bu sadece demo

urmiye'den selaaam..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 25 Jan 2012 06:20:33 PST

Urmiye neresi mi… duymamış oliim canım okuyucum.. burası iran’ın güzide şehirlerinden, üzümü ve elmasıyla meşhur urmiye -teyzem ordan yetiştiriyo “şah zamanında burada müthiş şaraplar varmış.. şimdi meyvesuyu fabrikası hepsi”..

nerden mi esti? "nazar etme ne olur, çalış senin de olur” lafını uygulamaya karar vermemle başladı her şey.. meltem ve candan arkadaşlarım iki hafta önce bir Cumartesi akşamı antalya’dan istanbul’a uçarlarken “benim neyim eksik” diyerek, ikidir aylaaar öncesinden planlayıp da beceremediğim iran ziyaretimi yapmaya “lan bazen planlayınca olmuyo.. bari spontane şeediim..” şeklinde karar vererek aldım biletlerimi ve Pazartesi günü yıllık iznimden 16 günü cortlatma dilekçemi, Perşembe günü de (1 hafta hesapladık heralde) çipli paşaport başvurumu yaptım..

heerbişeyler hazır olunca da öğrendim nerden nasıl gidiliyormuş.. kimden? Tabii ki teyzemden.. aslında belki de önemli bir bilgiyi ancak yazıyorum: teyzem urmiye’de oturuyor.. eniştem izmir’de yüksek lisans yaparken karşıyaka’nın güzel kızlarından birini kapıp götüren şanslı bir adam.. ama öyle bir adam ki, teyzem de en az onun kadar şanslı.. ayyy… duygusala bağladım.. maşallah işte..

neyse.. cumartesi (21 ocak) sabahı van’a uçtum.. ordan yüksekova’ya minibüsle gittim.. ordan da baska bi minibusle esendere sınır kapısına işte..

çok sıra vardı kapıda, dolmuştan erken inmem gerekti.. anacım onca çamurun karın içinde, 27 kiloluk seker pembesi bavulum ve ben bata çıka ulaştık paşaportu damgalatacağımız yere.. ben daha türk tarafında bağladım kafayı.. vizeye gerek yok.. 15 tl’lik pulu alıp çıkıyosun memleketten.. o arada etrafta bi tane ayna olmayışından mütevellit, sırada yanımda duran adama “olmuş muyum? Alırlar mı beni böyle iran’a?” demiş bulundum.. o da saçı başı iyice kapatmam gerektiğini söyledi.. naaparsın, o daha iyi biliyodur diye, iyice bürükledim şalı kafama..

iran tarafına geçtim ki, etrafa bakınca bi adamın (gümrük müdürü gibi bişeymiş) ofisinde teyzemi gördüm.. bi şaşırdı ki beni gördüğüne, sanki haberi yokmuş, adamcaaza çay içmeye gelmişler gibi teyzem gülüyo ama öyle mutluluktan başka bişey.. anladım ki çok kapatmışım kafayı.. “bu ne lan.. yobaz seniii..” diye beni de güldürdü kerata :))

eniştem gümrük memuruna benim bavulu ısrarla ikram etti ama, o da aynı kararlılıkla “danuşcuların çemadanınaa bakmıyrık” diyerek beni çok memnun etti.. zira, danuşcunun anlamı üniversite öğrencisiymiş )))) eh mezuniyetinden on yıl sonra kim olsa sevinir, diymi :)

urmiye

bu nasıl bi trafik yahuuuu!!!!! Bunun onda birini türkiye’de yapsa birisi, en azından levyeli bir kavga izlenebilirdi oracıkta.. ama burada öyle değil.. herkeste öööyle bir hoşgörü, öyle bir rahatlık, barış içinde olma durumu ki, ancak görürseniz anlarsınız.. eve bu trafikte gittik.. şimdilik düşüncem bunun muhteşem bir şey olduğu yolunda.. stressiz trafik, hem de bütün ehliyetler kasaptan çıkmış gibi görünüyorken..

eve yaklaştık.. anacım bütün evler müstakil.. ikibuçuk katlı, altta bir garaj, üstte iki ayrı daire.. genelde evsahipleri üstte, kiracılar alttaymış.. bizimkinde tam tersi.. bahçeyi seviyoruz da biraz, ondan..

ben de teyzem gibi tam bir ev kedisi olduğumdan, burada yaşamaya hemen karar verdim haliyle.. şu sıralar iran-türkiye ilişkileri hakkında pek iyi şeyler duymuyorum.. Suriye yüzünden biraz gerilmişiz diyorlar.. bu durumdan tek çıkarım, iran’ın cart diye kapıları kapatması olur :) aman da ne güzel oluuurr.. zaten ben de öyle bayılmıyorum türkiye’de sürünmeye, burada insan gibi lüks içinde yaşarım işte ;) ilk anda aklımdan geçenler tam olarak bunlar.. ilk akşamımız burada olduğuma inanmaya çalışarak geçti.. ve bir de nasıl yapsak da ben dönmek zorunda olmasam, dönsem bile nasıl iran’a taşınabilirim falan..

ölü kişisi..

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 18 Nov 2011 16:05:31 PST

bilen bilir.. bilmeyen de öğrensin, ben dizi izleyen biriyim.. yani her çarşamba ağzının salyaları akarak hünkarını bekleyen milyonlardan biriyim.. geçen sezonlarda da aşk-ı memnu için aynı durumdaydım.. neyse.. hızla sadede geliyorum.. zira çok yorgunum, gecenin bu saatinde beni deli mi dürttü zaten bunları yazıyorum ki..

muhteşem yüzyıl'ın son bölümünde bir bebek öldü.. kardeşim neydi o korkunç şey öyle!! rahmetlinin yüzünü tamamen göstermemek için koydukları reklamlar da yetmedi, birazcığı bile böööyle insanın tüylerini tiken tiken etmeye yetti de arttı, sehpalara vurduk resmen Allah korusun diye.. evde bebek yok gerçi, ama kedileri, bizleri korusun diye yani..

yaw ne acayiptir şu canlılar.. öldüklerinde bir anda artık onlar kendileri değildir.. ölüsünden korkulur, çekinilir.. dizideki bebek mesela.. ayyy!!!! ne korkunç bir şeye dönüştürmüşler onu!! kanca bir burun!! yaşlı bir surat.. ölü bebek hiç görmedim gerçek hayatta, ama yönetmen herhalde götünden uydurmamıştır bu tiplemeyi.. töbe tööbeeee...

aklıma rahmetli kedim felis geldi haliyle.. gerçekten de öldükten sonra boş bir bedendi sadece.. yani diyorum ki, insan olsun, hayvan olsun, içinden ruh çıkınca beden böyle antipatik, itici bir varlığa dönüşüyor sevgili insanlar.. nasıl oluyor da oluyor, orası Allah'ın hikmeti.. lakin, ruhun bedene verdiği can, gerçekten de eşi benzeri bulunmaz bir enerji ki, ruh çıkıp gittikten sonra yıllaaaardır tanıdığınız, benimsediğiniz o bedeni pek de garipsemeden toprağa gömebiliyorsunuz..

hatırlıyorum da.. rahmetli felis'imi ben gömdüm.. bir kere en başından yabancılamıştım.. içinde canı olmayan bedenine bakınca onu kolayca bir torbaya(!) torbaya diyorum yahu (!!!!) koyabilmiştim.. çünkü o kadar yabancıydı ki.. sonra da akşamüstü gidip bir ağacın dibine gömdüm ruhsuz bedenini.. ve içimdeki tek teselli de, annannemin olduğu yere gittiği ve bir gün ikisiyle de kavuşacağımdı (geç vakitte inşallah).. kısacası, ruhun göze yansımasını görmedikçe, onun o sıcaklığını hissetmedikçe, karşımdaki insan bedeni insan değil, hayvan bedeni de hayvan değil..

bundan sonra karşılaşacağım cansız bedenlerin en az 15-20 yıl sonra kedileriminki olması dileğiyle.. ve bir de, o anki şaşkınlığa, soğukluğa bakmadan, bu kez onlara sarılma, onların ruhsuz bedenlerini de öpüp bağrıma basma kuvveti diliyorum şimdiden.. biraz sonra beraber uyuyacağım canım pisilerimi, ayrılık vakti geldiğinde de sıcacık uğurlayabilme gücü ve hikmeti versin Allah'ım.. amin..

domatiz..

noreply@blogger.com (demo) — Mon, 07 Nov 2011 02:05:27 PST

efenim.. bildiğiniz üzre, artık dört kedimiz var.. evimizin sultanı hayriş, ortanca kızlar benek ve turşu ve en son numaramız binnaz.. ve bir de eve yeni kediler geldikçe de doğruluğu kanıtlanan bir kuralımız var: kedilerimizin kalitesi nesilden nesile düşmekte..

rahmetli felis'imiz tam bir beyefendiydi.. insan yemeğine dönüp bakmazdı.. boşluğumuza denk gelip de sesimizi yükseltsek çok alınır, tavrını da koyardı, gülcemalini esirgerdi evdeki insan takımından.. derken bir gün hayriş adisini getirdim eve.. bu kadar mı sokak kediliği olur! insan yemeği yemeye kalkışan, çöpü koklayan bir yaratıkmış meğer bizim kedi zannedip eve aldığımız şey!! neyse ki onun içinde de kibar bir kedi varmış.. neredeyse bir yıl hiç miyavlamadı.. ama ağzını açıp kapatırken çıkan şıpırtıdan anlıyorduk miyav dediğini.. zamanla o da abisine benzedi, onun başlattığı eve yakışan kedi akımını sürdürdü..

