The Hunger Games,  The Underland Chronicles (Yer Altı Günlükleri) serisi ile adını duyuran Suzanne Collins’in aynı isimle yayınlanan kitabından uyarlanan bir film. Kitabın 2008′de yayınlanması ve ‘bestseller’ listelerine tepeden girerek büyük bir başarı yakalaması ardından çekilmesine karar verilmiş, hatta vizyon tarihinin de 2013 olduğu açıklanmıştı. Ancak filmin vizyon tarihi Mart 2012 olarak değiştirildi.

Kitabı okumuş biri olarak kitapla ilgili birkaç not da aktarayım..

Kitabı bir hayli sürükleyici bulmuş ancak ‘bilim kurgu’ sınıfına katılması noktasında bir takım şüphelerle yaklaşmıştım. Gördüm ki çoğu kişi de benimle aynı fikirde. Tamam, inanılmaz keyifli ve bir gecede bitirilen hikayelerden olabilir ama ‘bilim kurgu’ kısımları biraz (!) zayıf kalmış. Yine de kitaptaki sade bir anlatımla bezenen satırları su gibi geçiyor, çevirmenin de hakkını vererek bir sonraki kitap için gün sayıyorsunuz.

Stephen King’in kitap için ‘Elimden bırakamadım, ay inanılmaz hoşuma gitti” minvalinde sarf ettiği sözleri olduğunu da belirtmeden geçmeyelim.

O yüzden kitabın filminin çekileceğini okuduğumda bir hayli heyecanlanmıştım. Sabırsızlıkla bekliyorum desem, yalan olmaz.. Tabii birçok kitapta olduğu gibi Holivud’un bizi bu kitapta hüsrana uğratması ihtimalini de göz önünde bulundurmak lazım.

Fragmanı beğendim, ama erken konuşmamak lazım..

*  23 Mart 2012

FRAGMANI İZLEMEK İÇİN TIK TIK..

Filme gelince..

Filmin senaryolaştırılmasında bizim pek de müthiş filmlerden aşina olmadığımız iki isim, Billy Ray ve Gary Ross  yer alıyor. Yönetmen koltuğunda da yine Ross var.
Başroller ise şu şekilde:

- X-Men First Class’ta Mystique rolü ile karşımıza çıkan ve benim pek de beğen(e)mediğim Jennifer Lawrence,  ‘Katniss’ rolünde. Diyeceksiniz ki “Gül gibi hatunun nesi var?” Haklısınız. Ama Rebecca Romijn Stamos’tan sonra kendisini pek o role yakıştıramamıştım..
Lawrence’in oyunculuğuna diyecek bir lafım yok, Winter’s Bone’da gerçekten de ‘izlenilesi’ bir karakteri canlandırmış, hatta oyunuyla da Oscar’a aday gösterilmişti. Genç bir oyuncu olarak ablalarından çok daha iyi ve büyük bütçeli yapımlarda rahatlıkla rol alacağından eminim. Hatta yaşıtları arasından rahatlıkla sıyrılacağından da şüphem yok. Yeni saçı da hanımkızımıza pek bir yakışmış.. Katniss rolü için ise hoş bir tercih.

- Bridge to Terabithia ve Journey to The Center of The World’de izlediğimiz Josh Hutcherson ise Peeta Mellark rolünde. Lawrence’ın yanında sönük kalacağından şüphe duysam da bir şeyler yapabilmesi umudunu taşıyorum. Peki yerine başka biri seçilebilir miydi? Kesinlikle!

- Liam Hemsworth, Elizabeth Banks, Woody Harrelson, Alexander Ludwig, Stanley Tucci, Amandla Stenberg gibi isimler de kadroda yer alıyor.  Cast’ın ince elenip sık dokunarak seçildiğini düşünmüyorum; performanslar bütününü ancak filmi izledikten sonra görebileceğiz.

