To Read Or Not To Read - recenzje książek

Książka bez emocji? - "Almond" Sohn Won-Pyung [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Thu, 11 Nov 2021 10:51:00 +0000

Nigdy nie sądziłam, że spotkam się kiedyś w swoim życiu z książką, która w każdym calu będzie pozbawiona emocji, a jednak jednocześnie wywoła całą lawinę uczuć w czytelniku. Almond to właśnie doskonały przykład, że te dwie sprzeczności mogą iść ze sobą w parze.

Literatura azjatycka od jakiegoś czasu mnie bardzo fascynuje. Chociaż zdecydowanie częściej mój wzrok pada w stronę reportaży i relacji z Korei Północnej, to jednak ostatnio zaczęłam też częściej sięgać po powieści fabularne z południa i okolic, a to przynosi mi coraz więcej frajdy i satysfakcji. Azjatyckie książki zawsze mnie uderzają swoją prostotą – albo przynajmniej robiły to te tytuły, które do tej pory udało mi się przeczytać. Są one krótkie, ale treściwe i na każdym kroku zadziwia mnie fakt, że autor w stosunkowo niewielkiej ilości słów może przekazać całe mnóstwo uczuć, doświadczeń i morałów.

Almond opowiada historię chłopca, który cierpi na aleksytymię – za tą poważną i skomplikowaną nazwą kryje się choroba polegająca na niebyciu w stanie odczuwać żadnych emocji. Miłość czy strach to dla chłopaka tylko słowa, które nic za sobą nie niosą. W tym wszystkim może liczyć na wsparcie swojej mamy i babci, które próbują nauczyć go odpowiedniego postępowania w konkretnych sytuacjach, by wiedział, jak zachować się, gdy spotka go taka a nie inna rzecz. W końcu oprócz tego, że może wyjść na nieczułego głupka, to także jako osoba pozbawiona zdolności do odczuwania strachu potencjalnie może sobie przez to zrobić krzywdę lub stać się czyjąś ofiarą.

Jednak Almond to o wiele więcej niż tylko to, co tam wyżej napisałam. Choroba głównego bohatera jest punktem wyjścia do wielu wydarzeń, które chwytają czytelnika za serce podczas lektury. Zupełnie nie spodziewałam się, że powieść, która z założenia opowiada historię bez emocji będzie przekazywać ich tyle, że wymienienie wszystkich uczuć będzie praktycznie niemożliwe. Po jednej stronie mamy tutaj matczyną miłość i rodzinne ciepło czy wspaniałą przyjaźń, a po drugiej zaraz stoi niepochamowana frustracja, poczucie niesprawiedliwości i gniew, który nas ogarnia podczas czytania, bo… dzieją się rzeczy.

Także jest to książka z gatunku tych, które ciężko opowiedzieć, bo wtedy na pewno nie da się w pełni oddać jej uroku. To powieść, którą trzeba doświadczyć, by docenić jej wartości i zauważyć wszystko, o czym wyżej napisałam.

Jeśli tylko zainteresował was pomysł na fabułę, to Almond jest naprawdę warty waszej uwagi i gwarantuję wam, że nie wrócicie do mnie z rozczarowaniem!

Albo jak szukacie jakiejś azjatyckiej książki na początek swojej drogi z tym typem literatury, to także trafiliście pod dobry adres, bo w tej roli również sprawdzi się wyśmienicie.

Recenzja powstała przy współpracy z serwisem TaniaKsiążka.pl

Almond znajdziecie tutaj

A tutaj inne bestsellery

Kwestia żydowska w literaturze młodzieżowej? - "Zadanie domowe" Liza Wiemer [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Thu, 28 Oct 2021 19:11:00 +0000

O tej książce w ostatnim czasie jest tak głośno, jak dawno o żadnej młodzieżówce już chyba nie było. No ale co się dziwić, pomysł na fabułę jest tak ciekawy i intrygujący, że każdy chce na własnej skórze sprawdzić, czy to lektura na miarę 5 gwiazdek, czy beznadzieja ubrana w ładną otoczkę. Już na wstępie mogę zdradzić, że zdecydowanie jest o czym gadać, bo na Zadanie domowe warto zwrócić uwagę!

Wyobraźcie sobie sytuację, w której jeden z waszych nauczycieli wpada na kreatywny pomysł prowadzenia swojego przedmiotu i postanawia w dość nietypowy sposób podejść do tematu oceny końcowej, zadając niecodzienne zadanie na zaliczenie. Otóż uczniowie mają przygotować się do odwzorowania rzeczywistej debaty, która miała miejsce podczas drugiej wojny światowej i dotyczyła rozwiązania kwestii żydowskiej. Pomysł jest taki, by podzielić klasę na dwie części: jedna stanie po stronie Żydów i będzie ich bronić, przedstawiając wszystkie argumenty na ich korzyść, zaś druga… będzie musiała wcielić się w rolę nazistów i na poważnie przedstawić wszystkie opcje na to, by pozbyć się całego narodu żydowskiego – czyli będzie bronić ludobójstwa i prac przymusowych.

Nie będę was oszukiwać, że to literatura wysokich lotów, że styl stoi na wysokim poziomie, a bohaterowie zapadają w pamięć, bo tak nie jest. Najważniejsza w tej książce jest problematyka i dla samego pomysłu oraz kwestii, które są w niej poruszane, warto jest po nią sięgnąć. Autorka w bardzo ciekawy sposób przedstawiła świat młodych uczniów, którym nie spodobał się pomysł nauczyciela. I dla nas, jako Europejczyków czy po prostu Polaków, dla których obozy koncentracyjne są czymś bliskim i czymś, co działo się na naszym podwórku, umiejscowienie akcji w typowym amerykańskim liceum, jest dodatkowo ciekawe. Bo wiecie, chyba wszyscy znają sposób bycia Amerykanów i ich pojmowanie historii, także zderzenie tych dwóch światów w ważnym temacie jest ciekawym doświadczeniem.

No i dodatkowo muszę zwrócić uwagę na całkiem sporą obiektywność tej powieści. Autorka skupiła się na obu stronach medalu. I chociaż głównie śledzimy poczynania przeciwników pomysłu na debatę, to jednak przedstawiono nam też argumenty drugiej strony i raczej pozostawiono je do indywidualnej oceny. Sama książka nie wydaje wyroków, które stanowisko jest lepsze, a to jest godne podziwu!

No i dobra, wątki obyczajowe też tutaj znajdziemy. Nastoletnie przyjaźnie, miłości, pierwsze zakochana i inne takie, ale to jest raczej dodatkiem i tłem, na którym dzieją się ważniejsze rzeczy. Nie jest to jakoś wybitnie ciekawe i angażujące, chociaż… może ja po prostu skupiałam się na głównym problemie i nawet nie zawracałam sobie głowy, kto tam z tych bohaterów się z kim lubi, trzyma czy kocha, bo nie o to tutaj chodzi. Najważniejsze jest tytułowe zadanie domowe, a ono broni się wyśmienicie.

Także ja gorąco do przeczytania Zadania domowego zachęcam, bo nie dość, że pomysł jest naprawdę bardzo ciekawy, to jeszcze i wykonanie się broni. Autorka zaserwowała naprawdę dobrą książką, która porusza ważny temat, robi to w świetny sposób, a przy okazji powieść jest przystępna i skłania do myślenia.

Zadanie domowe otrzymałam przy współpracy z księgarnią TaniaKsiążka.pl - książka dla młodzieży

Ta książka ciekawa nie jest... - "Spells trouble. Wiedźmi czar" P. C. Cast, Kristin Cast [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Tue, 14 Sep 2021 16:20:00 +0000

Dziś już wiem, że recenzja będzie szybka i zwięzła, bo nawet nie ma co się rozwodzić nad kiepskimi książkami z gatunku tych, które były tak słabe i nijakie, że 5 minut po ich skończeniu człowiek nie pamięta, że je przeczytał, a co dopiero, o czym były.

Uwielbiam dawać autorom drugie szanse. Bardzo często to robię i równie często jestem tak samo rozczarowana, jak przy pierwszym spotkaniu z ich twórczością. W cyklu Dom nocy zaczytywałam się jako nastolatka i do tej pory mam ogromny sentyment do tej serii, chociaż już wtedy byłam świadoma, że poziom tych książek jest kiepski (wytrwałam do 9 tomu, potem już nie dałam rady tego czytać).

No i szczerze mówiąc byłam naprawdę ciekawa, co autorki mojego nastoletniego guilty pleasure pokażą po latach w swojej nowej książce. Moje oczekiwania były niewielkie, bo zakładały po prostu ogólną poprawę warsztatu, języka czy stylu. A tu się okazało, że Wiedźmi czar jest książką po prostu kiepską, na którą nie ma co marnować swojego czasu.

Fabuła brzmi dość obiecująco, bo mamy tutaj siostry, które posiadają ogromną moc swoich przodków, a w wyniku pewnego zbiegu okoliczności w ich rodzinnym miasteczku zaczynają się dziać różne dziwne rzeczy i giną ludzie. No nie mówcie mi, że to nie brzmi ciekawie! Ale na tym by to się skończyło, bo jedyna fajna rzecz w Wiedźmim czarze to ten opis z tyłu książki i to wszystko, bo sama powieść jest nudna, mało angażująca i po prostu męczy przy lekturze.

Styl autorek nigdy nie był wybitny, ale tutaj jest po prostu dość mocno średni. Wartość literacka tej powieści jest do zakwestionowania, a większość wtrąceń narratora polega na dodawaniu cały czas „powiedział” czy „odpowiedział”. Jakby podczas czytania człowiek chciał wszystkie te powtórzenia zaznaczyć, to paczka zakreślaczy by nie wystarczyła. Do tego dialogi same w sobie są bardziej sztuczne niż parówki jedynki, a fabuła bardziej skupia się na ubiorze bohaterów niż na faktycznych wydarzeniach, które popychają akcję do przodu.

Do całego tego misz maszu możemy jeszcze dodać bohaterów, których losy nas nie obchodzą, ogólną kulawość w prowadzeniu historii i po zsumowaniu tego wszystkiego razem wychodzi nam doskonały utwór niższej kategorii gwiazdkowej, dla którego już wystarczającym komplementem będzie przyznanie mu 2 na 5 gwiazdek.

Także jeśli posłaliście tęskne spojrzenie w kierunku tej książki, to radzę wam szybko odwrócić wzrok, bo lektura jej to strata czasu i na pewno nie wpłynie pozytywnie na wasze szare komórki.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Jaguar

W pewnym niewielkim miasteczku... "Pod tęczą" Celia Laskey [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sat, 26 Jun 2021 17:50:00 +0000

Mamy pride month! Zawsze w czerwcu następuje istny wysyp nowości z LGBTQ+ w roli głównej i mnie to bardzo cieszy, bo zwiększa się świadomość, temat staje się nam bliższy, a także w literaturze można znaleźć coraz większą reprezentację. Dlatego też dziś dokładam swoją małą cegiełkę i opowiem wam trochę o nowości wydawniczej, która idealnie wpisuje się w te klimaty i nazywa się Pod tęczą.

Mamy tu do czynienia ze swego rodzaju zbiorem opowiadań, ale nazwanie tego właśnie w ten sposób byłoby trochę na wyrost. Historie, które zostają tutaj zebrane, są połączone miejscem akcji i bohaterami, a postacie z jednego przewijają się na trzecim planie drugiego i tak dalej. Wszystkie wydarzenia mają miejsce w jednym amerykańskim bardzo specyficznym miasteczku i pokazują losy osób zmagających się z różnymi dylematami, które wynikają z ich orientacji, płci czy po prostu mają problemy, ponieważ osoby z ich otoczenia mają takie problemy. Najlepszym porównaniem byłoby stwierdzenie, że Pod tęczą to pod względem konwencji coś w klimacie Listów do M. czy innych Walentynek, bo forma i przenikanie się historii to to właśnie te klimaty.

Daję autorce ogromny plus za różnorodność! Poruszono tutaj tak dużo różnych aspektów tolerancji i nietolerancji, których doświadczają reprezentanci społeczności LGBTQ+, że na pewno temat był bliski do wyczerpania. Reprezentacja jest szeroka, tematyka wyczerpująca, a dzięki temu każdy tu znajdzie coś dla siebie, właśnie dlatego, że to zbiór opowiadań.

Drugi plus leci za sam pomysł i fabułę. Umiejscowienie wszystkich postaci w jednym miasteczku i spojrzenie na tę małą społeczność pod tak wieloma kątami było naprawdę świetnym doświadczeniem. W ciekawy sposób pokazano, jak różne mogą być reakcje na te same kwestie lub jak bardzo tolerancja potrafi być wybiórcza i uzależniona od własnego „widzi mi się”.

Jednak jak pomysł chwalić będę do samego końca, tak wykonanie mnie totalnie nie przekonuje i tutaj już tak kolorowo nie będzie. Opowiadania są bardzo chaotyczne i panuje w nich bałagan. Całościowo autorka miała naprawdę świetny pomysł na stworzenie swojego małego świata, ale nie wszystkie opowieści pasują do całej konwencji. Jedne idealnie pokazują problemy i przynoszą fajne rozwiązanie z ciekawym morałem lub małym zaskoczeniem dla czytelnika, ale inne znowu są trochę za bardzo oderwane od tej fikcyjnej rzeczywistości i czasem ma się wrażenie, że są po nic, bo tylko wypełniają przestrzeń, nic do niej nie wnosząc.

Drugi minus to ogromna skrótowość. Książka ma coś w okolicy 270 stron i to w większości wynika z tego, że autorka stosowała cały ogrom skrótów myślowych. Tylko, że nie tłumaczyła nigdzie wcześniej czytelnikowi, co to dokładnie znaczy, przez co cierpi fabuła historii, jej spójność i dodatkowo przez to zostaje pozbawiona głębi, bo po prostu nie jesteśmy w stanie jej zrozumieć. Czasem im mniej słów, tym lepiej. Ale tutaj tych słów było o wiele za mało i rozbudowanie większości opowiadań wyszłoby im na plus.

No i kwestia ostatnia czyli stereotypy, które były… specyficzne. Było to ogromnym pójściem na łatwiznę i nawet nie podjęto próby, by z nimi walczyć. I w sumie to nie wiem, po której stronie opowiada się autorka: po tej, która te stereotypy powiela i pochwala, czy po tej, która próbuje z nimi walczyć i pokazać, że nie wszystko jest zero jedynkowe. Z treści książki to po prostu kiepsko wynika.

Opowiadania jak to opowiadania: jedne są lepsze, drugie są gorsze. Osobiście kupiło mnie to z kotem, bo było po prostu genialne. Ale da się znaleźć też inne perełki w tym zbiorze i naprawdę warto po niego sięgnąć, bo to przyjemna lektura i idealnie nada się na pozostanie wakacyjnym czasoumilaczem.

Końcowo przyznałam 3/5 gwiazdek, bo sam pomysł był super, ale za wykonanie i ogólny chaos trzeba było trochę odjąć. Jednak jeśli lubicie takie klimaty, to warto sprawdzić, czy Pod tęczą przypadnie wam do gustu.

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Prószyński i S-ka

Powrót do mitologicznych zawodów - "Iskra bogów. Nie odrzucaj mnie" Marah Woolf [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Fri, 28 May 2021 13:55:00 +0000

Już chyba dawno nie cieszyłam się tak bardzo na kontynuację jakiejś serii! Dlatego też mam wielkie szczęście, że tak szybko po tym, jak przeczytałam pierwszy tom Iskry bogów, miała miejsce premiera drugiego tomu czyli Nie odrzucaj mnie. No i oczywiście musiałam się za nią zabrać jak tylko ją dostałam, a skończyło się to przeczytaniem całości praktycznie w dwóch wdechach.

Fabuły nie będę szczegółowo przybliżać, bo to jednak bezpośrednia kontynuacja. Jednak w całej serii chodzi o to, że Prometeusz chce walczyć o swoją śmiertelność, dlatego też raz na 100 lat staje do zawodów. Ma 3 próby, by rozkochać w sobie dziewczynę, ale warunkiem niezbędnym do wygranej jest fakt, że ta dziewczyna musi mu się w jakiś sposób oprzeć.

No i w Nie odrzucaj mnie Prometeusz dalej walczy o swoje marzenie i przy okazji zachowuje się bardzo dziwnie. Wcześniej był po prostu tajemniczym, pociągającym chłopakiem, któremu nie można było się oprzeć. Tutaj zaś przypomina bardziej psychopatę ze schizofrenią i rozdwojeniem osobowości przy okazji. Stwierdzam to z dużym dystansem i lekkim żartem, bo podczas czytania to tak wygląda, ale na końcu wiele rzeczy się wyjaśnia, a prawie wszystkie puzzle wskakują na swoje miejsce. Mam nadzieję, że te brakujące znajdziemy w kolejnej części.