işte felis:ve işte hayriş:

vee 15 nisan 2011 günü, nerden bilirdim ki o gün kavuştuğum maaşa göz dikecek iki canavarın yoluma çıkacağını.. çıktılar.. hem de dört kedi, bir köpek aynı kutuda.. elimizde sona kalan iki çirkin kedi kaldı.. hele bir tanesi öyle çirkindi ki, adı önce çipil oldu, sonra benek'e dönüştü.. bu iki kalitesiz (afedersiniz) yüzünden yemek yiyemez olduk sehpada.. avazları çıktığı kadar miyavlayan, yanından geçtiğimizde "amanıın!! patisine bastım herhal.." dedirten kedi kişileriydi bunlar.. annesiz büyümenin eksikliğiyle emmedikleri sabahlık, parmak bırakmadılar.. yenebilecek her türlü nesneyi yediler.. ama onlar da büyüyüp birer hanım kıza dönüştüler..

before:

after:

en son numaramız binnaz ise ağustos'un sonunda katıldı ortamlara.. bir çalının dibinden çığırmak suretiyle dikkatimi çekip, yaralı patisiyle beni tuzağına düşürdü.. ilk gün bağrıma taş basıp, veteriner dönüşü aynı çalının dibinde bıraksam da, ikinci gün bunu yapmama izin vermedi.. sokaktan aldım bir kedi, eve geldim bildiğin çingene!! anaaaammm.. biz turşu'yla benek'e haramiler, canavarlar falan derken haksızlık mı ettik ne.. bu bildiğin sokak çocuğuu!! bir parça yenecek bir şey buldu mu hemmen ağzına dolduruyor, kaçıyor divanın altına.. orda ağzından çıkarıp yiyor.. bir keresinde elimden peynir vermek gafletinde bulundum.. görgüsüz gibi atladı elime, peynir yere düştü, dişler ele geçti.. bir hafta zımbalı gibi gezdi zavallı işaret parmağım.. bu hallerinden sonra kedimizin ilk önce cüce olarak yayın hayatına başlayan ve pazarlanabilsin diye çörek olarak değiştirdiğimiz adı son halini aldı: binnaz (ciguli'nin çingene karısı binnaz, evet :))

binnaz: şimdii.. bu harami takımı yani son üçü (estafurullah, hayriş yok o grupta) geceleri pek bir aktifler.. ben yatınca yarım saat falan dıgıdık dıgıdık koşturuyorlar, sonra da gelip uyuyorlar.. ama herkes uyuduktan sonra, mutfağın körüklü kapısını aralayıp, efendime söliyim, oralarda tezgaha çıkma, sanki aç bırakmışız gibi oralardaki insan yemeklerine dadanma aktivitelerine giriştiler! bu terbiyesizi yakalamak zor tabii.. hangisi acaba diye çok düşündük.. neyse ki, suçlu kendini ele verdi geçenlerde.. işte kanıt:

eh haliyle bunu çalıp, yarısını yiyebilecek kadar domatese düşkün tek bir kedi var elimizde.. işte suçlu:

ama tabii çoook güldük.. annem sinirden dellenmişti ki, "suçluyu buldum.. tezgahtan en sevdiği şeyi çalıp yemiş.. ve yarısını ortalıkta bırakmış.." dediğimde, annem de dedektiflik oyunuma katıldı.. "hangisiymiş?" yerine "ne yemiş?" diye sordu.. domatiz cevabını takiben gözlerimize hedef olan turşu kedisinin şaşkınlığı ve bizim salak salak gülmeye başlamamız çok hayırlı oldu.. zira artık onlarla savaşmayı bir kenara bırakıp, sabah tezgahı silme uygulamasına geçtik.. tebrikler anneme.. bir devrim daha yaptı hayatında :)

kümülüs konular..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 01 Jun 2011 15:51:51 PDT

uzun süredir aklıma uğrayıp giden birsürü şey var haliyle.. geçenlerde bir sınav görevindeyken (taaa 8 mayıs!) not almıştım.. anca vakit bulabildim buraya yazmaya.. bu arada değişen bazı bilgiler de var ne yazık ki.. onları da editledim..

* bilen bilir.. ben birden çok çift terlik kullanırım hep.. yaz-kış farketmez.. gerçi kışın abartıyorum.. bazen 4 çift terlik oluyor oturduğum yerin civarında.. bikaç ay önce kalktım salondan odama geldim.. daha girer girmez iki çift terlik! sonra yatağımın öbür yanında bi çift daha.. eh salonda da bir-iki çift leşim vardı.. kendi kendime "lan.." dedim.. "bu kesin bi işaret.." [SPOILER ALERT] Signs filmindeki gibi yani.. "bigün dünyayı, kafalarına terlik atarak etkisiz hale getirebileceğimiz uzaylılar işgal ederse, kesin yırttık :))))" o gün bugündür yolda-izde terliklerimi gördükçe aklıma o film geliyor :)

* bizim oğlan bando'dan bahsedeyim diye not almışım bir de.. :( bando cennete gitti, o bakımdan size şimdilik bir resmini göstereceğim sadece, o kadar.. ayrıntısını zaten bir ara yazacağım..

* o arada hıdrellez de geçti.. sevgili mehlem'imle akşam 12'ye doğru karaoğlan parkı'na doğru yola çıktık.. dilekleri evin altındaki gül dalına astııık.. gidip orda eğlenicez, sonra da sabah tekrar oraya gidip dilekleri suya atıcaz.. plan buydu.. anacım, karaoğlan parkı'nda in-cin kutluyor hıdrellezi.. tam böyle parkın deniz tarafına ayak bastık.. aman da ne güzel uçuyo yarasalar falan modundayız.. CART! biri üstüme sıçtı afedersiniz!! anaaaam.. yarasa boku.. insan naapsın bilemiyor tabii.. bi de gecenin o saatinde, şehrin o parkına iki hatun gitmek döt ister.. o bakımdan ne çanta var üstümüzde, ne mendil veya türevleri.. bizden bekleneceği gibi, "aaaa.. ne güzel bak.. kısmet.. kesin bu yıl zengin oluyoruz.." diye sevine sevine ve umutla taşıdım üstümde yarasa bokunu.. eh ne de olsa kuş bokuna yakın.. uçan hayvan boku bir zenginlik alametidir; her ne kadar bir röbteşambr ya da viski kadehiyle yarışamasa da, benim kabulümdür :) neyse.. dedim ya, in-cin durumu vardı parkta.. biz de oradaki itfaiye nöbetçisinden aldğımız bilgiler doğrultusunda, sabah 3 buçuk-4 gibi gitmek üzere eve döndük.. ama tabii ki uyuduk fosur fosur.. sabah da dilekleri aldık gül dalından.. mehlem'im o gün atmış denize.. benim dilek ise iki yıldır denize atılmayı bekleyen (!!!) diğer hıdrellez bohçacığının yanında yerini aldı :))

* bu notları sınavda almışım ya.. hemşirelik lisans tamamlama sınavıydı.. gelenlerin hepsi hatun tabii.. ama bir de bunlar hemşire ya.. nassssıl tatlılar.. cadı hemşire tipi değil.. böyle puf puf, yumuşacıklar :) sınav başlamadan önce kimlikleri kontrol ederken, bir de ne göreyim.. ders notları yanlarında hala.. çalışmaya devam ediyorlar son ana kadar.. notlar tabii ki bilgisayar çıktısı.. ama beyaz dosyada, birbirinden bağımsız kağıtlar değiller! delik zımbayla delinmiş, ve kurdeleyle(!)(!!!) evet hem de renk renk kurdelelerle bir arada tutulan ders notları :)))) çok tatlıydılar yahu.. ben o manzarayı en son ilkokuldaki ödevlerimde görmüştüm.. sene 1985-90 arası yani :)) bayıldım bayıldımm...

* yine sınav hatırası.. camdan bakarken bir adam gördüm.. aksayarak yürüyordu.. eh, yavaş ve bozuk bir ritmle tabii ki.. adamcağız bana zombileri hatırlattı :)) ben böyle kendi kendime gülümserken, ANAAAAMMM!!!!! O DA NEEEE!!!!! arkasından gelen adam da öyleee!!! kolları iki yanında gayesizce boşluğa salıverilmiş vaziyette, kendisi de aksayarak, aynı zombi ritminde, yavaş yavaaaş geliyor öncüsünün ardından!!! 1-2 saniyelik panik anı!! yüzümdeki gülümsemenin silinmesi!! "aha da ziki tuttuk.." ruh hali.. sevgili arkadaşlarım, gerçekten de en çok 1-2 saniye sürdü.. ama hissettiklerim bunlardı yani.. neyse ki, ikinci adamın yanında bir kız çocuğu belirdi de, yaşadığım dehşet anı, dehşet dakikalarına dönüşmedi :)) buna benzer bir şeyi yıllar önce yine yaşamıştım.. işte o neredeyse bir dakika kadar sürmüştü.. bakınız..

böyle işte olan biten.. haydi ben gideyim artık.. zira uykum geliyor :) buraya daha sık uğramak dileğiyle.. iyi geceler efeem..

hayatımdaki en mutlu an!

