bu sadece demo

düşük modlu yazı..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 24 Jan 2018 02:03:00 +0300

bu nasıl bir ameleliktir yahu.. bu yazki doğumgünümden beri resmen yaşadığım şey kepazelik.. amelelik.. yani hak etmediğim ne varsa onu yaşıyorum.. buraya yazdım mı bilmiyorum, ama içimdeki yaşama enerjisinin tamamen sıfırlandığı 2011 yılı vardı.. bir daha öyle hissetmem diye düşünüyodum, hoop! merhabaaa.. 2017'nin ikinci yarısında başlayan bu salak sürecin sonunda son birkaç haftadır (aralık başından beri falan) dünyaya hiç gelmemiş olmayı dileyip duruyorum.. mutsuzum.. üstelik sağlığımız yerinde, ekonomik olarak pek parlak durumda olmamama rağmen geçinebiliyorum, aşk meşk durumları gayet tatlı, iş güç çok yorucu değil ve var.. ama ruhum yorgun, enerjim çok az kaldı, ve çok kızgın olmama rağmen bunu şiddetle hissedecek gücüm bile yok.. halim yok.. peki tüm bu halin sebebi ne? yalancıların sözüne inanarak bir ev tutmuş olmam.. sadece bu.. off kafama sıçiim gerçekten yaa!

yakın çevrem zaten hikayeyi biliyor, yani bu yazıyı okumasalar da olur.. konya'nın ünlü zenginlerinden bir ev kiraladım ben.. evin içi yayla! altı oda bir salon üç tuvalet falan.. dördüncü kat dubleks kirası da normal bir daireninki kadar.. asansör var, "bir ay sonra açılacak" dedi emlakçı ve ev sahibinin antalya'daki vekili F! (ben ona böyle diyeceğim).. peki nedir sorun? o asansör açılmadı bebişim.. dört buçuk ay oldu, o asansör açılmadı.. nooldu diye sorunca da F! kişisi "beğenmiyosanız çıktırın gidin!" diye çemkirmek suretiyle beşinci ayın başında tekrar taşınma sürecimizi başlatmış oldu... şimdi o yeni evimden sesleniyorum canlar.. gayet mütevazı üç artı bir bi apartman dairesi, ara kat.. köpekler terasta değil, evdeki büyük odada yaşıyolar, kediler her yerde (her yer denen mekan zaten çok fazla değil).. böyle kutu gibi minnoş bi yerdeyim..

eski evden ve yalancılarından çok sıkıldım.. en baştan nasıl böyle bir yalan söylediler ve ben ne bok yemeye inaandım.. evin iskanı yokmuş, cennet gibi bir semtte bakımsız bir apartmandı zaten.. apartmanın merdiven ışıkları, ziller, otomat falan da hep iskansızlıktan dolayı çalışmıyormuş meğer.. bir tek dairenin içi çok güzeldi ya da sadece bugüne kadar görmediğim kadar büyüktü.. ona taktım kafayı ve inat ettim bu evi tutacaaam diye.. kafama zıçiim.. pişmanım.. evden çıkalı on gün oldu, halen senetlerim ve kontratım elime geçmedi ki iptal edeyim.. bu adamlar yani F! ve saz arkadaşları depozitomu da vermemeye çalışıyolar.. sürekli beddua halindeyim.. kafalarına piyano düşse, buna bir tek ben şaşırmıycam, o derece.. halim, takatim kalmadı artık canlar.. keşke onların beni araştırdığı gibi, ben de onları araştırsaymışım.. o soyadını duyan herkes "çapsız, kendini bilmez, görgüsüz, hadsiz.." gibi sıfatları sayıp döküyor..

sömestr tatilindeyim güya.. hem de bu yıl bizim okulda üç hafta.. şu şekilde geçmekte: tatilin ilk haftası evi taşıdık ve yerleşmeyle uğraştık.. benden çok annem uğraştı ve çok yoruldu (bkz. keşke hiç doğmamış olsaydım dememin en büyük sebebi de bu.. ben olmasam bu kadar yorulmayacaktı son altı aydır) pff.. tatilin ikinci haftasından sesleniyorum şu anda.. ev yerleşti sayılır.. az bişi kaldı.. ama bugün kuzineye boru almaya giderken üst kattakilerden biriyle karşılaştık, ve soba yakmamız konusunda zorluk çıaracağını net bir şekilde ifade etti.. hoop! meraba klima :( çünkü neden? çünkü ona laf anlatıp ikna etmeye takatim yok.. bu yaz yapıcam o ikna çalışmasını ve şubat-mart aylarında klimayla ısınıcaz.. pffff!!!! tatilin üçüncü haftasında ise, okulda yeni açılan akşam kursundaki görevim başlıyor.. yani o hafta üç akşam saat dokuza kadar dersim var :(( sonra da okul açılacak.. böyle işte.. bunları konuşarak anlatmaya takatim yok, ama içimden çıkarıp bi yerlere koymam da lazımdı.. buraya bırakıverdim işte.. bkz. blogu günlük olarak kullanmak.. bkz. kendinden başka herkesten medet ummak..

benim için ne yapabilirsiniz? çok içten bir "kolay gelsin"iniz varsa, alırım.. başka da bir şey yapılamaz galiba..

p.s. ilk kez yazdıklarımı kontrol etmeden yayınlıyorum.. okumak zor geliyo yeminle..

edit: bakınız ne kadar dünyevi şeylerle uğraşıyoruz dedim sanırım yukarda.. genelde aklıma ilginç bir şey düşünce yazdım (düne kadar).. ya da kızdığımda.. bu da “günlük işler burama kadar geldiğinde” yazıldı.. bu edit kendime galiba, yarın öbür gün “ne halt etmeye bunu buraya koymuşum ki?” diyeceğim zamanlar için..

temsili ben şurdan

dolunay?

noreply@blogger.com (demo) — Mon, 5 Jun 2017 16:45:00 +0300

çok tuhaf ruh halleri içindeyim.. birinden çıkmadan diğerine koşuyorum.. ve tam da o arada hayatımda bence büyük yer tutan bi alışkanlığımı bir süreliğine bırakmaya karar verdim..

böyle salak bi duygusallık, bi ağlak haller.. hiiiç öyle bi insan değilim bak gerçekten.. ben sadece godzilla'yı ve king kong'u izlerken yaratıklar büyük zulümle karşılaştıklarında üzülürüm, ağlamanın kenarından dönerim.. ama bugünlerde sanki dünyam altüst olmuş gibiyim.. stabil bi hale geçemiyorum işte.. dolunaydan önceki ve sonraki 4-5 günün böyle bi etkisi oluyo bazen... lütfen öyle olsun..

peki bu oynak hislerin tam ortasındayken (hayır canım, öyle değil.. istikrarlı olmayan anlamında..) insan ne yapar? normal insan, hayatına odaklanıp pek bir şey değiştirmez, kendini hobilerine verir, ne biliim ilgisini dağıtacak şeyler yapar falan.. peki demo ne yaptı? facebook hesabımı dondurdum beybim.. nedeni de aslında çok önemli.. uzun bi süredir yalnız yaşıyorum, ve evde sohbet edecek biri genellikle olmuyo.. haliyle el-telefon.. başım öne eğik, telefonumda facebook.. türlü çeşit gereksiz gif, fotoğraf, yorum, falaaan filan.. peki karşımda? boynu bükük kedilerim.. çünkü onlar da kaliteli vakit geçirmek istiyolar, öyle elinin ucuyla severek kandıramazsın bu üstün varlıkları.. insanın ruhunun ta içini görüyolar, o anda tamamen onunla ilgilenmediğini görünce de mutsuz oluyolar.. ilk zamanlarda pek tepki göstermiyolardı, ama artık söylene söylene kucağımı 4-5 saniye içinde terk edip karşıma geçip gözüme bakmaya başladılar.. değmez bence.. sanırım en önemli sebep bu.. bir de sürekli telefona bakıyo olmak gözlerimi ve boynumu fazla yoruyodu.. böyle işte.. bir-iki sebep daha var, ama yazasım da söyleyesim de yok..

bilmiyorum daha kaç gün devam ederim facebook'suz yaşama.. zorunda olmadığım halde, eğlenceli bi şeyi kaçırıyomuş gibiyim.. yarın sabah ne yapacağıma karar vericiim sanırım.. bu akşamı da böyle geçiriim, bakalım ne olacak.. artıları ve eksilerini karşılaştırma, gerekiyosa bir alternatif çözüm üretme vaktidir.. hem beni hem kedilerimi mutlu edecek bir yol daha vardır belki..

görsel şoordan

earth hour 2017 - 25 mart 20:30-21:30

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 25 Mar 2017 00:03:00 +0300

bu yıl üçüncü kez zamanında öğreniyorum gününü ve saatini :)

efenim küresel ısınmaya tikkayt çekmek üzere, her yıl mart ayının bir gününde sadece bir saatliğine yapılan bir ekşın bu earth hour (dünya saati de denebilir, ama ben orijinalini tercih ediyorum).. yapılabilecek en kolay şey bulunduğun yerdeki tüm elektrikli cihazları bir saatliğine kapatmak.. ben ilk seferinde denemiştim, evdeki tüm prizleri (buzdolabı hariç) bile çekmiştim, ama kardeşim sağolsun hadi len ordan diyerek odasının ışıl-pırıldak halinden hiiiç taviz vermemişti.. çok üzülmüştüm lan, ama şimdi kendimi yıpratmıyorum.. elimden geleni yaptığımdan emin olduktan sonra gerisi için (elimden gelmeyen, yapamayacağım şeyler için) kendimi paralamıyorum..

ikinci seferinde ben kayıtsız kalmıştım.. ışıkları kapatmak istememiştim nedensizce.. belki de depresiftim, kim bilir..

pekii yarın için planım ne? şimdilik hiç.. evde olursam gerçekten de bir saat evde mum ışığında kedi sevmece.. dışarda olursam zaten bir şey yapmama gerenk yok :) biramı yudumlar, gökyüzüne bakarım :)

görsel şoordan

o büyük sorunun cevabını sonunda buldum!!

noreply@blogger.com (demo) — Mon, 23 Jan 2017 15:26:00 +0300

yıllardır zaman zaman karşıma çıkan o soruya sonunda içime sinen, tatmin edici bir cevap buldum.. oohhhhh!!! nasssıl rahatladım bilemezsin.. artık cevabım hazır yahu! yeri geldiğinde yapıştırıciim:

-söyle bakalım demo, bir süper kahraman olsan hangisi olurdun?

-ehehehee.. tabii ki deadpool!

çocukken sorsalar cüneyt arkın veya herhangi bir karateci olmak isterdim :) ama bir sorunumuz vardı houston: o/onlar süper kahraman değildi..

sonra superman ile tanıştık (meraba canım.. yaşım ortaya çıktı!!!) ama o da kızsal bakış açısından kendisi olunacak değil, tayt üstü kırmızı donuna rağmen kendisine aşık olunacak adamdı..

sonra ortaokul yıllarımda jean claude van damme listeye ilk sıradan giriş yaptı!! ama o da olmak istemiyordum.. onu ve dolph lundgern'i sadece seyretmeyi seviyordum.. zaten onlar da süper kahraman değillerdi! tam yeri gelmişken, evrenin askerlerini sinemada en az beş-altı kez seyretmişimdir.. o zamanki demo için tam bir şölendi.. şimdiyse yüzüme gülümseme yayan bir anı :)

neyse.. sonra araya bu kez çok yıllar girdi.. malum soru hep cevapsız kaldı.. hahahahhaaa :)) nasıl bir çevrem varsa, bu soru durmadan karşıma çıkıp duruyor :)) listede bu kez kedi kadın vardı ne yazık ki :( ama onunla ilgili bildiğim tek şey kedicil biri olduğu, o kadar.. daha fazlasını öğrenmeyle de hiç ilgilenmedim.. meeh.. dişi süper kahramanlar genelde aynı, poison ivy falan.. bebeğim burda kim daha sexy yarışması yapmıyoruz ki.. sağlam bir süper-dövüşte kim karşısına çıkan her şeyi ve herkesi etkisiz hale getirip hayatta kalabilir onu tartışıyoruz! teallaaaam.. kedi kadın seçeneğinin ısıtılıp ısıtılıp karşıma çıkarılmasının bir sebebi de herkesin beni kedici sanması!! değilim hüleaaayyynn!! hayvancıyım ben!! tek bir türe daha yakın değilim.. tüm kardeşlerime aynı mesafedeyim, hepsiyle aynı ruhu paylaşıyoruz ve hepimiz biriz, o kadar!

