thomi's world

Νέα ζωή στη Γερμανία!(part 1)

2014-04-08T08:33:00.000-07:00

Το ξέρω το ξέρω είμαι απαράδεκτη, πέρασε τόσο μεγάλο διάστημα αποχής μου απο το blog...μα οι αλλαγές ήταν τοσο μεγάλες που έπρεπε να περάσει λίγο ο καιρός, να τις εμπεδώσω μέσα μου, να τις επεξεργαστω κι έπειτα να τις μοιραστώ μαζί σας!
Από τις 9 του μάρτη είμαι και επίσημα πια κάτοικος Κιέλου και δε σας κρύβω οτι είμαι πολύ μα πολύ ευτυχισμένη...

Το αγόρι με περίμενε στο αεροδρόμιο με μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη, μέχρι να τον δω η καρδιά μου κόντευε να σπάσει, κι οταν τον είδα σκάσαν όλα τα πυροτεχνήματα ευτυχίας του κόσμου..έλιωσα στην αγκαλιά του, τι ευλογία να χεις μια αληθινή αγκαλιά τι ευλογία να αγαπάς και να σαγαπούν!
Μπήκαμε στο λεωφορείο με κατεύθυνση το Κίελ, είχα τέτοια αγωνία, πως θα είναι η πόλη, πως θα είναι το σπιτάκι που θα μείνουμε, θα ναι ωραία γειτονιά, ο κόσμος θα ναι καλός, θα βρίσκω τα υλικά που θέλω για να μαγειρέψω κι άλλα τέτοια απλά, χαζά και αστεία..
Φτάσαμε μετά απο μια ώρα περίπου, ήταν νύχτα, τα φωτάκια λαμπίριζαν στο λιμάνι, είχε κόσμο πολύ μα και μια ησυχία την ίδια ώρα, δεν μπορούσα να καταλαβω που ήμουν, πως είναι το μέρος, άλλες μυρωδιές, άλλο κλίμα, όλα καινούρια, δεκάδες ερεθίσματα μου χτυπούσαν ταυτόχρονα την πλάτη , μα δεν ήξερα σε ποιο να πρωτογυρίσω , τι να πρωτοδώ και πως να το διαχειριστώ...τις απορίες μου τις ελυσε μονομιάς ο Γιώργος με μια του αγκαλιά!Σπίτι μου είναι εκεί που είναι η αγάπη μου...
Το σπιτάκι μας μικρό και πανέμορφο, επιπλωμένο με μεράκι, με όλες τις ηλεκτρικές συσκευές και όλα τα κομφόρ(που λέγανε παλιά), ουσιαστικά το μόνο που πήρα μαζί μου ήταν τα ρούχα μου τίποτα άλλο!!!Ζεστό και κυριολεκτικά και μεταφορικά, γεμάτο αγάπη και όνειρα...τα όνειρα μας!
Η ζωή στο Κίελ είναι πανέμορφη, η πόλη κουκλίστικη, με πολλά πολλά πάρκα, πολύ πράσσινο, όμορφες παραλίες και στιλάτα καφέ, ο κόσμος μοιάζει να είναι ανέμελος, κανένα μαγαζί κλειστό, η αγορά γεμάτη και γενικότερα επικρατεί ένα κλίμα διακοπών...ίσως και να τα βλέπω εγώ έτσι γιατί αισθάνομαι σα να είμαι διακοπές, πάντως σαν πρώτη εντύπωση μόνο θετικά έχω να πω.
Ο Γιώργος δουλεύει από τις 6 ως τις 13.30 ουσιαστικά έχουμε όλη τη μέρα δική μας, μετά τη δουλειά του όλο τριγυρίζουμε, ανακαλύπτουμε καινούρια μέρη, όμορφες γωνιές, άλλες κουλτούρες και άλλα ήθη και έθιμα!

Ας πάμε όμως στα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση(μέχρι τώρα), καθώς και στα πράγματα που δεν μαρέσουν.
Εδώ έχουν ψύχωση με την ανακύκλωση, άλλος κάδος για γυαλί, άλλος για πλαστικό, άλλος για χαρτί, άλλος για αλουμίνιο, κι αλλος για αυτά που δεν ανακυκλώνονται...ουφ καποιες φορές μπορώ να πω οτι με κουράζει όλο αυτό αλλα θα το συνηθίσω, τα σουπερ μάρκετ είναι πραγματικά πολύ φθηνότερα από την ελλάδα, οι συγκοινωνίες τους διακρίνονται από συνέπεια(εκνευριστικά σπαστική συνέπεια), ολο παίζω το παιχνίδι τώρα θα αργήσεις, μα πάντα χάνω...πανω απο τις στάσεις έχει ρολόι που γράφει οτι σε 1 λεπτό έρχεται το τάδε λεωφορείο, σε 10 λεπτά έρχεται το παρατάδε και τα βλέπεις πάντα στην ώρα τους!(αναρωτιέμαι πώς το πετυχαίνουν όλο αυτό)
Πάμε στο κομμάτι κατοικίδια και κυρίως σκυλιά, θεωρώ οτι η γερμανία είναι η χαρά του σκύλου, δε θα βρείς αδέσποτο σκύλο πουθενά, εδώ έχουν ισότιμη θέση με τους ανθρώπους, ανεβαίνουν σε λεωφορεία, σε αστικά, μπαίνουν μέσα στα μαγαζιά(εκτος από τα σουπερ μάρκετ), σε καφετέριες, σε εστιατόρια και το βασικότερο δεν γαβγίζουν..αναρωτιέμαι μήπως τα ψεκάζουν..μωρε μπράβο εκπαίδευση οι γερμανοί, ειλικρινά τους βγάζω το καπέλο. Η πλάκα είναι οτι μιλάω στα σκυλιά ελληνικά κι αυτά με κοιτάν με απορία γυρνώντας το κεφαλάκι τους πότε αριστερά και πότε δεξιά:)θα αναρωτιούνται: τι μας λέει τώρα αυτή?
Επίσης οι αναπηροι καθώς και τα άτομα με ειδικές ανάγκες κυκλοφορούν άνετα στην πολη και μετακινούνται επίσης άνετα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, υπάρχουν παντού ράμπες, μα πανω απόλα υπάρχει σεβασμός από το συνάνθρωπο!Εδώ κυκλοφορούν γιατί μπορούν να κυκλοφορήσουν και πανω απόλα χωρίς πλάγια βλέματα, σε αντίθεση με την ελλάδα που σπάνια βλέπεις έξω ανάπηρο, και πως να δεις άλλωστε όταν όλες οι ράμπες είναι κλειστές κι όταν έχουν τριπλοπαρκάρει τα αυτοκίνητα και δεν υπάρχει δίοδος για να χωρέσει ούτε πεζός!
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ευγενικοί, και σε χαιρετάνε ακόμα και οι άγνωστοι,το σπαστικό και εκνευριστικό είναι οτι οταν παραγγέλνεις καφέ δεν σου φέρνουν νερό(εκτός από το εσπρεσσάκι που εκεί θα σου φέρουν) και οταν παραγγελνεις μπυρίτσα δε σου φέρνουν πατατάκια, επίσης δε σου φέρνουν κερασμένο γλυκάκι μετά από ένα ωραίο γεύμα σε εστιατόριο, αν θες γλυκό το πληρώνεις!
Γραφειοκρατία δεν υπάρχει ή τουλαχιστον εγώ δεν την έζησα, όλες τις δουλειές μου τις έκανα στο άψε σβήσε και στο δημαρχείο όταν γράφτηκα και στην ασφάλιστική και στην τράπεζα!
Η ζωή εδώ στο Κιελ είναι αλληλένδετη με το νερό, και με οτι αυτό συνεπαγεται, ιστιοπλοία, πολλά κολυμβητήρια, κανοε-καγιακ,γυμναστική σε παραλίες, τζόκινγκ σε παραθαλάσσια μονοπάτια, bird watching χριστέ μου το τι γλάρος πετάει και φωνασκεί όλη μέρα δε λέγεται, cruise-ships watching, κτλ..κατά μήκος του λιμανιού καθημερινά ψαρεύουν δεκάδες ψαράδες, και μάλιστα χωρίς δόλωμα, αυτό ακόμα δεν το χουμε καταλάβει με το Γιώργο, πώς γίνεται να βάζεις το καλάμι σου χωρίς δόλωμα και να βγάζεις ψάρια, κι εμείς να βάζουμε το καλάμι μας με δόλωμα και να το βγάζουμε και χωρίς ψάρι και χωρις δολωμα:) θα την βρώ την άκρη, επιφυλάσσομαι να σας λύσω την απορία εν καιρώ..
Δε θα μιλήσω για τους ποδηλατοδρομους και τους ποδηλάτες, όλη η πόλη είναι ένας ποδηλατόδρομος, μικροί μεγάλοι ποδήλατο, ακόμη και τα μωρά τους κουβαλάνε, μου χει τύχει να δώ ποδηλάτισσα με μάρσιπο μπροστά, επιπλέον πολλά ποδήλατα έχουν κοτσαδούρα και σέρνουν μπαγκαζιέρες με πράγματα ή ακόμα καρότσια με μωρά..είναι εικόνες που τα δικά μας μάτια δεν είναι συνηθισμένα να βλέπουν γιαυτο κ μου είναι άξια λόγου.
Το καλό είναι οτι ξέρω τη γλώσσα μη φανταστείτε άπταιστα, αλλά διαβάζω, γράφω, καταλαβαίνω τι λένε(αν μιλάνε αργά) και γενικότερα συννενοούμαι στις καθημερινές μου συναλλαγές, όλο αυτό με βοήθησε να ενταχθώ γρηγορότερα στη νέα μου πραγματικότητα!
Ο καιρός δε θα λεγα οτι με προβλημάτισε ιδιαίτερα γιατί τις περισσότερες μέρες είχαμε λιακάδα, κυρίως με δόντια, η θερμοκρασία ως συνήθως είναι 10 με 15 βαθμους..αλλα σαν τον ήλιο της ελλάδας μας δεν είναι, η αλήθεια να λέγεται! Βέβαια εμείς οι έλληνες το καλοκαιράκι και τον ήλιο τον κουβαλάμε μέσα μας!Μα όπως λέει κι ο Ελύτης...την Άνοιξη αν δεν τη βρίσκεις φτιάχτηνε...
Όσοι έχετε ζήσει στη γερμανία σίγουρα θα κουνάτε συγκαταβατικά το κεφάλι κατανοώντας ακριβώς τα γραφομενά μου, όσοι πάλι δεν γνωρίζατε εύχομαι να σας χρησίμεψαν σε κάτι αυτές οι πολύ απλές καθημερινές εντυπώσεις μου.
Τα παραπάνω είναι καθαρά προσωπικές μου σκέψεις, δε γράφω γενικά για όλη τη γερμανία αλλά συγκεκριμένα για το Κίελο,ήταν σκέψεις αταξινόμητες στα ράφια του μυαλού και έγραφα σα να μιλάω σε φίλο μου, άλλωστε αυτός ήταν και ο σκοπός μου μιας και τόσοι φίλοι με διαβάζουν κι άλλοι τόσοι περιμένουν να δουν και να μάθουν τα νέα της καινούριας μου ζωής.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....