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 14 May 2011 10:47:46 PDT

önümde yürüyen arkadaşıma yetişebilmek, hatta onu da geçip "baaak.. nasıl da hızlıyım..." diyebilmek için beton merdivenler yerine yeşillikte yürümeye başladım.. bir anda karşıma bir kedi çıktı.. haliyle kopardım beyaz peynirli, salçalı, kepek ekmekli tostumdan bir parça, o da sevdi, yedi hemen sağolsun.. sonra bir kedi daha.. başka bir tane daha.. böyle böyle 3-4 kedi oldu etrafımda.. sonuncusu siyah bir yavru kedi.. öyle manalı bakıyor ki.. tostumu yemekten vazgeçip parça parça kedilere veriyorum.. bir yandan da konuşuyorum tabii onlarla.. siyah ufaklık cevap vermesin mi! hayatımın en mutlu anı :)))) sonunda yahu.. sonunda.. Allah'ım şükürler olsun! tabii yıllardır beklediğim kişiyle karşılaşmış olmanın verdiği mutlulukla devam ettim konuşmaya :) tost biraz salçalıydı.. evladımın her yeri de salça olmuş :) ama "seni öpebilir miyim" dediğinde tabii ki dedim.. hemen iyice yaklaştım ona.. ama daha küçük ya, kaldırdı patisini, patisiyle öpecek belli ki :) "öyle değil tatlım.. dudaklarınla öpmen lazım.." deyince, hayatımın en salçalı, en ıslak, ve en mucizevi öpücüklerinden birini aldım.. canım yaa.. ama nedense ona yine dünyanın en salakça sorusunu sordum.. "bir sonraki karşılaşmamızda benle eve gelmek ister misin? evde yaşamak ister misin artık?" hem anneme de sormam gerekiyordu galiba, hem de onun isteyip istemeyeceğinden emin olamadığım için ona düşünme vakti mi vermek istedim ne.. öyle bir şey.. ama sonra kararımı değiştirip "hadi gel o zaman gidelim eve.." deyip, aldım onu kucağıma :) bir yandan da içten içe seviniyorum.. ben onla konuşurum.. o da evdeki kızlarla konuşur.. iletişim çok daha rahat olur evde.. hayriş'le de konuşabilir hem :)) ayyyy... dünyanın ennn şanslı insanı benim :)

ona benzeyen bir resim aradım şimdi google'da.. ama yok.. ben de aklımdaki imajı bozmamak için daha fazla zorlamıyorum.. hayal ediverin işte :)

şimdi bunu yorumlamak lazım.. ben başa dönüp okuduğumda yorumladım.. psikolojik şeyler işte.. ama böyle muhteşem bir şekilde bilinçüstüme çıkacaklarıni bilsem, her cumartesimi uyuyarak geçirmeye hazırım.. dışarda neler kaçırdığım umrumda bile olmaz..

leylek yine gözünü havaya dikti :)

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 08 May 2011 12:18:21 PDT

mırrhabalar efeniiim.....

yine bir yaz mevsimi öncesi demo kişisi gözünü yollara diker :) bu seferki destinasyonu kırk yıl düşünsem planlayamazdım: iran-azerbaycan-rusya.. sebeb-i planım ise pek sevgili mehlem kardeşim.. van'da bitecek bir doğa yürüyüşüne katılıyor bu yaz.. tutturdu "sen de gel" diye.. bilen bilir.. gitmem.. ama mehlem'le tatil yapmak eminim muhteşem olur.. hem de bilinmedik bir yerlerde.. ben de onun planının ucuna kendimi ekledim ve bu tatil taslağı oluştu :)

ilk durak iran'da teyzemlerin oturduğu urumiye şehri.. ve hemen dibindeki tebriz.. aslında taa oraya gitmişken şiraz ve isfahan'ı da görmek lazımdı ama çok uzakmış beyaw.. neyse.. ordan da bakü'ye mehlem'in bir arkadaşına gidiciiz.. aslında orayı görmek için bir sebebimiz yok ama, hazır iran'a kadar gitmişken st. petersburg'a gidip mehlem'in yeğenini ziyaret edelim dedik.. bakü'de de mola veriyoruz anlayacağınız :) haritaya bakarken kendimi finlandiya'ya niyetlenmiş buldum tahmin edersiniz ki.. ama şimdi işin içine vizeyi falan sokmaya gerek yok diyerek hanım hanım rusya'dan eve dönüciiz :) bütün bunların temmuz başında olması bekleniyor şimdilik..

bir yandan ilk kez bu kadar namuslu tatil fotoğraflarımız olacak diye düşünüp düşünüp gülüyoruz.. eh şaka değil, temmuz'da giyinip gezeceğiz yani!

bir yandan da kültür şokunu düşünüp eğleniyorum ben.. iran vs rusya!

bu düşüncelerime son noktayı emre kardeşim koydu dünkü söyledikleriyle.. şimdi ben hep couchsurfer'larda kalıyorum ya gavuristan tatillerimde.. ama bu kez her şehirde bir evimiz zaten olduğu için hiç girmeyeceğiz cs olayına.. neyse.. iran'dan bahsederken, emre diyor ki "yaw democan.. kalmak için olmasa bile en azından nerelere gidilirmiş, ne yenir-içilirmiş, barları-caféleri falan sormak için birine yazsan.." hahhahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! "iran'da? bar? alkol yok ki orda kardeşim" diyerek kendisini gaflet uykusundan hangır hangır gülmeye sevk ettim :)))

böyle işte.. oralar hakkında bilgisi olan, tavsiye vermek isteyen güzel insanlara blogum kapılarını açmıştır ey okuyucu :)

evimizin kedileri..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 01 May 2011 08:12:39 PDT

efeem, ne diyordum.. hah evet.. bizim ev, bizim kediler.. evet evet.. kediler :))) bildiğimiz üzere hayriş kişisi, kendisi bir hürrem hatun edasıyla yayılıp, gülcemalini bizden esirgemeyen dünya muhteşemi bir kişi.. işte de kanıtı..

işte böyleyken, aşağıdaki güzellik de aramıza katıldı :) dün gece :)) bakınız...

bir tane mi?? nayırrr......

dünyanın en çirkin kedilerinden, çipil bakışlı capon konsolosunu takdimimdir :)

bu yatışlara bayılıyoruz tabii :) evde biz de birer capon turist gibi geziyoruz.. fotoo, footoooo...

haa.. bu mu.. bu da bizim oğlan :) o da bizim evde.. couchsurfer odasında şimdi :)

ortalama köpek..

noreply@blogger.com (demo) — Tue, 26 Apr 2011 13:05:08 PDT

"ortalama bir köpek, ortalama bir insandan daha iyi bir insandır.."

ağzına sağlık andrew a rooney..

sevgililer günü olayı! (18+)

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 23 Feb 2011 07:30:57 PST

olay derken ciddiyim arkadaşlar.. işte yıllardır hasstası olduğum güzellik, der klaviermann!!

lütfen ikinci izleyişinizde bir de yüzüne bakın.. çoook şeker, çok afacan, değil mi :)

seviyorum hüleaayyynn!!

hadi hepimize mutlu bir sevgililer günü akşamı olsun :) hatırladıkça gülümseyelim :)

edit: sevgili denizero kişisinin katkılarıyla videonun açılmadığını öğrenmiş bulunmaktayım.. link'i şudur http://www.youtube.com/watch?v=u1V4beyOX5U ve an itibariyle bunu derse girmeden hemen önce yapmanın afacan mutluluğunu yaşıyorum :))

avusturya'nın en yeşil yeri belki de..

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 04 Feb 2011 05:15:20 PST

laakirchen, gmunden.. gittim ve hollanda'daki yeşilliklerden sonra bile inanılmaz yeşillerin içinde buldum kendimi.. öncelikle ordayken aldığım notlar kısa kısa:

gmunden.. adını söylemesi önce çok kolay, sonra bir tür zevke dönüşüyor :)
ilk akşam ışık festivali vardı..
geleneksel kıyafetler hem ortayaşlılar hem de gençler arasında çook popüler!
"I am from Austria" şarkısını dinledim..
şarkıyı söyleyen grubun solisti jimmy hendrix'ten bahsederken bir avusturya deyimi öğrendim..
burası aslında laakirchen'miş!
gölde yüzdüm.. böyle soğuk bir suya daha hayatımda girmedim!!
gerçekten avusturyalı oldum.. yeme alışkanlıklarım değişti..
buraların kızkulesini de gördüm..
bütün sular trinkwasser!
bazı işler türk usulü yürüyor :)

vee.. işte ayrıntılar:

uzunca bir süre gmunden yerine gmünden yazıp öyle okudum.. çok eğlenmiş ordaki cser (bkz.couchsurfer)

gmunden'daki ilk akşamımda light-fest olduğunu öğrendim.. ve tabii ki ideal evsahibi tomas beni marinaya götürdü.. izledik, bayıldım.. insanların belki de üçte biri geleneksel alman kıyafetleri giyiyorlardı.. tabii onlar avusturyalı diyorlar da, külahımla konuşabilirler bu konuyu :) birkaç sahne kurulmuştu.. onlar da gayet güzel müzikler çalıyorlardı.. ilk kulağıma çarpan şarkı "I am from austria"; şarkının anafikri avusturyalı olmaktan nasıl gurur duydukları, ama "I am from austia" nakaratı ingilizce :))) grubun solisti jimmy hendrix'ten bahsederken aynen şunları söyledi: "çok kokain kullandı.. ve şimdi patateslere aşağıdan bakıyor"... hahhahhahahaaaaaa...... süper ötesi bir deyim arkadaşlar.. "six feet under" lafı yanında halt etmiş bence :))

