Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ανταποκρινόμενο με ενθουσιασμό στην πρόταση του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης με αφορμή τον εορτασμό των 50 χρόνων από τη δημιουργία του δημοφιλούς κόμικ «Αστερίξ», διοργάνωσε τη περιοδική έκθεση(1 Μαρτίου-31 Μαΐου) με τίτλο: «50 χρόνια Αστερίξ. Ο Γαλάτης ήρωας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης»

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε δύο πράγματα.. Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζονται οι δύο φορείς (άργησε πολύ να έρθει αυτή η συνεργασία αλλά…!!!) στον τομέα των πολιτιστικών δράσεων…Δυστυχώς όλοι οι φορείς της πόλης τόσα χρόνια δρουν και δρούσαν ανταγωνιστικά και απομονωμένοι ο ένας με τον άλλον λες και ήταν σε άλλη πόλη ο ένας και σε άλλη ο άλλος .. Το τελευταίο χρόνο κάτι πάει να γίνει σε αυτό το κομμάτι ..Η κοινή δράση μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει τόσο για την πόλη όσο και για τον απλό επισκέπτη..

Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό θέμα είναι η πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα έκθεση που πραγματώνεται αυτήν την περίοδο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και που φέρνει τα παιδιά (και όχι μόνο) πιο κόντα σε ένα μουσείο κάπως απόμακρο προς αυτά.. Έτσι δημιουργέιται μια απίστευτη φανταστική ξενάγηση στην ιστορία της πόλης μας μέσα στο μουσείο με την βοήθεια των ηρώων του “Asterix”!!

↑ Grab this Headline Animator

Κυριακή, 07 Μαρτίου 2010

O Αστερίξ και ο Οβελίξ στο Αρχαιολογικό Mουσείο Θεσσαλονίκης!!

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ανταποκρινόμενο με ενθουσιασμό στην πρόταση του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης με αφορμή τον εορτασμό των 50 χρόνων από τη δημιουργία του δημοφιλούς κόμικ «Αστερίξ», διοργάνωσε τη περιοδική έκθεση(1 Μαρτίου-31 Μαΐου) με τίτλο: «50 χρόνια Αστερίξ. Ο Γαλάτης ήρωας στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης»

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε δύο πράγματα.. Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζονται οι δύο φορείς (άργησε πολύ να έρθει αυτή η συνεργασία αλλά…!!!) στον τομέα των πολιτιστικών δράσεων…Δυστυχώς όλοι οι φορείς της πόλης τόσα χρόνια δρουν και δρούσαν ανταγωνιστικά και απομονωμένοι ο ένας με τον άλλον λες και ήταν σε άλλη πόλη ο ένας και σε άλλη ο άλλος .. Το τελευταίο χρόνο κάτι πάει να γίνει σε αυτό το κομμάτι ..Η κοινή δράση μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει τόσο για την πόλη όσο και για τον απλό επισκέπτη..

Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό θέμα είναι η πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα έκθεση που πραγματώνεται αυτήν την περίοδο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και που φέρνει τα παιδιά (και όχι μόνο) πιο κόντα σε ένα μουσείο κάπως απόμακρο προς αυτά.. Έτσι δημιουργέιται μια απίστευτη φανταστική ξενάγηση στην ιστορία της πόλης μας μέσα στο μουσείο με την βοήθεια των ηρώων του “Asterix”!!

Για την έκθεση αυτή το Γαλλικό Ινστιτούτο έχει διαθέσει 34 πλάκες σχεδιασμού σε κάδρα που προέρχονται από όλα τα άλμπουμ που εκδόθηκαν μέχρι σήμερα ενώ παράλληλα θα υπάρχουν και άλλες δράσεις που αφορούν το σύγχρονο κόμικ με την παρουσία Γάλλων και Ελλήνων δημιουργών.

Tο κοινό λοιπόν του μουσείου θα έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει σχέδια του δημοφιλούς κόμικ και οι επισκέπτες θα μπορούν να ακολουθήσουν μία ειδικά σχεδιασμένη μουσειοπαιδαγωγική διαδρομή στη μόνιμη έκθεση των αρχαιολογικών συλλογών του Μουσείου. Οι οικείες φιγούρες του Αστερίξ και του Οβελίξ θα προσκαλούν τους επισκέπτες σε μία νέα περιπέτεια, ένα φανταστικό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη των ρωμαϊκών χρόνων σχολιάζοντας πρόσωπα και πράγματα με αφορμή τα εκθέματα.

Στην υπόγεια αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης μπορείτε να βρείτε Κινούμενα πάνελ, προθήκες, μια βίντεο-οθόνη (προβάλλονται ταινίες με τον «Αστερίξ»), μια γυάλινη προθήκη και στο εσωτερικό της λίγα από τα πρωτότυπα τεύχη του «Αστερίξ» και μια γκρίζα παλιά γραφομηχανή Royal με μια σημείωση: «Είμαι η γραφομηχανή που με τη βοήθεια μου ο Rene Goscinny έγραψε τις περισσότερες ιστορίες του Αστερίξ». Στον πρώτο όροφο του κτιρίου του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης στην ενότητα των ρωμαϊκών χρόνων της πόλης μια πρωτότυπή έκθεση περιμένει να την ανακαλύψετε.. Μια έκθεση όπου τα αγάλματα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μιλούν με τους χάρτινους Γαλάτες ήρωες σαν «ίσος προς ίσον».
Η έκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης συμπληρώνεται με πολλές και ευχάριστες εκπλήξεις για τους επισκέπτες της!

ΥΓ.. Είναι κρίμα να γίνονται τέτοιες μοναδικές προσπάθειες και να «σαμποτάρονται» από το Κρατικό μηχανισμό και το υπουργείο πολιτισμού

Η αίθουσα της ρωμαϊκής περιόδου παρά την πρωτοτυπία και τα εγκαίνιά της πολλές φορές παραμένει κλειστή λόγω του ότι, δεν υπάρχει ικανός αριθμός φυλάκων, καθώς οι υπάρχοντες μετατάχθηκαν για την εύρυθμη λειτουργία του Μουσείου Λευκού Πύργου ( Το οποίο ήταν κλειστό από την Πρωτοχρονιά, οπότε και έληξαν οι συμβάσεις των προηγούμενων)…

Ελλάς το μεγαλείο σου!!

Πληροφορίες:

Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης Τηλ: 2310830538 http://www.amth.gr
Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης Τηλ: 2310 821231 www.ift.gr .

Σήμερα το μεσημέρι έπεσα στο τέλος εκδήλωσης που είχε ξεκινήσει στις 11 το πρωί. Ποδήλατα είδα, καλή μου φάνηκε. Έκατσα και τράβηξα μερικές φωτογραφίες.

Μπράβο  ο Δήμος έχει σπόνσορα.