Względem pierwszego tomu autorka poprawiła bardzo wiele rzeczy. Na pewno fabuła jest o wiele bardziej przemyślana. Wcześniej był obecny lekki chaos – do zaakceptowania, jednak nie był czymś pożądanym i jego brak w kontynuacji jest ogromnym plusem. Do tego całość wydaje się być bardziej dopracowana.

Za to przestał mi grać wątek Jess i jej matki, bo autorka obrała konkretną drogę, którą skrupulatnie podążała. A tutaj nagle na przestrzeni zaledwie kilku stron zmienia całkowicie sposób prowadzenia tej historii, co wywraca ją do góry nogami i zaprzecza charakterom bohaterów. Jest to jedyna spora wada tej książki, na którą nie jestem w stanie przymknąć oka, ale obiecuję, że jest ona pierwsza i ostatnia!

No a jeśli już o samych postaciach mowa, to one zdecydowanie przynoszą nam największą zabawę. Największy progres widać w sposobie pisania Jess, a że narracja jest pierwszoosobowa, to wynika z tego trochę fajnych sytuacji. Sama Jess wytyka sobie błędy i swoje głupie zachowania z pierwszego tomu, co jest jak najbardziej na plus, bo jako bohaterka wydoroślała, a co najważniejsze, w końcu umie się postawić i się obronić. Sceny z Robyn i sam jej wątek też jest świetny, a jeszcze piękniejszy jest właśnie przez to, że Jess w końcu umie odpowiednio się odciąć, przez co czytanie z pozoru irytujących kłótni potrafi dostarczyć człowiekowi niezłej zabawy. Ale, co jest w takich książkach najważniejsze, mamy bohaterów, których losy nas obchodzą!

Nie odrzucaj mnie jest tak samo dobre jak pierwsza część. W dalszym ciągu dostrzegam trochę błędów i nieścisłości, ale totalnie mam je gdzieś i nawet nie ma o czym mówić, bo spokojnie dają się zignorować. Także ta książka to świetna zabawa i super historia z wątkami mitologicznymi, którą chce się czytać. Iskra bogów zdecydowanie zapewnia solidną porcję rozrywki na dobrym poziomie.

4/5 gwiazdek przyznaję ponownie ze spokojną głową i już rozpoczynam czekanie na premierę trzeciego tomu!

Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Media Rodzina

Świat, którym rządzą sny - "Wezwij sokoła" Maggie Stiefvater [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 23 May 2021 10:00:00 +0000

Wezwij sokoła czyli książka, którą podobno najbardziej docenią fani Kruczego cyklu czyli Króla kruków i tych wszystkich innych, których… ja niestety nie znam. Już na samym początku wam powiem, że moje zdanie jest średnie, ale właśnie słyszałam, że jest to przyczyna mojego braków w lekturach, a nie w tej konkretnej.

Fabuła tej książki jest boska, a sam pomysł był tym, co mnie do niej przyciągnęło. Ludzie dzielą się na śniących, którzy śnią i nie mogą się przed tym powstrzymać, bo to element ich życia. I są też wyśnieni, którzy od śniących są zależni, nie mogą bez nich żyć. Pośrodku tego wszystkiego mamy trzech braci i ich przygody… No brzmi jak coś genialnego!

Sami bohaterowie są całkiem fajni. Przeżywają mnóstwo przygód, a ich moce powodują całą gamę mniejszych lub większych przygód. Sama ich pozycja w tym niezwykłym świecie jest dość problematyczna i rodzi ciekawe problemy. A problemy w świecie zależnym od snów to zupełnie nowy rodzaj problemów.

Towarzyszy nam świetna atmosfera na przestrzeni całej książki. Trochę przypominała mi klimatem tę obecną w Pamiętnikach wampirów (albo po prostu to skojarzenie zostało mi zasugerowane przez nazwę miasteczka, bo w Wezwij sokoła mamy Great Falls). Ale i tak nie mogę się oprzeć wrażeniu, że jest podobna do książek z lat 2010 od tej dobrej strony, jednocześnie będąc współczesną.

Jeśli zaś o wykonanie samej fabuły chodzi i akcję, to… ja nie mówię, że to było nudne, ale… no dobra. To było po prostu nudne. Niby coś się działo cały czas, ale w sumie to jednak nic, ponieważ wszystko było tak opisane, że ja nie czułam się zainteresowana i wcale nie spieszyło mi się do kontynuowania lektury.

Same kwestie związane z budową świata zostały kiepsko wyjaśnione. Miałam wrażenie, że czytam drugi tom serii, bo takich podstawowych informacji na temat sposobu funkcjonowania śniących i wyśnionych było niewiele. A ten pomysł mnie tak zaintrygował, że ja bym chciała więcej! A wiecie, kiepsko zbudowany świat przedstawiony i już od razu zaangażowanie czytelnika maleje.

Sama książka wydawała mi się trochę bezpłciowa. Zupełnie nie umiałam się wczuć w tę historię, nie wzbudzała we mnie żadnych emocji, wydarzenia mi zwisały, a o kibicowaniu bohaterom to już w ogóle nie było mowy. Teoretycznie wszystko było poprawne, bo nie jestem w stanie jasno wymienić dokładne przyczyny mojego braku entuzjazmu, a jednak mimo to jest to powieść, która wypada w ostatecznym rozrachunku nijako i nie angażuje czytelnika.

Tutaj warto rozwinąć wątek, który podjęłam na samym początku: Kruczy cykl. Ja czytałam tylko pierwszy tom, w dodatku było to wieki temu, także pamiętam z niego absolutne zero. Z tego, co już się dowiedziałam różnymi kanałami, to Wezwij sokoła dużo czerpie właśnie z tej poprzedniej książki autorki, bo pojawiają się tam nawet ci sami bohaterowie. I jestem skora uwierzyć właśnie w tę wersję wydarzeń, bo to by tłumaczyło moje zagubienie i wrażenie, że czytam któryś kolejny tom cyklu.

Także jeśli spodobał wam się Kruczy cykl, to Wezwij sokoła także powinno wam przypaść do gustu. Jeśli jednak o krukach nie macie zielonego pojęcia, to to chyba nie będzie najlepszy wybór i zaczęcie od Króla kruków byłoby lepszym pomysłem.

Ale nie powiem, jestem zaciekawiona i mam ochotę jeszcze raz przeczytać pierwszy tom Kruczego cyklu, a także wszystkie inne, do których kiedyś nie dotarłam! A potem może zrobię powrót do Wezwij sokoła i odezwę się z aktualizacją.

Recenzja powstała przy współpracy z Wydawnictwem Uroboros

Book haul z ostatnich 4 miesięcy!

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sat, 15 May 2021 15:44:00 +0000

Wychodzi na to, że dalej bardzo lubię się chwalić nowymi książkami, ale nie kupuję ich tak dużo. Jednak w ciągu ostatnich kilku miesięcy trochę nowości mi się zebrało, także dzisiaj je wam wszystkie pokażę.

W styczniu zaczęłam od zamówienia w promocyjnej cenie Cienia i kości, z nadzieją, że uda mi się przeczytać przed premierą serialu. Spoiler: nie zrobiłam tego, serialu także nie obejrzałam. Kupiłam też Donikąd czyli książkę o podróżach na odległe krańce Rosji – podobała mi się średnio i jest mi smutno, bo to książka jednego z moich wykładowców. No a na koniec udało mi się dorwać Syna Neptuna za dychę w Auchan!

W styczniu dostałam także dwie książki od wydawnictwa: The Brightest Star oraz The Darkest Moon. Pierwszą dość mocno skrytykowałam i wyśmiałam co głupsze fragmenty na story na Instagramie, zaś druga była nudna jak nie powiem co. Jednak po trzeci tom pewnie sięgnę, bo czemu nie. Pełna opinia na temat tych dwóch pozycji jest na blogu!

W lutym zdecydowałam się założyć Legimi, dlatego też kupiłam tylko dwie książki: Wczoraj oraz któryś tam tom z kolei Magnusa Chase’a, obie po dyszce w Auchan!

A od wydawnictw dostałam całe morze nowości! Seriale, w których się zakochałam, bo seriale to życie, a dobrze opisane serialowe sprawy to coś superowego. Do tego Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz, które było ciekawe, ale niedopracowane. Także nowe wydanie Roku 1984, które w końcu muszę przeczytać, bo to aż wstyd się przyznać, że tej historii jeszcze nie znam. Layla, która ogromnie mnie zainteresowała, chociaż Colleen Hoover nie cierpię. No i Wezwij sokoła, które było dla mnie średnie, ale potem się dowiedziałam, że może to być moja wina, bo nie znam Kruczego cyklu w całości.

W marcu kupiłam sobie Gumiho. Wicked Fox, tylko dlatego, że mam ambitny plan czytać więcej po angielsku, a także w tytule jest Gumiho. Wystarczające powody, prawda? Skorzystałam też z promocji w Świecie Książki i po okazyjnych cenach kupiłam Cat Woman oraz Wonder Woman, a także kolejnego Sparksa czyli Na zakręcie i książkę, którą już czytałam i bardzo mi się podobała czyli Moja siostra morduje seryjnie. No i jeszcze wpadła do mnie cudowna powieść w pięknym wydaniu: La belle sauvage – nie wiem o czym to, ale wygląda cudownie. A na koniec dostałam Normalnych ludzi, których kocham i uwielbiam, ale nigdy nie miałam swojego papierowego wydania.

W kwietniu obkupiłam się już trochę bardziej, bo zamówiłam sobie Rozmowy z przyjaciółmi, Przebudzenie Lewiatana oraz Przyszło nam tu żyć. Spontanicznie kupiłam też Gwiazd naszych wina po koreańsku, bo czemu nie, a od mamy dostałam Zmierzch w wersji rosyjskiej.

Na sam koniec od wydawnictwa dostałam biografię Marii Curie, której jestem bardzo ciekawa, a także pierwszy tom Iskry bogów, którym już się zachwycałam na blogu!

No i tyle. 26 nowych książek, 9 z nich już przeczytałam.

Teraz mam nowe postanowienie: nie tyle nie kupować, co po prostu czytać na bieżąco to, co kupuje! Zobaczymy, jak to wyjdzie w praktyce.

Romans i grecka mitologia? - "Iskra bogów. Nie kochaj mnie" Marah Woolf [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Thu, 06 May 2021 12:36:00 +0000

Zasady boskich zawodów są krótkie i przejrzyste: Zeus pozwolił Prometeuszowi zawalczyć o swoją śmiertelność raz na sto lat. Zostaje wyznaczone miejsce próby, Atena wskazuje odpowiednią dziewczynę, o którą Prometeusz ma zabiegać. Gdy dziewczyna mu ulegnie przed upływem 60 dni, Prometeusz przegrywa. Jeśli jednak go odrzuci, Prometeusz stanie się śmiertelnikiem.

Zasadniczo na tym mogłabym już zakończyć, bo pierwsza strona tej książki, którą streściłam powyżej, już robi całą robotę, intryguje i zachwyca. Ja już od tego momentu byłam zaciekawiona i miałam przeczucie, że to będzie bardzo dobra czterogwiazdkowa pozycja. No i z każdą kolejną przewracają kartką utwierdzałam się w tym przekonaniu, by końcowo właśnie ocenę 4/5 jej przyznać!

No ale dobra. Na potrzeby tej recenzji pasowałoby jednak powiedzieć wam coś więcej o Nie kochaj mnie i zrobić to w miarę merytoryczny sposób. I już na początku będę z wami całkowicie szczera, bo w powieści… nie dzieje się za wiele. Akcja nie pędzi, nie ma praktycznie żadnych zwrotów akcji. Jednak! Tempo jest jednostajne i autorka idealnie wprowadza nowe wątki wtedy, gdy ich potrzebujemy, a i same tajemnice rozwiązywane są w odpowiednich momentach. Sama fabuła nie jest wielce skomplikowana i bazuje bardziej na intrygach, relacjach i niedopowiedzeniach niż jakichś wielkich wybuchach i pościgach (chociaż to też tak nie do końca). Przy lekturze jesteśmy zaintrygowani i zaciekawieni, w którą stronę to się wszystko potoczy, bo o przewidywalności nie ma tutaj najmniejszej mowy!

Sami bohaterowie są dość schematyczni, to przyznać muszę. Jednak autorka zadała sobie trud, by nakreślić im jakąś przeszłość i zrobiła to w więcej niż w dwóch zdaniach. Do tego każda postać ma jakiś charakter: mniej lub bardziej do lubienia, ale da się ich odróżnić po indywidualnych cechach, bo jednak się od siebie różnią i nie są pisani na jedno kopyto. Prometeusz jest ciekawy i onieśmielający, ale też nie jest oczywisty, co podnosi jego zalety. No i nasza główna bohaterka jest spoko dziewczyną, taką zwykłą i normalną, ale prawdziwie normalną, a nie przerysowaną normalną.

Mitologia grecka miesza się tutaj z wyobraźnią autorki i z naszym prawdziwym światem. Na pewno osoby bardziej obyte w mitami zorientują się, co jest prawdą, a co zostało zmyślone na potrzeby fabuły. Jednak ci mniej wprawieni lub po prostu mniej spostrzegawczy na końcu książki znajdą odpowiednią legendę, która wyjaśnia, co i jak było, a co i jak jest w świecie Iskry bogów. I ja to bardzo szanuję, bo nie chcemy potem walnąć wielkiego błędu na maturze lub, co gorsze, w gorącej dyskusji, bo coś nam umknie z tej prawdziwej mitologii!

Oczywiście, że dostrzegam też błędy, schematy i różne inne niedociągnięcia. Ale w tej książce znalazłam to mityczne i nieuchwytne „coś”, co przyciągało mnie do lektury i sprawiało, że wszystkie niedopatrzenia to w sumie nie były aż takie wielkie, żeby się ich specjalnie czepiać i przestawały mieć jakiekolwiek znaczenie. Jest ich dość sporo, ale spokojnie da się je zignorować i czerpać radość z czytania, bo to właśnie o to tutaj chodzi.

Nie kochaj mnie to przede wszystkim świetna rozrywka na bardzo dobrym poziomie! Fajni bohaterowie, przyjemna historia i klimat letniego obozu w lesie, co pomaga tylko zatęsknić za wakacjami i pomóc do nich dotrwać. To także wprowadzenie do obiecującej serii i ja już zacieram łapki na drugi tom, bo polska premiera będzie jeszcze w maju tego roku!

Recenzja powstała przy współpracy z wydawnictwem Media Rodzina

Książka dla serialowych świrów! - "Seriale. Do następnego odcinka" Katarzyna Czajka-Kominiarczuk [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 25 Apr 2021 12:12:00 +0000

Mam nadzieję, że w tę recenzję kliknęły wszystkie osoby, dla których seriale nie są żadną nowością, bo to pozycja dla was obowiązkowa!

Dzisiaj będzie krótko, rzeczowo i, przede wszystkim, mocno serialowo! Bo nowa publikacja, o której w skrócie będę pisać Seriale (dla oszczędzenia moich palców i klawiatury) jest książką wprost idealną i zdecydowanie wartą uwagi.

Po pierwsze, jest to niezłe kompendium wiedzy na serialowe tematy. Jeśli nie wiecie, jaka jest dokładna etymologia wyrażenia „binge watching”, to właśnie tutaj poznacie dokładnie opisaną genezę tego zjawiska i wszystkie czynniki, które doprowadziły do jego powstania. No i przy okazji poznacie źródła mnóstwa innych ciekawych zachowań i tendencji.

Po drugie, książka jest bogata w pojęcia dotyczące serialowego półświatka i nakierowuje nas na kwestie, które podczas seansu ulubionych produkcji prawdopodobnie nie przykuły naszej uwagi. Chociaż zdawałam sobie sprawę, że kręcenie odcinka złożonego tylko z klipów pochodzących z poprzednich odcinków występuje w tym gatunku, to jednak nie wiedziałam, że ma swoją własną nazwę i konkretne zastosowanie!

Po trzecie, znajdziemy tutaj liczne odwołania do dobrze nam znanych seriali i posługiwanie się nimi jako przykładami. Ciekawostki na temat Przyjaciół, Teorii wielkiego podrywu czy Chirurgów, ale także nowszego Riverdale.