gölde, traunsee'de yüzdüm.. göl see demek, zee diye okunuyor.. ingilizce konuşan biri için anlaması uzun sürebiliyor.. e ama o deniiz.. falan gibi :) neyse.. ikinci günümmüş göle girdiğim gün.. birinci dakikanın sonunda vücuduma minik minik iğneler batmaya başladı sanki.. bu kadar soğuk suya hiç girmemiştim.. olympos'da girdiğimiz bir soğuk su var, o bunun yanında çay suyu diyebilirim.. ama sonra alıştım.. oohh... çıkmak istemedim resmen :) o dönemde en sevdiğim laftı "ben avusturyalı oldum" ama gerçekten de öyle hissetmeye ne hevesliymişim.. annem özellikle tembihledi, göle girmek yok.. tatlı su tehlikelidir.. dabi dabi.. ben de dinliycem di mi :))

yakın arkadaşlarım bilir, yazın çok nefret ediyorum bikini-mayo denen şeylerden.. yani, sıcaktan bunalmışım.. gelmişim serinlemeye, üstümde yappış yappış bi kumaş, hem de en sentetiğinden.. ıyykk!! eski memleketim avusturya'da insanlar çok da samimi olmayabiliyormuş bunlarla.. sivil güneşlenme ve yüzme teknikleri yani.. bana uyar.. oralarda öğrenci möğrenci de çıkmaz karşıma.. bi dahaki sefere sivil takılmak için ilk adımlarımı attım.. mesela yüzmeye giderken bikiniyi giymek yerine çantaya koymak.. ve deniz kenarında kimsenin birbirinin dötüne-memesine bakmadığı bir medeniyette rahatça değiştirmek.. evet ilk adım olarak bunu yaptım.. 2-3 kez (eh sadece bir gün gitmedik heralde göle).. kendimi bir nebze avusturyalı hissedip mutlu oldum.. bir de bulunduğum yerin yeme alışkanlıklarına ışık hızıyla uyum sağlayan biri olduğumdan, ekmeğe herhangi bir şey sürmeden önce hemman tereyağıyla haşırneşir etmeye başladım kendisini.. ekmekleri de tomasın annesi regina teyzem yapıyor bu arada :) ve bir de az da olsa oralara has usullerde pişmiş et tattım.. şnitzel de yemeye kararlıydım ama komik insan tomas bin kere sorduğum halde ayrıntı vermeyi reddedip, kızarmış olduğu için yiyebileceğim şnitzel karşıma fırından çıkmış gelince sürprizin bu olduğunu, asıl şnitzelin böyle olması gerektiğini söyledi ve hem kendi siparişini hem de benimkini yedi koca midesine.. ben de tabaklardaki gemüselerle doyurdum karnımı.. kendisinin dedikodusunu başka bir postta uzuun uzun yapıciim..

gmunden demek bir süre sonra çok kolay oluyor.. ich liebe gmunden, das ist gmunden, gmunden ist so schönn gibi birçok cümle kurup aslında hiç doyamayacağımı bilerek bakıyorum dağlara göllere.. oraların kız kulesini de gördüm.. bu, bizimki gibi evlenme teklif etmek için değil de, düğün yapmak için en ideal mekanmış..

ordaki bütün sular içme suyu.. göle girdiğinde çok susadıysan içebilirsin.. her türlü çeşmeden akan her suyu içebilirsin.. minik şelaleciklere yaklaşabilirsen durma iç, hepsi trinkwasser ne de olsa..

p.s. bu seferki evsahibim evinde geçirdiğim bir hafta boyunca süpper ötesi uyumlu, anlayışlı, yardımsever vesaire vesaire bi tipti.. daha sonra benim evimde geçirdiği üç haftayı da anlatacağım arkadaşlar..

gördüğüm ilk güzel manzara.. atos adlı iti gezdirirken girdiğimiz orman ve dere..

bu ikisi de evin balkonundan görülen manzara..karşınızda gmunden :)traunsee kenarındaki 'sıradan' evlerden biri..çiçek tarlasındaki menü.. başında duran yok.. ordaki kaseye koyuyosun parayı..grünberg..kızkulesi :)

atos iti..

viyana'daki komşularım..

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 04 Feb 2011 02:57:50 PST

komşulardaki barbekü için eve adımımı atınca gördüğüm manzara: pembe gömlekli, hafif kilolu, güzel yüzlü, muhtemelen gay bir adam, christian, ev sahibi oldukları anlaşılan çiftle, wolfgang & suzanne, şarap içiyor açık mutfağın bara benzer bölümünde.. hemen arkalarında balkon ve lezizz yiyecekler.. sadece hava güzel olunca ortaya çıkan bir çeşit mantar varmış, ondan da güzelce dizilmiş çöpşişlere; ortalık hem etoburlar hem otoburlar için ziyafet modunda :)

uzuunca bir süre neyi beklediğimizi bilmeden bekliyoruz.. dört yaşındaki julian veledi artık dayanamayıp çiğ mısırlara hallenmeye başlayınca beklediğimizin hans peter olduğunu öğreniyorum, ki geldiğinde anlaşılıyor ki kendisi christian'ın ortaokuldan arkadaşıymış.. onlar da çok şaşırıyorlar ama o kadar.. bizim burdaki gibi çok ünlemli ifadeler pek kullanılmıyor.. ve sohbetin ilerleyen zamanlarında anlaşılıyor ki christian aslında gay değil, tam tersine ertesi gün üzüm bağına davet eden gayet straight ve hoş bir adam.. dahası, bir grupta solist, ikinci kitabını yazan bir yazar, ayrıca da yelkenci..anacım daha noolsun.. benim de oldukça yüksek performanslı bir akşamım olmasının verdiği coşkuyla bütün gece gülünüyor, eğleniliyor..

julian normal bir çocuk olarak saat dokuzda yatmaya gidiyor, öncesinde de ahşap trenleriyle falan oynuyor, televizyonla pek tanışıklığı yok anlaşılan.. ortamda bir an kendimi tom cruise gibi hissediyorum.. ve hayır, kısa boylu çirkin bir scientologist değilim; "son samuray"daki tom cruise'um.. 2-3 ay avusturya'da kalıp sadece almanca konuşulan ortamlarda bulunsam bu almancayı çok rahat sökebileceğimi anlıyorum ve herkes de benimle aynı fikirde.. sonuçta ich lerne deutsch jetzt..

gecenin sonlnarına doğru bir çeşit geleneksel avusturya şarabı geliyor sehpaya ve christian geçen yıl nasıl tek başına şarap üretmek zorunda kaldığını, ortağının telefonda ona anlattığı her şeyi adım adım yaptığını ve birkaç ay önce bir gastronomi dergisinde ortağıyla şarabından nasıl da övgüyle bahsedildiğini biir bir anlattı..

bir süre sonra hans peter gitmek üzere vedalaşmaya başladı, ama bir de baktım ki suzanne de gelmiş benle vedalaşıyor.. tam bir seinfeld sahnesi gibiydi hislerim.. lan dedim, bunlar belli bir saatte tamam yeter artık, evli evine, köylü köyüne deyip milleti sepetliyorlar herhal.. eh sonuçta gavur, mümkündür.. ama yok yaw.. nasıl yani?? falan diye debelenirken kendi içimde, anlaşılıyor ki, ikisi beraber çıkıyorlar.. durumu halen daha tam olarak keşfedebilmiş değilim ama magazin kısmına çok da kafa yormamaya karar verdim zaten..

geriye kalan dört kişi için kısa bir süre daha stand-up yaptıktan sonra (o gece kesinlikle modumda olduğumu söylemiştim değil mi, evet) christian'la da ertesi gün görüşmek üzere vedalaştık.. üzüm bağını görme konusunda heyecanlanmadım desem yalan olur.. çok güzel bir geceydi.. couchsurfingden türkiyemin durumuna kadar birsürü şey konuştuk.. sonuç, gaestebuch'a da yazdığım gibi: a couchsurfer with neighbors! far beyond imagination.. thank you my great hosts, very welcoming neighbors and nice friends :))

viyana'da ilk gün..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 28 Nov 2010 13:51:20 PST

18 saat sürmesi planlanan otobüs seyahatim 16 saat sürdü ve koca turuncu orange ways otobüsüyle vardım viyana'ya.. sabah kahvaltısı için kruasan alıp evi aramaya koyuldum.. sonra adi taksiciye (meğer)beni oralarda bir tur attırıp, evin uzağında bırakması için beş euro kadar para verdim.. neyse ki tip vermemişim..

couchsurfer bir çift olan ewald ve horst'un evine vardığımda çoook yorgundum.. ama türk mahallesinde olduğumuzu fark etmeyecek kadar değil!. rıdvan market, rıdvan internet kafe ve rıdvan camiinden oluşan viyana rıdvan üçgeninin hemman dibindeymiş meğer bizim ev :) başka birkaç market daha vardı, piyale makarna ve çelik ayçekirdeği görünce kapıdan "günaydın abi.." diye başlayıp türlü çeşit danışmanlık hizmetinden yararlandım açıkçası sabahın köründe :)

neyse.. evde biraz vakit geçirip viyana'yı keşfetmek için 10 gibi çıktım dışarı.. horst sayesinde zekice bir hamleyle 72 saatlik toplu taşıma kartı aldım.. ve şimdi o kart sayesinde hatırlıyorum da, neredeyse tam 72 saat sonra ayrıldım viyana'dan, gmunden'e doğru.. bu arada, 3 gün boyunca bir kez bile o bileti göstermeme gerek kalmadı.. yani şimdi dönüp bakınca türk halet-i ruhiyemle, lan diyorum, almasam da olurmuş haa :))

ilk gün viyana'yı keşfe çıktım, akşam da heuriger'e yani şarap evine gittik.. ikinci gün schönbrunn hayvanat bahçesini fethettim ve akşam da komşulardaki barbeküye gittik.. üçüncü gün yine viyana'yı gezdim, yeni arkadaşım christian'la yemeğe çıktık ve akşam da bizimkilere mücver yaptım :)

viyana'nın bende uyandırdığı ilk his sanki paris'teymişim gibi hissetmem oldu.. daha paris'e gitmedim, ama olsa olsa bu kadar aristokrat bir atmosferi olur herhalde.. tabii sonra düşünüp buldum nedenini.. bol bol çikolatacı ve parfümeri var bir kere.. insanlar fransızca'yı andıran bir aksanla almanca konuşuyorlar.. ve bir de ortalık saraydan, müzeden, manikürlü bahçelerden geçilmiyor..

