<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812</id><updated>2024-09-09T14:02:47.363+07:00</updated><category term="สายสะดือเด็ก"/><category term="&quot;BabySign&quot; สื่อสารภาษาเด็ก"/><category term="&quot;Juggling&quot; พัฒนาสมอง เด็กเล่นได้ผู้ใหญ่เล่นดี"/><category term="000 วันสำคัญสุด ดูแลใกล้ชิดช่วยลูกฉลาดได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์"/><category term="1"/><category term="10 วิธีบริหารสมองส่วนการเรียนรู้"/><category term="10 เคล็ดลับอาบน้ำปลอดภัย"/><category term="10 เทคนิคปูเส้นทางสู่การเป็น &quot;เศรษฐี&quot; ให้ลูก"/><category term="10 เทคนิคให้ลูกรักกัน"/><category term="15 วิธีขจัดความเจ็บปวดภายในจิตใจ"/><category term="18 เทคนิค ปราบ &quot;เด็กดื้อ&quot; อย่างได้ผล"/><category term="3 เทคนิคง่าย ๆ เพิ่มพลังสมองลูกน้อย"/><category term="5 วิธีง่าย ๆ ฝึกลูกรักให้เมตตา-อ่อนโยนต่อสัตว์"/><category term="5 สัมผัสสร้างลูกให้ฉลาดตั้งแต่อยู่ในครรภ์"/><category term="6 วิธีบอกคุณพ่อมือใหม่เรื่องเจ้าตัวน้อย"/><category term="7 วิธีเก็บความทรงจำกับครั้งแรกของลูก"/><category term="8 กลยุทธ์สอนลูกให้ฉลาดรอบด้าน"/><category term="8 ข้อคิด พ่อแม่และผู้ใช้รถโปรดนึกถึงเด็ก"/><category term="IQ ดี EQ สูง ปั้นที่หนึ่งได้ไม่ยาก"/><category term="vdo แสดงการคลอด  การผ่าตัดคลอด"/><category term="vdo แสดงการคลอด การคลอดธรรมชาติ"/><category term="vdo แสดงการปฎิสนธิ"/><category term="vdo แสดงการเจริญเติบโตทารกในครรภ์"/><category term="กล้องส่งลูกเข้านอน สิ่งประดิษฐ์น่าสนใจไอเดียคุณพ่อ"/><category term="การตั้งครรภ์ ข้อเท็จจริงที่ควรทราบ คลอดเอง-ผ่าออก อะไรคือความเสี่ยง"/><category term="การเจ็บท้องและการคลอด"/><category term="การเตรียมพร้อมก่อนคลอด"/><category term="การเลือกซื้อผ้าอ้อมสำเร็จรูป"/><category term="การเลือกซื้อรถเข็นเด็ก"/><category term="กำจัดความขี้กลัวของลูก"/><category term="ขวดนมลูกอันตราย"/><category term="ขวัญบนศีรษะ"/><category term="ของเล่นที่ปิดกั้นความคิดลูก"/><category term="ข้อคิดก่อนให้ลูกเรียนพิเศษ"/><category term="ข้อคิดสำหรับพ่อแม่เตรียมรับมือเมื่อลูก ป.1 ได้แท็บเล็ต"/><category term="ข้อดีข้อเสียของนมแพะ"/><category term="ข้อดีและข้อเสียของfacebookกับลูกในช่วงวัยรุ่น"/><category term="ครรภ์ที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ"/><category term="ครรภ์เป็นพิษ"/><category term="ครูสอนดนตรีแนะส่งลูกเรียน &quot;ดนตรี&quot; อย่างไรให้ได้ผล"/><category term="คลอดก่อนกำหนด"/><category term="ควบคุมโรคหืดในเด็กทำได้ไม่ยาก"/><category term="ควรจะให้ลูกกินนมบ่อยแค่ไหน"/><category term="ควันบุหรี่ทำลายสารพันธุกรรมทารกในครรภ์"/><category term="ความจำกับการออกกำลังกาย"/><category term="ความดีของแม่"/><category term="ความรักของแม่"/><category term="ความลับจากเสียงอ้อแอ้"/><category term="ความเสี่ยงช่วงปิดเทอม ภัยที่พ่อแม่พึงระวัง"/><category term="คุณพ่อสองภาษาแนะ สอน Eng ให้ลูกอย่ามองข้าม &quot;โฟนิกส์&quot;"/><category term="คุณลักษณะที่ดีของเด็กไทยในปี 2011"/><category term="คุณเป็นพ่อแม่ที่ทำให้ลูก ๆ ไม่อยากคุยด้วยหรือเปล่า"/><category term="ค่ายเพศศึกษา"/><category term="ฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยัก"/><category term="ชาสมุนไพรเพื่อแม่หลังคลอด"/><category term="ซึมเศร้าหลังคลอดลูก"/><category term="ดื้อกับแม่ก็มีข้อดี เพิ่มภูมิคุ้มกันให้ลูกวัยรุ่น"/><category term="ดูรูปแล้วลูกน่ารัก"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 1-8"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 13-16"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 17-20"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 21-24"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 25-28"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 29-32"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 33-36"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 37-40"/><category term="ดูแลครรภ์สัปดาห์ที่ 9-12"/><category term="ตารางการฉีดวัคซีน"/><category term="ต้องปรึกษาแพทย์อย่างรีบด่วน"/><category term="ทักษะนิสัยแห่งปัญญา"/><category term="ทำอย่างไรดี..เมื่อลูกชอบเจาะชอบสัก"/><category term="ทำไมจึงจะต้องฝากครรภ์"/><category term="ทำไมลูกจึงสอบตก"/><category term="ทำไมลูกน่ารักกับคนอื่น แต่ก้าวร้าวกับพ่อแม่"/><category term="ท่านควรฝากครรภ์เมื่อไรที่ไหน"/><category term="ท่าสบายสําหรับแม่ท้อง"/><category term="ท้องนอกมดลูก การตั้งครรภ์นอกมดลูก (ectopic pregnancy)"/><category term="ท้องนอกมดลูกและการป้องกัน"/><category term="นวดหน้าลดริ้วรอย"/><category term="บริหารสมองช่วงตั้งท้อง"/><category term="บ่มเพาะเด็กไทยจากวิกฤตแผ่นดินไหวญี่ปุ่น"/><category term="ประโยชน์ของการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่"/><category term="ปัญหาทั่วไปในการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่และวิธีการแก้ไข"/><category term="ผดผื่นของทารก"/><category term="ผลวิจัยชี้พ่อที่สูบบุหรี่ เสี่ยงทำให้ลูกเป็นมะเร็งผ่าน DNA"/><category term="ผลเสียของการตามใจลูก"/><category term="ผื่น"/><category term="ฝึก &quot;จิตสาธารณะ&quot; ลูกผ่านสถานการณ์ฝนตกน้ำท่วม"/><category term="ฝึก 9 ข้อ สอนลูกรับมือภัยร้ายในชีวิตประจำวัน"/><category term="ฝึกระเบียบให้ลูกรัก"/><category term="ฝึกลูกวัย 5 เดือนให้นอนเอง"/><category term="พบ 5 นวัตกรรมโภชนาการ ช่วยเด็กไทยพ้นภัย ผอม-เตี้ย-อ้วน-โง่"/><category term="พฤติกรรมลูกเปลี่ยนได้ด้วย &quot;บันได 4 ขั้น&quot;"/><category term="พลาสติกเปลี่ยนเพศคน"/><category term="พัฒนาลูกวัยเรียนไอคิวดี-อีคิวสูง"/><category term="พาคุณแม่ไปฝากครรภ์"/><category term="พาลูกเที่ยวที่ทำงานของคุณแม่"/><category term="พ่อแม่ย้ายถิ่นทำลูกหัวช้า"/><category term="พ่อแม่ห่างลูกเรียนแย่ลง"/><category term="ภัย 5 อย่างทำร้ายสมองลูก"/><category term="ภัยใกล้ตัวของครอบครัว"/><category term="ภาวะครรภ์เป็นพิษ (toxemia of pregnancy)"/><category term="ภาวะซีด"/><category term="ภาวะตัวเหลืองในทารกแรกเกิด"/><category term="ภาวะนอนกรนในเด็ก"/><category term="ภูมิแพ้ (อาหาร) ในเด็ก พ่อแม่เอาชนะได้"/><category term="มาฝึกฟังลูกกันเถอะ"/><category term="ยาบำรุงเลือด"/><category term="ยารักษาสิวกับคุณแม่ตั้งครรภ์"/><category term="รวมฮิต 5 วิธีตรวจหาความผิดปกติของลูกในครรภ์"/><category term="ระวัง…ความเครียดในวัยเด็กส่งผลร้ายถึงวัยผู้ใหญ่"/><category term="รับประทานปลาในแม่ตั้งครรภ์ ช่วยให้เด็กในท้องโตเร็วสมบูรณ์"/><category term="รับมืออย่างไร เมื่อคนในบ้านเกิดอาการสำลัก"/><category term="ลูก-งานไปด้วยกันได้ กับ 6 สไตล์งานน่าสนใจสำหรับพ่อแม่"/><category term="ลูกกินไม่สมดุล เสี่ยงโรคเรื้อรังในอนาคต"/><category term="ลูกคนโปรด"/><category term="ลูกติดเว็บโป๊ทำอย่างไรดี"/><category term="ลูกร้องกรี๊ดดิ้นกับพื้นต้องปรับแก้พฤติกรรมของพ่อแม่"/><category term="ลูกวัยเตาะแตะ"/><category term="ลูกเป็นเด็กพิเศษ"/><category term="ลูกได้รับน้ำนมเพียงพอหรือไม่"/><category term="ล้วงลับเทคนิค ฝึก &quot;ภาษาที่ 2&quot; กับลูกอย่างไรให้ได้ผล"/><category term="วัคซีนป้องกัน IPD Invasive Pneumococcal Vaccine"/><category term="วิธีคงสุขภาพดีขณะตั้งครรภ์"/><category term="วิธีทำให้ลูกหลับหลับนานขึ้น"/><category term="วิธีทำให้เด็กกินยาง่าย"/><category term="วิธีบีบน้ำนมและการเก็บนม"/><category term="วิธีสยบเจ้าตัวเล็กที่ชอบตี"/><category term="วิธีสอนลูกให้ดี"/><category term="วิธีสื่อสารกับลูกให้เข้าใจ"/><category term="วิธีหลีกเลี่ยงการตีลูก"/><category term="วิธีเสริมอีคิว"/><category term="วิธีแก้ท้องลาย"/><category term="สตรีมีครรภ์ควรรับประทานอย่างไร"/><category term="สปส.แนะผู้ประกันตนขอรับประโยชน์ทดแทนกรณีคลอดบุตร"/><category term="สมองมนุษย์พัฒนาเพราะ “รัก” ไม่ใช่เงินหรือการเรียนพิเศษ"/><category term="สร้างทารกให้เป็นอัจฉริยะได้อย่างไร"/><category term="สร้างวินัยเชิงบวกให้ลูก"/><category term="สอนลูก ศีล 5"/><category term="สอนลูกให้เป็นคนดี"/><category term="สอนเด็กให้รู้จักเสียสละ"/><category term="สะดือ"/><category term="สามเรื่องกังวลสำหรับคนท้อง"/><category term="สารพลาสติกในขวดนม"/><category term="สารอาหารกับการตั้งครรภ์"/><category term="สาเหตุ"/><category term="สาเหตุภาวะทุพโภชนาการในเด็ก"/><category term="สำรวจพบ การมีลูกทำให้คนใกล้ชิดกันมากขึ้น"/><category term="สิทธิประกันสังคม กรณีคลอดบุตร"/><category term="สิ่งที่ต้องระวังจากศูนย์พี่เลี้ยงเด็ก"/><category term="สุขภาพดีจุดเริ่ม &quot;พัฒนาการรอบด้าน&quot; ของลูกน้อย"/><category term="สุดยอดหนังสือสำหรับเด็ก ปี 2010"/><category term="สูตรเด็ด...บำรุงน้ำนม"/><category term="สํารวจลูกน้อย ด้วยอัลตร้าซาวนด์ 4 มิติ"/><category term="หลังคลอด"/><category term="หลังคลอดแล้วไร้อารมณ์ร่วมรัก จริงหรือ"/><category term="อันตรายจากการดูทีวี"/><category term="อาการของคนท้อง"/><category term="อาหารกระตุ้นน้ำนมแม่"/><category term="อาหารของคนท้อง"/><category term="อาหารช่วงตั้งครรภ์"/><category term="อาหารต้องห้ามสำหรับคนท้อง"/><category term="อาหารต้องห้ามสำหรับคุณแม่"/><category term="อาหารทะเล"/><category term="อาหารที่คุณแม่ควรรับประทานขณะตั้งครรภ์"/><category term="อาหารบำรุงครรภ์"/><category term="อาหารและสิ่งที่ควรงดเว้นเด็ดขาด"/><category term="เกม-ทีวีเสี่ยงสมาธิสั้น"/><category term="เคล็ดลับ 8 วิธี พิชิตโรคในเด็ก"/><category term="เคล็ดลับที่ทำให้เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ได้สำเร็จ"/><category term="เซ็กส์ในสตรีตั้งครรภ์ มีได้หรือไม่"/><category term="เด็กตายจากปอดบวม"/><category term="เด็กติด TV"/><category term="เด็กเกเร-เด็กถูกแกล้ง"/><category term="เด็กเบี่ยงเบนทางเพศมีความเสี่ยงสูง"/><category term="เด็กเสกสรรค์ปั้นเท็จเอาตัวรอดเก่ง"/><category term="เตรียมพร้อมก่อนตั้งครรภ์"/><category term="เทคนิค 5 เตรียม ก่อนพาลูกเข้า &quot;ร.ร.อินเตอร์&quot;"/><category term="เทคนิคการกำหนดเพศของลูก"/><category term="เทคนิคการทำการบ้านให้สนุก"/><category term="เทคนิคปรับพฤติกรรมลูก"/><category term="เทคนิคพิชิตค่าใช้จ่ายลูกในยุค 2011"/><category term="เบาหวานตอนตั้งครรภ์"/><category term="เผย 3 ต้นเหตุ ชีวิตขี้เกียจตัวเป็นขน ของเด็กยุค 2012"/><category term="เผย 7 ทักษะพื้นฐานที่พ่อแม่ยุคใหม่อาจไม่มีเวลาสอนลูก"/><category term="เพลงคลาสสิคทำให้ลูกฉลาด"/><category term="เมื่อผิวลูกเกิดการอักเสบ"/><category term="เมื่อลูกขี้แยเป็นนิสัย เอาแต่ใจเป็นที่สุด"/><category term="เลี้ยงลูกชายให้เป็นสุภาพบุรุษ"/><category term="เลี้ยงลูกในยุค &#39; 2010"/><category term="เลือกกุมารแพทย์ให้ลูก"/><category term="เล่นกับลูก"/><category term="เสื้อผ้าให้ลูกอย่างไรห่างไกล &quot;ผื่นภูมิแพ้&quot;"/><category term="เหงือกอักเสบกับลูกในครรภ์"/><category term="เอาใจเด็ก"/><category term="แนวทางสร้างทักษะการเข้าสังคม ให้ลูกแบบง่าย ๆ"/><category term="แพ้ท้องทำอย่างไร"/><category term="แม่เป็นไมเกรนลูกจะเป็น&quot;โคลิค&quot;"/><category term="แม้ผิดหวัง..แต่ลูกของแม่ก็ยังยิ้มได้"/><category term="โพลชี้ วัยรุ่นไทยกว่า 50% ขาดความรู้เรื่องเพศ"/><category term="โฟเลต"/><category term="โฟเลท"/><category term="โรคกระดูกเปราะในเด็กเล็ก"/><category term="โรคฉี่หอม"/><category term="โรคต่างๆ กับการตั้งครรภ์"/><category term="โรคมือเท้าปากในเด็ก"/><category term="ไขข้อข้องใจเรื่อง &quot;ขลิบ&quot;..ดีหรือไม่สำหรับเด็กชาย"/><category term="ไขเคล็ด 20 วิธี เป็นพ่อแบบ &quot;อู้ฮู...หนูรักพ่อจัง&quot;"/><category term="ไวรัสโรต้า"/><category term="๑๐ สัญญาณ บ่งบอกว่าคุณกำลังตั้งครรภ์"/><category term="“กาเฟอีน” ในขนมเด็ก..เรื่องที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม"/><category term="“สื่อ” ตัวการกระตุ้นความรุนแรงในเด็ก"/><title type='text'>To Be Mom : เตรียมตัวเป็นคุณแม่</title><subtitle type='html'>ความรู้สำหรับผู้ที่จะเป็นคุณแม่ โดยเฉพาะคุณแม่มือใหม่ ควรทำความเข้าใจให้ดี เพื่อสุขภาพที่ดีทั้งคุณแม่และน้องน้อยๆ ที่รอวันลืมตามาดูโลกสดใสใบนี้</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>202</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-6265814223529747996</id><published>2013-01-21T08:05:00.003+07:00</published><updated>2013-01-21T08:05:32.597+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ฝึกระเบียบให้ลูกรัก"/><title type='text'>ฝึกระเบียบให้ลูกรัก</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/556000000764801.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ฝึกระเบียบให้ลูกรัก&lt;/b&gt;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
หลายบ้านมีคำถามในใจว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กอย่างไรให้เป็นคนมีระเบียบในตัวเอง ไม่เที่ยวทิ้งขว้างข้าวของให้ต้องตามเก็บกันเป็นเจ้านายน้อยๆ ในบ้าน ของอย่างนี้มีเคล็ดลับค่ะ!&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt;1.เริ่มเสียแต่ยังเด็ก&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ก่อนอื่น เราต้องเริ่มหัดเขาให้รู้จักความมีระเบียบ เก็บของเป็นที่เป็นทางเสียแต่ยังเด็ก ด็อกเตอร์ดอนนา โธมัส ร็อดเจอรส์ กล่าวว่าหากเริ่มหัดลูกน้อยให้เก็บของของตัวเองเสียตั้งแต่อายุ 5 ขวบ เมื่ออายุ 8 ขวบ คุณแม่ก็แทบไม่ต้องช่วยจัดเก็บข้าวของให้ลูกสาวอีกต่อไป ตั้งแต่เก็บห้องนอนของตัวเอง และข้าวของที่ตัวเองใช้ ซึ่งถ้าทำได้ คุณพ่อคุณแม่เองก็จะเป็นคนที่สบายใจหายห่วงมากที่สุดค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt;2.จัดที่ประจำให้เก็บข้าวของ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อย่าดูถูกว่าเด็กเรียนรู้ไม่ได้ แต่คุณพ่อคุณแม่ต้องเริ่มจากจัดระเบียบบ้านให้ลงตัวก่อน ด้วยการไม่ปล่อยให้ลูกน้อยทิ้งของเล่นและเสื้อผ้าไว้ระเกะระกะ แต่ควรจัดที่ทางให้ลูกน้อยเก็บของของตัวเอง รวมถึงจัดวางที่ทิ้งขยะ วางกระเป๋า เสื้อผ้า และของเล่นให้เป็นที่เป็นทางให้เจ้าตัวน้อยคุ้นเคยด้วยค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt;3.จัดหาที่เก็บของให้เป็นระเบียบ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การมีตะกร้า หรือกล่องสำหรับจัดเก็บข้าวของให้เจ้าตัวน้อยเก็บของเล่น เครื่องเขียน ก็จำเป็น อาจติดป้ายหรือภาพให้เป็นสัญลักษณ์ จะช่วยให้ลูกน้อยจัดเก็บข้าวของให้เป็นที่เป็นทางได้ง่ายและเป็นระเบียบขึ้นได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สำหรับเสื้อผ้าก็ควรมีช่องจัดเก็บ หรือตู้พลาสติกที่เด็กดึงเองได้ไว้ในห้องเพื่อจัดเก็บให้เป็นที่เป็นทาง เสื้อผ้าที่ใช้แล้วก็จัดวางตะกร้าเอาไว้ให้ มิฉะนั้นคุณอาจต้องคอยตามเก็บทีละชิ้นไปทั่วบ้านก็เป็นได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt;4.เป็นตัวอย่างที่ดี&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คงเคยได้ยินกันมาแล้วว่าหากต้องการให้ลูกเป็นอย่างไร ทำอย่างไร คุณพ่อคุณแม่ต้องเป็นตัวอย่างเองเสียก่อน เพราะลูกน้อยจะเรียนรู้จากการดู แล้วเลียนแบบ ฉะนั้นหากตัวเองยังทำไม่ได้ ก็หวังได้ยากว่าลูกน้อยจะทำได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt;5. มีตารางเวลาที่แน่นอน&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นอกจากข้าวของแล้ว คุณพ่อคุณแม่คงอยากให้ลูกน้อยดูแลความสะอาดของตัวเองได้ดีด้วย การจะให้ลูกน้อยดูแลตัวเองได้ดีนั้นต้องเริ่มจากหัดให้เขาทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการล้างมือ เข้าห้องน้ำ อาบน้ำ แปรงฟัน หวีผม ฯลฯ แล้วจัดตารางเวลาให้แน่นอน ตั้งแต่เวลาตื่นนอน และเวลาที่จะทำสิ่งต่างๆ เวลารับประทาน ไปจนถึงเวลาเข้านอนอีกครั้ง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ที่สำคัญเหนืออื่นใดคือ เมื่อลูกทำได้ดีก็ควรชมเชย และให้รางวัลเป็นครั้งคราวด้วยค่ะ&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9560000007329</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/6265814223529747996/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2013/01/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6265814223529747996'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6265814223529747996'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2013/01/blog-post.html' title='ฝึกระเบียบให้ลูกรัก'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-7702268982512618212</id><published>2013-01-20T08:08:00.001+07:00</published><updated>2013-01-20T08:08:17.725+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="6 วิธีบอกคุณพ่อมือใหม่เรื่องเจ้าตัวน้อย"/><title type='text'>6 วิธีบอกคุณพ่อมือใหม่เรื่องเจ้าตัวน้อย</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://img.kapook.com/u/pimor/baby%20mom/01_110.jpg&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;6 วิธีบอกคุณพ่อมือใหม่เรื่องเจ้าตัวน้อย&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
