real love has gone
when everything goes wrong in a suicidal affair
where nothing makes sence
except from the love that we had for each other.

Real love is when your pillow fills up
with your body lying down on the bed
when we are there for each other
and not living at the expence of one another,
it all about the strength you find to carry on
even when the skies aren't blue anymore
and the going gets tougher,
but you don't give up and you don't give in
to your self destruction and your weaknesses.
Real love is when you hold hands
and you don't let them go no matter what
because you care for each other
and you don't want to jeopardise
all the things that you have made real,
the chemistry, the magic, the support,
yes that's what real love is all about
and a good laugh to share often
along with memories that will last you for a lifetime.

(c) Marialena, 19.02.2019 (real love where do we come from, real love lead the way...)

Παραμονή Αγίου Βαλεντίνου

2022-02-23T23:08:00.000+02:00

Παραμονή Αγίου Βαλεντίνου απόψε,
κρύο και βροχή στο παραθύρι μου
έχει χειμώνα ακόμη έξω
και στη καρδιά το μάγκωμα
αυτή η ανάμνηση,
το απωθημένο πες,
μαζί με τα χαιρετίσματα που στέλνεις
με φίλους μας κοινούς όταν τους δεις
κι εγώ να ματώνω
να πονάω ακόμα πολύ
να κλαίω στα κρυφά από συγκίνηση,
για τα χρόνια που χάθηκαν
για τον έρωτα που έλιωσε
σα χιόνι στη πρώτη ηλιαχτίδα.

Όχι για σένα που βουρκώνεις
όταν με σκέπτεσαι,
έχασες μια καρδιά που σ' αγάπησε,
έχασες το κορίτσι σου
εμένα που με ποδοπάτησες
μέσα στα σκοτεινά σου μονοπάτια
γιατί πες μου γιατί
μα απάντηση δε θα πάρω από σένα
ούτε από μένα όσο κι αν το ψάχνω,
αν ήθελες μπορούσες να μασταν αλλιώς
αγαπημένοι μαζί, ξεκάθαροι,
όχι μπλεγμένοι στο μίτο της Αριάδνης
στο Λαβύρινθο
με τον Μινώταυρο να μας κατασπαράσσει
κι ό,τι άφησες να το πάρω πια μαζί μου
και να το γλύφω σαν σκυλί να γιάνει.

Παραμονή Αγίου Βαλεντίνου απόψε
τρέμω που αύριο θα είμαι πάλι μόνη
και όσο κι αν το απέφευγα μαζί σου
να ελπίζω,
ήθελα πάντα ν' ακούσω τη γλυκιά κουβέντα
το "είσαι η γυναίκα μου",
αυτό το "Σ' αγαπώ"
που βγαίνει απ' τη καρδιά
στα ξαφνικά,
όχι επειδή αύριο θα ναι γιορτή τάχα
για τους ερωτευμένους,
αλλά γιατί το νιώθεις και το λες
και το εκφράζεις με κάθε ευκαιρία
όταν σε κατακλύζει,
όταν στη τελική αυτό μετράει να το πεις
όχι μονάχα σε γιορτές, αλλά και κάθε μέρα!

(c) Marialena, 13.02.2019 (hello again...)

Οκτώβρης

2021-10-01T10:51:00.000+03:00

Σαν πίνακας με τους μήνες του Τσαρούχη έμοιαζες
Οκτώβρη,
νέος, ωραίος, ευσταλής κι ελπιδοφόρος
του Έρωτα κομιστής φάνταζες,
μες τη λαχτάρα ν' αγγίξω τη μορφή σου.

Η αύρα σου εξέπεμπε το Φως του Ήλιου
Οκτώβρη,
τότε που η φύση ομορφαίνει χάρη σε σένα
όταν τα φύλλα βάφονται ξανθά
λίγο πριν παραδώσουν στη γη το αποτύπωμά τους.

Γι' αυτή σου τη πνοή, τη γοητεία στα μάτια σου
σ' ερωτεύθηκα Οκτώβρη,
με ένα αίσθημα παράδοσης στα δυο σου χέρια
στα φιλιά και τα χάδια σου τα λατρεμένα.
που τόσο πόθησα.

Κι ήρθαν άλλες εποχές και άλλοι μήνες πέρασαν
Οκτώβρη,
κι έμοιαζε ο χρόνος σαν τη Ναυμαχία της Χίου
κι όχι σαν τον Άγγελο στους πίνακες ζωγραφικής,
που τόσο σου έμοιαζαν όταν μονάχα σε φαντασιωνόμουν.

Κι αν τα φιλιά σου δε πρόλαβα να σβήσω
Οκτώβρη,
είναι γιατί τη γλύκα σου δε χόρτασα να ζω...

(c) Marialena, 01.10.2019 (10 years apart, what still remains...)

Μύρισα Βροχή

2021-06-11T17:48:00.003+03:00

Μύρισα βροχή κι απόρησα

καταμεσής της Άνοιξης

μια μυρωδιά ωραία

μα παράταιρη,

που θύμησε στο μέσα μου

μνήμες μη εκφρασμένες.

Κουκούλι στη ψυχή

και αγέρας,

που παρασέρνει στη θωριά του

το Είναι μου.

Μύρισα βροχή λουλουδιασμένη

κι έμεινα να κοιτώ τον ουρανό

αν βρέξει,

κάπου κοντά ή πιο μακρυά δε ξέρω,

άραγες πες μου θα βρέξει τάχα

ή μήπως την ώρα που

σε σκέπτομαι,

αφήνομαι σε σκέψεις παράταιρες

και εφησυχασμένες.

Κοίξατα τον Ουρανό στο βάθος

κι απόρησα,

από που ήλθε ετούτη η μυρωδιά

της Βροχής,

του Νοτισμένου Σύννεφου,

του αλαργηνού,

του ξεχασμένου?

Μύρισα βροχή κι απέμεινα

με μάτια κλειστά

να ονειρεύομαι,

πως εβρισκόμουν σε μονοπάτια σκιερά,

που οι Νύμφες της Βροχής εφανερόνονται

σαν τα φύλλα δακρύσουν

και κυλήσει η σταγόνα στα ριζά,

για να τα ζωντανέψει.

Τυφλές Ελπίδες

2021-04-23T17:58:00.000+03:00

Δεν είμαι χορτασμένη φιλιά και χάδια
δε πρόκαμα,
δεν είπα ποτέ στον εαυτό μου ότι έζησα
στιγμές αγάπης κι έρωτα που διαρκέσαν.

Όχι εγώ, όχι, δεν ήταν τυχαίο που την αγάπη
τη φοβόμουν,
γιατί δεν άντεχα να καταντήσει χτήνος
ούτε θέλησα ποτέ να τη προδώσω.

Γι' αυτό δε πρόλαβα να σε χορτάσω
να νιώσω ασφαλής στα δυο σου χέρια,
να βρω τον άνθρωπο μου κατάλαβες,
δεν ευτύχησα.

Εύκολα θα μου πεις ότι φταίω
δεν αντιλέγω,
φταίω στο ότι πίστεψα στο θαύμα της αγάπης
και στη ψευδαίσθηση του έρωτα για πάντα.

Δεν είμαι χορτασμένη φιλιά και χάδια
σου λέω,
μ' αυτό ζω και πορεύομαι μονάχη πια
με τις τυφλές ελπίδες να με διαφεντεύουν.

(c) Marialena, 08.02.2019

Μικρό Ερωτικό: Η Αγκαλιά

2021-01-21T17:26:00.000+02:00

Να σ' αγκαλιάσω μια φορά

και να σ' αποκοιμήσω,

έτσι όπως έκανα παλιά

χαιδεύοντάς σου τα μαλλιά,

φιλώντας σε στο μέτωπο γλυκά

σαν να σουν το μωρό μου.

Έτσι γεννήθηκε μες το μυαλό η οπτασία

το όνειρο εκείνο το πικρό,

το παραπονεμένο.

Να σ' αγκαλιάσω ήθελα ξανά

να νιώσω τ' άρωμα της ζεστασιάς σου,

το χτύπο της καρδιάς εκεί που γέρνω

το σώμα σου μονάχα πια δικό μου.