Όπου εσύ κι εγώ!

2013-11-26T02:26:00.000-08:00

Σα να περίμενα να γίνει κάτι σπουδαίο, κάτι μεγάλο, κάτι διαφορετικό για να γράψω ξανά εδώ... και να μαι λοιπόν, μετά από απουσία 7 μηνών!
Μέσα σαυτό το διάστημα συνέβησαν διάφορα, ευχάριστα μα και δυσάρεστα τα οποία δεν θα αναφέρω, τουλάχιστον τώρα.
Το blog μου σε λίγο διάστημα θα αλλάξει στιλ και ύφος, θα γίνει ο ανταποκριτής σας από τα ξενα!
Ο Γιώργος μετά από 2 χρόνια ανεργίας, δέχτηκε μια πολύ καλή πρόταση για δουλειά στη Βόρεια Γερμανία και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Κιέλου(Kiel) , αφού το συζητήσαμε καταλήξαμε να πάει να δεί πως είναι τα πράγματα και η δουλειά του κι άμα είναι καλά να ακολουθήσω κι εγώ..άλλωστε δεν είχε και τίποτα να χάσει.
Έτσι κι έγινε, στις 10/11/2013 αποχαιρετιστήκαμε με δάκρυα στα μάτια και από τις 11/11/2013 ξεκίνησε δουλειά, στα ναυπηγεία της HDW, στο κατασκευαστικό κομμάτι των υποβρυχίων και είναι πολύ ικανοποιημένος!
Καθημερινά με κάνει περήφανη γιατί μέσα σε λίγο διάστημα κατάφερε να αναγνωριστεί η αξία του και να ξεχωρίσει σαν ένας από τους καλύτερους των ναυπηγείων, όσο δύσκολη κι αν είναι η απόσταση μας άλλο τόσο πιο δυνατή γίνεται η αγάπη μας!
Αυτό που κατάλαβα είναι, οτι η αγάπη εαν είναι αληθινή με την απόσταση, πολλαπλασιάζεται και γίνεται ένα πέπλο προστασίας, ακόμα και η πιο μακρινή απόσταση εκμηδενίζεται με τη βοήθεια της αγάπης.Δεν έχω αισθανθεί ούτε λεπτό μόνη γιατί ξέρω οτι κάποια ψυχούλα αισθάνεται ακριβώς όπως εγώ, κι ετσι παίρνω κουράγιο για να συνεχίσω.
Περιμένω να περάσει ένα διάστημα 2 μηνών, και μετά θα πάω κι εγώ μαζί του, άλλωστε η δουλειά μου πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, οπότε όλο αυτό το βλέπω σαν μια πρόκληση, σαν μια ευκαιρία που μας δίνει η ζωή, να ζήσουμε σε ένα άλλο μέρος, να ταξιδέψουμε, να δούμε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και μετά να επιστρέψουμε και πάλι στα πάτρια εδάφη!
Ευελπιστώ να γίνω ένας καλός ανταποκριτής μέσω του blog μου και να σας δείξω νέους τόπους, ήθη και έθιμα.
Μου λείψατε όλοι σας...

Τετράποδο Αγγελάκι!

2013-04-24T01:16:00.003-07:00

Πάει καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση, νομίζω οτι ξέχασα και πως γίνεται..μου φαίνονται όλα τόσο παράξενα, λες και έλειπα χρόνια...
Τα λόγια και τα συναισθήματα μαζεύτηκαν μέσα μου και σπρώχνουν για να βγουν στην επιφάνεια.
Σκέφτομαι τι λέξεις να χρησιμοποιήσω και πως να εκφραστώ, μα όλα φαίνονται τόσο λίγα και τόσο φτωχά θαρρείς και καμμία λέξη δεν αντιπροσωπεύει τη ψυχή μου.
Την Παρασκευή που μας πέρασε στις 19/4/2013 έφυγε από τη ζωή ο καλός μου φίλος ο Εκτωράκος μου...

Ο πόνος είναι αβάσταχτος όμως δεν θέλω να τον αποχαιρετήσω έτσι θλιμμένα, σίγουρα δεν θα του άρεσε μιας και σιχαινόταν τις κλάψες..όλη του τη ζωή μας έκανε να γελάμε με τα καμωματά του -εκτός το τελευταίο δίμηνο που είχε καταπέσει πολύ- οπότε σαυτήν την ανάρτηση θα θυμηθώ κάποιες από τις αστείες στιγμές του και θα σας κάνω να χαμογελάσετε.
Ο Εκτωράκος όπως ήδη σας έχω γράψει και στο παρελθόν δεν ήταν και το πιο καλόψυχο σκυλί, ήταν ένας σκατοχαρακτήρας, ανεξάρτητος, κοντόσωμος μαγκάκος, λαίμαργος μέχρι αηδίας και γυναικάς..χαχα!

Αγκαλιές και χάδια δεν μπορούσες να του κάνεις παρά μόνο όταν το ήθελε αυτός, ερχόταν ο κύριος κουνάμενος λυγάμενος γυρνούσε ανάσκελα και ζητούσε χάδια στην κοιλίτσα του:)
Πέρσι το πάσχα που ψήναμε ο ΄Έκτωρας ήταν παρών από το πρωί, αφού είδε την προετοιμασία του κοκορετσιού και του οβελία μετά εκλιπαρούσε για ένα μεζέ, αφού είδε οτι δεν του δίναμε, ρίχνει ένα πήδημα και αρπάζει από τα χέρια του Γιώργου την μπριζόλα που έτρωγε..όλοι σκάσαμε στα γέλια!

Πριν 4 χρόνια περίπου λείπαμε την Πρωτοχρονιά και ο Έκτωρας έμεινε στο σπίτι μόνος, την επόμενη μέρα που γυρίσαμε τον είδαμε με γρατσουνιές στο πρόσωπο και στο μάτι, κάποιο πουλάκι μας είπε οτι εθεάθη σε καυγάδες και βρέθηκε μπλεγμένος σε κάποια αγέλη, ποτέ δεν θα μάθουμε από που βγήκε και πως ξαναμπήκε...

Στην γειτονιά μας έμενε κι ένα λυκόσκυλο το οποίο ο Έκτωρούλης δε συμπαθούσε καθόλου, όποτε τον έβγαζα βόλτα ο Έκτωρας όλο του γάβγιζε και του πουλούσε τσαμπουκά, μια φορά όμως το λυκόσκυλο ήταν λυμένο και άρχισε να ορμάει στον Έκτωρα, ο οποίος του ξέφυγε με μαεστρία αλλά γύρισε ηττημένος στο σπίτι, έκανε καιρό να ξεπεράσει την ήττα του..βλέπετε δεν μπορούσε να χάνει.

Μια άλλη φορά του πήραμε σταγόνες σοκολάτας ειδικές για επιβράβευση σκύλου, έλα όμως που ο Έκτωρας δε μπορούσε να μείνει στη μία σταγόνα, ξετρύπωσε την κρυψώνα που είχαμε τη σακούλα με τις σοκολάτες και τις έφαγε ΟΛΕΣ! Στο τέλος μας επέστρεψε μια άδεια σακούλα με μόνο μία σταγόνα σοκολάτας, έτσι για να μην τον κακοχαρακτηρίσουμε:)

Δεν άφησε κώλο για κώλο που να μην είχε μυρίσει, βρε γέρος θα ήταν, βρε νεός, βρε παιδί, βρε σκυλί, άντρας ή γυναίκα, κατευθείαν πήγαινε στην πίσω πλευρά και τους μύριζε, ρίχναμε πολύ γελιο ειδικά οταν πήγαινε σε κάτι θείες και χωνόταν κάτω από τις φούστες τους:)

Τα καλοκαίρια του παίρναμε παιδική φουσκωτή πισίνα, έμπαινε για λίγο δροσιζόταν και μετά πάλι κύριος έβγαινε δροσισμένος:)

Όταν έτρωγε και πήγαινες τάχα να του πάρεις το φαγητό σε δάγκωνε δίχως έλεος, δεν τον ένοιαζε αν ήσουν το αφεντικό του, το φαγητό ήταν το Α και το Ω για τον Εκτωρούλη.

Δεν άφηνε να ζυγώσει γάτα στον χώρο του τις γάβγιζε ασταμάτητα, κοντραριζόταν με τις αστραπές και τα μπουμπουνητά και τρελαινόταν όταν έβλεπε αγρότικα αυτοκίνητα να περνάνε.

Έπαιζε σαν μωρό με τα παιχνίδια του ακόμα και όταν έγινε παππούς.

Καποιές φορές τύχαινε να πιάσει φίδια και ποντίκια και μας τα έφερνε όλο καμάρι έξω απο την πόρτα του σπιτιου, περήφανος για το θήραμα του, εμείς παθαίναμε σοκ οταν τα βλέπαμε.

Ήταν τόσο σνομπ με τα άλλα ζώα, οι σκυλίτσες του κουνούσαν την ουρά και του κάναν ναζάκια κι αυτός ούτε τις κοιτούσε αμα δεν τις γούσταρε, μισούσε τις φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά, δεν ήθελε δημοσιότητα και κοιτούσε πλαγίως.

Παρολαυτά ήταν τόσο αγαπητός, όλη η γειτονιά και οι φίλοι μας συγκινήθηκαν στο άκουσμα της απώλειας του, προς το τέλος του είχε αδυνατίσει πολύ μιας και δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα, μα αυτά τα ματάκια του παρέμειναν το ίδιο εκφραστικά και μεγάλα, μας κοιτούσε με τόση τρυφερότητα και αγάπη, αυτά τα όμορφα μελιά ματάκια θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Ο Εκτωρούλης μας έφυγε με αξιοπρέπεια την παρασκευή το πρωί, με παρηγορεί το γεγονός οτι έφυγε χορτασμένος από αγαπη και φροντίδα κι οτι έφυγε δίχως να πονάει..