Filmin konusuna gelince.. (Alıntıdır)

Bir zamanlar Kuzey Amerika olarak bilinen bir yerin yıkıntıları içerisinde Panem ulusu yaşamaktadır.Başkent Capitol’ün etrafında 12 bölge bulunmaktadır.Capitol şiddetli ve acımasızdır ve bölgeler bir hat boyunca sıralanmıştır.Onların her biri her yıl yapılan Açlık oyunlarına katılmak zorundadır.Yarışma için her bir bölgeden yaşları 12 ila 18 arasında değişen birer erkek ve bir kız çocuğu göndermek durumundadır.Açlık oyunları TV’den canlı yayınlanan ölümüne bir kavgadır.
On altı yaşındaki Katniss Everdeen annesi ve 12 yaşındaki kızkardeşi ile yaşamaktadır.Oyunlarda kızkardeşinin yerine geçerek ölüm cezasını üzerine alır.Ancak Katniss daha önce de ölüme çok yaklaşmıştır ve bu kez kızkardeşi için ikinci kez hayatta kalma mücadelesi verecektir.Gerçekten ne anlama geldiğini bilmeden bir yarışmacı olmuştur.Eğer bu mücadeleyi kazanırsa hayatta kalma seçeneğini başlatmış olacaktır.
Peeta ile Katniss büyük bir aşk yaşar.

Kazanmak ün ve talih anlamına gelir. Kaybetmek ise kesin ölüm. Açlık Oyunları başlasın!

Yani 2002′de Tobey Maguire’li Spider-Man’i izlediğimde zaten yeterince tiksinmiştim, şimdi bir de bununla karşılaşmak beni resmen yıktı.  O yüzden filmle ilgili söyleyebileceğim çok bir şey yok.

Tamam belki bu filmin perspektifi 3′lemeye oranla daha iyi gibi gözükebilir. Filmi izlediğimizde yönetmen koltuğunda oturan Marc Webb’in de kendini aşıp bir şeyler başarmış olduğunu görerek şaşırabiliriz amaaaaa artık yeter; bıktık.

Bir “Batman Begins” olamayacakları malum, ama dilerim Superman gibi bir facia ile de karşılaşmayız.  Yine de bunları bir kenara bırakırsak, yapım şirketinin yeni yetme süper kahraman severlere ve ‘gişe’ye oynadığı açık. İzleyip, neler olduğunu göreceğiz.

Tanrı çizgi roman sevdalılarını Holivud’un saçmalıklarından korusun, amin.

FRAGMANI İZLEMEK İÇİN TIKLAYIN..

Gelelim pek sevgili kadromuza..

* The House Bunny ile hayatımıza giren, Easy A ile izleyici kitlesini genişletmiş ve The Help ile “wuuu” dedirtmiş tatlı çıtır Emma Stone, Örümcek Adam’ın sonu pek hazinli öyküsünün diğer kahramanı Gwen Stacy rolünde.

* Örümcek Adam – Peter Parker karakterine ise The Social Network’ten hatırlayabileceğiniz Andrew Garfield can veriyor. Tek güzel yanı soyadı olan Andrew, The Social Network’te (Sosyal Ağ) Facebook’un kurucusu Mark Zuckerberg’un eski kankası rolünde..  Ahhh, tam bir vakit ve nakit kaybı.,

* Şu sıralar The Secret Circle (Gizli Çember) isimli Amerikan cadı dizisinde rol alan Chris Zylka da filmde karşımıza Peter’ın eski düşmanıi Spider-Man’in biricik savunucusu Flash Thompson rolü ile çıkacak. Hani Garfield yerine bu genç adam Örümcek Adam’ı oynasa, filmi daha izlenilir bulurdum..

* Ve Holivud’un en enteresan karakterlerinden birine geldi sıra. Rhys Ifans.. Kendisi ‘ismen’ pek de tanınmasa da Notting Hill’de (Aşk Engel Tanımaz) Hugh Grant’in rahatsız edici sarışın ve pis ev arkadaşı olduğunu söylesem, kesin hatırlarsınız..   Harry Potter serisinde ise Xenophilius Lovegood  rolünde yer alıyor.. Aslında o adamın O ADAM olduğuna inanmak bir hayli güç..

Neyse efendim, Ifans filmde Örümcek Adam’ın bir diğer kankası Dr. Curt Connors (Nam-ı diğer Kertenkele) rolünde..

Kadronun devamını merak ediyorsanız, IMDb linki..

