Tokyo steppin'

Przerwa

2008-04-16T23:15:00.002+09:00

Z powodów pilnych przez jakiś czas nie będę mógł pisać na bloga.
Przepraszam za to i do jak najszybszego zobaczenia.

I won't be able to write this blog nor post new pictures for a while. Sorry for that and hope to see you soon.

Remniscences - Asakusa

2008-04-13T03:18:00.000+09:00

Yeah!

To post o dawnych dziejach, kiedy jeszcze ludzie zbierali się tutaj na wspólne wycieczki, a ja robiłem tyle zdjęć, że nie miałem czasu ich obrabiać.

Dawno, dawno temu, kiedy dla wielu mieszkańców TUAT International House Japonia była krajem tak pełnym dziwactw, że można było albo się z tego stale nabijać, albo pozostawać w głębokim, podskórnym przerażeniu, drogie i kochane International Society zorganizowało wycieczkę do Asakusy. A Karol Tomoki jak zwykle pocykał co mógł.

Asakusa to taki Most Świętokrzyski Warszawy - każdy, kto tu przyjedzie, musi to zobaczyć (heh).
Ja to na przykład mam chyba zdjęcia spod Kaminarimon (bramy Pioruna) w 6 różnych albumach ze zdjęciami z całego mojego życia.

Nadav z Izraela: pełnej krwi Polak, niestety - z polskiego umie tylko 'pieroshki'.

Sklep ze starociami...

Ciekawe, ile to kosztuje.

Strasznie mi się podoba to kimono, bo jest takie stare i niewypolerowane, nie jak większość tych na ulicach Tokio. I kolory też ma ładne

rzeczony Kaminarimon

A to moje ulubione

Już w ojczyźnie / poza domem

2008-04-11T23:00:00.006+09:00

Żal wylatywać z Polski.

Ale żal też nie wracać do Japonii. Jest wystarczająco dużo argumentów, żebym został tu następny rok. A może i kolejny. Wystarczająco dużo - gdyby nie powody, dla których to nawet nie wchodzi w grę. Ale całe nasze życie jest szare, a nie czarno-białe, i dlatego warto wrzucać siebie w takie sytuacje, nieprawdaż? ;)

Dzięki temu, że pozwoliłem Julienowi przenocować u mnie swoich rodziców, którzy wpadli do niego na wakacje, mój pokój zastałem w zadbanym stanie. Był nawet czystszy, niż go opuszczałem - zawsze mama sprzątała mój pokój po moim wyjeździe, teraz mogę też dziękować mamie francuskiej. Tylko w lodówce zastałem rzeczy sprzed wyjazdu, m.in. pomidory, jajka, konnyaku, i mleko. Co do pomidorów - tyle pleśni widziałem w swoim życiu tylko 2 razy:

kiedy mój brat zrobił eksperyment ze słoikiem pełnym.. bodajże grzybów (nie pamiętam czego, bo w pamięci utkwił mi, niestety, sam rezultat)
w liceum, za czasów naszego klasowego Bloba, ale o tym nie będziemy rozmawiać.

W dniu przylotu mój ojciec świętował 60-te urodziny, które w Japonii są specjalne, bo wtedy przechodzi się na obowiązkową emeryturę. Mój ojciec tym samym pozbawia się zajęcia, które stanowiło 90% jego dotychczasowego życia, ale na szczęście zdążył wytworzyć sobie inne sensy tegoż.

Urodziny świętowaliśmy w restauracji w Shinbashi na 42. piętrze - zczekujcie windę.

Taką chcę mieć w moim domu.

W prezencie kupiłem mu beletryzację "Katynia" Wajdy. Uzależnienie od książek (sięgające choroby) oraz fascynacja historią Polski i całej Wschodniej Polski nie pozostawiła mi wyboru ;)

Rozpakowałem się w końcu po 3. dniach. Dzisiaj spałem 13 godzin. Nigdy się nie polubiłem z jetlagiem, a może wręcz przeciwnie.