Πλέον έχει γίνει ένα τετράποδο αγγελάκι και σίγουρα τους έχει τρελάνει όλους με τα καμωματά του.

Μου έμαθε να αγαπάω όλα τα ζώα, μου έμαθε να είμαι υπεύθυνη, μου έμαθε να δέχομαι τους ανθρώπους όπως κι αν είναι και να κοιτάω με τα μάτια της ψυχής!

Ωρα σου καλή μικρέ τετράποδε φίλε μου..

Σαγαπάμε τόσο πολύ, δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

2013-04-12T11:41:00.000-07:00

Αγαπημένα μου φιλαράκια θέλω να σας ευχαριστήσω ολόψυχα για το ενδιαφέρον και για τις επισκέψεις σας, ειλικρινά με έχετε σκλαβώσει!
Επειδή ρωτάτε και ξαναρωτάτε για τα νέα μου αρχικά ήθελα να σας ενημερώσω οτι στις 7/4 χάσαμε τον αδερφό του μπαμπά μου στα 67 του χρόνια από καρδιακή ανεπάρκεια, και θελω να του ευχηθώ και μεσα από το blog μου καλό ταξίδι και καλό παράδεισο!
Η γιαγιά μου βρίσκεται κι αυτή στο τελευταίο στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας, είναι βεβαια στο σπιτάκι της και την προσέχει η μαμά μου καθώς και η θεία μου(η αδερφή της μαμάς), επι 24ωρες το 24ωρο,είναι πολύ αδύναμη και δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, εμείς θα την προσεχουμε και θα την αγαπάμε για όσο την έχουμε κοντά μας, άλλωστε τόσα χρόνια μας πρόσεχε αυτή και τέλος πάμε στον "αδερφούλη" μου, στον εκτωράκο μου ο οποίος διανύει τις τελευταίες μερες της ζωής του, γερασμένος πια 15 ετών, με καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια(με οτι αυτό συνεπάγεται), αδυνατισμένος και μη τρώγοντας σχεδον τίποτα, περνάει τις μέρες του ξαπλώνοντας τον περισσοτερο καιρό στο σπιτάκι του... αυτό που έχει παραμείνει ίδιο επάνω του είναι τα ματάκια του, αυτά τα μάτια τα τόσο εκφραστικά που κρύβουν μέσα τους ΟΛΗ την αγάπη του κόσμου..η κτηνίατρος λέει οτι τον κρατάει στη ζωή η αγάπη του προς εμάς και η αγάπη μας προς σαυτόν!
Όλα όμως φίλοι μου είναι μέσα στη ζωή, όσο και να κλαίω, όσο κι αν στεναχωριέμαι δεν πετυχαίνω και πολλά, αυτή είναι η ζωή με τα πάνω και τα κάτω της..η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι χαρτιά, κάποιες φορές σου πέφτουν καλά φύλα κι άλλες πάλι σου πέφτουν πολύ άσχημα φύλα, κι εσυ δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο από το να παίξεις με ότι φύλα σου κληρώθηκαν..έτσι κι εγώ πρέπει να παίξω με τα άσχημα φύλα μου τώρα..!
Δυστυχώς ακόμα δεν αισθάνομαι έτοιμη να επιστρέψω στη blogογειτονιά, μπαίνω όμως και μαθαίνω τα νέα σας όποτε έχω χρόνο.
Σας στέλνω την αγάπη μου και όπως λέει και ο φίλος μου ο Γιάννης(ο Σερβετάς)

Ε-Π-Ι-Θ-Ε-Σ-Η

Kλειστό μέχρι νεοτέρας

2013-02-27T08:37:00.003-08:00

Αγαπητά φιλαράκια της blog-όσφαιρας αυτό το διάστημα συμβαίνουν διάφορα γεγονότα στη ζωή μου που δεν μου επιτρέπουν να γράφω όσο συχνά θέλω, είμαι λιγάκι πεσμένη και δεν θέλω να το μεταφέρω και σε σας μέσω των αναρτήσεων μου, λίγο που αρρώστησε η γιαγιά Ελένη, λίγο που αρρώστησε ο Eκτωράκος μου, λίγο που ο θείος μου μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο, λίγο το ένα και λίγο το άλλο έπεσε η ψυχολογία μου...
Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τον καιρό, πότε βροχή, πότε λιακάδα, πότε συννεφιά και πότε ουράνιο τόξο..ακόμη και τώρα που βιώνω τις δικές μου συννεφιές , ποτέ δεν ξεχνάω οτι μετά τη βροχή βγαίνει πάντα ο ήλιος, θα επανέρθω δριμύτερη το υπόσχομαι:)

Εκεί στο νότο..

2013-02-12T04:46:00.001-08:00

"Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο

κουλουριασμένη σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό"

Κι έτσι δίχως καλά καλά να το καταλάβω βρέθηκα παντρεμένη από τη Βέροια στον Πειραιά!Και τώρα τι?Εδώ θα ζώ?Εδώ θα βγαίνω?Εδώ θα μένω?Μα πως ζούνε εδώ οι άνθρωποι, αυτοί στην Αθήνα είναι αγέλαστοι, αυτοί στην Αθήνα είναι κλεισμένοι στα διαμερισματά τους, αυτοί στην Αθήνα έχουν μποτιλιαρίσματα και απεργίες. Πως θα παραγγέλνω σουβλάκια?Αυτοί εδώ δεν έχουνε μπουγάτσα με τυρί, θα πρέπει να μη μιλάω με με και σε...Ααα εγω δε μπορώ, εμένα δεν μαρέσει εδώ, εμείς είμαστε άλλη πάστα ανθρώπων!Αυτές ήταν λίγες από τις πρώτες σκέψεις που έκανα όταν μετανάστευσα στον Πειραιά λόγω έρωτα.

Ερωτική μετανάστρια λοιπον το θωμάκι!

Αθήνα και Πειραιάς είναι όμως δυο τελείως διαφορετικές πόλεις, δυο τελείως διαφορετικές έννοιες για τους Πειραιώτες!

Τον Πειραιά άργησα πολύ να τον αγαπήσω, άργησα να ανακαλύψω τις όμορφες γωνιές του και τους γνήσιους ανθρώπους του,άργησα να τον κάνω δικό μου, συνεχώς σκεφτόμουν αρνητικά και προκατειλημμένα.και τι κατάφερα?τίποτα, μόνο να πικραίνω το Γιώργο, μόνο να στεναχωρώ τους γονείς μου και να επιβαρύνω την ψυχολογική μου κατάσταση.

Λένε οτι αφού φύγεις από έναν τόπο, μόνο τότε καταλαβαίνεις πόσο πολύ τον αγαπούσες, και ξαφνικά η πληκτική Βέροια, έγινε η ιδανική πόλη για να ζήσω, το σπίτι μου, αυτομάτως έγινε το καλύτερο πατρικό του κόσμου, η οικογενειά μου έγινε η νούμερο ένα(όχι οτι δεν είναι δηλαδή) και τα αρνητικά της ζωής του χωριού έγιναν ξαφνικά ποιότητα ζωής!

Επειδή κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου και την προσωπικοτητά μου, άρχισα να αναθεωρώ τις απόψεις μου, και τότε ήταν που άνοιξα την καρδιά μου και επικεντρώθηκα στα θετικά του Πειραιά,άρχισα να τα βλέπω πλεον όλα με άλλο μάτι,- καταρχήν να ξεκαθαρίσω οτι ο Πειραιάς δεν είναι μόνο ένα λιμάνι,είναι πολλά παραπάνω τα οποία θα σας τα γράψω σε μια μελλοντική μου ανάρτηση-, άρχισα να διαβάζω την ιστορία του,για το ρεμπέτικο τραγούδι,για τους τεκέδες, για τους καλλιτέχνες, για τα γλέντια του και τα κουτούκια του, (δεν γράφτηκαν τυχαία τόσα τραγούδια για τον Πειραιά), εξερεύνησα τις γωνιές του, ανέβηκα τα σκαλάκια του στην Καστέλα, περιδιάβηκα τα σοκάκια στον προφήτη ηλία, ήπια ουζάκι στο μικρολίμανο, μίλησα με Πειραιώτες, είδα ωραίες καλοκαιρινές παραστάσεις στο θέατρο βεάκειο,χάθηκα στη θάλασσά του, έκανα και καινούριους φίλους, άρχισα τις δραστηριότητες μου κι έτσι άρχισε ο Πειραιάς να μπαίνει για τα καλά στην καρδιά μου!Δε θα μπορούσα να μην τον αγαπήσω τον Πειραιά, τούτος ο τόπος είναι τόπος νοσταλγίας, σε τούτο τον τόπο ήρθαν πρόσφυγες, ξεσπιτώθηκαν τόσοι νησιώτες και τον κατοίκησαν, από τον Σιδ.Σταθμο του Πειραιά μετανάστευσαν τόσοι χιλιάδες Έλληνες για τη Γερμανία και την Αυστρία, είναι ένας τόπος γεμάτος δάκρυ και καημό.

Και ως δια μαγείας, το σπιτάκι μου στον Πειραιά "άνοιξε", όταν άρχισα να τον αγαπάω, και από τοτε έχει γίνει σημείο αναφοράς για όλους τους φίλους μας που έρχονται από παντού(βεροια-θεσσαλονικη-κρήτη-κομοτηνη κτλ) για να τους φιλοξενήσουμε.

Το συμπερασμά μου μετά από όλο αυτό που πέρασα είναι οτι, καλοί μα και κακοί άνθρωποι φίλοι μου υπάρχουν παντού, και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονικη, φιλόξενους ανθρωπους θα βρεις και στην Κρήτη και στην Κομοτηνή, μαθαίνεις να παραγγέλνεις και σουβλάκι και γύρο, αρκεί να έχεις καλή θεληση, συμβιβάζεσαι με το να πεις το κασέρι τυρί και με το να φας τη μπουγάτσα με το τυρί(τι δεν καταλλλαβαίνεις) και οτι κάθε τόπος εχει τις δικές του ομορφιές αρκεί να θέλεις να τις δεις!Μην κλείνεις τα μάτια σου στη ζωή, έχε τα ανοιχτά και η ζωή θα σε ανταμείψει!