veeee işte o gün geldi!! deadpool ile tanışıldı.. ooohh yeaahh baby!! beklenmedik, planlanmamış bir anda:) ama belli ki doğru yerde, doğru zamanda :)) işte yıllardır aradığım cevap oydu! artık biliyorum ki, ben deadpool olmak isterdim!

bir süper kahraman olabilsem neden deadpool olurdum peki? iki kocaman temel sebebi var:

şiddet dozu ve espri anlayışı

daha ilk beş dakikada görüyoruz ki hiç acımadan öldürüyor.. o bir master of collateral damage! bok yoluna giden insanın haddi hesabı yok :))) hedefine doğru ilerlediği yolda karşısına çıkan herkesi öldürüyor.. üstelik bunu çok doğal bir şekilde yapıyor, yani canice bir zevk alarak falan değil.. "e hayatım yoluma çıktı.. ve pek fazla vaktim yok.. en pratik çözümü uyguluyorum.." tavrıyla.. tavrına heyran :)

ama pratik ve hızlı davranırken de beni benden almayı ihmal etmiyor, adam sanat yaparak öldürüyor resmen! oooo tanrımmm!! ve iki silahı aynı anda etkileyici bir şekilde çift silah kullanabilenlere ne kadar hayran olduğumu daha önce keşfetmiştim (bkz . the mummy filmini izlerken) ve artık biliyorum ki, bu sahne aynı zamanda başarılı bir turn-on!!

peki espri anlayışını neden bu kadar kendimle özdeşleştirebildim? bir espri aklıma geldiğinde ortam ne kadar uygunsuz da olsa, o espri ne kadar offensive de olsa ben onu yapar, hakkını vererek de gülerim arkadaş! harcamam, anı kaçırmam.. o kadar.. deadpool da öyle :)) ortalıkta kafalar uçuşuyor, millet ölüm-kalım derdinde, bizimki pozisyonu yakalamış, yerde yatan adamın üstünden geçerken çömüp "teabaggeeed!" diyerek gülerek uzaklaşıyor :)) iş komikliğe gelince tamamen şuursuzca davranılması gerektiğini düşünüyorum, evet :))

ohh! bir derdim daha çözüldü, darısı diğer dertlerime :)

p.s. deadpool'dan önce fawlty towers (tercihen s2e1) izleyiniz.. biz 'tesadüfen' izledik.. ve film esnasında bir an için çok güldük.. bkz. kozmik şaka ve hatta onun için de bkz. şakacı melekler :)

görsel şoordan

man o to

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 14 Jan 2017 02:39:00 +0300

elektronik müzik hakkındaki fikrim genel itibariyle değişmedi yıllardır.. çok bayıldığım bir kardeşimiz değil kendisi.. arada çıkmıyor mu peki bazı birtakım möööhteşem eserler? çıkma mı :))

büyruuun canım, bu milenyumun ikinci möhteşeeeeem eseri*

man o to.. elektronik versiyonu..

bu da solo hali, dinlemek istersen..

şarkıyı dinledim, sağ olsun başka şeyler de öğrenmeme vesile olan bir arkadaşım sayesinde.. ilk kez dinlerken mevlana'dan bahsederken buldum kendimi.. herhalde farsça'yı fark ettim.. sonra internete dalıp da sözlerinin ne olduğunu fark edince beynimden vurulmuşa döndüm!

şarkının sözleri:

khonak an dam ke neshinim dar eyvan, man o to

be do naghsho be do soorat, be yeki jan, man o to

khosh o faregh ze khorafat-e-parishan, man o to

man o to, bi man o to, jam’ shavim az sar-e-zogh

ve anlamı:

Saadet zamanı: Avluya doğru oturmuşuz, sen ve ben

Endamımız çift, sûretimiz çift, ruhumuz tek, sen ve ben

Bulandıran palavralardan âzâde, gamsız bir keyif, sen ve ben

Sen ve ben, ne sen varsın ne de ben, bir olmuşuz aşk elinden

ahahhahaaa!!!! hadi git şimdi aşık ol.. çabbuuuk! neyse ki ben şarkıya aşık oldum da az hasarla yırttım ;)

bu arada demo şiir de sevmez.. nooldu canım? bunu sevdim, hem de pek çok.. evet, sevdim.. hatta mevlana'nın "divan-ı kebir"ini de aldım.. okunacak hazır olunduğunda..

erkin koray'ın "razıyım" şarkısının her satırıyla ilgili hissiyatımı yazmıştım.. ama "man o to" o kadar sade ki, türkçe'sini oku ve hisset işte..

*birinci eser için bkz. bittersweet symphony

görsel şoordan

p.s. annemle yaşamaya devam etmek, arada tartışsak da her gün eve geldiğimde onu görmek dünyanın ennn eşsiz mutluluk kaynağı.. peki ya annem evden uzaklaştığında ne oluyor? en son 2008'de olmuştu ve ben blog yazmaya başlamıştım.. şimdi yine uzaklaştı ve blog yazmaya geri döndüm işte.. ne diyeyim hayırlısı..

demo neden çocuk sevmez?

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 8 Jan 2017 23:39:00 +0300

soruya bak: neden çocuklardan nefret ediyorsun? çocuklara karşı bu nefretinin sebebi ne? hangisini sorduğunu hatırlamıyorum.. ikisi de aynıymış zaten..

haliyle düşündüm.. sınıftaki veletler (bkz. üniversite hazırlık bebeleri) kreş çocuğu gibi davrandıklarında, hiç düşünmeden "i hate children!"ı bağıra bağıra yapıştırırken acaba gerçekten öyle mi hissediyorum diye hiç düşünmüyorum bile..

sonra düşündüm işte.. olayın kökenine inmeye çalıştım birkaç gün.. neden? nedeennn??

en yüzeydeki ve en kesin bilgi şu: ben çocuk doğurmak istemiyorum.. yani insanın içinden insan çıkması çok itici ve ne yazık ki tiksinç geliyor bana.. hiç mucizevi bir yanını göremiyorum, doğum anında olup bitenler o kadar dikkat dağıtıcı ki, bırak mucize falan görmeyi, izleyemedim bile.. geçen hafta bir arkadaşıma gittim, 40'ın hemen üzerinde bir kardeşimiz, ve doğurası geliyormuş bu günlerde!! deli!! "amman sakın!" derken buldum kendimi.. oradaki kısacık sohbette de bir önemli noktayı daha keşfettim: bebekler ve çocuklar yaklaşık 10-12 yaşlarına kadar sürekli kusuyorlar.. ve dünyada katlanamadığım birkaç şeyden biri de insan kusması.. kedilerim kustuğu zaman mesela, kaç kere başıma geldi, yemek masasından kalkıp hemen bir kağıt havluyla alıyorum çıkanları ve orayı temizleyip, hiçbir şey olmamış gibi yemeğime geri dönebiliyorum.. neden peki? çünkü çıkan sadece deforme olmuş hazır mama, o kadar! no asidik koku, no cry! evet.. arkadaşımdan çıkınca düşünmeye devam ettim.. ben bu sebepten dolayı çocuk büyütemeyeceğime ne zaman karar vermiştim? hömmm?? ortaokulda.. evet.. nasıl tiksindiysem artık.. işte, çıkış noktası, her şeyin altında yatan sebep bu.. çok basitmiş değil mi..

tam bu noktada bir ayrıntı daha var; bir zamanlar aile içi bi sohbet sırasında şunu da keşfetmiştim: en ideali, kendine ait çocuğu olan bir adama aşık olmak! böylece yakama yapışmaz üremek için :) ve gerçekten ennn iyi çocuk başkasına ait çocuktur.. ben onu severim tabii ki (bkz. aile bireyini sevmek), ama annesi değil ablası/teyzesi olmayı tercih ederim..

ama sorunun cevabı bunlar değil işte.. soru neydi? çocuk sahibi olmak istememenin sebebi değil, çocuklardan nefretin sebebi..

efendim, hemman anlatayım, aklıma düşen ilk anı:

marmaris/içmeler'de harika bir plajdayım, barış dolu günler geçirerek tatil yapıyorum.. otostopla gitmişim oraya, yardımsever insanlarla karşılaşmışım.. benim hala umudum var yani.. fekat ağustos ayındayız, ortalık sıcaktan kavruluyor.. kedinin biri de yan taraftaki şezlongun altına sığınmış, dili dışarıda, biraz serinlemek için gölgeye atmış kendini.. sonra o geldi.. şişko varlık.. yemiş de sindirememiş bir çocuk, 14-15 yaşlarında.. kediyi ne yazık ki gördü ve ayağıyla hayvanın suratına doğru kum atarak kovaladı.. keşke ben de onun yüzüne kum atsaydım.. ama yapmadım, sadece ayağa kalkıp "heeey!! napıyosun sen!" diye bağırdım.. "yazık değil mi? gölgeye sığınmış bu sıcakta.." sadece bu kadar, hiç yaklaşmadım bile, kendi şezlongumun yanından sesleniyorum.. sonra yiyip de sindirememiş bir başka oluşum yırtık dondan fırlar gibi çıkageldi.. ve üstüme yürüyüp tehditler savurmak suretiyle beni sindirdi.. sindirdi diyorum, çünkü bir kelime daha etsem yemin ediyorum o ilkel oluşum bana vuracaktı.. resmen korktum ve etrafa bakındım güvenlik var mı diye.. şuna benzer bir şey söyledi: "o benim oğlum!" şimdi bunu naaparsın? doğanın ortasında, doğada yaşayan canlıya saldıran varlığı savunabilmek için söyleyebildiği tek sebep bu.. işte o anda çocuğunun haklı-haksız olmasını sorgulamadan, ona şehzadesi muamelesi yapan sperm sahiplerinden ilk kez nefret ettim.. (küfür, beddua etmeden bitirdim resmen! bravo me!)

çocuğum için dünyayı yakarım!

ıyyyy!! ne kadar ilkel.. neden? soyunu devam ettirecek diye mi? üstteki modelin sebebi bu, evet.. bir de anne modeli var, onun sebebi başka: onunki çocuk, başkalarınınki onun-bunun çocuğu.. empatiden yoksunluk işte.. ama karma diye bir şey var bebeğim, yaptığın her haksızlık çocuğuna korkunç tecrübeler olarak geri dönecek :)

sanki sevmediğim şey aslında çocuk değil de ebeveynler gibi duruyor, değil mi.. değil işte :) onları sevmediğim anlar yukarıdaki anlar.. onun dışında özverili halleri falan gayet hoş.. ama evrensel eşitliğe saldırdıklarında, iyi ki yargı hakkım yok diye şükretmeliler.. çünkü bu durumda tavrım açıktır: göze göz, dişe diş.. benim bildiğim evrensel adalet acımasızdır..

çocuğu için hiç harcanmayacak şeyleri harcayan, dahası davasını ve dava arkadaşlarını satan bir örnek de var ne yazık ki; earth liberation front denen hareketi bildiniz mi canlar? belki de hiç duymadınız.. çünkü daha dişe dokunur eylemler yapmaya fırsat bulamadan grup liderlerinden biri "içeri girersem çocuğumu ancak şunca yıl sonra bilmemkaç yaşına geldiğinde tekrar özgürce görebilicem.. abarelloooo" şeklinde panik yaparak polisle işbirliğine girdi ve utanmadan tüm üyeleri tekeer teker gammazladı!! güzelim ELF dağıldı gitti :(

dağıttım, konuya dön.. neden çocuk sevmiyorum?