Μα τα οράματα στην έρημο

της μοναξιάς ξεσπούν σε ανεμοδύνες,

όσο εγώ αναζητώ μες του αγέρα τις ριπές

τον κόσμο τον δικό σου,

που τάχα μες στην αγκαλιά μου

θα βρεθεί και θα με γαληνέψει.

Κι αυτά τα λόγια τα άψυχα

και τα ξεψυχισμένα αχ!

τι ειρωνεία έχουν μέσα τους,

όταν η Γη γυρίζει

κι όταν τ' ανθρώπινα θαρρώ,

με κοροϊδεύουν.

Στην αγκαλιά μου ήθελα για λίγο

να σε έχω πάλι αγάπη μου,

να σε κρατώ με του ροδόσταμου

την εξαίσια ευωδία στα χέρια μου

και να σε κουλαντρίζω.

Να ψιθυρίζω τρυφερά πόσο μου έλειψες

όσο η ψυχή μου λαχταρά,

τη γεύση σου ν' ορίζει.

Χειμώνας

2020-12-20T18:35:00.001+02:00

Χειμώνας αγάπη μου,
άγονη εποχή για να βλαστήσουν οι καρποί
να βγάλει η γη ανθούς και σπέρματα,
το βλέπεις, το αισθάνεσαι παντού,
είναι χειμώνας πια,
είναι καιρός που οι άνθρωποι
έρχονται κοντά θαρρείς,
γιατί το χουν ανάγκη να αισθάνονται
κάποιον δίπλα τους,
κάποιους κοντά τους,
έτσι είναι η ανθρώπινη φύση
ακόμα κι όταν κανείς απομένει μόνος,
αποζητά τα στίγματα της επαφής
μες το μυαλό, μες τη ψυχή,
σαν ψέμα ή σαν αλήθεια,
μνήμες που κάποτε υπήρξαν ζωντανές
κι αναμοχλεύονται ξανά μες το χειμώνα.

Χειμώνας αγάπη μου,
ναι η γη κοιμάται αγκαλιά με τη Περσεφόνη
στο Κάτω Κόσμο στο Βασίλειο του Άδη,
εκεί που εκκολάπτεται ξανά η ζωή
μέσα στα έγκατα του σκότους και του ερέβους,
εκεί η ελπίδα παραμένει ζωντανή
για την Ανάσταση Νεκρών την Άνοιξη,
μέσα στα σπλάχνα της γης γεννιέται η ζωή
μέσα απ' τα σπλάχνα της γυναίκας γεννιέται η ζωή,
όταν ο κομιστής φέρει ξανά το σπόρο στο χωράφι
μα τότε αγάπη μου,
δεν θα ναι χειμώνας πια στη πλάση αναλογίσου,
θα ναι το ύστερο στον άχρονο χρόνο,
ίσως κι η άλλη πλευρά του φεγγαριού θε να ναι,
μακάρι να ξερα τι λέω ή εικάζω
μπορεί να μην έχει καμία σημασία ανάμεσά μας,
αφού επικρατεί ακόμα ο Χειμώνας.

(c) Marialena, 22/12/2018 (Show me the light in your soul into the deepest darkness that lies within...)

Στενάχωρη Ζωή

2020-10-10T20:03:00.000+03:00

Και τι κατάλαβες που ζεις
μια στενάχωρη ζωή,
δίχως χαρά κι αγάπη
να σου ζεσταίνουν τη καρδιά
να σου κρατάνε συντροφιά
τώρα που ήρθε η χειμωνιά
και σου κλεισε το μάτι.

Μονάχη να πορεύεσαι
να λες ότι ονειρεύεσαι,
μα κατά βάθος κλείνεσαι
ξανά μες το συρτάρι,
μη τύχει και σε δει κανείς
κακό να μη σου κάνει,
τόσο το μυαλό σου φτάνει.

Πες μου πως νιώθεις όταν ζεις
μια στενάχωρη ζωή,
δίχως καρδιά δίχως ψυχή
να έχεις για να δώσεις,
πόσο θ' αντέξεις θεωρείς
στα βράχια να τσακίζεσαι
για ν' επιβιώσεις...