Po czwarte, nie samą Ameryką człowiek żyje. Autorka Seriali zahacza także o nasze polskie podwórko i pokazuje polskie akcenty wraz z naszymi polskimi odpowiedziami na międzynarodowe zjawiska obecne w serialowym świecie. Prym wiedzie tutaj M jak miłość, które na pewno nigdy nie było przez was rozpatrywane w tych aspektach. Ale dla fanów Ojca Mateusza też coś się znajdzie.

No i po piąte, bezstronność i rzeczowość autorki jest fenomenalna. Tak sprawnie operuje argumentami, że jestem pod wrażeniem merytorycznego sposobu, w jaki podsumowywała wszystkie serialowe absurdy, a komentarz do drugiego i trzeciego sezonu 13 powodów jest moim faworytem.

Minusy znalazłam tylko dwa i jakby zmrużyć jedno oko podczas lektury, to można by było ze spokojem je zignorować. Ale że niestety ja podczas czytania oczu raczej nie mrużę, to muszę wam o nich opowiedzieć.

Pierwszy z dwóch dotyczy grupy docelowej tej książki. Sposób, w jaki jest napisana i wszystko dokładnie opisuje sugeruje, że kierowana jest raczej do nowicjuszy. Jednak czy faktycznie osoba totalnie zielona po ten tytuł sięgnie? Wydaje mi się, że szanse na to są wątpliwe i jednak to osoby zainteresowane tematem będą bardziej skore do lektury. I tu pojawia się problem, bo właśnie tacy ludzie już ogarniają środowisko i wiedzą, na czym polegają poszczególne zjawiska, więc nie trzeba im tego dokładnie tłumaczyć. Także niektórym pojęciom autorka poświęcała zdecydowanie zbyt dużo czasu, co momentami było trochę nudnawe.

No i drugi minus dotyczy waszego bezpieczeństwa. Jeśli do tej pory nie poznaliście serialowych klasyków i nie wiecie, o co w nich chodziło, to wasza przyjemność z czytania tej książki będzie minimalna. Podstawowe tytuły w ekwipunku musicie posiadać, by wiedzieć, o czym się tutaj rozprawia!

No i to by było na tyle. Końcowo urwałam Serialom tylko jedną gwiazdkę, co wcale nie jest takim złym podsumowaniem. Polecam gorąco, bo książka czyta się sama, a dla serialowych świrów będzie idealną rozrywką pomiędzy oglądaniem jednego a drugiego odcinka!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu W. A. B.

Jak chowa się zmarłych? - "Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz" Małgorzata Węglarz [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sat, 27 Mar 2021 16:05:00 +0000

Książka, która odpowiada na wszystkie istotne pytania mające związek z tym, jak chowa się zmarłych, jakie formalności należy załatwić, jak wygląda cały proces i zgłębienie tajemnic branży na polskim podwórku? Wchodzę w to!

No i faktycznie na początku byłam zachwycona! Z jednej strony mamy słowo pisane od autorki, która dzieli się z nami w sposób uporządkowany swoją wiedzą z zakresu obrzędów pogrzebowych, a to wszystko przeplatane jest wywiadami z ludźmi, który w tej branży zajmują różne stanowiska i odpowiadają za różne rzeczy. Autorka w naprawdę ciekawy i przystępny sposób podchodzi do tematu śmierci i w rzetelny sposób przekazuje nam wszystkie informacje, odsyłając do źródeł, z których korzysta, a także chwaląc się pokaźną bibliografią. Przy pisaniu i ona dowiedziała się mnóstwa ciekawych rzeczy, co wielokrotnie podkreśla i wprowadza to duży luz do książki, która, jakby nie było, łatwych tematów nie porusza. Fragment o przesądach i ludowych zabobonach, które związane są z pogrzebami, śmiercią i samym obrzędem pogrzebowym, to zdecydowanie najlepsza część!

Z drugiej strony mamy właśnie wywiady z ekspertami, którzy znają się na rzeczy i odkrywają przed nami tajemnice swoich zawodów. Mamy tutaj rozmowy ze świeckimi mistrzami pogrzebowymi, z właścicielami zakładów pogrzebowych czy krematoriów, a także z ludźmi, którzy zawodowo zajmują się balsamowaniem zwłok i kosmetyką pośmiertną. Wszystkie tematy są niesamowicie fascynujące i wielkim zaskoczeniem było dla mnie odkrycie, że takie gałęzie pogrzebowej gospodarki w Polsce istnieją.

Sama książka ma tylko 300 stron i na pewno nie jest żadnym kompendium wiedzy. Raczej została napisana w taki sposób, by poruszyć wiele kwestii, by czytelnik sam mógł zaciekawić się jakimś wybranym tematem, zwrócił uwagę na pewne problemy, a później samodzielnie pogłębił swoją wiedzę, ale już z innych źródeł. Pod tym kątem naprawdę dobrze robi swoją robotę, bo moje zainteresowanie zostało rozbudzone i mam teraz ochotę przeczytać podobne pozycje, by dowiedzieć się więcej!

Z minusów to tak naprawdę mogę wskazać jeden, który jest wielopoziomowy i chociaż na samym początku był bardzo delikatny, tak później przesłonił mi całą książkę. Bardzo doceniam rozmowy z ekspertami, ale… autorka nie umiała poprowadzić wywiadów w taki sposób, by pociągnąć ekspertów za język. Oni mieli ogromną wiedzę i informacje z pierwszej ręki, mówili ciekawe rzeczy, ale tak naprawdę to nie oni pisali tę książkę, nie wiedzieli, co najlepiej by do niej pasowało, a także, może nawet przede wszystkim, nie wiedzieli, że się powtarzają i że poprzedni rozmówca powiedział wcześniej dokładnie to samo, tylko innymi słowami. Do tego po tylu latach w zawodzie posługiwali się slangiem, który jest naturalny i mógłby być atutem, gdyby czytelnik dostał do niego legendę. Autorka nie dopytywała, nie próbowała rozwinąć i poprosić o wytłumaczenie jakiegoś formułowania czy zjawiska, które aż prosiło się o dodatkowe wyjaśnienie, tylko szybko leciała do kolejnego zagadnienia. I tym sposobem o niektórych kwestiach było bardzo mało i nie dowiedzieliśmy się prawie nic, zaś znowu inne były wałkowane wielokrotnie, powielane i po jakimś czasie stawały się nudne i męczące.

Także to właśnie jest ten największy minus, który krótko można podsumować brakiem umiejętności autorki do przeprowadzania wywiadów i bazowaniu na tym, co powiedzą jej eksperci, samej nie próbując nakierować rozmów na dobre tory. Na tym ucierpiała zawartość drugiej połowy, co frustruje mnie dodatkowo, bo to właśnie tam opowiadano o sprzątaniu miejsc zgonów i zrobiono to w bardzo niesatysfakcjonujący sposób, nie tłumacząc właściwie nic.

Na początku myślałam, że 5 gwiazdek postawię tej książce z zamkniętymi oczami. Szybko zweryfikowałam tę ocenę do 4, zaś później równie szybko zaczęłam skłaniać się ku trójce. Jednak nie mogę nie docenić pierwszej połowy, więc końcowo wychodzi 3,5/5 gwiazdek, co wychodzi najbardziej adekwatnie.

W sumie to i nawet tę książkę polecam, jeśli tylko ktoś interesuje się pogrzebowymi tematami. Jednak także ostrzegam, że perfekcyjnie nie jest.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Business & Culture oraz Wydawnictwu Muza

Nuda w dwóch częściach i 600 stronach - "The Brightest Star" oraz "The Darkest Moon" Anna Todd [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Mon, 15 Mar 2021 20:15:00 +0000

Ja naprawdę lubię i chętnie daję autorom drugie szanse, ale… oni z reguły z nich nie korzystają. Tutaj byłam bardzo ciekawa, jak Anna Todd wypada poza After, czy jej styl się jakoś zmienił i czy wyciągnęła lekcje ze swoich pierwszych książek. No to się dowiedziałam, że tutaj jest jeszcze gorzej niż było.

Opis brzmi… ciekawie. Karina ma jakieś 20 lat, miała trudne dzieciństwo, bo jej ojciec jest wojskowym, rzadko bywał w domu, a jej matka niekoniecznie dobrze sobie z tym radziła. Aktualnie dziewczyna już się uniezależniła, jest masażystką i poznaje przystojnego chłopaka, który, ups, także jest wojskowym.

Pierwszy tom przez pierwszą połowę jest nudny, za to później do pakietu robi się żenujący, bezsensowny, a na jaw wychodzi całe mnóstwo dziur fabularnych, co ostatecznie przyznaje tej powieści łatkę złej.

Bohaterowie nie mają absolutnie żadnych charakterów. Charakterystyka Kariny opiera się dokładnie na tym, co napisałam wyżej i w żadnym momencie autorka nie wychodzi poza te kilka cech. Dla równowagi Kael jest wojskowym, który właśnie wrócił z jakiejś misji i z niewiadomych przyczyn nie lubi eksponować swoich nóg (przeczytałam dwa tomy i dalej nie mam pojęcia, jaki jest tego powód, ale spokojnie, udaje mi się żyć bez tej informacji). Do kompletu autorka wprost uwielbia opisywać wydarzenia, które są zupełnie nieistotne dla fabuły: przez kilka stron postacie po prostu się na siebie patrzą i podziwiają swój wygląd zewnętrzny, albo w drugim tomie przez 10 stron kupują razem fotel. Za to opis bójki, która ma o wiele większe znaczenie dla historii, zamyka się w dwóch akapitach i nigdy więcej się do niej nie wraca. Przeciwnie do sytuacji z fotelem, bo tę Karina komentuje non stop przez resztę drugiego tomu, zachwycając się nad swoim szczęściem, że ma tak piękny mebel u siebie w domu.

Wątek wojska miał tak ogromny potencjał! Wymyśliłabym z miejsca 10 lepszych pomysłów na jego poprowadzenie niż te, na które wpadła Todd. Bo do czego się to tutaj sprowadza? No zasadniczo do tego, że Kael jest wojskowym. Kropka. Już nawet nie wspomnę o głównym zwrocie akcji, który jest dość mocno z tym wojskiem powiązany i powinien całkowicie zmienić nasze postrzeganie zarówno historii, jak i bohaterów, ale… no tak naprawdę to chyba nikt nie wie, o co się zrobiła cała afera. A przynajmniej na pewno nie wie tego czytelnik.

Wisienką na torcie są żenujące opisy seksu, które pokazano w żałosny i już nawet nieśmieszny sposób. Z jednej strony są niesmaczne i człowiek się zastanawia, dlaczego w ogóle autorka wpadła na takie porównania. Z drugiej zaś zapytałabym tłumacza, czy nie maczał w tym swoich palców, bo niektóre użyte słowa były chyba najgorsze z możliwych.

A jeśli chcielibyśmy pójść dalej i jednak powiedzieć dwa słowa o drugiej części to… w porównaniu z nim, pierwszy jest istnym arcydziełem. The Darkest Moon można podsumować jednym zdaniem: nudne, bezcelowe i nijake.

Niby to bezpośrednia kontynuacja, ale w sumie związku między jedynką a dwójką nie widać praktycznie przez całą książkę. Jedynie bohaterowie są wspólni, bo historia jest jak wyjęta z zupełnie innej powieści.

I tutaj fabuła jest jeszcze bardziej o niczym niż poprzednio. Nawet jakbym chciała chociaż trochę wam ją przybliżyć, to nawet nie wiem jak, bo tak bardzo nic się tu nie działo, że nie ma o czym pisać. Jakby kot przebiegał po klawiaturze naciskając przypadkowe klawisze i wyszłoby mu 300 stron, to sens byłby taki sam.

Także nowa seria Anny Todd jest nudna, bezcelowa, a czytanie jej nie sprawia większej rozrywki. Przy After przynajmniej można było się wciągnąć i śledzić te bezsensowne dramy. A tutaj nie ma nic ciekawego i przy lekturze można tylko się zmęczyć i wymęczyć. Niby plusem jest to, że oba tomy są bardzo krótkie i w miarę szybko się je czyta, ale to jedyne plusy, jakie znalazłam. I w sumie co mi po nich, skoro ja tak bardzo nie miałam ochoty do tych książek w ogóle wracać.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu OMG Books

Najlepsze i najgorsze książki - 2020 rok

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 14 Feb 2021 11:00:00 +0000

Ja wiem, że mamy już połowę lutego i na podsumowanie zeszłego roku to odrobinkę za późno, ale ostatnie miesiące są tak dziwne, że nawet nie zamierzam się tym przejmować, a o najlepszych i najgorszych książkach 2020 muszę wam opowiedzieć!

Całościowo w 2020 roku udało mi się przeczytać 87 tytułów i to spośród nich będę wybierać te najlepsze i najgorsze. Krótkie podsumowanie już pewnie mogliście zobaczyć na moim Instagramie, ale tam nie zawarłam wyjaśnień – tutaj dokładnie uzasadnię, co, jak i dlaczego.

To może zacznę od tej pozytywnej strony zestawienia. I od razu przypomnę, że biorę pod uwagę książki, które w 2020 roku przeczytałam, a niekoniecznie wtedy wyszły. Również nie bawiłam się w przyznawanie żadnych konkretnych miejsc na podium – wszystkie skradły moje serce równo i do tego każda z nich pochodzi z innego gatunku.

Na sam koniec grudnia udało mi się w końcu skończyć Światu nie mamy czego zazdrościć – świetny reportaż o Korei Północnej, w którym autorka zbiera historie zwyczajnych obywateli, rozmawia z nimi i przekazuje nam historie ich życia, codzienności i problemów, z jakimi musieli się mierzyć. Fenomenalnie zostało to przedstawione i napisane, każda historia jest inna, a bohaterzy są bardzo żywymi postaciami. Całość swoją konstrukcją przypomina może trochę nawet powieść z wieloma wątkami. Także jeśli tylko lubicie czytać reportaże lub interesuje was Korea Północna, to jest to tytuł obowiązkowy do przeczytania!

Do Diaboliki zbierałam się bardzo długo. Ta książka leżała na mojej półce praktycznie od dnia swojej premiery, a ja niewzruszona nawet nie patrzyłam w jej stronę. W końcu w tym roku nadszedł jej czas i… ogromnie żałuję, że nie przeczytałam jej wcześniej, bo jest genialna. Mamy tu do czynienia z młodzieżowym science fiction i ze światem w odległej przyszłości. Ludzie dawno podbili kosmos, skolonizowali wiele nowych planet i wyhodowali diaboliki – humanoidalne istoty obdarzone ogromną siłą, pozbawione emocji i stworzone po to, by chronić swojego pana. I, o matulu, mamy tutaj cały czas pędzącą akcję! Nie ma strony na której by się coś nie działo, jest pełno zwrotów akcji, a każdy rozdział jest pełny zagrożeń. Do tego główna bohaterka jest silna, niezależna i bardzo rzeczowa… ale nie tylko ona! Wszyscy bohaterowie są przemyślani i świetnie napisani, a fabuła jest bajeczna. Nic, tylko iść czytać!

Przeczytałam również trzeci tom cyklu Szamanki od umarlaków czyli Fałszywego pieśniarza i ponownie jestem zachwycona – czy może nawet więcej niż zachwycona! Bo w pierwszych dwóch częściach byłam zakochana, za to trzecia skradła moje serce o wiele bardziej i… nieśmiało mogę się pokusić o stwierdzenie, że to najlepsza książka o przygodach Idy. Bardzo się cieszę, że autorka jednak postanowiła kontynuować tę historię, bo zdecydowanie było warto. Cała fabuła jest świetna, ale to zakończenie mnie kupiło. Z jednej strony cudowne, piękne i idealne, a z drugiej nie ma opcji, by nie uronić łezki. Także jeśli nie wiecie, o czym jest cała seria, to najwyższy czas to sprawdzić, bo to polska fantastyka w najlepszej odsłonie!

Nie może też zabraknąć tutaj Midnight Sun czyli książki, na którą czekałam od ponad 10 lat i na której pojawienie się porzuciłam już nadzieję dawno temu. W końcu ukazał się Zmierzch z perspektywy Edwarda! Mamy tutaj grubo ponad 700 stron spojrzenia Edwarda na doskonale znaną nam historię. Książka jest sporą cegłą, ale nic dziwnego – w końcu Edward nie śpi, a czas wypełnia sobie rozmyślaniami. Umieszczam tutaj tę powieść nie tylko z sentymentu, ale i tak po prostu, bo mnie sobą oczarowała i była dokładnie taka, jaką ją sobie wymarzyłam!