çünkü çocuk = küçük insan

yani ne demek?

kötülük ehliyetine sahip canlı demek..

yani bilinçli olarak kötülük yapabilen canlı türü.. örnek: kendinden küçük veya büyük canlıları gerekmediği halde öldüren, sırf eğlenmek için karşısındakini sinirlendiren, anladığı dilde sebepleri anlatılarak kendisinden yapmaması istenen şeyi gözünün içine bakarak yapan, içinde kötülük olan varlık.. bunlar da kötülük mü demiyoruz, çünkü küçük insan/çocuk, daha kendi zaten küçük.. elinden bu kadar kötülük geliyor.. kötü işte.. ben bunun neresini seveyim? üstelik tonton, şirin falan da değil*.. normal insanın küçük boyu işte.. çekici bir tarafı yok ki onun hatrına katlanmaya çalışayım..

kendime hatırlatmam gereken şeyleri hatırlatarak soruyu cevapladım sonunda :)

*tamam, kirpi yavrusunu pamuğum diyerek severmiş, onu biliyorum

görsel şooordan

öfkeyle kalkan zararla oturur.. gerçekten bak..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 25 Feb 2015 12:08:00 +0200

akşam yatarken bakmıştım, bu sabah 6-7 arası yağmur ihtimali sadece % 50.. süper! bir buçuk gündür gezmeye çıkamayan, küçük bir bahçede yaşayan damla ve paşa itlerini gezdirmek için yakalanması gereken fırsat işte! saatim çaldı 6:30'da, koşarak attım kendimi dışarı, ikisini de aldım, çıktık yürüyüşe.. hemen çiş-kaka olayına girmek lazım, çünkü o bahsi geçen %50 ihtimal kendini göstermeye başlıyor.. acaba saat 6'nın bir yarısı yağmursuz, öbür yarısı yağmurlu anlamında mıydı o yüzde elli?? galiba öyle.. neyse.. çıbık çıbık, yürün.. falan derken, aralarda tasmaların dolanması gibi enn nefret ettiğim ekşınlarla parka doğru yollandık.. neyse.. sonunda damla koca bir eser bıraktı çimlere, topla, torbayı bağla, salla çöpe! evvett! yine becerdin, bu pratiklerden sonra basketbol sahalarına daha yakın hissediyorum kendimi :) böyle boktan şeylere seviniyorum işte :)

asıl konumuza ise paşa'nın bıraktığı eseri toplama aşamasında geliyoruz.. büyruuun.. benim zalak oğlum, paşa'm, beybim, şaban'ım.. üç parçalık bir eser bıraktı bir genç ağacın yanına.. sonra öbür yandan "hadi gideliim!" modundaki damla'ya inat olsun diye heralde, ağacın öbür yanına geçip, "bacım ben bu yandan gidecem, o yüzden de tasmamın bööyle son santimine kadar çekiştirmek suretiyle ağacın öbür tarafına geçiyorum" diye önce inat, sonra ısrar etmeye başladı.. HÜLEEAAYYYNNN!!!!! gelsene lan oğluuum!!! ben bağırınca daha da kaçıyo salaak!!! tasma çıkacak kafasından!!! ÖÖEEEHHH!!!!!!! BU NE LAN ELİMDEKİ!! TORBA!!! ÇAKİİM BARİ BEN ONU YERE!!! ÇAAAT!!! LÖPÇKKK!! SAÇILL!! mühüüü!!!! her yer bok olduu:( sağ çizmem, montumun sağ yanı komple minik boklarla kaplandı! kokiyyooo :( kalktı geliyo paşa ipnesi.. lan oğlum daha önce gelsene lan.. süklüm püklüm eve git.. dışarda çıkar montunu, boklu eldiveni, bereye bişey olmamış neyse ki, ama belki partiküller uçup yapışmıştır diye onu da al eline.. HAYIIIRRR!! ÇAMAŞIR MAKİNESİ DOLUUU!! mühüü :( ama yazık diil mi bana.. pis şeyleri şimdi de içe doğru katla, koy yere.. ellerini yıka, makineyi boşalt, pislikleri tekrar selamla, pis tarafları dışarı gelecek hale getirmek için bu kez de dışa doğru katla, makineye tık, çalıştır.. yine ellerini yıka!! bböööhühühüühüüüü :(( sabah sabah lan! al işte! masum bir hayvana gereksiz yere sinirlenirsen başına bunlar gelir salak demo!

neymiş efendim, ataların bir bildiği varmış; öfkeyle kalkan zararla otururmuş.. bu anlattıklarımın gerisi mutfakta da geldi.. halbuki hanım hanım al boku yerden, paşa salağına doğru yönel, bırak damla takip etsin bu sefer de sizi.. di mi..

p.s. görsel bulamadım, fıkrayla idare edin anacıım :)

anne köpekbalığı genç yavrusuna bir insanı nasıl yiyeceğini öğretiyormuş.. "ilk önce önünden hızla geçer, gözden kaybolursun.. sonra sağından geçer ve yine gözden kaybolursun.. daha sonra da solundan hızla geçer ve gözden kaybolursun.. sonra da biraz bekler, paşa paşa gelir direkt yersin.." diye anlatmış ve tekrarlamasını istemiş.. genç köpekbalığı "direkt gider yerim, hiiç uğraşamam.." demiş..

annesi "bak evladım, olmaz öyle.. benim anlattığım gibi yemelisin.." dese de, çocuk inat etmiş "direkt gider yerim ben! ne gerek var uğraşmaya.." demiş..

annesi de "iyi.. git, boklu boklu ye o zaman!" demiş :)

çok pislik oldu sabah sabah di mi..

all i need is love..

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 18 Jul 2014 00:15:00 +0300

..and five cats
..and two dogs
.....

yaa.. sizle görüşmeyeli nüfus bu hale geldi.. aslında bugün itibariyle böyle oldu.. arkadaşlar! bugün itibariyle iki adet köpeğimiz oldu.. aslında 28 şubat'tan beri bizimle (yani balkonda) yaşayan paşa ve kontes (aslında benim gözümde prenses), onları alacağı sözünü veren yabancı sahiplendirme derneği üyeleri tarafından bu hafta içinde alınacaklardı.. ama ablam (gavur abla) pazartesi günü canım ülkeme geldiği halde, kendisine yolladığım iki adet hoş geldin mesajını, bir adet "can you get my messages?" mesajını, bir adet "haftaya cuma sabahı tatile gidiyorum, köpekler en geç perşembe evden çıkmalı.. we need to communicate.." mesajını, bu sabah yolladığım "köpek maması bitti.. ne kadar alacağıma karar vermeliyim, ne zaman alacaksınız köpekleri?" mesajını ve dünden beri sabah-öğlen-akşam saatlerinde yaptığım üç aramayı cevapsız bırakarak beni dellendirmeyi başardı.. anasının da telefonuna bu mesajları yolladım bu arada, ki kendisi kuaför, elektrik-su arızası, avukat, sigortacı, elektrikçi, veteriner gibi işlerinde bana muhtaçtır..

şimdiii.... asıl olayımız şudur.. ben bu köpeklere zaten yaklaşık beş aydır bakıyoum.. yani, köpek bakmanın yorucu olduğunu ama imkansız olmadığını biliyorum.. ve bu geri zekalılar, benim kuçuları sahiplendirirken kuçu başına yaklaşık 400 euro alacaklardı.. ama beni bu derece görmezden gelerek kamikaze yaptılar!! verir miyim len ben onlara günahımı bile!

aman yanlış anlamayın sakın beni.. ben onların tarafından bakınca görüneni yazdım.. benim tarafımdan olay iki gündür şu şekilde görünüyor: laan.. ben bu kuçuları yolladıktan sonra bu şekilde görmezden gelinirsem, hayvancıkların sağlığı-sıhhati hakkında bilgi alamazsam, nerede olduklarını, mutlu olup olmadıklarını öğrenemezsem, olumlu veya olumsuz yanıt alamazsam, bu hayvanlar sanki kıymetsiz birer malmış gibi taaaaa ebesinin örekesindeki ülkede sahipsiz kalmış olacaklar!!!!!! AMAN TANRIIIIMMM!!!!! ve jeton düştü.. ben buna sebep olmam.. hayvancıklarımı bilinmeze yollamam.. zaten onları kurtarmaya çalışrken düştüğüm denizde sarıldığım yılanlar değil miydi bu ablalar? ee.. sarılmıyom artık.. hııh!

kararsızlıktan kurtulduğum anda içimi öyle bir ferahlık ve mutluluk sardı ki sormayın gitsin sayın arkadaşlarım :) üstelik şu anda birden bire iki adet kocaman köpek sahibi olmak, haftaya çıkacağım dokuz günlük bodrum tatilimin iptali, her akşam iki kez köpek gezdirmek, manyak gibi tüy döken iyi huylu bir oğlan ve hiç tüy dökmeyen asabi bir kız sahibi olmak ve tabii ki bir başka semtte bir giriş katına taşınmak anlamına geliyor.. buna rağmen mutluyum :)

bir de size soruyorum.. siz olsanız, bebekliğinden beri sokakta baktığınız, ama zaman içinde insanlara karşı agresifleşen (ortaokul çocuklarının tekmeleri ve korkutmaları sonucu travmalara uğradıkları için) ve artık sokakta yaşarlarsa komşular tarafından hayati tehlikeye maruz kalacakları kesin olan bu köpekleri o kadınlarla bir avrupa ülkesine yollar mıydınız?

işte benimkiler

dönüş çalışmaları..

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 20 Jul 2013 13:36:00 +0300

sabah yine gittim saksının başına, bir de ne göreyim! ilk filizim çıkmış!!! gelsin kabaklaaarrrrrr :))) bu yıl yine kabak ektim, bu kez oldukça geç oldu, temmuz'un ortasında ektim çekirdekleri ve yaklaşık bir hafta sonra bugün çim gibi bir uzantı çıkmış :) umarım kabaktır.. geçen yıl galonlarca su verdiğim dev saksıdaki 7 adet kabak bitkisinden bir tek dobby'nin kucağında gördüğünüz şu saçma sapan (tövbe estağfurullah yaa) kabak müsveddesi çıktı.. bakalım bu yıl ne olacak.. gerçi bu kez amacım kabak değil, bizim çifte kumrulara yuva yaratmak..

bu hafta olup bitenlerden başlayalım.. böbrek daşlarım tekrar ortaya çıktı! ruining my life since 1997.. en son 2009'da olmuş.. bu seferki daha şiddetli, ama yüz vermiyorum diyelim.. sabah iş, öğleden sonra acil, akşam bira keyfi şeklinde bu yılki böbrek daşı şenliklerimiz.. iyi haber ise, en büyüğü sadece 5 mm'lik olan 3 adet hainden bahsediyoruz.. yani düşmeleri çok zor olmayacak gibi.. tam bu noktada çok önemli bir bilgiyi paylaşıyorum; bu dertten muzdarip olan her kim varsa bilsin ki, daşın geçeceği yolları yağlayan bir bitkisel hap var: rowatinex.. doktor bile öneriyor.. içerik tamamen bitkisel yağlardan oluştuğu için güvenle yutunuz..

peki bu yıl neler oldu bitti? ne biliim, çok fazla bir sey yok heralde.. ya da hatırlamıyorumdur.. yarın tekrar yazmaya niyetim var, sabahtan, daha antalya kaynamaya başlamadan.. o vakıt, sii yu :)

KRAL BADEM, KARDEŞLERİ İÇİN YOLA ÇIKIYOR!!

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 2 Feb 2013 19:15:00 +0200

Hareket 3 Şubat Pazar sabahı, saat 07.00'de...
Adana'yı tarihi bir gün bekliyor...
Ankara'da artık BADEM'i beklemenin heyecanında...
BADEM artık bir KRAL...
Herkes şunu biliyor ki,
BADEM'in bu büyük yürüyüşünden ardından
taşlar yerinden oynayacak...
Ankara bir kere daha düşünecek...
Küçücük Badem,
Badem'cik, artık kocaman yüreği ile,
köpeklerin Şah'ı oldu...
Badem'cik,
artık
'KRAL BADEM'...
Ve Badem'cİk ve
'KRAL BADEM'in,
çantasında, ölüm kılıcı başlarında sallanan
'PITBULL'lara ÖZGÜRLÜK' dosyası da var...
Ve 'Büyük Yürüyüş'e
O Tarihi Adana Sabahı'na tam 12 saat kaldı...
Haydi Badem,
onbinler senin için dua ediyor...
Mutlu haberlerini bekliyor...

Gelişmeleri dakika-dakika
PET SKANDAL'dan izleyiniz...

YÜRÜYÜŞE 24 SAAT KALA SIK SORULAN SORULARINIZ VE CEVAPLARI :

01) ''YÜRÜYÜŞE BİZ DE KATILMAK İSTİYORUZ..?''

CEVAP : Her Gece Saat 21.00'de PET SKANDAL'da ''Badem'in Yürüyüş Günlüğü'' Yayınlanacak,Bu Yayınları Takip Etmek Sureti İle Bulunduğumuz Lokasyonları İzleyebileceksiniz,Yol Güzergahımızdaki Dostlarımızın Badem İle Maksimum 2 Km. Birlikte Yürümelerine İzin Verebileceğiz,Ancak Ana Yürüyüş Ekibine Yeni Bir Katılımcı Almamız Ne Yazık ki Mümkün Değil..

02) ''SİZLERE MADDİ VEYA MANEVİ NASIL DESTEK OLABİLİRİZ..?''

CEVAP : Maddi Bir Destek Kabul Etmiyoruz,Sponsorlarımız Tarafından Bütün Detaylar Zaten Düşünüldü,Manevi Desteğiniz İse Dualarınız Olacaktır..:)

03) ''BADEM ZORLANMAYACAK MI..?''