Σίγουρα η Βέροια παραμένει για μένα ένα όνειρο, θα θελα πολύ κάποια στιγμή να ζήσουμε εκεί μόνιμα και να κάνουμε εκεί τα παιδιά μας, μα ως τότε είμαι η Θώμη, ζω στον Πειραιά και ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

Το ΣΚ μου σε εικόνες

2013-02-05T02:44:00.000-08:00

Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε πήγαμε για ένα ταξιδάκι αστραπή, που αλλού? στην αγαπημένη μας βέροια φυσικα, πήρα το τρενάκι, τσάκωσα και το αγόρι, 2-3 πραγματάκια στη βαλιτσούλα και φύγαμε..τα αγαπώ τα ταξίδια με το τρένο, αυτές οι εναλλαγές χρωμάτων και τόπων να ξεπροβάλουν μπροστά μας, άνθρωποι που πηγαίνουν κάπου, φαντάροι, φοιτητές, μ'αρέσει τόσο να τους παρατηρώ τους ανθρώπους και να πλάθω ιστορίες για τη ζωή τους...
Δεν θα πω περισσότερα για το πως πέρασα, σας αφήνω να πλάσετε τις δικές σας ιστορίες μέσα από τις φωτογραφίες!

Σας εύχομαι να έχετε μια όμορφη εβδομάδα!

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει..

2013-02-01T01:33:00.001-08:00

Από παιδάκι αγαπούσα το Φλεβάρη, δε ξέρω γιατί, ίσως επειδή ήταν ο πιο σύντομος μήνας και περνούσε πολύ πολύ γρήγορα. Το Φλεβάρη εξακολουθώ να τον αγαπώ γιατί ως γνωστόν ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει!
Ο μήνας μπήκε με μια λιακάδα να την πιείς στο ποτήρι, ετοιμάστηκα να πάω στη δουλειά και σ'όλη τη διαδρομή έπαιζα κρυφτό με τις ηλιαχτίδες, πόσο ευλογημένη χώρα είμαστε-μονολόγησα- που μέσα στην καρδιά του χειμώνα μας χαρίζεται απλόχερα ένα μικρό καλοκαιράκι. Ας μην το προσπερνάμε..

τα πανσεδάκια στο μπαλκονάκι μου

Ότι κι αν κάνεις αυτή τη στιγμή δώσε ένα λεπτό στον εαυτό σου και κοίταξε τον ήλιο κατάματα, κλείστου το μάτι, άσε για λίγο τη γκρίνια και τη μιζέρια. Άλλωστε δεν αλλάζει τίποτα με το να αγχωνόμαστε και να γκρινιάζουμε, μόνο τη διαθεσή μας χαλάμε.
Σαββατοκύριακο έρχεται ,κι όπως έχει πει κι ο Καζαντζάκης: Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπές μέσα..

την εικόνα την βρήκα στο pinterest

Ζωγραφίστε λοιπόν τον δικό σας παράδεισο, με οτι χρώματα(δυνάμεις) σας έχουν απομείνει, σίγουρα ακόμα και το γκρι είναι καλύτερο από το μαύρο!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Έφη-Από το Ευτυχία

2013-01-29T01:35:00.001-08:00

Έφη-Από το Ευτυχία!Δευτέρα βράδυ πήρα το αγόρι μου και πήγαμε θεατράκι, ήταν μια όμορφη βραδιά, αφού σεργιανίσαμε λιγάκι στα στενά του Ψυρρή μετά φτάσαμε στον προορισμό μας,στο θέατρο Αποθήκη, η παράσταση που θα βλέπαμε θα ήταν μονόλογος, ασυνήθιστο για τους περισσότερους απο μας, αφού επιλέγουμε εμπορικές επιτυχίες με τρανταχτά ονόματα και πομπώδη σκηνικά..
Αυτό που ζήσαμε όμως σαυτο το μικρό θέατρο νομίζω οτι θα το κουβαλάμε μέσα μας για πολύ καιρό, από τα πρώτα λεπτά της παράστασης ο Θανάσης Ευθυμιάδης μας κέρδισε, μας έκανε φίλους του και άρχισε να μας διηγείται την ζωή του, τα λάθη του, τις χαρές και τις λύπες του, μα πάνω απόλα τον έρωτα του για την Έφη του...
Η παράσταση πραγματεύεται τη ζωή του Φώτη!

Ο Φώτης είναι γύρω στα 45. Ζει ακόμα με την μητέρα του στην Τούμπα, είναι φορτηγατζής και ΠΑΟΚ. Ζει «στο πλάι» της ζωής που ονειρεύτηκε, στο σύνορο του μέσα και του έξω. Η παράδοξη επανασύνδεσή του με τον μεγάλο έρωτα των νεανικών του χρόνων, τότε που η ζωή θα μπορούσε να είχε σχεδιαστεί κι αλλιώς…, ανατρέπει τον ευάλωτο κόσμο του. Ο Φώτης είναι αντιμέτωπος με την πιο μεγάλη «κρίση» της ζωής του : με την αφήγηση διατρέχει τις στιγμές – ορόσημα του παρελθόντος του, ως υλικό ανάμνησης αλλά και ως συνειρμούς, που ορίζονται από την επιθυμία, καθώς και, κυρίως, από την ανάγκη. Θέλει να συνεχίσει, αναρωτιέται αν ξέρει πως, αλλά δεν φοβάται να ζήσει.
Ο θεατρικός μονόλογος «Έφη. Από το Ευτυχία.» της ψυχολόγου –ψυχοθεραπεύτριας Κατερίνας Μαγγανά, τον οποίο ερμηνεύει ο Θανάσης Ευθυμιάδης σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση, γεννήθηκε στα πλαίσια του βιωματικού εργαστηρίου «Δραματοθεραπεία και Δημιουργική γραφή», κατά τις εργασίες του συνεδρίου «Τέχνη & Ψυχιατρική» (Χανιά, Μάιος 2010), τις οποίες η συγγραφέας παρακολούθησε ως σύνεδρος, στα πλαίσια της επαγγελματικής της δραστηριότητας.
Σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα την παράσταση, η οποία παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέτρο Αποθήκη-Σαρρή 40-Ψυρρή.
Καλή εβδομάδα και μην ξεχνάτε οτι η τέχνη με την οποιαδήποτε μορφή της είτε είναι θέατρο, είτε είναι τραγούδι, είτε ζωγραφική είναι τροφή για το μυαλό μας και την έχουμε ανάγκη!

πηγή πληροφοριών: www.elculture.gr

Το βάζο των αναμνήσεων.

2013-01-21T03:30:00.001-08:00

Την εβδομάδα που μας πέρασε αποφασίσαμε με το Γιώργο να δημιουργήσουμε το βάζο των αναμνήσεων μας ή καλύτερα το βάζο των όμορφων στιγμών μας!
Την ιδέα την είχα δει σε πολλά blogs του εξωτερικού μα και σε δικά μας και με είχε ενθουσιάσει από την πρώτη στιγμή.
Για όσους δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό το βάζο, ουσιαστικά είναι οι ευχαριστές στιγμές της ζωής μας, καταγράφουμε σε χαρτάκια τα πράγματα μας έκαναν χαρούμενους, καθώς και την ημερομηνία που συνέβησαν, όμορφα φαγητά που γευτήκαμε, μια γλυκειά καλημέρα που μας έκανε να χαμογελάσουμε, μια αστεία ιστορία που ζήσαμε, μια χουχουλιάρικη κυριακή που θέλουμε να θυμόμαστε κτλ...στο τέλος της χρονιάς και συγκεκριμένα την παραμονή της πρωτοχρονιάς θα ανοίξουμε το βάζο και θα διαβάσουμε όλα τα χαρτάκια που γράφουν τις όμορφες στιγμές μας κι έτσι θα φύγει η χρονιά με χαμόγελο και θα ανυπομονούμε να έρθει και η επόμενη για να γεμίσουμε και πάλι το βάζο μας!
Η διαδικασία είναι πολύ πολύ απλή, επιλέγεις ένα βάζο όσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο (έτσι για να χεις να γεμιζεις), εγώ επειδή δεν είχα μεγάλο αγόρασα ένα βάζο αποθήκευσης το οποίο δεν μου κόστισε ούτε δυο ευρώ

Άνοιξα το κουτί με τα "εργαλεία" μου και το έντυσα με αυτοκόλλητες ταινίες καθώς και 2-3 κορδελίτσες.

Και να έτοιμο το βαζάκι μας:

Ήδη το γεμίσαμε με στιγμές που μας έκαναν να γελάσουμε και τα καλύτερα έρχονται...

Σίγουρα η ζωή δεν έχει μόνο ευχάριστες στιγμές, έχει και στιγμές λύπης και στεναχώριας, μα εμείς προτιμάμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο κι οχι μισοάδειο, εμείς έχουμε στάση ζωής την αισιοδοξία και την ελπίδα και όχι την μιζέρια και την κλάψα..θέλουμε να σταθούμε στα ευχάριστα και να γιορτάσουμε τις στιγμές που μας εκαναν να γελάσουμε και να χαρούμε!!

Καλή εβδομάδα!

Υ.Γ Εύχομαι και τα δικά σας βάζα να είναι πάντα γεμάτα:)

Όλη η αγάπη σ''ενα κλικ

2013-01-17T23:55:00.001-08:00

Χτές το απόγευμα και μη ξέροντας τι να κάνω, άρχισα να ασχολούμαι με την οργάνωση των φωτογραφιών μου, καθώς τις "τακτοποιούσα" σε φακέλους η ματιά μου ξεχώρισε την παρακάτω φωτογραφία, την οποία την είχα τραβήξει τη χρονιά που μας πέρασε, δε θα μπορούσα να μην τη μοιραστώ μαζί σας μιας και όοολη η αγάπη του κόσμου είναι κλεισμένη σαυτήν την φωτογραφία!

Δυό άνθρωποι στη δύση της ζωής τους, πιασμένοι χέρι-χέρι απο τη μια και βαστώντας μπαστουνάκια από την άλλη...κράτα με να σε κρατώ ν'ανεβούμε το βουνό και τις δυσκολίες της ζωής.
Καθώς τους αντίκρυσα να περνάνε από δίπλα μου βούρκωσα και η ματιά μου τους ακολούθησε μέχρι να χαθούνε από το οπτικό μου πεδίο.
Εύχομαι σε όλα τα ζευγάρια να είναι αγαπημένα και να γεράσουν παρεούλα με το άλλο τους μισό.

ΚΑΛΟ ΚΙ ΑΓΑΠΗΣΙΑΡΙΚΟ Σ/Κ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ!

ερωτησούλα προς τους bloggers!