birkaç saat içinde, müze gezme ve klasik müzik konseri dinleme planımı hemen iptal ettim.. önümde uzun zaman ve fakat cebimde az para olduğu gerçeği, zaten çok da ilgilenmediğim eserlerin sergilendiği yerleri dışardan görmenin de yeterli olacağına inandırdı beni.. konser konusuna gelince; ortalıkta o kadar çok mozart var ki, bizim dönerciler çarşısının garsonlarından pek de farklı durmuyorlar yarım saat sonra.. gerçekten bak, mozart kılığında herifler, ama halleri-tavırları bizim burdaki garsonlara yakın, atmosferdeki aristokrasiden pek nasibini almamış..

ben de vurdum kendimi sarayların bahçelerine.. ortam yemyeşil, sanki bir uzaylı :) (bkz. cem yılmaz'ın kulakları çınlasın) bir bahçede, hayallerimin mesleğini icra eden bir hanım kızımız ve müşterileriyle karşılaştım, biraz çene çaldık.. bakınız, iş demiyorum, meslek diyorum.. ruhumu koyuyorum ortaya.. işte kendileri:

evet arkadaşlar, bildiğiniz gibi hayallerimdeki en ulaşılabilir meslek köpek gezdiriciliği :)

neyse.. konuyu dağıtmıyorum.. bir yandan stephansplatz'da (viyananın old town'ı/altstadt'ıymış orası) yürüyüp bir yandan da avusturya'da yapılması gerekenler listesinin başrollerinden olan şnitzel yeme aktivitesini nasıl eda edeceğini düşünürken bir de ne göreyim; gemüse schnitzel!!! anaammm... hemman atlayıp yedim yeşil içerikli şnitzeli, güzeldi.. bir yandan da viyanalı güvercinlerle ekmeğimi ve patates kızartmamı paylaştım.. onlar şnitzelden daha güzellerdi :)

buraların en ünlü en büyük yapısı olan stehphansdom'la tanıştım.. tam karşısında da manner diye bir çikolatacı var, gidile, görüle, anneye falan süper hediye oluyor kutulu dokuzkat gofretler.. kutusu da sonra dikiş malzemelerine ev sahipliği yapabilir :) stephansdom'a dışardan bakıp manner'a girdim.. o gofretlerden aldım bir kutu :)

işte stephansdom:

akşam da heuriger'e gideceğimiz için yorgunluktan ölmeden eve gittim.. tek başıma bulmam imkansızdı orayı.. ev sahiplerimin de bulması imkansızdı bence, horst'un navigasyonuna sağlık, gittik sağ salim.. üstelik bunlardan itine dök miktarda olduğu için iyisini öğrenmişler bir arkadaşlarından.. altı kadeh şaraba 7 euro verdiler.. kesinlikle inanılmaz!!! bir de güzel mezeler vardı ki; yeşil fasulye, patates salatası (ikisi de boool soğanlı) ve ekmeğe sürülen sarmısaklı bir karışım aldım.. orada en çok tezgahtar teyzeme güldük;bütün iyi niyeti ve yaratıcılığıyla, ve de olmayan ingilizcesiyle "vampire! vampire!" deyip bir yandan da elini kışt kışt yaparak bize mezenin içindeki şeyin sarmısak olduğunu anlatması görülmeye değerdi :)

gezip gördüğüm yerlerden bir kuple buyrunuz :)

stephanzplatz'daki, dark side'a geçen sanatçılardan biri..

bunlar da benim gibi, ağustos sıcağından bıkmışlar, kış gelse de şöööyle bi rüzgarlarla kucaklaşsak diyorlar :)
bunun kendisi değil, babası sanatçıymış :)

hah işte en sevdiklerim..
bu yine en insaflısı..

bunun elinde kaptan mağara adamı şeysi var.. *

tam da harry potter mevsiminde, ne güzel.. hagrid olsa kurtarırdı zavallı hayvanceğizi.. *

"abi kurbanın oliim, vurma.." *

bu çok hoşuma gitti.. ayrıntısı aşağıda..

bi sarayın bahçesindeki süvari..

bu da bi tarihi binanın çatısındaki figürlerden biri..

bi büyük binanın, aynı zamanda tarihi tabii, önünde birbirini seven kızların heykele dökülmüş hali.. ben de onları sevdim :)

sinema-müzik festivaline denk geldim :)

tam hatırlamıyorum, üniversitenin duvarı olabilir.. hmmm...

eh bu kadar a dostlar.. yeteeeerr... ben yazmaktan yoruldum, ama siz okumaktan yorulmayın.. zira yakında bu tatilimin notlarını bitirip yeni maceralara yelken açacağım :) beni bekle ispanyaaaaa :))) çok yaşa couchsurfiiinnggg :)))

*heykellere yaptığım şuursuz yorumlar için sanatseverlere açıklama: sadece eğleniyorum.. içimdeki ayunun yazıya yansımasıdır..

hollanda & sex

noreply@blogger.com (demo) — Thu, 28 Oct 2010 06:43:16 PDT

ben zaten seksi severim.. kim sevmez ki.. ama hollanda'da günlük hayatın o kadar orta yerinde ki, bu süper bir şey!!. yani şu, insanlarda genel bir flörtöz tavır hakim.. hep böyle midir yoksa ben gay pride haftası orda olduğumdan mıdır bilmiyorum ama sanırım genelde böyle.. evet evet.. yoksa fleshlight sormak için girdiğim sex shoptaki teyzem (60+) "ama bunun içini çıkarıp yıkayabiliyorsunuz.. üstelik titreşimli.. hayat boyu kullanmalık*" diye bu kadar rahat anlatamazdı.. sonraa.. efendime sölüyüm.. bir red light district'in rahatlığı ve estetiği hangi kerane mahallesinde vardır afedersiniz.. fotoğraf çekmek yasaktı, gösteremiyorum.. ama türlü çeşit hatun odalarının camlı kapılarında kremleniyo, göz kırpıyo, üstelik bir kısmı da çüklü!!. çüklü ablayla** birlikte olmak isteyen adam da utanmıyo, gidiyo oraya yani..

bir de hediyelik eşya dükkanları var.. bu kadar gerçekçi çük motiflerini türkiyede bi dükkana koysan adamı taşlarlar vallahi.. o raflarda en beğendiğim şey de miklikti, adını ben koydum :) daha sıcak bir kış için bir çeşit çük hırkası.. takımların her bir kısmını ısıtmak için hiçbir şey unutulmamış üstelik :)

hazır laf çüke gelmişken -gerçi hep oradaydı ya- condomerie'yi de şiddetle tavsiye ederim.. modeller kullanmak için değilmiş, ama ben yine de çok beğendim.. hemi bir alana bir bedava!.

soonacııımaaa... hah bir de sex müzesi var ki, kesinlikle gidilip görülmeli.. giriş sadece 4 euro ve para üstü olarak verilen 1 euro da 25. yıla özel..

işte ilk göze çarpan şeyler :

eve geldiğimde yukardaki aletlerden biriyle çektirdiğim fotoğrafı anneme gösterdim haliyle.. kadıncaaz oracıkta şaşırıp kaldı.. unutmuşum onun aynı süreçlerden geçmediğini.. insan içerde o kadar çük ve kuku görüyor ki haliyle bir süre sonra tepkisizleşiyor.. işte birkaç çarpıcı örnek :p.s. gay pride ile ilgili başka bir başlık gerenkli bence :)

* evladiyelik demek istiyo..

** aslında onlar çüklü abla diil, memeli abi bence..

putten -the green heart of holland

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 26 Sep 2010 07:38:14 PDT

bu nisan'da ortak arkadaşlarımızın tanıştırdığı winus kişisi beni putten'da misafir etti sağolsun.. hollanda tatilimin ilk bonusu ilk sabah kahvaltımdan sonra günümü aydınlattı: winus'ın babası guus'la putten'ın yeşilliklerinin ortasında bir motor gezisi...! ayakkabıcıdan iş teklifi almış bir ayak fetişisti gibi, yüzümdeki o salak ifadeyi nereme saklayacağımı bulamayarak atladım üstüne -önce teklifin, sonra motorun :)

nasıl hissettiğimi anlatmak çoook zor.. en iyisi göstereyim.. işte astronot kıyafetli ben! winus'ın annesinin astronot kıyafeti tabii.. kotun ve sweatshirtün üstüne giyilmiştir..

ortalama 60-80'le gittik ve gezimiz en az 1,5 saat sürdü... tannnrıımmmm....!!!! bundan sonra başka motorlara motor gözüyle bakabilir miyim, emin değilim.. ve bu, daha ilk sabah kahvaltımdan sonra oldu!

kahvaltı da muhteşemdi.. masadaki çilek kasesi bile normal gelmeye başladı ikinci günümden sonra.. ayrıca masanın ortasında yıkanmış ama doğranmamış, streç filme sarılı büyük bir salatalığın varlığı ve isteyenin dilimler kesip yemesi de "bu insanlar nimetin kıymetini biliyor" hissi uyandırmadı değil.. ama asıl muhteşem olan winus'ın ailesiydi.. daha önce de hollandalılarla zaman geçirmiştim ama bunlar çok başka.. çok içten ve dost canlısıydılar.. birbirleriyle olan samimi ilişki de olduğu gibi gözler önündeydi.. iyi ki nazar boncuğu götürmüşüm :)

hollanda..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 26 Sep 2010 06:27:24 PDT

evvvaaaattt... neerdekalmştk?? ben tembelim, defterdeki yazıları buraya geçirip fotoğraf falan eklemek zor geliyor.. ama bir yandan da insan anlatmak istiyor -hala.. işte ikinci durağım: putten.. utrecht-viyana arası 16 saatlik otobüs yolculuğumda yazdığım notlardır..