CEVAP : Elbet Zorlanacak Ancak Bu Onun Sağlık Şartlarına Olumsuz Etki Etmeyecek Şekilde Tüm Detaylar Düşünülerek Planlandı Zaten,Kaldı ki Badem Saha Şartlarına Son Derece Alışkın Bir Terrier,Binlerce Terrier'in Barınaklarda Donarak Yaşamaya Çalıştığı Bu Ülkede Lütfen Bırakın da Badem'de Binlerce Kardeşi İçin Biraz Zorlansın Zaten..

04) ''PET SKANDAL YÖNETİMİ MERSİN'DE YAŞIYOR ANCAK YÜRÜYÜŞ MERSİN'DEN DEĞİL ADANA'DAN BAŞLIYOR,NEDEN..?''

CEVAP : Tüm Ülkenin Bildiği Gibi Mersin Hayvanlarımız İçin Bir Ölüm Kenti,Onlarca Hesabı Sorulamamış Katliama Sahne Olan Ve Kendi Hayvanlarına Bile Sahip Çıkmaktan Aciz Bir Kent Sizce Böylesine Anlamlı Bir Eylemin Başlangıç Noktası Olmayı Hak Ediyor mu..?

05) ''PET SKANDAL BİR ÇOK HAYVAN DÜŞMANININ CANINI YAKMIŞ,İŞİNDEN,EŞİNDEN,AŞINDAN ETMİŞ BİR SAYFA,BU KADAR ALENİ BİR EYLEM İLE KENDİNİZİ DÜŞMANLARINIZIN ORTASINA ATMAKTAN KORKMUYORMUSUNUZ..?''

CEVAP : Hayır..Günlerdir Takip Ettiğiniz Gibi Yurt Dışı Destekli Bir Mama Lobisinden** Yoğun Saldırı Alıyoruz Zira Bunlar Ve Yandaşları Zaten Ölüm Yasasının Kabul Edilmesini İstiyorlar Çünkü Yasa Geçerse Açılacak Olan Doğal Yaşam Parklarından Mama İhalesi Almanın Peşindeler Ancak Umurumuzda Değiller..İstanbul Merkezli Ulusal Bir Dernek İse Her Zaman Olduğu Gibi Militan Aktivistleri İle Bizlere Özelden Tehditler Savuruyorlar Ancak Bu da Bizi Yolumuzdan Döndüremeyecek,İnşallah Birileri Yolumuza Çıkmaya Kalkar.:)

06) ''ANITKABİR FİNALİNDE SİZLERE KATILABİLİR MİYİZ..?''

CEVAP : Bu Final Önceden Belirlenmiş Sınırlı Bir Kadro İle Yapılacak Ve Sadece PET SKANDAL Ankara Temsilcilerinin Bulunacağı Bir Final Olacak,Ankaralı Bazı Dostlarımızın da Bizlere Katılmasında Şimdilik Bir Mahsur Görmüyoruz Ancak Geniş Bir Katılıma İzin Vermeyeceğiz..

07) ''BU BİR REKLAM EYLEMİ Mİ,ORTALIKTA BAYRAKLAR,FLAMALAR,DERNEKLERİN REKLAMI MI YAPILACAK..?''

CEVAP : Hayır,Ne Yola Çıkışta Ne de Varışta Hiç Bir Dernek Veya Kurumun Uğurlama Veya Karşılama Yapmasına İzin Vermeyeceğiz,Hatta Eylemin Hiç Bir Dakikasında Proje Sahibi PET SKANDAL'ın Dahi Görsellerine Rastlamayacaksınız Çünkü Bu Eylem Kişi Ya da Kurumların Değil On Binlerce Sahipli,Sahipsiz Masum Çocuğumuzun Eylemi..

SAYGILARIMIZLA..

*yukarıdaki yazı olduğu gibi pet skandal'ın facebook sayfasından alınmıştır..
**yürüyüşe karşı çıkan mama firmasının ekanuba olduğu da pet skandal'ın facebook safyasında görülmüştür.. artık hengi mamayı almayacağımızı biliyoruz değil mi a dostlar..

25 ocak ciharşenbe - tanakora!!

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 30 Mar 2012 00:57:00 +0300

Ooohhh… tanakoraaa!!! bugün buraların en muhteşem alışverişini yaptım.. tanakora’ya gittik teyzemle.. üçüncü dünya ülkelerine gönderilen ve bedava dağıtılması gereken yardımlar buraya veriliyormuş, onlar da çoğu ikinci el olan malları burada satıyorlarmış işte.. şöyle güzel-böyle kaliteli şeyleri aman da ne ucuza alıcaz diye reklam yapıp duruyolardı teyzemle nesim.. aman da ayakkabılar ne kadar süper kaliteymiş falan.. anacım benim her cins ayakkabı giyebilen bi halim yok ki.. 2-3 marka yeterince yumuşak.. ben de onlara mahkum yaşıyorum işte.. neyse, gidelim dedik.. heyvanım* nesim'caazım yarınki sınavına çalışırken biz de kendimizi tanakora’nın tükanlarına attık.. ilk bikaç dükkanda bi numara çıkmadı.. sonra bi kabancı-mantocuya daldık.. güzel şeyler vardı.. bildiğin first lady kıyafetleri falan askılarda.. sorduk “bunlar neçe olaar?” diye ve aldık o güzel yanıtı :”altı min tümen” !!!! laaaannn!!! min tümen bir liraya falan denk geliyo.. ne yani?? altı lira mı olm bunlar?!?!?! bi yandan şaşırıp bi yandan da bakarken birer tane bulduk teyzemle.. burada para işi bizim altı sıfır atıldığı zamanlara benziyo.. yani altı tümen de diyebilirsin, altımin de.. kabine girip denemeden önce iyice emin olduk ki adam gerçekten de altı tümenden bahsediyo!! oohhhaaaaaaaaa!!!!!!! dal dal dal dalll… giy giy giy giyyy..... beğendik.. görgüsüzce dükkanı talan ettik.. hayıf** üstümüzde istediğimiz gibi duran bir şey bulamadık.. neyse.. sevine sevine koştuk döndük sokaklara.. arkadaşıım inanamazsın.. bi tane daha böyle dış giyimci bulduk.. bil bakalım ne? orda tanesi beşmin tümen!!!!!!!!!!!!!! Allaaaaahhhhhhhh!!!!!!!!! işte ordan beş tane ben, bi tane de teyzem kaldırdık.. eşşek kadar ağır torbalara doldurup çıktık malları :))) artık bi beş yıl kaban almama gerek yok.. zira her renk kabanım var; turuncu, pembe, gri, mor, bi turuncu daha, bi pembe daha :))) teyzeme aldığımız da sonradan gördük ki lama tüyüymüş.. benimkilerin de en kötüsü(!) kaşe.. sonradan jeton düştü ki, bunlar iran’da giymek için çok kısa.. o bakımdan hepsi benim olabildiler.. işte sayın seyirci; huzur islamda.. ben şanslı bir kişiyim :)))

son dükkanda teyzem önce başka bi manto almıştı, sonra daha güzelini bulup o ilk aldığıyla değiştirdi.. aradaki beşmin tümeni de (az değil haa.. koca bi kaban alınır o parayaJ) ben veriim dedim, bozuk var diye.. neyse.. adama uzattım parayı ve adam gayet kendinden emin “siz konaksığız, gabili yoh.. almam..” dedi.. ben de hafif mahçup, adamcağızın jestini geri çevirmemek için teşekkür ettim, döndüm teyzeme, dükkandan çıkıcaz diye.. adam almadı ben misafirim diye, dememe kalmadan bi de baktım ki teyzemin gözleri kocaman oldu “yok, sen ver..” dedi.. adama döndüm “buyrun.. sağolasığız..” diyerekten.. ama adam kararlı “yoh baba.. gabili yoh..” diye ısrar ediyo.. ben yine elimdeki parayı cebime doğru yönelttim, “teyze almıyo işte..” teyzem o jetonumu düşüren cümleyi söyledi “tarif ediyo***, ver sen..” anacım meğer adamın ‘gabili yoh’u aynı taksicininki gibiymiş.. tariften dolayı yani.. adama durumu açıklamaya, benim bu ısrar meselesini daha öğrenemediğimi, türkiye’de böyle bi durum olmadığını anlatana, on kere falan özür dileyene kadar biz teyzemle koptuk tabii :)) walla fazla kibar bu adamlar.. kültürlerinin taaaa en temelinde var bu tarif meselesi.. sırada beklerken eniştemi seyrederek en güzel örneklerinden birini görebilirsiniz mesela.. sıra sana geldikçe arkandakine ikram ediceksin ısrarla.. ve beklemeye devam.. sonra yine arkandakine ikram ediceksin.. ta ki senden daha dişli bi tarifçi çıkana veya dükkanda artık en son sen kalana kadar.. gerçek bak.. dün bunu kendi gözlerimle gördüm.. eniştem kasaptan çıkamadı yarım saatte :)) ya da insanların herhangi bir kapının önünde “siz buyurun..” yapmaları da buna iyi bir örnek olur.. ama eksik bir örnek olur.. zira bu sadece kibarlıktır, tarif sınırlarına girmesi için –abartmıyorum– en az beş-altı kez karşı tarafı canından bezdirircesine kararlı bi şekilde önden buyurmamak lazımdır.. neyse.. adama durumu anlattıktan sonra bile “gabili yoh” moduna devam etti ama ben zorla verdim parayı.. eve taksiyle geldik haliyle.. burada taksicilerin işi çok zor.. hem dünyanın yolunu getirip sadece ikimin tümen gibi minik bi para kazanıyolar, hem o trafikte hayatta kalıyolar ve de kimseyi öldürmüyolar (sinirden).. ve hem de o kazanacakları parayı kazanmamak için en az iki-üç kere “gabili yoh” riskine girip parayı gördükçe başka tarafa doğru bakıyolar.. evet.. tarif is back!

ve bir de, tanakora'ya neden tanakora deniyor sorusu var.. eh doğru tabii.. iran'dayız.. buranın adında bi imamın falan adı geçmeliydi aslında.. tanakora gereğinden uzak doğu'ya götürüyor insanı.. ve gerçekten de öyleymiş.. adını bi japon dizisindeki herşeyi bulabileceğiniz bir ikinci el dükkandan almış teyzemden öğrendiğime göre..

*heyvan:zavallı

**hayıf: ne yazık ki

***tarif: iran'daki ısrar olayı.. karşı taraf ısrarınıza karşı koymaktan bitkin düşünceye kadar ısrar etme geleneği.. başarılı bir tarifçi, akşam yemeğinde doymuş adama bir tabak daha yedirir :)

fiil hali: tarif etmek.. itiraf ediyorum, edebiyatçı kimliğimi bir yana bırakmamış bir kişi olmama rağmen, "tarif"in ne anlama geldiğini anlamak birkaç günümü aldı.. ilk birkaç seferde, "heralde biri bişey tarif etti, ondan bahsediyolar şimdi.. nerden estiyse.." diye şaşıp şaşıp kaldım.. cümle içinde şöyle kullanılıyor: mesela bişey için ısrar ediyosun, ama gerçekten ikram ediyosun o şeyi, yani kibarlıktan falan ya da yarım ağızla değil.. "alasan gurban.. wallah tarif etmirem.."

p.s. alışveriş yapmaktan fotoğraf çekmeye vakit bulamamışım bugün.. en üstte, sokağa çıkmadan önce sabah kahvaltısı için teyzemle beraber açtığımız ve kuzine üstünde pişirdiğimiz, rahmetli annannemin "pıtpıt ekmeği" dediği lezzetli yufka ekmeğini görmektesiniz :)

p.s.2. burada tanakora'ya ait birkaç fotoğraf var.. evet.. ben oradaydım :)

urmiye - 3

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 18 Mar 2012 16:55:00 +0200

23 Ocak doşanbe

dünkü ilk sokağa çıkma denememde sadece bir ince eşarp örtmüş ve kulaklarımı donmaktan zor kurtarmıştım.. geceyse bere ve atkı olayına girip burada da antalya’daki aksesuarlarımla üşümeden yaşayabileceğimi anlamıştım.. bugünkü planımız hayyam’a gitmek.. durun heyecanlanmayın.. ben de öyle sanmıştım, ama değil.. hayyam buraların kapalı yolu.. bir çeşit istiklal caddesi gibi.. ya da izmir’in eskileri bilir, hergele meydanı diyelim.. bu kez dışarı birkaç saatliğine çıkıyoruz.. her ihtimale karşı attım bereyi çantaya, kafaya da teyzemin verdiği kaymayan pamuklu eşarbı taktım.. ooohh.. gayet yahşi oldum.. ortama uyum sağlamak için de sürdüm koyu kırmızı rujumu, siyah göz kalemimi, eşarbı da ittim kafamın gerilerine doğru.. zira öbür türlüsü bir tuhaf oluyomuş buralarda, fazla örtmemek lazım, yobaz diyollaa insana :)

işte sokaktaki ilk günün getirdikleri:

nesim ve ben :)

dedim ya, ne açıyosun, ne kapatıyosun..

iran'da yürüyüşe çıkıp ilk beş dakika içinde tömer ilanı görmek!!!

bir önceki bölümde belirtmiştim.. yas günlerine denk geldim..

resmi bayrağın iki yanındaki siyah bayraklar o yüzden var..

bu caddenin solunda şehir çayı var.. bi gün oraya taşınırsam bakacak su var yani :)

ooh.. dağlar da tamam :)

çay, eriyen buzlar yüzünden şehir çamuru görüntüsünde haliyle..

boş duvar görmek neredeyse imkansız..

amcam patlamış mısır satıyo resmen.. yersen!..

ahanda urmiye tömer'de bir sınıf..