Zdjęcia z lotu

Zdjęcia z restauracji

Dygresja paryska

2008-03-29T02:05:00.000+09:00

Taki po prostu widoczek z mostu Mirabeau, a jaki symboliczny: cóż lepiej może obrazować stosunek Francuzów do Amerykanów?

Paris, cz. 2

2008-03-28T01:12:00.004+09:00

Paryż to dla mnie miasto rzeźb i takiej dziwnej, wykalkulowanej inności. No, ta moda, na przykład. Niby jest XXI wiek, ale i tak w powietrzu wali krochmalem. Czy ten szalik musi być taki ogromny? Czy jego czapka naprawdę musi mieć tyle... włosów? Podobno Francuzi są wychowywani tak, żeby wiedzieli i pamiętali o tym, że Francja jest wspaniała, a ich język - najbardziej wyrafinowany na świecie. Przejawia się to przynajmniej w ich ubraniach i sposobie trzymania papierosa. Nie mam natomiast nic do moich znajomych Francuzów i Francuzek - macie przepiękny język i kraj, to prawda.
Chociaż wolę japoński.

No więc, tak sobie pozwiedzaliśmy różne miejsca. Niestety - ciągle zajmuje mnie bardziej po prostu szukanie okazji do fajnego zdjęcia, niż dokumentowanie klimatu miejsca. Przez co ostatecznie nie wychodzi z tego nic, bo zdjęć kupa - ale całości z tego nie ma. Ale z drugiej strony ciężko tak przez tydzień - zwłaszcza, jeśli 3 z tych dni się przesiaduje w domu :P

W tym odcinku 5^ème arrondissement, czyli jedna z tych dzielnic, po których fajnie jest się przejść tak po prostu. I rzeczywiście; są ładne uliczki i szyldy; jest turecki meczet i kafejka z wróbelkami zjadającymi ze stolików; są buticzki z sukieneczkami i rzeźby z wielkimi jądrami. No i Ci dandysowaci Francuzi.

Zajebisty efekt z przesuwaniem szablonu.

Tak, żeby nie było, że kłamałem

Obejrz muj albóm :)

Paris, cz. 1

2008-03-22T23:47:00.005+09:00

Uf, nareszcie, chwila na zupdatowanie mojego kochanego bloga.

No więc poszliśmy z Ewą zobaczyć Paryskie Katakumby.

Chociaż znaliśmy dokładny adres (pl. Denfert-Rochereau 1) i sprawdziliśmy miejsce na mapce, znalezienie wejścia zajęło nam 0,5h. Zamieszczam zdjęcie tej niepozornej bramy do podziemi, na wypadek, gdyby ktoś w przyszłości mieał napotkać takie same problemy, jak my:

Jednak nie dane nam było Katakumb zobaczyć, bo jakiś pan zatrzymał nas przed wejściem i nie dał przejść. Był jakiś znak wywieszony, ale nie wiem, co znaczył, bo po francuskiego to nie kąprą, a angielski mi się zawsze podobał, ale jakoś nigdy nie mogłem przez niego przejść:

Domyśliłem się, że chodzi o zamianę jakiegoś klozetu, ale nie wiem, dlaczego z powodu prac toaletowych nie mogliśmy zobaczyć Katakumbów. Może to naprawdę duża toaleta.

W każdym razie poszliśmy dalej. Tego dnia zaszczyciły nas swoim widokiem: dzieci w ogrodzie Luksemburskim, Pantheon oraz Notre Dame (z zewnątrz).

W kafejce, opijając nieudane polowanie na Katakumby.

Biedny, zmęczony, opuszczony rower.

Dzień zakończyliśmy w prawdziwej, francuskiej restauracji sushi - ale to już w następnym odcinku.

Zapraszam do obejrzenia pozostałych zdjęć w galerii :)

Przepraszam, że tak bez akcentu świątecznego. Wesołego jajka, Czytelnicy drodzy.

A Paris enfin

2008-03-10T06:41:00.006+09:00

Wkrótce nowe, zarombiste foty z Paryża. (Bo niedzielę przeleżeliśmy.)