Ωπ έχει και δεύτερο σπόνσορα

Ρε τι γίνεται έχει και τρίτο;

Ξαφνικά από μια κυρία που μιλούσε στο μικρόφωνο άκουσα μια ιντερνετική διεύθυνση www.podilat0.eu Μπράβο, σκέφτηκα, να δεις που ο Δήμος έκανε site για τα ποδήλατα

Πόσο ηλίθιος είμαι; Σιγά μην έκανε. Το podilato.eu είναι ιδιωτικής εταιρίας που ήταν ο μέγας χορηγός της εκδήλωσης. Είναι κακό; Θα έλεγα μάλλον όχι, αν δεν διάβαζα την ανακοίνωση στο site της εταιρίας. παραθέτω το απόσπασμα :

Για την προβολή, διανεμήθηκε έντυπο διαφημιστικό υλικό στους 34.500 μαθητές, αναρτήθηκαν 1.500 αφίσες σε όλα τα Σχολεία και σε επιλεγμένα σημεία σε όλη την πόλη και προβλήθηκε σχετικό διαφημιστικό σποτ στην Δημοτική Τηλεόραση TV100 και τα Δημοτικά Ραδιόφωνα FM100 και FM101.

Αυτό που μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση είναι η παραπάνω φωτογραφία όπου λετσι όπως εμφανίζεται το χαρτόνι φαίνεται σαν η όλη διοργάνωση να είναι του podilato.eu και όχι του Δήμου. Είναι δυνατόν ο μέγας χορηγός να παρουσιάζει τους υπόλοιπους; Που είναι ο δήμος σ’ αυτό το χαρτί; Τι παίζεται εδώ;

Για να καταλάβω ο Δήμος για να πάρει τα λεφτά του χορηγού, βρίσκει το target group (τα παιδιά) και λόγω της προνομιακής του σχέσης με τα σχολεία πουλάει το διαφημιστικό υλικό στους μαθητές; Βγάζει λεφτά ο Δήμος στην πλάτη των παιδιών μας; Επιτρέπεται αυτό; Αν επιτρέπεται είναι ηθικό;

Δεν ξέρω αν ισχύει. Η σημερινή διαδήλωση των περίπου 1000 οπαδών του ΠΑΟΚ έγινε για την απαγόρευση μετακίνησης των οργανωμένων οπαδών στα εκτός έδρας παιχνίδια.

Ο Βούγιας άκουσε τα εξ’ αμάξης και ο κόσμος που είχε μαζευτεί από τις 12:30 στην Καμάρα ξεκίνησε την πορεία κατά τις 2 και κατευθύνθηκε στην Τούμπα.

Αποτέλεσμα; Το κυκλοφοριακό έμφραγμα Είχε ξεκινήσει από την Λ. Στρατού ενώ στην διαστάυρωση Γ’ Σεπτεμβρίου και Λ. Στρατού γινόταν της μουρλής.

Κατάλαβα ότι πλησίαζα την πορεία όταν είδα το σήμα κατατατεθέν του ΠΑΟΚ να ξεκινά με κατεύθυνση το γήπεδο.

Αναρωτιέμαι απλά πόσοι από αυτούς θα ασχολούνταν έστω και τον μισό χρόνο για τα μέτρα και για το άγριο σέξ που μας έχει εμπλέξει αυτή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ά, ξέχασα. Δεν είναι πάντα εύκολο το να τους χρησιμοποιήσεις, μια και υπάρχουν κατά διαστήματα εμπόδια. Γιατί δεν επιλαμβάνεται η αστυνομία; Μα αυτή είναι το εμπόδιο.

Γιατί δεν επιλαμβάνεται ο Δήμος; Μα αυτός είναι το εμπόδιο.

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες γύρω στις 9:40 σήμερα το πρωί. Να χαιρόμαστε τους φύλακες και ας ελπίσουμε ότι θα βρούμε κάποιους να τους φυλάει…

Σκέφτηκα να σχολιάσω λίγο τους υποψήφιους αλλά όταν το είδα λίγο καλύτερα, διαπίστωσα ότι δεν υπάρχουν σίγουροι υποψήφιοι. Δηλαδή ο Παπαγεωργόπουλος μπορεί να θέλει και να ψάχνετε σε πεδία που δεν κατέχει, αλλά η ΝΔ θέλει; Ακούγονται ο Γκιουλέκας και ο Καλαφάτης. Στις αιρετές περιφέρειες, πια, ξέρουμε ότι ο Πανίκας θέλει, αλλά ήδη έχει δηλώσει παρών και ο Ρεγκούζας, θυμάστε αυτός που αποπέμφθηκε για τα Xρηστιδοκάναλα.

Το ΠΑΣΟΚ στην πόλη έχει την Αράπογλου που θέλει αλλά δεν ξέρω αν θέλουν οι άλλοι. Ο Μπουτάρης προφανώς θέλει αλλά δεν ξέρω με ποιόν. Ο Συνασπισμός κοντεύει να μην έχει κόμμα, όχι υποψήφιο. Το δε ΚΚΕ λέγεται ότι μάλλον δεν θα προτείνει τον Σαχίνη. Να μην μιλήσουμε και για τις περιφέρειες, εκεί θα χάσουμε τον μπούσουλα.

Τελικά δεν βλέπω να με πολυνοιάζουν και αυτό γιατί νομίζω ότι αυτούς αξίζουμε. Ο Πετεφρής είχε μια ιδέα που δεν την ασπάζομαι αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την λογική πίσω από τα επιχειρήματά του.

Μέσα σε όλα, φίλος έστειλε επιστολή ζητώντας μου, αν συμφωνώ να την υπογράψω. Έχει βγει και σε μερικά Blog σαν επιστολή των 36. Το κείμενο λέει τα αυτονόητα, τόσο που σκέφτηκα να το υπογράψω, ώσπου είδα καλύτερα τις υπογραφές.

Ένα πολιτικό κείμενο, έστω και όχι τόσο βαρύ έχει 35 ανθρώπους να υπογράφουν με ονοματεπώνυμο και ιδιότητα. Δυστυχώς έχει και έναν που κοροιδεύει φανερά και την κίνηση και όλους.

Στην ιδιότητα, όσοι υπογράφουν, δηλώνουν το επάγγελμά τους ή μερικοί το δίκτυο πολιτών που ανήκουν.

Ένας, ο κ. Κώστας Τερζόπουλος  δηλώνει “Ακτιβιστής Ποδηλάτης”.

Για να καταλάβω, τι είδους ιδιότητα είναι; Εϊναι επάγγελμα; Ο κ. Τερζόπουλος ζει από αυτό; Είναι από μόνος του μια κίνηση; Μήπως πηγαίνει από εκδήλωση σε εκδήλωση για να παρουσιάσει το σώου του;

Σαφώς μπορεί να χαρακτηρίζει τον εαυτό του όπως θέλει, νομίζω όμως ότι σε ένα τέτοιο κείμενο θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός, εκτός και αν είναι ειλικρινής και είναι όντως το επάγγελμά του, οπότε και ζητάω ταπεινά συγνώμη.