şubat sonu hamlet geliyomuş urmiye'ye..

walla biletler üçmin tümendi yamulmuyosam.. yani 3 liradan az..

bu resimlerden de çok var..

çoğu şehitlerle veya hz hasan ve hüseyin'in hikayesiyle ilgiliymiş..

sanırım bu hasan ve hğseyin'le ilgili olanlardan biri..

urmiye'de normal genişlikte, sıradan bir cadde..

karşıda görülen bank sedarat gibi (ve o kadar minik) birsürü banka şubesi var şehrin her bir yerinde..

ahanda molla!!! çoğunluk bunlara gıcık oluyo..

bu da şehitlerle alakalı bir resim..

annesi savaşa yolluyo sanırım.. hüzünlü hikayeler tabii..

bakınız.. resmin ilersinde yüzü görünmeyen biri var..

teyzem "yüzünü çizmemişler.. peygamber olsa gerek.." dedi..

eh tabii bu fırsatı kaçırmadım.. hemen beraber bir foto :) işte teyzeeeem!!!!!

çok güldük buna :)

elemanı tanımıyorum..

ama o kadar çok durduk ki fotoğraf çekmek için, hayyam'ın girişini yürürken çektim artık..

şeker pancarı közlemesi!! çok yahşı olar..

sonra biz de evde yaptık, biri bir çuval yollamış bizimkilere!!

burda da pestil ve türlü çeşit meyve kurusu satıyolar.. pancarcıdan hemen sonra..

iki fotoğraf arasındaki eşşk kadar farkı bulunuz..

sinema..

rol yaparken bile kafa kapalı (gerçi teyzem burda çok abartmış, bi tek hacılar bu kadar örtüyo.. )

bi de dokunmak da yassah! heralde o yüzden iran sineması ödülleri topluyo festivallerde..

bi tek oyunculukla işi götürebiliyolar çünkü..

fast food restoran..

bu avizeleri her yerlerde gördükçe aklıma okan bayülgen'in eski stüdyosu geliveriyo..

bu ve sonraki evler, sıradan orta halli insanların oturdukları evler..

ben şimdi nasıl taşınmiim oralara, ha!

öğrendiklerim:

bu neçe olar? --> fiyat sormaca..

yollandırasan aga --> indirim yapın..

selaaam.. elleriğiz ağrımasııın --> dükkana girince söylenecek güzel girizgah..

ve taksiciye borcumuzu sorunca (nasıl sorduğumuzu bilmiyorum şimdilik) adamın “gabili yoh..” lafını ciddiye almamamız gerekiyor*.. gabili kesinlikle var.. zaten gabili yoh’tan hemen sonra kaç para olduğunu söylüyor.. mesela yaklaşık 7-8 dakikalık yolun sonunda “ikimin beşyüüüz..” diyerek türk parasıyla yaklaşık 2 tl’ye denk gelen bir para ödemek lazım..

*gabili yoh: bi kıyafetini veya takısını beğendiğimde nesim hep böyle söyler.. yani al senin olsun, önemi yok falan gibi.. mesela bugün gazeteciden devrim’e getirmek için aldığım karikatür dergisinin de gabili yohtu.. biraz ısrar edip, sonra da pes edip, dergi çantamda, “meersi.. memnuuun..” diyerek ayrıldık ordan…

urmiye-2

noreply@blogger.com (demo) — Tue, 28 Feb 2012 11:58:00 +0200

22 ocak yekşenbe

Bugün hepimiz huzur içinde sabah kahvaltısına oturduk.. eniştem işe gitmedi, çünkü Allah rahmet eylesin sevgili peygamberimizin ölüm yıldönümüymüş.. yas günü olduğundan bütün her yer kapalı haliyle.. iran’da üç büyük adamın doğum ve ölüm günlerinde tatil olurmuş bütün resmi ve gayrıresmi işyerleri; peygamberin, imam rıza’nın ve bir de bi başkasının (imam hasan olabilir).. eh kafadan altı gün işte.. yarından sonra da imam rıza için yas var.. o gün de burada aile ziyareti için plan yaptık, salmas’a bacıgil’e gidiyoruz.. uşakların çoğu orda olacaklarmış.. ben sadece kurban’ı tanıyorum eniştemin kardeşlerinden.. diğerleriyle de annelerinin evinde buluşucaz işte..

kahvaltıdan sonra, teyzem ve sevgili kuzenim nesim’le (Türkçesi meltem olooor) çevremizi görelim-tanıyalım yürüyüşüne çıktık.. fırının önünden geçip, kah birbirimizin, kah türlü çeşit evin fotoğrafını çekerek manava gittik.. üç kapısı olan, üç karılı, kaçakçı kürdün evi gibi.. işte bu:

bu da sevdiği kızın babası tarafından “sen sadece bi mutfak dolapçısısın, sana kız-mız yok” şeklinde aşşalandığı için hırs yapıp, tıp okuyarak diplomayı şimdiki kayınpederinin suratına çarpmak suretiyle kızı alan ve artık müteahhit olan adamın hırs yaptıktan sonra diktiği apartman.. ne yazık ki urmiye de artık yavaştan apartmanlarla doluyormuş.. bu güzelim evlerin kirası daha ucuz, apartman dairelerininki daha pahalıymış.. yani buraya taşınırsam müstakil evde oturcam demek oluyor bu.. gördüğün gibi gayet ciddiye alıyorum bu fikri :)

manavda komik komik şeyler var.. mesela bu şey: ice age kutusu ve o.. ve bir de minik portakalcıklar

evde öğle yemeğinden sonra (söylemesi ayıptır teyzemin yaptığı su böreği ve beraber sardığımız zeytinyağlı sarma) yaklaşık dört saat siesta yaptık bütün kızlar toplanıp..

akşam da urmiye’de gece hayatının tadına baktık maaile.. fekat yas günü sebebiyle şehrin süsleme ışıklarının hiçbiri yanmadığından sadece şu laleleri bulabildik..

öğrendiklerim:

normal uzunlukta bir telefon konuşması, en başta “beeeli..” sonra her cümleye karşılık “meersi.. meeemnun..” ve en sonda da “hodaafiiz..” diyerek yürütülebiliyor..

urmiye'den selaaam..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 25 Jan 2012 16:02:00 +0200

Urmiye neresi mi… duymamış oliim canım okuyucum.. burası iran’ın güzide şehirlerinden, üzümü ve elmasıyla meşhur urmiye -teyzem ordan yetiştiriyo “şah zamanında burada müthiş şaraplar varmış.. şimdi meyvesuyu fabrikası hepsi”..

nerden mi esti? "nazar etme ne olur, çalış senin de olur” lafını uygulamaya karar vermemle başladı her şey.. meltem ve candan arkadaşlarım iki hafta önce bir Cumartesi akşamı antalya’dan istanbul’a uçarlarken “benim neyim eksik” diyerek, ikidir aylaaar öncesinden planlayıp da beceremediğim iran ziyaretimi yapmaya “lan bazen planlayınca olmuyo.. bari spontane şeediim..” şeklinde karar vererek aldım biletlerimi ve Pazartesi günü yıllık iznimden 16 günü cortlatma dilekçemi, Perşembe günü de (1 hafta hesapladık heralde) çipli paşaport başvurumu yaptım..

heerbişeyler hazır olunca da öğrendim nerden nasıl gidiliyormuş.. kimden? Tabii ki teyzemden.. aslında belki de önemli bir bilgiyi ancak yazıyorum: teyzem urmiye’de oturuyor.. eniştem izmir’de yüksek lisans yaparken karşıyaka’nın güzel kızlarından birini kapıp götüren şanslı bir adam.. ama öyle bir adam ki, teyzem de en az onun kadar şanslı.. ayyy… duygusala bağladım.. maşallah işte..

neyse.. cumartesi (21 ocak) sabahı van’a uçtum.. ordan yüksekova’ya minibüsle gittim.. ordan da baska bi minibusle esendere sınır kapısına işte..

çok sıra vardı kapıda, dolmuştan erken inmem gerekti.. anacım onca çamurun karın içinde, 27 kiloluk seker pembesi bavulum ve ben bata çıka ulaştık paşaportu damgalatacağımız yere.. ben daha türk tarafında bağladım kafayı.. vizeye gerek yok.. 15 tl’lik pulu alıp çıkıyosun memleketten.. o arada etrafta bi tane ayna olmayışından mütevellit, sırada yanımda duran adama “olmuş muyum? Alırlar mı beni böyle iran’a?” demiş bulundum.. o da saçı başı iyice kapatmam gerektiğini söyledi.. naaparsın, o daha iyi biliyodur diye, iyice bürükledim şalı kafama..

iran tarafına geçtim ki, etrafa bakınca bi adamın (gümrük müdürü gibi bişeymiş) ofisinde teyzemi gördüm.. bi şaşırdı ki beni gördüğüne, sanki haberi yokmuş, adamcaaza çay içmeye gelmişler gibi teyzem gülüyo ama öyle mutluluktan başka bişey.. anladım ki çok kapatmışım kafayı.. “bu ne lan.. yobaz seniii..” diye beni de güldürdü kerata :))

eniştem gümrük memuruna benim bavulu ısrarla ikram etti ama, o da aynı kararlılıkla “danuşcuların çemadanınaa bakmıyrık” diyerek beni çok memnun etti.. zira, danuşcunun anlamı üniversite öğrencisiymiş )))) eh mezuniyetinden on yıl sonra kim olsa sevinir, diymi :)

urmiye

bu nasıl bi trafik yahuuuu!!!!! Bunun onda birini türkiye’de yapsa birisi, en azından levyeli bir kavga izlenebilirdi oracıkta.. ama burada öyle değil.. herkeste öööyle bir hoşgörü, öyle bir rahatlık, barış içinde olma durumu ki, ancak görürseniz anlarsınız.. eve bu trafikte gittik.. şimdilik düşüncem bunun muhteşem bir şey olduğu yolunda.. stressiz trafik, hem de bütün ehliyetler kasaptan çıkmış gibi görünüyorken..

eve yaklaştık.. anacım bütün evler müstakil.. ikibuçuk katlı, altta bir garaj, üstte iki ayrı daire.. genelde evsahipleri üstte, kiracılar alttaymış.. bizimkinde tam tersi.. bahçeyi seviyoruz da biraz, ondan..

ben de teyzem gibi tam bir ev kedisi olduğumdan, burada yaşamaya hemen karar verdim haliyle.. şu sıralar iran-türkiye ilişkileri hakkında pek iyi şeyler duymuyorum.. Suriye yüzünden biraz gerilmişiz diyorlar.. bu durumdan tek çıkarım, iran’ın cart diye kapıları kapatması olur :) aman da ne güzel oluuurr.. zaten ben de öyle bayılmıyorum türkiye’de sürünmeye, burada insan gibi lüks içinde yaşarım işte ;) ilk anda aklımdan geçenler tam olarak bunlar.. ilk akşamımız burada olduğuma inanmaya çalışarak geçti.. ve bir de nasıl yapsak da ben dönmek zorunda olmasam, dönsem bile nasıl iran’a taşınabilirim falan..

ölü kişisi..