2013-01-17T00:09:00.001-08:00

Aγαπημενα φιλαράκια χρειαζομαι τη βοηθειά σας, πανω που ετοιμαζομουν να ανεβάσω μια καινούρια ανάρτηση και να βαλω και 2-3 φωτογραφιες, δεν μου δινεται πλεον η δυνατότητα να ανεβάσω φωτο απο τον υπολογιστή, μου δινονται μονο οι κάτωθι επιλογές:

Μεταφόρτωση

Από αυτό το ιστολόγιο

Από τα Λευκώματα Ιστού Picasa

From your phone

From your webcam

Από μια διεύθυνση

Σας έχει συμβει κατι ανάλογο?Μπορεί κανείς να με βοηθήσει?

Αντίο φίλε Δημήτρη

2013-01-08T00:55:00.001-08:00

Το σάββατο "έφυγε" ένας καλός μας φίλος και γείτονας, ο Δημήτρης!
Ο Δημήτρης ήταν η πρώτη μου καλημέρα -επι 5 χρόνια-καθε πρωί που έφευγα για τη δουλειά και με καλοδεχόταν κάθε που επέστρεφα..σήμερα θα τον αποχαιρετήσω εγώ..:(
Αφιερωμένο το τραγούδι στο φίλο Δημήτρη που έφυγε πολύ νωρίς και σε όλους όσους έχουνε φύγει!

υγ. Θα σε θυμάμαι πάντα δυνατό..στο μπαλκονάκι σου..

Διαδυκτιακή κοπή βασιλόπιτας!

2013-01-02T03:31:00.000-08:00

Αγαπημένο παρεάκι αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση του 2013!!!Με το δεξί μπήκα έτσι για να πάει καλά η χρονιά!
Το τσουβαλάκι με τις ευχές μου είναι γεμάτο οπότε αρχίζω το μοίρασμα των ευχών μου, εύχομαι:
ΥΓΕΙΑ σωματική και ψυχική, δημιουργία, αγάπη να φωλιάζει στις καρδιές σας, εύχομαι να έχετε πίστη και να μην καταθέτετε τα όπλα, εύχομαι γέλια και χαρές, εύχομαι χαμηλούς λογαριασμούς στη ΔΕΗ και στις υπόλοιπες δεκο, εύχομαι να βρίσκετε εύκολα πάρκινγκ, εύχομαι τα νερά που θα πιείτε να είναι γάργαρα και τα φαγητά που θα φάτε να ναι μαγειρεμένα με αγάπη, εύχομαι να μην ξεχνάτε πως σκεφτόσασταν όταν είσασταν παιδιά και τέλος εύχομαι να ξεχάσατε να μεγαλώσετε....(εύχομαι να πιάσει έστω και μια από τις ευχές μου)
Φέτος δυστυχώς δεν μπόρεσα να είμαι στην πατρίδα μου με την οικογενειά μου την πρωτοχρονιά αλλά παρόλαυτα πέρασα όμορφα και έκανα και διαφορετικά πράγματα, όπως το να κόψουμε τη βασιλοπιτά μας διαδικτυκά(μέσω skype)!
Λίγο πριν να αλλάξει η χρονιά συνηθίζουμε να βγαίνουμε έξω από το σπίτι κρατώντας μια εικόνα και με το που αλλάζει η χρονιά να μπαίνουμε με το δεξί μαζί με την εικόνα, έτσι για να έχουμε μια ευλογημένη χρονιά..είναι ένα έθιμο που το κάνουμε στο πατρικό μου κι έτσι φέτος το έκανα κι εγώ στο δικό μου σπιτικό.

Για πρώτη φορά κάναμε μαζί με το Γιώργο μου βασιλόπιτα η οποία είχε τρομερή επιτυχία(δεχόμαστε παραγγελίες)!
Κάθε χρόνο είχαμε αποτυχίες στην παρασκευή της βασιλόπιτας γιαυτό κι εμείς φέτος καμαρώναμε σαν γύφτικα σκεπάρνια, περιττό να σας πώ οτι δεν έμεινε ψίχουλο από την πιτούλα μας.

Υποδεχτήκαμε το νέο έτος πίνοντας κόκκινο ημίγλυκο κρασάκι και ακούγοντας τις κόρνες από τα καράβια που μπαίναν στο λιμάνι, ο ουρανός γέμισε πυροτεχνήματα κι η καρδιά μας ελπίδα!

Όπως προείπα και παραπάνω φέτος η κοπή της βασιλόπιτας έγινε διαδικτυακά με τους γονείς μου μέσω skype...οι γονείς μου φτιάχνουν αλμυρή βασιλόπιτα συγκεκριμένα πρασοκιμαδόπιτα(μιαμ μιαμ) την οποία την κόβουμε την παραμονή, αυτήν την πίτα την έφτιαχνε η συγχωρεμένη η γιαγιάκα μου Αναστασία(μαμά του μπαμπά μου) στη Βεργίνα και είναι παραδοσιακή πρωτοχρονιάτικη πίτα.
Η σύνδεση έγινε, η βασιλόπιτα εμφανίστηκε στην οθόνη του υπολογιστή κι εμείς διαλέγαμε κομμάτια, το ίδιο έγινε και με την αδερφή μου η οποία ήταν στη θεσσαλονίκη, ήταν πολύ αστεία διαδικασία γεμάτη αγάπη και πολλά πολλά πειράγματα!

Το πρώτο κομμάτι το διάλεξα εγώ αλλά όπως κάθε χρόνο δεν το κέρδισα το φλουρί(κλαψ), η τυχερή της χρονιάς για φέτος είναι η αδερφή μου της οποίας της αξίζουν όλα τα φλουριά του κόσμου!
Εγώ κατηγορούσα το μπαμπά για στημένα παιχνίδια και για κλίκες και τη μαμά οτι τάχα δεν άνοιγε τα κομμάτια μπροστά μας, ρίξαμε πολύ γέλιο...

Εννοείτε οτι θα κόβουμε βασιλόπιτες μέχρι να κερδίσω ΕΓΩ το φλουρί και να δικαιωθώ!Κάθε χρόνο τα ίδια κάνουμε..και το διακωμωδούμε!
Παρά την απόσταση που μας χωρίζει βρίσκουμε πάντα τον τρόπο και ενωνόμαστε, η αγάπη νικάει τις αποστάσεις, περνάει πάνω απο θάλασσες, πετάει πάνω απο ηπείρους και φωλιάζει στην καρδιά μας!

Μου αρέσει πολύ η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που κάνεις τον απολογισμό του χρόνου και δίνεις υποσχέσεις για τη νέα χρονιά, κάποιες υποσχέσεις τις ξεχνάς γρήγορα, κάποιες πάλι τις τηρείς και αισθάνεσαι περήφανος γιαυτό..τον αγαπώ τον ερχομό του καινούριου χρόνου γιατί είναι γεμάτος με ελπίδα και όνειρα και καινούρια ξεκινήματα..εύχομαι και πάλι ολόψυχα να έχετε ΜΙΑ ΚΑΛΉ ΚΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, και να μην σταματήσετε να ονειρεύεστε, ακόμα κι αν τα όνειρα σας δεν πραγματοποιηθούν τουλάχιστον έχετε ονειρευτεί κι αυτό είναι που μετράει!

Mέρες όμορφες...

2012-12-27T04:48:00.002-08:00

Αγαπημένο μου παρεάκι σας εύχομαι Χρόνια Πολλά και Καλά, γεμάτα υγεία!!!
Εύχομαι η αγάπη να φωλιάζει στις καρδιές σας και να ζωγραφίζετε τις στιγμές σας με όμορφα χρώματα και σχέδια!
Επιστροφή στη δουλειά σήμερα και οι αναμνήσεις είναι ακόμα νωπές..κάθομαι στον υπολογιστή αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να δουλέψω..δε μπορώ να συγκεντρωθώ..μιας και αυτές τις μέρες πήραμε και δώσαμε τόση αγάπη που αισθάνομαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος επι γης!
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα..
Φορτώσαμε το αμάξι μας και ξεκινήσαμε για το χωριουδάκι μας, σε όλη τη διαδρομή σχεδόν έβρεχε μα στην καρδιά μας είχαμε λιακάδα, λάμπαμε από ευτυχία και χαρά που θα ξαναβλέπαμε όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα!

Εγώ έβγαλα τις μπότες μου, άπλωσα τα πόδια μου και απολάμβανα το ταξίδι μας, αφήνοντας πίσω ότι με στεναχωρούσε, όλες μου τις έγνοιες και τους προβληματισμούς,όσο απομακρυνόμασταν αισθανόμουν την κάθαρση της ψυχής μου..το άδειασμα του μυαλού μου και το γέμισα της καρδιάς μου!
Συν τοις άλλοις είχα αναλάβει την επιμέλεια της μουσικής και εκτελούσα και χρέη d-j και δώστου τραγουδι και δώστου χορό(ναι όσο παραξενο κι αν σας ακούγεται "χορεύω" και στο αυτοκίνητο...)

Ο Γιώργος όλο έκλεβε κουραμπιέδες από το καλάθι που προοριζόταν για τους γονείς μου..κι όλο μου έλεγε όχι όχι δεν τρώω τίποτα, η άχνη όμως τον μαρτυρούσε(χεχε), τελικά μέχρι να φτάσουμε είχε φάει τους μισούς!

Το ταξίδι πέρασε πολύ γρήγορα και ευχάριστα και φτάσαμε στον προορισμό μας, όπου μας περίμενε αυτό το θέαμα στην αυλή..

Οι δικοί μου καθάριζαν τις γαλοπούλες και τα κοκοράκια όπου κάποια τα προόριζαν για το γιορτινό τραπέζι και τα υπόλοιπα διανομή σε φίλους και συγγενείς, σίγουρα το θέαμα ξενίζει λιγάκι μιας και είμαστε μαθημένοι να τα βλέπουμε κατεψυγμένα σε σουπερ μαρκετ ή κρεμασμένα σε κάποιο κρεοπωλείο μα σαν το χωριάτικο δεν έχει, η γεύση και η νοστιμιά τους αποζημιώνει τον κόπο που έχουνε!
Περάσαμε μέρες όμορφες, γεμάτες, είδαμε όλους τους φίλους μας και τους συγγενείς, μας άνοιξαν τα σπιτικά τους μα πάνω απόλα την καρδιά τους, βγήκαμε για καφεδάκια σε όμορφα μικρά καφέ, αγγίξαμε, μυρίσαμε, αγκαλιάσαμε, γευτήκαμε, εισπράξαμε αγάπη, αντικρίσαμε μάτια καθάρια, περπατήσαμε σε μέρη όμορφα, χαλαρώσαμε,περιηγηθήκαμε σε γειτονικά χωριά και διαβήκαμε όμορφα σοκάκια, απολαύσαμε την σπιτική θαλπωρή!
Φάγαμε τα καλούδια που μας ετοίμασε η μαμά Τζένη και απολαύσαμε το νοικοκυριό της με τα κάτασπρα τραπεζομάντηλα και την μυρωδιά του μαλακτικού με άρωμα μαμάς!