No i mój absolutny numer jeden ubiegłego roku to Normalni ludzie. Na początku byłam zdania, że ta książka była dziwna. Rozchodzi się tu o to, że ona ma pieniądze, on nie. Ona jest stanowcza i nie ma przyjaciół, a on obraca się wśród wielu znajomych. I z jakiegoś powodu wplątują się w romans, o którym nikt nie może wiedzieć, Zwykli ludzie i zwykli licealiści, których historię śledzimy na przestrzeni kolejnych lat. To zdecydowanie książka z tego typu, który podczas lektury wcale nie wydaje się być czymś niezwykłym. Była bardzo dziwna, momentami nudna i zastanawiałam się, po co tak naprawdę powstała, bo nie potrafiłam tego zrozumieć. Dopiero po przeczytaniu całości można spojrzeć na nią pod zupełnie innym kątem i dostrzec, o co tak naprawdę w niej chodzi. Specyficzna powieść, ale bardzo do mnie trafiła i oto mamy efekt.

Na uwagę zasługuje też Pilot ci tego nie powie – książka napisana przez pilota i wypełniona całym mnóstwem ciekawostek o lotnictwie, a także odpowiedziami na pytania, które zawsze mieliśmy z tyłu głowy. Dużo kwestii technicznych, ale także takich życiowych. Do tego autor pokazuje różne śmieszne absurdy i niedomagania tego przemysłu. Świetne kompendium wiedzy idealne dla tych, którzy interesują się lataniem.

Również urzekła mnie powieść Zaraz będzie po wszystkim – poważna i zdecydowanie niezabawna historia o samotności, umiejscowiona w domu starców i opowiadająca losy różnych bohaterów, którzy z jakichś powodów się tam znaleźli. Pani Jadwiga jest pensjonariuszką i nie chce pogodzić się ze swoim wiekiem, a także ograniczeniami, które na nią nałożył. Musi zmagać się z upokorzeniami i wstydem, które w domu starców ją spotykają. Do tego mamy pewnego wolontariusza, który przychodzi od czasu do czasu okazać swoją pomoc, a także pielęgniarkę – perspektywy osób, które cierpienie starszych widzą z innej strony. Piękna i smutna książka o starości, dająca do myślenia i przerażająca, bo niestety jest bardzo prawdziwa.

A żeby tak smutno nie skończyć to jeszcze zakochałam się w Nieautoryzowanej autobiografii Kuby Wojewódzkiego. Świetnie napisana autobiografia, pełna śmiechu i świetnych żartów, ale i tajemnic z życia dziennikarza. Polecam serdecznie słuchać audiobooka, bo Wojewódzki sam go czyta i przypomina to trochę oglądanie jego programu – tylko że tym razem to on sam z siebie się wyśmiewa.

Płynnie przechodząc do książek najgorszych – tutaj mam ich tylko 5 i na całe szczęście.

Chyba nikogo nie zdziwi, że trzeci tom After trafił do tego zestawienia. Zwykłe marnowanie papieru i bezsensowna historia, która powinna się rozpocząć i zakończyć na pierwszej części. Idiotyczne kłótnie bohaterów, robienie dram o nic i koszmarny styl autorki. Aż sama się sobie dziwię, że dalej to czytam.

Również bez zaskoczeń – 365 dni. Koszmarna powieść, która trafiła tu przez równie koszmarny styl pisania. Fabuła jest kiepska, ale powiedzmy, że jak się zmruży oczy, to da się przeżyć. Ale Lipińska za pisanie to się brać nie powinna, a do tego książka wygląda tak, jakby nikt jej z redaktorów nie sprawdził.

Kolejna powieść, która się tu znalazła ze względu na kiepski warsztat autorki to pierwszy tom Gordiana. Fabuły zupełnie nie pamiętam, ale sposób pisania do dziś wywołuje we mnie koszmary. Krótkie i niepoprawnie sformułowane zdania, dziury fabularne i częste zapominanie, by wyjaśnić czytelnikowi potrzebne fakty to tylko część wad, które tutaj znajdziecie. Zdecydowanie odradzam.

No i… Tatuażysta z Auschwitz. Miała być fabularyzowana historia człowieka, który w Auschwitz był tatuażystą, a wyszedł sielankowy romans i romantyzowanie największego obozu zagłady w dziejach ludzkości. Poprawność historyczna jest zerowa, a całość naprawdę przypomina jakiegoś taniego harlekina. Autorka potraktowała temat bez żadnej powagi, pokazując pobyt w obozie jak wakacje w sanatorium. Nie podoba mi się takie przedstawienie obozowej rzeczywistości i moim zdaniem nie szanuje to osób, które przeżyły tam piekło. Trzy razy nie.

I moim numerem jeden na liście najgorszych książek, jakie przeczytałam w ubiegłym roku to seria o pani Zofii Wilkońskiej pod postacią Kółko się pani urwało oraz Komórki się pani pomyliły. Patologiczny sposób wyśmiewania się z samotności i niedomagania starszych ludzi. Żarty na poziomie parteru, gdzie autor opiera całą fabułę na tym, że główna bohaterka nie jest w stanie utrzymać się ze swojej emerytury więc wybiera chęć zapłaty czynszu za mieszkanie więc jedzenie dojada po obcych ludziach w restauracjach, a biletów autobusowych szuka w koszu na śmieci. Do tego sama główna bohaterka jest najbardziej irytującą postacią o jakiej kiedykolwiek czytałam. W tych książkach nie ma nic zabawnego – a przynajmniej ja nie umiem się śmiać z czyjegoś nieszczęścia.

Jeśli jesteście ciekawi moich dłuższych opinii o którejś z tych książek to odsyłam do osobnych postów!

No i to tyle jeśli chodzi o moje książkowe podsumowanie 2020 roku! Koniecznie dajcie znać, czy się ze mną zgadzacie, czy czytaliście któryś z tych tytułów i czy może macie w planach któryś nadrobić!

Ostatni book haul z 2020 roku i podsumowanie!

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Fri, 29 Jan 2021 13:55:00 +0000

Dawno nie było żadnego zakupowego podsumowania, bo… jakoś w ostatnim czasie nie szalałam z wydawaniem pieniędzy na książki. Nauka, studia i pisanie licencjatu skutecznie odwróciły moją uwagę od nowych książek.

Ale! To też nie tak, że nic nie kupiłam. Dlatego też zapraszam was na przegląd nowości, jakie do mnie przywędrowały w ostatnich miesiącach 2020 roku.

Zupełnie nie pamiętam kolejności, więc może zacznę od tytułów, które dostałam do recenzji i o których opinie już wiszą od dawna na blogu.

Na pierwszy ogień – Szklany mag. Książka, na którą bardzo czekałam, bo niesamowicie podobał mi się pomysł na pierwszy tom. Jednocześnie byłam rozczarowana budową świata, chociaż może właśnie raczej jej brakiem, ponieważ powieść ma nieco ponad 200 stron i nie rozwija tej swojej zupełnie nowej rzeczywistości w żaden sposób. Mały spoiler: drugi tom wcale tego nie naprawia, ale czyta się bardzo lekko i przyjemnie!

Potem ujrzałam bardzo interesującą zapowiedź książki Jak umieramy, która miała wyjaśnić, co takiego dzieje się z człowiekiem, gdy umiera. Oczekiwałam czegoś naukowego i merytorycznego, a niestety dostałam strasznie miałki i nic nie wnoszący pseudo esej, który próbuje wejść człowiekowi na psychikę, ale nie umie się do tego zabrać.

Przywędrowały do mnie także kolejne tomy serii o Wiktorii Biankowskiej czyli Ja, potępiona oraz Ja, ocalona. Trzecia część zdecydowanie najlepsza nie jest, ale już czwarta, która powstała o 10 latach, wypada naprawdę nieźle! Cały cykl w dalszym ciągu polecam, bo to fajna literatura rozrywkowa dla tych, co lubią fantastyczne klimaty.

I na koniec moich recenzenckich zdobyczy istna perełka, po którą po prostu musiałam sięgnąć czyli Kim Dzong Un. Historia dyktatora. Bardzo rzetelna, merytoryczna, uporządkowana, a przede wszystkim bardzo ciekawie napisana publikacja, która zgłębia różne aspekty panowania Kim Dzong Una w Korei Północnej. I jeśli faktycznie mówię, że jest to tytuł merytoryczny, to możecie mi zaufać, bo w swoim życiu przeczytałam na temat Kimów już wiele. Żeby was jeszcze zachęcić do lektury, to mogę dodać, że autorka pracowała dla CIA, więc analiza stosunków międzynarodowych obca jej nie jest, a ja sama odwołuję się do tej książki w licencjacie!

Pozostając w koreańskich tematach – kupiłam sobie typowo naukową pozycję Korea Północna – atomowe mocarstwo. Byłam wkurzona, że idiotycznie zamknięto biblioteki i odcięto nas od literatury naukowej, a licencjatu przecież ze stron pseudo dziennikarskich napisać się nie da. No to sobie kupiłam i się z tego bardzo cieszę, bo nie muszę się przejmować terminami zwrotów.

Z okazji targów książki w Krakowie, które się jednak nie odbyły, wiele wydawnictwo zorganizowało bardzo dużo różnych promocji – między innymi dzięki przecenom u We Need Ya udało mi się dokupić brakujące tomy Żniwiarza czyli części 4 i 5, a także najnowszy tytuł z serii Zapomnianej księgi!

I wisienką na torcie oczywiście jest Słońce w mroku, bo przecież nie mogłam odpuścić sobie polskiego wydania. I wcale go właśnie nie czytam…

No i to by było na tyle! Tak prezentowały się moje ostatnie miesiące ubiegłego roku z perspektywy książkowych zakupów.

Zazwyczaj również porywałam się z motyką na słońce i robiłam book haul z całego roku, ale… teraz mi się po prostu nie chce. Dlatego małe podsumowanie zrobię w tym poście.

Także… w 2020 roku przywędrowało do mnie 125 nowych książek. Patrząc na to, że ogólnie przeczytałam 87, to w sumie nie jest nawet tak źle jak myślałam, że będzie.

Już pominę mój szał zakupowy, który przypadł na wiosnę i lato, a także mój bardzo ciekawy pomysł, by uzupełnić wszystkie serie, które kiedyś czytałam. Nie dość, że było to dość upierdliwe, to jeszcze pochłonęło dużo czasu, energii i pieniędzy.

Zaś jeśli o pieniądzach mowa, to obiecałam sobie rok temu, że od 2020 będę skrupulatnie zapisywać, co, gdzie i przede wszystkim za ile. No i mam kwotę, która trochę zrzuciła mnie z krzesła. Otóż w 2020 roku na książki wydałam 1 688 złote i 73 grosze. I ja już chyba nie mam w tym temacie nic do powiedzenia oprócz tego, że czas zacząć się leczyć na nogi, bo na głowę już za późno.

Chociaż biorąc średnią, to by wyszło, że średnio jedna książka kosztowała mnie 13,50 więc to już nie są aż tak kosmiczne liczby…

Dobra, no to to by było na tyle! Koniecznie pochwalcie się swoimi książkowymi zakupami z ostatniego czasu!

21 filmów na 2021 rok

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Tue, 12 Jan 2021 11:48:00 +0000

Tydzień temu dzieliłam się z wami moją listą 21 książek, które koniecznie chcę przeczytać w 2021 roku. I teraz znowu mam kolejną listę do zrealizowania, tym razem wybrałam sobie 21 filmów, które zamierzam obejrzeć w tym roku.

Wybrałam tytuły, które od dawna mam gdzieś z tyłu głowy, które mi zalegają na wirtualnej filmowej półce, które gdzieś mi uciekły w eterze nowości lub po prostu są klasykami, których jakimś cudem jeszcze nie poznałam.

Dobra, no to to by było na tyle! Nie bijcie mnie w komentarzach, że niektórych jeszcze nie widziałam. Mam nadzieję, że do grudnia uda mi się wszystko nadrobić i obejrzeć o wiele więcej niż to, co powyżej.

21 książek na 21 rok

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 03 Jan 2021 11:00:00 +0000

Czymże byłoby wejście w nowy rok bez zrobienia listy książek, które koniecznie muszę wtedy przeczytać? Niczym! Nieważne, że jeszcze poprzedniego tbru nie zrealizowałam nawet w połowie, a już się biorę za kolejny, bo przecież mogę, prawda?

Także wybrałam sobie 21 książek – tak tematycznie. Tym razem zrobiłam to z trochę większą głową niż zazwyczaj i do tego każdą z tych książek mam u siebie na półce (no, oprócz jednej, ale ona już do mnie idzie, więc tak jakby już u mnie była). To co, zapraszam do oglądania okładek!

No i to tyle. Skoro lista zrobiona i opublikowana, to nie pozostaje mi już nic, tylko iść, zacząć czytać i wykreślać kolejne tytuły!

Czytam powieści młodzieżowe! #1

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 27 Dec 2020 11:00:00 +0000

Kolejna porcja książkowych opinii, ale tym razem przedstawię wam 6 książek młodzieżowych, niektóre z nich polecę, a inne ponarzekam, a jeszcze inne zdecydowanie odradzę. Także do dzieła!

Gdyby ocean nosił twoje imię – Tahereh Mafi

Jest tuż po 11 września, a główna bohaterka jest nastoletnią muzułmanką mieszkającą w USA. Właśnie trafia do nowego liceum, ponieważ jej rodzina kolejny raz się przeprowadziła. W nowej szkole wszyscy traktują ją jako tą gorszą – bo pochodzi z Iranu, bo na pewno nie umie biegle mówić po angielsku no i oczywiście pamięć po niedawnym zamachu terrorystycznym na WTC także nie jest bez znaczenia. Shirin traktowana jest jak terrorystka z kraju trzeciego świata, a noszony przez nią hidżab staje się punktem zapalnym.

Świetna powieść młodzieżowa o rasizmie, pokazująca, jakimi hipokrytami są Amerykanie, że kompletnie nic nie wiedzą o innych kulturach i że z grubsza i tak ich to nie obchodzi, bo to oni są pępkiem świata, a poza Stanami mieszka niewyedukowana ciemnota.

Wątek prześladowania i sam sposób, w jaki przedstawiono islam – sztos. Pokazano wszystkie ważne elementy w sposób subtelny, ale jednak dobitny i bardzo bezpośredni. Podobno autorka wzorowała się tutaj na swoich własnych doświadczeniach, więc może dlatego wyszło to tak dobrze.

Za to kompletnie nie leży mi wątek miłosny w tej książce. Obiekt zainteresowań Shirin, który nosi imię Ocean, jest strasznie nijaki, a ich relacja wydawała mi się strasznie sztuczna. Poza tym naprawdę miło się zaskoczyłam! Okazuje się, że w powieść młodzieżową można wpleść współczesne problemy i da się zrobić to w inteligentny i fajny sposób!

Gołąb i wąż – Shelby Mahurin

Na temat tej książki jakichś większych przemyśleń nie mam. Przyciągnął mnie do niej pomysł na fabułę – ona jest czarownicą, on jest łowcą czarownic. W wyniku pewnego splotu wydarzeń tych dwoje musi wziąć ze sobą ślub, nie wiedząc, że tak naprawdę są swoimi wrogami.

Książka jest przewidywalna i to nawet bardziej niż bardzo, ale jednocześnie tak nie do końca. Znajdziemy tu sztampowe rozwiązania, które znamy z większości powieści młodzieżowych, ale też nie wszystkie zabiegi są w tym stylu, bo niektóre wydarzenia potrafią zaskoczyć.

Oczywiście wątek miłosny siłą rzeczy wysuwa się tu na pierwszy plan i… jak na początku mamy do czynienia z relacją od nienawiści do miłości i wypada to całkiem przekonująco, to potem szybko gubimy ten moment zmiany frontu i wychodzi nam insta love. Bohaterowie gadali ze sobą może jakieś dwa razy tak, by nikt ich nie podsłuchiwał, a oni nie musieli niczego udawać i dwie strony dalej wychodzi z tego uczucie większe niż porcja szpinaku na szkolnej stołówce.

Do tego dochodzi jeszcze zagmatwana fabuła, niepotrzebnie. Autorka dociera do wszystkiego okrężną drogą i bezsensownie komplikuje wydarzenia, gdzie tak naprawdę nie ma takiej potrzeby i utrudnianie życia postaciom jest bezsensowne i nic nie wnosi.

Sama historia to sinusoida – raz jest ciekawiej, raz nudniej. Te fragmenty powyżej osi są naprawdę fajne, zaś te poniżej są po prostu nudne. Sam fakt, że udało mi się na tej powieści zasnąć 2 razy mówi za siebie. Jednak jeśli ukaże się kontynuacja w Polsce, to z ciekawości mam ochotę sięgnąć i zobaczyć, jak to dalej się potoczy!