วินาทีแรกที่เรารู้ตัวว่ากำลังจะได้เป็นคุณแม่ ก็คงไม่มีใครที่เราอยากรีบบอกข่าวนี้ให้รู้ มากไปกว่าคู่ชีวิตที่จะเป็นพ่อของลูกอีกแล้ว เพราะสุดท้ายแล้วเขานี่แหละที่จะเป็นคอยอยู่เคียงข้างช่วยคุณเลี้ยงลูกไปจนโต ซึ่งวิธีการในการบอกสามีของคุณนั้นก็มีอยู่หลายแบบ และวิธีดี ๆ 6 ข้อนี้ ก็เป็นหนึ่งในเคล็ดลับน่าใช้ที่กระปุกดอทคอมรวบรวมมาฝากให้คุณแม่คนใหม่ได้ลองเอาไปใช้กันดู ว่าแล้วก็ลองไปดูกันเลยดีกว่า&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;1. บอกตัวต่อตัว&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สำหรับคู่ที่วางแผนจะมีลูกด้วยกันมานานแล้ว การบอกข่าวดีนี้ให้รู้กันตัวต่อตัวก็น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่อบอุ่นน่ารักตรงไปตรงมามากที่สุด เพราะจะได้เห็นรอยยิ้มของเขาตอนที่ดีใจ รวมทั้งได้กอดจูบแสดงความรักกันด้วยยังไงล่ะ เพราะฉะนั้นใครจะเลือกวิธีนี้ก็ต้องอดใจรอ อย่าเพิ่งโทรหาแล้วค่อยบอกเจ้าตัวนะคะ อย่างไรก็ดี ระหว่างที่รออาจตกแต่งห้องสร้างบรรยากาศหวานแหววเซอร์ไพรส์เขาด้วยก็ได้นะ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;2. โทรบอกให้เตรียมตัวก่อน&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การโทรไปบอกเขาว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย แล้วค่อยนัดเจอกัน น่าจะเป็นวิธีที่เหมาะกับคนที่ยังไม่แน่ใจว่าเด็กในท้องเป็นข่าวดีหรือข่าวร้ายกันแน่มากที่สุด เพราะวิธีนี้จะช่วยให้ผู้ชายได้เตรียมพร้อมมาก่อนว่าเรื่องที่จะคุยน่าจะเป็นเรื่องใหญ่พอควร พอถึงเวลาที่คุณอธิบายให้ฟังจะได้รู้สึกตกใจน้อยลง ซึ่งถ้าเขามีอาการประหม่าอยู่บ้างก็คงต้องอดทนค่อย ๆ คุยกันสักหน่อย เพราะเรื่องใหญ่แบบนี้ยากที่จะสามารถเข้าใจกันได้ทันที&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;3. คุยผ่านโทรศัพท์&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; บางครั้งต่อให้อยากคุยกันตัวต่อตัวสักแค่ไหน ก็อาจเป็นไปได้ยาก จากการที่คุณไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาจริง ๆ หรือออกมาเจอกันไม่สะดวกเพราะอยู่ไกลกันก็แล้วแต่ ซึ่งในสถานการณ์แบบนี้ การโทรบอกกันก็น่าจะดีกว่าการส่งข้อความหรือบอกผ่านอีเมลอยู่แล้ว และเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดมากนัก คุณอาจชวนคุยเรื่องอื่นก่อน จากนั้นค่อยบอกว่าตัวเองกำลังตื่นเต้นและมีเรื่องใหม่ ๆ เข้ามาในชีวิตซึ่งก็คือลูกของเขาก็ได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;4. ต่อจิ๊กซอว์&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เดี๋ยวนี้มีร้านรับทำจิ๊กซอว์ออกมาเป็นภาพที่ลูกค้าต้องการมากมาย ทั้งยังมีให้เลือกหลายแบบหลายราคาอีกต่างหาก และในเมื่อคุณก็เป็นสาวครีเอทชอบใช้ความคิดสร้างสรรค์อยู่แล้ว ก็ลองงัดไอเดียมาใช้ออกแบบจิ๊กซอว์ที่เขียนบอกให้เขารู้ว่าคุณกำลังท้องเลยดีกว่า รับรองว่าระหว่างที่เขามองคุณจะค่อย ๆ เห็นสีหน้าประหลาดใจออกมาเรื่อย ๆ จนมองได้ไม่มีเบื่อเลยล่ะ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;5. เล่นคำใบ้ตัวอักษร&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ลองเขียนบอกว่าคุณกำลังท้องแล้วตัดตัวอักษรแต่ละตัวออกมา ให้เขาค่อย ๆ เอามาประกอบกันจนออกมาเป็นคำเอง หรือจะตั้งโจทย์ปริศนาออกมาให้เขาหาคำใบ้แต่ละคำเรื่อย ๆ ก็เป็นวิธีที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน และน่าจะเหมาะกับหนุ่มที่ชอบเล่นเกมฝึกทักษะใช้สมองเป็นพิเศษเสียด้วยนะ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;6. เอารูปให้เขาดู&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากคุณไม่อยากพูดอะไรให้มากความ แต่อยากให้เขาเซอร์ไพรส์จากการรู้ด้วยตัวเอง อาจลองเอารูปผลการตรวจที่ได้จากหมอมาใช้เป็น screensaver บนจอคอมพิวเตอร์ หรือเอามาใช้เป็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็ได้ รับรองว่าเห็นแล้วเดี๋ยวเขาก็จะต้องข้องใจจนเอ่ยปากถามออกมาเองนั่นแหละ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทั้งนี้ หากคุณเป็นคนชอบเก็บภาพความประทับใจเอาไว้ย้อนดูกันเล่น&amp;nbsp; ๆ ระหว่างที่บอกอาจตั้งกล้องแอบเอาไว้เงียบ ๆ สักมุมหนึ่ง เพื่อถ่ายเก็บเอาไว้ให้ลูกได้ดูตอนที่เขาโตขึ้นด้วยก็น่ารักไปอีกแบบเหมือนกันนะคะ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://baby.kapook.com/เรื่องน่ารู้คุณแม่-53769.html</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/7702268982512618212/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2013/01/6.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7702268982512618212'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7702268982512618212'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2013/01/6.html' title='6 วิธีบอกคุณพ่อมือใหม่เรื่องเจ้าตัวน้อย'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-9058392296911436049</id><published>2012-11-21T08:51:00.000+07:00</published><updated>2012-11-21T08:51:17.272+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="000 วันสำคัญสุด ดูแลใกล้ชิดช่วยลูกฉลาดได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="1"/><title type='text'>&#39;1,000 วันสำคัญสุด&#39; ดูแลใกล้ชิดช่วยลูกฉลาดได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://www.dailynews.co.th/sites/default/files/imagecache/620x245/cover/167756.jpg&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;center&gt;
&amp;nbsp;&lt;/center&gt;
&lt;strong&gt;&#39;1,000 วันสำคัญสุด&#39; ดูแลใกล้ชิดช่วยลูกฉลาดได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ตอกย้ำความมุ่งมั่นในการพัฒนามาตรฐานการรักษาและการบริการที่มีประสิทธิภาพด้านเด็ก ในโอกาสฉลองครบ 9 ปี และก้าวย่างสู่ปีที่ 10 ของ รพ.เด็กสมิติเวชศรีนครินทร์ โรงพยาบาลเอกชนเฉพาะสำหรับเด็กแห่งแรกในประเทศไทย ได้จัดกิจกรรมพิเศษเพื่อฉลองในโอกาสดังกล่าวตลอดเดือน พ.ย. และในวันเปิดงานได้รับพระกรุณาธิคุณจาก พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าโสมสวลี พระวรราชาทินัดดามาตุ เสด็จทรงเป็นประธาน เมื่อเร็ว ๆ นี้ สำหรับเหตุผลที่ รพ.เด็กสมิติเวชฯ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ให้ความสำคัญของการดูแลรักษาบุตรหลานวัยซน พญ.สุรางคณา เตชะไพฑูรย์ รอง ผอ.รพ.สมิติเวช ศรีนครินทร์ เผยว่า ลูกเป็นสิ่งมีค่ายิ่งสำหรับพ่อแม่ ที่ต้องเตรียมพร้อมในทุกด้าน เพราะชีวิตหนึ่งเจริญเติบโตขึ้นตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ซึ่งในเรื่องนี้สมาคมกุมารแพทย์อเมริการะบุว่า 1,000 วันสำคัญที่สุด นับตั้งแต่อยู่ในท้อง 9 เดือน ที่สมองเติบโตทุกส่วน บวกกับเวลาโตเป็นทารกและเด็กเล็กอีก 2 ปี เท่ากับ 1,000 วันพอดี เมื่อรู้ว่าตั้งครรภ์จำเป็นต้องมีสูตินารีแพทย์เป็นที่ปรึกษา&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;นอกจากนี้ในวันเปิดกิจกรรมยังจัดเสวนาจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ เกี่ยวกับการสร้างศักยภาพทางสมองให้ลูกน้อยในหัวข้อ “ความฉลาดเริ่มได้ตั้งแต่ในครรภ์” ไว้เป็นคำแนะนำให้ผู้ปกครองที่สนใจนำไปปฏิบัติ นพ.มฆวัน ธนะนันท์กูล จากศูนย์ผู้มีบุตรยาก รพ.เด็กสมิติเวชฯ กล่าวว่า เวลาผู้หญิงจะแต่งงานคิดแต่เรื่องจัดงานอย่างไร แต่หมออยากให้คิดไกลกว่านั้น โดยเฉพาะเรื่องการวางแผนมีลูก จะทำอย่างไรให้ลูกเกิดมาปลอดภัยจากโรคหรือความผิดปกติทางพันธุกรรมต่าง ๆ เรื่องที่ควบคุมได้ไม่ให้ลูกต้องเผชิญกับความเสี่ยงคือ การตรวจร่างกายทั้งพ่อและแม่หาโรคและพาหะ เช่น ธาลัสซีเมีย ไวรัสตับอักเสบบี ซิฟิลิส เอดส์ การสอบถามโรคทางพันธุกรรมจากญาติพี่น้อง การงดกินยาที่เป็นอันตรายต่อทารกที่อยู่ในครรภ์ งดการฉายรังสีหรือสัมผัสรังสี แม้แต่การไปเที่ยวต่างประเทศแล้วเจอเชื้อโรคแปลก ๆ ก็ไม่ควร นอกจากนี้ยังต้องระวังเรื่องสัตว์เลี้ยงด้วย เพราะอุจจาระมีพยาธิทำให้เด็กพิการได้ รวมทั้งการเจ็บป่วยระหว่างตั้งครรภ์ก็ต้องระวัง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;“ความหวังของพ่อแม่นอกจากลูกครบ 32 แล้ว ก็อยากให้ลูกเป็นเด็กเก่งและฉลาด ซึ่งความคาดหวังดังกล่าวสามารถทำได้จริง ไม่ต้องรอให้ธรรมชาติเป็นผู้กำหนด และเริ่มทำได้ตั้งแต่ก่อนตั้งครรภ์ โดยปรึกษาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญว่าก่อนท้องควรทำอย่างไร เช่น ฉีดวัคซีนป้องกันโรคหัดเยอรมันก่อนตั้งครรภ์ 3 เดือน ตรวจมะเร็งปากมดลูก อัลตราซาวด์หาเนื้องอกในกล้ามเนื้อมดลูก หรือถุงน้ำในรังไข่ เพราะถ้าเกิดท้องแล้วต้องผ่าตัดจะมีความเสี่ยงสูง ข้อแนะนำอีกอย่างคือให้คุณแม่กินโฟเลทวันละเม็ดจะช่วยลดอัตราเสี่ยงเรื่องระบบไขสันหลังและสมองพิการของลูก”&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ด้าน นพ.สุรเชษฐ์ อภินิลบงกช แพทย์สูตินารีผู้เชี่ยวชาญการดูแลหญิงตั้งครรภ์จากโรงพยาบาลเดียวกัน แนะนำว่า เมื่อรู้ว่าตั้งครรภ์ควรรีบฝากครรภ์กับแพทย์ที่เชี่ยวชาญ เนื่องจากหัวใจของกระบวนการฝากครรภ์คือการหาภาวะเสี่ยงให้เจอก่อนเหตุเกิด สถิติคนท้อง 100 คนแท้งก่อน 20 คน พอผ่านภาวะดังกล่าวมาได้ร้อยละ 10 จะมีอาการครรภ์เสี่ยงสูง ถ้าดูแลไม่เพียงพอคุณแม่อาจมีภาวะครรภ์เป็นพิษ เป็นอันตรายต่อแม่และเด็กในท้องได้ การฝากครรภ์ที่มีคุณภาพคือ การคัดกรองหาความเสี่ยงทั้งแม่และเด็ก ควรทำอัลตราซาวด์หนึ่งครั้งทุกไตรมาสการตั้งครรภ์ ครั้งแรกเพื่อตรวจให้รู้ว่าท้องกี่เดือน มีภาวะท้องนอกมดลูก ท้องลมหรือเปล่า สู่ไตรมาสที่ 2 ตรวจหาความผิดปกติทางโครงสร้างร่างกายและอวัยวะภายใน ส่วน 3 เดือนสุดท้ายรกเริ่มเสื่อมน้ำคร่ำเริ่มน้อย ต้องดูว่าไปขัดขวางพัฒนาการของเด็กหรือไม่ ถ้าอันตรายจำเป็นต้องผ่าออกจะดีกว่า.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;ที่มา&lt;br /&gt;http://www.dailynews.co.th/society/167756</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/9058392296911436049/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/1000.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/9058392296911436049'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/9058392296911436049'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/1000.html' title='&#39;1,000 วันสำคัญสุด&#39; ดูแลใกล้ชิดช่วยลูกฉลาดได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-8638288031703727929</id><published>2012-11-18T07:30:00.003+07:00</published><updated>2012-11-18T07:30:58.206+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เผย 7 ทักษะพื้นฐานที่พ่อแม่ยุคใหม่อาจไม่มีเวลาสอนลูก"/><title type='text'>เผย 7 ทักษะพื้นฐานที่พ่อแม่ยุคใหม่อาจไม่มีเวลาสอนลูก</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000014826001.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;เผย 7 ทักษะพื้นฐานที่พ่อแม่ยุคใหม่อาจไม่มีเวลาสอนลูก&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
อาจเป็นเพราะปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่ในยุคนี้ต้องเร่งทำงานหาเงินกันหนักขึ้นกว่าเดิมเพื่อให้ครอบครัวสามารถเดินหน้าต่อไปได้ แต่ท่ามกลางความบีบคั้นทางสังคมนั้นก็มีการสำรวจพบว่า บางกิจกรรมที่ดูจะเป็นเรื่องง่าย ๆ และพ่อแม่ในอดีตเคยเป็นผู้ถ่ายทอดทักษะให้กับลูก ๆ นั้น พ่อแม่สมัยนี้ไม่มีโอกาสและเวลาที่จะมาสอนลูก ๆ ของพวกเขาได้อีกต่อไปแล้ว &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จากการสำรวจความคิดเห็นของพ่อแม่ชาวอังกฤษกว่า 1,000 คนโดยเว็บไซต์ yano.co.uk พบว่า พ่อแม่ส่วนใหญ่อ้างเหตุผลหน้าที่การงานรัดตัวจนไม่สามารถมีเวลาว่างมาดูแลลูก ๆ ได้ อีกทั้งยังละเลยที่จะสอนพื้นฐานง่าย ๆ ในชีวิตให้กับลูกด้วย พื้นฐานเหล่านั้นได้แก่&lt;span style=&quot;color: red;&quot;&gt; การอ่านหนังสือกับลูก การสอนลูกเขียนหนังสือ การสอนลูกข้ามถนนอย่างปลอดภัย การสอนการนับเวลา การสอนขี่จักรยาน การสอนผูกเชือกรองเท้า และการเล่นวิ่งไล่จับนั่นเอง&lt;/span&gt; โดยพ่อแม่ทำงานยุคใหม่ยอมรับว่าชีวิตพวกเขายุ่งมากเกินกว่าจะมาจับงานที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ และพ่อแม่กว่าครึ่งหนึ่งเลยทีเดียวที่ต้องการผลักภาระการสอนทักษะเหล่านั้นให้กับครู และโรงเรียนเป็นผู้รับผิดชอบแทน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ไม่เพียงเท่านั้น พ่อแม่ถึง 3 ใน 5 ยังเผยด้วยว่า พวกเขาเหนื่อยกับงานเกินกว่าจะสอนลูกแปรงฟัน อ่านหนังสือกับลูก และสอนถึงการข้ามถนนอย่างปลอดภัยให้ลูกด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ขณะที่งานบ้านเช่น การซักผ้า ทำความสะอาดบ้านกลับได้รับความสำคัญเหนือกว่า โดยพ่อแม่ 6 ใน 10 ยอมรับว่า การทำงานบ้านสำคัญกว่าการสอนลูกแต่งตัวเสียอีก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อย่างไรก็ดี ทักษะที่พ่อแม่ยุคนี้ต้องการให้ลูกมีมากที่สุดสามอันดับแรกคือ การอ่าน การเขียน และการข้ามถนนอย่างปลอดภัย โดยพ่อแม่เกือบครึ่ง (47 เปอร์เซ็นต์) ยอมรับว่า หน้าที่เหล่านั้นส่วนหนึ่งได้คุณครูที่โรงเรียนช่วยสอนมาบ้างแล้ว และถึงมันจะไม่เพียงพอ แต่ก็ยังดีกว่ารอให้พ่อแม่มาสอน ซึ่งทางผู้สำรวจเผยด้วยว่า มีพ่อแม่กว่าครึ่งทีเดียวที่รู้สึกผิดจากปัญหาดังกล่าว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แอน-มารี แมคคิมม์ ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ Yano เผยว่า&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &quot;เรามาถึงยุคที่พ่อแม่มีชีวิตที่ยุ่งมากจนไม่มีเวลาให้กับลูก ๆ แถมคนเป็นพ่อแม่เองยังหลงแข่งขันกับสังคมนอกบ้าน เช่น ต้องมีบ้านหลังใหญ่ ๆ มีเฟอร์นิเจอร์พร้อมมูล บ้านเป็นระเบียบเรียบร้อย รวมถึงการมีลูกที่ฉลาดและสามารถพาไปอวดใครต่อใครได้ จึงจะถือว่าตนเองเป็นพ่อแม่ที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงที่พ่อแม่กลุ่มนี้จะหลงไปกับสิ่งนอกกายจนลืมที่จะดูแลลูก และพัฒนาลูกในสิ่งที่จำเป็นต่อชีวิตพวกเขา&quot;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สำหรับประเทศไทย อย่าปฏิเสธว่าเราไม่ได้เดินตามกระแสข้างต้น เพราะคนเป็นพ่อแม่ทั้งหลายต่างทราบดีกว่า ครอบครัวของไทยเองก็เผชิญกับการบีบคั้นจากภาวะดังกล่าวไม่แตกต่างกัน ซึ่งถือเป็นเรื่องน่าเศร้า และควรได้รับการหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็นสำคัญลำดับต้น ๆ ของการพัฒนาประเทศเลยทีเดียว เพราะอย่าลืมว่า เด็กจำเป็นต้องมีทักษะเพื่อการมีชีวิตรอดในโลกใบนี้ และหากคนที่รักพวกเขามากที่สุดอย่างพ่อแม่ยังไม่มีเวลา สุดท้าย เราจะได้ประชากรแบบใดมาอยู่ร่วมกันในอนาคต คงไม่ยากที่จะคาดเดา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000140598</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/8638288031703727929/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/7.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/8638288031703727929'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/8638288031703727929'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/7.html' title='เผย 7 ทักษะพื้นฐานที่พ่อแม่ยุคใหม่อาจไม่มีเวลาสอนลูก'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-7364556557403063034</id><published>2012-11-14T07:36:00.002+07:00</published><updated>2012-11-14T07:36:05.924+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เผย 3 ต้นเหตุ ชีวิตขี้เกียจตัวเป็นขน ของเด็กยุค 2012"/><title type='text'>เผย 3 ต้นเหตุ “ชีวิตขี้เกียจตัวเป็นขน” ของเด็กยุค 2012</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000014536101.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;เผย 3 ต้นเหตุ “ชีวิตขี้เกียจตัวเป็นขน” ของเด็กยุค 2012&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
เป็นสิ่งที่พบเห็นจนชินตาของผู้ที่อยู่ในเมืองหลวง หรือหัวเมืองใหญ่ๆ กับภาพของเด็กเล็กที่นั่งอยู่ในรถเข็นคันกะทัดรัด แม้จะมาพร้อมพ่อแม่ผู้ปกครอง หรือพี่เลี้ยง แต่บางครั้งเด็กก็อาจไม่มีโอกาสเดิน หรือลงมาคลานกับพื้นแต่อย่างใด กิจกรรมที่ทำได้บนรถเข็นคันเล็กๆ อาจมีเพียงการนั่งนิ่งๆ และหันมองบางสิ่งบางอย่างที่เด็กคิดว่าน่าสนใจ และใครๆ ต่างก็เห็นว่าดีที่เด็กอยู่เป็นที่เป็นทาง แต่หารู้ไม่ว่า ไลฟ์สไตล์ดังกล่าวนี้กำลังสร้างเด็กพันธุ์ใหม่ที่มีพัฒนาการทางร่างกายถดถอยลง! &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; โดยการศึกษาจาก The Institute for Neuro-Physiological Psychology ในเมืองเชสเตอร์ ที่ได้ทำการทดสอบความสามารถทางร่างกายของเด็ก 60 คน (อายุ 4-5 ปี) ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในเวสต์มิดแลนด์ พบว่า 1 ใน 3 ของเด็กกลุ่มนี้ประสบปัญหาไม่สามารถปฏิบัติในสิ่งที่นักวิจัยขอให้ทำ เช่น การยืนทรงตัวบนขาข้างเดียว 3 วินาที หรือการคลานในระยะทางสั้นๆ ได้อย่างที่ควรจะเป็น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากพิจารณาจากวิถีชีวิตของเด็กกลุ่มนี้ พบว่า มี 3 ปัจจัยที่ส่งผลอย่างมาก ได้แก่ การนั่งในรถเข็นเด็ก - คาร์ซีท, การรับชมรายการทีวี - เล่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และการเรียนที่มุ่งเน้นผลการเรียนมากเกินไป&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คำอธิบายก็คือ เพราะการใช้เวลาอยู่นิ่งๆ ในรถเข็น หรือนั่งนิ่งๆ หน้าจอทีวี ฯลฯ มากเกินไปส่งผลต่อร่างกายของเด็กๆ ที่เรารักในด้านต่างๆ เช่น ทำให้กล้ามเนื้อไม่พัฒนา ไม่สามารถมีสมาธิจดจ่ออยู่กับสิ่งใดๆ ได้นาน และทำให้การละเล่นสนุกๆ ที่พ่อแม่เคยเล่นสมัยเด็กอย่างวิ่งไล่จับ วิ่งเปี้ยว กระโดดยาง กระต่ายขาเดียว ฯลฯ เด็กยุครถเข็นอาจไม่มีกล้ามเนื้อแข็งแรงพอจะเล่น หรือสนุกไปกับมันได้เหมือนยุคพ่อแม่อีกแล้วก็เป็นได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นอกจากนั้น นักวิจัยยังได้ให้เหตุผลว่า อุปกรณ์เหล่านี้ทำให้เด็กขาดโอกาสที่จะปีนป่ายซุกซนตามประสาเด็ก เช่น การวิ่ง กระโดด ม้วนตัว กลิ้งไปมา คลาน ซึ่งสามารถช่วยพัฒนากล้ามเนื้อไปอย่างน่าเสียดาย และอาจส่งผลถึงการเรียนของเด็กในอนาคตด้วย แต่ส่วนหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะพ่อแม่สมัยนี้ห่วงเรื่องความปลอดภัย เกรงว่า ลูกจะได้รับบาดเจ็บจากการหกล้ม ตกจากที่สูง จึงคอยห้ามลูกอยู่เรื่อย ๆ หรือหาเครื่องมือที่ช่วยให้ลูกอยู่นิ่งๆ มาใช้เพื่อจะได้มั่นใจว่าลูกจะปลอดภัยที่สุดนั่นอง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ขณะที่อีกต้นเหตุของการทำให้เด็กไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างเพียงพอ ก็คือ การแข่งขันด้านผลการเรียนของพ่อแม่ผู้ปกครอง ทัศนคติเช่นนี้ทำให้เด็กมีชั่วโมงเรียนมากขึ้น รวมถึงต้องนั่งทำการบ้านมากขึ้น จึงขาดโอกาสเล่นตามประสาเด็กไปนั่นเอง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000137849</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/7364556557403063034/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/3-2012.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7364556557403063034'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7364556557403063034'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/3-2012.html' title='เผย 3 ต้นเหตุ “ชีวิตขี้เกียจตัวเป็นขน” ของเด็กยุค 2012'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-5063210988982559649</id><published>2012-11-14T07:33:00.002+07:00</published><updated>2012-11-14T07:33:12.898+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ฝึก 9 ข้อ สอนลูกรับมือภัยร้ายในชีวิตประจำวัน"/><title type='text'>ฝึก 9 ข้อ สอนลูกรับมือภัยร้ายในชีวิตประจำวัน</title><content type='html'>&lt;b&gt;ฝึก 9 ข้อ สอนลูกรับมือภัยร้ายในชีวิตประจำวัน&lt;/b&gt;/สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ดูเหมือนสถานการณ์ภัยร้ายในยุคปัจจุบันจะเพิ่มมากขึ้น และมีแนวโน้มจะทวีความรุนแรงทุกขณะ และกลุ่มที่มีความเสี่ยงมากที่สุดก็หนีไม่พ้นเด็กและสตรีที่มักกลายเป็นเหยื่อของภัยร้ายในชีวิตประจำวัน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ท่ามกลางสถานการณ์ข่าวร้ายๆ ที่เกิดขึ้นทุกวี่วัน จึงอยากชวนพ่อแม่ ผู้ปกครองหันมาตระหนักถึงความสำคัญในการปกป้อง ดูแล และป้องกันไม่ให้ลูกหลานของเราตกเป็นเหยื่อของภัยร้ายในชีวิตประจำวัน ซึ่งต้องเริ่มอย่างจริงจังได้แล้ว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; พ่อแม่ควรเตรียมตัวและรับมืออย่างไร ? &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการแรก – สอนให้ลูกเข้าใจถึงเรื่องความปลอดภัย และไม่ปลอดภัยในชีวิตประจำวัน อย่าคิดว่าลูกเล็กเกินไปไม่เข้าใจ แต่ให้ดูวัยของเขาและสอนให้เหมาะกับวัย ให้ลูกได้เรียนรู้อย่างเหมาะสม และฝึกให้ลูกระมัดระวังตัว ถ้าเป็นเด็กเล็ก ต้องฝึกไม่ให้ลูกไปกับคนแปลกหน้าหรือรับของจากคนแปลกหน้า ฝึกลูกปฏิเสธให้เป็น หรือสอนให้ลูกได้เรียนรู้ว่าในสังคมมีทั้งคนดีและไม่ดี ฯลฯ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่สอง – เมื่อลูกเริ่มโต ควรสอนให้ลูกเรียนรู้เรื่องการป้องกันตัวเอง เรียนรู้ศิลปะการป้องกันตัว อาจหยิบยกสถานการณ์ให้ลูกคิดตามก็ได้ เช่น ถ้าเกิดสถานการณ์เช่นนี้ ลูกจะทำอย่างไร และชวนกันคิดต่อไปเรื่อยๆ ด้วยการสมมติสถานการณ์ที่อาจเป็นข่าวด้วยก็ได้ อย่าคิดว่าไม่มีทางเกิดขึ้นกับลูกเราเด็ดขาด แต่ควรสอนให้ลูกได้เรียนรู้ว่ามันอาจเกิดขึ้นกับเราก็ได้ แล้วถ้าเกิดขึ้นเราควรทำอย่างไรต่างหาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่สาม – ฝึกให้ลูกเป็นเด็กสังเกตสิ่งรอบตัว ต้องยอมรับว่า เด็กในยุคสมัยก่อน เป็นเด็กที่มีความสังเกตสิ่งรอบตัวมากกว่าเด็กในยุคปัจจุบัน เพราะเด็กยุคนี้มักจะหมกมุ่นอยู่กับเทคโนโลยี เวลาอยู่ในที่สาธารณะหรืออยู่บนรถ เรียกว่าแทบจะทุกหนทุกแห่ง เราจะเห็นเด็กจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือ และไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ซึ่งทำให้บรรดาพวกมิจฉาชีพสบโอกาสในการทำสิ่งไม่ดีได้ง่าย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่สี่ – ฝึกให้ลูกจดจำสิ่งต่างๆ ที่จำเป็น ทั้งโทรศัพท์ของพ่อแม่ ผู้ปกครอง หรือจำสถานที่ตั้งของบ้าน รวมไปถึงฝึกการจดจำสถานที่ใกล้เคียงกับสถานที่สำคัญ เผื่อว่าเกิดเหตุการณ์ใด แล้วสามารถบอกจุดต่างๆ ได้ เช่น จดจำชื่อซอยบ้านตัวเอง วิธีสังเกต หรือเวลาขึ้นรถแท็กซี่ควรจะจดหรือจำหมายเลขทะเบียนรถ และมองหน้าคนขับรถว่ามีจุดสังเกตใดที่จดจำได้ง่าย เมื่อฝึกเรื่อยๆ เด็กก็จะเรียนรู้และหมั่นจดจำได้โดยอัตโนมัติ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่ห้า – ฝึกให้ลูกมีสติ เพราะเวลาเกิดเหตุใดขึ้นมา ถ้าขาดสติ ก็จะไม่สามารถแก้ปัญหาใดๆ ได้ หรืออาจจะเป็นอันตรายด้วยซ้ำ ยกตัวอย่าง กรณีที่เคยเกิดขึ้นเมื่อต้นปีที่โจรขโมยรถแล้วไม่รู้ว่ามีเด็กนอนอยู่ท้ายรถ แต่เด็กคนนั้นตั้งสติได้ดีมาก รีบปรับโทรศัพท์มือถือจากเสียงเป็นสั่นทันที เพราะรู้ว่าเดี๋ยวแม่ต้องโทรเข้ามาหาตัวเองแน่ แล้วใช้วิธีส่งข้อความหาแม่ว่าตอนนี้โจรขับรถผ่านที่ใดบ้าง และอาศัยช่วงที่โจรจอดรถ รีบวิ่งลงไปที่ร้านค้า แล้วแจ้งให้คนช่วยเหลือ จนสามารถรอดปลอดภัยได้ ตรงกันข้าม ถ้าเด็กคนนี้ขาดสติ เมื่อเห็นโจรขโมยรถแล้วเกิดร้องตะโกน เพราะกลัว เมื่อโจรเห็นก็อาจกลายเป็นอันตรายได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่หก – ฝึกให้ลูกระมัดระวังในการรับสื่อ อย่าปล่อยให้ลูกดูทีวีโดยลำพัง พ่อแม่ควรจะอยู่ด้วยและอรรถาธิบายให้ลูกเข้าใจ โดยคำนึงถึงวัยของลูกเป็นหลัก ถ้าเด็กเล็กก็อธิบายแบบง่ายๆ ถ้าเด็กโตขึ้นมาหน่อยก็สามารถอธิบายได้ซับซ้อนมากขึ้น และเพิ่มความระมัดระวังและการสังเกตเข้าไปด้วย ถ้าเป็นกลุ่มวัยรุ่น ก็ถือโอกาสแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับลูก รวมถึงให้ลูกมีส่วนร่วมในการเสนอแนะด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่เจ็ด – ฝึกให้ลูกช่วยกันดูแลความปลอดภัยในโรงเรียนของตัวเอง ถ้าเห็นอะไรผิดสังเกตบอกให้ลูกแจ้งคุณครูทันที รวมไปถึงการเอาตัวรอดจากภัยธรรมชาติจากบทเรียนที่โรงเรียนก็เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องอธิบายให้ลูกฟังว่า ลูกควรตั้งใจเรียนและพยายามจดจำ ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งอาจได้นำมาใช้จริง ดังเช่นกรณีที่เคยเกิดไฟไหม้ที่โรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองพัทยา และมีคุณแม่ชาวต่างชาติคนหนึ่งให้สัมภาษณ์ว่าเธอรอดชีวิตมาได้ เพราะลูกสาววัยอนุบาลของเธอ ที่บอกว่าให้คลานต่ำๆ เวลาเกิดเพลิงไหม้ เพราะคุณครูที่โรงเรียนสอนมา และเธอก็ทำตาม จนกระทั่งมีเจ้าหน้าที่มาช่วยเหลือสองแม่ลูกในที่สุด&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่แปด – ฝึกให้เห็นความสำคัญของชุมชน ชีวิตจากนี้ไปต้องคิดถึงเพื่อนบ้าน ต้องสร้างชุมชนให้เข้มแข็งให้ได้ เพราะที่ผ่านมา เราใช้ชีวิตประหนึ่งตัวใครตัวมัน บ้านใครบ้านมัน ธุระไม่ใช่ แต่หากเราสร้างชุมชนให้เกิดขึ้นอย่างแข็งแกร่ง เราก็จะช่วยกันเป็นหูเป็นตา หากพบเห็นอะไรผิดปกติ ก็ต้องบอกกัน ช่วยเหลือกัน เพราะเมื่อเกิดภัยร้าย ก็จะช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้ อย่าหวังหรือรอการดูแลจากภาครัฐอย่างเดียว เพราะไม่มีทางจะดูแลทั่วถึงอย่างแน่นอน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการสุดท้าย – สร้างจิตสำนึกต่อส่วนรวมให้เกิดขึ้นกับลูกหลานของเรา ถ้าเห็นภัยใดๆ ต่อหน้าต่อตา ควรสอนให้ลูกรู้จักขอความช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ดูดายกับความไม่ถูกต้อง หรือถ้ามีโอกาสใดที่จะช่วยเหลือผู้อื่นได้ก็ควรลงมือ แต่ก็ต้องระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยของตัวเองด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทั้ง 9 ประการเป็นเรื่องที่พ่อแม่ ผู้ปกครองควรฝึกลูกให้ระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยตั้งแต่เล็ก เพราะภัยร้ายในชีวิตประจำวันมีอยู่รอบตัว ปัจจุบันสภาพสังคมเปลี่ยนแปลงไปมาก ฉะนั้น การเรียนรู้ การรับมือ และเตรียมป้องกันภัยร้ายในหลากหลายรูปแบบก็จำเป็นที่จะต้องปรับเปลี่ยนตามไปด้วย ต้องรู้เท่าทันภัยร้ายที่ซับซ้อนมากขึ้นนั่นเอง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทักษะเรื่องความปลอดภัยในชีวิตของเด็กบ้านเรายังต่ำมาก เพราะส่วนหนึ่งซึ่งเป็นส่วนใหญ่ก็คือค่านิยมและทัศนคติของพ่อแม่ยังคงเน้นเรื่องการเรียนวิชาการของลูกเป็นเรื่องแรกเสมอ ลองคิดดูว่าถ้าลูกเราเรียนเก่งมาก แต่ตกเป็นเหยื่อของมิจฉาชีพ หรือไม่สามารถป้องกันตัวเองเมื่อภัยมาถึงตัว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แล้วคุณจะรู้สึกอย่างไรเมื่อถึงเวลานั้น..!!!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000137836</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/5063210988982559649/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/9.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5063210988982559649'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5063210988982559649'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/9.html' title='ฝึก 9 ข้อ สอนลูกรับมือภัยร้ายในชีวิตประจำวัน'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-5277125681366447543</id><published>2012-11-14T07:30:00.000+07:00</published><updated>2012-11-14T07:30:46.228+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="กล้องส่งลูกเข้านอน สิ่งประดิษฐ์น่าสนใจไอเดียคุณพ่อ"/><title type='text'>“กล้องส่งลูกเข้านอน” สิ่งประดิษฐ์น่าสนใจไอเดียคุณพ่อ</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;strong&gt;“กล้องส่งลูกเข้านอน” สิ่งประดิษฐ์น่าสนใจไอเดียคุณพ่อ&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000014591301.JPEG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000014591301.JPEG&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; border=&quot;0&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot;&gt;
&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;
&lt;td align=&quot;center&quot; valign=&quot;top&quot;&gt;
&lt;table border=&quot;0&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; style=&quot;width: 400px;&quot;&gt;
&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;
&lt;td align=&quot;left&quot; class=&quot;Image&quot; valign=&quot;baseline&quot;&gt;คุณพ่อนักประดิษฐ์และครอบครัว 
(ภาพในแท็บเล็ตเป็นภาพการนอนของลูก ๆ 
ที่กล้องถ่ายและส่งสัญญาณมาได้)&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;
&lt;td align=&quot;center&quot; height=&quot;5&quot; valign=&quot;top&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;5&quot; src=&quot;http://www.manager.co.th/images/blank.gif&quot; width=&quot;1&quot; /&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;b&gt;Rupert Plumridge วัย 35 ปี 
จาก Bristol 
กลายเป็นคุณพ่อนักประดิษฐ์ที่สามารถพัฒนาเครื่องมือสานสัมพันธ์ครอบครัวที่ช่วยให้เขาสามารถ 
“มองเห็น” 
ลูกน้อยได้ไม่ว่าตนเองอยู่ที่ไหนก็ตาม&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       โดยผลงานการประดิษฐ์นี้ 
เป็นการใช้กล้องเว็บแคมที่สามารถถ่ายภาพในเวลากลางคืนได้ร่วมกับอุปกรณ์ประเภทแท็บเล็ตพีซี 
สมาร์ทโฟน หรือ แลปท็อป 
โดยเว็บแคมนี้สามารถปรับหันซ้ายขวาได้ผ่านการควบคุมในระยะไกลจากผู้ใช้ 
อีกทั้งยังมีลำโพงติดตั้งมาด้วย ดังนั้น 
เขาและภรรยาจึงสามารถอ่านนิทานให้ลูกฟังก่อนนอนได้แม้ตัวพ่อแม่จะไม่ได้อยู่ที่บ้านกับลูกน้อยในคืนนั้น&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       สำหรับแรงบันดาลใจในการพัฒนามาจากผู้เป็นพ่อไม่ถูกใจอุปกรณ์ที่มีวางจำหน่ายในท้องตลาด 
จึงเริ่มพัฒนาขึ้นมาใช้เอง โดยเขาเริ่มทดลองทำตั้งแต่ปี 2010 และสำเร็จในที่สุด 
คิดเป็นต้นทุนในการพัฒนาที่ 50 ปอนด์&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       “ด้วยเครื่องมือนี้ 
ผมสามารถดูภาพของลูก ๆ จากที่ไหนในโลกก็ได้ผ่านโทรศัพท์มือถือ 
ขอเพียงมีสัญญาณของผู้ให้บริการเครือข่าย หรือเมื่อสัปดาห์ที่แล้วผมไปลอนดอน 
ผมก็สามารถส่งลูกๆ เข้านอนได้”&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       &lt;span style=&quot;color: #990000;&quot;&gt;“บางคนอาจจะคิดว่า สิ่งประดิษฐ์นี้อาจไปละเมิดความเป็นส่วนตัวของลูก 
แต่สำหรับผม มันคือเครื่องมือที่ทำให้พ่อคนหนึ่งมั่นใจได้ว่า ลูกๆ 
นอนหลับอย่างปลอดภัยเท่านั้นเอง ซึ่งการใช้งานเว็บแคมนั้นอาจมีแสงออกมาบ้าง 
แต่สำหรับลูกสาวก็ไม่ได้กลัว เพราะมันคือแสงที่ทำให้เธอรู้ว่า 
พ่อและแม่เฝ้ามองดูเธออยู่”&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       สำหรับผลงานการประดิษฐ์นี้ 
ทางคุณพ่อเจ้าของไอเดียได้พัฒนาออกมาสู่ท้องตลาดแล้ว 
โดยประกอบด้วยกล้องเวบแคมที่สามารถควบคุมได้จากระยะไกล 
และสามารถมองเห็นได้ในเวลากลางคืน ซึ่งจะเชื่อมต่อเข้ากับระบบอินเทอร์เน็ตในบ้าน 
เช่น WiFi ส่วนสัญญาณที่กล้องส่งออกมานั้นจะสามารถรับชมได้ผ่านทางเบราเซอร์ 
หรือซอฟต์แวร์มีเดีย 
อื่นๆ&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       “มันมีประโยชน์มากกว่าตรงที่มันไม่ได้เป็นภาพขนาดจิ๋วที่คุณต้องเพ่งมอง 
แต่นี่คุณสามารถดูบนจอขนาดใดก็ได้ที่คุณมี 
และในที่ใดก็ได้ที่คุณต้องการประโยชน์ของมัน คือ หากคุณต้องไกลบ้าน 
และต้องการเห็นหน้าลูก มันสามารถช่วยได้” คุณพ่อนักประดิษฐ์ 
กล่าวทิ้งท้าย&lt;br /&gt;       &lt;br /&gt;       อย่างไรก็ดี 
ลำโพงที่มากับตัวกล้องนั้นยังมีระบบเสียงที่ไม่ดีพอ 
และหากต้องถ่ายทอดสัญญาณเสียงจากระยะไกลอาจทำให้เสียงของคุณพ่อคุณแม่กลายเป็นเสียงที่น่ากลัวได้เช่นกัน&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000138379</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/5277125681366447543/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/blog-post_14.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5277125681366447543'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5277125681366447543'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/blog-post_14.html' title='“กล้องส่งลูกเข้านอน” สิ่งประดิษฐ์น่าสนใจไอเดียคุณพ่อ'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-6933947186777275751</id><published>2012-11-13T07:38:00.002+07:00</published><updated>2012-11-13T07:38:33.191+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เด็กตายจากปอดบวม"/><title type='text'>อึ้ง! ทุก 20 วิ มีเด็กตายจากปอดบวม 1 คน</title><content type='html'>&lt;strong&gt;อึ้ง! ทุก 20 วิ มีเด็กตายจากปอดบวม 1 คน&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
อึ้ง! ทุก 20 วินาที จะมีเด็กตายจากปอดบวม 1 คน มากกว่าเอดส์ มาลาเรีย และหัดรวมกัน ไทยเร่งรณรงค์ให้ความรู้ป้องกัน แนะมีไข้สูงเกิน 3 วันควรพาไปพบแพทย์ ก่อนเสี่ยงเชื้อลุกลามจนเป็นโรคหูชั้นกลางอักเสบ&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วันนี้ (12 พ.ย.) ที่คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล ศ.เกียรติคุณ นพ.ธีรชัย ฉันทโรจน์ศิริ ที่ปรึกษาชมรมโรคระบบหายใจและเวชบำบัดวิกฤตในเด็กแห่งประเทศไทย และอาจารย์พิเศษโรคระบบหายใจ รพ.รามาธิบดี กล่าวระหว่างแถลงข่าวรณรงค์ “วันปอดบวมโลก 2012” ว่า ปัจจุบันโรคปอดบวมเป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับ 1 ของเด็กอายุต่ำกว่า 5 ขวบทั่วโลก จากข้อมูลขององค์การอนามัยโลก (WHO) พบว่า เด็กเล็กทั่วโลกเสียชีวิตจำนวน 20 ล้านคนต่อปี โดยเสียชีวิตด้วยโรคปอดบวมมากถึงร้อยละ 18 หรือประมาณ 1.5 ล้านคนต่อปี หรือประมาณ 1 คนต่อ 20 วินาที ซึ่งมากกว่าอัตราการเสียชีวิตจากโรคเอดส์ มาลาเรีย และโรคหัดรวมกัน และยังพบด้วยว่าร้อยละ 99 ของเด็กที่เสียชีวิตอยู่ในประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งรวมถึงประเทศไทยด้วย&lt;br /&gt;
ศ.เกียรติคุณ นพ.ธีรชัย กล่าวอีกว่า WHO ได้จับมือกับองค์กรพันธมิตรวันปอดบวมโลก (World Pneumonia Day Coalition) จัดรณรงค์ “วันปอดบวมโลก” (World Pneumonia Day) โดยรณรงค์ให้ทุกประเทศให้ความรู้ในการป้องกัน เพื่อลดจำนวนเด็กเสียชีวิต ซึ่งในปีนี้ WHO เน้นรณรงค์ในเรื่อง “Fight Pneumonia, Save a Child” สำหรับประเทศไทยได้มีการรณรงค์ป้องกันโรคปอดบวมในเด็กเล็กมาอย่างต่อเนื่อง แต่พ่อแม่บางคนคิดว่าโรคปอดบวมเป็นโรคที่ไม่อันตราย และละเลยการป้องกัน จึงทำให้อัตราการเสียชีวิตและพิการไม่ลดลง&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “โรคปอดบวมมักพบการแพร่ระบาดหนักในช่วงอากาศเปลี่ยนแปลงและหนาวเย็น พ่อแม่ที่มีลูกอายุต่ำกว่า 5 ขวบ ควรเฝ้าระวังเป็นพิเศษ หากมีอาการไข้หวัด ไอจาม มีไข้นานเกิน 3 วัน น้ำมูกไหล ต้องรีบพบแพทย์ แต่หากปล่อยให้เป็นหวัดเรื้อรัง เชื้ออาจแพร่กระจายไปยังหูชั้นกลางและปอดได้ และอาจเกิดการติดเชื้อกลายเป็นโรคหูชั้นกลางอักเสบ โรคปอดบวมรุนแรง โรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ และโรคติดเชื้อในกระแสเลือด” ศ.เกียรติคุณ นพ.ธีรชัย กล่าว&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ศ.เกียรติคุณ นพ.ธีรชัย กล่าวด้วยว่า โรคปอดบวมจะมีความรุนแรงเพิ่มขึ้นในเด็กเล็กอายุต่ำกว่า 5 ปี ที่มีภาวะภูมิคุ้มกันบกพร่อง รวมถึงเด็กที่อยู่รวมกันในสถานที่ที่หนาแน่น เช่นโรงเรียนอนุบาล ด้านเด็กเล็กโดยเฉพาะในทารกที่ไม่สามารถพูดหรือบอกอาการได้ ผู้ปกครองสังเกตอาการจากอัตราการหายใจ ซึ่งในเด็กเล็กอายุกว่า 1 ปี หายใจเร็วมากกว่า 50 ครั้งต่อนาที และเด็กเล็กที่อายุมากกว่า 1 ปี หายใจเร็วกว่า 40 ครั้งต่อนาที หรือหายใจหอบจนซี่โครงบุ๋ม หายใจมีเสียงวี๊ดๆ ให้สงสัยว่าเด็กอาจเป็นโรคปอดบวม นอกจากนี้อาจจะมีไข้สูง ไม่กินนม และอาจจะมีอาการชักด้วย&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; รศ.พญ.อัจฉรา ตั้งสถาพรพงษ์ กุมารแพทย์โรคติดเชื้อ รพ.ธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ กล่าวว่า ผู้ปกครองควรดูแลบุตรหลานที่มีอายุต่ำกว่า 5 ปีอย่างใกล้ชิด ในช่วงที่อากาศเปลี่ยน เพราะโรคปอดบวมรุนแรงเกิดจากเชื้อนิวโมคอคคัส และเชื้อเอ็นทีเอชไอ ซึ่งเชื้อทั้ง 2 ชนิดนี้ยังเป็นสาเหตุของโรคหูชั้นกลางอักเสบได้ เพาะจากสถิติพบว่าเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 3 ปีมากถึงร้อยละ80 มีโอกาสเป็นโรคหูชั้นกลางอักเสบอย่างน้อย 1 ครั้ง ซึ่งหากในรายที่เป็นรุนแรงอาจทำให้เกิดเป็นเยื่อแก้วหูทะลุ และเมื่อไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง จะเกิดเป็นหูชั้นกลางอักเสบเรื้อรัง มีหนองไหลออกจากหู และอาจทำให้สูญเสียการได้ยินได้ นอกจากนี้การอักเสบของหูยังสามารถลุกลามไปยังอวัยวะข้างเคียง เกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น เยื่อสมองอักเสบ และฝีในสมอง&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; รศ.พญ.อัจฉรา กล่าวอีกว่า พ่อแม่ควรให้ความสำคัญในการป้องกันโรคหูอักเสบในเด็กเล็ก ซึ่งเป็นโรคที่สังเกตได้ยาก หากปล่อยจนเป็นโรคหูชั้นกลางอักเสบอาจทำให้มีผลกระทบด้านการสื่อสารของเด็กในระยะยาว ทั้งนี้ โรคหูชั้นกลางอักเสบในเด็กเล็กสังเกตได้จาก เด็กมีการร้องกวน งอแง เอามือจับหูบ่อยๆ หรือเอานิ้วแยงหูหรือไม่ยอมให้ผู้ปกครองจับบริเวณหู ควรนำเด็กไปพบแพทย์เพื่อการรักษาที่ถูกต้อง อย่างไรก็ตาม การป้องกันที่ดีที่สุดคือ การเลี้ยงดูเด็กให้มีสุขภาพแข็งแรง รับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ ในทารกควรเลี้ยงด้วยนมแม่ ทำร่างกายให้อบอุ่นอยู่เสมอ และสอนให้เด็กรู้จักกับสุขอนามัยที่ถูกต้อง รวมทั้งการฉีดวัคซีนต่างๆ ที่จะช่วยเสริมภูมิคุ้มกันได้ โดยในประเทศไทยวัคซีนไอพีดี ปอด-หูอักเสบยังเป็นวัคซีนทางเลือกเพราะยังเป็นวัคซีนที่มีความใหม่อยู่&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อนึ่ง ข้อมูลจากสำนักระบาดวิทยา กรมควบคุมโรค ตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม-4 พฤศจิกายน 2555 พบผู้ป่วย 168,490ราย เสียชีวิต 1,074 ราย กลุ่มอายุ 65 ปีพบประมาณร้อยละ 24.1 อายุ 1 ปีพบร้อยละ 12.27 อายุ 2 ปีพบร้อยละ 8.43 ทั้งนี้ จังหวัดที่มีอัตราป่วยต่อแสนประชากรสูงสุด คือแม่ฮ่องสอน พบ 553.24 รายต่อแสนประชากร ฉะเชิงเทรา 542.17 รายต่อแสนประชากร รองลงมาคือ ตาก อ่างทอง และเชียงราย&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9550000138244</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/6933947186777275751/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/20-1.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6933947186777275751'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6933947186777275751'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/20-1.html' title='อึ้ง! ทุก 20 วิ มีเด็กตายจากปอดบวม 1 คน'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-7443424488876891788</id><published>2012-11-07T00:17:00.001+07:00</published><updated>2012-11-07T00:17:26.057+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="IQ ดี EQ สูง ปั้นที่หนึ่งได้ไม่ยาก"/><title type='text'>IQ ดี EQ สูง ปั้นที่หนึ่งได้ไม่ยาก</title><content type='html'>&lt;br /&gt;&lt;!-- Main --&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://img.kapook.com/u/pimor/baby%201/01_11.jpg&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;IQ ดี 
EQ สูง ปั้นที่หนึ่งได้ไม่ยาก&lt;/b&gt; (M&amp;amp;C แม่และเด็ก)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;IQ (Intellingence 
Quotient) ความสามารถทางเชาวน์ปัญญาหรือความฉลาดในการเรียนรู้ ส่วน EQ (Emotional 
Quotient) ความสามารถในการพัฒนาอารมณ์และสังคม เป็นความฉลาดในการแยกแยะ ควบคุม 
และจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง ซึ่งการที่อยู่ในโลกเร่งด่วนและเคร่งเครียดอย่างนี้ 
การปั้น IQ และ EQ ดี ๆ ให้ลูก ก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยค่ะ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เตรียมพร้อมรับ 
IQ–EQ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เด็กที่มีการเตรียมพร้อมพัฒนาการด้านต่าง ๆ อย่างดี 
จะเรียนรู้และเข้าใจสิ่งต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว 
ซึ่งเราสามารถใช้ความอยากรู้อยากเห็นมาช่วยเตรียมความพร้อมให้ลูกได้&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;รู้จักช่วยเหลือตัวเอง 
หัดให้เขารู้จักช่วยเหลือตัวเองตามวัยอย่างเหมาะสม 
เมื่อเขาทำสำเร็จก็จะเกิดความเชื่อมั่นและภาคภูมิใจ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;การควบคุมอารมณ์และรู้จักรอคอย 
อย่าใส่ใจกับพฤติกรรมไม่ดีของลูก 
แต่ต้องคอยตักเตือนด้วยเหตุผลไม่ให้ลูกทำพฤติกรรมอย่างนั้นอีก 
รวมทั้งชมเชยลูกเมื่อเขาแสดงออกอย่างเหมาะสม&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เรียนรู้จากสิ่งรอบ ๆ ตัว 
เพราะจะช่วยให้ลูกมีพัฒนาการด้านสติปัญญาและจิตใจอย่างสมบูรณ์ 
ด้วยการพาลูกไปเที่ยวนอกบ้าน หมั่นตั้งคำถามง่าย ๆ กับลูก เล่านิทาน 
หรืออ่านหนังสือให้ฟังบ่อย ๆ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;การเข้าสังคม เพราะจะทำให้ลูกไม่เขินอาย 
หรือกลัว ยามเจอคนแปลกหน้า เล่นกับคนอื่นได้ 
เมื่อถึงวัยเข้าเรียนก็สอนให้รู้จักสิทธิส่วนบุคคล ไม่ควรหยิบของผู้อื่น 
รู้จักแบ่งปัน และขอบคุณเมื่อใครทำอะไรให้ 
หรือรู้จักขอโทษเมื่อทำความผิด&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เทคนิคเสริมสร้าง 
IQ–EQ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ดูแลอาหารการกินให้หลากหลาย 
และครบห้าหมู่&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ออกกำลังกายอย่างเหมาะสมเป็นประจำอย่างสม่ำเสมอ 
หากลูกมีความสามารถด้านกีฬาชนิดใดชนิดหนึ่ง 
ก็ควรส่งเสริมโดยตรง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;พักผ่อนนอนหลับให้เต็มที่ 
เมื่อสมองแจ่มใสปลอดโปร่งจะตื่นตัว 
ความคิดสร้างสรรค์ก็จะตามมา&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ชวนกันอ่านหนังสือ เล่านิทาน ทำกิจกรรมสนุก ๆ 