Μικρό Ερωτικό: Τα Στοιχειά Του Έρωτα

2020-08-25T19:26:00.000+03:00

Του Έρωτά μου η Σκιά θα γίνεις
Αγνώριστε κι Άγνωστε Εαυτέ μου,
Πλημμυρισμένος απ' ενοχές κι από ωδίνες
ανέλπιστες συχνά που ξεπηδούσαν.

Του Έρωτά μου η Φωτιά θα γίνεις
σαν το Καθάρσιο το Πυρ φτιαγμένος
ή σαν τη Λαίλαπα που τ' Όνειρο ξεσκίζει,
στο διάβα της.

Του Έρωτά μου η Ανάγκη και η Φωνή θα μοιάζεις
σαν Καταφύγιο μυστικό στης Λογικής τη τρέλα
και σαν παράθυρο ανοιχτό
μ' εξώφυλλα διάπλατα ανοιγμένο.

Του Έρωτά μου τα Στοιχειά
θα ντύσουν τη Μορφή σου...

(c) Marialena, 21.01.2019

Μίλα μου για Έρωτες

2020-08-01T20:30:00.000+03:00

Και μου μιλάς για Ερωτες
Τις νύχτες τις ξενέρωτες
Τα όμορφα τα βράδια
Που ναι η καρδιά μου άδεια
Και η ψυχή μου λαχταρά
Να βρει ξανά απανεμιά
Μακρυά απ τη τρικυμία.

Μη μου μιλάς για Ερωτες

Μ' αιτίες αξεπέραστες

Σε χρόνους περασμένους

Μ' ανάγκη καλυμμενους

Και προδρομες ελπίδες

Να κραυγαζουν

Σαν ορνια στης ερήμου τα περάσματα.

Να μου μιλάς για Έρωτες

Για νύχτες αξημερωτες

Και τ' δικά σου μάτια

Να γίνονται παλάτια

Στ' ονείρου μου την άκρη

Που πλάθω τα γινατια

Για να σε συναντήσω...

Καταφύγιο

2020-07-08T01:15:00.000+03:00

Θέλω να βρω Καταφύγιο στις σκέψεις μου
εκεί που ο ουρανός δεν είναι πάντα γαλανός
ή εκεί που ο ορίζοντας διαγράφεται στο βάθος,
όμως υπάρχουν πάντα λέξεις
να περιγράψουν το ταξίδι,
την αίσθηση,
την εντύπωση
και το βάθος της ψυχής μου
όταν τις παίρνει αγκαλιά για παρηγοριά,
για ταξίδι στο κόσμο τον άυλο
μα παράλληλα τόσο πραγματικό
όσο οι χτύποι της καρδιάς μου.

Θέλω να βρω Καταφύγιο στην αγάπη
τ' ακούς ψυχή μου,
σε μια αγάπη δυνατή και όμορφη
σαν τους ανθρώπους που την κάνουν
να γενεί πραγματική στα χέρια τους,
στα μάτια, στη καρδιά τους μέσα
τέτοια αγάπη αναζητώ και ψάχνω
στα χαμένα όνειρα
στις κρυφές ανάσες
στη ματαιότητα της ίδιας της ζωής,
αληθινή αγάπη που τη νιώθεις παντού
όπου κοιτάζεις και την αναγνωρίζεις.

Θέλω να βρω Καταφύγιο στο φόβο μου
αυτή είναι η αιτία κι η αφορμή η ίδια
πως χωρίς αγάπη η ζωή δε συγχωρείται,
ούτε αναπαύεται στα θρύψαλα της μέσα
μπορεί να μη κατάφερες πολλά
σάμπως και λίγα αν τα κατάφερες ποτέ,
αλλά τουλάχιστον ένιωσες αγάπη
για κάποιους, για κάτι, ή εσένα
το πιο δύσκολο είναι αυτό
και το πιο κοπιαστικό,
να βρεις Καταφύγιο απ' όσα σε στοιχειώνουν
πριν τελευτίσεις τον βίο σου απέλπιδα.

