De eerste blaadjes vallen inmiddels van de bomen en het zal niet lang duren voor de temperaturen vaak onder de nul verkeren. Passend bij dit jaargetijde en ‘mijn’ vondst van dit moment is de cd ‘Philharmonics’ van Agnes Obel. Philharmonics is een prachtige ingetogen plaat waarop piano en zang centraal staan. Vanwege deze combinatie heeft ze wel iets weg van Tori Amos, maar is Tori grilliger, experimenteler en soms donkerder in haar muziek. Philharmonics is vooral een plaat om lekker bij weg te dromen….

Dit was namelijk het domein van dwergen
de Gnomen van het Onderland
Hier hadden zij hun mijnen
van het kostbaarste zilverzand

Zilverzand was zeer gewild
en was haast niet te betalen
Het kon velen dienen
voor toverij en vreemde kwalen

De dwergen waren een ruw volk
met een voorliefde voor bier
Slapen en hard werken
en dan pas tijd voor vertier

Onder hen was een jonge dwerg
en Sanus was zijn naam
eerlijk en gevoelig
en in mijnwerk zeer bekwaam

Op een dag besloot hij
buiten de grot op pad te gaan
Wat hij daar toen heeft gezien
heeft hem erg aangedaan

Alles was kil en verdord
Het deed zijn hart zo’n pijn
Hij wilde graag dat de rotsen
Ook vol leven zouden zijn

Hij besloot de grot te verlaten
al bij de eerste dageraad
Met een gevulde buidel
Op zoek naar wijze raad

Hij kwam bij een kasteel aan
na vele dagen lopen
Hij wilde graag naar binnen
maar de deur die bleek al open!

Grunkatt de tovenaar zat daar
en had hem al verwacht
Hij heette hem hartelijk welkom
en Sanus mocht blijven voor de nacht

Hij kreeg eten en drinken
Op zijn bed een donzen deken
Zodra de zon zich liet zien
zouden zij de kwestie bespreken

Helaas, de tovenaar kon niet helpen
maar stuurde hem naar het bos
Daar woonden twee mooie elfen
In een dikke olm met mos

Zij heten Lilli en Put
en bezitten enorme kracht
Geef hen zilveren juwelen
en roep hun namen zacht

Sanus deed als de tovenaar zei
prompt verschenen ze bij de boom
Groen, sereen en schijnend
Alsof in een droom

Hij vertelde hen van zijn wereld
en wat hij graag zou zien
De zon, dieren en planten
Zouden zij hem helpen mischien?

Lilli en Put kregen een gift
twee knopen zo zilver als de maan
Hij kreeg een helper mee
en zij riepen Arundel aan

De grote adelaar kwam snel
en nam een duikvlucht naar de grond
Hij nam toen Sanus op zijn rug
tot hij weer in Onderland stond

Arundel gaf hem de raad
Zilverzand te halen
“en schiet vooral snel op
en onderweg niet dralen!”

Zachtjes ging Sanus de grot weer in
en pakte daar het zand
Hij liep snel weer terug
met twee zakken in elke hand

Arundel zette hem weer op zijn rug
en steeg hoog op in de lucht
Hij moest zilverzand verstrooien
en de aarde kreeg weer vrucht

Hij zag vissen en vogels
en bloemen en bomen
Sanus was zo enorm blij
Hier heeft hij al die tijd van zitten dromen

In dit nieuwe groene dal
heeft hij toen zijn huis gebouwd
Hij maakte een rieten dak
en een bed van berkenhout

Arundel had een prachtidee
en heeft de naam voor deze plek gekozen
Hij wist het toen meteen, namelijk
Het Dal der Rozen.

Op een zonnige ochtend
De lucht strak en hemelsblauw
Dauwbedruppeld bloemen open
Het seizoen van zomer getrouw

En zie hier nu aan de wandel
Zo heel vroeg op pad
Op zoek naar zijn ontbijt
Onder een groot luzerneblad

We hebben het over Haldis
En Haldis is een hagedis
Knorrend van de honger
Was het vandaag toch aardig mis

Hij zocht hier en daar
Maar nergens was er iets te vinden
Nergens een lekker hapje
Geen mug om te verslinden

Al zoekende stootte hij met zijn hoofd
Aan de wortels uit de grond
Hij wreef over zijn kopje en zei:
“ik wist niet dat díe daar stond!”

“Kijk je wel uit voor deze oude olm?”
Hoorde hij van een stem van boven
Dat is raar, hij zag helemaal niemand hier
Kon hij zijn oren wel geloven?

Ineens hoorde hij gefladder
Er verscheen een vogeltje, mooi en klein
“Hallo, ik benVirenda en ik ben een vinkje”
“…en….wie mag jij dan wel zijn?

“Ik ben Haldis en ik ben een hagedis”
“Kom jij net hierboven uit het bladerdak?”
“Ja”, zei Virenda, “hier woon ik”
“Ik heb hierboven een eigen tak”

Haldis vond dat wel erg spannend
Een huisje op zo’n hoge plek
Virenda vertelde dat het heel fijn was
Aan ruimte was er geen gebrek

Ze zei dat deze boom heel bijzonder was
Haar familie woonde er meer dan 100 jaar
Toen de boom nog klein was
Woonden haar voorouders al daar

Ze had niet de intentie
Er ooit nog weg te gaan
Haar familie en de boom horen bij elkaar
Net als ze sterren en de maan

Haldis was vaak verhuisd
Hij had nooit zo’n vast thuis gehad
Maar zo’n mooi onderkomen als dit
Leek hem toch wel wat

Hij vroeg Virenda hem meer te vertellen
Haldis wilde veel meer weten
Hij luisterde aandachtig
En dacht ineens niet meer aan eten

“Nou, kijk” zei Virenda “de voorouders zijn de stam”
“De ouders de takken, de kinderen het nieuwe hout”
“Via de wortels kan deze boom leven”
“En wordt hij ook zo oud”

“Alles blijft bij elkaar en heeft hetzelfde DNA”
“Een familie is verenigt in deze boom”
“Als deze stam de grootouders zijn”
“Zit verderop je tante of je oom”

Haldis vond dit moeilijk te begrijpen
Dat Virenda dit wist was wel heel briljant
Voor zo’n piepklein vogeltje
Had ze toch wel erg veel verstand

Virenda vroeg of hij wilde blijven eten
Haldis wilde dit maar al te graag
Hij wordt toch stiekem wel erg geplaagd-
Door het knorren van zijn maag

Na het overheerlijke eten
Hebben ze gespeeld en gekwebbelt
Toen ze moe en uitgeput waren
Zijn ze sterren gaan kijken op het veld

An het einde van de dag had Virenda een vraag
Wilde Haldis ook bij de boom blijven wonen?
Aangezien ze zulke goede vriendjes waren
En dit een huisje was van beider dromen

Zo hebben ze elke hun eigen nestje gehad
Zowel onder de wortel en in de tak
En hebben ze nog veel gespeeld
Tussen de blaadjes in het bladerdak

Deze kleurrijke vogel
draagt je voorouders tussen de veren
Wat eens vanuit de aarde kwam
Zal daar ook weer terugkeren

Wij zijn de uitlopers van hun wortels
Het nieuwe hout op de twijgen
De vogel laat het je zien
Welke boodschap je van Virenda zal krijgen