I owe an explanation

2008-03-04T01:16:00.009+09:00

To all my fellow English-speakers:
If any of you are still coming here, you surely have noticed I don't write in English anymore. It is a convenience issue as much as a conscious decision, unfortunately. I decided to turn over to my mother tongue, because I can't easily express myself in English the way I want to, and I will have less and less time for running this blog, which is already happening.

Looking at the comments and Google Analytics (fantastic tool, btw), there are hardly any visitors except Poles anyway, so I hope I won't make any great harm this way.

If you are disappointed by this, however, I really welcome you to say it in the comments.

Ludzie

2008-03-04T00:54:00.002+09:00

To, co robię ostatnio w Polsce.
To dzięki Wam myśl o życiu w Japonii przestaje być taka atrakcyjna.

Różnice

2008-02-24T19:07:00.002+09:00

Doświadczenie różnic między zachowaniami Japończyków i Polaków jest bardzo łatwe. Można tego dokonać już w trakcie podróży od jednych do drugich, wykonując następujące kroki:

1. W samolocie, w schowku nad siedzeniami: umieścić swoją torbę obok siatki, której "nie należy gnieść", należącej do pewnej, wybranej pani w średnim wieku. Następnie wrócić do torby po jakimś czasie i poszperać w niej;

2. Oczekując na wylot w London Heathrow: Posłuchać rozmów towarzyszy pasażerów. Wrzucać 1 eurocenta do skarbonki UNESCO za każdym razem, gdy usłyszy się waruguchi (przekleństwo) z ich ust. Przed odlotem ustalić z UNESCO termin odbioru Dyplomu Dobroczyńcy Roku;

3. Przy pasach z bagażami: Wziąć wolny wózek bagażowy, podjechać do toalety i zostawić go na 1 minutę. Wrócić do stoiska z wózkami.

Tak więc wróciłem do Polski.

Expect update soon.

2008-02-15T00:46:00.002+09:00

Jestem ostatnio tak zajęty... We wtorek już lecę do Polski. Sorry, mam naprawdę dobre zdjęcia, które chcę wam pokazać, ale nie mam czasu, żeby je umieścić. A nie umiem pisać super krótkich notek w prawdziwie blogowym stylu.

W Polsce będę przez 1,5 miesiąca, więc zastanawiam się też, jak będzie ten blog przez ten czas wyglądał...

Przekonamy się razem w najbliższym czasie. Na pewno jednak, w każdym razie, blog nie umarł.

Spam goes poetic

2008-01-24T02:43:00.000+09:00

This is irrelevant to my stay here, but recently I get spam mails that crack me up.

I mean, you see this tremendous effort those guys put to say the same thing in yet another way, and how can you not appreciate it?

"The main sign of your masculinity"? What's next, "The biggest of your wonders"?

This one caught my attention too, although being in different category, more of that "down to the street" type.

This reminded me of Russell Peters (exactly from here, approx. 3:10 min), who's my favorite American stand-up comedian from some time. Do check him out. He's cool, cause he's not only making fun from sex and politics, which everybody does, but also from every ethnicities and minorities possible, especially from his own (he's an Indian Canadian), and really likes that 'cultural jokes', which enables him to sneak in some issues of multi-cultural world we're living in.

Finally snow!

2008-01-24T01:18:00.000+09:00

Yippie!!! :) First time in Koganei!!

Funny how comforming I felt seeing it! Until today, I had nothing against not experiencing Polish winter this year, but when I saw it all this afternoon, it suddenly struck me I actually missed it. :)

Can't do schnapps with that amount (esp. that degree's on a plus), but let's wait, hopefully we'll get some more!

Snow snow snow!

This is behind-the-crates view from my dorm's corridor

And this is from the classroom

一期一会

2008-01-20T02:18:00.000+09:00

(wytłumaczenie tytułu w stopce)

Dzisiaj spotkałem się z dawną znajomą rodziną, z rodziną, której nie widziałem od 20 lat, i spędziłem najlepszy dzień mojego pobytu w Japonii.