(c) Marialena, 31/01/2019

Εις Το Διηνεκές

2020-06-12T00:37:00.000+03:00

Ακριτικές προσβλέπουσες χάραξε η Ψυχή μου
στο Άπειρο
τάχα για να ορίσει εις το διηνεκές τη θνητότητα,
την απεραντοσύνη του Σύμπαντος αλλιώτικα
Ικαριάδα με κέρινα φτερά πυρωμένα
απ' το πολύ το Φως ή μήπως λέγω
λόγω της αμετροέπειας του Νου εκάη?

Ες των οριζόντων τις γραμμές
πως βρήκα το νόημα της Ζωής ενόμισα
παρακινώντας Εαυτόν να ιδεί πιο πέρα
και πιο μακρυά από τις προσλαμβάνουσες
του πεπερασμένου Νου,
χοροστατώντας επικήδειο της ήδη
τεθνεώσας νεότητας εις το διηνεκές.

Μη ψέγεσαι από ιδανικές πνευματομορφές
μην ορέγεσαι τον πλούτο που ακόμα
δεν εφανερώθει εις τα μάτια σου,
αυτό εφώναξα όσο αντίκριζα το Χάος
πλούτο καρδιάς, πλούτο ψυχής,
ουχί το χυδαίο απαύγασμα κτερισμάτων
που καλύπτουν τη γήινη μορφή σου εις το διηνεκές.

(c) Marialena, 12.01.2019 (Άσκηση επί της αρχαίας ελληνικής γραμματείας επί της Ομήρου Οδύσσειας)

Δούρειος Ίππος

2020-06-01T14:49:00.000+03:00

Απόψε...

καθώς κουλαντρίζομαι σα μωρό στα σεντόνια

θέλω να σε νιώσω μέσα μου 

σαν άλλον Δούρειο Ίππο

που ανοίγει τη πόρτα του Κάστρου της Τροίας

με προκάλυμμα τον όγκο του

παίζοντας όμως ξεδιάντροπα

τα παιχνίδια του μυαλού και της φαντασίας.

Απόψε θα γίνω η Ελένη της Τροίας

για να μεταμορφωθείς στον πανούργο Οδυσσέα

που με μαεστρία περισσή

κατάφερε να περάσει τα τείχη μου

μέσα στο κούφιο άλογο που τον μετέφερε

στα πιο βαθιά κι απόκρυφα σημεία

της ηδονής μου.

Απόψε θα γίνεις ο κατακτητής της αφύλακτης γης μου

θα σε αφήσω να τη προσπελάσεις ανερυθρίαστα

γιατί οι κατακτητές επελαύνουν 

καβάλα στ' άτια τους 

και μπήγουν τη σημαία βαθιά μέσα στο χώμα

φωνάζοντας "Νενικήκαμεν!"

γι' αυτό κι εγώ θα σε αφήσω να με αλώσεις

με το σπαθί σου τάχα μαχητή μου.

Απόψε θα γίνεις ο Δούρειος Ίππος μου...

(c) Marialena, 03.01.2019

Ο Πόνος της Αγάπης

2020-05-10T00:53:00.000+03:00

Πονάω πολύ, ακόμα...
κάθε φορά που σε σκέφτομαι
κάθε φορά που σε θυμάμαι
κάθε φορά που ο χρόνος γυρίζει πίσω
σε στιγμές που ζήσαμε μαζί,
μοναδικές, ανεπανάληπτες,
εμείς τα δυο τρελλόπαιδα
που μέσα μου ένιωθα πως
μαζί σου όλα ήταν δυνατά
τ' αδύνατα,
σαν να χα βγάλει φτερά και πετούσα
μαζί σου κάθε φορά,
αλλά πονάω πολύ, πονάω
που το νοιάξιμο δεν είχε σεβασμό
κι η αγάπη, αχ αυτή η αγάπη,
δεν είχε ανταπόκριση
και βάσεις να κρατήσει.