Ακούσαμε τα κάλαντα από παιδικές φωνούλες, γεμάτες ενθουσιασμό(όταν μάλιστα τους είπα οτι θα τους βάλω και στο ίντερνετ κάναν σαν τρελά από την χαρά τους)

Από τις πιο όμορφες στιγμές των διακοπών μας ήταν όταν κόψαμε τη Βασιλόπιτα!

Φέτος την κόψαμε τη δευτερη μέρα των Χριστουγέννων μιας και την πρωτοχρονιά δεν θα είμαστε όλοι μαζί και είπαμε να φέρουμε την παραμονή της πρωτοχρονιάς τα χριστούγεννα, πλάκα που είχε:)

AND THE WINNER IS:

Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και τον γλυκό μου Εκτωράκο, τον πιο πιστό μου φίλο που με κοιτάει στα μάτια και λιώνω, τον πέτυχα μόλις είχε ανοίξει τα ματάκια του μετά από την μεσημεριανή του σιέστα και μου κανε τη χάρη να τον βγάλω 2-3 φωτογραφίες.

Οι μέρες όμως περνάνε τόσο μα τόσο γρήγορα ειδικά όταν περνάς και ωραία περνάνε γρηγορότερα, η χτεσινή μέρα ήταν δύσκολη..πάντα οι αποχαιρετισμοί είναι δύσκολοι πόσο μάλλον όταν φεύγεις από τη θαλπωρή σου και την πατρίδα σου.

Από το πρωί ο μπαμπάς ετοίμαζε τα πεσκέσια μας,σπιτικό τσιπουράκι, χυμούς ντομάτας, κομπόστες, χειροποίητα μακαρόνια κτλ.. γίνονται πραγματική θυσία για να μη μας λείψει τίποτα, στερούνται οι γονείς μου για να χουμε εμείς, μακάρι να μπορώ να προσφέρω κι εγώ στα παιδιά μου έστω και το μισό από αυτό που προσφέρουν οι γονείς μου σε μας.

Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν πιο λιτά από άποψη αγαθών μα ήταν πιο αληθινά και πιο γεμάτα από ΑΓΑΠΗ!

Αράξαμε στο λιμάνι που λέγεται οικογένεια, στο λιμάνι που δεν το πιάνει κανένας καιρός και καμία τρικυμία, που είναι ήσυχο και απάνεμο και γαλήνιο και που μας δέχεται πάντα με την ίδια στοργή και αγάπη όταν εμείς γυρίζουμε απο άλλα ταξίδια με φουρτούνες, που πάντα η θέση μας είναι εκεί καλά φυλαγμένη μόνο για εμάς..αυτό το λιμάνι για μένα είναι ο δικός μου θησαυρός.
Εύχομαι σε όλους εκεί έξω να είναι ευτυχισμένοι στα λιμάνια τους και σε όσους δεν έχουν εύχομαι να αποκτήσουν σύντομα.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ, ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΤΕ, ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ!

Το πρωτάκι

2012-12-13T02:06:00.000-08:00

Τους τελευταίους οχτώ μήνες ο Γιώργος δεν εργάζεται θα μου πείτε οτι πλέον είναι σύνηθες φαινόμενο μιας και σχεδόν σε όλα τα σπίτια υπάρχει κι ένας άνεργος!
Η περίπτωση του Γιώργου είναι λίγο διαφορετική, βρίσκεται σε καθεστώς "ομηρίας" μιας και η διεύθυνση της δουλειάς του, τους επέβαλλε την εκ περιτροπής εργασία τουτέστιν εργασία μια φορά την εβδομάδα..με ότι αυτό συνεπάγεται!
Το προσωπικό δεν το δέχτηκε και από τότε βρίσκονται σε απεργία διαρκείας, δεν εργάζονται απλά περιμένουν..κανένας δεν έχει βγεί να ανακοινώσει κάτι επίσημο είτε οτι κλείνουν και να κοιτάξουν να βρουν κάτι άλλο είτε οτι θα ξεκινήσει και πάλι η δουλειά..
Ο Γιώργος περίμενε υπομονετικά όλο αυτό το διάστημα, πέρασε από όλα τα στάδια, με πολλές διακυμάνσεις στην ψυχολογία του, μια αυτοσαρκαζόταν,μια στεναχωριόταν που δε μπορούσε να προσφέρει, μια το διακωμωδούσε, μια βαριόταν, μια αισθανόταν αδράνεια...η αναμονή όμως κουράζει, φθείρει, πνίγει..σε φέρνει στα όρια σου...ώσπου προχτές χτύπησε το τηλεφωνό του και από το πουθενά βρέθηκε με δουλειά...ναι με δουλειά(για λίγους μήνες βέβαια αλλά αυτό δεν έχει καμμία σημασία)!
Στο σπίτι μας είχαμε πανηγύρι καταλαβαίνετε τώρα και αρχίσαμε τις προετοιμασίες, τι θα φορέσει, τι ώρα θα ξυπνήσει, να προλάβει να πιει καφέ,να είναι εγκαίρως στη δουλειά του να να να..
Το μόνο αρνητικό της υπόθεσης είναι το πρωινό ξύπνημα, αλλά όλα συνηθίζονται, που λέτε το ξυπνητήρι χτύπησε στις 5παρά το πρωί, σηκωθήκαμε παρεούλα, ο γιώργος ένιωθε σαν πρωτάκι..είχε μια αγωνία, μια αναμονή γλυκειά, μια ανυπομονησία, θα τα πάω καλά?,θα μου αρέσει? θα είναι δύσκολα?Αισθανόταν λες και δεν είχε ξαναδουλέψει ποτέ.
Η μυρωδιά του καφέ μας ξύπνησε για τα καλά..(ακόμα και ο Άι Βασίλης ξύπνησε).

Έβαλα όμορφη μουσικούλα και άρχισα να χορεύω, έτσι για να γλυκάνω το ήδη γλυκό κλίμα.

Φάγαμε στα γρήγορα πρωινό και ετοίμασα το κολατσιό του.

Ειλικρινά δεν διέφερε σε τίποτα από ένα πρωτάκι δημοτικού..(ε ίσως στα χρόνια χεχε)
Εύχομαι σε όλους τους άνεργους να κάνουν κουράγιο,το ξέρω οτι είναι πολύ πολύ δύσκολα, αργά ή γρήγορα κάτι θα γίνει, αργά ή γρήγορα θα φανεί το ουράνιο τόξο.Είναι δύσκολες οι μέρες που διανύουμε, πολύ δύσκολες, ενότητα χρειάζεται, βοήθεια στο συνάνθρωπο και αγάπη!
Η πόρτα άνοιξε, ο Γιώργος βγήκε από το σπίτι κουβαλώντας μαζί του τις ελπίδες του και τα ονειρά του κι εγώ από μέσα μου ευχόμουν να πάνε όλα καλά..

Καλή αρχή Γιώργο μου, καλή αρχή σε όλους όσους κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα!!!!!!!!!

Εναλλακτικός στολισμός

2012-12-03T13:53:00.001-08:00

Καλό μήνα παρεάκι!
Για πότε μπήκε κι ο Δεκέμβρης χαμπάρι δεν πήρα..μήνας γιορτάρης, μήνας γεμάτος μυρωδιές και γλυκά, μήνας γεμάτος παρέες και παιδικές φωνές, κάλαντα και ονομαστικές εορτές μα πάνω απόλα είναι ο μήνας που τα περισσότερα σπίτια βάζουν τα καλά τους, στολίζουμε δέντρα και βάζουμε λαμπιόνια να φωτίζουν και να δίνουν χρώμα στη μαυρίλα που επικρατεί έξω (μα και μέσα στις ψυχές των περισσοτέρων).
Το σάββατο που λέτε αποφασίσαμε να στολίσουμε το δεντράκι μας, ανέβασε ο Γιώργος τα χριστουγεννιάτικα μας και μόλις τα είδα μ'έπιασε απελπισία, το δέντρο μου φαινόταν μικρό και παμπάλαιο(όχι οτι δεν είναι), τα στολίδια ντεμοντέ(απoρώ πως ταγόρασα κάποτε), τα διακοσμητικά ένα χάλι..νευρίασα ουσιαστικά χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο, δεν μπορούσα να συνδιάσω τίποτα μεταξύ τους, είχα και άσχημη ψυχολογία και εννοείτε ουδεμία ιδέα για διακόσμηση..
Δεν πέρασαν ούτε 10 λεπτά και συνειδητοποίησα οτι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν καν σπίτι να μείνουν, παιδάκια δεν έχουν ούτε ένα παιχνίδι να παίξουν και γονείς δεν μπορούν να προσφέρουν ούτε τα βασικά στα παιδιά τους και μονομιάς εκτίμησα τα παμπάλαια στολίδια μας, το μικρό μας δεντράκι και τα διακοσμητικά μας.
Κι έτσι πιάσαμε "δουλειά"...και στολίσαμε πολύ εναλλακτικά το δεντράκι μας,αντί για στολίδια και μπάλες, βάλαμε φωτογραφίες από τη ζωή μας, από τα ταξίδια μας, από όμορφα μέρη και παραλίες που αγαπάμε, από γιορτές και απλές στιγμές της καθημερινοτητάς μας και το δεντράκι μας μονομιάς μεταμορφώθηκε και πήρε ζωή, και γέμισε από αγάπη και χαμόγελα και μεταξύ μας..μου φάνηκε σαν να ψήλωσε λιγάκι:)
Η διαδικασία είναι πολύ απλή:
- Επιλέγεις φωτογραφίες
-κόβεις κορδελίτσες ή σχοινάκι της αρεσκείας σου
-κολλάς την κορδέλα με σελοτέιπ πίσω από την φωτογραφία
-και έτοιμο για κρέμασμα το στολίδι-φωτογραφία

Καλό μήνα σας ευχόμαι ολόψυχα και καλή εβδομάδα!

Η φύση ενάντια στην κρίση

2012-11-26T23:35:00.000-08:00

Δύσκολη η βδομάδα που ξεκινάει σήμερα, κρίσιμες αποφάσεις για το χρέος της Ελλάδας, κρίσιμο το Eurogroup, άγχος για τη δόση γιαυτό κι εγώ αποφάσισα η σημερινή μου ανάρτηση να μην έχει πολλά λόγια αλλά να έχει όμορφες εικόνες..εικόνες από την ίδια τη φύση και την ίδια τη ζωή, που δεν λογαριάζουν χρέη, δόσεις, εκταμίευση και αποταμίευση..απολαύστε λοιπόν:

φθινοπωρινή η αυλή μας στη βέροια

ο εκτωράκος δίψασε..