Αν όχι τότε όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί βρίσκεται 12 χρόνια στην εξουσία ο “κανένας” και η δεξιά έχει τον δήμο από το ‘86.

Ακροβάτης blogger

“Πάρ’ τους τηλέφωνο”

Για να μην τα πολυλογώ, τον Οκτώβριο υπογράψανε με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και στις 13/11 παρουσιάσανε, με την τεχνική υποστήριξη της εταιρίας που εργαζομαι,  αυτό.

Οι Urbanscreen είναι στην ουσία 3 παλληκάρια,  ο Τιλ,  ο Μάνουελ και ο Τόρστεν, που μαζί με μια ομάδα εξωτερικών συνεργατών δημιουργούνε φανταστικές προβολές σε προσόψεις κτιρίων. Νέοι άνθρωποι με αγάπη για την τέχνη τους, βρεθήκανε για 4 μέρες στην Θεσσαλονίκη μαζί με την Τίνα (αυτήν βλέπετε στο video να είναι φυλακισμένη), τον Ντάνιελ και τον Γιόνας που έμεινε πίσω για να χειρίζεται τα μηχανήματα. Ανακαλύψανε το τσίπουρο Μπαμπατζίμ, το πόσο βρώμικη είναι η Θεσσαλονίκη καθώς και το πόσο θορυβώδης. Την φωτομόλυνση την διαπιστώσανε όσο τεστάρανε το σύστημα στην Αριστοτέλους.

Έλεγα κάποια στιγμή στον Μάνουελ ότι εκτός της δουλειάς με ενδιέφερε να έχω βοηθήσει, έστω στο ελάχιστο, ώστε να περάσει κάποια στιγμή ένας πιτσιρικάς, να δει την προβολή και να πει ότι όταν μεγαλώσω και εγώ αυτό θα κάνω. Κούνα που με κούναγε. Την πρώτη μέρα βρέθηκε ο μαλάκας και χρησιμοποίησηε laser πάνω στην προβολή 3 φορές. Την πρώτη μέρα επίσης η κυρία της οποίας ζητούσαν επιμόνως τα παιδιά να καλύψουν ένα παράθυρό της με άσπρο πανί για την προβολή και δεν έδινε την άδεια, βγήκε στο μπαλκόνι της να δει την προβολή που γινόταν πάνω της !!! Αυτή η πόλη δεν έχει σωτηρία.

Ο Μάνουελ με τον Ντάνιελ ανακαλύψανε τον “δεν σταματάω να μιλάω γρήγορα” Αστέρη και τον Cpil σε ένα ξενύχτι μέχρι τις 4. Την επόμενη βραδιά ο Μάνουελ ανακάλυψε τον Γιάννη τον Ρέγγε όπου 5 η ώρα το πρωί του σερβίριζε μπουγάτσα υπό τους ήχους της ρέγγε μουσικής.

Όσο τα παιδιά γνωρίζανε την πόλη και μερικούς ανθρώπους της, οι δημοσιογράφοι της πόλης αλλά και τον χορηγών επικοινωνίας αποφασίσανε να αγνοήσουν την ύπαρξή τους, παρ’ ότι ξέρανε ότι οι άνθρωποι ήταν εδώ. Δεν πειράζει, θα τους πάρουν συνέντευξη τηλεφωνικά ή με e-mail, αυτό ξέρουν να κάνουν καλά άλλωστε.

Προσωπικά τουλάχιστον νοιώθω ικανοποιημένος από την όλη υπόθεση και επαγγελματικά αλλά κυρίως ηθικά. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που μπόρεσα και γνώρισα αυτά τα παιδιά  και είδα ότι άνθρωποι που έχουν όραμα και ικανότητες μπορούν να καταφέρουν ότι θελήσουν. Από τις λίγες στιγμές που ένιωσα ότι μπορεί να υπάρχουν ελπίδες για την πόλη.

Επειδή το υποσχέθηκα σε σχόλιο, παραθέτω και την έκδοση των urbanscereen σε πολύ καλύτερη ποιότητα

[vimeo http://vimeo.com/9318252 ]

Έτσι στο η «Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών» διάβασα με έκπληξη για τον Λευκό Πύργο στην Θεσσαλονίκη:

«Μπρος στον Λευκό Πύργο βλέπεις την Πλατεία του Λευκού Πύργου και τα κηπάρια του Λευκού Πύργου. Οι ονομασίες αυτές είναι ανεπίσημες καθιερωμένες από τον λαό. Η ονομασία Λευκός Πύργος είναι μετάφραση από τα ισπανό-εβραϊκά. Διόλου δεν αποκλείω την περίπτωση όπου κάποιος φωστήρας θα προτείνει την ονομασία του οθομανικού οχυρού σε Άσπρο Πύργο»

Περαιτέρω έρευνες στον, κατά τ’αλλα εξαιρετικά σχεδιασμένο, ιστότοπο του Λευκού Πύργου δεν έδωσαν πληροφορίες, ενώ γενικότερα υπάρχει μια γενικότερη ασάφεια επί του θέματος. Ως φόρο τιμής προς ορισμένους σαλονικιούς φίλους αποφάσισα να δω τι μπορούσα να βρω για την προέλευση του Λευκού Πύργου, (ή αλλιώς γνωστού ως Τόρε Μπλάνκα ή Μπεγιάζ Κουλέ). Ξεκαθαρίζω ότι δεν θα ασχοληθώ με τους κήπους του Λευκού Πύργου παρά επιφανειακά, μιας και αποτελούν ξεχωριστή ιστορία από μόνοι τους.

Η τοποθεσία

Η Θεσσαλονίκη τοπογραφικά συχνά ορίζονταν από τους πολλούς χείμαρρους της. Ένας τέτοιος ξεκινούσε από ένα λατομείο στον Άγιο Παύλο ανατολικά του οποίου υπάρχει σήμερα το νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας και συνεχίζοντας παράλληλα με την οδό Εθνικής Αμύνης κατέληγε, μέσω των προσχώσεων, στην δημιουργία ενός μικρού ακρωτηρίου. Πάνω σε αυτό το ακρωτήριο πιθανολογείται ότι υπήρχε κάποιος μικρός οχυρωματικός πύργος ήδη από το 1185, έργο βυζαντινών, αν και υπάρχουν αμφιβολίες για το αν ο πύργος του 1185 βρίσκονταν στο ακρωτήρι ή πιο δυτικά, περίπου στο ύψος του Βασιλικού Θεάτρου. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν είναι ο χείμαρρος της Ευαγγελίστριας υπεύθυνος για το ακρωτήρι αλλά ο χείμαρρος που περνούσε ανατολικά από το εβραϊκό νεκροταφείο και διακλαδίζονταν στο Goz Dere (Λάκκο του Ματιού) και στο Kirishane (Χορδοποιειο). Υπάρχει όμως μια κοινή συμφωνία για την προσχωματική φύση του ακρωτηρίου και των δυο ορμίσκων που διέθετε, που αποτέλεσαν την φυσική τοποθεσία δημιουργίας του Πύργου. Αλλωστε αυτή η λειτουργία διατηρήθηκε και τους μετέπειτα αιώνες με την λειτουργία της τεχνητής αποβάθρας όταν οι προσχώσεις αλλοίωσαν τον φυσικό του χαρακτήρα.