Γι' αυτό πονάω πολύ ακόμα
κάθε φορά που με πληγώνεις
κάθε φορά που μ' αγνοείς
κάθε φορά που λες πως με ξεπέρασες,
μα τρέχεις πίσω μου σα κουτάβι
ή σαν ύιαινα αναζητώντας ευκαιρία
ξανά να με πληγώσεις με τα λόγια σου
λες και το κάνεις επίτηδες
μες το δικό σου το χαμό να με ισοπεδώνεις,
σαν να μην ένιωσες ποτέ για μένα
αυτό που εγώ ποθούσα μάταια ν' εισπράττω,
αμοιβαιότητα, συντροφικότητα, σύμπνοια,
τι λες τώρα
στα δύσκολα εμείς το βάζουμε στα πόδια,
αυτοκτονούμε, προδίδουμε, πληγώνουμε,
όχι εμείς, εσείς οι άλλοι το κάνετε για εμάς λες
εμείς τι κάναμε, έχουμε πάθη, κάνουμε λάθη,
δίχως συνέπειες
δίχως αντίκρυσμα
δίχως αύριο.

(c) Marialena, 05.08.2018 (πότε θα πάψω να πονάω...)

Ταξιδευτές

2020-04-22T16:15:00.000+03:00

Άλλοι είναι ταξιδευτές καρδιά μου,

αυτοί που σε παίρνουν αγκαλιά στα σκοτάδια

που σε πνίγουν με φιλιά και με χάδια

γιατί είσαι μονάχα εσύ,

που ξυπνάς στης ψυχής τα κελάρια

τα ταξίδια ως τ' άστρα.

Άλλοι είναι ταξιδευτές καρδιά μου,

θυμήσου το κάθε φορά

που γυρίζεις μονάχη τις νύχτες

και ξεχνάς τι θα πει καληνύχτα

από ανθρώπου φωνή να τ' ακούς
ζωντανά καθώς φτάνεις.

Ταξιδευτές στη ψυχή και στο σώμα,

μ' έναν σάκο μ' όνειρα ατόφια

και δυο μάτια φωτιά να σε καίνε

καθώς ιστορίες ταξιδιών θα σου λένε,

για όλα τα μέρη εκείνα
που θα σε πάρει να πάτε μαζί...

(c) Marialena, 18.09.18 (Riders on a storm, into this life we're born...)

22 Ημέρες

2020-04-06T02:33:00.001+03:00

Πέρασαν κιόλας ημέρες 22
από τότε που η πόρτα έκλεισε πίσω μου
κι άφησε τον έξω κόσμο να πορεύεται,
χωρίς εμένα.

Σκέψου να βγαίνεις υπό όρους και προϋποθέσεις
όχι με ελεύθερη βούληση,
αλλά εξαναγκαστικά για να θραφείς
κι όχι επειδή δε σε περιόριζε κανείς για να το κάνεις.

Έτσι θα μοιάζει ο κατ' οίκον περιορισμός
που ορίζουν τα δικαστήρια στους συλληφθέντες,
ή η παραμονή στο σπίτι των ανήμπορων
κι ελεύθερων πολιορκημένων.

Και μέσα απ' τα άυλα κάγκελα της συνειδητότητας
αντιλαμβάνομαι τη ματαιότητα του κόσμου τούτου,
του δίχως όριο και δίχως σεβασμό,
στη γη που μας ανέθρεψε μέσα απ' τα σπλάχνα της.

Πέρασαν κιόλας ημέρες 22
για να καταλάβω σε τι σάπιο κατασκεύασμα ζούμε,
ζωή εν τάχει, εν τάφω κι αναλώσιμη
στο βωμό της απληστείας και του ξοδέματος.

Κατάλαβα πως ζούμε με λιγότερα καλύτερα,
λιγότερη φθορά, λιγότερο άγχος,
μα όπως κάθε φορά συμβαίνει όταν παλεύεις
μονάχος είναι βαρύτερο το τίμημα, παρά μαζί.

Αυτές τις ημέρες που μοιάζουν ατελείωτες θαρρώ,
άλλες φορές ονειρεύτηκα τον έρωτα,
άλλες πόθησα την ηδονή του μελλοθάνατου
κι άλλες, τις περισσότερες, δοκίμασα τις αντοχές μου.

Και μες τη μοναξιά μου έκλαψα και λύγισα
φέρνοντας στη θύμηση πρόσωπα αγαπημένα,
γιατί στον εγκλεισμό άλλο ερέθισμα δεν είχα
παρά να ζω τη ζωή που κάποτε θα ήθελα να ζήσω.