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 19 Nov 2011 01:42:00 +0200

bilen bilir.. bilmeyen de öğrensin, ben dizi izleyen biriyim.. yani her çarşamba ağzının salyaları akarak hünkarını bekleyen milyonlardan biriyim.. geçen sezonlarda da aşk-ı memnu için aynı durumdaydım.. neyse.. hızla sadede geliyorum.. zira çok yorgunum, gecenin bu saatinde beni deli mi dürttü zaten bunları yazıyorum ki..

muhteşem yüzyıl'ın son bölümünde bir bebek öldü.. kardeşim neydi o korkunç şey öyle!! rahmetlinin yüzünü tamamen göstermemek için koydukları reklamlar da yetmedi, birazcığı bile böööyle insanın tüylerini tiken tiken etmeye yetti de arttı, sehpalara vurduk resmen Allah korusun diye.. evde bebek yok gerçi, ama kedileri, bizleri korusun diye yani..

yaw ne acayiptir şu canlılar.. öldüklerinde bir anda artık onlar kendileri değildir.. ölüsünden korkulur, çekinilir.. dizideki bebek mesela.. ayyy!!!! ne korkunç bir şeye dönüştürmüşler onu!! kanca bir burun!! yaşlı bir surat.. ölü bebek hiç görmedim gerçek hayatta, ama yönetmen herhalde götünden uydurmamıştır bu tiplemeyi.. töbe tööbeeee...

aklıma rahmetli kedim felis geldi haliyle.. gerçekten de öldükten sonra boş bir bedendi sadece.. yani diyorum ki, insan olsun, hayvan olsun, içinden ruh çıkınca beden böyle antipatik, itici bir varlığa dönüşüyor sevgili insanlar.. nasıl oluyor da oluyor, orası Allah'ın hikmeti.. lakin, ruhun bedene verdiği can, gerçekten de eşi benzeri bulunmaz bir enerji ki, ruh çıkıp gittikten sonra yıllaaaardır tanıdığınız, benimsediğiniz o bedeni pek de garipsemeden toprağa gömebiliyorsunuz..

hatırlıyorum da.. rahmetli felis'imi ben gömdüm.. bir kere en başından yabancılamıştım.. içinde canı olmayan bedenine bakınca onu kolayca bir torbaya(!) torbaya diyorum yahu (!!!!) koyabilmiştim.. çünkü o kadar yabancıydı ki.. sonra da akşamüstü gidip bir ağacın dibine gömdüm ruhsuz bedenini.. ve içimdeki tek teselli de, annannemin olduğu yere gittiği ve bir gün ikisiyle de kavuşacağımdı (geç vakitte inşallah).. kısacası, ruhun göze yansımasını görmedikçe, onun o sıcaklığını hissetmedikçe, karşımdaki insan bedeni insan değil, hayvan bedeni de hayvan değil..

bundan sonra karşılaşacağım cansız bedenlerin en az 15-20 yıl sonra kedileriminki olması dileğiyle.. ve bir de, o anki şaşkınlığa, soğukluğa bakmadan, bu kez onlara sarılma, onların ruhsuz bedenlerini de öpüp bağrıma basma kuvveti diliyorum şimdiden.. biraz sonra beraber uyuyacağım canım pisilerimi, ayrılık vakti geldiğinde de sıcacık uğurlayabilme gücü ve hikmeti versin Allah'ım.. amin..

domatiz..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 6 Nov 2011 23:41:00 +0200

efenim.. bildiğiniz üzre, artık dört kedimiz var.. evimizin sultanı hayriş, ortanca kızlar benek ve turşu ve en son numaramız binnaz.. ve bir de eve yeni kediler geldikçe de doğruluğu kanıtlanan bir kuralımız var: kedilerimizin kalitesi nesilden nesile düşmekte..

rahmetli felis'imiz tam bir beyefendiydi.. insan yemeğine dönüp bakmazdı.. boşluğumuza denk gelip de sesimizi yükseltsek çok alınır, tavrını da koyardı, gülcemalini esirgerdi evdeki insan takımından.. derken bir gün hayriş adisini getirdim eve.. bu kadar mı sokak kediliği olur! insan yemeği yemeye kalkışan, çöpü koklayan bir yaratıkmış meğer bizim kedi zannedip eve aldığımız şey!! neyse ki onun içinde de kibar bir kedi varmış.. neredeyse bir yıl hiç miyavlamadı.. ama ağzını açıp kapatırken çıkan şıpırtıdan anlıyorduk miyav dediğini.. zamanla o da abisine benzedi, onun başlattığı eve yakışan kedi akımını sürdürdü..

işte felis:ve işte hayriş:

vee 15 nisan 2011 günü, nerden bilirdim ki o gün kavuştuğum maaşa göz dikecek iki canavarın yoluma çıkacağını.. çıktılar.. hem de dört kedi, bir köpek aynı kutuda.. elimizde sona kalan iki çirkin kedi kaldı.. hele bir tanesi öyle çirkindi ki, adı önce çipil oldu, sonra benek'e dönüştü.. bu iki kalitesiz (afedersiniz) yüzünden yemek yiyemez olduk sehpada.. avazları çıktığı kadar miyavlayan, yanından geçtiğimizde "amanıın!! patisine bastım herhal.." dedirten kedi kişileriydi bunlar.. annesiz büyümenin eksikliğiyle emmedikleri sabahlık, parmak bırakmadılar.. yenebilecek her türlü nesneyi yediler.. ama onlar da büyüyüp birer hanım kıza dönüştüler..

before:

after:

en son numaramız binnaz ise ağustos'un sonunda katıldı ortamlara.. bir çalının dibinden çığırmak suretiyle dikkatimi çekip, yaralı patisiyle beni tuzağına düşürdü.. ilk gün bağrıma taş basıp, veteriner dönüşü aynı çalının dibinde bıraksam da, ikinci gün bunu yapmama izin vermedi.. sokaktan aldım bir kedi, eve geldim bildiğin çingene!! anaaaammm.. biz turşu'yla benek'e haramiler, canavarlar falan derken haksızlık mı ettik ne.. bu bildiğin sokak çocuğuu!! bir parça yenecek bir şey buldu mu hemmen ağzına dolduruyor, kaçıyor divanın altına.. orda ağzından çıkarıp yiyor.. bir keresinde elimden peynir vermek gafletinde bulundum.. görgüsüz gibi atladı elime, peynir yere düştü, dişler ele geçti.. bir hafta zımbalı gibi gezdi zavallı işaret parmağım.. bu hallerinden sonra kedimizin ilk önce cüce olarak yayın hayatına başlayan ve pazarlanabilsin diye çörek olarak değiştirdiğimiz adı son halini aldı: binnaz (ciguli'nin çingene karısı binnaz, evet :))

binnaz: şimdii.. bu harami takımı yani son üçü (estafurullah, hayriş yok o grupta) geceleri pek bir aktifler.. ben yatınca yarım saat falan dıgıdık dıgıdık koşturuyorlar, sonra da gelip uyuyorlar.. ama herkes uyuduktan sonra, mutfağın körüklü kapısını aralayıp, efendime söliyim, oralarda tezgaha çıkma, sanki aç bırakmışız gibi oralardaki insan yemeklerine dadanma aktivitelerine giriştiler! bu terbiyesizi yakalamak zor tabii.. hangisi acaba diye çok düşündük.. neyse ki, suçlu kendini ele verdi geçenlerde.. işte kanıt:

eh haliyle bunu çalıp, yarısını yiyebilecek kadar domatese düşkün tek bir kedi var elimizde.. işte suçlu:

ama tabii çoook güldük.. annem sinirden dellenmişti ki, "suçluyu buldum.. tezgahtan en sevdiği şeyi çalıp yemiş.. ve yarısını ortalıkta bırakmış.." dediğimde, annem de dedektiflik oyunuma katıldı.. "hangisiymiş?" yerine "ne yemiş?" diye sordu.. domatiz cevabını takiben gözlerimize hedef olan turşu kedisinin şaşkınlığı ve bizim salak salak gülmeye başlamamız çok hayırlı oldu.. zira artık onlarla savaşmayı bir kenara bırakıp, sabah tezgahı silme uygulamasına geçtik.. tebrikler anneme.. bir devrim daha yaptı hayatında :)

kümülüs konular..

noreply@blogger.com (demo) — Thu, 2 Jun 2011 00:41:00 +0300

uzun süredir aklıma uğrayıp giden birsürü şey var haliyle.. geçenlerde bir sınav görevindeyken (taaa 8 mayıs!) not almıştım.. anca vakit bulabildim buraya yazmaya.. bu arada değişen bazı bilgiler de var ne yazık ki.. onları da editledim..

* bilen bilir.. ben birden çok çift terlik kullanırım hep.. yaz-kış farketmez.. gerçi kışın abartıyorum.. bazen 4 çift terlik oluyor oturduğum yerin civarında.. bikaç ay önce kalktım salondan odama geldim.. daha girer girmez iki çift terlik! sonra yatağımın öbür yanında bi çift daha.. eh salonda da bir-iki çift leşim vardı.. kendi kendime "lan.." dedim.. "bu kesin bi işaret.." [SPOILER ALERT] Signs filmindeki gibi yani.. "bigün dünyayı, kafalarına terlik atarak etkisiz hale getirebileceğimiz uzaylılar işgal ederse, kesin yırttık :))))" o gün bugündür yolda-izde terliklerimi gördükçe aklıma o film geliyor :)

* bizim oğlan bando'dan bahsedeyim diye not almışım bir de.. :( bando cennete gitti, o bakımdan size şimdilik bir resmini göstereceğim sadece, o kadar.. ayrıntısını zaten bir ara yazacağım..

* o arada hıdrellez de geçti.. sevgili mehlem'imle akşam 12'ye doğru karaoğlan parkı'na doğru yola çıktık.. dilekleri evin altındaki gül dalına astııık.. gidip orda eğlenicez, sonra da sabah tekrar oraya gidip dilekleri suya atıcaz.. plan buydu.. anacım, karaoğlan parkı'nda in-cin kutluyor hıdrellezi.. tam böyle parkın deniz tarafına ayak bastık.. aman da ne güzel uçuyo yarasalar falan modundayız.. CART! biri üstüme sıçtı afedersiniz!! anaaaam.. yarasa boku.. insan naapsın bilemiyor tabii.. bi de gecenin o saatinde, şehrin o parkına iki hatun gitmek döt ister.. o bakımdan ne çanta var üstümüzde, ne mendil veya türevleri.. bizden bekleneceği gibi, "aaaa.. ne güzel bak.. kısmet.. kesin bu yıl zengin oluyoruz.." diye sevine sevine ve umutla taşıdım üstümde yarasa bokunu.. eh ne de olsa kuş bokuna yakın.. uçan hayvan boku bir zenginlik alametidir; her ne kadar bir röbteşambr ya da viski kadehiyle yarışamasa da, benim kabulümdür :) neyse.. dedim ya, in-cin durumu vardı parkta.. biz de oradaki itfaiye nöbetçisinden aldğımız bilgiler doğrultusunda, sabah 3 buçuk-4 gibi gitmek üzere eve döndük.. ama tabii ki uyuduk fosur fosur.. sabah da dilekleri aldık gül dalından.. mehlem'im o gün atmış denize.. benim dilek ise iki yıldır denize atılmayı bekleyen (!!!) diğer hıdrellez bohçacığının yanında yerini aldı :))

* bu notları sınavda almışım ya.. hemşirelik lisans tamamlama sınavıydı.. gelenlerin hepsi hatun tabii.. ama bir de bunlar hemşire ya.. nassssıl tatlılar.. cadı hemşire tipi değil.. böyle puf puf, yumuşacıklar :) sınav başlamadan önce kimlikleri kontrol ederken, bir de ne göreyim.. ders notları yanlarında hala.. çalışmaya devam ediyorlar son ana kadar.. notlar tabii ki bilgisayar çıktısı.. ama beyaz dosyada, birbirinden bağımsız kağıtlar değiller! delik zımbayla delinmiş, ve kurdeleyle(!)(!!!) evet hem de renk renk kurdelelerle bir arada tutulan ders notları :)))) çok tatlıydılar yahu.. ben o manzarayı en son ilkokuldaki ödevlerimde görmüştüm.. sene 1985-90 arası yani :)) bayıldım bayıldımm...