Τέτοια εποχή ο λωτός που έχουμε στον κήπο ρίχνει τα φύλλα του, πολλά απο αυτά τα φύλλα πέφτουν μέσα στο νερό του Έκτωράκου..και ως δια μαγείας όσο συμβαίνει αυτό ο Εκτωράκος μας παίρνει ζωή, είναι ευδιάθετος και ζωηρός(παρά τα 14 του χρονια), ώσπου διαβάσαμε οτι όντως τα φύλλα του λωτού έχουν κάποιες ευεργετικές ουσίες, δεν ξέρω αν όντως αληθεύει αυτό πάντως κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο αδερφούλης μου είναι στα πάνω του και χαίρομαι πολυ( χαίρομαι τόσο που σκέφτομαι να αρχίσω να πίνω νερό με φύλλα λωτού όταν δεν είμαι στα καλά μου χαχαχα)

Αγαπημένα λουλούδια, αγαπημένα χρώματα..

Τις ωρες τις δικές μου, που κρατάω για τον εαυτό μου, εκεί θα ήθελα να βρίσκομαι, στην αυλίτσα του πατρικού μου, να παίζω με τα πεσμένα φύλλα, να με κυνηγάει ο ήλιος με τις ακτίνες του και όταν φυσάει να ταξιδεύουν οι σκέψεις μου με το θρόισμα του ανέμου..

Και για το τέλος σας άφησα τον Εκτωράκο που μετά από την βόλτα του μέριασε στην αγαπημένη του γωνιά που την έλουζε το φως και την έπεσε για ύπνο..όσο μπόρεσε βέβαια γιατί η φωτογραφική μηχανή όπως σας έχω ξαναπεί του την δίνει!

Καλή βδομάδα!

H ζωή μου όλη είναι (σ') ένα ψυγείο

2012-11-21T03:16:00.004-08:00

Ψυγείο: συσκευή που αποτελείται από θάλαμο μέσα στον οποίο αναπτύσσεται με τη βοήθεια μιας πηγής ψύχους, χαμηλή θερμοκρασία, κατάλληλη για τη διατήρηση ή το πάγωμα τροφών ή ποτών.

Για τους περισσότερους απο μας το ψυγείο είναι όλα τα παραπάνω, για μένα και το Γιώργο όμως είναι ένας αντικατοπτρισμός της ζωής μας!

Μικρά πραγματάκια ασήμαντα για τους άλλους μα θησαυρός για μας, υπάρχουν εδώ κι εκεί, μαγνητάκια από πόλεις και χωριά που έχουμε επισκεφθεί, μαγνητάκια από ταξίδια φίλων μας, οικογενειακές φωτογραφίες και καρτ ποστάλ, αγαπημένοι μας ηθοποιοί, βαφτιστήρια(3 έχουμε ζωή να χουν), καθημερινά σημειωματάκια αγάπης ακόμα και κλήσεις τροχαίας..τόσα πράγματα, τόσες στιγμές της ζωής μας που τις έχουμε μεταφέρει στο κέντρο του σπιτιού μας, να μας υπενθυμίζουν οτι η ζωή μας αποτελείται από στιγμές, όμορφες, άσχημες, αστείες, αγαπησιάρικες..κι οτι η ζωή μας είναι το τώρα.

Όταν δεν είμαστε καλά μας αρκεί μια βόλτα ως το ψυγείο για να ξαναβρούμε και πάλι το χαμογελό μας :) κοιταζοντάς το ταξιδεύουμε και ονειροπολούμε.

Μπορώ να πω οτι το ψυγείο μας είναι το αντικαταθλιπτικό μας, εύχομαι να είναι και το δικό σας, κι αν δεν είναι μπορείτε να το δημιουργήσετε, με λίγη φαντασία και πολύ αγάπη.
Σας φιλω

Κυριακή ΠΙΚ-ΝΙΚ και σχόλη να ταν η βδομάδα όλη

2012-11-12T02:43:00.000-08:00

Πριν κάποιους μήνες η αδερφή μου το Λενάκι μου έκανε δώρο ένα καλάθι ΠΙΚ-ΝΙΚ, ξέρετε αυτά τα κλασσικά, με τις καρώ λεπτομέρειες, τα ψάθινα, με τα δυο ανοίγματα δεξιά κι αριστερά..

Το έβαλα στο υπνοδωμάτιο μας σε περίοπτη θέση και το κοιτούσα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ και κάθε πρωί που άνοιγα τα μάτια μου! Σκεφτόμουν όμορφα πικ-νικ, παρέες και μεζεδάκια και αισθανόμουν χαρούμενη..έτσι απλά κοιταζοντάς το!
Τελικά η ιδέα έπεσε και από το τίποτα οργανώσαμε πικ-νικ με τα γειτονάκια-φιλαράκια για την Κυριακή στη λίμνη μπελέτσι .

Είχαμε την ευκαιρία να δούμε ελάφια και να ταίσουμε τις πάπιες και τους κύκνους..

Μετά από λίγη ώρα βρήκαμε ένα όμορφο μέρος δίπλα στην όχθη της λίμνης και στρώσαμε "τραπέζι", βάλαμε καρώ κουβερτούλα, από πάνω τραπεζομάντηλο και το καλάθι άνοιξε και βγήκαν τα ταπεράκια και να οι ελίτσες, να τα αυγουλάκια, να η πατατοσαλάτα κάναμε ένα τρικούβερτο γεύμα..

φεραμέ το Πάσχα μέσα στο Νοέμβρη:)

Το πόσο απολάυσαμε το γεύμα μας δε λέγεται, γέλια και χαχανητά, πειράγματα και αστεία, σα μικρά παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά στο λούνα παρκ κάναμε..

γίναμε ένα με τη φύση και τα ζώα, με τον ουρανό και τη λίμνη..ώρες ώρες έβγαινε και ο ήλιος από τα σύννεφα για να μας θυμίζει την παρουσία του κι εγώ αναλογιζόμουν οτι ο άνθρωπος δε θέλει πολλά για να χαρεί..

Το καλάθι εκτός από τα τάπερ έκρυβε και πολύ αγάπη μέσα του,μα το κυριότερο ήταν οτι ξύπνησε σε όλους μας όμορφες παιδικές αναμνήσεις και γίναμε πάλι παιδιά..όπως τότε.
Καλή εβδομάδα να έχουμε και να μην ξεχνάτε να ζείτε, η ζωή είναι το τώρα, αυτή η στιγμή και δεν γυρίζει πίσω:)

Πήρα τα βουνά!!!

2012-11-06T05:25:00.001-08:00

Από καιρό λέγαμε με τη φίλη μου τη Λούλα, να πάρουμε τα αντράκια μας-τους Γιώργηδες μας- και να πάρουμε τα βουνά, δεν ξέραμε που ακριβώς θα πηγαίναμε και έτσι αρχίσαμε το ψάξιμο, ωσπού στο τέλος καταλήξαμε στην ορεινή Ναυπακτία!

Η ορεινή Ναυπακτία είναι ένας προορισμός για όλες τις εποχές, απέχει από την Αθήνα 3,5 ώρες, από τη Ναύπακτο 1ώρα και από Θεσσαλονίκη γύρω στις 6 ώρες, ο δρόμος μέχρι τη Ναύπακτο είναι πολύ καλός, από τη Ναύπακτο προς την ορεινή Ναυπακτία ο δρόμος ομως μοιάζει σαν φίδι, έχει πολλές στροφές μα σε αποζημιώνει η φύση που βλέπεις ολόγυρα.

Φτάσαμε πεινασμένοι και ταλαιπωρημένοι την Παρασκευή το απόγευμα στην Κάτω χώρα ένα πολύ μικρό χωριουδάκι με μόλις 3 μονιμους κατοικους!!! Την κούρασή μας διαδέχτηκε η έκπληξη και ο ενθουσιασμός για τα ξύλινα σπιτάκια που θα μέναμε.Ήταν σωστά κουκλόσπιτα και ένιωσα σαν τη Λώρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι!
Αφού φάγαμε υπέροχα τοπικά εδέσματα, πήραμε από μια ζεστή σοκολάτα και καθήσαμε στη βεραντούλα μας για να πούμε τις πρώτες εντυπώσεις.

Επειδή όμως ήταν ήδη νύχτα τίποτα δε μαρτυρούσε το τι θα αντικρύζαμε την επόμενη μέρα το πρωί:

Γέμισαμε με πράσινο τα μάτια μας, γεμίσαμε με οξυγόνο τα πνευμόνια μας, τέτοια φύση, τέτοια ομορφιά..χριστέ μου τι όμορφη που είναι η Ελλάδα μας..αγχολυτικό τοπίο, φρέσκος αέρας, λες και είμασταν σε απόσταση αναπνοής από το Θεό! Δικαιολογημένα έχει χαρακτηριστεί το μέρος ως οι Άλπεις της Ελλάδας!
Παρατηρούσα τα πλατάνια και τα έλατα και σκεφτόμουν οτι αυτά δεν καταλαβαίνουν από κρίση, ζουν και μεγαλώνουν δίχως έγνοιες, προσμένοντας τη βροχούλα του Θεού για να ξεδιψάσουν και τις ακτίνες του ήλιου για να φωτοσυνθέσουν και μας χαρίζουν απλόχερα τη σκιά τους και την ομορφιά τους δίχως να ζητούν αντάλλαγμα.
Αφού φάγαμε ένα γερό πρωινό ξεκινήσαμε εξόρμηση στα γύρω χωριουδάκια: Κρυονεριά,Αγιος Δημήτριος, Αράχωβα Ναυπακτίας,Περδικόβρυση:

στο φράγμα του Εύηνου ποταμού

και καταλήξαμε να τρώμε στην γραφική Άνω χώρα, παρέα με τον μαυρούλη ένα κουταβάκι με σπιρτόζικα ματάκια,

χάζεψα τις αυλές των σπιτιών με τις καθαρές μπουγάδες και τα χαμογελαστά πρόσωπα

και ενθουσιάστηκα με το μοναδικό μπακάλικο του χωριού από οπου αγοράσαμε κάστανα και χυλοπιτάκι χειροποίητο.