Να μαι εκεί να το ζω και όχι μοναχά να το φαντάζομαι,
να το ποθώ ως ανεκπλήρωτο σαράκι μέσα μου
και να θέλω παρόλη τη στέρηση και την εγκαρτέρηση,
να χει η ζωή μου νόημα και σημασία.

Πέρασαν ημέρες 22 ήδη
κι εγώ τις νύχτες δεν έχω ύπνο πια να κοιμηθώ,
μόνο παίρνω το μαξιλάρι αγκαλιά
κι ονειρεύομαι να σπάσω τα δεσμά της φυλακής μου.

Μη με ρωτήσεις τι θα γίνει στη συνέχεια
που θα μένουμε κλεισμένοι για το καλό μας,
αν θα ορμήξω να ζήσω αυτά που αποστερήθηκα
και τι σημάδια μου άφησε η πάλη με τον εαυτό μου.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν θα πάψω να ονειρεύομαι
ότι υπάρχει άλλη ζωή όταν η καρδιά θελήσει,
όχι γιατί της δόθηκαν επίπλαστες υποσχέσεις
μα γιατί νιώθει ζωντανή σαν αγαπά κι αγαπιέται.

Marialena, 06.04.2020 (you got me speechless...)

Μονολογώντας

2020-03-14T22:47:00.000+02:00

Το ξέρω ότι μιλάω μόνη μου πια
από ανάγκη πες, από συνήθεια,
μιλάω μόνη μου και μονολογώ
σαν να καλύπτω το κενό,
το αδιατάραχτο κενό
του αέρα π' αναπνέω σ' ένα δωμάτιο
να γεμίζω τις ώρες μου με σκέψεις.

Αυθόρμητα μιλάω μόνη μου, όχι επίτηδες,
για να καλύψω το κενό της επικοινωνίας
να δημιουργήσω τη ψευδαίσθηση
ότι είσαι κάπου εκεί και μ' ακούς
και μιλάμε μαζί,
για πράγματα απλά, καθημερινά, ανθρώπινα,
όπως παλιά, όπως πρώτα.

Μιλάω μόνη μου γυρνώντας το κλειδί στη πόρτα
και μπαίνοντας στο σπίτι,
αγάπη μου ήρθα ψελλίζω
αναμένοντας τάχα ν' απαντήσεις,
έλα μωρό μου, σε περίμενα που είσαι
και ν' αφήσω ξανά τα πράγματά μου
και να σαι εκεί στ' αλήθεια.

Μονολογώντας...

(c) Marialena, 01.08.2018 (silence speaks louder than words)

Και πάλι βρέχει...

2020-03-09T08:23:00.000+02:00

Και πάλι βρέχει μου λες κοιτώντας έξω
μ' ένα βλέμμα κενό πορείας, αστάθμητο,
ενώ η βροχή ακούγεται να πέφτει ρυθμικά
στις τέντες στο μπαλκόνι.

Σκύβω και βλέπω τον ουρανό ψηλά, άχρωμο,
μονάχα φορτωμένο με σύννεφα που κλαίνε
και σφουγγίζουν τα δάκρυά τους πάνω μας
στη διψασμένη γη.

Ναι, πάλι βρέχει σκέπτομαι, μα δε πειράζει
σα σκιές στο παρασκήνιο κινούμαστε,
στο χωροχρόνο,
μα δε πειράζει μπρος στη βροχή που πέφτει.

Θέλω να έρθω προς το μέρος σου
ν' αγγίξω το κορμί σου που κρυώνει, απροστάτευτο,
να γίνει τ' όνειρο ξανά πραγματικότητα
κι εσύ να είσαι εκεί να μ' αγκαλιάσεις.

Και τότε η βροχή θα γίνει νάμα
θα ρέει πάνω μας αδιάκοπα, σωτήρια,
σκέψου να σαι εκεί όταν θα σε ζητήσω
και θα μαι εκεί όταν μ' αναζητήσεις.

Marialena (c) 26.08.2018 (Here comes the rain again falling on my head like a tragedy, falling on my head like a new emotion...)