Rodzina Barnardów była naszymi sąsiadami w okresie, w którym mieszkaliśmy w Japonii. Byłem wtedy świeżo po nauce chodzenia. Spędziliśmy ze sobą 3 lata, my z bratem bawiąc się w parku albo jeżdżąc rowerkiem po pokoju z ich równie malutką córeczką, a nasi rodzice – ucząc się trudnego życia mieszanego małżeństwa w Tokio.

Po 3 latach, w 1989 roku, moi rodzice postanowili zamieszkać w Polsce. Pożegnali się więc z Barnardami, kazali swoim dzieciom podziękować za opiekę, i zniknęli z ich życia. Nie wiem, co myśleli przy pożegnaniu – czy obiecywali sobie ponowne spotkanie przy najbliższej sprzyjającej okazji? Czy może wręcz przeciwnie – nie sądzili nawet, że będą mogli się już kiedykolwiek zobaczyć, a co dopiero – ich dzieci?

Dzięki wysyłanym do nas co roku kartkom noworocznym, mogłem ich odnaleźć, i ku mojej wielkiej uldze – odpowiedzieli zaproszeniem.

Zwiedziłem okolicę, w której zwykłem mieszkać. Zobaczyłem sklep spożywczy, do którego zwykłem chodzić z Mamą, gdzie zwykła kupować mi słodycze. Pogadałem z panem, już dziadkiem, który nadal prowadzi ten sklep i, co rozpromieniło moje serce, zapamiętał mnie i moją rodzinę (!). Spędziłem 9 godzin na rozmowach z państwem Barnard i z Sophie, dowiadując się o nich rzeczy, o których nie miałem pojęcia – właściwie dowiadując się o nich od początku, wszystkiego. Bo co mogłem o nich wiedzieć, skoro przestałem ich znać, kiedy miałem 5 lat?

Stare fotografie napełniły się kolorami. Mrok w głowie, mieszający wspomnienia ze zdjęciami, zniknął, zastąpiony żywą, oddychającą treścią. Zamglone sny przeszłości odepchnięte, przytłoczone – doświadczeniem. Wspomnienia przestały być tylko wspomnieniami.

To było zdecydowanie metafizyczne spotkanie. Jak im opowiedzieć, co się działo ze mną przez te 20 lat? Nie – kim się stałem przez te 20 lat! Bo przecież przed tym czasem byłem nikim więcej niż małym berbeciem, latającym z zaślinioną mordką od zabawki do nóg mamusi i z powrotem. Te 20 lat to czas definiowania mnie.

Na takim spotkaniu chcesz pokazać kim teraz jesteś, jaką jesteś osobą – ale jak to zrobić? Od czego zacząć? Co mówić, a czego nie? Oni nie wiedzą o Tobie nic. Nawet najoczywistszych faktów, które zna każdy Twój znajomy. Nawet ten daleki.

Tak mało o sobie wiedząc, taką bliskość odczuwamy. Na zdjęciach z 1988 roku, zobaczyłem siebie na Gwiazdce w ich domu. Rozmawiałem z nimi jak z ciocią i wujkiem. Czułem się jak u mojej rodziny. Nie - będąc u mojej rodziny, nie odczuwam takiej bliskości.

Jadąc do domu ostatnim pociągiem w stronę Tokio, zacząłem się zastanawiać, co by się stało, gdyby w 1989 roku moi rodzice niczego nie postanowili, a dalej żyliby w Japonii, do dzisiejszego dnia. Ciekawe, czy dalej byśmy tam mieszkali. Ciekawe, czy dalej bylibyśmy sąsiadami państwa Barnard. Czy lubiłbym Rogera, Masako i Sophie tak, jak polubiłem teraz... A może byśmy się stamtąd wyprowadzili, albo stałoby się coś, co by sprawiło, że kontakt między nami by się całkowicie urwał.

Może bym już ich nigdy nie spotkał.

Niech za dowód tego, na ile mi się tam dobrze siedziało, poświadczy fakt, że zapomniałem tam zrobić chociażby jedno zdjęcie. Za co siebie nienawidzę.