Te wiedźmy nie płoną – Isabel Sterling

Hannah jest czarownicą i potrafi kontrolować żywioły. Przy okazji swoje magiczne moce musi trzymać w sekrecie, chociaż wraz z rodziną i całym sabatem mieszka w Salem. Obecnie Hannę bardziej zajmują problemy z byłą dziewczyną, do czasu, gdy w mieście zaczynają dziać się dziwne rzeczy i okazuje się, że to sprawka kogoś władającego mroczną magią.

To miała być książka o wiedźmach… ale gdzie są wiedźmy w książce o wiedźmach? Cała powieść oparta jest na tym nadnaturalnym wątku, a jednocześnie poprowadzono go w taki sposób, jakby autorka zapomniała go dopisać… Magiczne wstawki są oderwane od rzeczywistości i rzadko mają sens. Ich połączenie z fabułą? Zerowe. I przez to nie ma opcji, by wczuć się w historię, bo o wiedźmach wiemy tyle, co nic i na przestrzeni całej powieści może dostajemy ze dwa zdania wyjaśnienia całej fizyki tego magicznego świata, co wystarczające nie jest.

Do tego dochodzą bohaterowie, którzy są po prostu kiepsko zbudowanymi charakterami, a ich motywacje nie istnieją. Do tej pory nie mam pojęcia, jaką mocą włada główna bohaterka, o co chodzi z sabatem i dlaczego tak bardzo wkurza się na swoich członków, a także z jaką hierarchią mamy do czynienia (co podobno jest ważne dla fabuły). Ze sfery fantastycznej wiemy tylko tyle, że Hannah jest czarownicą i autorka ewidentnie nie chce, by czytelnik drążył ten temat.

Za to wątek LGBT jest na plus, bo to akurat autorce wyszło całkiem nieźle! Relacje z byłą dziewczyną, powody zerwania, odkrywanie siebie i swojej seksualności zostało bardzo fajnie opisane. I może jakby Te wiedźmy nie płoną były po prostu obyczajówką dla młodzieży, a nie nie-wiadomo-czym-z-czarownicami, to całość byłaby ciekawszą i bardziej wartościową lekturą.

Anonimowi heretycy – Katie Henry

Dawno nie czytałam książki, która w tak dobry i rzeczywisty sposób przedstawiałaby problemy związane z dorastaniem! Główny bohater za sprawą kolejnej przeprowadzki trafia do zupełnie nowego liceum, tym razem rodzice umieszczają go w katolickiej szkole, ale… Michael raczej do tych wierzących nie należy. Na szczęście szybko się okazuje, że nie tylko on ma odmienne zdanie w tej kwestii i zaprzyjaźnia się z osobami, które także widzą w chrześcijaństwie różne problemy i niedomagania.

Świetnie pokazano tutaj wątpliwości młodych osób związane z religią i sam fakt, że Kościół jako instytucja trochę za wolno aktualizuje swój system. Do tego mamy mnóstwo pytań i rozważań, które ja miałam jeszcze kilka lat temu, a na które trudno było znaleźć mi odpowiedź, bo dorośli tego typu wątpliwości zbywają i każą się nimi nie przejmować, jakby to nie było istotne w szerszym kontekście.

Oprócz wątku związanego z tożsamością religijną mamy tu też świetnie rozbudowaną relację głównego bohatera z ojcem, która została tak rzeczywiście opisana, że doskonale wpasowuje się w nasze polskie realia i bardzo łatwo można zobaczyć część swoich doświadczeń w ich poczynaniach.

W sumie nie podobał mi się tutaj tylko wątek miłosny, ale ostatnio to u mnie standard. Nie rozumiem przymusu wciskania do każdej młodzieżówki romansu na siłę nawet wtedy, gdy ewidentnie nie pasuje do książki i historia bez niego byłaby o wiele lepsza. Anonimowi heretycy pod tym kątem wyjątkiem nie są.

Także mamy naprawdę świetną młodzieżówkę z prawdziwymi problemami licealistów i z religią w tle. Ale nie przestraszcie się tego, powieść będzie idealna i dla tych, którzy jako katolicy się nie utożsamiają lub jeszcze się nad tym faktem zastanawiają, ale i dla tych, którzy są wierzący, ponieważ wszelkie wątpliwości są rozwiewane i akcentowane w grzeczny sposób, nikogo przy tym nie urażając.

Pod taflą – Louise O’Neill

Krwawy i mroczny retelling Małej syrenki? Gaja jest syreną i żyje sobie pod bacznym okiem ojca w morzu, musząc słuchać jego rozkazów, które niekoniecznie są zgodne z jej wolą. Pewnego razu przypadkiem ratuje życie chłopakowi, w którym niechcący się zakochuje i… postawia poświęcić ogon na rzecz nóg, by móc iść za głosem serca.

Nie zapałałam do tej książki zbyt wielką miłością na samym początku, bo głównej bohaterce trochę za długo schodzi ostateczne podjęcie decyzji, by zostawić ogon za sobą i wejść w świat ludzi chodzących na dwóch nogach, a z drugiej strony Pod taflą o wiele za bardzo przypomina oryginalną baśń i nie wnosi nic nowego do dobrze znanej nam historii.

Jednak druga połowa to już zupełnie inna sprawa. O niej już mogę się rozpływać! Autorka zdecydowała się na dodanie feministycznych akcentów do opowieści, która od zawsze kręciła się wokół faceta. Zakończenie wybrzmiewa i pokazuje prawdziwą wartość kobiet, podkreślając to, czego w poprzednich wersjach tej baśni nie znaleźliśmy. Wszyscy dobrze wiemy, że dla żadnego faceta nie warto się tak poświęcać, by stracić przy tym siebie, jednak w baśniowych rzeczywistościach takiego podkreślenia brakowało. No i przy okazji jest krwawo, a finał zaskakuje!

Także mamy tu do czynienia z retellingiem Małej syrenki, ale w zaktualizowanej wersji, w której pełno jest bezpośrednich i brutalnych rozwiązań, a także morałów i feminizmu. Książka idealna dla tych, którzy zawsze się wkurzają, jak disneyowskie księżniczki są ślepo zapatrzone w facetów!

Red, White & Royal Blue – Casey McQuiston

Romans syna pani prezydent USA i brytyjskiego księcia? Tak! Świetny pomysł na powieść i na związek, którego wcześniej nie było i o którym chce się czytać. Bohaterowie mają niesamowitą chemię, a ich relacja przedstawiona jest tak, jak powinna być przedstawiona relacja tego typu. Mamy pełną motylków fazę zakochania, a potem trochę brutalniejsze zejście na ziemię i zderzenie z rzeczywistością, gdy pierwsze emocje opadną.

Ale RW&RB to nie tylko romans. To też świetne tło polityczne. Konserwatyzm brytyjskiej rodziny królewskiej, a także pocenie się, by fotel amerykańskiego prezydenta nie zmienił swojego właściciela. Do tego zderzenie obu tych krajów, porównanie kultur i humor, który bazuje na różnicach w języku, jest cudowne. Można się nie tylko dobrze bawić, ale przy okazji odkryć niezłe ciekawostki.

I błagam, przeczytajcie to w oryginale, bo polska wersja językowa jest okropna. W niej bohaterowie, zamiast być inteligentnymi młodzieńcami we wczesnej 20, są przedstawieni jako tacy gimnazjaliści na wagarach pod spożywczakiem. Żarty sytuacyjne nie istnieją, poziom językowy jest żenująco niski, a sama historia nie sprowadza się do niczego.

Także Red, White & Royal Blue to cudowna książka z romansem amerykańskiego Pierwszego Syna i brytyjskiego następcy tronu, pełna świetnego humoru z bogatym tłem społeczno-politycznym.

Polecam tylko oryginał i gorąco do jego lektury zachęcam, bo jeśli tylko ogarniacie angielski na poziomie komunikatywnym, to lektura nie sprawi wam żadnych problemów.

I to by było na tyle, jeśli chodzi o książki młodzieżowe, jakie w ostatnim czasie przeczytałam. Jest to też ostatni post na blogu w tym roku i ostatni wpis z recenzjami. W styczniu widzimy się z podsumowaniami, a od lutego ruszamy z kolejną porcją książkowych pogadanek!

Co słychać u Kim Dzong Una? - "Kim Dzong Un. Historia dyktatora" Jung H. Pak [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 20 Dec 2020 11:00:00 +0000

Pewnie już wiecie, że moja miłość do Korei Północnej nie słabnie, a wręcz rośnie z każdym dniem i z każdą kolejną przeczytaną książką. Dlatego moja radość była nieokiełznana, gdy zobaczyłam kolejną pozycję o Kim Dzong Unie. A jestem jeszcze bardziej ukontentowana po lekturze i przyznaniu jej 4,5/5 gwiazdek!

Jest to książka idealna na początek, ale nie tylko. Na wstępie autorka wprowadza czytelnika w tematykę i to wszystko, co na przestrzeni ostatnich stu lat działo się na Półwyspie Koreańskim, bo ma to ogromne znaczenie w rozumieniu aktualnych wydarzeń. Dlatego zahaczamy jeszcze o japońską okupację Półwyspu, która miała miejsce na początku XX wieku, a także wojnę koreańską i postać Kim Ir Sena czyli czołowego przedstawiciela, ojca i założyciela narodu. Bo, jak to wielokrotnie jest podkreślane, Kim Dzong Un dostał w spadku po swoich przodkach państwo z bronią nuklearną i... No właśnie. Co z tym zrobi, to osobna historia i główna myśl tej książki.

Dowiemy się wiele rzeczy o Kim Dzong Unie, które należą raczej do tych mało znanych i tych bardziej odkrywczych. Jego dzieciństwo za granicą, tło rodzinne i zawirowania związane z sukcesją, a w końcu spontaniczne i szybkie przekazanie władzy, gdy miał 20 kilka lat. Ale! Najważniejsze i zdecydowanie najlepsze jest to, że autorka bardzo skupia się już na okresie rządów ostatniego Kima, jego polityce, broni atomowej, kolejnych próbach jądrowych, sankcjach i historii najnowszej czyli spotkaniach na najwyższym szczeblu z przywódcami USA czy Korei Południowej.

Moja ciekawość została zaspokojona, a także jestem bardzo zadowolona z wydźwięku tej książki, ponieważ w końcu ktoś w literaturze, która należy raczej do popularno-naukowej w rzeczowy sposób przedstawił problem państw koreańskich, a Korea Północna otrzymała należny jej szacunek. Nie ma tu powielania schematów i upraszczania spraw, co naprawdę bardzo mnie cieszy.

Poruszono też sposób, w jaki północnokoreańska broń atomowa wpływa na relację z innymi państwami i motywacje, jakie stoją za państwami interesującymi się sprawą. Jakby ktoś chciał się dowiedzieć, czemu tak Kimowi zależy na kontynuowaniu programu atomowego, a USA na jego zlikwidowaniu, to to jest dobry adres. Zaś co najważniejsze, chyba w końcu znaleźliśmy odpowiedź na pytanie, czemu rozmowy na temat denuklearyzacji są tak głośne i medialne, a mało rzeczowe i niezbyt skuteczne.

Żeby tego było mało, autorka jest znawczynią stosunków międzynarodowych, a do tego pracowała jako analityk w CIA i widać, że umie analizować informacje. Do tego książka może pochwalić się bogatą i rzeczową bibliografią, więc leci ode mnie kolejny duży plus!

I tak naprawdę te pół gwiazdki urwałam tylko dlatego, że w niektórych rozdziałach, gdy autorka odwołuje się do wszystkich trzech przywódców KRLD (lub po prostu kilku różnych członków rodziny z nazwiskiem Kim) to nie do końca umiała zaznaczyć, o której osobie mówi w danym momencie, przez co rodziło się małe zamieszanie.

Poza tym jestem naprawdę tą książką zachwycona, bo w rzeczowy sposób przedstawiała dobrze znany mi temat, ale równocześnie odkryła przede mną nową perspektywę problemu. A do tego napisana jest ciekawie i w przystępny sposób, więc czytanie jej jest bardzo przyjemne.

Czyli co, polecam każdemu, kogo ciekawi Kim Dzong Un, Korea Północna, bezpieczeństwo lub stosunku międzynarodowe, nieważne jak bardzo zaawansowana jest wasza ciekawość!

Przegląd filmów świątecznych #2

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 13 Dec 2020 11:00:00 +0000

Nadchodzą święta, ale to już pewnie doskonale wiecie, bo media zasypują nas przygotowaniami już od ponad miesiąca. Ja sama co roku wyczekuję na listopad, bo już wtedy dopuszcza się świąteczną ekscytację, natomiast to od 1 grudnia jest oficjalne przyzwolenie na zachorowanie na świąteczną gorączkę. A co najlepiej się robi oczekując na święta? Ogląda świąteczne filmy!

W tym roku poszalałam i obejrzałam do tej pory całe mnóstw świątecznych tytułów, a nie planuję na tym kończyć. Wyjątkowo dobrze mnie one odstresowują, zapewniają rozrywkę i relaks, czasem wprawiają też w dobry nastrój. Oszczędzę wam tych z niższej półki i od razu polecę te, na które warto zwrócić uwagę!

Moim tegorocznym odkryciem są Randki od święta, po których nie spodziewałam się absolutnie niczego i po samym zwiastunie byłam przekonana, że twórcy nie zaserwują nam nic zaskakującego, bo hej, przecież cały film wrzucili do trailera w wersji poszatkowanej. Nieźle się zdziwiłam, gdy okazało się zupełnie inaczej!

Jest to tytuł, który może aspirować trochę wyżej niż zwykły film świąteczny – co prawda akcja zaczyna się w okolicy świąt Bożego Narodzenia, to jednak pokrywa cały kolejny rok i wszystkie inne mniejsze lub większe święta po drodze: walentynki, 4 lipca, halloween i tym podobne. Także jeśli nie zdążycie się za niego zabrać w tym roku, to wiedzcie, że możecie zrobić to o dowolnej porze roku.

Także Randki od święta to super komedia romantyczna, którą chce się oglądać i do tego naprawdę można się przy niej pośmiać. Zakończenie znamy z góry, bo hej, żyjemy na tym świecie już jakiś czas i doskonale wiemy, jak kończą się filmy tego typu. Tajemnicą pozostaje to, jak do niego dojdzie, a to jest w wielu momentach zaskakujące, zabawne i bardzo dobrze zagrane. Obsada jest świetna, fabuła urocza, a sama historia bardzo wciągająca. Ja jestem oczarowana, zakochana i na pewno jeszcze nie raz ten film zagości na moim telewizorze.

W produkcji troszkę mniej aktualnych mogę polecić wam Last Christmas, które wyszło w zeszłym roku i przez jakiś czas gościło w kinach. I tak, skojarzenia z tą słynną świąteczną piosenką są jak najbardziej na miejscu.

Pomysł jest tu naciągany jak gumka w majtkach, dlatego też zdziwiona jestem, że nawet dobrze to wszystko wyszło. Rozwiązanie tej historii się całkiem nieźle broni i nadaje sens całej fabule. Plot twist na końcu na pewno was zaskoczy, bo tego przewidzieć się nie da. Jednocześnie sama droga głównej bohaterki dostarcza nam dużo rozrywki, ale też można dopatrzeć się w niej naszych zwykłych codziennych problemów.

Emilia Clarke (czyli ta od smoków z Gry o tron) świetnie zagrała swoją rolę i zrobiła to do rytmu piosenek George’a Michaela. Jej występ i muzyka, a także finał, to najlepsze aspekty tego filmu. Można się pośmiać, wyciągnąć trochę życiowych lekcji, ale przede wszystkim się wzruszyć!

Dwa lata temu pisałam o pierwszej części Zamiany z księżniczką, która mi się wtedy bardzo podobała i ją wam gorąco polecałam. Tamtą opinie podtrzymuję, ale jeszcze dopowiem, że po kontynuację warto sięgnąć w tym roku!

Wydaje mi się, że druga część jest o wiele fajniejsza od pierwszej. Pomysł jest świetny, bo zamiany w takim wymiarze jeszcze nie było. Do tego głównego zwrotu akcji nie pokazano w zwiastunie, co również nie psuje niespodzianki z oglądania. No i 3 Vanessy ma ekranie robią dobrą robotę. Fajna fabuła, niezły klimat i bohaterowie, których darzy się jakąś sympatią.