* yine sınav hatırası.. camdan bakarken bir adam gördüm.. aksayarak yürüyordu.. eh, yavaş ve bozuk bir ritmle tabii ki.. adamcağız bana zombileri hatırlattı :)) ben böyle kendi kendime gülümserken, ANAAAAMMM!!!!! O DA NEEEE!!!!! arkasından gelen adam da öyleee!!! kolları iki yanında gayesizce boşluğa salıverilmiş vaziyette, kendisi de aksayarak, aynı zombi ritminde, yavaş yavaaaş geliyor öncüsünün ardından!!! 1-2 saniyelik panik anı!! yüzümdeki gülümsemenin silinmesi!! "aha da ziki tuttuk.." ruh hali.. sevgili arkadaşlarım, gerçekten de en çok 1-2 saniye sürdü.. ama hissettiklerim bunlardı yani.. neyse ki, ikinci adamın yanında bir kız çocuğu belirdi de, yaşadığım dehşet anı, dehşet dakikalarına dönüşmedi :)) buna benzer bir şeyi yıllar önce yine yaşamıştım.. işte o neredeyse bir dakika kadar sürmüştü.. bakınız..

böyle işte olan biten.. haydi ben gideyim artık.. zira uykum geliyor :) buraya daha sık uğramak dileğiyle.. iyi geceler efeem..

hayatımdaki en mutlu an!

noreply@blogger.com (demo) — Sat, 14 May 2011 20:24:00 +0300

önümde yürüyen arkadaşıma yetişebilmek, hatta onu da geçip "baaak.. nasıl da hızlıyım..." diyebilmek için beton merdivenler yerine yeşillikte yürümeye başladım.. bir anda karşıma bir kedi çıktı.. haliyle kopardım beyaz peynirli, salçalı, kepek ekmekli tostumdan bir parça, o da sevdi, yedi hemen sağolsun.. sonra bir kedi daha.. başka bir tane daha.. böyle böyle 3-4 kedi oldu etrafımda.. sonuncusu siyah bir yavru kedi.. öyle manalı bakıyor ki.. tostumu yemekten vazgeçip parça parça kedilere veriyorum.. bir yandan da konuşuyorum tabii onlarla.. siyah ufaklık cevap vermesin mi! hayatımın en mutlu anı :)))) sonunda yahu.. sonunda.. Allah'ım şükürler olsun! tabii yıllardır beklediğim kişiyle karşılaşmış olmanın verdiği mutlulukla devam ettim konuşmaya :) tost biraz salçalıydı.. evladımın her yeri de salça olmuş :) ama "seni öpebilir miyim" dediğinde tabii ki dedim.. hemen iyice yaklaştım ona.. ama daha küçük ya, kaldırdı patisini, patisiyle öpecek belli ki :) "öyle değil tatlım.. dudaklarınla öpmen lazım.." deyince, hayatımın en salçalı, en ıslak, ve en mucizevi öpücüklerinden birini aldım.. canım yaa.. ama nedense ona yine dünyanın en salakça sorusunu sordum.. "bir sonraki karşılaşmamızda benle eve gelmek ister misin? evde yaşamak ister misin artık?" hem anneme de sormam gerekiyordu galiba, hem de onun isteyip istemeyeceğinden emin olamadığım için ona düşünme vakti mi vermek istedim ne.. öyle bir şey.. ama sonra kararımı değiştirip "hadi gel o zaman gidelim eve.." deyip, aldım onu kucağıma :) bir yandan da içten içe seviniyorum.. ben onla konuşurum.. o da evdeki kızlarla konuşur.. iletişim çok daha rahat olur evde.. hayriş'le de konuşabilir hem :)) ayyyy... dünyanın ennn şanslı insanı benim :)

ona benzeyen bir resim aradım şimdi google'da.. ama yok.. ben de aklımdaki imajı bozmamak için daha fazla zorlamıyorum.. hayal ediverin işte :)

şimdi bunu yorumlamak lazım.. ben başa dönüp okuduğumda yorumladım.. psikolojik şeyler işte.. ama böyle muhteşem bir şekilde bilinçüstüme çıkacaklarıni bilsem, her cumartesimi uyuyarak geçirmeye hazırım.. dışarda neler kaçırdığım umrumda bile olmaz..

leylek yine gözünü havaya dikti :)

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 8 May 2011 21:28:00 +0300

mırrhabalar efeniiim.....

yine bir yaz mevsimi öncesi demo kişisi gözünü yollara diker :) bu seferki destinasyonu kırk yıl düşünsem planlayamazdım: iran-azerbaycan-rusya.. sebeb-i planım ise pek sevgili mehlem kardeşim.. van'da bitecek bir doğa yürüyüşüne katılıyor bu yaz.. tutturdu "sen de gel" diye.. bilen bilir.. gitmem.. ama mehlem'le tatil yapmak eminim muhteşem olur.. hem de bilinmedik bir yerlerde.. ben de onun planının ucuna kendimi ekledim ve bu tatil taslağı oluştu :)

ilk durak iran'da teyzemlerin oturduğu urumiye şehri.. ve hemen dibindeki tebriz.. aslında taa oraya gitmişken şiraz ve isfahan'ı da görmek lazımdı ama çok uzakmış beyaw.. neyse.. ordan da bakü'ye mehlem'in bir arkadaşına gidiciiz.. aslında orayı görmek için bir sebebimiz yok ama, hazır iran'a kadar gitmişken st. petersburg'a gidip mehlem'in yeğenini ziyaret edelim dedik.. bakü'de de mola veriyoruz anlayacağınız :) haritaya bakarken kendimi finlandiya'ya niyetlenmiş buldum tahmin edersiniz ki.. ama şimdi işin içine vizeyi falan sokmaya gerek yok diyerek hanım hanım rusya'dan eve dönüciiz :) bütün bunların temmuz başında olması bekleniyor şimdilik..

bir yandan ilk kez bu kadar namuslu tatil fotoğraflarımız olacak diye düşünüp düşünüp gülüyoruz.. eh şaka değil, temmuz'da giyinip gezeceğiz yani!

bir yandan da kültür şokunu düşünüp eğleniyorum ben.. iran vs rusya!

bu düşüncelerime son noktayı emre kardeşim koydu dünkü söyledikleriyle.. şimdi ben hep couchsurfer'larda kalıyorum ya gavuristan tatillerimde.. ama bu kez her şehirde bir evimiz zaten olduğu için hiç girmeyeceğiz cs olayına.. neyse.. iran'dan bahsederken, emre diyor ki "yaw democan.. kalmak için olmasa bile en azından nerelere gidilirmiş, ne yenir-içilirmiş, barları-caféleri falan sormak için birine yazsan.." hahhahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! "iran'da? bar? alkol yok ki orda kardeşim" diyerek kendisini gaflet uykusundan hangır hangır gülmeye sevk ettim :)))

böyle işte.. oralar hakkında bilgisi olan, tavsiye vermek isteyen güzel insanlara blogum kapılarını açmıştır ey okuyucu :)

evimizin kedileri..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 1 May 2011 16:52:00 +0300

efeem, ne diyordum.. hah evet.. bizim ev, bizim kediler.. evet evet.. kediler :))) bildiğimiz üzere hayriş kişisi, kendisi bir hürrem hatun edasıyla yayılıp, gülcemalini bizden esirgemeyen dünya muhteşemi bir kişi.. işte de kanıtı..

işte böyleyken, aşağıdaki güzellik de aramıza katıldı :) dün gece :)) bakınız...

bir tane mi?? nayırrr......

dünyanın en çirkin kedilerinden, çipil bakışlı capon konsolosunu takdimimdir :)

bu yatışlara bayılıyoruz tabii :) evde biz de birer capon turist gibi geziyoruz.. fotoo, footoooo...

haa.. bu mu.. bu da bizim oğlan :) o da bizim evde.. couchsurfer odasında şimdi :)

ortalama köpek..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 9 Mar 2011 10:00:00 +0200

"ortalama bir köpek, ortalama bir insandan daha iyi bir insandır.."

ağzına sağlık andrew a rooney..

sevgililer günü olayı! (18+)

noreply@blogger.com (demo) — Mon, 14 Feb 2011 20:03:00 +0200

olay derken ciddiyim arkadaşlar.. işte yıllardır hasstası olduğum güzellik, der klaviermann!!

lütfen ikinci izleyişinizde bir de yüzüne bakın.. çoook şeker, çok afacan, değil mi :)

seviyorum hüleaayyynn!!

hadi hepimize mutlu bir sevgililer günü akşamı olsun :) hatırladıkça gülümseyelim :)

edit: sevgili denizero kişisinin katkılarıyla videonun açılmadığını öğrenmiş bulunmaktayım.. link'i şudur http://www.youtube.com/watch?v=u1V4beyOX5U ve an itibariyle bunu derse girmeden hemen önce yapmanın afacan mutluluğunu yaşıyorum :))

avusturya'nın en yeşil yeri belki de..

noreply@blogger.com (demo) — Fri, 4 Feb 2011 13:00:00 +0200

laakirchen, gmunden.. gittim ve hollanda'daki yeşilliklerden sonra bile inanılmaz yeşillerin içinde buldum kendimi.. öncelikle ordayken aldığım notlar kısa kısa:

gmunden.. adını söylemesi önce çok kolay, sonra bir tür zevke dönüşüyor :)
ilk akşam ışık festivali vardı..
geleneksel kıyafetler hem ortayaşlılar hem de gençler arasında çook popüler!
"I am from Austria" şarkısını dinledim..
şarkıyı söyleyen grubun solisti jimmy hendrix'ten bahsederken bir avusturya deyimi öğrendim..
burası aslında laakirchen'miş!
gölde yüzdüm.. böyle soğuk bir suya daha hayatımda girmedim!!
gerçekten avusturyalı oldum.. yeme alışkanlıklarım değişti..
buraların kızkulesini de gördüm..
bütün sular trinkwasser!
bazı işler türk usulü yürüyor :)

vee.. işte ayrıntılar:

uzunca bir süre gmunden yerine gmünden yazıp öyle okudum.. çok eğlenmiş ordaki cser (bkz.couchsurfer)

gmunden'daki ilk akşamımda light-fest olduğunu öğrendim.. ve tabii ki ideal evsahibi tomas beni marinaya götürdü.. izledik, bayıldım.. insanların belki de üçte biri geleneksel alman kıyafetleri giyiyorlardı.. tabii onlar avusturyalı diyorlar da, külahımla konuşabilirler bu konuyu :) birkaç sahne kurulmuştu.. onlar da gayet güzel müzikler çalıyorlardı.. ilk kulağıma çarpan şarkı "I am from austria"; şarkının anafikri avusturyalı olmaktan nasıl gurur duydukları, ama "I am from austia" nakaratı ingilizce :))) grubun solisti jimmy hendrix'ten bahsederken aynen şunları söyledi: "çok kokain kullandı.. ve şimdi patateslere aşağıdan bakıyor"... hahhahhahahaaaaaa...... süper ötesi bir deyim arkadaşlar.. "six feet under" lafı yanında halt etmiş bence :))

gölde, traunsee'de yüzdüm.. göl see demek, zee diye okunuyor.. ingilizce konuşan biri için anlaması uzun sürebiliyor.. e ama o deniiz.. falan gibi :) neyse.. ikinci günümmüş göle girdiğim gün.. birinci dakikanın sonunda vücuduma minik minik iğneler batmaya başladı sanki.. bu kadar soğuk suya hiç girmemiştim.. olympos'da girdiğimiz bir soğuk su var, o bunun yanında çay suyu diyebilirim.. ama sonra alıştım.. oohh... çıkmak istemedim resmen :) o dönemde en sevdiğim laftı "ben avusturyalı oldum" ama gerçekten de öyle hissetmeye ne hevesliymişim.. annem özellikle tembihledi, göle girmek yok.. tatlı su tehlikelidir.. dabi dabi.. ben de dinliycem di mi :))

yakın arkadaşlarım bilir, yazın çok nefret ediyorum bikini-mayo denen şeylerden.. yani, sıcaktan bunalmışım.. gelmişim serinlemeye, üstümde yappış yappış bi kumaş, hem de en sentetiğinden.. ıyykk!! eski memleketim avusturya'da insanlar çok da samimi olmayabiliyormuş bunlarla.. sivil güneşlenme ve yüzme teknikleri yani.. bana uyar.. oralarda öğrenci möğrenci de çıkmaz karşıma.. bi dahaki sefere sivil takılmak için ilk adımlarımı attım.. mesela yüzmeye giderken bikiniyi giymek yerine çantaya koymak.. ve deniz kenarında kimsenin birbirinin dötüne-memesine bakmadığı bir medeniyette rahatça değiştirmek.. evet ilk adım olarak bunu yaptım.. 2-3 kez (eh sadece bir gün gitmedik heralde göle).. kendimi bir nebze avusturyalı hissedip mutlu oldum.. bir de bulunduğum yerin yeme alışkanlıklarına ışık hızıyla uyum sağlayan biri olduğumdan, ekmeğe herhangi bir şey sürmeden önce hemman tereyağıyla haşırneşir etmeye başladım kendisini.. ekmekleri de tomasın annesi regina teyzem yapıyor bu arada :) ve bir de az da olsa oralara has usullerde pişmiş et tattım.. şnitzel de yemeye kararlıydım ama komik insan tomas bin kere sorduğum halde ayrıntı vermeyi reddedip, kızarmış olduğu için yiyebileceğim şnitzel karşıma fırından çıkmış gelince sürprizin bu olduğunu, asıl şnitzelin böyle olması gerektiğini söyledi ve hem kendi siparişini hem de benimkini yedi koca midesine.. ben de tabaklardaki gemüselerle doyurdum karnımı.. kendisinin dedikodusunu başka bir postta uzuun uzun yapıciim..