PS. Cytat z tytułu - "Ichi-go ichi-e" - to kluczowe hasło związane z ceremonią picia herbaty, silnie związane z filozofią Zen. Oznacza mniej więcej "Jedyny czas, jedyne spotkanie" - i wyraża przekonanie, że każde spotkanie jest samo w sobie wyjątkowe i niepowtarzalne, i wydarza się tylko w tym miejscu i w tym czasie. Bardzo często na ścianie pokoju przeznaczonego do ceremonii picia herbaty można ujrzeć powieszoną kaligrafię "Ichi-go ichi-e" - przypomina ona uczestnikom ceremonii, że spotkanie, którego mają zaszczyt doświadczyć, wydarza się tylko tu, i tylko teraz, i przez to jest bezcenne.

Ishikawa Sake Factory

2008-01-19T03:28:00.000+09:00

The Ishikawa dynasty came into existence over 400 years ago (in the 室町 period), and is known for producing 酒 since 1880, which is 10 years after Spring Valley Brewery, established by Mr. William Copeland in Yokohama. Spring Valley Brewery later changed its name to Kirin and became the most famous beer brand for Japanese, but it didn't stop Ishikawas from rockin' the local market (and "filling the hearts of Japanese citizens with fulfillment", quoting the promotional video).

Try to guess what is the purpose of this ball. The answer is inside the gallery :)

Personally, what amazed me the most on that trip, was the fact that I somehow ended up as being the translator for non-Japanese speaking guys. As braggy as it sounds, I could really understand all that the sake guy told about fermenting the malt, bacteria digesting the rice and stuff, and what is more, I understood it to such a degree that I could actually translate it all to English. Such a level of comprehension is rarely observed when Tomoki listens to any specialized story in Japish.

This clearly showed the progress I've underwent since coming here in October. And in that meaning, indeed, Ishikawa san filled my heart with fulfillment.

Go to the gallery

My point of vie

2008-01-17T21:46:00.000+09:00

(crap, it's been 10 days since the last post already)

Today I've done the presentation about "Japanese attitude towards half-Japanese people" for other STEP guys. It seems they liked it, the teacher even mumbled おもしろい. Having seated back to the desk, I got this message from my buddy:
"Man! Great topic. How does Baba sensei feel? U hit a point."

It is kind of satisfying when, while explaining the case to people, you see you've managed to correct other people's worldview as well.

Trans-national Xmas friendship

2008-01-08T03:49:00.001+09:00

Although it stinks prehistory already, here are the pics from the Xmas party of TUAT's International Society from two half weeks ago. I met some new Japanese guys there, apart from the usual crew, including Mitchie, also known as The Boss (surprisingly calm for a guy shepherding this multicultural bunch).

Don't ask why they're all black and white, cause I just like it that way. Managed to take some portraits in there.

Sarah & Thiri

Ladie

Abby

Ladie again

Ju

Marjohn

She rarely shows this side

Unnamed drunkards

As a sidenote: I enjoyed different takes of muslim people on Xmas and New Year's Eve. They don't celebrate any of them, but some were keen to participate in Xmas party, while the others didn't particularly feel the vibe. Furthermore, some didn't even consider the New Year's Eve as a topic for a conversation, but some even sent New Year's wishes to people. I know it's all kind of obvious, but it just further proves how religious dictations are more part of the cultural side, not religious one, of the society.

Cheeyers!

My New Year's Eve

2008-01-03T21:45:00.001+09:00

I spent the Eve in the traditional Japanese style, with my father, grandmother, uncle and his wife. It was truly great, appreciating the tradition and hearth, chatting with my grandma and listening to her laugh. Eating her precious oeuvres, made from vegetables she grew up herself or got from the neighbors. Visiting the sights I remember from my early childhood, and comparing what I see with what I had in my head. Finally, it was fun to go to and see one of the most famous temples in Kantō area in the wake of the new year, where we experienced huge masses of people getting back in touch with Buddha as they do every year.

My grandma lives in Narita, just next train station from the airport.

This is where she lives.