"the green heart of holland" tanımı, evsahibim winus'ın neredeyse her putten deyişinden sonra tekrarladığı şeydi.. ama adam haklı.. "yeşil mi istiyorsun.. doğa mı.. göl mü.. hayvan mı.."deyip de yüce Rabbim beni buraya yollamış meğer.. bir yerleşim yeri ancak bu kadar yeşil olabilir..! ah bi de hava güneşli oluvereydi eyiydi.. o zaman, göl kenarında yeşilliklerin üzerinde bira içip sonra da uzanıp gözlerime inanamamaya orada devam edebilirdim.. inşallah bu fantazimi avusturya'da gerçekleştirebilirim, gmunden'den çok umutluyum :)

hollanda'da geçirdiğim günlere dair aklıma gelen en etkileyici deneyimlerim; guus'la yaptığımız 1,5 saatlik motor gezisi, amsterdam hayvanat bahçesinde yaşadıklarım ve gay pride canal parade 2010'a tanık olmaktı..

edit: şimdi tatilimin bitiminden 1 ay sonra bu listeye coffee shop'ta coffee içişimi, sex museum'u condomerie'yi de ekliyorum.. insani bir ilk üç listesi yapma isteğinin kurbanı olmasınlar :)

fotoğraflar, münich-amersfoort arası tren yolculuğumdan, almanya-hollanda karışık :)

tatilde ilk gün..

noreply@blogger.com (demo) — Tue, 03 Aug 2010 07:29:55 PDT

dün, "bloğum" lafini duyunca birbirlerine bakip bakip gülen kuzenlerimle, münih'in istiklal caddesi olan marienplatz'i ve cevresini kesfettik.. deli bunlar, anneleri de deli zaten (bkz. suradaki iki adet teyzem) hani olur ya insana, günde kirk kez kullandigimiz bir sözcügü bir gün duyunca sanki daha önce hic karsilasmamisiz gibi, "çanta.. hmm.. çan-ta... çan... ta... çanta..." moduna geceriz.. zafer ve fulya sayemde bunu günde en az 2-3 kez yasiyorlar :)

gelelim tatil olaylarina.. pazar günü daha eve gelmeden, yani ben insana dönüsmeden, yedirdiler- icirdiler sevgili kuzenlerim(+1 pinar).. sagolsunlar hizli basladik.. arkadaslar, bilindigi üzere türkiye'min cehennemi antalya'da yasiyoruz.. ve ben her agustos'ta sevgili annemi ve kedimi kaderlerine terk edip serin yerlere göc ediyorum.. bugüne kadarki en basarili göc deneyimim kesinlikle budur!..antalya'dayken uzaktan bakinca fenalik gecirdigimiz uzun-pamuklu pijamalari giyip gece elimi-kolumu yorganin disinda birakamadan uyuyorum :)))) bunlar sadece antalya'yi tecrübe etmis kisiler icin bir anlam ifade edecektir, biliyorum.. ama benim icin bir rüyanin gerceklesmesi demek!!

marienplatz'da gezinirken bir dükkanin önündeki agacin dibinde oturan bol miktarda carsafli-arap turiste takildi gözümüz.. anaa bir de baktip ki sex shop! hemman girdik iceri, türlü cesit oyuncak! pek eglendik, donuste buraya tekrar ugradigimda gidip cük seklindeki makarnalardan ve kek kaliplarindan almaya karar verdim :) sanirim kardesim bu yil dogumgunu pastasini gorunce cok sasiracak (yok, hayir, burayi okudugunu sanmiyorum)

efendim gelelim münih'te nerede yemek yenir konusuna.. cevap cok basit: moro'da! gay'leri seviyorum.. vejeteryan yemek bulmak zor oldu ama wokta yapilmis sebzeler muhtesemdi resmen.. ama "az acili" demeyi unutmayin giderseniz.. tuvalet yolunda da birsürü gay magazinler koymuslar alip okuyalim diye, birer tane aldim, gazete-dergi isteyen canim arkadaslarima goturmek icin ;)

taatiiillll :))))))))))

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 28 Jul 2010 12:10:18 PDT

evvattt...

tatil mevsimi geldiiii :))) ve ben bu konuda giderek ilerlediğimi fark edip mutlu oluyorum :)) geçen yıl yine tek başımaydım, batı kıyımızı gezmiştim... ve hatta konuyla ilgili yazıları yazmaya başlamış, sanırım part 1 den sonrasını getirememiştim... evet tembelim..

gelelim pek sevgili 2010 tatilimeee... aslında önce ben bir gideyim, sonra gelip yazıciim.. çünkü yine tek başımayım, ve bu sefer gavuristanlarda fink atmayı planlıyorum.. hatta planladım, biletim masamın üstünde.. geçen yıl fethiye'de kalacak yer bulabilmek için üye olduğum couchsurfing organizasyonu bu yıl evimizde misafir olan bir çinli ve beni konuk edecek iki (umarım üçüncü de katılacak) avusturyalı şeklinde gelişim gösterdi :)) şimdi diyeceksiniz ki, bunca konuşma bir tek avusturya için mi... hayıııııırrrrrrr....... avusturya'yı hollanda-almanya'nın yanına koydum, yalnızlık çekmesin diye :))) amman nazarlar değmesiiin... şaka şaka... sanırım canım ülkemde yurtdışına daha hiç gitmemiş bir tek ben kaldım, hem de kocccaa ingilizce hocasııı... o yüzden böööyle bir görgüsüzlük dalgası hakim oldu aylar sonra yazdığım ilk yazıma.. olsun amaaan... bir de dönünce görün, kim bilir ne hissediyor olacağım... canım ülkeme dönünce...

efenim tavsiyeniz varsa can kulağıyla dinler, dört gözümle okur, geldiğimde itinayla değerlendirdiğimi de fotolarla belgelerim :)) işte plan: münih, hollanda (arabalı ve pek gezgin bir akadaşla kalacağım için şehir yok, hatta yanına lüxemburg ve belçika eklemeye niyetli bir kişi sevgili arkadaşım), sonra da avusturya (salzkammergut, viyana, innsbruck.. gerçi avustura da pek büyük değil, kaçmayacak bir yerler varsa eklerim) ve tekrar münih (gay pride varmış 21 ağustos'ta!) hepsi 1-22 ağustos arasında olacak :))

haydi ben gidip valizime bir-iki birşeyler koyayım...

tüm blog alemini öperim, dönünce görüşmek üzere :)

aaa.... unutuyordum az kalsın... ben bu hafta otuzbir yaşıma girdiiiiim :))) çok eğlendim yeni yaşımı söyleyip söyleyip... ortaokul düzeyi espri anlayışı hala çok popüler :)

resim: http://picture-book.com/content/blue-bird-flying-with-suitcase-erika-lebarre

part-2

noreply@blogger.com (demo) — Thu, 08 Jul 2010 12:48:00 PDT

bu sabah işe giderken, otobüsümün yanından geçen araba kasiste hoplayınca bagaj kapağı "pıt" diye açılıverdi.. "kızıım" dedim kendi kendime, "bi filmde olsaydın şimdi, kesin bagajda bi ceset olurdu, arabanın içinden de iki sakar italyan tetikçi iner, elleri ayaklarına dolanmış, adamın kolunu araya sıkıştırdıklarını fark etmeden alelacele kapatırlardı bagajı.."

doktorcuum bu çağrışımlar normal mi?? kime diyoruuuummm!!!!

bkz. part-1

boşa mı yazıyorum ne..

noreply@blogger.com (demo) — Thu, 15 Apr 2010 14:06:37 PDT

benim deli bir teyzem var.. aslında hepsi deli de, onlardan biri işte bu.. insanların kafayı seksle bozmuş olmaları ve bu gerçeği karşısındakinin gözünün içine bakarak inkar edercesine sözcüklerin namus bekçiliğini yapmaya soyunmalarıyla kafayı bozmuş bir kişi kendisi.. netekim haklı da..

örnek 1.

"hocam oraya virgül mü bırakıcaz nokta mı?" sorusunu soran öğrenciye sabırla "sen bırak virgülü, noktayı.. oraya bi ünlem KOY canım" cevabı vermek..

ördek 2.

"çay dökiim" diyen arkadaş annesine "içerim teyzeciim, KOY bi bardak daha" diye cevap vermek..

örnek 3.

"aç mısın yemek katiim mi?" diye soran arkadaşına "KOY güneş'çiim yerim.. ama ne bu katma olayı? biz koyuyoruz da yemeği, o bakımdan.. bi denişik geldi.." diyip "ama örtmen de öyle diyo, koymak ayıp oluyomuş" cevabını alıp "ah ben o caanım örtmenimin beynine bırakiim" diyerek yaşadığın öğretmen şokunu da reddetmeye çalışmak..