ร่วมกันทั้งครอบครัวเป็นประจำ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ผ่อนคลายด้วยดนตรี ศิลปะ 
หรือออกไปเที่ยวตามสถานที่ต่าง ๆ เพราะจะช่วยเปิดโลกทัศน์ 
และปลูกฝังสร้างจินตนาการที่ดีให้แก่ลูก&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;มองความสามารถของลูกตามความเป็นจริง 
อย่าคาดหวังกับลูกมากเกินไป จนกลายเป็นการบีบบังคับกดดัน 
ให้ลูกทำในสิ่งที่ยากเกินความสามารถและพัฒนาการตามวัย&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;เลี้ยงลูกด้วยความรัก 
โอบกอดลูกเสมอให้เขารู้สึกในความอบอุ่นอิ่มเอมใจ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;จำเป็นต้องวัด IQ–EQ 
หรือไม่ ?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ไม่จำเป็นหรอกค่ะ เพราะเด็กที่วัดไอคิวส่วนใหญ่ 
คือเด็กที่สงสัยว่ามีปัญหาทางด้านสติปัญญา ซึ่งความจริงแล้ว 
เราสามารถประเมินไอคิวของลูกได้เอง 
โดยหมั่นสังเกตปฏิกิริยาของลูกเมื่อถูกสิ่งเร้ามากระตุ้น ดูว่า 
เขาจะจัดการสนองตอบต่ออารมณ์แบบไหน 
ผลที่ได้จะแม่นยำกว่าแบบทดสอบทางด้านสติปัญญาอีกค่ะ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ที่มา&lt;br /&gt;http://baby.kapook.com/เรื่องน่ารู้คุณลูก-49405.html&lt;!-- End main--&gt; 
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/7443424488876891788/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/iq-eq.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7443424488876891788'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7443424488876891788'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/iq-eq.html' title='IQ ดี EQ สูง ปั้นที่หนึ่งได้ไม่ยาก'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-7347234499181808274</id><published>2012-11-06T17:46:00.001+07:00</published><updated>2012-11-06T17:46:13.215+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ลูก-งานไปด้วยกันได้ กับ 6 สไตล์งานน่าสนใจสำหรับพ่อแม่"/><title type='text'>&quot;ลูก-งานไปด้วยกันได้&quot;กับ 6 สไตล์งานน่าสนใจสำหรับพ่อแม่</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&quot;ลูก-งานไปด้วยกันได้&quot;กับ 6 สไตล์งานน่าสนใจสำหรับพ่อแม่&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
ปฏิเสธไม่ได้ว่า การนั่งทำงานออฟฟิศอาจไม่ใช่ทางเลือกสำหรับคนเป็นพ่อแม่ในยุคนี้อีกต่อไป เหตุเพราะมีปัจจัยหลาย ๆ ประการเข้ามาข้องเกี่ยว เช่น การไม่มีใครให้ฝากเลี้ยง จะพาไปฝากเนิร์สเซอรี่ก็เสี่ยงที่จะป่วยบ่อย ถูกทำร้าย สถานที่ไม่ได้มาตรฐาน จะจ้างพี่เลี้ยงก็เสี่ยงไม่แพ้กัน เพราะเด็กเล็กต้องการคนดูแลที่สามารถปลูกฝังพฤติกรรมดี ๆ ให้กับเด็กได้ ไม่ใช่เลี้ยงแบบทิ้งขว้าง หรือเปิดทีวีให้ดูละครน้ำเน่าทั้งวัน ส่วนทางเลือกที่จะฝากปู่ย่าตายาย ส่วนหนึ่งก็ต้องยอมรับว่า ปู่ย่าตายายในยุคนี้บางท่านก็ยังต้องทำงาน ไม่สามารถสละเวลามาช่วยเลี้ยงหลานได้เหมือนปู่ย่าตายายในอดีต &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หันไปหันมา หนีไม่พ้นพ่อแม่ที่จะต้องปรับเปลี่ยนไลฟ์สไตล์ของตนเองให้เหมาะกับสถานภาพของครอบครัวในเวลานี้เสียเอง ซึ่งการปรับเปลี่ยนนั้น ส่วนหนึ่งต้องเข้าใจด้วยว่าคนที่มีลูกเล็กนั้นต้องการงานที่มีความยืดหยุ่นสูง ไม่จำเป็นต้องนั่งติดกับโต๊ะทำงานตลอดทั้งวัน เพราะเด็กเล็กจะค่อนข้างไม่อยู่นิ่ง หรือบางคนก็ป่วยง่าย หากเป็นงานที่ต้องลาไปพบแพทย์ หรือต้องขาดงานเพราะลูกไม่สบายอยู่เนือง ๆ ก็จะลำบากใจไม่น้อย สำหรับคนที่มีลูกโตขึ้นหน่อยนั้นก็ต้องการงานที่ยืดหยุ่นได้ไม่แพ้กัน แต่เป็นความยืดหยุ่นคนละแบบ เพราะในเด็กวัยเรียนเป็นความยืดหยุ่นที่อาจมีการวางแผนล่วงหน้า เช่น คุณครูประจำชั้นนัดพบผู้ปกครอง วันที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องให้ผู้ปกครองไปร่วมงานด้วย เป็นต้น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ลักษณะงานที่เหมาะสมสำหรับพ่อแม่ที่ต้องการเลี้ยงลูกเอง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - เป็นงานที่มีความยืดหยุ่นสูง สามารถบริหารจัดการเวลาทำงานเองได้ &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - เป็นงานที่ไม่จำเป็นต้องนั่งติดกับโต๊ะทำงานตลอดเวลา &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - เป็นงานที่สามารถใช้เทคโนโลยีสารสนเทศให้เกิดประโยชน์&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อย่างไรก็ดี การได้โอกาสดังกล่าวมาครอบครองคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แต่ถ้าสามารถทำได้ก็จะเป็นชีวิตในฝันที่ได้มีโอกาสทั้งดูแลลูก และทำงานไปพร้อม ๆ กัน โชคดีของคุณพ่อคุณแม่ที่ได้งานในลักษณะนี้ก็คือไม่ต้องไปฝากชีวิตคนที่เรารักไว้กับคนอื่น เช่น พี่เลี้ยงอาเซียน หรือเนิร์สเซอรี่ที่บางท่านก็ได้พบกับประสบการณ์ไม่ดี โดยคุณอาจต้องแลกกับบางสิ่งบางอย่าง เช่น การทำงานในเวลาที่แตกต่างจากคนอื่นบ้างเพื่อให้ตนเองสามารถดูแลลูกได้ (เพราะคนที่เป็นพ่อแม่และได้เลี้ยงลูกเองจะทราบดีว่า ในเวลาที่ลูกตื่นนั้น ยากที่จะหาความสงบได้นั่นเอง และยิ่งลูกเริ่มหัดเดิน เริ่มซน เริ่มวิ่งได้ คุณจะยิ่งไม่มีเวลาไปสนใจสิ่งอื่น ๆ เพราะต้องไล่ตามเจ้าตัวเล็กจนกว่าพวกเขาจะหมดแรง และนอนหลับไป จากนั้นจึงจะถึงตาของคุณที่จะได้จัดการงานต่าง ๆ ของตนเองบ้างนั่นเอง)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วันนี้เราจึงขอหยิบยกลักษณะงานที่ใกล้เคียงกับงานในรูปแบบดังที่กล่าวไว้ข้างต้นมาฝากกัน จะมีงานอะไรบ้าง ไปติดตามกันเลยค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - เปิดเนิร์สเซอรี่&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากคุณมีลูกเล็ก และมีความพร้อมในการดูแลเด็ก ๆ รวมถึงมีทุนในระดับหนึ่ง การเปิดสถานรับดูแลเด็กขึ้นมาก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ทำให้คุณมีรายได้ และสามารถดูแลลูกของคุณ (พร้อม ๆ กับดูแลลูกของผู้ใช้บริการท่านอื่น ๆ) ไปพร้อม ๆ กัน สนใจค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ กรมพัฒนาสังคม และสวัสดิการ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ อย่างไรก็ดี งานในลักษณะดังกล่าวอาจต้องมีการรับพี่เลี้ยงเด็ก และเจ้าหน้าที่ฝ่ายอื่น ๆ เพิ่มเติม ซึ่งหากคุณเป็นพ่อแม่ที่มีความสามารถในการบริหารจัดการ และสามารถดูแลธุรกิจได้แล้วนี่อาจเป็นทางเลือกที่น่าสนใจทีเดียว สำหรับคำแนะนำที่จะมีให้กับผู้สนใจธุรกิจดังกล่าว เราขอบอกได้เพียงว่า ความต้องการของคนเป็นพ่อแม่ที่อยากจะหาเนิร์สเซอรี่ดี ๆ นั้นยังมีสูงมาก โดยเฉพาะในย่านที่มีสำนักงาน สถานที่ราชการกระจุกตัวกันมาก ๆ นั่นเอง (ยกตัวอย่างเช่น ย่านศูนย์ราชการ ถนนแจ้งวัฒนะ) เพราะคนเป็นพ่อแม่ก็ต้องมาทำงานในย่านนั้น ๆ อยู่แล้ว การได้ทราบว่าลูกอยู่ใกล้ ๆ สามารถแวะไปเยี่ยมในช่วงพักเที่ยงได้ หรือมีเหตุฉุกเฉินใด ๆ ก็สามารถบึ่งมาหาได้อย่างรวดเร็วก็เป็นสิ่งที่ช่วยให้ทำงานอย่างมีความสุขขึ้นอีกมากค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ผู้ผลิตสินค้าสำหรับเด็ก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คุณพ่อคุณแม่หลายท่านเมื่อมีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็กมาพอสมควรแล้ว หลายคนก็มองทะลุไปถึงความต้องการของพ่อแม่ที่มีลูกวัยเดียวกัน หรืออ่อนกว่า และคิดพัฒนาสินค้าที่สามารถตอบสนองความต้องการของพ่อแม่เหล่านั้นออกมาได้ เช่น คุณพ่อท่านหนึ่งผลิตรั้วกั้นสำหรับเด็กเล็กไม่ให้วิ่งซนจนเกินอันตรายออกมาวางจำหน่ายและก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี หรือคุณแม่ท่านหนึ่งที่พัฒนากางเกงในผ้าอ้อมสาลูแทนการใช้ผ้าอ้อมสำเร็จรูป เหล่านี้เป็นต้น หากสินค้าได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี และมีการบอกต่อในกลุ่มพ่อแม่ด้วยกันอย่างกว้างขวางแล้วล่ะก็ ธุรกิจนี้ก็สามารถเลี้ยงครอบครัวได้อย่างสบาย ๆ ไม่แพ้การทำงานออฟฟิศเช่นกัน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ขายของทางอินเทอร์เน็ต&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สำหรับการเป็นแม่ค้าขายของทางอินเทอร์เน็ต ห้องที่ใหญ่และมีพ่อแม่เข้าไปเยี่ยมชมแน่นหนาที่สุดอาจหนีไม่พ้น ห้องเปิดท้ายฯ ในโต๊ะชานเรือนของเว็บไซต์พันทิป ซึ่งไม่เพียงแต่มีของมือสองของเด็ก ๆ มาส่งต่อให้กับพ่อแม่คนอื่นในราคามิตรภาพแล้ว บางทียังมีของมือหนึ่ง หรือของแปลก ๆ น่าสนใจมาประกาศกันมากมาย อย่างไรก็ดี การขายของทางอินเทอร์เน็ต กฎที่ต้องยึดถือคือการซื่อสัตย์ต่อลูกค้า เพราะมีพ่อแม่หลายรายมีปัญหากับผู้ขายเนื่องจากโอนเงินไปแล้วไม่มีการส่งสินค้าตามที่ระบุมาให้ หรือนำภาพจากเว็บอื่นมาหลอกให้ลูกค้าหลงเชื่อว่ามีสินค้าจริงแล้วโอนเงินมาให้ก็มี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - นักแปล นักวาดภาพประกอบ เขียนหนังสือ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากคุณคุ้นเคย หรือชื่นชอบแวดวงหนังสือ และมีความถนัดด้านการแปล การเขียนบทความ หรือวาดภาพประกอบ งานในลักษณะนี้ก็เป็นงานที่ทำจากบ้านได้เช่นกัน (และนั่นหมายความว่าคุณสามารถเลี้ยงลูกไปด้วยได้) แต่ผู้ทำต้องมีวินัยในตนเองพอสมควร เพราะทางสำนักพิมพ์จะมีเส้นตายของการรับต้นฉบับ หรือข้อกำหนดอื่น ๆ แต่ถ้าหากมีทุนมากพอ และรักในงานนี้มากพอ จะศึกษาข้อมูลและเปิดสำนักพิมพ์ของตนเองเลยก็ยังได้ค่ะ แต่อาจต้องทำใจเผื่อเอาไว้บ้าง เพราะในประเทศที่คนส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยเห็นความสำคัญของการอ่าน บางครั้งก็ยากจะมีรายได้เป็นกอบเป็นกำนะคะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ครูสอนพิเศษ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากคุณมีความสามารถในด้านใดด้านหนึ่งเป็นพิเศษ เช่น สามารถสอนภาษาจีนกลาง ภาษาญี่ปุ่นได้ หรือเป็นติวเตอร์ การรับสอนพิเศษให้กับบุคคลทั่วไปก็เป็นอีกหนทางหนึ่งในการหารายได้พิเศษที่น่าสนใจ เพราะคุณสามารถกำหนดเวลาทำงานได้ด้วยตนเอง อีกทั้งเป็นการทำงานในเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ชั่วโมง และเพราะเราเข้าใจว่า การต้องพาลูกไปฝากเลี้ยงยังเนิร์สเซอรี่ หรือจ้างพี่เลี้ยงนั้นทำใจลำบากเพียงใด การต้องห่างลูกเป็นเวลาไม่นานเช่นนี้จึงน่าจะเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจพอสมควรค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - โปรแกรมเมอร์ กราฟิกดีไซน์&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; งานไอทีก็เป็นอีกหนึ่งงานที่มีคุณพ่อคุณแม่หลายท่านเปิดบริษัทรับงานจากบ้าน และรายได้ดีไม่แพ้งานอื่น ๆ เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่นั่งหลังขดหลังแข็งจากในออฟฟิศมาเป็นที่บ้าน ยิ่งปัจจุบัน อินเทอร์เน็ตทำให้โลกไร้พรมแดนมากขึ้น การจะรับงานจากต่างประเทศที่มีค่าตอบแทนสูงกว่าเงินบาทก็ยิ่งเป็นไปได้มากขึ้น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นอกจากนี้ ยังมีงานวิจัยจากมหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ที่ระบุว่า ความสุขจากการได้ขึ้นเงินเดือนนั้นไม่สามารถทัดเทียมได้กับผู้ที่สามารถสร้างสมดุลระหว่างชีวิตงานกับชีวิตครอบครัวได้เลย เนื่องจากการได้ขึ้นเงินเดือนนั้นเป็นความสุขช่วงสั้น ๆ ของพ่อแม่มนุษย์เงินเดือน อีกทั้งเมื่อได้รับค่าตอบแทนในระดับที่ตนเองพอใจแล้ว คนเหล่านี้ก็จะเปลี่ยนไปสนใจในเรื่องอื่นแทน เช่น ค่าตอบแทนของเพื่อนร่วมงาน ว่าคนอื่น ๆ ได้เท่าไรกัน และนำมาเปรียบเทียบกับค่าตอบแทนของตนเอง และแม้ว่าพนักงานผู้นั้นจะได้รับเงินเดือนจำนวนมากแล้วก็ตาม พวกเขาก็อาจเกิดความไม่พอใจขึ้นได้ หากพวกเขาได้รับทราบว่ามีความไม่เสมอภาคเกิดขึ้นในหมู่เพื่อนร่วมงาน ตรงกันข้ามกับผู้ที่มีเวลาในการทำงานที่ยืดหยุ่นมากพอ คนเหล่านี้จะมีความสุขในชีวิตที่เหนือกว่านั่นเอง&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000135238</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/7347234499181808274/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/6.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7347234499181808274'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/7347234499181808274'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/6.html' title='&quot;ลูก-งานไปด้วยกันได้&quot;กับ 6 สไตล์งานน่าสนใจสำหรับพ่อแม่'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-5721194921331607706</id><published>2012-11-06T17:44:00.000+07:00</published><updated>2012-11-06T17:44:07.354+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="“สื่อ” ตัวการกระตุ้นความรุนแรงในเด็ก"/><title type='text'>“สื่อ” ตัวการกระตุ้นความรุนแรงในเด็ก</title><content type='html'>&lt;b&gt;“สื่อ” ตัวการกระตุ้นความรุนแรงในเด็ก&lt;/b&gt;..!!&lt;br /&gt;บทความโดย สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน&lt;br /&gt;จาก &lt;a href=&quot;http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000135119&quot;&gt;http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000135119&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;สัปดาห์ที่ผ่านมามีข่าวช็อกสังคมเรื่องเด็กที่เกิดในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน 2 ข่าว&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เหตุการณ์แรกเกิดขึ้นกับเด็กอายุ 14 ปี ที่ทำร้ายแม่จนเสียชีวิต สาเหตุเพราะถูกห้ามไม่ให้ไปเล่นเกม จึงเกิดบันดาลโทสะเอามีดสปาร์ต้าแทงแม่จนเสียชีวิต และฟันพี่สาวที่พยายามจะเข้าไปห้าม ซึ่งจากการตรวจสอบประวัติพบว่าเด็กมีปัญหาออทิสติก แต่รักษาหายแล้ว ปัญหาใหญ่คือเด็กติดเกมอย่างหนัก&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คำถามผุดขึ้นมากมายว่า ทำไมเด็กถึงติดเกม เด็กถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร มีพื้นนิสัยอย่างไร ครอบครัวมีเวลาให้มากน้อยแค่ไหน เด็กถูกดุด่าว่ากล่าวและตำหนิเป็นประจำหรือไม่ เด็กมีอาการซึมเศร้าหรือเก็บกดหรือไม่ ปัญหาเรื่องอาการออทิสติกได้รับการแก้ไขและรักษาอย่างต่อเนื่องหรือไม่ และทำไมถึงมีมีดสปาร์ต้าอยู่ในบ้าน ฯลฯ&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จริงอยู่ว่าเหตุการณ์นี้เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นภายในครอบครัว แต่นี่ก็เป็นปัญหาสังคมด้วยเช่นกัน เพราะทิศทางของเด็กและเยาวชนจำนวนมากที่มีแนวโน้มติดเกมก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อเด็กติดเกมเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผนวกกับดูอย่างการถูกเลี้ยงไม่เหมาะสม ก็มีโอกาสที่จะทำให้เด็กมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมตามมาอีกมากมาย กลายเป็นวงจรอุบาทว์ จากเรื่องหนึ่งไปสู่อีกเรื่องหนึ่ง และขยายผลไปอีกในหลายๆ เรื่อง เช่น เด็กติดเกม ปัญหาที่ตามมาคือเรื่องสุขภาพ พฤติกรรมก้าวร้าว ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ เสียการเรียน ถ้าไปเจอะเจอกับกลุ่มมิจฉาชีพ ชวนก่ออาชญากรรม เพราะต้องการได้เงิน หรือมีโอกาสไปข้องเกี่ยวกับยาเสพติดก็เป็นไปได้&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; รายที่สองเป็นเด็กอายุ 8 ปี เลียนแบบรายการทีวีที่มีภาพแขวนคอติดต่อกัน จึงเกิดพฤติกรรมเลียนแบบ และบอกกับเพื่อนว่าจะไปเล่นแขวนคอโดยนำเชือกมาผูกกับต้นหูกวาง จนหมดสติ ขาดอากาศหายใจนานกว่า 10 นาที แม้โชคดีที่ไม่เสียชีวิต แต่คุณหมอก็ยังต้องประเมินอาการนับจากนี้ โดยเฉพาะเรื่องสมอง&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คำถามต่อกรณีนี้ก็ผุดขึ้นมากมายเช่นกันว่า เด็กถูกเลี้ยงดูมาอย่างไร ทำไมปล่อยให้เด็กดูทีวีหรือรายการที่ไม่เหมาะสมซ้ำๆ ย้ำๆ ยิ่งพ่อให้สัมภาษณ์ว่าลูกดูภาพเหล่านี้ติดต่อกันหลายวัน และสนใจฉากเหล่านี้มากเป็นพิเศษ นั่นหมายความว่าเมื่อผู้ปกครองเห็นว่าไม่เหมาะสมก็ไม่ควรให้ดู หรือควรพูดคุยอธิบาย เพื่อที่จะได้รู้ว่าลูกคิดอะไรอยู่ ถึงขนาดเพื่อนบอกว่าเพื่อนอยากเล่นแขวนคอ นั่นเป็นสัญญาณเตือนแล้วมิใช่หรือ&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ปัญหาเรื่องเด็กเลียนแบบสื่อเป็นปัญหามายาวนาน บรรดาผู้ผลิตละคร สื่อที่นำเสนอ หรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มักจะออกมาพูดในเวลาที่เกิดปัญหาเมื่อสังคมออกมาต่อว่า ในท่วงทำนองที่ว่าเป็นเรื่องที่ครอบครัวควรให้ความใส่ใจ ไม่ใช่โทษละครหรือคนทำสื่อ ทำไมไม่เลียนแบบพฤติกรรมดีๆ บ้างล่ะ หรือที่ผลิตละครก็เพราะต้องการสะท้อนความเป็นจริงในสังคม ฯลฯ&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จริงอยู่ว่าครอบครัวไม่สามารถปฏิเสธความรับผิดชอบนี้ไปได้แน่นอน แต่ปัญหานี้ก็มันไม่ได้จบลงที่ครอบครัวอย่างเดียว แต่มันเป็นปัญหาร่วมของสังคมด้วย&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อย่าลืมว่าครอบครัวที่ดูแลและใส่ใจคุณภาพลูกก็มีวิธี มีความรู้ว่าจะปกป้องเลี้ยงดูลูกของตัวเองอย่างไร แต่ก็ต้องยอมรับว่าความเป็นจริงในชีวิต ครอบครัวที่ขาดความรู้ และเลี้ยงลูกไม่ถูกวิธี ปล่อยลูกอยู่กับสื่อไม่เหมาะสม และรู้ไม่เท่าทันสื่อ มีจำนวนมากกว่าอย่างมีนัยยะสำคัญ กลุ่มเหล่านี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วงมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสังคมในชนบท&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ปัจจุบันสื่อและเทคโนโลยีที่ล้นทะลักเข้ามาทำให้เด็กสามารถเข้าถึงสื่อได้ทุกแขนง หน้ำซ้ำยังเป็นสื่อเคลื่อนไหว และสามารถดูซ้ำๆ ได้หลายๆ ครั้ง&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เราต้องยอมรับว่าสื่อเองก็มีปัญหาอย่างมากในยุคปัจจุบัน ทั้งขาดจิตสำนึกความรับผิดชอบต่อสังคม เกิดอะไรขึ้นก็โทษว่าเพราะครอบครัวไม่รู้จักดูแล&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่รายการละครทั้งหลายก็เน้นหนักไปทางละครชิงรักหักสวาทและเน้นไปที่การตบตี และฉากความรุนแรงสะใจทั้งวาจาและท่าทาง บางช่องต้องมีการโปรโมทก่อนจะถึงฉากวันตบจริง พอวันตบจริงก็ออกซ้ำอีก ยังไม่หนำใจเล่าข่าวช่วงเช้าในช่องเดิมก็นำเอาฉากนั้นมาขยายผลต่ออีก ประหนึ่งฉากเมื่อวานใครไม่ได้ดูก็ดูซะ &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แล้วจะบอกว่าสื่อไม่ใช่ปัญหาได้อย่างไร..!!!&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ที่แย่ไปกว่านั้น เมื่อนำเสนอข่าวว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว กลับไม่พยายามนำเสนอข่าวอย่างรอบด้านในการให้ข้อมูลความรู้ว่าพ่อแม่ผู้ปกครองควรจะดูแลบุตรหลานอย่างไร หรือสัมภาษณ์นักวิชาการเพื่อให้ข้อคิดในการเลี้ยงดูลูกอย่างเหมาะสม แม้บางช่องที่มีการสัมภาษณ์ก็จะให้พื้นที่และเวลาน้อยนิดชนิด 2-3 นาที แล้วก็บอกว่านำเสนอแล้วไง&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แล้วมันจะได้ใจความสำคัญอย่างรอบด้านได้อย่างไร&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ตรงกันข้าม รายการทีวีกลับขยายฉากประเภทตบตีให้ยืดขยายจนน่าเกลียด ประเภทนางร้ายตบมา นางเอกก็ตบกลับ แล้วต้องมีท่าจิกตัวทึ้งหัว ใช้เท้าถีบหรือผลักตก เรียกว่าเป็นฉากไฮไลต์และยืดเอาไว้ให้นานเป็นตอนๆ ให้เห็นท่าตบตีอย่างละเอียด หรือฉากที่ผู้ชายปล้ำผู้หญิงก็ต้องจ่อกล้องให้เห็นท่าปล้ำกันทุกท่วงท่า หรือแม้แต่ฉากฆ่าตัวตายก็ต้องเอื้อนทำท่าให้เห็นวิธีการของการผูกคอตายทุกขั้นตอน&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ถามว่าแล้วฉากเหล่านี้ให้อะไรกับสังคม นอกจากการสอนทางตรงออกสื่อ..!!!