This is NOT the most boring picture of this album, this is called 'setting the stage'!

After eating toshi-koshi soba (Japanese people traditionally have those buckwheat noodles just on the brink of the midnight) at one of my Japanese uncle's place (I've got two of them here, yay! Except I don't know much about them!), we went to the Narita-san temple to welcome the new year.

Here, a lengthy side note:
Japanese Christmas and New Year's Eve is somewhat completely the opposite of what it is in Poland. As I told in the previous post, Polish Christmas is all about hearth and family reunion, whereas in Japan it is mainly an occasion to spend additional $ on your beloved girlfriend in some funky restaurant. Just like Valentines, except people don't look weird at you if you pass a gift to your lads as well.

On the contrary, Polish Sylwester is just as important an event for Polish people as for Japanese, except Polish definition of 'welcoming new year' is comprised of words like 'cheers', 'wasting', 'bushes', and 'of your life'. It is also mysteriously similar to the contents of the "Dictionary of Modern Alcohols" recited in one breath. One recent research showed that in Poland, on the New Year's Eve, the use of words like 'mature', 'responsible', 'behave', and others connected to rational thinking, is 20% of average daily use. This 20% suddenly roams to 220% in two first days after the Eve, though.

Japanese Ōmisoka, however, is what Christmas is for Polish people: rejoining and celebrating togetherness. Tradition dictates that you stay home, eat traditional food with your family, and the next day you go to the temple to ask Hotoke-sama (Buddha) for his blessing.

The normal people go the next day, that is. But the more religious go in late night of 31st, so they stand ready for the rituals which begin to take place precisely 00:00. Just as the people who like events and go there to see stuff.

And this is where we're getting back to our story.

I don't know about your countries, people, but seeing this many people in a Polish church on New Year's Eve would be.... quite unusual.

(note to self: I need a tripod)

Next day, I went with my father to see the jungle gym. It's couple of steps from my grandma's house, and I remember it from when I was 5. My father beats me though, because he spent his whole youth here, running around and cutting bamboos to funny shapes with his pocket knife. He as well was seeing me with his beautiful Polish wife here, while I was mounting the steel ladder shouting more to myself "nie boję się, nie boję się" ("I'm not afraid!")

I was walking this park inside my head, as was my father. I could sense the interpolation of our childhood memories. One of those 'father and son' moments, if you wanna simplify it.

So, this is how I spent it. Now getting back to work, more exams and presentations awaiting, and on February - holidays in Poland!

Dedicated to my Grandma, the sunniest 81-year old I know (she keeps amazing me with her supernova energy every time), and my Grandpa, whom, although I didn't spend much time with him, I still remember, and keep remembering, as a great, great Grandpa.

See the full gallery

Busy days

2007-12-25T22:59:00.000+09:00

Sorry for not posting lately. Been busy first with the classes, then with an unexpected 5-day freelance thing I'm doing (I tried to reject it, but my ambition didn't let me).

Prepare for some pictures from the past days.

Christmas Eve

2007-12-25T15:53:00.001+09:00

...was here?

I don't feel the atmosphere of Christmas at all this year. Maybe it's because I don't go out of the dorm at all these days. But it's mainly because Japanese don't celebrate it the way Poles do - at all. Polish Christmas is - apart from its religious part - all about the family and the hearth, whereas Japanese treat it almost like second Valentines - you spend it not with family, but with friends, you don't have any special meals this day, but you go to some nice restaurant with your lover instead.

Well, in short, I don't see ANYTHING Christmas on the streets, because I don't go to the shopping malls often enough.

It's not sad, it just feels... kinda new. I guess I accept this as part of my re-acquainting with the Japanese customs (I mean... if I want to become familiar with Japanese life, stuff like this shouldn't surprise me, should it).

The weather was beautiful though! Sky looked more like early September. Ridiculously warm and clear. Just adding up to that overwhelming feeling, which could be dubbed the "Christmas? Huh?".

"Er, Rudolf, can we cancel the flight today? The weather's just crappy."