gmunden demek bir süre sonra çok kolay oluyor.. ich liebe gmunden, das ist gmunden, gmunden ist so schönn gibi birçok cümle kurup aslında hiç doyamayacağımı bilerek bakıyorum dağlara göllere.. oraların kız kulesini de gördüm.. bu, bizimki gibi evlenme teklif etmek için değil de, düğün yapmak için en ideal mekanmış..

ordaki bütün sular içme suyu.. göle girdiğinde çok susadıysan içebilirsin.. her türlü çeşmeden akan her suyu içebilirsin.. minik şelaleciklere yaklaşabilirsen durma iç, hepsi trinkwasser ne de olsa..

p.s. bu seferki evsahibim evinde geçirdiğim bir hafta boyunca süpper ötesi uyumlu, anlayışlı, yardımsever vesaire vesaire bi tipti.. daha sonra benim evimde geçirdiği üç haftayı da anlatacağım arkadaşlar..

gördüğüm ilk güzel manzara.. atos adlı iti gezdirirken girdiğimiz orman ve dere..

bu ikisi de evin balkonundan görülen manzara..karşınızda gmunden :)traunsee kenarındaki 'sıradan' evlerden biri..çiçek tarlasındaki menü.. başında duran yok.. ordaki kaseye koyuyosun parayı..grünberg..kızkulesi :)

atos iti..

viyana'daki komşularım..

noreply@blogger.com (demo) — Wed, 8 Dec 2010 22:04:00 +0200

komşulardaki barbekü için eve adımımı atınca gördüğüm manzara: pembe gömlekli, hafif kilolu, güzel yüzlü, muhtemelen gay bir adam, christian, ev sahibi oldukları anlaşılan çiftle, wolfgang & suzanne, şarap içiyor açık mutfağın bara benzer bölümünde.. hemen arkalarında balkon ve lezizz yiyecekler.. sadece hava güzel olunca ortaya çıkan bir çeşit mantar varmış, ondan da güzelce dizilmiş çöpşişlere; ortalık hem etoburlar hem otoburlar için ziyafet modunda :)

uzuunca bir süre neyi beklediğimizi bilmeden bekliyoruz.. dört yaşındaki julian veledi artık dayanamayıp çiğ mısırlara hallenmeye başlayınca beklediğimizin hans peter olduğunu öğreniyorum, ki geldiğinde anlaşılıyor ki kendisi christian'ın ortaokuldan arkadaşıymış.. onlar da çok şaşırıyorlar ama o kadar.. bizim burdaki gibi çok ünlemli ifadeler pek kullanılmıyor.. ve sohbetin ilerleyen zamanlarında anlaşılıyor ki christian aslında gay değil, tam tersine ertesi gün üzüm bağına davet eden gayet straight ve hoş bir adam.. dahası, bir grupta solist, ikinci kitabını yazan bir yazar, ayrıca da yelkenci..anacım daha noolsun.. benim de oldukça yüksek performanslı bir akşamım olmasının verdiği coşkuyla bütün gece gülünüyor, eğleniliyor..

julian normal bir çocuk olarak saat dokuzda yatmaya gidiyor, öncesinde de ahşap trenleriyle falan oynuyor, televizyonla pek tanışıklığı yok anlaşılan.. ortamda bir an kendimi tom cruise gibi hissediyorum.. ve hayır, kısa boylu çirkin bir scientologist değilim; "son samuray"daki tom cruise'um.. 2-3 ay avusturya'da kalıp sadece almanca konuşulan ortamlarda bulunsam bu almancayı çok rahat sökebileceğimi anlıyorum ve herkes de benimle aynı fikirde.. sonuçta ich lerne deutsch jetzt..

gecenin sonlnarına doğru bir çeşit geleneksel avusturya şarabı geliyor sehpaya ve christian geçen yıl nasıl tek başına şarap üretmek zorunda kaldığını, ortağının telefonda ona anlattığı her şeyi adım adım yaptığını ve birkaç ay önce bir gastronomi dergisinde ortağıyla şarabından nasıl da övgüyle bahsedildiğini biir bir anlattı..

bir süre sonra hans peter gitmek üzere vedalaşmaya başladı, ama bir de baktım ki suzanne de gelmiş benle vedalaşıyor.. tam bir seinfeld sahnesi gibiydi hislerim.. lan dedim, bunlar belli bir saatte tamam yeter artık, evli evine, köylü köyüne deyip milleti sepetliyorlar herhal.. eh sonuçta gavur, mümkündür.. ama yok yaw.. nasıl yani?? falan diye debelenirken kendi içimde, anlaşılıyor ki, ikisi beraber çıkıyorlar.. durumu halen daha tam olarak keşfedebilmiş değilim ama magazin kısmına çok da kafa yormamaya karar verdim zaten..

geriye kalan dört kişi için kısa bir süre daha stand-up yaptıktan sonra (o gece kesinlikle modumda olduğumu söylemiştim değil mi, evet) christian'la da ertesi gün görüşmek üzere vedalaştık.. üzüm bağını görme konusunda heyecanlanmadım desem yalan olur.. çok güzel bir geceydi.. couchsurfingden türkiyemin durumuna kadar birsürü şey konuştuk.. sonuç, gaestebuch'a da yazdığım gibi: a couchsurfer with neighbors! far beyond imagination.. thank you my great hosts, very welcoming neighbors and nice friends :))

viyana'da ilk gün..

noreply@blogger.com (demo) — Sun, 28 Nov 2010 21:08:00 +0200

18 saat sürmesi planlanan otobüs seyahatim 16 saat sürdü ve koca turuncu orange ways otobüsüyle vardım viyana'ya.. sabah kahvaltısı için kruasan alıp evi aramaya koyuldum.. sonra adi taksiciye (meğer)beni oralarda bir tur attırıp, evin uzağında bırakması için beş euro kadar para verdim.. neyse ki tip vermemişim..

couchsurfer bir çift olan ewald ve horst'un evine vardığımda çoook yorgundum.. ama türk mahallesinde olduğumuzu fark etmeyecek kadar değil!. rıdvan market, rıdvan internet kafe ve rıdvan camiinden oluşan viyana rıdvan üçgeninin hemman dibindeymiş meğer bizim ev :) başka birkaç market daha vardı, piyale makarna ve çelik ayçekirdeği görünce kapıdan "günaydın abi.." diye başlayıp türlü çeşit danışmanlık hizmetinden yararlandım açıkçası sabahın köründe :)

neyse.. evde biraz vakit geçirip viyana'yı keşfetmek için 10 gibi çıktım dışarı.. horst sayesinde zekice bir hamleyle 72 saatlik toplu taşıma kartı aldım.. ve şimdi o kart sayesinde hatırlıyorum da, neredeyse tam 72 saat sonra ayrıldım viyana'dan, gmunden'e doğru.. bu arada, 3 gün boyunca bir kez bile o bileti göstermeme gerek kalmadı.. yani şimdi dönüp bakınca türk halet-i ruhiyemle, lan diyorum, almasam da olurmuş haa :))

ilk gün viyana'yı keşfe çıktım, akşam da heuriger'e yani şarap evine gittik.. ikinci gün schönbrunn hayvanat bahçesini fethettim ve akşam da komşulardaki barbeküye gittik.. üçüncü gün yine viyana'yı gezdim, yeni arkadaşım christian'la yemeğe çıktık ve akşam da bizimkilere mücver yaptım :)

viyana'nın bende uyandırdığı ilk his sanki paris'teymişim gibi hissetmem oldu.. daha paris'e gitmedim, ama olsa olsa bu kadar aristokrat bir atmosferi olur herhalde.. tabii sonra düşünüp buldum nedenini.. bol bol çikolatacı ve parfümeri var bir kere.. insanlar fransızca'yı andıran bir aksanla almanca konuşuyorlar.. ve bir de ortalık saraydan, müzeden, manikürlü bahçelerden geçilmiyor..

birkaç saat içinde, müze gezme ve klasik müzik konseri dinleme planımı hemen iptal ettim.. önümde uzun zaman ve fakat cebimde az para olduğu gerçeği, zaten çok da ilgilenmediğim eserlerin sergilendiği yerleri dışardan görmenin de yeterli olacağına inandırdı beni.. konser konusuna gelince; ortalıkta o kadar çok mozart var ki, bizim dönerciler çarşısının garsonlarından pek de farklı durmuyorlar yarım saat sonra.. gerçekten bak, mozart kılığında herifler, ama halleri-tavırları bizim burdaki garsonlara yakın, atmosferdeki aristokrasiden pek nasibini almamış..

ben de vurdum kendimi sarayların bahçelerine.. ortam yemyeşil, sanki bir uzaylı :) (bkz. cem yılmaz'ın kulakları çınlasın) bir bahçede, hayallerimin mesleğini icra eden bir hanım kızımız ve müşterileriyle karşılaştım, biraz çene çaldık.. bakınız, iş demiyorum, meslek diyorum.. ruhumu koyuyorum ortaya.. işte kendileri:

evet arkadaşlar, bildiğiniz gibi hayallerimdeki en ulaşılabilir meslek köpek gezdiriciliği :)

neyse.. konuyu dağıtmıyorum.. bir yandan stephansplatz'da (viyananın old town'ı/altstadt'ıymış orası) yürüyüp bir yandan da avusturya'da yapılması gerekenler listesinin başrollerinden olan şnitzel yeme aktivitesini nasıl eda edeceğini düşünürken bir de ne göreyim; gemüse schnitzel!!! anaammm... hemman atlayıp yedim yeşil içerikli şnitzeli, güzeldi.. bir yandan da viyanalı güvercinlerle ekmeğimi ve patates kızartmamı paylaştım.. onlar şnitzelden daha güzellerdi :)

buraların en ünlü en büyük yapısı olan stehphansdom'la tanıştım.. tam karşısında da manner diye bir çikolatacı var, gidile, görüle, anneye falan süper hediye oluyor kutulu dokuzkat gofretler.. kutusu da sonra dikiş malzemelerine ev sahipliği yapabilir :) stephansdom'a dışardan bakıp manner'a girdim.. o gofretlerden aldım bir kutu :)

işte stephansdom:

akşam da heuriger'e gideceğimiz için yorgunluktan ölmeden eve gittim.. tek başıma bulmam imkansızdı orayı.. ev sahiplerimin de bulması imkansızdı bence, horst'un navigasyonuna sağlık, gittik sağ salim.. üstelik bunlardan itine dök miktarda olduğu için iyisini öğrenmişler bir arkadaşlarından.. altı kadeh şaraba 7 euro verdiler.. kesinlikle inanılmaz!!! bir de güzel mezeler vardı ki; yeşil fasulye, patates salatası (ikisi de boool soğanlı) ve ekmeğe sürülen sarmısaklı bir karışım aldım.. orada en çok tezgahtar teyzeme güldük;bütün iyi niyeti ve yaratıcılığıyla, ve de olmayan ingilizcesiyle "vampire! vampire!" deyip bir yandan da elini kışt kışt yaparak bize mezenin içindeki şeyin sarmısak olduğunu anlatması görülmeye değerdi :)

gezip gördüğüm yerlerden bir kuple buyrunuz :)

stephanzplatz'daki, dark side'a geçen sanatçılardan biri..

bunlar da benim gibi, ağustos sıcağından bıkmışlar, kış gelse de şöööyle bi rüzgarlarla kucaklaşsak diyorlar :)
bunun kendisi değil, babası sanatçıymış :)

hah işte en sevdiklerim..
bu yine en insaflısı..

bunun elinde kaptan mağara adamı şeysi var.. *

tam da harry potter mevsiminde, ne güzel.. hagrid olsa kurtarırdı zavallı hayvanceğizi.. *

"abi kurbanın oliim, vurma.." *

bu çok hoşuma gitti.. ayrıntısı aşağıda..

bi sarayın bahçesindeki süvari..

bu da bi tarihi binanın çatısındaki figürlerden biri..

bi büyük binanın, aynı zamanda tarihi tabii, önünde birbirini seven kızların heykele dökülmüş hali.. ben de onları sevdim :)

sinema-müzik festivaline denk geldim :)

tam hatırlamıyorum, üniversitenin duvarı olabilir.. hmmm...

eh bu kadar a dostlar.. yeteeeerr... ben yazmaktan yoruldum, ama siz okumaktan yorulmayın.. zira yakında bu tatilimin notlarını bitirip yeni maceralara yelken açacağım :) beni bekle ispanyaaaaa :))) çok yaşa couchsurfiiinnggg :)))

*heykellere yaptığım şuursuz yorumlar için sanatseverlere açıklama: sadece eğleniyorum.. içimdeki ayunun yazıya yansımasıdır..