&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; กรณีที่เกิดขึ้นกับเด็กทั้ง 2 ราย ไม่ใช่เหตุการณ์แรก แต่เป็นเหตุการณ์ที่สะสมความสะเทือนใจสังคมมาโดยตลอด เป็นวิกฤติสังคมที่ถูกกัดกร่อนมาอย่างยาวนาน และควรถูกตั้งคำถามได้แล้วว่า ถึงเวลาที่สื่อทุกแขนงต้องทบทวนตัวเองด้วยเช่นกัน ว่าเป็นส่วนหนึ่งของการกระตุ้นให้เกิดปัญหาความรุนแรงในสังคมที่ทวีมากขึ้นทุกขณะหรือไม่ &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่ในระดับครอบครัวเองก็ต้องมีความรู้และวิธีป้องกันความรุนแรงในเด็กด้วย&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการแรก เริ่มจากพ่อแม่ที่ต้องปลูกฝังตั้งแต่วัยเด็ก เพราะเป็นวัยเริ่มต้นแห่งการเรียนรู้ ควรฝึกฝนให้เด็กรู้จักควบคุมตนเองตามพัฒนาการแต่ละช่วงวัย ให้เด็กได้รู้ถึงคุณค่าของตนเอง&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่สอง ฝึกวินัยในเด็ก เช่น กำหนดช่วงเวลาของการรับสื่อ ถ้าในช่วง 2 ขวบปีแรก ไม่ควรให้ลูกดูสื่อทีวีหรือเข้าถึงสื่ออิเลคทรอนิกส์เลย และเมื่ออายุมากขึ้นก็กำหนดช่วงเวลา ถ้าลูกเล็กก็เวลาน้อย และค่อยๆ ยืดหยุ่น แต่สำหรับเด็กไม่ควรเกิน 2 ชั่วโมงต่อวัน&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการต่อมา พ่อแม่ผู้ปกครองควรเป็นแบบอย่างที่ดี ต้องไม่ใช้ความรุนแรงในการจัดการปัญหา แต่ควรใช้การพูดคุยด้วยท่าทีที่ต้องการแก้ไขปัญหาแบบไม่ทะเลาะเบาะแว้ง ควรใช้การหันหน้าเข้าหากันเพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูก และเป็นการป้องกันมิให้เด็กใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหาอีกด้วย&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่สี่ เวลาคุณภาพเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะจะทำให้ครอบครัวกล้าที่จะพูดคุยหรือปรึกษาหารือกันเมื่อเกิดปัญหา หรือความคับข้องใจ และพ่อแม่ก็พร้อมที่จะให้คำชี้แนะที่เหมาะสมด้วยเหตุและผล ไม่ใช้อารมณ์แก้ปัญหา&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประการที่ห้า สังเกตพฤติกรรมลูกอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงวัยก่อนเข้สู่วัยรุ่น และวัยรุ่น ถ้าพบเห็นว่ามีพฤติกรรมเปลี่ยนไป หรือแปลกไป ก็ควรจะได้มีการพูดคุยสอบถาม บางครั้งลูกอาจส่งสัญญาณบอกเราก็ได้&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ในระดับสังคมเองก็ต้องมีส่วนช่วยปกป้องเด็กและเยาวชนในชาติด้วย โดยเฉพาะสื่อและเทคโนโลยีในปัจจุบันที่ล้นทะลักเข้ามา ถ้าผู้ผลิตหรือเจ้าของสื่อมีระดับจิตสำนึกและความรับผิดชอบต่อสังคม ก็ควรที่จะผลิตรายการช่วย “ลด” ปัญหาสังคม มิใช่ผลิตรายการ “ซ้ำเติม” ปัญหาอย่างที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นี่ยังไม่ได้นับรวมกับระดับนโยบายของภาครัฐ ที่มีอีกหลายโครงการที่กำลังถูกตั้งคำถามว่า กำลังสร้างปัญหาใหม่ให้กับเด็กและเยาวชนหรือไม่...&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ทั้งนโยบายแจกแท็บเล็ตเด็กป1 และนโยบายหวยออนไลน์..!!!</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/5721194921331607706/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5721194921331607706'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5721194921331607706'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/11/blog-post.html' title='“สื่อ” ตัวการกระตุ้นความรุนแรงในเด็ก'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-4222366590165816521</id><published>2012-08-22T07:03:00.002+07:00</published><updated>2012-08-22T07:03:28.961+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="มาฝึกฟังลูกกันเถอะ"/><title type='text'>มาฝึกฟังลูกกันเถอะ</title><content type='html'>มาฝึกฟังลูกกันเถอะ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000010826401.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;มาฝึกฟังลูกกันเถอะ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
คำกล่าวที่ว่า “ลูกจะต้องเชื่อฟังพ่อแม่” คงใช้ไม่ได้กับเด็กทุกวัย โดยเฉพาะเด็กวัยรุ่นที่ต้องการมีบุคลิกเป็นตัวของตัวเอง สนใจตัวเองมากขึ้น และเพื่อน คือ ผู้ที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกนึกคิดของเด็กวัยรุ่นมากที่สุด ดังนั้น การสื่อสารพูดคุยระหว่างพ่อแม่กับลูก จึงเป็นเรื่องที่สำคัญ โดยเฉพาะทักษะการฟัง เป็นทักษะที่สำคัญที่สุดในการสื่อสาร เพราะทำให้ผู้พูดรู้สึกมั่นใจ เกิดความไว้วางใจที่จะพูดคุย หรือปรึกษากับพ่อแม่เมื่อมีปัญหา โดยเฉพาะกับลูก ส่วนจะฝึกฟังลูกอย่างไรนั้น บรรทัดด้านล่างนี้คือแนวทางดีๆ ที่จะกล่าวถึงต่อไป&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt;ตั้งเป้าก่อนสนทนาว่าจะตั้งใจฟังลูกพูดให้จบ&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คุณพ่อคุณแม่พึงระลึกไว้เสมอว่า ลูกควรได้มีสิทธิ์พูด หรืออธิบายบ้าง เพราะหัวใจสำคัญของการพูดคุยกับลูก คือ การเปิดโอกาสให้ลูกได้พูดมากกว่าพ่อแม่ ซึ่งจะเกิดได้ต้องอาศัยทั้งบรรยากาศ การใช้คำพูด เป็นต้น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt; ฟังโดยแสดงท่าทางสนใจ&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การแสดงความสนใจต่อผู้เล่า ทั้งสีหน้า สายตา ท่าทาง เป็นประเด็นสำคัญของการฟังอย่างตั้งใจ เช่น สบตาลูก หรือพยักหน้าเป็นระยะ และแสดงอาการตอบรับ เช่น อืม จ้ะ เพื่อให้ลูกรู้ว่าเรากำลังตั้งใจฟังเขาอยู่&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ไม่พูดขัดจังหวะหรือพูดแทรก&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การเป็นผู้ฟังที่ดี ไม่ควรพูดขัดจังหวะ หรือพูดแทรก แต่ควรฟังลูกพูดให้จบก่อน และเมื่อถึงเวลาตอบ พูดให้สั้นกระชับ ตรงประเด็น หากไม่มีข้อมูล บอกกับลูกตรงๆ และชวนลูกค้นหาข้อมูลด้วยกัน ไม่ใช้เวลานานในการพูดคุยแต่ละครั้ง นอกจากนั้น พยายามสะท้อนสิ่งที่ลูกพูดเป็นระยะเพื่อตรวจสอบความเข้าใจทั้งเรื่องที่เล่าและความรู้สึกของลูก และแสดงให้รู้ว่าเรากำลังตั้งใจฟังลูก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;b&gt; ใช้คำถามปลายเปิด&lt;/b&gt; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ควรใช้ประโยคคำถามปลายเปิดแทนประโยคคำสั่ง เพื่อขอให้อธิบาย หรือขยายความเพิ่มเติมในส่วนที่ไม่ชัดเจน ทั้งนี้เพื่อให้ผู้พูดรู้สึกสบายใจที่จะพูดความจริง เช่น “ลูกไม่เข้าใจตรงไหนที่แม่พูดไป” “ไหนลองบอกเหตุผลสิว่าเป็นเพราะอะไร” หรือ “อะไรทำให้คิดแบบนั้น” เป็นต้น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดังนั้น การที่เด็กๆ หลายคนมักบ่นว่า พ่อแม่ไม่เคยฟังว่าเขามีปัญหาอะไร เอาแต่บ่นเรื่องซ้ำๆ ซากๆ ในขณะที่พ่อแม่เองก็หาว่าลูก “พูดเท่าไรก็ไม่ฟัง” แต่บางครั้งอาจลืมคิดไปว่า การที่ลูกไม่ฟัง ก็เพราะพวกเขารู้สึกว่าพ่อแม่ไม่ได้พูดหรือสั่งสอน ด้วยการให้ความรู้ หรือบอกเล่าเรื่องราว แต่เป็นการใช้อารมณ์ลงกับลูก ดังนั้น ถ้ารู้สึกเหนื่อยหน่ายที่ต้องพูดเรื่องเดิมๆ กับลูก อาจต้องกลับมาลองคิดดูว่า&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - เคยถามลูกบ้างหรือไม่ว่า ทำไปเพราะอะไร&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - เมื่อถามแล้ว คุณหยุดฟังคำตอบจากลูกหรือยังก่อนที่จะรัวคำบ่นใส่ลูก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; - ให้เวลาลูกบ้าง เมื่อถามแล้วลูกเงียบ อย่าคิดว่า การที่ลูกอ้ำอึ้งเป็นการปิดบัง ลูกอาจกำลังคิดว่าจะพูดกับคุณอย่างไรเพื่อให้คุณเข้าใจและไม่โกรธ ไม่ดุเขา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เรามาเป็นพ่อแม่ที่ลูกถามได้ คุยได้กันดีกว่า คงไม่มีใครอยากเป็นพ่อแม่ที่ลูกไม่อยากเข้าหา หรือคุยด้วย จริงไหมครับ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ขอบคุณเนื้อหาบางส่วนจากคู่มือการจัดกิจกรรมการสื่อสารระหว่างพ่อแม่ ผู้ปกครองกับบุตรหลานเพื่อส่งเสริมสุขภาวะทางเพศในเยาวชน&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000102670</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/4222366590165816521/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/08/blog-post_22.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/4222366590165816521'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/4222366590165816521'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/08/blog-post_22.html' title='มาฝึกฟังลูกกันเถอะ'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-5642143482131819109</id><published>2012-08-22T07:00:00.004+07:00</published><updated>2012-08-22T07:00:43.490+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เมื่อลูกขี้แยเป็นนิสัย เอาแต่ใจเป็นที่สุด"/><title type='text'>เมื่อลูกขี้แยเป็นนิสัย เอาแต่ใจเป็นที่สุด</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000010767501.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Q&amp;amp;A : เมื่อลูกขี้แยเป็นนิสัย เอาแต่ใจเป็นที่สุด&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
คำถาม : ลูกชายวัย 3 ขวบ 10 เดือนแล้วค่ะ ตอนนี้งอแงร้องไห้แล้วก็เอาแต่ใจมาก ๆ เวลาร้องไห้จะชอบพูดคำเดิมๆ เช่น ถ้าไม่ให้เปิด ขวดนมเองก็จะพูดว่า ทำไม ทำไม ไม่หยุดค่ะ และตอนนี้ก็ติดดูการ์ตูนในคอมพิวเตอร์ด้วย ไม่รู้จะทำอย่างไรดีค่ะ ขอคำแนะนำด้วยค่ะ &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คุณหมอสินดี : เด็กวัยนี้เป็นวัยที่กำลังเรียนรู้การควบคุมอารมณ์ค่ะ ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะใช้วิธีร้องไห้ งอแง เพื่อให้ได้สิ่งที่ตนเองต้องการ ซึ่งตอนนี้คงต้องขึ้นกับคุณพ่อคุณแม่ในการสอนเขา ว่า ต้องทำอย่างไรถึงจะได้ หรือที่เราไม่ให้เพราะอะไร หากเขาไม่ฟังเพราะกำลังโกรธมากๆ อย่างกรณีลูกชายของคุณแม่บอกว่า เขาจะพูดคำเดิมๆ เวลาโมโห (เพราะตอนนั้นเด็กกำลังโกรธมากก็อาจหลุดเป็นคำพูดซ้ำๆ เพื่อแสดงความเสียใจหรือไม่ยอม) คุณควรรอให้เขาสงบก่อนค่ะ จึงค่อยบอกว่า ทำไมไม่ให้เปิด ไม่ควรพยายามอธิบายตอนที่เขาโมโห เพราะเขาไม่ได้ฟังเรา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่!! ถ้าเป็นไปได้พยายามอย่าให้ลูกเห็นขวดนมตั้งแต่แรกหรือเราเปิดรอไว้เลยจะดีกว่าค่ะ เพราะเด็กวัยนี้เกินครึ่งอยากทำเองทุกอย่าง ดังนั้น เราก็ต้องมีเหตุผลพอ หรือถ้าคิดว่าการเปิดขวดนมเองของเขาไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร คุณแม่อาจจะลองให้เขาทำเอง ซึ่งถ้าหกเลอะ เขาเองก็จะได้เรียนรู้จากเหตุการณ์จริงไปเลยและเขาต้องรับผิดชอบโดยการเอาผ้ามาเช็ดด้วย ซึ่งคุณแม่ก็อาจช่วยได้บ้างเล็กน้อยแต่ไม่ใช่ทำให้ทั้งหมดค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ส่วนอีกเรื่องคือ ติดดูการ์ตูนในคอมพิวเตอร์ หมอขอถามสั้นๆ ว่า เขาจะติดหรือไม่ ถ้า ไม่มีคอมพิวเตอร์ ถ้า ลูกเปิดดูไม่ได้ ถ้า การเล่นกับพ่อแม่สนุกกว่าการ์ตูน ถ้า ออกไปเล่นนอกบ้านสนุกกว่า หมอเข้าใจค่ะว่าวิถีชีวิตยุคใหม่เราคงไม่สามารถจำกัดสิ่งเหล่านี้ออกจากตัวเด็กได้ ทั้ง smartphone, tablet, notebook ฯลฯ แต่สิ่งที่เราทำได้ คือ ควบคุมการใช้ให้เป็นเวลา อย่าให้มีอิทธิพลกับเขาจนรู้สึกว่าสนุกกว่าการเล่นของเล่นอย่างอื่น การเล่นกับเด็กคนอื่น หรือการเล่นกับพ่อแม่ หมอเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ ลูกเพิ่งอายุ 3 ปีกว่า เขายังเป็นวัยที่ดูเราเป็นต้นแบบและยังชอบการเล่นสมมติ เล่นแบบมีปฏิสัมพันธ์ มากกว่าการสื่อสารทางเดียวกับทีวี หรือเกมค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000102098</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/5642143482131819109/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/08/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5642143482131819109'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/5642143482131819109'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/08/blog-post.html' title='เมื่อลูกขี้แยเป็นนิสัย เอาแต่ใจเป็นที่สุด'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-2292159789829493182</id><published>2012-08-22T06:58:00.001+07:00</published><updated>2012-08-22T06:58:18.300+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ข้อคิดสำหรับพ่อแม่เตรียมรับมือเมื่อลูก ป.1 ได้แท็บเล็ต"/><title type='text'>ข้อคิดสำหรับพ่อแม่เตรียมรับมือเมื่อลูก ป.1 ได้แท็บเล็ต</title><content type='html'>&lt;center&gt;
&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000010766002.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ข้อคิดสำหรับพ่อแม่เตรียมรับมือเมื่อลูก ป.1 ได้แท็บเล็ต/สรวงมณฑ์ สิทธิสมาน&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
สำหรับพ่อแม่ที่มีลูกอยู่วัยประถมหนึ่ง อ่านข่าวชิ้นนี้แล้วรู้สึกอย่างไร ? &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “ผู้สื่อข่าวรายงานว่า เมื่อวันที่ 18 สิงหาคม มีการวิพากษ์วิจารณ์ผ่านเครือข่ายสังคมออนไลน์จากกรณีมีการเผยแพร่ ภาพที่อ้างว่า เป็นแท็บเล็ตพีซี ที่รัฐบาลแจกให้กับเด็กนักเรียนชั้นประถมปีที่ 1 มาทดสอบการสกัดกั้นการเข้าถึงเว็บไซต์ลามกอนาจาร โดยผู้ทดสอบ (ขอสงวนนาม) ได้อ้างว่า นำเครื่องแท็บเล็ตสำหรับแจกจ่ายให้นักเรียนชั้นประถมปีที่ 1 ที่มารดานำกลับมาจากการอบรมมาทดสอบ โดยทดลองเข้าเว็บโป๊แห่งต่างๆ ซึ่งปรากฏว่า สามารถเข้าไปใช้บริการเว็บลามกอนาจารต่างๆ ได้ทุกเว็บที่ลองทดสอบ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ น.ส.ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี รวมทั้ง น.อ.อนุดิษฐ์ นาครทรรพ รมว.กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) ระบุว่า มีการบล็อกการเข้าถึงเว็บไซต์ลักษณะดังกล่าวหมดแล้ว โดยเด็กนักเรียนที่ใช้แท็บเล็ตพีซีที่รัฐบาลแจกให้ จะสามารถเข้าได้เฉพาะเว็บไซต์ที่เกี่ยวกับการเรียนการสอนเท่านั้น จนถึงขณะนี้ก็ยังไม่มีการชี้แจงจากผู้เกี่ยวข้อง”&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ข่าวชิ้นนี้ถูกขยายผลมาจากสังคมออนไลน์ที่ได้มีการส่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้เด็กบางคนยังไม่ได้เครื่องแท็บเล็ตแต่สำหรับคนเป็นพ่อแม่ก็อดกังวลใจไม่ได้ว่าจะเป็นเช่นนี้จริงหรือ..!!&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ประเด็นเรื่องการเข้าถึงเว็ปไซต์ที่ไม่เหมาะสมของเด็กวัยประถมหนึ่ง เป็นเรื่องที่นักวิชาการและผู้ที่อยู่ในแวดวงคนที่ทำงานเด็กกังวลใจตั้งแต่ที่รู้ว่ามีนโยบายแจกแท็บเล็ตให้กับเด็กชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง และเชื่อว่า ปัญหาจะค่อยๆ ผุดออกมาเรื่อยๆ เมื่อเด็กได้รับและนำไปใช้แล้ว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ที่ผ่านมา ส่วนใหญ่ประเด็นที่ถูกจับตาและมุ่งเน้น จะเป็นเรื่องของระบบ เครือข่าย ไวไฟที่ไม่ทั่วถึง ระบบไฟฟ้าที่ไม่เพียงพอ ไม่มีปลั๊กไฟ ฯลฯ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นปัญหาเรื่องระบบ โครงสร้างที่ยังไม่ได้เตรียมพร้อม หรือรองรับได้อย่างทันท่วงที แต่เจ้าแท็บเล็ตก็มาถึงแล้ว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แต่ประเด็นใหญ่ที่น่ากังวลใจมากกว่า และถูกละเลยมองข้าม ก็คือ เมื่อเจ้าแท็บเล็ตถึงมือของหนูน้อยวัยประถมหนึ่งเมื่อพวกเขายังไม่พร้อม จะเกิดอะไรขึ้น ? &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ปัญหาไม่ได้เกิดให้เห็นทันที เหมือนประเภทไม่มีไฟก็ใช้ไม่ได้ แต่มันคือปัญหาทางด้านพฤติกรรม ปัญหาทางด้านสติปัญญา ปัญหาสังคม ที่มันจะตามมาอีกมากมาย และมันจะส่งผลระยะยาว กลายเป็นปัญหาของเด็กรุ่นใหม่ที่จะมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ก่อนหน้านี้ ดิฉันได้อ่านบทสัมภาษณ์ของ Bill Gates (บิล เกตส์) ซึ่งถือเป็นเจ้าแห่งไอทีอีกคนหนึ่ง เป็นผู้ก่อตั้งบริษัท Microsoft กลับมีความคิดเห็นที่น่าสนใจยิ่ง ซึ่งถ้าจะสามารถกระตุกให้ผู้ใหญ่ในบ้านเมืองเราได้คิดสักนิดก็ยังดี..!!!&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; บิลเกตส์ ให้สัมภาษณ์ กับ เว็บไซต์ The Chronicle of Higher Education ในประเด็นการแจกแท็บเล็ตมาใช้ในการสอนว่า&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “หากเป็นแท็บเล็ตไว้แจกตัวเครื่องให้นักเรียนอย่างเดียว นับว่าเป็นเรื่องที่แย่มาก มันไม่ได้ช่วยให้การศึกษาดีขึ้นเลย มันจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงทั้งหลักสูตรและตัวบุคลากรครูผู้สอนไปพร้อมๆ กัน ยิ่งอุปกรณ์อย่างแท็บเล็ตไม่มีคีย์บอร์ดก็ไม่เหมาะสำหรับการศึกษา เพราะแท็บเล็ตไม่ใช่แค่มีไว้อ่านเหมือนหนังสือ แต่มันเป็นการสื่อสารที่ต้องใช้การโต้ตอบ เพื่อเกิดกระบวนการเรียนรู้ ซึ่งแนะนำให้ใช้พีซีราคาถูก เป็นคำตอบที่ดีและเหมาะสมกว่า ถ้าเราสามารถปรับปรุงด้านหลักสูตรให้ดีขึ้น มีความพร้อม และสร้างระบบ และมีนโยบายเพื่อการเข้าถึงหลักสูตรเหล่านั้น ตัวอุปกรณ์นั้นจะเป็นคอมพิวเตอร์ให้ยืมจากห้องสมุดก็สามารถใช้งานได้”&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; จะว่าไปก็สอดคล้องนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญทางด้านเด็กที่ก่อนหน้านี้ออกมาทักท้วงเรื่องความไม่เหมาะสม และความไม่พร้อมของเด็กประถมหนึ่ง เพราะยังไม่ได้มีการเตรียมความพร้อมในทุกด้านและทุกมิติมาก่อน แต่สุดท้ายนโยบายเรื่องนี้ก็คลอดออกมาอย่างรวดเร็ว และทุกอย่างก็ดูเร่งรีบไปซะทุกเรื่อง โดยเฉพาะการจัดซื้อจัดจ้างที่เป็นประเด็นถูกจับตาอย่างมาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; และ..วันนี้แท็บเล็ตก็ทยอยแจกถึงมือเด็ก ป.1 กันแล้ว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; คำถามคือ จากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเด็กระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 นำเจ้าเครื่องแท็บเล็ตมาใช้?&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความจริงเรื่องการแจกแท็บเล็ตก็มีข้อดีอยู่บ้าง เพราะเป็นการช่วยเหลือกลุ่มเด็กที่ขาดโอกาสได้เข้าถึงข้อมูลทางเทคโนโลยีได้มากขึ้น เพราะเราก็ปฏิเสธโลกเทคโนโลยีไม่ได้แล้ว แต่คำถามหรือคำทักท้วงก็คือ ทำไมต้องเป็นเด็กประถมหนึ่ง ยิ่งถ้าเป็นเด็กชนบท เด็กที่ขาดโอกาส หรือเด็กที่ยังไม่พร้อม ยิ่งไม่เหมาะ เพราะเด็กบางคนยังอ่านไม่ออก เขียนไม่ได้อีกต่างหาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นโนบายนี้จะเกิดประโยชน์อย่างมากถ้ามีการแจกในวัยที่เหมาะสม และมีการศึกษาถึงผลกระทบที่จะตามมาอย่างรอบด้านเสียก่อน รวมไปถึงการเตรียมความพร้อมในทุกภาคส่วนของสังคมที่มีส่วนเกี่ยวข้องต่อเรื่องนี้ให้ชัดเจน และทำความรู้ความเข้าใจกับพ่อแม่กับสังคมให้ได้อย่างทั่วถึงเสียก่อน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; แม้ในที่สุดภาครัฐจะยังไม่ได้เตรียมรับมือใดๆ หรือไขคำทักท้วงแต่ประการใด เจ้าแท็บเล็ตก็มาถึงมือของเด็กประถมหนึ่งกันแล้ว&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ฉะนั้น เป็นหน้าที่ของพ่อแม่เองแล้วว่า ควรต้องเตรียมรับมืออย่างไรให้รู้เท่าทัน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หนึ่ง ต้องไม่ปล่อยให้เด็กใช้แท็บเล็ตลำพัง ควรมีผู้ใหญ่อยู่ด้วยทุกครั้ง เพื่อให้คำแนะนำที่ถูกวิธี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สอง กำหนดระยะเวลาในการใช้งาน หรือสร้างกฎกติกาภายในบ้านร่วมด้วย โดยอาจให้ลูกมีส่วนร่วมกันกำหนดด้วยก็ได้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สาม สอนให้ลูกใช้งานให้ถูกวิธี ทุกครั้งที่ใช้ควรอยู่ในสถานที่ๆ มีแสงสว่างเพียงพอ และมีระยะห่างกับจอพอสมควร มิฉะนั้น เด็กจะต้องใช้สายตาเพ่งมาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สี่ อย่าให้หมกมุ่นกับแท็บเล็ต จนไม่ได้ออกไปวิ่งเล่นหรือออกกำลังกาย สุดท้ายจะมีปัญหาเรื่องสุขภาพตามมา มักกลายเป็นเด็กอ้วน หรือเด็กที่มีปัญหาเรื่องสุขภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ห้า ให้แบ่งเวลาสำหรับการอ่านหนังสือเป็นประจำ อาจกำหนดช่วงเวลาด้วยเพื่อปลูกฝังให้ลูกไม่ทิ้งเรื่องการอ่านหนังสือด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หก หมั่นสังเกตพฤติกรรมของลูกด้วย เพราะเด็กบางคนที่เสพติดคอมพิวเตอร์ เสพติดเกม หรือเสพติดเทคโนโลยี มักจะเป็นคนที่หงุดหงิดง่าย ก้าวร้าว หรืออาจเคยชินกับความรวดเร็ว ก็อาจไม่รู้จักการรอคอย ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องให้ได้ทันที ฯลฯ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เจ็ด สำคัญที่สุด คือ พ่อแม่หรือผู้ใหญ่ในบ้านต้องให้คำแนะนำเรื่องการใช้อินเตอร์เน็ตที่เหมาะสม ต้องคอยสอดส่องและควบคุมการใช้งาน อธิบายให้ลูกเข้าใจว่าเจ้าเครื่องนี้มีทั้งประโยชน์และโทษอย่างไร ถ้าใช้ไม่ถูกวิธีจะนำไปสู่อะไร&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ในเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์จริง และลูกก็ได้รับแจกแท็บเล็ตด้วย พ่อแม่มีความจำเป็นต้องรู้เท่าทันและเตรียมรับมือกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ต้องแปรวิกฤติให้เป็นโอกาสซะเลย แต่คนเป็นพ่อแม่ต้องมีความรู้ และหาข้อมูลให้เท่าทันเทคโนโลยีด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หนักใจแทนพ่อแม่ยุคนี้จริงๆ เพราะนอกจากจะต้องรับมือเรื่องโลกการเรียนรู้ของลูกเองแล้ว ก็ยังต้องคอยรับมือกับนโยบายของภาครัฐที่ไม่รู้ว่าวันดีคืนดีจะแจกยาหอมหรือยาพิษให้กับลูกหลานของเราเมื่อไรอีก…!!!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000102082</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/2292159789829493182/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/08/1.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/2292159789829493182'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/2292159789829493182'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/08/1.html' title='ข้อคิดสำหรับพ่อแม่เตรียมรับมือเมื่อลูก ป.1 ได้แท็บเล็ต'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-2446418221609797700</id><published>2012-07-27T07:26:00.001+07:00</published><updated>2012-07-27T07:26:39.918+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เคล็ดลับ 8 วิธี พิชิตโรคในเด็ก"/><title type='text'>เคล็ดลับ 8 วิธี พิชิตโรคในเด็ก</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000009515401.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;เคล็ดลับ 8 วิธี พิชิตโรคในเด็ก&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