I met my father this evening. He took me to the restaurant of L'Institut Franco-Japonais, where, after choosing the course from the display in front of the place, we just knew that there's a fixed Christmas menu for everyone (luckily we could choose what beer we want to drink). He spent a whoooping 22,900¥ (that's roughly 200USD or 500PLN) for that evening! D'oh!

Never thought liver can be so pretty.

The wine was so good, though! It fitted perfectly with foie gras (which in turn was true delicacy), I forgot the name though... I'm sure it starts with Miz, it's white and totally sweet, whoever knows anything about wines, please help me.

Peace and relax, everyone.

Autumn Leaves

2007-12-05T19:31:00.000+09:00

I think every Pole that've been here will agree - autumn is so much prettier in Japan. Due to scarce rains and snows, the air is crystal clear and the autumn retains hue, while Polish cities are probably full of wet mud now. (Can somebody confirm?) When I think of autumn in Poland, I see brown in my head. And gray. But here, I see - the colors.

Trees are almost stripped already, the leaves forming beautiful, thick carpets on the campus streets. This is how it looked like a week ago. Shot from the balcony of my room, just as the previous time.

Bigos

2007-12-05T00:36:00.001+09:00

Bigos, prepared by students from the faculty of Polish Studies of Tokyo University of Foreign Studies. Surprisingly good and faithful to the original, though the portion was quite disappointing for ¥300. (No, I didn't put the quarter of the toast for size comparison.)

Let's admit it - Japanese have terrible accent for foreign languages. For genetic or cultural reasons, they somehow cannot overcome their own syllabic accent when talking English, French or any other tongue. Prepare for it, dear traveller, when you plan your next journey through this land of wonders and mysteries, cause you're going to hear a lot of "Weh ah yuu furomu?", "I donto andaastando" and the like.

But even that terrible accent can sound appealing. Sometimes it can even sound sweet. Was I bribed by the beautiful traditional Spanish dresses? Or by the fervent guitar and the stomping rhythm? Je sais pas, but I sure know the Flamenco girls managed to cover linguistic imperfections with their flaming enthusiasm.「ベラ〜　プリマベラ〜！」 (beraa purimaberaa)

Campus Festival at Tokyo University of Foreign Studies

This rare sensation

2007-11-26T22:25:00.001+09:00

Last Friday, I had a catharsis. Thanks to being invited to that ceremony, I had a chance to experience the cursed blessing of being a Half (ハーフ, haafu, Japanese for bi-racial) in its rare beauty.

Niiname-Sai (新嘗祭) is an old Japanese holiday, deeply connected with Shinto religion. First signs of its celebration trace back as far as to the year 768, when it served as a chance to thank kami (神, deities) for the year's harvest, but since restoring the holiday on 1948, it changed the name to Labour Thankgiving Day (勤労感謝の日, Kinrō kansha no hi) and nowadays serves more for commemorating labour.

International Student Center told us about the ceremony going to take place in the shrine in the area, so we went. (BTW: So shrines in Japan have their own homepages, how cool is that! Do Polish churches maintain their homepages too?)

It was not until we entered the prestigious marriage celebration hall, when I realised we are not going to be ordinary audience in this ceremony. Along the white-clothed tables in an luxurious hall, dozens of old Japanese man wearing suits were being served Japanese tea by women in kimono.

After all guests gathered up, we went outside to complete another point of the traditional procedure - washing hands aided by simply, yet beautifully dressed women. They poured water from wooden basin on our hands, after which they handed us a sheet of paper for drying.

We would now only wait standing in the column for monks to start marching towards the Main Shrine.

Out of nowhere, a sound of gong could be heard, and after a third time - the monks moved. Guided by curious stares from Japanese families who gathered around in the garden, our column marched inside the Main Shrine, to the stage where the main ceremony would take place.

I suddenly realised what an honour it is to be invited to such a ceremony. We were clearly a special guests here; nobody went inside that place except the monks, us, and those strange old Japanese men, who nobody told us who they are (I presume they were politicians). It is an ages-old holiday, known by every Japanese man, yet none of them has actually participated in the traditional ceremony.