Duruyorum bi köşede.
Bugünü hatırlıyorum tüm ayrıntılarıyla.
Oradayım ama aslında değilim. Bir anı bu biliyorum.
Yaşamamışım ama biliyorum.
Uyanıkken ne kadar dik dursan da uyurken o kadar masumsun ki, korumasız, belki de bana muhtaç.

Aslında hiç tanışmıyoruz bile. Ben sadece bir hayalim baş ucunda beliren ve açılan üstünü örtüp, gür saçlarının arasında parmaklarını gezdiren, belki de bir öpücük konduran şekli tamamen belirgin dolgun dudaklarının kenarına -hani güldüğünde sol tarafa doğru kalkan kenarı var ya tam oraya-.

Ha yanlış anlama, aslında hiç tanışmıyoruz biz onunla.

Tüm gününün berbat geçtiğini, bir an önce mesaisini bitirip eve gitmek için çabaladığı biliyorum.

Ben belki o yağmur altında ağlarken gördüğü, gözyaşlarını silmek isteyip son anda vazgeçtiği kadınım. Belki de tek başına bi barda içip, dans eden ve yine ne hikmetse cesaretini toplayıp karşısına dikilip, kolundan tutup tutkuyla öpmekten çekindiği o kadın.

Baş ucundayım şimdi. Benden habersiz günün yorgunluğunu atmaya çalışıyor.

Bak sevdiğin film var ama, hadi kalk.  Ya da kalkma. Rüyanda belki de o ulaşamadığın, aradığın, bulamadığın, aslında sende hiç bir değişikliğe sebep olmayacak ama senin umutsuzca gelmesini beklediğin sana göre güzel olan o kadını görüyorsun.

Ne acı, aslında tüm hayatını savaşarak geçirmişsin. Her şeyle savaşarak sahip olduğun o evde, o yatakta tek olmak değildi elbet hayalin.

Belki de bilmiyorsun güzel gözlü adam, belki de unuttun herkesin seçimlerinin sonucunu yaşadığını.

Belki de o kadına, onun çocuk ruhuna dokunmalıydın. Çok sevmeye cesaretin olabilseydi belki, gurur, onur yapmasaydın minik ayrıntıları, yanında nefesini dinleyerek uyuduğun, sabahları öpmeden işe gitsen O`nu gününün berbat geçeceğini bildiğin biri olabilirdi yanında.

Ah güzel gülüşlü adam, bilseydin sonunu belki farklı cümleler kurardın biliyorum.

Belki de o senin tüm hayatını renklendirecek insan şimdi bi başka yerde, bi başka yatakta, kim olduğunu bilmese de, kendinde bi değişikliğe neden olmayacak bile olsan umutsuzca seni beklemezdi.

İstem dışı vücudu hareket ediyor. Bi şey var O`nu huzursuz eden. Bi şeyler mırıldanıyor. Anlayamıyorum. Belki de gitme zamanım geldi.

Hoşçakal güzel adam, daha geç olmadan, pişman olmadan yaşa hayatını.

Bir daha görüşmemek üzere.

Hoşçakal.

Ben de müzik dinlemeden çalışamayan çoğunluğun içerisinde, yeni şeyler keşfetmeyi seven biri olarak; ülkemizde pek de bilinmeyen sanatçıların eserlerini takip ediyorum/etmeye çalışıyorum. Bu konudaki en büyük yardımcı ve kaynağım ise izlediğim dizi ve filmler. Sahneler içine serpiştirilmiş o derinden gelen melodiler, tarzım olmasa bile kulağıma oldukça çekici gelen kaliteli işlerle tanışmamı sağlıyor.

Elbette film ve diziler sayesinde keşfettiğim grup ve sanatçıları burada sıralayamam, ancak son 1.5 aydır yanayakıla aradığım şarkıyı, hem de sahibinden, bulunca hatun kişiyi sizlerle tanıştırmadan edemezdim..