บทความโดย ดร.สุพาพร เทพยสุวรรณ&lt;br /&gt;
สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่ทุกคนปรารถนา คงอยากให้ลูกฉลาด เป็นคนดี และสุขภาพแข็งแรง หลายคนคงอาจสงสัยว่า ทำไมลูกของเพื่อนบ้านถึงแข็งแรงไม่ต้องพาไปหาหมอ ทำไมเพื่อนของลูกที่โรงเรียนถึงมีสุขภาพดี ไม่เป็นโรคภัยไข้เจ็บ วันนี้ผู้เขียนมีเคล็ดลับดีๆ 8 ประการ มาฝากท่านผู้อ่านดังนี้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 1.ล้างมือให้สะอาด ให้กฎข้อนี้ถือเป็นกฎเหล็กของบ้าน คือ ทุกคนต้องล้างมือให้สะอาด ล้างมือทุกครั้งหลังออกไปทำธุระนอกบ้าน ล้างมือหลังจากการใช้ห้องน้ำ ล้างมือก่อนรับประทานอาหาร การล้างมืออย่างสม่ำเสมอช่วยลดการเป็นโรคที่เกี่ยวข้องกับทางเดินหายใจและระบบลำไส้รวมทั้งการย่อยอาหารได้ ฝึกให้ลูกล้างมือให้สะอาดจนเป็นนิสัย เมื่อกลับจากโรงเรียน หลังจากการเล่นเครื่องเล่นที่สนาม การเล่นกับสัตว์เลี้ยงในบ้าน โดยให้ลูกร้องเพลงช้าง 2 จบก่อนการล้างด้วยน้ำสะอาดครั้งสุดท้าย การขัด ถู ทั้งซอกเล็บ ง่ามนิ้วมือ ฝ่ามือ หลังมือเป็นเวลา 15-20 วินาทีถือเป็นเรื่องที่จำเป็น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 2.หลีกเลี่ยงการจับบริเวณใบหน้า หวัดและ Flu สามารถเข้าสู่ร่างกายได้ทางปาก จมูก ตาและส่วนของบริเวณใบหน้า ดังนั้นให้เด็ก ๆ หลีกเลี่ยงการจับบริเวณดังกล่าว อาจเป็นการยากที่จะควบคุมในเรื่องเหล่านี้ แต่การล้างมือถือเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยป้องกันสิ่งเหล่านี้ได้ ฝึกเด็กๆ ที่จะไม่ใช้ช้อน ส้อม หลอด แก้วน้ำ หรือแปรงสีฟันร่วมกับคนอื่นๆ และฝึกเด็กๆ ให้ใช้ช้อนกลางในการตักอาหารด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 3.แปรงฟันให้สะอาด สุขภาพของช่องปากถือเป็นสิ่งที่สำคัญสิ่งหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม หากแบคทีเรียมีการสะสมตัวกันมากขึ้นจะทำให้เกิดปัญหาสุขภาพอื่นๆ ตามมาได้ รวมทั้งโรค มือ เท้า ปากในปัจจุบัน ดังนั้นควรรักษาสุขภาพฟันให้สะอาดอยู่เสมอ ให้เด็กมีโอกาสแปรงฟันอย่างน้อยวันละ 2 ครั้ง และหากแปรงหลังรับประทานอาหารกลางวันด้วยจะดีมาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 4.นอนหลับพักผ่อนอย่างเพียงพอ การนอนหลับพักผ่อนอย่างเพียงพอและการพักผ่อนในระหว่างวันช่วยให้เด็กฉลาดและมีสุขภาพแข็งแรง โดยมีอัตราการนอนตามวัย ดังนี้ เด็กทารกจะนอนหลับเกือบตลอดทั้งวัน เมื่ออายุ 1 ขวบอัตราการนอนจะเท่ากับเวลาตื่นคือ 12 ชั่วโมง เมื่อโตขึ้นอัตราการนอนจะลดลงคือ 10 ชั่วโมง และในวัยรุ่นและผู้ใหญ่จะมีความต้องการในการนอน 7-8 ชั่วโมง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 5.ออกกำลังกายเป็นประจำ จากการศึกษาพบว่าการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอและทำจนเป็นนิสัย ช่วยลดอัตราการเป็นหวัด หรือ Flu ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาต่างๆ ในระหว่างปีได้ถึง 25-50 % เพราะเชื้อโรคเหล่านี้มีการแพร่กระจายอยู่ทั่วไป การออกกำลังกายเป็นเสมือนสิ่งมหัศจรรย์ในการรักษาโรค&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 6.รับประทานอาหารที่มีประโยชน์ ในมื้อหนึ่ง ๆ ควรมีอาหารให้ครบทั้ง 5 หมู่ เช่น คาร์โบไฮเดรต โปรตีน ไขมัน เกลือแร่ วิตามิน และน้ำอย่างเพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย อาหารเป็นเหมือนภูมิคุ้มกันของร่างกาย อาหารที่ให้วิตามิน C เช่น บล็อกโคลี ส้ม สตรอเบอร์รี และวิตามิน D ในนม ไข่ เนย ควรรับประทานเป็นประจำด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 7.พูดคุยเรื่องตลกๆ กับลูกๆ ข้อนี้ช่วยทางด้านอารมณ์ เพราะความเครียดทางอารมณ์ในเด็ก อาจส่งผลต่อร่างกายได้ การพูดคุยเรื่องตลก การหัวเราะ ช่วยกระตุ้นการทำงานของเซลล์ประสาทสมองที่ทำให้เกิดการหลั่งสารที่ชื่อว่า endorphin ทำให้เกิดความสุข ส่งผลให้อารมณ์ดี สมองได้รับการกระตุ้นทำให้เกิดความคิดเชิงบวก สร้างสรรค์ และมีจินตนาการ มีผลทำให้ร่างกายและจิตใจได้รับการฟื้นฟู&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; 8.ไปพบแพทย์เพื่อฉีดวัคซีนตามกำหนด มีวัคซีนป้องกันไข้หวัดใหญ่ (Flu) อีสุกอีใส ไข้สมองอักเสบ และอื่นๆ ควรให้ลูกฉีดวัคซีนให้ครบตามกำหนด กรมควบคุมโรคติดต่อของสหรัฐอเมริกา กล่าวว่า การป้องกัน Flu ได้ดีที่สุด คือ การฉีดวัคซีน&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากลูกมีสุขภาพดี คุณพ่อคุณแม่คงสบายใจและมีความสุข เคล็ดลับ 8 ข้อนี้คงไม่ยากเกินไป และเป็นการสร้างสุขนิสัยที่ดีให้แก่ลูกๆ ด้วย ข้อสำคัญคุณพ่อ คุณแม่ต้องทำให้ดูเป็นตัวอย่าง เด็กๆ เรียนรู้จากการกระทำมากกว่าคำพูด เป็นกำลังใจให้ทุกครอบครัวมีสุขภาพแข็งแรงค่ะ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000090268</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/2446418221609797700/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/8.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/2446418221609797700'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/2446418221609797700'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/8.html' title='เคล็ดลับ 8 วิธี พิชิตโรคในเด็ก'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-2444359961533003509</id><published>2012-07-27T07:23:00.001+07:00</published><updated>2012-07-27T07:23:36.182+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ลูกกินไม่สมดุล เสี่ยงโรคเรื้อรังในอนาคต"/><title type='text'>ลูกกินไม่สมดุล เสี่ยงโรคเรื้อรังในอนาคต!</title><content type='html'>ด้วยวิถีชีวิตที่เร่งรีบ รวมทั้งสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไปในปัจจุบัน ส่งผลให้เด็กหลายๆ คนมีปัญหาภาวะโภชนาการจนน่าเป็นห่วง โดยเฉพาะการบริโภคอย่างไม่สมดุล ส่งผลให้เด็กในเมืองมีความเสี่ยงสูงต่อการด้อยพัฒนาการทางกายและสมอง ขาดวิตามิน และเกลือแร่ แต่ได้รับไขมันและคาร์โบไฮเดรตเกิน ซึ่งเป็นอีกหนึ่งปัญหาใหญ่ของเด็กไทยที่พ่อแม่ควรเร่งปรับพฤติกรรมการบริโภคของลูก เพื่อให้ได้รับสารอาหารที่จำเป็นครบถ้วนก่อนสายเกินแก้&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดร.ภญ.มาลิน จุลศิริ ศาสตราจารย์เกียรติคุณ คณะเภสัชกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล เปิดเผยว่า ปัญหาภาวะโภชนาการในเด็กวัยซนกำลังน่าเป็นห่วง เพราะวิถีชีวิตที่เร่งรีบทำให้หลายครอบครัวต้องซื้ออาหารจานด่วน ซึ่งส่วนใหญ่ขาดความสมดุลทางโภชนาการให้เด็กบริโภคอยู่ประจำ อีกทั้งเด็กจำนวนไม่น้อยนิยมบริโภคขนมและดื่มน้ำอัดลมจนติดเป็นนิสัย จากสถิติของกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข พบว่าเด็กไทยใช้เงินซื้อขนมเฉลี่ยคนละ 9,800 บาทต่อปี ซึ่งสูงกว่าค่าใช้จ่ายเพื่อการศึกษาที่จ่ายเพียงคนละ 3,024 คนต่อปี&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สำหรับพฤติกรรมการบริโภคที่ไม่ถูกต้องนั้น มักเริ่มตั้งแต่วัยก่อนเข้าเรียนคือ 4-5 ขวบ พอถึง 6 ขวบเด็กจะติดเป็นนิสัย และยิ่งโตขึ้นคุณพ่อคุณแม่ยิ่งมีความยากลำบากในการดูแลเด็กเหล่านี้ ทำให้บ่อยครั้งเด็กเกิดปัญหาขาดสารอาหารที่จำเป็น ขณะเดียวกัน เกิดปัญหาของโรคอ้วน ในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา อุบัติการณ์โรคอ้วนในเด็กไทยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและตามสถิติดูเหมือนเร็วที่สุดในโลก เคยมีรายงานว่าเด็กก่อนวัยเรียนอ้วนเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 5.8 เป็น 7.9 หรือเพิ่มขึ้นร้อยละ 36 และเด็กวัยเรียนอายุระหว่าง 6-13 ปี อ้วนเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 5.8 เป็น 6.7 หรือเพิ่มขึ้นร้อยละ 15.5 ภายในช่วงระยะเวลา 5 ปีที่ผ่านๆ มา ทั้งยังพบว่าเด็กไทยมีเชาวน์ปัญญาโดยเฉลี่ยต่ำกว่าเกณฑ์เฉลี่ยมาตรฐานที่ระดับ 90 มีมากถึง 1 ใน 4 หรือร้อยละ 25&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “ปัญหาภาวะโภชนาการในเด็ก นอกจากส่งผลต่อการพัฒนาการทางร่างกายและสติปัญญาของเด็กแล้ว ถ้าปล่อยให้ปัญหาดังกล่าวเกิดขึ้นต่อเนื่องโดยไม่รีบแก้ไข จะส่งผลต่อสุขภาพของเด็กดังกล่าวเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ด้วย โดยจะเกิดปัญหาของโรคเรื้อรังง่ายขึ้น เช่น เป็นโรคเบาหวาน โรคหัวใจ ไขมันในเลือดสูง ข้อเสื่อม เป็นต้น” ดร.ภญ.มาลิน เผยถึงปัญหาที่ตามมา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000009643301.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดร.ภญ.มาลิน บอกต่อไปว่า ปัญหาภาวะโภชนาการในเด็ก แก้ไขไม่ยาก เพียงให้เด็กบริโภคอาหารที่เหมาะสมทุกวันโดยเฉพาะอาหารมื้อเช้า ให้บริโภคคอาหารที่มีคุณค่า และในปริมาณที่เพียงพอ ถ้าไม่แน่ใจว่าเด็กจะบริโภคอาหารได้อย่างสมดุลทั้งในด้านคุณค่าสารอาหารและปริมาณสารอาหาร การให้เด็กบริโภคผลิตภัณฑ์อาหารเสริมเพิ่มเติม เป็นวิธีการหนึ่งที่จะช่วยให้เด็กมีโอกาสได้รับสารอาหารที่จำเป็นต่อการพัฒนาการของเขา&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “คุณพ่อคุณแม่ หรือผู้ปกครองอาจต้องพิจารณาให้ผลิตภัณฑ์อาหารเสริมเป็นตัวช่วยในการแก้ไขปัญหาโภชนาการในเด็ก โดยพิจารณาผลิตภัณฑ์ที่มีวิตามินและเกลือแร่ที่จำเป็นสำหรับเด็ก เช่น วิตามินบีชนิดต่างๆ ธาตุเหล็ก ฯลฯ รวมทั้งกรดอะมิโนจำเป็น เช่น ไลซีน เพื่อนำไปใช้เป็นองค์ประกอบในการสร้างโปรตีน นอกจากนี้ สารอาหารในกลุ่มคาร์โบไฮเดรตที่ไม่เกี่ยวข้องกับน้ำตาลหวานและไขมัน เช่น โอลิโกแซ็กคาไรด์ ฯลฯ ซึ่งถูกจัดเป็นใยอาหารชนิดละลาย ทั้งยังช่วยในการขับถ่ายด้วย”&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ถึงกระนั้น ผลิตภัณฑ์อาหารเสริมมักมีรสหวานและกลิ่นหอม ในส่วนนี้ ดร.ภญ.มาลิน บอกว่า คุณพ่อคุณแม่หรือผู้ปกครองควรดูว่า ความหวานในผลิตภัณฑ์นั้นมาจากน้ำตาลหรือไม่ ถ้าใช่น่าจะพิจารณาให้ดี เพราะการบริโภคบ่อยๆ อาจเกิดปัญหาจากน้ำตาลในผลิตภัณฑ์ตามมาได้ เช่น เกิดเป็นกรดในน้ำลายและก่อปัญหาฟันผุในภายหลัง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “โอลิโกแซ็กคาไรด์ตามที่กล่าวไว้ข้างต้นสามารถให้ความหวาน แต่ไม่เกิดปัญหาแบบน้ำตาล สารอาหารชนิดนี้มีคุณสมบัติที่น่าสนใจ คือ การเป็นพรีไบโอติกซึ่งจะไม่ถูกย่อยและดูดซึมในลำใส้เล็ก จึงไม่ก่อปัญหาการถูกเปลี่ยนเป็นไขมันสะสม แต่จะลงไปที่ลำใส้ใหญ่ เป็นอาหารให้จุลินทร์ชนิดที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย ทำให้ปริมาณจุลินทรีย์กลุ่มนี้เพิ่มขึ้น ช่วยเสริมสร้างภูมิคุ้มกันในระบบทางเดินอาหาร อีกทั้งยังช่วยการขับถ่าย และเพิ่มการดูดซึมแคลเซียมของร่างกายด้วย” ดร.ภญ.มาลิน กล่าวเสริม&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ถ้าไม่เร่งปรับพฤติกรรมการบริโภคอาหารที่ถูกต้องให้เด็กในวันนี้ ประเทศไทยอาจต้องรับมือกับภาวะประชากรที่ขาดสุขภาพดีในวันหน้า และทำให้ต้องสูญเสีย ทั้งคุณภาพชีวิตและเศรษฐกิจของชาติในการดูแลบุคคลเหล่านี้ ทางที่ดี คุณพ่อคุณแม่ผู้ปกครอง รวมทั้งสังคมที่เกี่ยวข้องต้องช่วยการดูแลลูกหลาน โดยเฉพาะการบริโภคอาหารให้สมดุล และครบทั้ง 5 หมู่&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000091477</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/2444359961533003509/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/blog-post_5817.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/2444359961533003509'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/2444359961533003509'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/blog-post_5817.html' title='ลูกกินไม่สมดุล เสี่ยงโรคเรื้อรังในอนาคต!'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-8088221547107717549</id><published>2012-07-27T07:20:00.001+07:00</published><updated>2012-07-27T07:20:31.865+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="สมองมนุษย์พัฒนาเพราะ “รัก” ไม่ใช่เงินหรือการเรียนพิเศษ"/><title type='text'>สมองมนุษย์พัฒนาเพราะ “รัก” ไม่ใช่เงินหรือการเรียนพิเศษ</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;&lt;img src=&quot;http://pics.manager.co.th/Images/555000009605901.JPEG&quot; /&gt;&lt;/center&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;สมองมนุษย์พัฒนาเพราะ “รัก” ไม่ใช่เงินหรือการเรียนพิเศษ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
หากมนุษย์ในยุคโลกาภิวัตน์จะหยุดความเร็วลงสักหน่อย ใช้ความสังเกตมากสักนิด เราคงสังเกตพบความผิดปกติบางประการที่กำลังเกิดกับเด็กๆ ในปัจจุบัน นั่นก็คือ สถิติของการเกิดโรคสมาธิสั้น (Attention Deficit Hyperactivity Disorder : ADHD) ที่กำลังเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะในเด็กกลุ่มที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ขาดแคลนความรัก หรือก็คือ เด็กที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้งตั้งแต่แรกเกิด&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; โดยนักวิจัยพบว่า ในระบบประสาทส่วนกลางของสมองของเด็กกลุ่มที่เติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั้น จะมีเนื้อเยื่อส่วนที่เป็นสีเทา (Grey Matter) และส่วนที่เป็นเนื้อสีขาว (White Matter) น้อยกว่าเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวปกติ และสาเหตุที่ทำให้การพัฒนาของสมองเด็กเป็นไปเช่นนั้น ก็เพราะสภาพแวดล้อมภายในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั้น “ขาดแคลนสิ่งที่เอื้อต่อการพัฒนาของสมอง” ทั้งในด้านบุคลากรที่มีไม่พอเพียง และสภาพแวดล้อมที่ทำให้เด็กไม่ได้รับการกระตุ้นใดๆ ทำได้เพียงนอนเงียบๆ อยู่ในเตียงของตัวเอง หรือไม่ก็ต้องร้องไห้จนเสียงแหบเสียงแห้งกว่าจะได้สิ่งที่ตนเองต้องการ&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ความขาดแคลนเหล่านั้นจึงทำให้สามารถอธิบายได้ว่า เพราะเหตุใดเด็กที่อาศัยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กจึงมีแนวโน้มจะเกิดโรคสมาธิสั้น หรือความผิดปกติทางจิตอื่นๆ ขึ้นมาได้ง่ายกว่าเด็กที่เติบโตมาในครอบครัวอันอบอุ่น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สำหรับระบบประสาทส่วนกลางนั้น ประกอบด้วย เนื้อเยื่อสมองส่วนสีเทา (Grey Matter) ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อสมองที่อยู่รอบนอกของสมอง ส่วนเนื้อเยื่อสมองส่วนสีขาว (White Matter) นั้นจะอยู่ส่วนในของสมอง และทั้งสองส่วนประกอบด้วยเซลล์ประสาทเช่นเดียวกัน ต่างกันแต่เพียงว่า ในส่วนของเนื้อเยื่อสีเทานั้นหน้าที่หลักเป็นการประมวลผล ควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อ ความจำ ทักษะการพูด ฯลฯ ส่วนเนื้อเยื่อสีขาวจะทำหน้าที่ในการรับส่งสัญญาณจากอวัยวะส่วนต่างๆ ไปยังสมองโดยตรง รวมถึงการควบคุมการทำงานของอัตราการเต้นของหัวใจ ความดันโลหิต อุณหภูมิของร่างกาย เป็นต้น (อ้างอิงจาก http://www.differencebetween.net/science/health/difference-between-grey-and-white-matter)&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; นอกจากนี้ งานวิจัยยังพบด้วยว่า เด็กที่อยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กนั้น จะมีระดับสติปัญญาต่ำกว่ามาตรฐาน และมีทักษะทางการใช้ภาษาด้อยกว่าผู้ที่เติบโตมาในครอบครัวที่มีความรักความอบอุ่นอีกด้วย&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ดร.ชาร์ลส์ เนลสัน ผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทวิทยา จากบอสตัน กล่าวว่า การศึกษาชิ้นนี้พบช่วงเวลาที่สำคัญของสมองมนุษย์ นั่นก็คือ ช่วง 2 ปีแรกของชีวิต และการดูแลของสถานรับเลี้ยงเด็กก็ส่งผลกระทบอย่างมากต่อการพัฒนาที่สำคัญยิ่งของสมองของเด็กๆ เหล่านั้น&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; “สิ่งที่สามารถอธิบายได้ถึงปัญหาทางพัฒนาการที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจนที่สุด ก็คือ สถานรับเลี้ยงเด็กที่ถูกทอดทิ้งนั้นขาดแคลนสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนรู้ อันเป็นส่วนสำคัญที่กระตุ้นให้สมองของมนุษย์เกิดการพัฒนา” &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; ปัจจุบันมีพ่อแม่จำนวนมากที่ต้องการให้ลูกของตนเองแสดงความเป็นอัจฉริยะในด้านใดด้านหนึ่งออกมา และพยายามหาวิธีต่างๆ มากมายในการพัฒนาศักยภาพของสมองลูก แต่สำหรับเด็กกำพร้า พวกเขาไม่เพียงแต่ขาดความรักความเอาใจใส่ แต่สิ่งสำคัญต่อการดำรงชีวิตอย่างสมองก็ยังไม่ได้รับโอกาสในการเติบโตอย่างเต็มที่ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าเสียดายอย่างมาก&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การวิจัยนี้เป็นความร่วมมือกันระหว่างมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด และโรงพยาบาลเด็กแห่งบอสตัน สหรัฐอเมริกา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000091121</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/8088221547107717549/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/blog-post_27.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/8088221547107717549'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/8088221547107717549'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/blog-post_27.html' title='สมองมนุษย์พัฒนาเพราะ “รัก” ไม่ใช่เงินหรือการเรียนพิเศษ'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-4406382704127343362</id><published>2012-07-24T12:29:00.002+07:00</published><updated>2012-07-24T12:29:15.615+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ผลวิจัยชี้พ่อที่สูบบุหรี่ เสี่ยงทำให้ลูกเป็นมะเร็งผ่าน DNA"/><title type='text'>ผลวิจัยชี้พ่อที่สูบบุหรี่ เสี่ยงทำให้ลูกเป็นมะเร็งผ่าน DNA</title><content type='html'>&lt;center&gt;&lt;img src=&quot;http://img.kapook.com/u/suttichai/a999997/smoke%20(2).jpg&quot; /&gt;&lt;/center&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;b&gt;ผลวิจัยชี้พ่อที่สูบบุหรี่ 
เสี่ยงทำให้ลูกเป็นมะเร็งผ่าน DNA&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;การสูบบุหรี่ 
นอกจากจะทำให้ตัวผู้สูบและคนที่อยู่รอบข้างนั้นมีโอกาสเป็นมะเร็งได้แล้ว 
ยังอาจทำให้เด็กที่ยังไม่ได้มีโอกาสออกมาลืมตาดูโลก 
มีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคมะเร็งผ่านดีเอ็นเอ (DNA) 
ของผู้เป็นพ่อที่สูบบุหรี่ได้อีกด้วย 
ตามรายงานจากผลการศึกษาล่าสุดในประเทศอังกฤษ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ผลการศึกษาดังกล่าวเป็นผลงานของนักวิจัยในมหาวิทยาลัยแบรดฟอร์ด 
ประเทศอังกฤษ ระบุในรายงานเอาไว้ว่า พวกเขาอยากเตือนให้หนุ่ม ๆ 
สิงห์อมควันทั้งหลายได้ทราบถึงโทษของการสูบบุหรี่ให้ทราบว่า 
นอกจากจะเป็นสิ่งที่ทำร้ายสุขภาพของตัวเองและคนรอบข้างแล้ว 
ควันบุหรี่ที่สูดดมเข้าไปนั้นจะเข้าไปสร้างความเสียหายให้กับดีเอ็นเอของคุณพ่อ 
ซึ่งยีนส์ที่ได้รับความเสียหายเหล่านี้ สามารถถ่ายทอดไปยังเด็กที่อยู่ในท้องได้ 
หากว่าเขามีเพศสัมพันธ์กับภรรยาจนเกิดการปฏิสนธิขึ้นมา&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ทางด้านด็อกเตอร์ไดอาน่า 
แอนเดอสัน กล่าวว่า เซลล์สเปิร์มของผู้ชายจะใช้เวลาราว 3 
เดือนในการพัฒนาตัวเองอย่างเต็มที่ 
ซึ่งหลังจากนั้นหากสามีที่สูบบุหรี่ไปมีเพศสัมพันธ์กับภรรยาจนเกิดการตั้งครรภ์ขึ้น 
เด็กตัวน้อย ๆ ที่อยู่ในท้องของแม่ 
อาจได้รับผลกระทบจากดีเอ็นเอที่ได้รับความเสียหายของพ่อมาด้วยนั่นเอง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ดังนั้น 
ผู้ชายที่อยากจะเป็นคุณพ่อของลูกที่มีสุขภาพแข็งแรง 
ควรเลิกสูบบุหรี่อย่างน้อยเป็นเวลา 3 เดือน ก่อนวางแผนมีลูก 
เพื่อหลีกเลี่ยงความเสี่ยงของโรคมะเร็งที่อาจเกิดขึ้นกับเด็ก รวมทั้งโรคลูคีเมีย 
แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดก็ควรเลิกบุหรี่อย่างเด็ดขาดไปเลยเสียดีกว่า 
ทั้งนี้ก็เพื่อสุขภาพของตัวเองด้วย&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ที่มา&lt;br /&gt;http://men.kapook.com/view42975.html</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/4406382704127343362/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/dna.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/4406382704127343362'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/4406382704127343362'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/dna.html' title='ผลวิจัยชี้พ่อที่สูบบุหรี่ เสี่ยงทำให้ลูกเป็นมะเร็งผ่าน DNA'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-670284458747135667</id><published>2012-07-24T12:28:00.002+07:00</published><updated>2012-07-24T12:28:37.251+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="โพลชี้ วัยรุ่นไทยกว่า 50% ขาดความรู้เรื่องเพศ"/><title type='text'>โพลชี้ วัยรุ่นไทยกว่า 50% ขาดความรู้เรื่องเพศ</title><content type='html'>&lt;strong&gt;โพลชี้ วัยรุ่นไทยกว่า 50% 
ขาดความรู้เรื่องเพศ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;!-- Main --&gt;&lt;/strong&gt;โพลสถาบันรามจิตติชี้ วัยรุ่นไทยกว่า 
50% นิยมสวยผอม คิดใช้ยาลดความอ้วนและศัลยกรรม ยอมรับการมีกิ๊ก 
ส่วนใหญ่ขาดความรู้เรื่องเพศ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;วันนี้ (9 กรกฎาคม) นายอมรวิชช์ นาครทรรพ 
ที่ปรึกษาสถาบันรามจิตติ เปิดเผยถึงผลการสำรวจสภาวการณ์เด็กและเยาวชนไทย 
ในช่วงเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ 2555 จากกลุ่มตัวอย่างเด็ก 20,000 คน ใน 4 ช่วงอายุ 
จาก 20 จังหวัดทั่วประเทศ เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในปัจจุบัน 
รวมทั้งสะท้อนปัญหา ซึ่งผลมีดังนี้&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;สภาวการณ์ด้านสุขภาพ พบว่า เยาวชนระดับ 
ม.ต้น และ ม.ปลาย ที่กินอาหารเช้าเป็นประจำ มีเพียงร้อยละ 50 
เมื่อขึ้นอุดมศึกษาจะเหลือเพียงร้อยละ 37 และเด็กที่กินผักเป็นประจำทุกมื้อ มีเพียง 
1 ใน 3 ของเด็กทั้งหมด นอกจากนี้ ยังพบว่าเด็กยังมีค่านิยมสวยผอม โดย 1 ใน 3 คน 
มีความคิดใช้ยาลดความอ้วนและทำศัลยกรรม &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ส่วนสถานการณ์ภาวะเครียดพบว่า 
เด็กในระดับมัธยมถึงอุดมศึกษา ประมาณ 1 ล้านคน 
มีอาการซึมเศร้าและหงุดหงิดไม่รู้สาเหตุ และเกือบร้อยละ 50 
เคยมีอาการเครียดจนปวดท้องหรืออาเจียน นอกจากนี้ 
ยังพบว่าเด็กมีความสุขในการไปเรียนลดลง สะท้อนให้ระบบการศึกษาต้องมีการเปลี่ยนแปลง 
ซึ่งควรปรับการจัดการศึกษาในโรงเรียน ให้กรอบไม่แน่นเกินไป 
เพิ่มพื้นที่กิจกรรมทางเลือกที่หลากหลายให้เด็กมีทางออกจากความเครียด 
สร้างความสุขในการใช้ชีวิต ก่อให้เกิดศักดิ์ศรีและเคารพในตัวเอง 
ซึ่งจะช่วยลดปัญหาการใช้ความรุนแรงในโรงเรียนได้ในเวลาเดียวกัน &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ส่วน 
สถานการณ์เรื่องเพศสัมพันธ์ 
เด็กและเยาวชนเข้าสู่การมีเพศสัมพันธ์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากร้อยละ 24 ในปี 
2551 เป็นร้อยละ 35 ในปี 2554 ขณะเดียวกันจากการสำรวจในปี 2554 พบว่าเด็กถึงร้อยละ 
27 มีเพื่อนสนิทเคยตั้งท้องหรือเคยทำแท้ง และมีเด็กไทยถึง 1 ใน 4 
ที่รู้สึกว่าการมีกิ๊ก หรือมีแฟนหลาย ๆ คนพร้อมกันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ 
สะท้อนถึงพฤติกรรมและค่านิยมของเด็กจำนวนมากที่ยังสุ่มเสี่ยงต่อการสร้าง 
ปัญหาให้ตนเอง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;นอกจากนี้ ยังพบว่าเด็กยังขาดความรู้เรื่องเพศ มีเพียงร้อยละ 
53 เท่านั้นที่รู้ถึงข้อจำกัดและความเสี่ยงในการใช้ถุงยางอนามัย 
และมีเด็กเพียงร้อยละ 57 ที่ยอมรับการพกถุงยางอนามัยติดตัว นอกจากนี้มีเด็กเพียง 1 
ใน 4 
ที่รู้สึกว่าได้เรียนรู้เรื่องเพศอย่างพอเพียงจากโรงเรียน&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ในส่วนสถานการณ์ความรุนแรงในเด็กและเยาวชนไทยในรอบปีที่ผ่านมา 
พบว่า ในจำนวนเด็กในระดับมัธยมศึกษาถึงระดับอุดมศึกษาทั่วประเทศกว่า 7 ล้านคน 
พบว่ามีเด็กและเยาวชนกว่า 700,000-1,000,000 คน ตกอยู่ในภาวะความรุนแรงในโรงเรียน 
เช่น ถูกขู่กรรโชกทรัพย์ ทำร้ายร่างกาย และการทะเลาะวิวาทกับเพื่อนนักเรียน 
ทั้งยังมีเด็กที่พบเห็นการพกพาอาวุธร้ายแรง เช่น ปืน มีดดาบ ระเบิดทำเอง 
เข้ามาในสถานศึกษาเป็นอัตราส่วนเพิ่มขึ้นจากปีที่แล้ว นอกจากนี้ 
สื่อยังมีอิทธิพลอย่างสูงต่อเด็กไทย โดยใช้เวลาดูโทรทัศน์ คุยโทรศัพท์ 
เล่นอินเทอร์เน็ตรวมกันกว่า 7 ชั่วโมงต่อวัน และที่น่าสนใจคือ เด็กกว่าร้อยละ 50 
นิยมดูละครโทรทัศน์ จึงจำเป็นต้องสร้างสื่อเพื่อสะท้อนการใช้ชีวิตอย่างฉลาด 
ปลูกฝังค่านิยมที่ถูกต้อง&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ที่มา&lt;br /&gt;http://women.kapook.com/view43648.html&lt;!-- End main--&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/670284458747135667/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/50.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/670284458747135667'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/670284458747135667'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/50.html' title='โพลชี้ วัยรุ่นไทยกว่า 50% ขาดความรู้เรื่องเพศ'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-1710188491986522364</id><published>2012-07-24T12:26:00.002+07:00</published><updated>2012-07-24T12:26:58.053+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ทำไมลูกน่ารักกับคนอื่น แต่ก้าวร้าวกับพ่อแม่"/><title type='text'>ทำไมลูกน่ารักกับคนอื่น แต่ก้าวร้าวกับพ่อแม่</title><content type='html'>คำถาม : &lt;br /&gt;ดิฉันมีหลานชายค่ะ เขาเคยอยู่กับคุณยายที่ต่างจังหวัดอยู่พักหนึ่ง 
เมื่อพามาอยู่กรุงเทพฯ เพี่อเรียนเตรียมอนุบาล 
หลานคนนี้จะได้รับการดูแลจากพ่อแม่อย่างตามใจ รวมไปถึงคุณย่า และญาติ ๆ ของเขาด้วย 
เมื่ออยู่กับย่าหรือคุณป้า เขาจะเรียบร้อย เชื่อฟัง 
แต่พออยู่กับพ่อแม่หลังเลิกงานและวันเสาร์-อาทิตย์ 
เด็กมักจะเปลี่ยนพฤติกรรมเป็นก้าวร้าว เอาชนะพ่อแม่ 
และทำพฤติกรรมตรงกันข้ามทุกอย่าง เช่น ไม่เชื่อฟัง ทิ้งของ อิจฉาพี่ 
ไม่ยอมให้แม่สอนการบ้านพี่ แย่งของพี่ทุกอย่าง พฤติกรรมแบบนี้ จะแก้ไขอย่างไรดีค่ะ 
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ปล. เหมือนเด็กตี 2 หน้า พ่อแม่แพ้ตลอด ต้องพูดจาดี ๆ 
แต่ได้รับการโต้ตอบที่ต้องการเอาชนะ พฤติกรรมบางอย่าง 
พ่อแม่ก็ต้องลงโทษด้วยการตีบ้าง ลงโทษให้ออกไปนอกห้องบ้าง แต่เด็กก็จะอาละวาด 
ทุบเตะประตูร้องไห้เสียดัง เมื่อเป็นเช่นนี้จะทำอย่างไรดีคะ 
เห็นแล้วเหนื่อยใจแทนพ่อแม่เขามาก ๆ &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;color: red;&quot;&gt;คำตอบ : 
&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;ผู้ถามไม่ได้แจ้งว่าหลานอายุประมาณเท่าไร 
แต่เข้าใจว่าคงเตรียมอนุบาลใช่ไหมค่ะ 
สิ่งที่เล่ามาเป็นพฤติกรรมที่พบได้บ่อยในวัยนี้ค่ะ 
เพราะเป็นวัยที่ต้องการทดสอบว่าตนเองสามารถทำอะไรได้มากน้อยแค่ไหน 
ยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์หรือความต้องการของตนเองได้ 
พฤติกรรมนี้จะมากหรือน้อยขึ้นกับการฝึกวินัยก่อนหน้านี้และสัมพันธภาพระหว่างคนในครอบครัวค่ะ&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;อย่างไรก็ตาม 
คงต้องถามพ่อแม่ว่ามีวิธีรับมือกับพฤติกรรมเหล่านี้อย่างไร 
เพราะพฤติกรรมที่มีปัญหาของเด็กต้องมีที่มาที่ไปเสมอค่ะ 
(ไม่แน่ใจว่าก่อนหน้านี้ที่เด็กอยู่ต่างจังหวัด พ่อแม่ได้มีการไปมาหาสู่บ่อยแค่ไหน 
หลังจากกลับมาอยู่กรุงเทพ คุณยายได้มาเยี่ยมบ้างหรือไม่ หรือเมื่อเด็กเกเร 
มีการขู่ว่าจะทิ้งหรือส่งกลับไปอยู่กับยายหรือไม่ การพูดกับเด็กแบบนี้ 
จะยิ่งทำให้เด็กมีปัญหาเพราะรู้สึกไม่มั่นใจในความรักของพ่อแม่ ที่หมอถามเรื่องนี้ 
เพราะพฤติกรรมก้าวร้าวของเด็กอาจสะท้อนถึงปัญหาความกังวลหรือเครียดได้เช่นกัน)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;สำหรับ 
&lt;span style=&quot;color: red;&quot;&gt;วิธีแก้ไข&lt;/span&gt; 
คงต้องให้พ่อแม่ยอมรับก่อนว่าพฤติกรรมของเด็กเป็นปัญหา 
และแนะนำให้เขาพาหลานไปให้กุมารแพทย์หรือจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น 
เพื่อประเมินและช่วยกันหาสาเหตุ แพทย์จะได้ให้คำแนะนำหรือช่วยเหลือได้ตรงจุดค่ะ 
ส่วนวิธีทั่ว ๆ ไปในการหยุดเด็กที่กำลังอาละวาด ได้แก่ 
การเบี่ยงเบนความสนใจไปสู่เรื่องอื่น เพื่อให้อารมณ์สงบลงก่อน 
หากไม่หยุดหรือไม่สามารถใช้วิธีเบี่ยงเบนได้แล้ว อาจลองทำเป็นเฉยๆ ไม่สนใจ 
ตราบใดที่ไม่มีการใช้กำลังทำร้ายตนเอง ผู้อื่น หรือทำลายข้าวของ 
ช่วงแรกเด็กอาจจะอาละวาดมากขึ้น แต่ในที่สุดถ้าเรายังคงหนักแน่น 
เด็กก็มักจะลดการอาละวาดลงเรื่อย ๆ 
เพราะรู้สึกว่าใช้ไม่ได้ผล&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;หากมีการทะเลาะกับพี่หรือลงไม้ลงมือกับอย่างอื่น 
ให้แยกเด็กออกไปก่อนเพื่อให้สงบสติอารมณ์ 
ไม่ควรตีเด็กขณะที่กำลังอาละวาดเพราะจะกลายเป็นเข้าใจว่า 
ความรุนแรงเป็นทางออกของปัญหา 
รอลูกอารมณ์ดีจึงสอนว่าเหตุใดไม่ให้ทำและต้องการให้เขาทำอะไรแทนพฤติกรรมเดิม&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ที่มา&lt;br /&gt;http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000089856</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/1710188491986522364/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/1710188491986522364'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/1710188491986522364'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/blog-post.html' title='ทำไมลูกน่ารักกับคนอื่น แต่ก้าวร้าวกับพ่อแม่'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-3635285290629930706</id><published>2012-07-24T12:16:00.001+07:00</published><updated>2012-07-24T12:16:11.191+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="7 วิธีเก็บความทรงจำกับครั้งแรกของลูก"/><title type='text'>7 วิธีเก็บความทรงจำกับครั้งแรกของลูก</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;&lt;img src=&quot;http://img.kapook.com/u/pimor/baby/01_43.jpg&quot; /&gt;&lt;/center&gt;&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;7 วิธีเก็บความทรงจำกับครั้งแรกของลูก&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
ความสุขของพ่อแม่ คือ คงไม่ขออะไรมากเท่ากับการได้อยู่ใกล้ ๆ ลูก และไม่อยากจะพลาดแม้แต่เสี้ยววินาที ตั้งแต่ลูกลืมตาออกมาดูโลก ซึ่งไม่ว่าอะไรก็ตามที่เป็นครั้งแรกของลูก ก็มักจะมีความหมายกับพ่อและแม่เสมอ เรื่องราวดี ๆ แบบนี้พ่อและแม่ก็อยากจะให้อยู่ในความทรงจำตลอดไป อยากถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องราว ผ่านสิ่งต่าง ๆ รอบตัว จะมีวิธีไหนกันบ้างไปดูกันดีกว่าค่ะ &lt;br /&gt;
&lt;b&gt;1.กล้องที่ดี&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เขาว่ากันว่า รูปที่ดี ต้องมาจากล้องที่ดีด้วย ดังนั้นคุณไม่อยากพลาดภาพสวย ๆ ไปหรอกนะคะ แต่เราก็ไม่ได้บอกให้คุณไปซื้อกล้องแพง ๆ เหมือนช่างกล้องมืออาชีพ เพราะปัจจุบันก็มีกล้องดิจิตอลคุณภาพดีให้คุณเลือกมากมาย ซึ่งสามารถถ่ายได้เท่าที่คุณต้องการ และเป็นกล้องที่มีราคาไม่สูงมากนัก อีกทั้งยังได้ไฟล์ภาพคุณภาพดี และสามารถเก็บไว้ได้นานอีกด้วย &lt;br /&gt;
&lt;b&gt;2.ถ่ายภาพจากมือถือ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; หากคุณไม่อยากจะซื้อกล้อง สามารถใช้กล้องจากโทรศัพท์มือถือของคุณพ่อคุณแม่ถ่ายรูปแทนก็ได้ค่ะ บางรุ่นอาจจะถ่ายวิดีโอได้ด้วย ทั้งนี้ความยาวของวิดีโอและจำนวนภาพ ก็ขึ้นอยู่กับความจำในตัวเครื่อง หรือการ์ดเมมโมรี่ เอาไว้เก็บภาพสวย ๆ ของเจ้าตัวน้อยได้&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;3.การเก็บภาพ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; วิธีเก็บภาพสามารถทำได้สองวิธีคือ เก็บเป็นไฟล์ ใส่ไว้ในคอมพิวเตอร์หรือซีดี ซึ่งวิธีนี้สามารถเรียกขึ้นมาดูเมื่อไหร่ก็ได้ คุณภาพของสีและความคมชัดก็ยังคงเหมือนเดิม นอกจากนี้ยังสามารถเก็บภาพได้ไม่จำกัด หรืออีกวิธีหนึ่งคือ ล้างรูป แล้วเก็บสะสมไว้ในสมุดรวมภาพ วิธีนี้ก็น่ารักไปอีกแบบหนึ่งนะคะ &lt;br /&gt;
&lt;b&gt;4.ทำสมุดให้ลูกรัก&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สมุดพิเศษที่จะเก็บทุกเรื่องราวของลูกเอาไว้ และทั้งภาพและความรู้สึกของพ่อกับแม่นับตั้งแต่วันที่ได้เห็นหน้าลูกครั้งแรก เขียนบรรยายสั้น ๆ ถ่ายทอดเป็นเรื่องราว เก็บเอาไว้อ่าน ในวันที่คิดถึง ให้รู้สึกอบอุ่นหัวใจกันอีกครั้ง&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;5.กล่องใส่ความทรงจำ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เก็บทุกความทรงจำ ใส่ไว้ในกล่องมหัศจรรย์ และเปิดออกมาเมื่ออยากย้อนเวลาไปยังช่วงที่ลูกยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเรา ทั้งของเล่นชิ้นแรกของลูก รองเท้าคู่แรกของลูก เสื้อผ้าชุดแรกที่ไปซื้อด้วยกัน หรือแม้แต่การ์ดใบแรกที่ลูกเขียนคำว่าพ่อกับแม่ลงไป ก็ยังประทับใจไม่รู้ลืม&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;6.บันทึกลงบนปฏิทิน&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; การบันทึกสิ่งสำคัญของลูกลงไป เพื่อเตือนความจำ และเก็บเป็นบันทึกย่อ ถึงวันสำคัญต่าง ๆ ในชีวิตของเขา อย่างเช่น วันที่ลูกเริ่มเดินได้เองครั้งแรก หรือพูดคำว่า พ่อกับแม่ ครั้งแรก หลังจากที่คุณเฝ้ารอคำนี้มาแสนนาน วันพบญาติครั้งแรก ที่จะได้บอกใคร ๆ ว่าลูกของเราน่ารักขนาดไหน รวมทั้งนัดสำคัญต่าง ๆ กับคุณหมอ ที่ไม่สามารถลืมได้ &lt;br /&gt;
&lt;b&gt;7.ความทรงจำ&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; สิ่งที่ง่ายที่สุดสำหรับบันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ของลูก ก็คือ ความทรงจำของคุณพ่อคุณแม่ยังไงล่ะคะ กดเซฟ ใส่เอาไว้ในหัวใจ ให้นึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ ตามสถานที่ต่าง ๆ ที่เคยไปด้วยกัน และถ่ายทอดความทรงจำเหล่านั้นผ่านเรื่องเล่า ในวันที่เขาโตเป็นผู้ใหญ่ ให้หวนนึกถึงกันได้อีกครั้ง&lt;br /&gt;
&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; เพราะลูกเป็นเสมือนดวงใจของพ่อแม่ และความรักก่อให้เกิดสิ่งดี ๆ ขึ้นมากมาย รวมทั้งเหตุการณ์ที่เป็นครั้งแรกของลูก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ หรือเรื่องราวต่าง ๆ ซึ่งไม่ว่าจะนึกถึงเมื่อไหร่ก็ยิ้มได้เสมอ อย่าลืมแบ่งปันสิ่งดี ๆ แบบนี้ให้กับคนในครอบครัวกันนะคะ&amp;nbsp;&amp;nbsp; &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://baby.kapook.com/เรื่องน่ารู้คุณลูก-43943.html</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/3635285290629930706/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/7.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/3635285290629930706'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/3635285290629930706'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/07/7.html' title='7 วิธีเก็บความทรงจำกับครั้งแรกของลูก'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-3837272870912362319</id><published>2012-05-10T12:05:00.001+07:00</published><updated>2012-05-10T12:05:13.701+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="“กาเฟอีน” ในขนมเด็ก..เรื่องที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม"/><title type='text'>“กาเฟอีน” ในขนมเด็ก..เรื่องที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม</title><content type='html'>&lt;b&gt;“กาเฟอีน” ในขนมเด็ก..เรื่องที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
เมื่อพูดถึง “ขนม” เป็นสิ่งที่อยู่คู่กับเด็กไทยมานานมาก เริ่มตั้งแต่ขนมไทยหลากหลายชนิด แต่ทุกวันนี้ เราคงต้องยอมรับว่า สื่อโฆษณาต่างๆ ด้านขนมเด็ก ทำหน้าที่โหมกระหน่ำและมุ่งเป้าไปยังเด็กทุกวัย ทำให้ขนมเปลี่ยนรูปหน้ากลายเป็นขนมกรุบกรอบรสชาติถูกลิ้น เค้ก คุกกี้ ไอศกรีม ซึ่งขนมบางอย่างมีการนำวัตถุดิบธรรมชาติที่มีกาเฟอีนผสมลงไปด้วย เช่น เค้กรสกาแฟ รสช็อกโกแลต หากรับประทานในปริมาณมาก และบ่อยเกินไป อาจส่งผลต่อสุขภาพตามมาได้ &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ผศ.ปรัญรัชต์ ธนวิยุทธ์ภัคดี นักวิชาการสถาบันโภชนาการ มหาวิทยาลัยมหิดล เผยว่า ปัจจุบันกาเฟอีนในอาหารที่คนไทยรับประทานไม่ใช่มีเฉพาะน้ำชา กาแฟ หรือน้ำอัดลมที่มีน้ำสีดำอย่างที่เข้าใจกัน แต่ในขนม และลูกอมต่างๆ เช่น ขนมเวเฟอร์ เค้ก คุกกี้ ลูกอมต่างๆ นม ไอศกรีม ก็ยังพบว่ามีกาเฟอีนผสมอยู่ ซึ่งกาเฟอีนเป็นสารที่มีฤทธิ์ต่อระบบประสาทและมีผลกระทบต่อภาวะโภชนาการรวมถึงพัฒนาการของเด็กๆ โดยเฉพาะเด็กวัยเรียนซึ่งอยู่ในวัยที่กำลังเจริญเติบโต นับเป็นเรื่องที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สำหรับสถานการณ์การบริโภคกาเฟอีนในเด็กไทย จากข้อมูลการสำรวจสภาวะพฤติกรรมสุขภาพเยาวชนอายุ 6-15 ปีของกองสุขศึกษา พบว่า เด็กและเยาวชนยังคงดื่มน้ำอัดลมเป็นประจำทุกวัน 10.5 เปอร์เซ็น ดื่ม 5-6 วันต่อสัปดาห์ 28.4 เปอร์เซ็น ดื่ม 3-4 วันต่อสัปดาห์ 26.1 เปอร์เซ็น นอกจากนี้ยังหันมารับประทาน ช็อกโกแลต เค้ก คุกกี้ ไอศกรีม โดยคนส่วนใหญ่ไม่ทราบว่ามีกาเฟอีนผสมอยู่ ส่งผลให้มีปัญหาความจำ และสติปัญญาถดถอย บางรายสมาธิสั้นไม่สามารถจดจำข้อมูล และเรื่องราวที่เกิดขึ้นฉับพลันได้เป็นเวลานาน เด็กมักจะเหม่อลอย ไม่สนใจเรียน หากบริโภคติดต่อกันเป็นเวลานาน อาจส่งผลให้สารกาเฟอีนเข้าไปทำลายจิตประสาท และความจำบางส่วนได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