Nie mówię, że to film idealny, bo zdecydowanie taki nie jest i jest całe mnóstwo rzeczy, do których można się przyczepić. Ale jakoś tak to wszystko zostało poprowadzone, że człowiekowi podczas oglądania nie chce się szukać tych wszystkich nieścisłości, bo śledzenie historii jest ważniejsze i fajniejsze. No i doceniam za odwołania do innych fikcyjnych królestw, które Netflix zdążył wykreować!

Także ode mnie ponownie duża okejka, daję drugiej części rekomendację i zachęcam, do zapoznania się zarówno z nią, jak i z pierwszą częścią, jeśli jeszcze nie mieliście okazji.

Ostatnim zaś filmem z pewną rekomendacją jest Kronika świąteczna, w której się w tym roku zakochałam i żałuję, że dopiero teraz, bo film już ma dwa lata.

Mamy tutaj oklepany motyw dzieciaków, które wchodzą Mikołajowi w paradę i prawie niszczą święta. Ale! Tło i relacje między nimi są tym, co czyni ten film niezwykłym. Bohaterowie są super, ich charaktery mają sens, a do tego zachowują się w miarę adekwatnie do sytuacji. Uwielbiam ich przeszłość i to, że nie są totalnie oderwani od rzeczywistości, tylko jednak zarysowano ich w dłuższej perspektywie czasowej.

Jednak tym, co wygrywa ten film, jest postać Świętego Mikołaja. Jest uroczy, zabawny, sarkastyczny i... jest po prostu idealnym odzwierciedleniem Świętego Mikołaja. A przynajmniej ja zawsze sobie wyobrażałam tę postać właśnie w ten sposób.

Do tego fabuła, chociaż również oklepana, to serwuje fajne smaczki i sprowadza całą magiczną otoczkę do ludzkiej rzeczywistości czyli... Mikołaj trafia do aresztu, bo zachowuje się jak wariat na prochach. Także mamy tutaj super zarysowane postacie, całkiem niezłą grę aktorską i zupełnie inne spojrzenie na oklepane świąteczne motywy. Naprawdę super film, można się pośmiać i wzruszyć, a w pakiecie dostać magię świąt!

Jeśli o drugą część Kroniki świątecznej chodzi, to tutaj już nie jestem tak pozytywnie nastawiona. Podoba mi się pomysł na rozwój bohaterów i pogłębienie ich charakterów, ale nijak nie przemawia do mnie główna linia fabularna. Do tego motywacja złego charakteru jest dla mnie… znikoma i na pewno się nie broni.

Dalej mamy fajny świąteczny film z super postaciami i możemy miło spędzić przy nim czas, ale w porównaniu do pierwszej części, to kontynuacja wypada blado, słabo i nawet momentami nudno. Także po jedynkę sięgnijcie koniecznie, a po dwójkę tylko, jeśli koniecznie musicie.

No i to by było na tyle! Obejrzałam również całe mnóstwo złych, głupich i miernych produkcji, ale one są po prostu tak nijakie i beznadziejne, że nawet nie ma co o nich mówić więc… po prostu je przemilczę.

Koniecznie dajcie znać, czy lubicie oglądać filmy świąteczne, czy może to zupełnie nie wasza para kaloszy!

Odsiecz książkowa #4 - rozczarowania i zachwyty z zagranicy

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 06 Dec 2020 11:00:00 +0000

Nie będę was oszukiwać, że jest inaczej, jeśli tak nie jest. To z literaturą zagraniczną jest mi najbardziej po drodze! Także w tym poście podzielę się z wami moimi krótkimi opiniami na temat 6 tytułów z zagranicznej półki, które udało mi się w ostatnim czasie przeczytać.

Ostrzegam! Post zawiera recenzję książki, która na 125% wyląduje na mojej liście najgorszych książek, które w tym roku przeczytałam! Ale znajdą też tutaj całkiem fajne tytuły, o których na pewno jeszcze wspomnę nie raz przy okazji tych najlepszych tytułów 2020!

Kocham cię prawie aż po śmierć – Tate Hallaway

Schemat doskonale znany nam z nie tak oddalonej w czasie ery Zmierzchu – mamy dziewczynę, która jest czarownicą i w ogóle, ale pewnego dnia, ku zaskoczeniu jej samej, ale wcale nie wszystkich dookoła, okazuje się, że jej ojciec jest wampirem, co czyni z niej mieszańca. No i przez całą książkę biegamy sobie wraz z nią po mieście, patrząc, jak oswaja się z nowymi rewelacjami, próbując dociec, o co chodzi i ogarnąć swoją nową rzeczywistość. „Biegamy”, bo tak naprawdę nie robimy niczego, co ma cel: po prostu przemieszczamy się z miejsca na miejsce. Przy okazji oczywiście dostajemy trójkąt miłosny, bo to konieczny punkt w programie każdej powieści młodzieżowej.

Fabuła jest tutaj raczej taka, jak autorce akurat pomysł do głowy wpadł – logiki to raczej tu nie znajdziemy, w spójności też można zaobserwować braki, a sama główna bohaterka przeczy samej sobie średnio co trzy strony.

Ale! Mimo to Kocham cię prawie aż po śmierć bardzo fajnie mi się czytało – takie przyjemne czytadełko, które od razu odpala człowiekowi sentyment do starych zmierzchowych czasów, w których takie głupie książki o wampirach były modne. Można trafić na o wiele gorsze książki z tego gatunku, także pod tym względem ta nie była zła.

Normalni ludzie – Sally Rooney

To była dziwna książka. Ona ma pieniądze, on nie, ona jest szkolnym wyrzutkiem, on lokalną gwiazdą, a jego mama sprząta u niej w domu. Zwykłe problemy, zwykli ludzie, zwykli licealiści, których historię śledzimy na przestrzeni kolejnych lat.

I to jest książka tego typu, że podczas lektury wydaje się nam strasznie dziwna, trochę nudna, bezcelowa, a przede wszystkim, że zmierza donikąd i jest niepotrzebna. Za to dopiero po jej przeczytaniu w całości możemy stwierdzić, o co tak naprawdę w tym wszystkim chodziło, po co to było i dostrzec, że chodziło o coś więcej niż to, co wydawało nam się na pierwszy rzut oka.

Także tutaj dopiero po przewróceniu ostatniej strony można jasno sformułować swoje zdanie i określić, czy Normalni ludzie się nam podobają czy wręcz przeciwnie.

Bez większych opisów – to piękna historia dwójki młodych ludzi, którzy próbują się odnaleźć w świecie i w swoich uczuciach. Ja zdecydowanie dołączam do grupy osób, którzy są tą powieścią zachwyceni. Łatwo można utożsamić się z bohaterami, a ich problemy są wyjątkowo prawdziwe i zgaduję, że jeśli kiedyś zmagaliście się z podobnymi rzeczami jak oni, to zdecydowanie spotęguje to wasze wrażenia (w pozytywną stronę).

Moja siostra morduje seryjnie – Oyinkan Braithwaite

Fabuła tej książki jest absolutnym hitem: Ayola za każdym razem, gdy kogoś zabije, dzwoni do swojej starszej siostry. Korede wtedy wdziewa rękawiczki i melduje się na miejscu zbrodni z wybielaczem pod pachą, by pomóc ukryć ciało i posprzątać. Bo Ayola na swoim koncie ma już kilka morderstw swoich byłych partnerów i za każdym razem twierdzi, że to było w obronie własnej…

Czyli w skrócie? Książka opowiada o Korede, która pomaga siostrze ukrywać wszystkie zbrodnie. I ten pomysł brzmi tak absurdalnie i intrygująco jednocześnie, że nie sposób przejść obok tej książki obojętnie! W dodatku zaskoczona jestem, że autorce udało się to wszystko obronić i pokazać skomplikowany portret psychologiczny sióstr, a także kulisy ich relacji i motywacje, które nimi kierują.

Sama powieść jest bardzo krótka i czyta się ją migiem. Może nawet czasami jest trochę za krótka i za szybka, bo momentami wygląda trochę jak streszczenie, zaś w innych miejscach serwuje troszkę zbyt długie opisy przez co mamy wrażenie przestoju. Autorka tak średnio zachowała balans pomiędzy jednym a drugim, ale to tylko jedyna malutka wada, jaką znalazłam.

Dla samego konceptu warto i gorąco polecam tym wszystkim, którzy zaciekawili się pomysłem, bo wtedy nie powinna was ta książka rozczarować, a nic więcej do szczęścia nie trzeba.

Niedźwiedź i słowik – Katherine Arden

Dawne wschodnie legendy, słowiańskie wierzenia i rosyjskie obrzędy… dokładnie o tym jest cała historia! Do tego ma świetny klimat i fajnych bohaterów. W samej fabule rozchodzi się o to, że już narodzinom naszej głównej bohaterki, Wasilii (lub Wasi, jak kto woli), towarzyszą pewne tajemnice, które później, wraz z dorastaniem dziewczynki, przybierają na sile. Do tego ojciec Wasi ponownie się żeni, a obecność jego nowej żony w wiosce przynosi zagadkowe wydarzenia. A to wszystko dzieje się podczas długiej zimy gdzieś w środku średniowiecznej Rusi!

I jak klimat mamy naprawdę super, bo aż czuć mrowienie w koniuszkach palców od tych wszystkich legend i wierzeń, to tak sama historia jest dość dziwna. Niby jest o wszystkim, a tak naprawdę wydaje się być o niczym. Śledzimy życie głównej bohaterki od samego początku, dosłownie, bo od momentu poczęcia. Także dzięki temu dzieje się całkiem sporo, ale jakby się dłużej nad tym zastanowić, to nie dzieje się zbyt wiele.

Sama ta książka wydaje mi się jakaś taka… nie dla mnie. Czuję, że coś mi uciekło, że nie zobaczyłam pełnego potencjału tej historii, bo niby jest naprawdę dobra i nie mam się kompletnie do czego przyczepić, to jednak mam taki „meh” stosunek do niej, bo brakuje mi tego „czegoś”.

Za to słyszałam już pewne opinie, że pozostałe tomy tej trylogii są o wiele lepsze i że tam można znaleźć już „to coś”, więc jeszcze nie skreślam Wasi i będę dawać jej drugą szansę w bliskiej przyszłości!

Tatuażysta z Auschwitz – Heather Morris

Nawet sobie nie wyobrażacie, jak jestem zła na tę książkę. Do tej pory literatura obozowa była podawana w formie wspomnień i reportaży, by jak najlepiej i jak najdokładniej przybliżyć codzienne życie więźniów. A tutaj wchodzi Heather Morris ze swoją zupełnie oderwaną od rzeczywistości wizją, prezentując swoją luźną fantazję wypełnioną abstrakcją, bo ma dość schematów tego „gatunku”.

Tatuażysta z Auschwitz oparty został na prawdziwych wydarzeniach – przed swoją śmiercią Lake Sokołow postanowił podzielić się swoją historią ze scenarzystką, Heather Morris, na temat swojego pobytu w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, jak udało mi się przeżyć jako tatuażysta i poznać swoją przyszłą żonę. To, że nasz bohater wraca do swojej młodości po blisko pięćdziesięciu latach i pomija jakieś szczegóły, nie ma znaczenia, bo ludzka pamięć zawodzi i jest to normalne. Także do samej historii nie mam tutaj żadnych uwag – piękna opowieść o tym, jak dwoje ludzi przeżyło jedną z największych zagład świata. Cały problem tej książki leży w autorce, która, chociaż wielokrotnie twierdzi, że dokonała odpowiedniego researchu, popełnia mnóstwo rażących błędów, przez co jej powieść nie jest autentycznym ukazaniem obozowej rzeczywistości.

Najbardziej jednak nie podoba mi się sposób przedstawienia przez autorkę tych wydarzeń. Całość została tak podkoloryzowana, wypełniona słodkością, czułością i pięknymi wyrażeniami, że wszystko jest tak, jak być nie powinno. Autorka tak to wszystko przedstawiła, jakby Auschwitz było nowo otwartym sanatorium, a bohaterowie szczęściem wygrali pobyt w jednym z pokoi i właśnie przeżywali wakacyjną miłość, a nie zostali wywiezieni siłą do obozu koncentracyjnego, z którego można było wyjść jedynie w trumnie, by pracować w pocie czoła i codziennie modlić się o życie bądź śmierć.

Także Tatuażysta z Auschwitz z historią wojenną ma tyle wspólnego, co nazwa obozu w tytule, a historia została tak przekształcona i przemielona, że już wszystko można poddać tam w wątpliwość. Nawet eksperci zajmujący się badaniem Auschwitz zabrali głos w tej sprawie, porównali wydarzenia opisane w książce z dokumentacją obozową i znaleźli bardzo mało rzeczy wspólnych. Także znajdziemy tu mnóstwo przekłamań podkręcania fabuły. Takiemu przedstawianiu obozów koncentracyjnych mówię stanowcze NIE, bo to brak szacunku nie tylko dla Lake’a Sokołowa, ale i dla wszystkich innych więźniów, którzy nie mieli tyle szczęścia co on.

Ameryka w ogniu – Omar El Akkad

Ta książka w ogóle nie okazała się być tym, czego się po niej spodziewałam i co sobie po opisie wyobrażałam. Mamy tutaj USA w roku 2074 w trakcie drugiej wojny secesyjnej. Kraj znowu dzieli się na Północ i Południe, konflikt wybucha pomiędzy zwolennikami energii pochodzenia naturalnego a tymi, którzy są przeciwni (to tak w telegraficznym skrócie, bo przyczyn jest o wiele więcej i są bardziej złożone). USA ponownie pogrąża się w morderczych walkach, tym razem na 20 lat.

To zupełnie nie miało być to. Opis wskazywał na dystopię, ale taką da starszych odbiorców. Wiecie, radzenie sobie po swego rodzaju katastrofie (a przynajmniej tak to się zapowiadało) i główni bohaterowie, którzy muszą odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W praktyce dostajemy sagę rodzinną z wojną w tle… Śledzimy losy zwykłej rodziny w trakcie wojny i obserwujemy, jak to wszystko na nich wpływa. Czyli w skrócie przez pół powieści siedzimy w obozie dla ocalałych i słuchamy relacji z frontu, czynnie nie biorąc udziału w walkach.

Perypetie rodzinne przeplatane są wojennymi historiami, podaniami informacjami, co tworzy swego rodzaju dziennik historyczny i trochę wygląda jak krótkie akapity z podręczników czy innych książek naukowych. Te wstawki pomagają czytelnikowi określić, w którym momencie konfliktu jesteśmy i co właśnie się dzieje. To była najlepsza część tej książki, bo, kurczę, autor stworzył bardzo rzeczywisty spór, który wcale nie wydaje się taki nierealny! Polityczne aspekty tej wojny, sposoby, w jaki obie strony ją rozgrywają, działania państw, rebeliantów i innych to coś, dla którego po Amerykę w ogniu warto sięgnąć.

No i ogólnie ta książka zła nie jest, po prostu ja miałam kompletnie inne oczekiwania względem niej patrząc na opis z okładki, który sugeruje, że to będzie dystopia w klimacie Igrzysk śmierci i innych książek, w których bohaterowie po wielkiej wojnie muszą radzić sobie z nowym porządkiem rzeczy, a nie faktyczny opis wojny i zachowania obywateli w jej trakcie.
Jeśli tylko naprostujecie swoje wymagania i nie uwierzycie opisowi z tyłu książki (ten, który przytoczyłam wyżej jest tym poprawionym), to Amerykę w ogniu jak najbardziej polecam!

I to by było na tyle, jeśli o moje zagraniczne lektury chodzi! Na pewno jeszcze w którymś z kolejnych postów z serii Odsieczy książkowej powrócę do tej kategorii, bo chyba nie zajmie mi zbyt dużo czasu uzbieranie kolejnej porcji.

Ciąg dalszy składania origami! - "Szklany mag" Charlie N. Holmberg [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 29 Nov 2020 11:00:00 +0000

Recenzję pierwszego tomu zaczęłam od zachwytów nad naszym polskim wydaniem i dalej z zachwytu nie wychodzę! Okładka drugiej części jest równie cudowna i dopasowana do poprzedniej, a ja jestem w niej równie mocno zakochana!

Jeśli o fabułę chodzi, to chyba nie ma co się zagłębiać. Pamiętamy, że w Papierowym magu Ceony nie do końca chciała zostać Składaczem, czyli magiem zajmującym się papierem, ale poniekąd nie miała innego wyjścia, bo Składaczy jest bardzo mało, a to bardzo cenna umiejętność i inne takie. Poznaliśmy też Emery’ego… I tutaj kontynuujemy tę historię, ale ja już nic więcej nie mówię, bo spoilery!