Aslında hayatımıza çok da anlam katmayan ama “başladık bir kere” merakı ile izlediğim Lost Girl isimli dizide, oldukça hoş parçalar yer alıyor. Dizinin ikinci sezonunun 7. bölümünde de yine bu baş döndürücü şarkılardan birine denk geldim. Her ne kadar söz konusu sahnenin cezbediciliği şarkının dikkat çekmesinde büyük rol oynasa da, oldukça seksi bir sesle gelen hoş bir  şarkı. Bölümün bitmesini bile beklemeden “Bu kim yaa” diyerek şarkının uzun versiyonunu aradım, ama bulamadım..

Ne YouTube, ne Amazon, ne başka siteler böyle bir şarkının varlığından haberdar değildi. Sonunda YouTube’da şu linkte yer alan ve diziden kesilmiş görüntü sayesinde şarkının Madison isimli bir hatuna ait olduğunu öğrendim. Uzun araştırmalar, Google sihri falan derken de sanatçının Twitter sayfasından kendisine ulaşarak şarkının uzun versiyonunu rica ettim..

Velhasıl, 15 günün ardından bana şarkıyı (Sweet Life) yolladı ve kendime saklamamı istediğini söyledi…

Tabii bu süreçte Madison’a ait birkaç parçayı dinleme şansım da oldu. #1 isimli parça bir hayli hoşuma gitti.. YouTube’daki kanalını da yeni şarkılar gelir umuduyla hemen takibe aldım..

Şarkının uzun versiyonunu sizlerle paylaşamıyorum ama Madison’ın işlerine şöyle bir bakmakta fayda var. “Benim tarzım değil” diyen birkaç arkadaşım bile Sweet Life isimli parçasını “ilgi çekici” buldu.. Yakın arkadaşım Yeliz’in dediği gibi, yatakodasımüziği listeme baş sıralardan soktum.. :)

www.noiseofmadison.com
www.facebook.com/noiseofmadison
www.twitter.com/noiseofmadison

Şarkının dizide yer alan bölümündeki sözleri ise şöyle:

Madison-Sweet Life

i wanna shoot it like a Russian shotgun

i wanna fly like a sky dive, ……

i wanna crash it like a f22 in the sun, in the sun, in the sun, in the sun…

i turn it up so loud, i trick out the sound

turn ten million down, my chain be heavy

and my man’s gonna carry me home, got some magic up in his bones..

hit the sweet life, pass it around.  hit the sweet life, pass it around…

don’t come down, don’t come down, don’t come down

keep it high, high, high…

O yüzden en iyisi hissettiğimiz an silkelenip kendimize gelmek ve “Pazartesi rejime başlayacağım”lar olmadan harekete geçmek.

Ben de bu  site konusunda daima bir sürü bahane ardına sığınıp bir türlü istikrarlı davranamadım.. Yazmayı arzuladıklarımı yazamadım, anlatmak istediklerimi de hep yarım bıraktım..

Ama bugün, şu anda bulunduğum yerde aslında ne de büyük bir hata yaptığımı anlıyorum..

Konu, birilerine kendimi anlatmak da değil aslında. Yazmayı ne denli sevdiğimi kendime hatırlatmak.. Kimse okumasa, kimse umursamasa da YAZMAK. Beni ben yapanları bir kenara bırakmak istemiyorum artık…

Yeni bir yıla denk gelse de, olması gereken an olduğu için yenileniyorum..

May the force be with us all.

“Evet.”

Cevabın şaşırtıcı olmadığını biliyorum. Bir kez de benden duymak/okumak “Biliyordum” hissini uyandıracak ve sen bir anlık ferahlık hissedeceksin, bravo! Ama ‘gerçek’ yavaş yavaş dolacak zihnine, merak etme…

Acısını tadacaksın aşkın… Küfürler savuracak, gözyaşları içinde geçmişi haykıracaksın boş duvarlara.. Beni ne kadar sevdiğini, tenime değen parmaklarının nasıl da kirlendiğini vuracaksın yüzüme. Yap, hiç durma.

“Evet, seni aldattım.”
Açıkçası bunu kaç kere yaptım, ben de bilemiyorum. Bir hayli fazla olduğundan şüphen olmasın.