Η ανοικοδόμηση του Πύργου

Περίπου ένα αιώνα μετά την κατάληψη της πόλης μια σειρά οχυρωματικών έργων δημιούργησαν νέα φρούρια στην πόλη και στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας είχαμε την δημιουργία του Πύργου. Κυριότερη πηγή για το έτος δημιουργίας είναι μια υπέρθυρη μαρμάρινη επιγραφή της εισόδου που πρώτος ανέφερε ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή και μάλιστα υπάρχει μια φωτογραφία της από τον γερμανό Στρουκ, (η επιγραφή σήμερα δεν υπάρχει – κατά άλλους σβήστηκε από τον Σουλτάνο Χαμίντ, κατά άλλους από την ελληνική διοίκηση το 1937).

Ανάλογα με τον μεταφραστή υπάρχουν μικρές διαφορές – στην επιγραφή διαβάζαμε με αραβική γραφή:

Κτισθέν κατά διαταγήν του λέοντος των ανδρείων Σουλεϊμάν,

έγινε ο λέων όλων των φρουρίων

Με τα λεανταροπρόσωπα δρακόντεια πυροβόλα γύρω του,

αρμόζει να ονομαστεί το φρούριο αυτό λεοντάρι των οχυρών,

Ετος 942 της Εγίρας του Προφήτου

Με άλλα λόγια ο πύργος κτίσθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Νομοθέτη (ή Μεγαλοπρεπή) το έτος 942 της Εγίρας, δηλαδή το 1535 μ.κ.ε. Μια άλλη χρονολογία που αναφέρεται είναι το 974 της Εγίρας, δηλαδή το 1566 μ.κ.ε. Πάντως αξίζει να σημειωθεί ότι έχει εκτιμηθεί, μέσω δενδροχρονολόγησης, ότι τα ξύλινα υποστηρίγματα είναι βαλανιδιές της Πίνδου κομμένες περίπου το 15^ο αιώνα.

Μερικοί θεωρούν ότι ο Σινάν, ο έμπιστος και διάσημος αρχιτέκτονας του Σουλεϊμάν, ευθύνεται για το σύμβολο της Θεσσαλονίκης αλλά πιθανότητα αποτελεί απλή φήμη μιας και δεν έχουμε κάποια σχετική μαρτυρία, ενώ συνολικά στον Σινάν αποδίδονται εκατοντάδες έργα. Η φήμη ότι είναι έργο βενετών τεχνιτών διαψεύδεται οριστικά από μια άλλη εσωτερική επιγραφή που αναφέρει για μεγάλη ανακατασκευή, (με αγγαρεία – δηλαδή υποχρεωτική συμμετοχή του λαού), το 1619 και μετέπειτα αναφορές αναφέρουν οτι εκείνη υπήρξε η ημερομηνία κτίσης. Αλλωστε η τοιχοδομία συνάδει με άλλες οθωμανικές κατασκευές της περιόδου για τις οποίες έχουμε περισσότερες πληροφορίες.

Η μορφή του

Αρχικά ο Πύργος χτίσθηκε μάλλον χωρίς το περίφημο περιτοίχισμα του. Αντίθετα είχε μια κωνική μολυβδαίνια σκεπή και ανάμεσα στις σημερινές πολεμίστρες ξεπρόβαλλαν τα κανόνια που έλεγχαν τον Θερμαϊκό Κόλπο και έριχναν βλήματα «40 οκάδων σε μήκος 8 μιλίων».  Αλλωστε πιθανότατα η υπέρθυρη επιγραφή αναφέρονταν μάλλον στο πυροβολοστάσιο που ήταν η κύρια αποστολή του.

Ο ίδιος ο Πύργος είναι κυλινδρικός με ύψος 33,90 μ. και διάμετρο 22,70 μ. Έχει ισόγειο και έξι ορόφους, που επικοινωνούν με εσωτερικό κλιμακοστάσιο μήκους 120 μ., το οποίο ελίσσεται κοχλιωτά σε επαφή με τον εξωτερικό τοίχο, αφήνοντας στο κέντρο έναν κυκλικό πυρήνα διαμέτρου 8,50 μ. Έτσι, σε κάθε όροφο σχηματίζεται μια κεντρική κυκλική αίθουσα, με την οποία επικοινωνούν μικρότερα τετράπλευρα δωμάτια, ανοιγμένα στο πάχος του εξωτερικού τοίχου. Ο τελευταίος όροφος έχει μόνο την κεντρική αίθουσα και έξω από αυτήν δημιουργείται δώμα, που προσφέρει εξαιρετική θέα του γύρω τοπίου της πόλης και της θάλασσας. (πηγή)

Δεν γνωρίζουμε το πότε χτίσθηκε το περιτοίχισμα αλλά γνωρίζουμε τη μορφή του. Είχε οκταγωνικό σχήμα, χαμηλό ύψος περίπου 5 μέτρων και είχε 3 οκταγωνικούς πυργίσκους σε 3 ακμές του, εξοπλισμένοι και αυτοί με τηλεβόλα. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι στρέφονταν προς την πόλη, ενώ ο Πύργος  βασίζονταν στο ίδιο του το μέγεθος για άμυνα προς το εξωτερικό. Υπήρχε και ένας ακόμη διώροφος πυργίσκος και διάφορα άλλα κτίσματα στο εσωτερικό που θα εξετάσουμε αργότερα την χρήση τους. Η είσοδος του περιτοιχίσματος, προς βορά και ίδια ευθεία με την είσοδο του Πύργου, ονομάζονταν Πύλη του Ντιβάν Χανέ, (ορισμένες πηγές ονομάζουν τον διοικητή των γενίτσαρων ως Ντιβάν Εφέντη και ορισμένες άλλες αναφέρουν με αυτόν το τίτλο το διοικητή της Ακροπόλεως όπου ακρόπολη ήταν το συγκρότημα του Επταπυργίου γνωστό και ως Kucuk Selanik, μικρή Θεσσαλονίκη. Κατ’ εμέ είναι ενδεικτικό της πολυπολικότητας της οθωμανικής εξουσίας και των ανταγωνισμών μεταξύ γενίτσαρων και κεντρικής εξουσίας). Ο Πύργος διέθετε και άλλες συμπληρωματικές κατασκευές απαραίτητες για την λειτουργία του ως κατάλυμα όπως τζάκια και αφοδευτήρια μέσα στο κυρίως κτίσμα και αποθήκες, δεξαμενές νερού εκτός του κύριου κτίσματος.