Pierwszy tom miał wszystko. No dobra, prawie. Brakowało mu tylko jednej rzeczy, bez której, niestety, cała fabularna machina kuleje i się potyka o własne nogi. Bo autorka miała świetny pomysł na fabułę, zarysowała całkiem fajnych bohaterów i wrzuciła ich w ciekawe wydarzenia, a całość czytało się z zaintrygowaniem. Tylko brakowało przekonującej kreacji świata przedstawionego. Papierowy mag liczył sobie coś w okolicy 250 stron i… Pani Holmberg umie się streszczać, ale niestety kosztem swojej fikcyjnej rzeczywistości.

Tutaj ten błąd się powtarza i jak wcześniej byłam skora przymknąć na to oko, wierząc, że w kolejnych tomach będzie lepiej, to jednak nie mam już taryfy ulgowej. Świat przedstawiony dalej leży! I co mi z tego, że fabuła jest świetna, a bohaterów darzę sympatią, jeśli autorka próbuje zbudować mosiężnego kolosa na podparciu z dwóch zapałek?

Cały czas się mówi, że magia papieru jest taka wyjątkowa, pożądana i niespotykana. I że brakuje Składaczy. Tylko w Szklanym magu w żadnej scenie, a przynajmniej w 99% scen, w których potrzebna była magiczna interwencja, magia Składaczy nie nadawała się do wykorzystania. Więc hej, o co chodzi? Czemu są tak niezbędni w funkcjonowaniu systemu, skoro tak naprawdę do niczego się nie przydają? Chyba, że składanie żurawi z papieru i nauka oszukiwania w pokera się liczą jako umiejętności, które mogą przydać się w sytuacji zagrożenia.

Czyli ponownie świat przedstawiony jest ubogo opisany a my dalej nie wiemy, kto, po co, czemu i dlaczego. I jak pomysł na fabułę pierwszej części jeszcze się bronił bez znajomości fizyki, która rządzi rzeczywistością Ceony, tak Szklany mag ujawnia wszystkie niedopracowania i niedopisania. Bo wiecie, nie da się czytać o bohaterach, którzy łamią zasady, nie wiedząc, jakie w tych realiach panują zasady.

Ale przynajmniej tempo akcji się nie zmieniło. Dalej mamy mnóstwo wydarzeń, które dzieją się szybko po sobie, jednocześnie wynikając jedno z drugiego i prowadząc czytelnika po kolei przez każdy element historii. Ceony dalej ma moją sympatię, coraz bardziej lubię też Emery’ego. Reszta postaci chyba trochę za słabo została opisana, by coś więcej o nich powiedzieć… ale już ustaliliśmy, że takie szczegóły nie leżą w naturze autorki.

Cieszę się za to bardzo mocno, że wątek miłosny, który wyraźnie zaczął się pojawiać w poprzednim tomie, został w naturalny i zgrabny sposób poprowadzony tak, by miał sens i w miarę logiczne podbudowanie. Na szczęście nie mamy do czynienia z insta love, bo to już byłby gwóźdź do trumny.

Chociaż jestem rozczarowana, to jednak dalej jestem zaintrygowana papierową magią Ceony i ciekawi mnie, jak akcja rozwinie się w trzecim tomie. Na pewno po niego sięgnę, gdy zostanie wydany w Polsce. Wtedy już chyba będzie czas zmniejszyć swoje oczekiwania do minimum i przyzwyczaić się, że jeśli o kreowanie fikcyjnych światów chodzi, to na panią Holmberg nie ma co liczyć.

Miało być o śmierci... - "Jak umieramy" Roland Schulz [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 22 Nov 2020 11:00:00 +0000

Szczerze mówiąc, to nie dowiedziałam się z tej książki zbyt wiele, za to podczas lektury się męczyłam, nudziłam, wkurzałam i sama chciałam umrzeć.

Zamysł autora był naprawdę bardzo fajny i intrygujący. Bo przecież śmierć towarzyszy nam na każdym kroku i jest to nieunikniony finał naszej historii, jednak nigdy nie zwracamy na nią jakiejś specjalnej uwagi, nie zagłębiamy się w temat, zaś gdy w końcu się z nią spotkamy, nie wiemy co się dzieje i mamy mnóstwo pytań. Roland Schulz miał odpowiedzieć na wszystkie nasze wątpliwości związane z umieraniem, pokazać, co dzieje się z człowiekiem w ostatnich chwilach i wytłumaczyć te wszystkie procesy, które zachodzą w ciele. Szkoda, że tego nie zrobił.

Do tej książki podeszłam zaintrygowana, ale też miałam wobec niej pewne oczekiwania, które niestety nie zostały spełnione prawie wcale. Nie podoba mi się forma, w jakiej autor podszedł do tematu. Spodziewałam się trochę bardziej naukowego stylu, który wyjaśniałby wszystkie zawiłości i bezstronnie, w jak najbardziej obiektywny sposób tłumaczył, co się dzieje z człowiekiem, który właśnie umiera. A co dostałam? Pseudo psychologiczny bełkot, który na siłę ma mi wejść na psychikę. I już teraz widzę, że bardzo ciężko będzie mi wytłumaczyć wam, co dokładnie tutaj poszło nie tak i dlaczego tak bardzo mi się to wszystko nie spodobało.

Zacznę od tego, że książka jest pisana w drugiej osobie. Nie mamy faktów obiektywnych ani twierdzeń autora, oj nie. Całość przedstawiono w formie „leżysz na łóżku, twoje ręce i nogi są zimne, bo krew dociera do twojego serca po raz ostatni”. To nie jest żaden cytat ani nic z tych rzeczy, ale daję wam małą próbkę tego, co w środku zostaniemy. Autor posługuje się takimi sformułowaniami, jakbyśmy my, jako jego czytelnicy, byli na owym łożu śmierci i jakbyśmy to my właśnie umierali. Tylko, że jednocześnie nie jest w tym konsekwentny.

Schulz równie szybko zmienia zdanie co przeskakuje między wątkami i miesza milion tematów naraz. Najpierw to my umieramy, za chwilę jakiś człowiek z Australii, by na kolejnej stronie była mowa o kimś chorym na nowotwór. Po co? Jeśli już autor przyjął konwencję, by opisywać przeciętną śmierć zwykłego Kowalskiego, to niech konsekwentnie do robi, a nie skacze po różnych krajach i chorobach, bo to wybija z rytmu, miesza i totalnie nie ma sensu.

Jakby tego było mało, autor dodatkowo powołuje się na naszych bliskich i próbuje ich w to wszystko wpakować. Bo co będzie myśleć rodzina, gdy umierasz? Jak będą się zachowywać przy tobie? Co będą robić, gdy już umrzesz? I do tego wszystko opisano w takim stylu, że ma się ochotę wyrzucić tę książkę przez okno, bo ewidentnie czuć, że ktoś tu próbuje na siłę zryć nam beret, a niekoniecznie ma do tego narzędzia i robi to w tak nieumiejętny sposób, że z frustracji można pognieść kartki.

Nie lubię książek pisanych na siłę, które ględzą o niczym, leją wodę i na siłę próbują wywołać we mnie emocje tam, gdzie ich nie powinno być. Takie biadolenie, ojej, jacy ci ludzie będą biedni, w ogóle do mnie nie przemawia. A wiecie, co do mnie przemawia? Fakty. Fakty podane w obiektywny, naukowy sposób, czego tutaj ze świecą szukać.

Nie przeczę, Roland Schulz zna się na rzeczy, bo w tych momentach, w których już zaczynał mówić z sensem, to faktycznie było jego szeroką wiedzę w śmiertelnych tematach widać. Ale kurczę, ja bym chciała po prostu o tym poczytać, a nie musieć wyłuskiwać istotne informacje w morzu tych, które mnie kompletnie nie obchodzą.

Czyli co, chciałam dostać merytoryczną książkę o tym, co dzieje się z człowiekiem tuż po śmierci i bezpośrednio po niej, a dostałam jakieś biadolenie i lanie wody na tematy powiązane, które próbują zryć człowiekowi psychikę, ale w tak nieumiejętny sposób, że zamiast przemyśleć podstawowe wartości, tylko się frustrujesz podczas czytania. Dawno nie miałam do czynienia z tak mało konkretną pozycją, która wydaje się być bezcelowa. I kurczę, przez całą recenzję starałam się nie przekląć, ale na koniec dla podkreślenia tego wszystkiego, co wyżej, trzeba rzucić jakąś kurwą. Bo to było, kurwa jakieś niepotrzebne pierdolenie. Tak po prostu.

Magia żywiołów i trochę feminizmu? - "Berło ziemi" A. C. Gaughen [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 15 Nov 2020 11:00:00 +0000

Shalia urodziła się na pustyni, wychowała i to tutaj jest jej życie. Jej królestwo od lat zmaga się z wojną i po wyczerpujących walkach wszyscy chcą, by na nowo zapanował pokój. By tak się stało, Shalia musi poświęcić swoją osobistą wolność w imię wyższego celu – zostaje królową Krainy Kości. W jej nowym świecie magia jest zakazana, a osoby, którzy kontrolują żywioły, traktowani są jak zdrajcy. Wkrótce też okaże się, że jej mąż za swój główny życiowy cel przybrał sobie zniszczenie wszystkich takich osób. Sytuacja trochę się komplikuję, gdy Shalia sama odkrywa, że włada mocą ziemi…

Ta książka jest wszystkim, czego się po niej w ogóle nie spodziewałam. Pomysł wyglądał mi na intrygujący, ale trochę o wiele za bardzo i niepotrzebnie zagmatwany, byle tylko urozmaicić historię i na siłę pokazać, że jednak tworzymy coś nowego. I też do pakietu fabuła na odkrywczą nie wyglądała, bo wszystkie motywy znamy już bardzo dobrze. Dlatego się bardzo zdziwiłam, że autorka ugryzła to wszystko w taki sposób, że czuję powiew świeżości!

Klimat pustyni, dwa zwaśnione królestwa i magia – która, choć obecna na każdym kroku, to nie gra głównych skrzypiec. Jestem pozytywnie zaskoczona, że autorce udało się ubrać oklepane władanie żywiołami w trochę inny sposób. Podeszła do tematu od innej strony i efekt widać od razu. Niby dobrze wiemy, na czym to wszystko polega, a jednak nie do końca i z wielką uwagą czytamy, jakie zasady rządzą akurat tym światem, bo nie wszystko jest oczywiste, a my chcemy poznać więcej szczegółów!

Jednak fabuła i świat to jedno, ale mnie najbardziej w tej powieści podobali się bohaterowie. Na początku sądziłam, że to ciepłe kluski, które ktoś wrzucił do nieosolonej wody i jeszcze w dodatku rozgotował – bo wydawali mi się tacy nijacy i pozbawieni charakteru. A tu się okazuje, że im dalej zagłębiałam się w ich historię, tym bardziej kształtowali się na przestrzeni całej książki. Nie wiem, czy to był celowy zabieg autorki, czy wyszło to raczej przypadkiem, ale końcowy efekt mnie bardzo cieszy. Mamy wrażenie, że poznajemy postacie jako czyste karty, że to dopiero późniejsze wydarzenia kształtują ich osobowość i przypominają im, jacy byli przed tym wszystkim, o czym właśnie czytamy.

Idąc dalej tym tropem – wątki feministyczne! Niby subtelnie zaznaczone, a jednak cieszyły moje oczy za każdym razem, gdy miałam je w zasięgu wzroku. Niesamowicie podoba mi się ewolucja głównej bohaterki i jej walka o prawa dla kobiet w królestwie. Postanowiła wykorzystać swoją pozycję dla dobra swojej płci i zaczęła działać, by żyło jej się lepiej. Mamy tu małe rzeczy, w kategoriach edukacji, ale sama otoczka, że hej, kobiety to też obywatelki i możemy wykorzystać ich pełny potencjał, jest naprawdę w punkt. No i sama główna bohaterka, która z każdą stroną dojrzewa i zaczyna rozumieć, jak ważne dla kobiety jest posiadanie własnego zdania. A patrząc na to, co dzieje się w świecie, takie podejście jest pożądane i powinno go być znacznie więcej.

Mamy też romans, oczywiście! I to romans, który nie jest oczywisty od pierwszej strony i o którym czyta się z przyjemnością, a droga bohaterki do odkrycia swojej prawdziwej miłości jest pełna wzlotów i upadków, które śledzimy z wielką uwagą. Też co najważniejsze – kibicujemy jej! Do tego każda decyzja, która zostaje przez nią podjęta, choćby nie wiadomo jak głupia i sprzeczna z naszym światopoglądem, jest przez nas oceniana w kategoriach, że hej, tak właśnie Shalia by postąpiła. I o takich bohaterów walczyłam!

Na duży minus jest lekko banalny styl pisania i nierówny na przestrzeni całego tekstu. Niektóre sceny opisane są w bardzo poetycki, piękny i plastyczny sposób, zaś dialogi i przejścia pomiędzy jednym wydarzeniem i drugim są tak boleśnie prosto przedstawione, że to wygląda kulawo i jest niedopracowanie.

Również jeśli o same wydarzenia chodzi, to autorka też nas nie rozpieściła. Najpierw nie dzieje się nic, potem dzieje się coś, by szybko zostać urwane i zażegnane, by później znowu nie dziać się nic, a na koniec dopiero w finale podnieść tempo i zaserwować ciekawą akcję.

Jednak końcowo jestem z tej książki naprawdę bardzo zadowolona! I sama jestem zdziwiona, że podobają mi się bardziej wątki poboczne i wszystkie zabiegi zastosowane przez autorkę, a także otoczka powieści niż sama fabuła i wydarzenia. Chociaż po drugi tom na pewno sięgnę, bo ciekawa jestem, jak to tam się potoczą dalsze losy bohaterów!

Mam zapas książek do końca świata? - Book Haul - 3/2020

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Tue, 10 Nov 2020 18:10:00 +0000

Ja już nawet nic nie chcę mówić, bo dopiero co robiłam ogromny book haul na blogu, a tu zebrała mi się kolejna całkiem pokaźna kupka książek do pokazania! Także biorę się za to teraz, póki jeszcze jestem w stanie ogarnąć taką ilość, bo później może być ciężko.

Pod koniec lipca i na początku sierpnia byłam nad Bałtykiem, a co można robić nad Bałtykiem innego niż zwiedzanie namiotów z tanimi książkami? Nie znam innego lepszego zajęcia i nawet nie próbowałam takowego szukać Tym sposobem kupiłam całą serię Kronik białego królika, bo kiedyś ją czytałam i nawet mi się podobała, jednak nigdy nie miałam swoich egzemplarzy. Także moją biblioteczkę zasiliła Alicja w krainie zombi, Alicja i lustro zombi, Alicja królowa zombi oraz Alicja i uczta zombi. Tej ostatniej nigdy nie przeczytałam, ale teraz jak już mam całość to na pewno nadrobię!

Również w jednym z namiotów kupiłam Gwiazdę północy czyli kolejną pozycję z Koreą Północną jaką jednym z bohaterów. Tym razem jest to coś w rodzaju fabularyzowanej opowieści idącej w stronę thrillera, a to wszystko pod północnokoreańską flagą. Chyba?

Też jak pewnie wiecie dalej poluję na kolejne tomy Pamiętników wampirów i udało mi się dorwać tom 10 za bezcen na Skupszopie. Ale że nie będę zamawiać tylko jednej książki to do koszyka dorzuciłam jeszcze 10 tom Ulyssessa Moore’a, bo też mi go brakowało, a przy okazji wpadło mi tam jeszcze Sen i Mgła – książki, które również kiedyś czytałam i które naprawdę bardzo mi się wtedy podobały, a ponownie jakoś nie miałam swoich papierowych wersji.

Witamy w Bellyfran dotarło do mnie przypadkiem, ale narzekać nie będę, gdy książki się same pchają pocztą do drzwi, prawda? Zaś od W.A.B. do recenzji, tym razem już celowo, otrzymałam Krainę Lovecrafta, o której post niedługo na pewno się pojawi.

Kupiłam także kolejną książkę po angielsku, bo w końcu udało mi się przekonać do czytania w tym języku! Postawiłam na Kim Jiyoung, born 1982, bo to literatura południowokoreańska i do tego wywołująca wiele kontrowersji.

Upolowałam też na sporej promocji w Empiku Małe kobietki w tym pięknym nowym wydaniu, bo tak strasznie mi się podoba, że nie mogłam mu się oprzeć. Za to w wyniku mojej małej wycieczki po krakowskich tanich księgarniach zakupiłam Patrz na te Arlekiny! czyli inną powieść Vladimira Nabokova, tego pana od Lolity. Skusił mnie także Ross Poldark, swoim pięknym wyglądem, fajną ceną i całkiem niezłymi opiniami.