As I slowly walked in the column and looked in their faces, I felt... embarrassed. I am a half Japanese, I should have known about this holiday and that nobody attends the actual ceremony nowadays. Yet I am treated as an Exchange Student here, invited with a group of people from China, Ghana and France, to sit next to the stage and observe the monks chanting. I know this is a great opportunity, yet I feel ashamed. I don't want to feel as an Exchange Student, I prefer feeling like Japanese. My place is among them. They keep looking curiously at me, but it is me who should be looking at this column. From outside, unattending.
A bizarre mixture of privilege and disappointment.

This is reserved for Halves only. This was one of those rare moments when the ambiguity of being a bi-racial stood up in all its clarity.

The ceremony itself was beautiful, music tranquilizing and entrancing, chants and dances magical. It was cold and long, but the moments when after the sacred dance you saw fallen leaves being gently blown onto the stage by a soundless wind - you felt the kami hears and responds.

The ceremony had no pictures allowed, I'm sorry. But when we went outside, another surprise awaited.

It turned out that there were lots of family who were late for the Shichi-Go-San ceremony. This is a rite of passage for kids, namely 3 and 7 year old girls, and 5 year old boys.

I went into photographer frenzy. Took a lot of beautiful pictures, cause I got pretty much guaranteed two key factors of making a good picture:

A good lighting,
A small Japanese girl in kimono.

They are all ridiculously colorful, and so pretty! Just look at them. :)

The Festival on the streets in front of the shrine looked as how our Campus Festival should have looked like - big, noisy, crowdy and, again full of colours.

Doneru kebabu! I feel at home!

And as if it was not enough for one day, later Imen took me to the Arabic Bazaar which took place in Turkish Mosque in Yoyogi-Uehara. There I had a chance to look at muslims in Japan, and - again - their kids. What a heartwarming day!
How fun it was to see muslim kids running around the crowd, one of them Black, the other Arabic, and the third South Asian, all three of them quarelling in Japanese. :)

Please, take a look at the galleries, I had such a fun taking those.

Bling - Shinto colorfulness
Blong - Muslim delightfulness

Potluck Party: pictures

2007-11-26T00:36:00.000+09:00

I uploaded pics from the party I mentioned below. Not too much of them (didn't feel like taking pictures), but we do have the best STEP group picture to date! Here goes.

Click for the other pics
Lots more by Mike

Zoom in and check out the 4 power rangers at the back row. Then go and see this - some guy even made a sculpture inspired by their faces.

They are not a genuine invention themselves, however. They are here, because lately me and Juju are under deep influence of the latest single by Gunther. I shall now embed it here, for joy is a sensation to be shared among. Do a praise for Gunther Face 3 times a day, it's good for your body.

Potluck Party

2007-11-23T02:25:00.001+09:00

Exam written, will surely pass, was pretty easy - as it is generally the case with Japanese exams, I heard. No doubt it's only thanks to your fingercrossing, thank you!!

Stay tuned for pics from today's party and tomorrow's trip to Shinto shrine.

A Potluck Party - wherever the hell the name comes from (anybody has an idea, please enlighten me), was the one where we were supposed to bring our traditional, national food from our mother countries.

The party was actually announced a month ago, and then - since Mike and I know la merde about cooking, especially Polish traditional dish - we decided we'll make a hot beer. Pretty easy stuff, yeah - assuming you remember about the party after a month, which we didn't. :D So we ended up without any ingredients, thinking what to do, and we finally settled on placki ziemniaczane (kind of potato pancakes - you pretty much only need potatoes for them).
In the end though, we didn't do anything, cause placki were cooked by Ninshin, an overzealous Chinese girl!! :D
But I'm telling you, as for a Chinese product, the placki were amazingly similar, both in look and taste, to traditional Polish equivalent. Thank you and congratulations, Ninshin, you saved our faces!

Or, at least Michael's, cause I brought Japanese chips which I bought right before the party, trying to get away with saying that Japan is - as all of you surely know - my mother country as well! :D

See ya!