Η ιστορική του διαδρομή

Το αρχικό του όνομα υπήρξε, εύλογα, «Πύργος των Λεόντων» ενώ αργότερα ανεπίσημα ονομάστηκε «Πύργος της Καλαμαριάς» και  «Πύργος των Γενίτσαρων», (Καλαμαριά ονομάζονταν παλιά η περιοχή του σημερινού Ευκλείδη μέχρι την παραλία). Μέχρι το 1826 χρησιμεύει σαν φρούριο και σε αυτόν σταθμεύει το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς των Γενίτσαρων – χρησιμεύει και ως φυλακή αλλά μόνο συμπληρωματικά προς τις ανάγκες των ίδιων των γενίτσαρων.  To κάστρο της Καλαμαριάς (Kelemeriye Kal’asi) που αναφέρει ο Εβλίγια Τσελεμπή διέθετε και τον προαναφερθείσα διώροφο πυργίσκο που  λειτουργούσε ως mescid, δηλαδή τζαμί χωρίς μιναρέ.  Επίσης γνωρίζουμε ότι διέθετε τον Mahmud Aga Zeviye, δηλαδή τον  τεκέ του Μαχμούντ Αγά, (ο τεκές ήταν ένα ησυχαστήριο των δερβίσιδων – ένα παρακλάδι του σουνιτικού Ισλάμ. Ο όρος μοναστήρι δεν αποδίδει σωστά το νόημα του αφού ήταν μυστικιστικά κέντρα προσβάσιμα στο λαό που ορισμένα δέχονταν και χριστιανους ως μέλη τους), μιας και οι γενιτσαροι είχαν μια ιδιαίτερη σχέση με το τάγμα των Μπετακσήδων αν και ο συγκεκριμένος μάλλον συνδέονταν με τους Kadiri. Η φωτογραφία αριστερά είναι εξαιρετική γιατί μας επιτρέπει να δούμε με λεπτομέρειες το ανώνυμο τέμενος που επέζησε τουλάχιστον μέχρι το 1906 και κατεδαφίστηκε από τις ίδιες τις οθωμανικές αρχές της πόλης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γενίτσαροι είχαν μετατραπεί από ένα επίλεκτο στρατιωτικό σώμα σε ένα ημιαυτόνομο και ανεξέλεγκτο τάγμα το οποίο μέχρι τον 18^ο αιώνα είχε μετατραπεί σε ένοπλη τάξη εμπόρων, στρατιωτών που παράλληλα υποχρέωναν σε καταβολή προστασίας ανεξαρτήτως θρησκεύματος και ουσιαστικά έλεγχαν τις αγορές δέρματος, τροφίμων και τσόχας. Η Θεσσαλονίκη ήταν σημαντικό κέντρο με περίπου 6.000 γενίτσαρους οργανωμένους σε 3 ορτάδες.

Η παράλογη βία και απληστία τους προς τους κατοίκους της πόλης ανεξαρτήτως θρησκείας και η δημιουργία δομών παράλληλων με το οθωμανικό κράτους ήταν μια μόνιμη πληγή σε κάθε Σουλτάνο – άλλωστε όλες οι θρησκευτικές ομάδες της πόλης τονίζουν ότι αυτές ήταν ο ιδιαίτερος στόχος των γενίτσαρων. Αποκαλυπτικό είναι ότι τις περισσότερες πληροφορίες για τις συνθήκες κράτησης έχουμε από τον φιλέλληνα δικαστή Χαϊρουλάχ που φυλακίστηκε ο ίδιος λόγω των προσπαθειών του να θέσει τέρμα στις σφαγές των γενίτσαρων το 1821 μετά την επανάσταση στην Χαλκιδική.

Τελικά στις 16 Ιουνίου 1826 ο Μαχμούντ ο Β’ διατάζει την εξόντωση τους και με επίκεντρο την Θεσσαλονίκη οργανώνεται η εξόντωση τους σε όλη την Αυτοκρατορία. Περίπου 3.000 επιβιώνουν και συλλαμβάνονται μετά από σκληρές μάχες με τον οθωμανικό στρατό και μεταφέρονται στον Πύργο όπου και εκτελούνται μαζικά. Τότε είναι που ο Λευκός Πύργος αποκτά το όνομα «Kanli Kule» (Πύργος του Αίματος) – επαναλαμβάνω ότι το όνομα δεν συνδέεται με τις εκτελέσεις των Γενίτσαρων πιο πριν όπως κατά κόρον γράφεται αφού το όνομα μέχρι τότε είναι είτε πύργος της Καλαμαριάς, είτε Πύργος των Γενίτσαρων. Η μετέπειτα χρήση του ως φυλακή και τόπος εκτελέσεων που κοινοποιούνταν με έναν κανονιοβολισμό, διατήρησαν το όνομα. Βρήκα πολλές αναφορές στο ότι οι φυλακισμένοι στον Πύργο ήταν κυρίως για πολιτικά εγκλήματα αλλά καμία επίσημη πηγή δεν επιβεβαίωση αυτή την πληροφορία.

Με την πάροδο του χρόνου ο ρόλος του Πύργου μεταστράφηκε και από προστασία από εξωτερικές απειλές, έγινε μέρος του σχεδίου ελέγχου της ίδιας της πόλης. Η ύπαρξη του περιτοιχίσματος μόνο προς την μεριά της πόλης επιβεβαιώνει την σοβαρότητα των ταραχών που ξεσπούσαν στην πόλη μέχρι και τον 18^ο αιώνα λόγω επισιτιστικών προβλημάτων. Μάλιστα όπως ισχυρίζονται ορισμένοι ιστορικοί ο Πύργος των Γενίτσαρων ήταν ένα αντίβαρο στην εξουσία του νόμιμου οθωμανού διοικητή της πόλης που έδρευε στο Γεντί Κουλέ – κάτι και που διαπίστωσαμε νωρίτερα με την διχογνωμία για το τίτλο του Divan Efendi.