şimdi benim bu deli teyzem bi gün bi çay bahçesinde oturuyomuş.. sevgilisiyle.. bunlar da 50nin üzerinde tipler bu arada.. neyse.. iki köpek gelip milletin ortasında sevişmeye(!) başlamışlar.. ama erkek köpek bir türlü tutturamıyomuş hedefi.. yan masadan bi amcam arkadaşına aynen şunu söylemiş: "ehe ehee.. baksana.. boşa katıyo.."

ooohaaaaa... boşa KATIYO!!! oooğlum, madem bu koymak lafı sizin aklınıza türlü çeşit (aslında tek çeşit) cinsel aktiviteyi getiriyo, neden tam yeri gelmişken kullanmaktan kaçınıyosunuz ki laaan!!!! söyleyin gitsin, tam yeri işte.. onca söylemediğiniz koymaya sayarsınız...

hani dervişin sevmediği ot burnunun dibinde bitermiş ya, o hesap, bu teyzem bir gün pazarda incir alacak.. ama bu adamlar incir de demek istemiyorlar, o da efendime söyleyim sevdiğimiz bir cinsel uzvumuz anlamında kullanılıyormuş.. adamlar ya yemiş, ya bardacık diyolar.. şimdi, adam teyzeme "abla yarım kilo beyaz yemiş katiim mi?" diye sorunca teyzem yine dellenmiş.. bize sonradan anlattı.. karar vermiş, bir dahaki sefere "yarım kilo beyaz .mcık yarım kilo da siyah .mcık s.kiver torbaya" diye bas bas bağırıcakmış... gülmekten yarıldık tabii.. artık ne zaman yukardaki örneklerle karşılaşsam kibarca "koy" demek yerine ben de "evet canım.. buraya virgül zkiyoruz.." veya "içerim teyzeciim.. bi bardak daha zkiverin bi zahmet.." diyip bunlardan sonsuza kadar kurtulmayı planlıyorum!

annemle yaşıyoruz ya, siz de biliyosunuz bir araya gelince anormalleştiğimizi.. annem geçenlerde fasulyenin kılçığını soyuyodu.. ama bi yandan da televizyon seyrettiği için kabın dışına düşecekti soyması bitince.. "anne boşa soyuyosun.." dememle kadıncaaz hangır hangır gülmeye başlayıp bi yandan da beni terbiyesizlikle itham etti..

peki ben bu yazıyı neden yazdım.. biraz önce annem televizyonun yanına gelip, "kapatiim mi, boşa çalışıyo bu.." dedi.. sonra ben manalı bi şekilde "aaa... boşa çalışıyo demeek.." deyince yine kopuverdi.. yani yine bir deformasyon ve esprinin ekseninden kayıp tamamen başka bir şeye dönüşmesi sayın arkadaşlar.. artık "boşa konuşmak.." bile aklımıza kötü şeyler(!) getirmeye yetiyo!..

dolmuştaki halı..

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 10 Apr 2010 10:53:34 PDT

derken kastettiğim şey dolmuşa yerde serilmiş olan ve insana "çıkarsana ayaklarını eşşoleşşek" gaipten sesini duyuran halı değil tabii ki..

keyfim yerine geldiğine göre o akşam iş giderken gördüğüm, elinde rulo yapılmış halıyla dolmuşa binen adamdan bahsediyorum.. adam ne taşıyordu diye sorsam belki birkaçınız sadece doğru yanıtı verebilirdi o anda: "ceset tabii ki"..*

annemle yaşıyoruz ve birbirimizin gırtlağından genellikle uzağız, iyi vakit geçiriyoruz yani :) özellikle de mutlu mesut iş yaparken.. mesela bir gün piyano taşırken(!) kendimize dışardan baktık ve bir de ne görelim.. biz aslında kuzen larry ve balki'yiz! o günden beri ne zaman koca bir şeyi bir yerden bir yere götürmemiz gerekse ikimiz de o anın gelmesini geciktirmek için çok uğraşırız, ama sonunda birimiz "hadi kuzeen" diyince gülmekten gücümüz kesilip en az birkaç dakikalık gülme krizi arası veririz..

işte halı meselesi de bunun gibi geleneksel bir iş yapma klişesi bizim evde.. yaz gelirken oooonca halıyı rulo yapmak lazım haliye.. ortalarında bir yerlerinde de "e şimdi bu kısmını hallettik de, çöpe nası atıcaz?? geceyi mi beklesek acaba.." gibi saçma sapan bi soru, buna verilen daha saçma cevaplar ve bazen de klasik annenin "tööbeee.. kızım Allah korusun.." daha saçma tepkisiyle eğlenceli bir hal alıyor o yorucu iş..

peki nasııl oluyor da neden böyle oluyor?? nasıl ki yıllarca kurye sözcüğünü her duyuşumda aklıma uyuşturucu taşıyan kişi geldiyse ve gazetede ilk kez kurye aranıyor ilanını gördüğümde gözlerim pörtlediyse, onca yıldır izlediğim filmlerde cesedi halıya sarıp gözden uzak bir yerlere atan iki adam da her daim aklımın bir köşesinde.. gereken görsel karşıma çıkınca, heemman beklediği yerden çıkıyo bilincimin üstüne "içinde kesin ceset var!"

böyle işte.. ben olmanın saçma eğlencelerinden biri de bu..

*ne kadar çok noktalama işareti oldu.. bu da tüy dikti resmen!.

p.s. bunu yazdığında keyfim yerindeydi aslında.. bugün sadece yayınlıyorum..

nerdeeen nereye..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 10 Mar 2010 13:19:42 PST

geçenlerde akşam dersine giderken dolmuşta gördüğüm bi manzara hakkında yazmak istiyordum ama insanın her planı işlemiyor istediği gibi..

şu andaki derdim kendimle.. şimdii.. ben gayet de kendi başına mutlu bir insan kişisiyim.. ama çoğumuz gibi ben de hayatın iki kişi beraberken daha keyifli olacağına yürekten inanıyorum.. başkasının varlığıyla daha güzel hale gelen hayatla beraber bazen günlerimize olumsuz eklentiler de oluyor tabii..

biri bana şunları açıklasın lütfen.. sevgilin gergin olunca ve sebebini sana söylemediğinde, yardım teklif edip reddedildikten sonra, ve de düşünceli bir kişi olarak onu daha da bunaltmamak için yalnız bıraktıktan sonra kendini dışlanmış hissetmek normal midir? ayrıca "acaba benle ilgili bişey midir?" diye düşünmek salakça veya paranoyakça mıdır? bunu kafaya takıp sen de bütün geceni keyifsiz geçirir miydin? cevabın "hayır"sa lütfen bunun sırrını benle de paylaşır mısın?

hadi bakalım..

p.s. dolmuştaki şeyi günümde olduğumda uzuuun uzun yazıciim..

yarısı tamam..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 07 Feb 2010 13:07:10 PST

görevin yarısını tamamladım :) haftaya da ikinci dozu yapıciim..

ikinci uyuz vak'ası

noreply@blogger.com (demo) — Mon, 08 Feb 2010 11:42:57 PST

birinci vak'a kurban bayramının hemen öncesiydi.. simsiyah bi kardeşimiz iyice sonlara yaklaşmıştı.. bi türlü veteriner bulamadım.. ben tutamazdım, her yeri yara içindeydi.. sonra da yok olmuştu.. o zamandan beri de aklımda.. ama o günlerde aklım havadaydı.. sevgili sevgilimle 'tanışmıştık'.. hayal kurmamak gerekiyor işte.. hayali plan yapmamak gerekiyor.. hayalimde kampüse gidiyorduk ve zavallıyı bulduğumuzda memo enjeksiyonu yapıyordu, çünkü ben beceremezdim.. ama gerçek hayatta olan bitenin bununla alakası yok tabii.. dünyevi hayatımızın tadını çıkarırken başkasını düşün(e)mez olduk.. sonuç: vicdan azabı tabii..

ikinci vak'a geçen hafta başladı.. okulun ikinci haftası.. aynı veterinerin peşine düşmedim bu kez.. gittim kum aldığım hayvan hastanesine.. aldım içinde ilacı hazırlanmış enjektörleri.. tüm cesaretimi toplamış, aya giden astronotun heyecanı ve sorumluluk duygusuyla göreve hazır bekliyorum.. yarın bulacağım inşallah.. araya haftasonu girmesin..

peki deri altına yapılacak bir iğne neden bu kadar büyük olay benim için.. çünkü ben kulakları delik olmayan tek dünyalı kadın cinsi, iğne fobisi tavan yapmış, ancak böbrek ağrısından bayılmak üzereyken ağrı kesiciyi kabul eden bir korkuğum.. tavuğum.. rahmetli felis yavruyken ilk aşıları sırasında onun yanında olmam gerektiğini bildiğim için onunla beraber odaya girmiş, destek olmuş ve çıkıp tansiyonumu yerlerden toplamış bir tavuğum.. şimdi hayatımdaki son fobimden de kurtulmayı ümit ediyorum.. ben kurtulmasam da en azından bu kez hayvancık harcanmasın..

edit: pek sevgili arkadaşım murat kişisinin -ki kendisi antalyamızın ünlü veterinerler hekimlerindendir- telefon tacizlerime katlanması, her türlü teknik desteği vermesi, ve hatta daha bi önemlisi onca işinin arasında benle iki tur kampüsü gezmesi hafızamdan silinmiş değil, sadece yazmakta 'biraz' geç kaldım :) (bkz. organize olamayan demo insanı)

pembe kedi

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 27 Dec 2009 17:16:32 PST

oldum olası herkesin çirkin bulduğu hayvanları ve bitkileri sevme işine gönüllüyüm (bkz. bull terrier).. hafta içinde de bu ucubelerden biri hayatıma girdi, sfenks kedisi :)) oynaya zıplaya gittim görmeye.. hayriş'in kulaklarından bile kıllar fışkırıyorken bu kızımızın bıyıklarının bile olmaması mutluluk verici.. neden? çünkü artık elimin altında her tüy uzunluğundan kedi var! yaşasın!..