Podczas tej samej wycieczki kupiłam też Czyste serce, Boski gniew oraz Moc Apolina czyli drugi, trzeci i czwarty tom serii Convenant. Wszystkie po 16 złotych więc bajka! Skusił mnie także Grzesznik – dodatek, spin off, cokolwiek do jest, do mojej ukochanej trylogii Drżenie. Pomimo mojej wielkiej miłości do tych książek na Grzesznika nigdy się nie porwałam, bo do teraz boli mnie jego okładka i to, że nie pasuje do moich wydań.

Kupiłam też Ogień, który ich spala czyli ostatni brakujący mi tom z serii o żywiołach od Brittainy C. Cherry. Wzięłam też The Darkest Star bo piękna okładka i nazwisko Armentrout mi w zupełności jako rekomendacja wystarczą.

Podczas rutynowej wizyty w Auchan wypatrzyłam na dziale z książkami Girl online, a dokładniej drugi i trzeci tom. I kupiłam, bo w sumie czemu nie. Później na Vinted upolowałam jeszcze pierwszy i tak oto znowu udało mi się skompletować jakąś serię.

Podczas wakacji w Chorwacji skusiłam się też na chorwacką wersję Harry’ego Pottera, bo uświadomiłam sobie, że pomimo moich częstych wizyt w tym kraju nigdy nie dorobiłam się Pottera w miejscowym języku. Tym razem wybrałam szósty tom i Harry Potter i Prince miješane krvi stanął na mojej półce.

W sierpniu okazało się też, że jestem bardzo podatna na wpływy, bo… może pamiętacie jak z wielkim zapałem krytykowałam całą serię After? I chyba też się zarzekałam, że po więcej tomów nie sięgnę? No to nie dość, że zdecydowałam się kupić całą serię, to właśnie jestem w połowie trzeciego tomu… Ale na moją obronę całość pięknie wygląda na półce!

Dokupiłam też Origin, czyli czwarty tom serii Lux i ten ostatni, którego mi brakowało. Teraz mam całość i mogę czytać! Kupiłam też oba tomy Dziewczyn z Hex Hall, bo nigdy nie miałam swoich wydań, a bardzo dobrze obie części wspominam. Na tej samej zasadzie kupiłam też Miłość, flirt i inne zdarzenia losowe. Zaś Gwiezdny pył dostałam od przemiłej dziewczyny u której kupowałam książki na Vinted!

Za to największą i najpiękniejszą, a także chyba najdroższą wisienką na torcie tego book haulu jest Midnight Sun, które oczywiście kupiłam tak szybko, jak tylko było to możliwe. 10 lat czekałam na tę książkę i w końcu się doczekałam, także może cuda jednak się zdarzają? Jest tak samo cudowna, jak sobie to wyobrażałam i spełniła każde z moich oczekiwań, nawet te, o których istnieniu nawet nie wiedziałam!

Gdzieś tam w międzyczasie otrzymałam też do recenzji Berło ziemi, o którym niedługo będziecie mogli poczytać na blogu. Również przyszły do mnie Ja, diablica oraz Ja, anielica czyli pierwsze dwa tomy serii, do której czaiłam się już bardzo długo. Opinię na ich temat możecie już znaleźć 2 posty wcześniej.

Jako materiał do mojej pracy licencjackiej (być może!) kupiłam sobie Łzy mojej duszy. Również upolowałam w końcu 9 część Pamiętników wampirów i oficjalnie mam całą serię na półce. Do kompletu udało mi się znaleźć Głoszącą kres, bo nigdy nie doczekałam się wersji finalnej.

No i to by było na tyle. Dwa miesiące i 42 książki. Co to dla mnie.

Powrót do Piekła po 10 latach? - "Ja, ocalona" Katarzyna Berenika Miszczuk [RECENZJA PREMIEROWA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Wed, 28 Oct 2020 17:00:00 +0000

Jeśli napiszę, że rok 2020 to rok powrotów popularnych tytułów, które przed laty zostały zakończone, to chyba przyznacie mi rację. Najpierw księgarnie zagarnęła Suzanne Collins z prequelem do Igrzysk śmierci, za granicą już mogą zaczytywać się w Midnight Sun czyli w Zmierzchu napisanym z perspektywy Edwarda, teraz wszyscy oglądamy Brzydulę po latach, a do tego dołącza jeszcze Katarzyna Berenika Miszczuk z Ja, ocaloną.

Wiktoria Biankowska wraca po 10 latach bujania się po Piekle i Niebie. Trochę się tam w jej życiu zmieniło, ale chyba nie powinnam zdradzać zbyt wiele, bo wejście w tę książkę bez znajomości fabuły to najlepsze, co można zrobić. Mogę tylko powiedzieć, że zmieniło się dużo, a kolor włosów Wiktorii to mały pikuś!

Tej opinii nie będzie towarzyszyć żadna zasłona sentymentu, bo jak już ustaliliśmy w poprzednim poście, przygody Wiktorii Biankowskiej poznałam dopiero w tym miesiącu i moje uczucie do nich jeszcze nie wspięło się na żaden poziom. Ja traktuję tę książkę jako czwartą część, tyle, że z akcją przeskakującą 10 lat do przodu.

I powiem wam, że jest naprawdę całkiem nieźle! Na pierwszy rzut oka widać wyraźny progres w stylu autorki. No jakby nie było, 10 lat minęło i brak poprawy w pisaniu byłby ogromną ujmą na jej literackim dorobku. Dalej jest lekko i przyjemnie, ale zdania budowane są z większym rozsądkiem, a sama spójność fabuły i wydarzeń kolejno po sobie następujących to zupełnie inny poziom niż ten, do którego zostaliśmy przyzwyczajeni. Tutaj wszystko ma sens, ciąg przyczynowo skutkowy jest pełnoprawnym bohaterem powieści, a też same postacie, chociaż zachowały swoje wszystkie cechy, dzięki którym ich polubiliśmy, są o wiele lepiej nakreślone i śledzenie ich losów przychodzi nam z większą łatwością.

Do samej fabuły płynnie przechodząc… to poprzednio twierdziłam, że Ja, potępiona jest zamkniętą całością i nie potrzebuje kontynuacji. A tu się okazuje, że jednak autorka zostawiła sobie tak do połowy otwartą furtkę do napisania kolejnych części i bardzo dobrze ze wszystkiego wybrnęła. Ponadto, ten tom kończy się w taki sposób, że powstanie kolejnego wcale nie byłoby głupim pomysłem, bo epilog intryguje i zdecydowanie czeka na rozwinięcie.

Jeśli o same wydarzenia chodzi… skala przedsięwzięcia, którego podejmują się bohaterowie, by nie dopuścić do wygranej tych złych, przez całą książkę podbijana jest do oporu, by w ostatecznym rozwiązaniu nie okazać się wcale taką dużą i poważną sprawą. Ale, o dziwo, taki obrót spraw całkowicie tu pasował i wszystko zostało utrzymane w klimatach, które dobrze znamy z wcześniejszych części i które wtedy polubiliśmy.

Tak naprawdę do całej książki mam tylko jedną uwagę, której przeboleć w żaden sposób nie mogę. Bardzo nie spodobało mi się, że gdy w pewnym momencie bohaterowie schodzą na ziemię w 2020 roku, to tam też trwa pandemia i wszyscy chodzą w maseczkach. Czy to wnosi coś do fabuły? Zupełnie nic. Czy irytuje czytelnika, który sięga po lekką powieść dla rozrywki, by zapomnieć o tym wszystkim, co dzieje się na oknie? I to jak. Takie wrzucanie medialnego tematu na siłę było zbędne, niepotrzebne i pozostawiło we mnie niesmak.

A teraz rzecz, na którą ja czekałam najbardziej. Wrócił humor! Może nie w takim stężeniu jak ten obecny w pierwszej części, ale jest na pewno o wiele lepiej niż w drugim i w trzecim tomie. Spokojnie można się w wielu momentach uśmiechnąć pod nosem, a kilka razy nawet i zaśmiać na głos. I na to właśnie czekałam i z tego cieszę się najbardziej.

Także podsumowując: może i Ja, ocalona jakimś koniecznym powrotem do serii nie była, ale zdecydowanie jest udanym i nie powinna rozczarować wszystkich fanów, którzy 10 lat temu zaczytywali się w tych książkach. Bohaterowie, podobnie jak czytelnicy, zdążyli dojrzeć więc mam nadzieję, że nie mylę się w swoim osądzie, że faktycznie ta powieść spełni wasze oczekiwania!

Premiera: 28 października 2020 (dzisiaj!)

Anielsko-diabelskie klimaty - trylogia "Ja, diablica" Katarzyna Berenika Miszczuk [RECENZJA]

noreply@blogger.com (To Read Or Not To Read) — Sun, 18 Oct 2020 10:00:00 +0000

Wiecie, że te książki mają już 10 lat? Gdy autorka je pisała, nikomu się jeszcze nie śniło, że w Warszawie zbudują drugą linię metra!

Wiktoria Biankowska jest studentką na warszawskiej uczelni i raczej nie narzeka na swoje życie. Dobrze się bawi, korzysta z młodości, całkiem nieźle sobie radzi i jeszcze do pełni szczęścia brakuje jej, by ten jej wymarzony kolega Piotruś ogarnął, że jej się podoba i zrobił pierwszy krok. Wszystko trochę się komplikuje, gdy dziewczyna… umiera. I trafia do piekła, zostaje diablicą, zyskuje nowe moce, o których wcześniej jej się nie śniło, ale jednocześnie jest związana kontraktem i musi wypełniać swoje nowe diabelskie obowiązki.

Koło tych książek chodziłam bardzo, bardzo długo. Pamiętam, gdy za dzieciaka regularnie odwiedzałam Empik i przyglądałam im się podczas każdej wizyty. Nie ukrywam, że to okładki najbardziej przykuwały mój wzrok, bo w głowie mi się nie mieściło, że można je tak uciąć! Ostatecznie nigdy po te powieści nie sięgnęłam i dopiero teraz, po 10 latach nadrabiam wszystkie zaległości.

Pomysł na powieść – cudowny! Mamy do czynienia z lekką opowieścią zabarwioną solidną dawką świetnego humoru. O losach Wiktorii czyta się z przyjemnością, chociaż czasami jej naiwność łaskota cierpliwość czytelnika. Same dialogi są sprawnie napisane, opisy nie nużą, a akcja poprowadzona jest w taki sposób, że o przestojach w fabule nie ma mowy. Jest całkiem sporo zaskoczeń i zwrotów akcji, a zakończenie to jeden wielki plot twist, który zmusza nas do szybkiego sięgnięcia po kontynuację.

Po przeczytaniu pierwszego tomu miałam tylko jeden poważniejszy zarzut – autorka nie do końca umie (czy może raczej umiała wtedy, podczas pisania), łączyć ze sobą poszczególne wydarzenia tak, by miało to ręce i nogi. Nie umie sprawnie przechodzić z punktu A do punktu B, bo na tej drodze zawsze coś pominie, ominie lub zapomni wspomnieć, przez co ja się głowię, czy może w moim egzemplarzu kartek nie brakuje. Jednak nie irytowało mnie to aż tak bardzo więc postanowiłam wybaczyć i mieć nadzieję, że w kolejnych tomach będzie pod tym względem lepiej.

W Ja, diablicy znalazłam to legendarne „to coś”, co mnie do niej przyciągało i sprawiało, że kibicowałam bohaterom. Lekka, oryginalna i pełna świetnego humoru książka, idealna na jesienny dołek, bo potrafi podnieść człowieka na duchu i rozweselić mu dzień!

I dlatego szczerze żałuję, że o kolejnych tomach nie mogę się wypowiedzieć w podobnych superlatywach…

Ja, anielica to druga część trylogii (przynajmniej trylogii w oryginalnej wersji, bo niedługo wychodzi tom numer 4). W samym zakończeniu pierwszej części autorka zdecydowała się na całkiem ryzykowny zwrot akcji, z którego… wycofała się już po 30 stronach. Można byłoby to pociągnąć o wiele dalej i głębiej, a nie od razu chować głowę w piasek, wracając do bezpiecznego schematu, nie podejmując wyzwania.

Tutaj dla odmiany mamy powieść bardzo chaotyczną. Całość wygląda trochę tak, jakby autorkę rozpierała wena twórcza, a pomysły mnożyły jej się w głowie przy tworzeniu. I dobrze, tylko niedobrze, że podczas tego procesu nie nastąpiła żadna selekcja ani hierarchia, bo wszystko jak leci zostało wrzucone do tej jednej, stosunkowo niedługiej książki. Daje to poczucie bezcelowości akcji, a sama fabuła wygląda też na taką, co to sama nie wie, dokąd chce zmierzać.

Sam chaos jeszcze jako tako można wybaczyć, ale.. to, co urzekło mnie w pierwszym tomie, to humor. A wiecie, czego tutaj brakuje? Właśnie tego humoru. Nie znalazłam żadnego fragmentu, który by mnie rozbawił czy chociaż sprawił, że uśmiechnęłabym się pod nosem. Podczas czytania Ja, diablicy cały czas śmiałam się do siebie jak wariatka po butelce wina, a tutaj nie dostałam nawet okruszków.

Na szczęście klimat się nie zmienił i cała anielsko-diabelska otoczka pozostała na swoim miejscu. Dalej świat i bohaterowie mnie do siebie przyciągali i chciałam poznać ich losy. Jednak tym razem na końcu spotkało mnie rozczarowanie, gdy okazało się, że raczej donikąd to wszystko prowadziło.

Niby dalej było lekko i przyjemnie, ale w porównaniu z pierwszą częścią, to ta druga wypada równie blado co jej nowa okładka.

Płynnie przechodząc do tomu numer trzy czyli do Ja, potępiona – tutaj wyszło dokładnie tak, jak wszyscy mi pisali i straszyli czyli, że zwieńczenie trylogii o Wiktorii Biankowskiej wypada najsłabiej w porównaniu do całej reszty. W sumie całą moją opinię na jego temat mogłabym zawrzeć w jednym zdaniu: było nudnie i monotonnie. Ale spróbuję to rozwinąć, by dokładnie wam wyjaśnić, co tu poszło nie tak.

Jak poprzedniej części zarzucałam chaotyczną fabułę, tak tutaj mamy całkowite przeciwieństwo – zamiast chaosu nie ma nic, jest pustka i brak jakichkolwiek ciekawszych wydarzeń. Jakiś pomysł niby był, ale autorka nie do końca umiała ubrać swoje myśli w słowa i przelać je na papier, a co za tym idzie, realizacja wypada miernie. Do tego bardzo widać, że bohaterów wrzucono w sytuację bez wyjścia i… sama autorka nie do końca umiała znaleźć im to wyjście. Zamknęła się we własnej klatce i odcięła wszelkie drogi ucieczki przez co zamiast kreatywnego rozwiązania mamy kombinowanie przeczące wszelkim prawom, jakie wcześniej ustaliliśmy.

Jeśli mnie zapytacie, czy humor gdzieś odnalazł się w drodze z drugiego do trzeciego tomu, to muszę niestety z bólem serca zaprzeczyć. Tutaj również go nie odnajdziemy. I kurczę, tego najbardziej ze wszystkiego nie mogę przeboleć. Ja, diablica właśnie tymi sarkastycznymi dialogami i lekkim dowcipem mnie sobą urzekła, a pozostałe część są pozbawione tego najfajniejszego pierwiastka.

Zaś jeśli o samo zakończenie chodzi… no raczej jest ono takie, że kontynuacja nie wydaje się być potrzebna. Dlatego też jestem bardzo ciekawa, co tam autorka wymyśliła, że koniecznie chce odkopać swoich starych bohaterów i wrócić do nich po 10 latach rozłąki.

Nie są to wybitne książki, ale są przyjemne i lekkie do poczytania na kilka wieczorów. Na pewno polubicie się z bohaterami i miło spędzicie czas z całą serią. Przy pierwszym tomie będziecie się naprawdę dobrze bawić, potem poziom niestety spada, ale z sentymentu i tego pierwszego dobrego wrażenia myślę, że do końca będzie wam podobać się ta historia!

Czwarty tom będę czytać i w najbliższym czasie możecie spodziewać się jego recenzji! Zobaczymy, czy w ogóle jest do czego wracać, czy coś się zmieniło i jak to tam wszystko wypada!