นอกจากนี้ยังมีผลการศึกษาปริมาณการบริโภคกาเฟอีนจากขนมและลูกอมในแต่ละวันของเด็กจากมหาวิทยาลัยมหิดล โดยทำการศึกษาเด็ก 2 กลุ่ม คือ ในกลุ่มอายุ 7-11 ขวบ และอายุ 12-17 ปี พบว่า เด็กอายุ 7-11 ขวบ มีพฤติกรรมกินขนมและลูกอมรวมสูงสุดใน 1 วัน 392.8 กรัม ทำให้ได้รับกาเฟอีนเฉลี่ย 60.8 มิลลิกรัมต่อวัน ส่วนในกลุ่มอายุ 12-17 ปี กินขนมและลูกอมรวมกัน 209.2 กรัม ทำให้ได้รับกาเฟอีนเฉลี่ย 23.1 มิลลิกรัมต่อวัน โดยในลูกอมรสกาแฟมีกาเฟอีน 2.7-3.2 มิลลิกรัมต่อเม็ด ลูกอมรสช็อกโกแลตมีกาเฟอีน 0.16 มิลลิกรัมต่อเม็ด นมรสช็อกโกแลตมีกาเฟอีน 12-14 มิลลิกรัมต่อกล่อง ขนมเวเฟอร์รสกาแฟมีกาเฟอีน 1.1-1.3 มิลลิกรัมต่อชิ้น และกาแฟมีกาเฟอีน 80-100 มิลลิกรัมต่อแก้ว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ทั้งนี้ มีรายงานด้วยว่า ขนาดของกาเฟอีนที่ทำให้เสียชีวิตได้ในเด็กเล็กประมาณ 100 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม นั่นหมายความว่า ถ้าเด็กหนัก 10 กิโลกรัม ปริมาณกาเฟอีนที่จะทำให้เสียชีวิต คือ 1,000 มิลลิกรัม ซึ่งเป็นปริมาณที่สูงมาก แต่ในทางปฏิบัติจริงคงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ถ้าดูว่าการได้รับกาเฟอีนของเด็กอายุต่างๆ ในช่วง 7-17 ปีนั้นจะพบว่า เด็กกินขนมทุกอย่าง (ยังไม่รวมน้ำอัดลมสีน้ำตาลดำ และนมรสกาแฟหรือช็อกโกแลต) การได้รับกาเฟอีนยังไม่มากจนทำให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพ แต่ทางที่ดี เด็กไม่ควรได้รับกาเฟอีนเกินวันละ 2.5 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัม แสดงว่าถ้าเด็กมีน้ำหนักตัวประมาณ 10-15 กิโลกรัม ก็ไม่ควรได้รับกาเฟอีนเกิน 25-40 มิลลิกรัมต่อวัน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
“ทุกวันนี้พฤติกรรมของเด็กไทยเปลี่ยนไปมาก โอกาสที่เด็กจะได้รับกาเฟอีนจากแหล่งอื่นๆ มีมากขึ้น ส่งผลให้เด็กได้รับกาเฟอีนในแต่ละวันเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อพัฒนาการและภาวะโภชนาการของเด็ก ซึ่งจะทำให้เด็กไทยมีโอกาสอ้วนมากขึ้น เพราะขนมเหล่านี้มีน้ำตาลและไขมันสูง ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของเด็ก คุณพ่อคุณแม่ควรดูแลเอาใจใส่เกี่ยวกับการเลือกบริโภคขนมและลูกอม ตลอดจนคำนึงถึงปริมาณในการบริโภคขนมและลูกอมในแต่ละวันด้วย” &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
แม้ว่ากาเฟอีนไม่ได้จัดเป็นสารเสพติดตามความหมายของสมาคมจิตแพทย์แห่งสหรัฐอเมริกา และขององค์การอนามัยโลก (WHO) แต่นักวิทยาศาสตร์และแพทย์ส่วนใหญ่เห็นว่า เด็กอาจติดในลักษณะของการกินจนเป็นนิสัย และทุกคนคงทราบกันดีว่า ขนมต่างๆ ในท้องตลาด ล้วนแล้วแต่เป็นขนมที่มีทั้งไขมัน และน้ำตาลสูงทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเค้ก ไอศกรีม คุกกี้ ลูกอม เวเฟอร์ และช็อกโกแลต ถ้าเด็กได้กินบ่อยๆ และเป็นการกินนอกเวลาอาหาร การที่ขนมเหล่านี้มีพลังงานสูงและมีน้ำตาลสูงก็จะทำให้เด็กรู้สึกอิ่มจนไม่อยากกินอาหารหลักที่มีสารอาหารครบถ้วน โอกาสที่จะเจริญเติบโตไม่เหมาะสมตามวัย และมีปัญหาโรคอ้วนเพิ่มเข้ามาได้สูง&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ทิปหลีกเลี่ยงการบริโภค “กาเฟอีน” &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
- หลีกเลี่ยงขนมและเครื่องดื่มกาแฟ หรือรสช็อกโกแลตในการเลือกขนมและเครื่องดื่มให้เด็ก ควรเลือกรสวานิลาหรือรสผลไม้ที่สกัดจากธรรมชาติ แต่ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ควรเลือก milk chocolate มากกว่า dark chocolate&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
- ลองเขียนรายการอาหารและเครื่องดื่มที่มีกาเฟอีนผสมอยู่ และพยายามหลีกเลี่ยงที่จะให้เด็กรับประทานอาหารและเครื่องดื่มที่มีกาเฟอีนตามรายการที่เขียนขึ้น แต่ถ้าเด็กอยากรับประทานจริงๆ ควรจำกัดปริมาณให้น้อยที่สุดและไม่ควรให้เด็กรับประทานหลังจากช่วงอาหารเย็น เพราะจะมีผลกระทบต่อการนอนหลับของเด็กได้&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
- ควรให้เด็กรับประทานของว่างที่คุณแม่ทำเอง เพราะการที่คุณแม่ทำของว่างและเครื่องดื่มให้ลูกรับประทานเอง จะช่วยหลีกเลี่ยงการบริโภคกาเฟอีน รวมทั้งมีคุณค่าทางอาหารที่เป็นประโยชน์ต่อร่างกายของลูกด้วย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000057048</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/3837272870912362319/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/05/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/3837272870912362319'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/3837272870912362319'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/05/blog-post.html' title='“กาเฟอีน” ในขนมเด็ก..เรื่องที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-6215628116157027597</id><published>2012-04-18T20:39:00.002+07:00</published><updated>2012-04-18T20:39:10.125+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="เมื่อผิวลูกเกิดการอักเสบ"/><title type='text'>เมื่อผิวลูกเกิดการอักเสบ</title><content type='html'>&lt;b&gt;เมื่อผิวลูกเกิดการอักเสบ!&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
นับเป็นอีกหนึ่งปัญหาที่เกิดขึ้นได้กับเด็กเกือบทุกคนกับปัญหา “โรคผิวหนังอักเสบในเด็ก” เพราะหากมีการดูแลรักษาไม่ถูกวิธี อาจนำไปสู่การติดเชื้อ และเกิดการอักเสบจนบานปลายกลายเป็นแผลในวงกว้างได้ โดยเฉพาะการใช้ครีม หรือยา เป็นสิ่งที่พ่อแม่ไม่ควรมองข้าม&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       นพ.วิทยา อัศววิเชียรจินดา ผู้เชี่ยวชาญกุมารเวชศาสตร์ โรคภูมิแพ้ และภูมิคุ้มกัน โรงพยาบาลพญาไท 3 เปิดเผยถึงโรคผิวหนังอักเสบในเด็กเล็ก ว่า พบบ่อยในเด็กทารก หรือเด็กเล็ก อาการของโรค ผิวหนังจะแห้งและเกิดอาการคันร่วมด้วย ยิ่งเกาจะยิ่งเป็นมากขึ้น ผื่นจะเป็นๆ หายๆ ซึ่งอาการอาจแตกต่างกัน แต่มักจะเกิดผื่นตามข้อศอก ข้อพับบริเวณเข่า บริเวณมือ เท้า แขน ขา ลำตัว หนังศรีษะ หน้า หรือหลังใบหู ผิวหนังจะแห้งเป็นขุย อักเสบแดงและบวม บางครั้งอาจจะแตก หรือเป็นเกล็ดและตกสะเก็ด กรณีเด็กทารก มักจะพบผื่นอักเสบบริเวณแก้ม ลำคอ ด้านนอกของแขนและขาทั้งสองข้าง&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       สาเหตุของโรคยังไม่ทราบแน่ชัด แต่เชื่อว่า กรรมพันธุ์มีส่วนเกี่ยวข้อง และ 2 ใน 3 ของผู้ป่วยจะเป็นโรคแพ้อากาศร่วมด้วย สิ่งแวดล้อมที่บ้าน โรงเรียน สิ่งที่ทำให้เกิดผื่นคัน เรียกว่า ตัวกระตุ้น ส่วนใหญ่ไม่ทราบสาเหตุของโรค ปัจจุบันยังไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ แต่ละคนมีสาเหตุการเกิดที่แตกต่างกัน เมื่อผิวหนังชั้นแรกแห้ง ผิวหนังจะเปราะบาง และอาจถึงขึ้นแตก จึงทำให้สิ่งแปลกปลอมภายนอกเข้าไปในร่างกาย ซึ่งทำให้ผิวหนังชั้นในเกิดความระคายเคือง และเกิดผื่นคันในที่สุด&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       ดังนั้น การรักษาจึงเป็นการรักษาผิวหนังที่แห้ง ผื่นคันระคายเคือง ให้กลับมาเป็นผิวหนังปกติ และป้องกันการเห่อซ้ำของผื่น ด้วยการรักษาความชุ่มชื้นของผิวให้คงอยู่สม่ำเสมอ เลี่ยงการอาบน้ำร้อน เพราะจะทำให้ผิวยิ่งแห้งและคันมากขึ้น ใช้ครีมอาบน้ำอ่อนที่มีฤทธิ์แก้คัน หรือเลือกสบู่ที่มีส่วนผสมของไขมันมากหน่อย หลีกเลี่ยงปัจจัยที่กระตุ้นการเห่อของผื่น เช่น ความร้อนหรือเย็นเกินไป พวกไรฝุ่น อาหารบางชนิด โดยให้สังเกตว่า ปัจจัยเหล่านี้ทำให้เกิดผื่นมากขึ้นก็ควรหลีกเลี่ยง&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       “สัญญาณแห่งการติดเชื้อ ผิวหนังจะรู้สึกร้อนแดงขึ้น และอ่อนนุ่มกว่าปกติ มีผื่นเล็กๆ ขึ้นบนผิวหนัง บางรายแผลเป็นปื้นวงกว้าง อาจทำให้เกิดแผลติดเชื้อ อาการคันทำให้เด็กนอนไม่หลับ ก่อความรำคาญ เบื้องต้นควรใช้ผ้าชุบน้ำเย็นปิดบริเวณที่คันสักพักก่อน แล้วค่อยทาครีมบำรุงผิว ถ้าเกิดอาการมากอาจต้องให้ใช้สเตียรอยด์ ร่วมด้วยสัก 2-3 วัน แต่ใช้นานกว่านั้นอาจจะทำให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดี”&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       ทางที่ดี ควรเลือกใช้ครีมที่ผลิตจากสารธรรมชาติ ซึ่งมีสารสติมูเทค-เอเอส ที่ได้จากพืช สารตัวนี้จะช่วยลดอาการผื่นคัน บวมแดงร้อนได้ดี และสารแซคคาไรด์ ไอโซเมอเรท ช่วยเพิ่มความชุ่มชื้นให้ผิวหนัง ทำให้มีความปลอดภัยสูง สามารถใช้กับเด็กเล็กๆ อายุตั้งแต่ 15 วัน ก็สามารถใช้ได้แล้ว โดยเฉพาะผู้ป่วยที่มีอาการผื่นระดับน้อยถึงปานกลางใช้ได้บ่อยเท่าที่ต้องการ เมื่อหายแล้วก็ควรทาไปเรื่อยๆ เพื่อป้องกันการกลับมาเป็นใหม่&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       สำหรับกรณีที่เป็นผื่นแพ้ และมีอาการเห่อซ้ำบ่อยๆ อาจทาครีม เช่น ครีมอีเซอร์ร่า (Ezerra) หลังอาบน้ำทันที เพื่อเพิ่มความชุ่มชื้นให้ผิวหนัง หรือถ้าเริ่มมีอาการแสดงของผื่นภูมิแพ้ผิวหนังปรากฏ เช่น แห้งตึง คันยุบๆ ยับๆ มีอาการแสบๆ คันๆ ก็ให้ทาครีมซ้ำได้ทันที จะทำให้ผื่นลามช้าลง ช่วยลดและป้องกันการกำเริบของผื่น แต่การเลือกใช้ครีมบางตัวควรปรึกษาแพทย์ และควรเป็นครีมที่ปราศจากสารสเตียรอยด์ ซึ่งปัจจุบันก็มีครีมที่สกัดจากพืชธรรมชาติที่แพทย์ในโรงพยาบาลคลินิกแนะนำให้ใช้ ซึ่งผู้ใช้ต้องปรึกษาแพทย์และได้รับคำแนะนำจากแพทย์ก่อน&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       อย่างไรก็ดี มีผลการศึกษาที่น่าสนใจจากประเทศญี่ปุ่น เปิดเผยว่า เด็กที่รับประทานอาหารที่อุดมไปด้วยวิตามินอี จะมีความเสี่ยงต่ำที่จะเกิดอาการคันที่ผิวหนัง อันเนื่องมาจากโรคผิวหนังอักเสบ โดยเด็กที่มีระดับของวิตามินอีในเลือดสูงมากๆ จะมีความเสี่ยงต่ำต่อการเกิดโรคผิวหนังอักเสบถึงร้อยละ 67 เมื่อเปรียบเทียบกับคนที่มีระดับของวิตามินอีในเลือดต่ำ แต่ไม่พบว่าจะสามารถช่วยต่อต้านอาการของโรคภูมิแพ้ได้ สำหรับวิตามินอีนั้น พบได้ในผลไม้ที่มีสีเหลือง แดง และส้ม ทั้งยังพบได้ในน้ำมันจากพืช ถั่ว และธัญพืชเต็มเมล็ดด้วย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000048376</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/6215628116157027597/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6215628116157027597'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6215628116157027597'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/04/blog-post_18.html' title='เมื่อผิวลูกเกิดการอักเสบ'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-6179833959349872888</id><published>2012-04-07T23:03:00.000+07:00</published><updated>2012-04-07T23:03:07.029+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="แนวทางสร้างทักษะการเข้าสังคม ให้ลูกแบบง่าย ๆ"/><title type='text'>แนวทางสร้างทักษะการเข้าสังคม ให้ลูกแบบง่าย ๆ</title><content type='html'>เชื่อว่าคนเป็นพ่อแม่ทุก ๆ ท่าน คงไม่มีใครอยากเห็นลูกสุดที่รักเติบโตเป็นเด็กที่โดดเดี่ยว ไร้เพื่อน หรือไม่มีใครอยากมาเล่นด้วยกันหรอกนะครับ ใคร ๆ ก็อยากเห็นลูกมีความสุข และสนุกกับสังคมเล็ก ๆ ของเขาด้วยกันทั้งนั้น แต่ถ้าเด็กขาดการปลูกฝังทักษะการเข้าสังคมหรือการอยู่ร่วมกันในสังคม ทั้งตัวเด็ก คนรอบข้าง และสังคม รวมไปถึงประเทศชาติอาจเกิดปัญหาตามมาได้&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       วันนี้เรามีแนวทางสร้างทักษะการเข้าสังคมง่าย ๆ ให้ลูกจากงานรักลูกเฟสติวัล 2012 มาฝากเป็นแนวทางกัน ส่วนจะมีอะไรบ้างนั้น ไปติดตามกันเลยครับ&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       สำหรับลูกวัย 3 ปีแรก&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       - ให้เวลาพูดคุยกับลูกบ่อย ๆ ตั้งแต่ช่วงแรกเริ่มของชีวิต ลูกจะรู้สึกสนุกสนานกับการทำหน้าตาแบบต่าง ๆ ของคุณ สนุกกับการมีปฏิสัมพันธ์โต้ตอบกับพ่อแม่&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       - พาลูกไปเยี่ยมญาติมิตร นอกจากพ่อแม่แล้ว ลูกควรได้มีโอกาสเรียนรู้สร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นด้วย เริ่มจากญาติพี่น้องใกล้ตัว และที่อยู่ห่างไกล ให้ลูกได้เล่นกับญาติพี่น้องที่เป็นเด็กด้วยกันหรือผู้ใหญ่ก็ตาม&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       - ช่วยลูกเมื่อลูกอยู่ในช่วงวัย &quot;กลัวคนแปลกหน้า&quot; ถ้าลูกกำลังมีอาการกลัวคนแปลกหน้า พ่อแม่อย่าพลอยเป็นกังวลไปด้วย หรือรู้สึกอายเมื่อลูกไม่ยอมให้ใครอุ้ม อาจจะอุ้มลูกกลับมาให้สงบสักพัก แล้วค่อยให้ผู้ใหญ่เล่นกับลูกในขณะที่คุณอุ้มหรืออยู่กับเขาจะดีกว่า หรือค่อย ๆ ให้ผู้ใหญ่สร้างความคุ้นเคยกับลูกทีละน้อย เมื่อเห็นว่าลูกคุ้นเคยดีแล้วก็ส่งให้คนอื่นอุ้มในช่วงเวลาสั้น ๆ โดยที่คุณยังอยู่ใกล้ ๆ ด้วย&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       แต่ถ้าลูกไม่มีอาการกลัวคนแปลกหน้าแล้ว และสามารถเล่นกับคนอื่นได้บ้าง คุณอาจจะหลบออกมาให้พ้นสายตาลูกสักพัก ถ้าลูกยังร้องหาคุณก็ค่อยลองใหม่ภายหลัง หรือบางครั้งอาจเดินเข้าเดินออกจากห้องเพื่อให้ลูกมั่นใจว่า ถึงแม้แม่ไม่อยู่ แต่อีกเดี๋ยวก็คงกลับมา&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       - ช่วยลูกเรียนรู้มารยาทสังคมแบบง่าย ๆ สอนลูกให้รู้จักไหว้ กล่าวคำสวัสดี ขอบคุณ ขอโทษ โบกมือบ๊ายบาย คุณพ่อคุณแม่ทำให้ลูกเห็นเป็นตัวอย่างบ่อย ๆ จนลูกติดเป็นนิสัย ต่อไปเด็ก ๆ ก็จะทำได้เองโดยคุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องสั่ง&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       - ช่วยลูกรู้เขารู้เรา ช่วงวัยเตาะแตะเป็นช่วงที่ลูกกำลังเรียนรู้ว่าตัวเองเป็นตัวตนที่แยกออกจากคนใกล้ชิดโดยเฉพาะพ่อแม่ พร้อมกับเริ่มเรียนรู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวมีเจ้าของ บางอย่างเป็นของตัวเอง บางอย่างเป็นของคนอื่น เวลาเห็นลูกหยิบข้าวของคนอื่นมาเล่น หรือมาเป็นของตัวเอง คุณพ่อคุณแม่ค่อย ๆ หยิบออกจากมือลูกพร้อมกับอธิบายง่าย ๆ ว่า &quot;นี่เป็นของพี่เขาครับ/ค่ะ&quot; และ &quot;นี่ของหนูจ้ะ&quot;&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       ส่วนในเด็กวัย 3-6 ปี เป็นวัยที่เริ่มเปิดประตูเรียนรู้สังคมที่กว้างกว่าบ้าน และครอบครัวของตัวเอง เด็กวัยนี้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมโรงเรียนถึง 1 ใน 3 ของวัย เริ่มมีเพื่อนมากหน้าหลายตา ต้องปรับตัวกับหลาย ๆ เรื่อง ซึ่งวัยนี้ทักษะการเข้าสังคมเริ่มเข้ามามีบทบาทมากขึ้น&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       คุณพ่อคุณแม่สามารถฝึกฝนลูกได้โดยหมั่นถามความรู้สึกของเขาต่อเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า และถ้าพวกคุณเองรู้สึกโกรธหรือไม่พอใจลูก คุณเองก็ควรบอกความรู้สึกของคุณไปตรง ๆ เช่นกัน ทั้งนี้เพื่อให้ลูกรู้จักอารมณ์ตัวเอง และเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       นอกจากนี้ คุณพ่อคุณแม่ควรจะสอนให้ลูกเริ่มรู้จักที่จะให้ และรับอย่างเหมาะสมตั้งแต่เขายังเป็นเด็กเล็ก ๆ เพราะเวลาเข้าโรงเรียนแล้วเขาจะได้ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะแบ่งของเล่น หรือขนมให้เพื่อน ๆ เพราะไม่เช่นนั้น ลูกอาจกลายเป็นเด็กไม่รู้จักแบ่งปัน โอกาสที่เพื่อน ๆ จะตีตัวออกห่าง และไม่้อยากเล่นด้วย ย่อมมีได้สูง&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       แต่เหนือสิ่งอื่นใด คุณพ่อคุณแม่คือต้นแบบที่สำคัญ หากมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างไปในทิศทางลบให้ลูกเห็น เช่น ใช้ความรุนแรงกับแม่ ออกคำสั่ง หรือวางอำนาจมากเกินไป สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้จะค่อย ๆ ซึมซับในตัวเด็ก และถูกนำไปใช้กับผู้อื่นต่อไป โดยเฉพาะกับเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน เช่น โอ้อวดจนเกินพอดี บางคนอาจจะมีพฤติกรรมที่ชอบทำตัวอวดเบ่ง ชอบข่มเพื่อน ๆ ให้หงอไปตาม ๆ กัน บางคนจู้จี้สั่งคนรับใช้ที่บ้านได้ พอมาถึงโรงเรียนก็ใช้คำสั่งกับเพื่อน ๆ หรือบางคนชอบเล่นแรง ๆ ผลักหน้าเพื่อนหรือชกต่อยเพื่อนราวกับเป็นเรื่องปกติ เด็กแบบนี้จะถูกปฏิเสธจากเพื่อนไปโดยปริยาย และไม่มีใครอยากเข้ามาเล่นด้วย&lt;br /&gt;
       &lt;br /&gt;
       ดังนั้น เด็กจะเติบโตเป็นคนที่รู้จักอยู่ หรือโดดเดี่ยว ไร้เพื่อน ขึ้นอยู่กับพ่อแม่เป็นต้นแบบ และผู้สอนที่สำคัญครับ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
http://www.manager.co.th/Family/ViewNews.aspx?NewsID=9550000042509</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/6179833959349872888/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/04/blog-post.html#comment-form' title='2 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6179833959349872888'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6179833959349872888'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/04/blog-post.html' title='แนวทางสร้างทักษะการเข้าสังคม ให้ลูกแบบง่าย ๆ'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-1737522636541015812.post-6457285172206532956</id><published>2012-03-07T10:44:00.002+07:00</published><updated>2012-03-07T10:44:22.846+07:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="แม่เป็นไมเกรนลูกจะเป็น&quot;โคลิค&quot;"/><title type='text'>แม่เป็นไมเกรนลูกจะเป็น&quot;โคลิค&quot;</title><content type='html'>&lt;center&gt;&lt;img src=&#39;http://variety.teenee.com/foodforbrain/img8/127308.jpg&#39;&gt;&lt;/center&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;แม่เป็นไมเกรนลูกจะเป็น&quot;โคลิค&quot; &lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&#39;โคลิค&#39; ซึ่งเกิดขึ้นกับเด็กน้อยที่มีอายุระหว่าง 2-3 สัปดาห์ แต่จะหายไปเมื่อเด็กอายุเลยวัย 3 เดือนไปแล้ว เด็กที่เป็นโคลิคจะสังเกตได้ง่าย จากอาการหน้าแดง กำมือแน่น ยกขาชูสูงขึ้นมาถึงหน้าอก ร้องไห้เสียงดังนานราว 2-3 ชั่วโมง อาการมักเกิดขึ้นหลังการกินนมผ่านไป 15 นาที&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
สำหรับสาเหตุของอาการโคลิคนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่ส่วนใหญ่มักเชื่อว่า มีอากาศในท้องเด็กมากเกินไปโดยไม่ได้เรอออก ท้องของเด็กแน่นไปด้วยลมจนรู้สึกปวดท้อง นอกจากนี้ยังอาจเป็นเพราะลำไส้ของเด็กทำงานหนักเพื่อที่จะขับของเสียออกจนเริ่มเป็นตะคริว&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ล่าสุด นักประสาทวิทยาในเด็ก ประจำศูนย์ศึกษาอาการปวดศีรษะ แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ซานฟรานซิสโก สหรัฐ นำโดย ดร.เอมี เกลแฟนด์ ออกมาเปิดเผยว่า คุณแม่ที่ในอดีตเคยมีประวัติปวดหัวไมเกรนมากกว่า 2 ครั้งต่อวันขึ้นไป มีส่วนทำให้ลูกน้อยวัยแบเบาะมีอาการโคลิค&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
จากกลุ่มตัวอย่าง แม่ 154 คน ที่มีลูกอ่อน พบว่า เด็กที่เป็นโคลิค ร้อยละ 29 มีแม่ที่เคยปวดหัวไมเกรน ขณะที่เด็กๆ อีกร้อยละ 11 ไม่เป็นโคลิคและแม่ของพวกเขาก็ไม่เคยปวดหัวไมเกรนมาก่อนด้วย&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ไม่ใช่สำรวจแต่กับแม่เท่านั้น ทีมวิจัยยังสอบถามกับพ่อเด็ก ทำให้ทราบอีกว่า เด็กเป็นโคลิค ร้อยละ 22 มีพ่อที่เคยปวดหัวไมเกรน ส่วนเด็กที่ไม่เป็นโคลิค ร้อยละ 11 นั้น ป๊ะป๋าไม่เคยปวดหัวไมเกรนเช่นกัน&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
อย่างไรก็ตาม ผลของการวิจัยเรื่องดังกล่าวยังอยู่ในขั้นต้นเท่านั้น หากมีผลวิจัยลงลึกเกี่ยวกับความเชื่อมโยงระหว่างอาการปวดหัวไมเกรนของแม่กับอาการโคลิคของลูกเพิ่มเติม มุมสุขภาพก็จะนำมาอัพเดทให้ทราบต่อไป แต่ระหว่างนี้ คุณแม่และคุณพ่อลูกอ่อนสามารถลองสำรวจอาการปวดไมเกรนของตนเอง แล้วดูสิว่า เจ้าตัวเล็กของคุณร้องไห้โยเยเข้าข่ายโคลิคหรือไม่.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ที่มา&lt;br /&gt;
หนังสือพิมพ์เดลินิวส์</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://to-be-mom.blogspot.com/feeds/6457285172206532956/comments/default' title='ส่งความคิดเห็น'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/03/blog-post.html#comment-form' title='0 ความคิดเห็น'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6457285172206532956'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/1737522636541015812/posts/default/6457285172206532956'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://to-be-mom.blogspot.com/2012/03/blog-post.html' title='แม่เป็นไมเกรนลูกจะเป็น&quot;โคลิค&quot;'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>