öyle ucube bir yaratık ki, daha almadan başladık benzetmeler yapmaya..

ilk bakışta, algıda köftecilik marifetiyle tüysüz siyam olduğuna kanaat getirdim..

sonra, kol ve bacak eklemlerinin oralar büzüşünce tam bir kokoreç görüntüsü elde ediliyor..

alnındaki çizgiler de atari ambleminin çıkış noktası bence.. adam kedinin alın yazısına bakıp çizmiş kağıda, satmış milyon dolara..

uyurken ya da insana bakıp gözlerini yumarken tam bir uzaylı.. gözleri, ağzı, kulakları, her şeyiyle..

kardeşimiz yavaş yavaş yürürken ise kanatları olmayan bir yarasa.. belgeselin birinde izlemiştim yarasaların dallarda yürüyüşünü.. baş aşağı yürüyorlar ya, ters çevirip yayınlamıştı afacanlar.. aynı bizim pembe'nin kanepe üstündeki hali..

şimdi tek derdimiz kendisine isim bulmak.. sahibi ve memo* tutturmuşlar eski mısır'dan olsun diye.. güzel bir şey bulan elini korkak alıştırmasın, yazsın lütfen.. ben isis diyorum :)

* sevgili kişisi :)

edit: pempenin adı isis oldu sonunda..

marmaris deyince aklıma hep resim yapan emekliler geliyor hala!

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 04 Dec 2009 13:15:50 PST

marmaris'e giderken en büyük isteğim gökhan'ı tavlada 11-0 falan yenmekti.. koskoca beş gün boyunca bir şekilde kaçmayı başardı..

oraya varır varmaz müzisyen ailesi-arkadaşı olarak oturup sabırla provanın bitmesini bekledim.. gerçi sahnedeki pek hoş isveçli davulcunun aslında arıza olduğu da aynı provanın sonunda ortaya çıktı.. adam nasıl cool.. hemi de davulcu.. oiii... hanım hanımcık bir tatil planı yapmıştım oysa ki..

ilk gece pek renkliydi.. asım can gündüz ve yanındaki hatun restoranın önünde durup müziği dinlediler, sonra dayanamayıp dans ettiler uzuun uzun.. o gece ağustos'ta boku donmak deyiminin canlı örneğiydim.. yok anacım.. antalya'da yaşamak ayrı bir şeymiş.. nasıl bir cehennem sıcağına maruz kalıyorsak artık, her yer kutup bize, hepimiz de birer deve..

ikinci gece de yine bir ünlü geldi bara.. fekat ısrarla inkar etti melekler korusun'daki patron olduğunu.. ya da adamı bütün gece boşuna taciz ettik.. o gece de alkolizmin ne olduğunu gördüm.. dışardan bakmak bile çok acı vericiydi.. tanrım bütün kullarını alkolizmden korusun.. amiin! sevgili unnar'ın (bkz. davulcu) pek de sevgili bir kişi olmadığını anladığım andı işte.. anacım adamın türkiye'de isveçli olması zaten 1-0 önde başlaması demek.. bir de davulcu olması skoru iki yapıyor.. fakat bütün gece gelip "yaw bu türk kızların abileri-babaları hep potansiyel katil.. hiç bir türk kızla birlikte olmak mümkün değil bu ülkede.." diye dert yandı salak.. böylece erkek milletinin loser karakterli olmasının her türlü puanlamayı yerle bir ettiğini de tekrar anlamış oldum.. çok uğraştım adamın kendini fark etmesini sağlamak için, ama ne mümkün.. onbin abaza gücünde olunca adamın beynine kan gitmiyor ki söylenen lafı algılasın.. ertesi gün mangal partisi yapmak üzere gittik yattık..

sabahınan alışveriş olaylarına girip, gittik türlü çeşit et doldurduk migros arabasına.. ve tabii ki onca tepkiye, ikna etme çabalarına göğüs gerip bolca mantar, biber, kabak doldurdum torbalara.. çok eğlendiler ben bunları mangala hazırlarken.. fekat birazcık tadına bakınca hepsinin götü düştü, içlerindeki vejeteryan dürttü durdu bunları :) ama onlar da en az benim kadar dirençli çıktılar.. sonra tabii ki yine işe gidildi.. havuz başında penye hırkayla üşündü falan.. artık bir rutinimiz olmuştu sevgili ev arkadaşlarımla.. gökhan'ı gerçekten seviyorum.. "bu kadar iyi anlaşan bir kadın ve bir erkek sadece arkadaş kalabilir mi?" sorusuna bir kez de bu vesileyle evet diyorum.. üstelik biz bu adamla dört yıl aynı şehirde yaşadık.. yıllar sonra da ikimiz de gayet bekarken aynı evi paylaştık, üstelik tatil modundayken.. aferin bize :) gökhan'ım bassçım erkenden alkole teslim oldu ve sızmaya gitti.. ben de salonda yattığım için ve bu unnar gavuru saati bi tarafına sallamayıp odasına gitmediği için oturduk konuştuk bol bol.. bu yine sızlanmaya başladı işte bizim abilerden, babalardan.. aaaa dedim artık.. yeter! "olm" dedim.. "sizin oraların insanı böyle bi cool olur, bak hem bizim heriflerden iki sıfır öndesin, hem kick-box da yapıyomuşsun.. daha noolsun.. bizim kızların senin kucağına atlamak için birbirlerini yoluyo olmaları gerekirdi.. az daha cool ol be!" baktım bu can kulağıyla dinliyo bu kez, patlattım bombayı; "bak seni ilk gördüğümde tatil bonusum olmana karar vermiştim.. ama sonra sen konuşmaya başladın böyle loser loser.. olmuyo böyle koçum.. gel ablanı dinle, yazın geri kalanındaki kısmetlerini böyle kaçırma bari.." hahahahaaa.. sonra bu bir pişman oldu.. böyle her konuşmamızda arka planda yanık yanık "kaçtıı gül gibi türk kızı.. kaçtııı!" bağrışları duyuluyordu; gökhan da öyle söylüyor.. bu vesileyle hayatımda ilk ve muhtemelen son kez bir isveçli'ye daha cool olmasını söylemiş oldum, ona şaşıyorum en çok..

ertesi gün uyanıp, sevgili süheyla kişisini -hayvansever/doğa aşığı güzel insan- de uykusunda taciz ettim ve içmeler'in mükemmel ısıdaki denizinin tadını çıkarmaya başladık.. ta ki plajdaki hanzoya ait aşşalık orr....çocuğu, şezlongunun altına sığınan kediciği önce kum, sonra taş atarak ve ne yazık ki o kırılasıca eli ve kör olasıca gözüyle isabet ettirerek kovalayana kadar.. "çocuğum naapıyosun!" tepkimize bile, ilkel ve medeniyetten uzak bir şekilde soyunun devamını sağlayacak olan -ki umarım bunu yapmaya fırsat bulamaz- oğlunu savunmak için üzerimize yürüyerek cevap veren hanzoya buradan tekrar lanetlerimi yolluyorum, fark edildiği üzere.. güneşten kaçan bir hayvanla gölgesini paylaşmayan bir ucubenin gelecekte nasıl bir boka dönüşeceğini varın siz hayal edin.. türklerin barbar olduğuna katılmamak zor oluyor böyle durumlarda..

güzelim tatilimi de böyle gerdiler işte.. ne yapmalı, ne yapmalı diye düşünüp oteldeki bali'li masöz ablalarla tanışmaya karar verdim sonunda :) demo kişisi masaj görünce on kedi -ve son günlerde on köpek- gücünde mayışmaktadır.. fekat dürüst davranmak gerekirse bu abla o kadar da muhteşem değildi.. bir de taylandlı'ları denemek gerekiyor sanırım.. tabii ki o günün de bir akşamı vardı.. ve çok eğlendik çook.. bizim unnar gitti bi rus kızla tanıştı.. kız da bunu sevdi önce, ama sonra vazgeçti.. ama herif bacağına yapışmış köpek gibi, kurtulamıyorsun ki!.. bizim kız akılı çıktı.. "gel seni babamla tanıştıriim.." deyip bizim salağı oturttu 12 rus adamla aynı masaya, kaçtı gitti sonra.. arkadaşımızın haline üzüldük tabii grupçana, ama dalgamızı da geçtik tabii :)

ertesi sabah ben kaçtım oradan.. içimdeki garfield "kal işte marmaris'te kızıım.. ne güzel ortam da yaptın.." diyedursun, yola çıkmalıydım.. zaten kışın bir kez uymuştum o tembele..

oradayken ikinci kez* köpekbalıklı bir rüya gördüm.. yine kıyıdaki veledi kapıp götürdü heyvan.. sonraaa.. isveççede kalabalık sözcüğünün "kalabalik" olduğunu ve dolma'nın da "dolmar" olduğunu öğrendim.. bir de 50 kuruşluk suyu tatil beldelerinde 75 kuruşa almamaya karar verip, bunu uygulamaya başladım..

* ilki burada