Το επίσημο όνομα του ως Πύργος των Λεόντων και το ανεπίσημο ως Kanli Kule υπήρξαν τα ονόματα του μέχρι το 1891 όταν ένα εβραίος κρατούμενος, ο Νατάν Γκιντιλί (Nathan Guidili), καταδικασμένος για ένα ερωτικό έγκλημα, τον ασπρίζει με αντάλλαγμα την μείωση της ποινής και άρα την απελευθέρωση του. Ο λόγος δεν είναι γνωστός – η λαϊκή μυθολογία λέει ότι ήταν επιθυμία του Σουλτάνου ώστε να φανεί ότι κάτι αλλάζει μετά την Συνθήκη του Αγ.Στεφάνου ή με το τέλος του Tanzimat – διατηρούμε την δυνατότητα να δούμε με αμφιβολία αυτές τις δικαιολογίες. Πιο πιθανό είναι να συνδέονται με την απόφαση για χρησιμοποίηση μόνο του Γεντί Κουλέ ως των φυλακών της πόλης (μέχρι το 1989!),  την έναρξη της κατεδάφισης του περιτοιχίσματος και μια συνειδητή προσπάθεια αποσύνδεσης του Πύργου από το αιματηρό παρελθόν του.

Ενώ υπάρχουν διάφορες πηγές από τις οποίες μαθαίνουμε ότι σύντομα το Kanli Kule μετονομάζεται σε Beyaz Kule, δηλαδή Άσπρος Πύργος, δεν βρήκα κάποια επιπλέον πηγή που να υποστηρίζει ότι η υιοθέτηση του Torre Blanca της εβραϊκής κοινότητας οδήγησε στη υιοθέτηση του και από τις άλλες μειονότητες, ορθόδοξους και μουσουλμάνους, όπως υποστηρίζει ο Πετρόπουλος. Βέβαια γνωρίζουμε ότι οι έλληνες της πόλης ήξεραν λαδίνο/ισπανοεβραϊκά ώστε να μπορούν να κινούνται στην πόλη και πολλές περιοχές της πόλης ήταν γνωστές αποκλειστικά από τα εβραϊκά τους ονόματα μέχρι και το 1943 όταν ο Δήμος πήρε την πρωτοβουλία και μετονόμασε όλα τα εβραϊκά τοπωνύμια εκμεταλλευόμενος τις εκτοπίσεις των εβραίων στο Αουσβιτς. Πάντως με μια ομιλία μου με έναν τοπικό ιστορικό συμφώνησε ότι η χρησιμοποίηση του Λευκός έναντι του Άσπρος «μυρίζει επίσημη μετάφραση και όχι αυθόρμητη λαϊκή ονοματοδοσία».  Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που αυτό θα συνέβαινε στα Βαλκάνια ή στην ίδια την Θεσσαλονίκη. Το όνομα Αγία Σοφία είχε διατηρηθεί τόσο από το τζαμί Aya Sofia Cami’i στο οποίο είχε μετατραπεί η εκκλησία, τόσο από την ομώνυμη εβραϊκή συνοικία. Αντίστοιχα το τουρκικό λουτρό στη θέση Λουλουδάδικα ονομάζεται από τον λαό Yahudi Hamam, δηλαδή εβραϊκό χαμάμ γιατί βρίσκονταν μέσα στην εβραϊκή συνοικία Kulhan.

Η πιθανή εβραϊκή προέλευση της λέξης και η βαθύτατη ειρωνεία του γεγονότος με οδήγησαν σε περαιτέρω έρευνες. Την ίδια άποψη υποστηρίζει ο μεγάλος σαλονικιός λαογράφος και λογοτέχνης Αλμπέρτος Ναρ, που είχε μια αμοιβαία αντιπάθεια με τον Πετρόπουλο για να κατηγορηθεί ότι ο ένας αντιγράφει τον άλλον, δεν ξέρω όμως αν την βάσιζε στην ανάγνωση των εβραϊκών εφημερίδων της εποχής – μια δική μου έρευνα στην μοναδική ελληνική εφημερίδα έδειξε ότι την απουσία του Κανλί Κουλέ και την ύπαρξη του Μπεάζ Κουλέ. Οτι το Λευκός Πύργος δεν ήταν δημοφιλές στην ελληνορθόδοξη μειονότητα της πόλης αντικατοπτρίζεται στην δίηγηση της σαλονικιάς Ζορζέτας Ποζέλλι, εγγονής του Βιταλιάνο μεγάλου αρχιτέκτονα της πόλης που μας έδωσε το Κονάκι, την έδρα του Πρώην Υπουργείου Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας:

Βγαίνοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού μου το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι ο Λευκός Πύργος και θυμάμαι τα όσα άκουσα από αυτόν για τους δικούς μου. «Μπεαζ Κουλέ» τον έλεγαν οι Τούρκοι αλλά στα σπίτια μεταξύ των οικογενειών ονομάζονταν Καννλλ Κουλέ (από το καν που σημαίνει αίμα, δηλαδή ματωμένος πύργος).

Ενδεικτική είναι η σύγχιση στις ονομασίες σε αυτή την καρτ ποστάλ στα δεξιά: στα ελληνικά ως Πύργος του Αίματος και σε παρένθεση η κοινή (;) ονομασία Λευκός Πύργος, ενώ στα γαλλικά η επίσημη ονομασία του Tour de lion και σε παρένθεση η κοινή του Tour Blanche. (Η φωτογραφία είναι εμφανώς παλαιότερη της ίδιας της καρτ ποστάλ που χρονολογείται μετά το 1914 αφού περιλαμβάνει το περιτείχισμα και τα διάφορα άλλα κτίσματα που είχαν ήδη κατεδαφιστεί).

Το 1905 μπαζώνεται ο ανατολικός ορμίσκος και σε συνδυασμό με την ολοκλήρωση της κατεδάφισης του περιτειχίσματος δημιουργείται η Πλατεία Προόδου στην περιοχή της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών και  οι Κήποι της πλεον Τόρρε Μπλάνκα. Όπως διαπιστώνουμε από τις έγχρωμες φωτογραφίες της συλλογής Kahn η Τόρρε Μπλάνκα συνεχίζει να ασβεστώνεται τακτικά – ειδικά επ’ ευκαιρία της επίσκεψης του Σουλτάνου το 1911 όταν και ολοκληρώνεται η καταστροφή του περιτειχίσματος κατεδαφίζονται το τζαμί και ο τεκές για να είναι άνετο το πέρασμα της πομπής. Αν και η μετέπειτα τύχη του Πύργου και των κήπων δεν είναι μέρος αυτού του άρθρου αξίζει να σημειώσουμε ότι αποτέλεσαν το επίκεντρο της κοσμικής και πολιτικής δράσης της Θεσσαλονίκης. Από τους 10.000 διαδηλωτές να τραγουδούν την Διεθνή σε μια εκδήλωση της Φεντερασιόν με αφορμή την εκτέλεση του αναρχικού Φερρέρ στην Ισπανία το 1910, στην παρέλαση του ελληνικού στρατού το 1912, τη συγκέντρωση των οπαδών της Εθνικής Αμύνης το 1916, τα καταρριφθέντα ζέπελιν του Α’ΠΠ, τον κωσταντινουπολίτικο θίασο νάνων του 1921,την αναβίωση του ως φυλακή τούρκων αιχμαλώτων μετά την απόβαση στην Σμύρνη στην Μικρασιατική Εκστρατεία,  τη συγκέντρωση του πρώτου συλλόγου καταναλωτών το 1922, το πολυτελές κουρείο των κήπων, το πρώτο τραμ το 1927, την γιορτή του Προσφυγικού Φοίνικος το 1929 και την  χρησιμοποίηση του από τους ναυτοπροσκόπους το 1934. Η βαφή του Πύργου με βαφή παραλλαγής κατά τον Β’ΠΠ αποτέλεσε μια επιπλέον σελίδα στις χρωματικές αλλαγές του κτιρίου. Στα αριστερά μια φωτογραφία από καταρριφθέντα γερμανικά αεροσκάφη να επιδεικνύονται στους περαστικούς κατά την διάρκεια του 1^ου ΠΠ.