Το απόγευμα επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας και ως το βράδυ παίζαμε επιτραπέζια παιχνίδια δίπλα στο τζάκι, πειράγματα, γέλια και αστεία με τα φιλαράκια μας, άλλωστε τι νόημα θα είχαν όλα αυτά εαν δεν είχαμε τους φίλους μας να τα μοιραστούμε, ακόμα και τα τοπία της φύσης φαντάζουν πιο όμορφα όταν τα βλέπεις με την παρέα σου! Το επόμενο πρωί ήπιαμε το καφεδάκι μας και ετοιμάσαμε τα μπογαλάκια μας για την επιστροφή, αλήθεια πώς αφήνεις αυτή την ομορφιά?????

Μέσα σε όλα αυτά που ζήσαμε δε μπορώ να μην αναφέρω τον Ρούντι, ένα καλοκάγαθο σκύλο που παρά το μεγάλο του μπόι είχε μια καρδιά μάλαμα,όλη την ώρα έπαιζε μαζί μας και απολάμβανε τα χάδια μας, τα πρωινά λιαζότανε σαν τη γάτα και το βράδυ πρόσεχε το ξενοδοχείο σαν άγρυπνος φρουρός, γλυκέ μου Ρούντι ώρα σου καλη!

Με βαριά καρδιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής, κάναμε μια στάση στην πανέμορφη Ναύπακτο,

περάσαμε από τη γέφυρα του Ριο που κυριολεκτικά χαίρεσαι να τη βλέπεις(άλλα δε χαίρεσαι να πληρώνεις τα διοδιά της)

και δώσαμε μια υπόσχεση, να ξανάρθουμε σύντομα..
Από δω και πέρα κάθε φορά που δε θα αισθάνομαι καλά θα σκέφτομαι το τοπίο που έβλεπα καθώς ξυπνούσα και θα χαμογελάω.
Σας εύχομαι οι σκέψεις σας να ναι ταξιδιάρες και καλοτάξιδες...

Βραβεία και άλλα!

2012-10-15T03:37:00.000-07:00

Πάει καιρός που ήθελα να ανεβάσω ανάρτηση αλλά ολο το ανέβαλα, μια το ένα μια το άλλο, να η γενική του σπιτιού που όλο αρχίζω και όλο μένει στη μέση, να μια βολτίτσα στη θάλασσα γιατί η ζέστη καλά κρατεί και μαυτά και μεκείνα πέρασε ο καιρός και όρεξη για ανάρτηση καμμία!
Σήμερα όμως το πήρα απόφαση άφησα την αναβλητικότητα που με χαρακτηρίζει στην άκρη και έπιασα δουλειά.
Καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω τρία υπέροχα πλάσματα για τα βραβεία που μου χάρισαν, την αγαπημένη Μαρία , την marilise και την Γιωτούλα που με σκέφτηκαν και με τίμησαν!

Αυτές τις μέρες έχουν συμβεί διάφορα γύρω μου που μ'έχουν επηρεάσει και μ' έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο, με βαλαν σε σκέψη, με προβλημάτισαν, δεν μπορώ να στεναχωριέμαι πια για την Τρόικα, δε μπορώ να στεναχωριέμαι πια για τις δόσεις της εφορίας, δεν μπορώ να στεναχωριέμαι για ανούσια πράγματα..
Αρχικά ο χαμός της μικρής και αγαπημένης Ιωάννας και η συμπεριφορά των υπέροχων γονιών της που μας δίδαξαν την αγάπη και το νόημα της ζωής

Μετά ήρθαν και οι αγαπημένοι μου πρωταγωνιστές με ένα θέμα απίστευτο σχετικά με την νόσο της Κυστικής ίνωσης μια νόσος που αφορά τη λευκή φυλή , είναι κληρονομική και που οι περισσότεροι από εμας την αγνοούμε παντελώς!
Όλα αυτά ήταν ένα ταρακούνημα για μένα, να δω τη ζωή με άλλο μάτι, να την εκτιμήσω, να μην αναλώνομαι στα μικροπράγματα που με τρώνε, να ευχαριστώ το θεο και για το δευτερολεπτο ζωής που μου στέλνει και μέσα από τα προβλήματα μου να βγαίνω πιο δυνατή και νικήτρια!
Δεν θέλω να κλειστώ σενα νοσοκομείο ή σε μια φυλακή για να καταλάβω και να εκτιμήσω τη ζωή! Η ΖΩΉ είναι πανέμορφη και είναι στο χέρι μας να τη ΖΉΣΟΥΜΕ με αγάπη και να τη ρουφήξουμε μέχρι την τελευταία της σταγόνα.
ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

Απ'όλα είχε ο μπαξές..

2012-09-30T08:58:00.000-07:00

Μετά από δυο εβδομάδες διακοπών επιστρέψαμε με τις τσέπες μας άδειες και τις καρδιές μας γεμάτες..απόλα είχε ο φετινός μπαξές των διακοπών μας....
Είχε θάλασσα:

Ατέλειωτους καφέδες και συζητήσεις με την Λένα και την μαμά τζένη:

Μεσημεριανές σιέστες:

Τσιπουροκαταστάσεις με παρέες και γέλια και πειράγματα:

Ξενοιασιά κι ανεμελιά:

Παιδικές φωνές και χαμογελαστές φατσούλες:

Κατάνυξη και προσκύνημα στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ,στον ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΛΑΟ και στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ:

Χιλιόμετρα, πολλάάά χιλιομετρα:

Μα πάνω απόλα είχε όμορφους ανθρώπους που μας έλουσαν με την αγάπη τους και μας σκλάβωσαν με τη φιλοξενία τους και τους ευχαριστούμε ΟΛΟΥΣ μέσα από την καρδιά μας:

Είχε όμως και λύπη και αγωνία για ένα αγαπημένο μας άνθρωπο ο οποίος βρίσκεται εδώ και ένα μήνα στο νοσοκομείο, είχε δάκρυα και ανησυχία, είχε χτυποκάρδι και στεναχώρια άλλωστε το γέλιο δεν απέχει και πολύ από το κλάμα..
Μαυτά και με κείνα πέρασε το καλοκαίρι, το αντηλιακό μπήκε στην τσάντα της θαλάσσης, τα μαγιο κρύφτηκαν στα συρτάρια, ο ήλιος μπήκε στην καρδιά μας και η ανάμνησή του θα μας κάνει παρέα τις δύσκολες και παγωμένες μέρες του χειμώνα..

Καλό Φθινόπωρο φιλαράκια, καλώς σας βρήκα λοιπόν!

Να φεύγω κι εγώ σιγά-σιγά..

2012-09-07T04:34:00.000-07:00

Κι ενω όλοι επιστρέφουν από τις διακοπές τους και προσπαθούν να προσαρμοστούν στην καθημερινότητα τους, πλένοντας τα άπλυτα των διακοπών τους και σιγυρίζοντας σπίτι και σκέψεις, εμείς ετοιμάζουμε τα μπαγκάζια μας και αναχωρούμε σε λίγη ώρα..
Θα τα πούμε σε 2 βδομάδες πρώτα ο θεος!
Πολλά φιλιά και keep smiling :)

Το βράδυ η σκηνούλα μας..

2012-08-16T10:55:00.001-07:00

Το πόσο αγαπώ το κάμπινγκ και τις σκηνούλες δε λέγεται..έχω αμέτρητες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που πηγαίναμε με τους γονείς μου στην πλάκα λιτοχώρου και κάναμε ελεύθερο κάμπινγκ, τότε που τρώγαμε σάντουιτς με σβαν ή τουλιπ και βιτάμ, τότε που μας κυνηγούσε η μαμά να φορέσουμε καπέλο..τι ωραία χρόνια!
Πάντα μου άρεσε αυτό το είδος διακοπών, που ο άνθρωπος γίνεται ένα με τη φύση, που κυκλοφορεί όλη μέρα μ'ένα μαγιό και το βράδυ κοιμάται στρωματσάδα σε μια σκηνή!
Πρόσφατα είχαμε πάει να δούμε δυο πολύ αγαπημένους μας φίλους την Λούλα και τον Γιώργο, οι οποίοι παραθερίζουν στο κάμπινγκ της Τέμενης Αιγίου, περάσαμε πανέμορφα, ηρεμήσαμε, γίναμε ένα με τη θάλασσα και την αλμύρα μα πάνω απόλα κλείσαμε στην ψυχούλα μας πολύ αγάπη.
Με το που μπήκαμε στο χώρο του κάμπινγκ μας υποδέχτηκε ένα ποδήλατο γεμάτο λουλούδια:

Η σκηνούλα μας, μας περίμενε έτοιμη στρωμένη και περιποιημένη, θαρρείς και ήταν η πιό ομορφη σουίτα του κόσμου:

Με το που μπήκαμε στη σκηνή μας δε σταμάτησα να σιγοτραγουδάω ένα παλιό τραγουδάκι που πήγαινε κάπως έτσι: "το βράδυ η σκηνούλα μας παράδεισος θα μοιάζει κι αν είμαστε στο sleeping bag μωρό μου μη σε νοιάζει.." το οποίο είναι πέρα για πέρα αληθινό, τι να το κάνεις το υπερδιπλο κρεβάτι αν δεν έχεις κάποιον να αγκαλιάσεις?
Το πρωί μας ξύπνησαν οι πρώτες ακτίνες του ήλιου, τι πιο όμορφο από το πρώτο καφεδάκι και το πρωινό έξω από τη σκηνή, μαρμελάδα χειροποίητη, ψωμάκι μαργαρίτα και κουλουράκια.

Η μέρα κύλησε χαλαρά στη θάλασσα με κολύμπι, παιχνίδι και χαλάρωση

Κι επειδή ως γνωστόν η θάλασσα ανοίγει την όρεξη περιμέναμε σαν τα λιγούρια να ανοίξει το εστιατόριο του κάμπινγκ...μα τι να φάω, τι να φάω....?

Το βράδυ είχε χαλαρή βολτίτσα στην παραλία και στο κάμπινγκ, πόσο μαρέσει να βλέπω τα καίκια αραγμένα στην ακροθαλασσιά, ζευγαράκια πιασμένα χέρι χέρι και παρέες να κάθονται ως το ξημέρωμα.Τα καλοκαιρινά βράδια είναι μαγικά...

Άλλο ένα σαββατοκύριακο πέρασε αφήνοντας πίσω του πανέμορφες αναμνήσεις και εικόνες που θα μας συντροφευουν τα κρύα βραδάκια του χειμώνα, θα ζεσταίνουν τις καρδιές μας όπως ζέσταινε ο ήλιος το κορμί μας...επιλέγουμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο γιατί ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ!

ΥΓ.εφορία όσο θα έχω το καλοκαίρι στην καρδιά μου δε σε φοβάμαι:)

Σας φιλώ!