Ετσι δεχόμενος, καταχρηστικά, ότι ο Ηλίας Πετρόπουλος και ο Αλμπέρτος Ναρ πιθανόν κάτι να ήξεραν παραπάνω να συγχαρώ τους σύγχρονους χριστιανούς Θεσσαλονικείς που μπορεί στην πλειοψηφία τους να μην έχουν ούτε έναν αιώνα διαβίωσης στην πόλη, αλλά είναι πρόθυμοι να αναγνωρίσουν ως σύμβολο της πόλης ένα οθωμανικό μνημείο του οποίου το σύγχρονο όνομα αν δεν είναι εβραϊκής προέλευσης, τότε σίγουρα οφείλεται σε έναν εβραίο σαλονικιο.

υγ. Για να είμαι ειλικρινής τα συγχαρητήρια μου είναι κυρίως προς τους ευπατρίδες της πόλης όπως τον Νομάρχη Ψωμιάδη, τους κ.κ.της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών κ.ο.κ Για τους υπόλοιπους η ειρωνεία της τελευταία παραγράφου ελπίζω να είναι εμφανής – αναφέρομαι στο πρόσφατο ομόφωνο διαπαραταξιακό ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου όπου αποκλείονταν το Ολοκαύτωμα από την ιστορία της πόλης, ξεχνώντας ότι η Εβραϊκή Κοινότητα της πόλης έχει μια ιστορία άνω των 2000 χρόνων στην πόλη. Μελετώντας την ιστορία της Torre Blanca, έμβλημα της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα και με το οποίο ταυτίζονται οι ίδιοι οι Θεσσαλονικείς, μπορούμε ίσως να καταλάβουμε τους λόγους της καλπάζουσας ανασφάλειας τους.

Διαβάστε: την ιστορία με το περιτοίχισμα από agitprop, μερικές φώτο από τον Πάνο Ζ. , η επίσημη ιστορία του σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού, Επιλεκτική Μνήμη από panokato, o Λευκός Πύργος σε χαρτονόμισμα της ΠΓΔΜ, ενας σαλονικιός που δεν του αρέσει ο Πύργος.

Πηγές υπήρξαν διάφορες εργασίες του Ε.Χεκίμογλου, του Κ.Τομανά, του J.Nehama, του Β.Δημητριάδη, του Η.Πετρόπουλου, η Αρχαιολογική Υπηρεσία, το Μουσείο του Λευκού Πύργου ενώ ευχαριστώ τον petefri για τις βιβλιογραφικές αναφορές. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον mayor rishon ο οποίος συνετέλεσε εξίσου σε αυτό το άρθρο όσο και εγώ. Στην φωτογραφία δεξιά ένας επιζόντας σαλονικιός ζωγραφίζει δεκαετίες μετά, στο Ισραήλ, τις αναμνήσεις του από την εκτόπιση, το τράμ, το άγαλμα του Κωσταντίνου, τα νεκροταφεία πίσω από το τραμ και ο Λευκός Πύργος που χωρίζει νοητικά και πραγματικά την intra muros ιστορική πόλη από την νέα που ξεχύνεται δεξιά.

Abravanel & Mayor Rishon

Έλληνες, Γεωργιανοί, Αφρικανοί, Κινέζοι και Αλβανοί απλώσανε τα καλούδια τους για να περάσουνε οι πιστοί να αγοράσουνε. Αλήθεια αυτό πως συνάδει με την πίστη αυτών των ανθρώπων στο γιο ενός Θεού που μπήκε στον ναό και πέταξε με το μαστίγιο τους εμπόρους;

Σήμερα αυτά δεν μετράνε. Το μόνο που μετράει είναι το Ευρώ.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, υπάρχει και “εθνικό” ενδιαφέρον.

Άντε λοιπόν χρόνια πολλά και καλή λευτεριά, όπως την εννοεί ο καθένας.

Το τελευταίο διάστημα έχουν ξεκινήσει για διάφορους λόγους καταλήψεις σε σχολεία. Όλες έχουν σαν κοινό αίτημα την λύση προβλημάτων υποδομής. Υπάρχουν βέβαια και άλλες αναγνώσεις των καταλήψεων, των οποίων βέβαια τις γενικεύσεις δεν μπορώ να κατανοήσω.

Εκτός από τα σχολεία που έχουν κατάληψη υπάρχουν και τουλάχιστον 2 περιπτώσεις που ενώ δεν υπάρχει κατάληψη τα προβλήματα είναι μεγάλα. Το ένα, το 4ο Δημοτικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης έχει εγκαταστάσεις που ταιριάζουν πιο πολύ σε ποντικούς παρά σε παιδιά. Η άλλη περίπτωση είναι αυτή των ανύπαρκτων σχολείων του Ασβεστοχωρίου.

Η στρεβλή ανάπτυξη των περιοχών γύρω από την Θεσσαλονίκη ακολούθησε το ίδιο στρεβλό μοντέλο της πόλης. Στο Ασβεστοχώρι την τελευταία δεκαετία υπήρξε μεγάλη οικιστική ανάπτυξη με την λογική της δημιουργίας οικιστικών ζωνών σε ένα χωριό δίπλα στην πόλη. Όπως ήταν φυσικό η αξία της γης πήρε την ανηφόρα και όπως επίσης είναι συνηθισμένο, η πολιτεία και τα αρμόδια όργανά της δεν έκαναν καμία πρόβλεψη για την αύξηση του πληθυσμού της περιοχής. Απόδειξη το πρόβλημα του νερού που είχε (δεν ξέρω αν συνεχίζει ακόμη) η περιοχή αλλά και η ανυπαρξία σχολείων ικανών να στεγάσουν τα παιδιά που φυσιολογικά αυξηθήκανε με την μετακίνηση νέων ανθρώπων εκεί.

Οι γονείς των μαθητών του Ασβεστοχωρίου έχουν διαμαρτυρηθεί με κάθε τρόπο που μπορούσαν. Με κλείσιμο του δρόμου , με συναυλίες, αλλά και με φυλλάδιο (pdf). Προχτες σκεφτήκανε ότι ίσως κάνουν τον κόσμο να ασχοληθεί με το να διαμαρτυρηθούνε με κατάληψη του στούντιο της Μακεδονία TV. Το video τους φαίνεται δίπλα.

Την ευθύνη της σχολικής στέγης την έχει από ότι γνωρίζω ο δήμαρχος αλλά και ο νομάρχης της κάθε περιοχής. Από ότι φαίνεται η γη στην περιοχή έχει αξία μόνο αν κτιστούν μεζονέτες ή εμπορικά κέντρα, οπότε και οι τοπικοί “άρχοντες” έχουν χεσμένους τους κατοίκους.

Την Δευτέρα λοιπόν, την ώρα που όλοι θα τρέχουν να τους “πάρουν” οι κάμερες στην εκκλησία του Αγ. Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη, οι γονείς και οι μαθητές του Ασβεστοχωρίου θα βγάλουν τα θρανία στον δρόμο για να κάνουν μάθημα τα παιδιά και θα προχωρήσουν και στην κατάληψη του Δημαρχείου. (update όντως το κάνανε)

Δεν ξέρω αν θα λυθούν τα προβλήματα, κάποιος όμως πρέπει να κάνει κάτι. Κάποιος θα πρέπει να ξεπεράσει τους άχρηστους τοπικούς άρχοντες και να βοηθήσει στο να λυθεί ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με το μέλλον του τόπου. Έλεος πια με τους ανεπαρκείς.

Ο λόγος;

Η  απογοήτευση που βίωσα το προηγούμενο Σάββατο μαζί με καμιά 25αριά συμπολίτες με καλλιτεχνικές ανησυχίες και δημιουργική διάθεση. Πολυαναμενόμενη η έναρξη του καλλιτεχνικού εργαστηρίου  καθώς διοργανώνεται από το Τελλόγλειο Ίδρυμα , ίδρυμα που έχει καταπλήξει με την έκθεση του “Picasso, suite 347“  ή με την τρέχουσα “ο Μιρό της Μαγιόρκα“, κοστίζει ελάχιστα (20€ το μήνα *4 μήνες)  αλλά και υπόσχεται πολλά όπως μας ενημερώνει  το  δελτίο τύπου του ιδρύματος:

” Πρόκειται για το Εργαστήριο Εικαστικών Τεχνών για άτομα ηλικίας από 18 ετών και άνω, τα οποία θα έχουν την ευκαιρία να προσεγγίζουν βασικές έννοιες της Ιστορίας της Τέχνης, να καλλιεργούν μια κριτική-εικαστική ματιά, επιτυγχάνοντας εικαστικές εφαρμογές, κάνοντας χρήση μιας ποικιλίας υλικών συμπεριλαμβανομένων και των αποκαλούμενων «ευτελών υλικών»…Τμήμα ενηλίκων ηλικίας 18 ετών και άνω (έως 20 άτομα)”

Την προχειρότητα που συναντήσαμε στο εν λόγω εργαστήριο την περιγράφω και στο προσωπικό μου blog .Περίπου 25 ενήλικες καταφθάνουμε στο χώρο του μουσείου, όπου η γραμματεία δεν ξεχνά να μας υπενθυμίζει έναν προς έναν να εξοφλήσουμε όλα τα δίδακτρα και για τους 4 μήνες στο πρώτο μάθημα , και στοιβαζόμαστε σε μια αίθουσα πολύχρωμη, νηπιαγωγείου θα έλεγε κανείς

με κόκκινα μικρά καρεκλάκια 15 τον αριθμό,2 τραπεζάκια ύψους 50cm, ούτε γονατιστοί δε θα μπορούσαμε να “δημιουργήσουμε”,  (όπως φαίνεται στην φωτογραφία και για τα παιδάκια είναι χαμηλά). Ξεκινάμε με τις συστάσεις και συνειδητοποιούμε ότι ο αρχικός χώρος στοίβαξης  θα είναι και ο χώρος έμπνευσης και δημιουργίας μας .. όπου υποτίθεται ότι θα κάνουμε κατασκευές, μάσκες, θα διδαχθούμε τεχνικές του σχεδίου, της πλαστικής κι άλλα πολλά. Όλα αυτά  σε μια αίθουσα που δε θα χωρούσαμε ούτε 5 ενήλικες, που δεν υπάρχει νιπτήρας και θα πρέπει να τρέχουμε σαν τα σχολιαρόπαιδα στις τουαλέτες του κάτω ορόφου με τους γύψους και τα χρώματα στα χέρια. Κατά τ’ άλλα, το πρώτο μάθημα “έφυγε” με συστάσεις, διαξιφισμούς, και υποτυπώδης ξενάγηση της έκθεσης του Μιρό , όπου έλαβε μέρος μια υπερπροσπάθεια πειθούς για το γιατί είναι άξια θαυμασμού τα έργα του Μιρό  και μιας αμυνόμενης στάσης σε ερωτήσεις κλασικών πολιτών  γιατί το “κράτος κι αυτοί  πρέπει να πληρώνουν για κάτι που δεν είναι τέχνη!!

Αυτό το κείμενο αποτελεί πιο πολύ την απογοήτευση από μέρους μου και όχι τόσο μια κακοπροαίρετη κριτική.

Χρόνια διαμαρτυρόμαστε για τις ελάχιστες δυνατότητες σε καλλιτεχνικά δρώμενα με τη μορφή εργαστηριών, σεμιναρίων κατάλληλα για ενήλικες, εργαζόμενους κ.ο.κ . Παράπονα άμεσα συνυφασμένα και  με την ποιότητα των προσφερόμενων επιλογών σε συνάρτηση με το κόστος και τις προσδοκίες του κάθε φορέα  που διοργανώνει τέτοιου είδους εργαστήρια δημιουργικής γωνιάς, ή καλλιτεχνικής δημιουργίας όπως τα ονομάζουν. Δεν μπορώ να κατανοήσω το λόγο για τον οποίον το Τελλόγλειο, και το κάθε Τελλόγλειο, μπήκε σε τέτοιο “μπελά” να διοργανώσει ένα εικαστικό εργαστήριο για ενήλικες, να το πολυδιαφημίσει και στο τέλος να μας παρουσιάσει αυτό το θέαμα και  ορισμό της προχειρότητας.

Δικαιούμαστε οι ,για τόσα κατηγορούμενοι, πολίτες της Θεσσαλονίκης καλύτερης ποιότητας καλλιτεχνικές διεξόδους, τώρα ειδικά που έχουμε αρχίσει και ξυπνάμε.