Zaten bir şeyi yaptığında, ancak devamını getirmezsen kendini suçlu hissedersin. Çoğaldıkça yapılan, onu görmezden gelmek de bir hayli kolaylaşır. En azından ben böylelikle bakabildim yüzüne. Ancak böyle yeniden sana dokunabildim, ancak böyle yeniden sevebildim seni…

Başka tenler, başka elleri tadarak geldim sana.
Bana dokunmana, ancak ben bir başka bedene dokunduktan sonra izin verebildim…

“Evet, seni aldattım.

Sanma ki ardımda bıraktığım bedenlerden herhangi biri daha güzeldi senden, ya da daha şehvetliydi öpüşmeler… Kesinlikle değildi.

Sana milyonlarca kere söyledim. Bitmez tükenmez mektuplarımda zilyonlarca kere yazdım: Hiçbir insanı seni arzuladığım kadar arzulamadım ben.
Kimseyi seni öptüğüm gibi öpmedim ve asla kimse senin gibi dokun(a)madı bana. Asla izin vermedim.

“Peki neden lanet olası?”

Haklısın. Bunu bilmek de en doğal hakkın şu dakikadan sonra.
“Çünkü istedim.”

Bu yaşanılanların senin bana bir şekilde eksilttiğin ilgin ya da bana bir süreliğine hissettiremediğin sevginle hiçbir ilgisi yok. Bu gibi bahaneler ardına sığınanların, daima zavallı olduklarını düşünmüşümdür zaten. İstersin ve yaparsın. Kaç kadeh içtiğinin ya da kendini ne kadar boktan hissettiğinin hiçbir önemi yoktur.

Yapmayı istemişsindir, önüne sunulan fırsatı kaçırmayasın gelir. O kadar..
Ben de bir gün bedenimi çağıran bir bedene cevap verdim, hepsi o..

“Seni aldattım, defalarca.”
Ama hiçbir zaman sana yalan söylemedim..

Şimdi düşünüyorum da..
O zamanlar seni aldatıp aldatmadığımı sorsaydın, büyük ihtimalle yine “evet” diyecektim. Belki bugünkü gibi olmayacaktı cevabım, belki gözyaşları içerisinde dizlerine kapanıp senden af dileyecektim ama asla inkar etmeyecektim..

Çünkü seni, seni bırakıp gidebilecek kadar çok seviyorum ben..
Bir klişeyi kenara itip, gerçekten yalnızca sana ait olacak bir kadına yer açacak kadar çok seviyorum..

“Evet, seni aldattım sevgilim”

Kendimden başka kimseye ait olamadığım için aldattım seni.,.
Seni bırakabilmek için..
Seni ömrüm boyunca sevebilmek için..

Getirip de koyduklarında önüme, doldu gözlerim. “Gitti; yitti ellerimde” diyemedim…

“Birkaç güzel gün geçirmemiz, beni hayatında yapmaz” dedi adam. Sustu kadın; gözkapakları ardında gizlemeye çalıştı pusuya yatmış yaşlarını.

“Peki…” dedi güzel boynunda bir inci gibi duran düğümle; “…fazlasını beklememeliydim zaten.”

……

Peri masallarına inanmayı bırakalı yüzyıllar geçmişti aslında; kabul ediyordu ki tüm o ütopik düşler de sonsuz bir girdap gibiydi. Uçsuz bucaksız mimoza tarlalarında terk etmişti o yüzden her tatlı düşü; pencere kenarlarına konacak lapatyalar da beklemiyordu hayattan.

Sadece, O’nunla farklı olabileceğine inandırmıştı kendini.

Aslında, olmuştu da.

Uzun zamandır hissetmediği kadar iyi hissetmişti O’nun yanında kendini.

Geceler boyu kokusunu solumuş; uykusunda bile onu özleyebilmişti. Gülebilmişti yıllardan sonra; tatlı nefesinde tadabilmişti aşkı…

Derin uykulardan sonra aralayıp da gözkapaklarını, yanı başında uyuduğunu gördüğünde ‘Gitmesen..’ demişti..

Yine de gitti adam.

Gitmeye mecburdu; biliyordu. Uzun uzun baktı arkasından.

Buğulu bir camın ardında kaldı yüzü.

…….

“Söyleyecek ne bir söz bıraktın geride; ne de bir masal var anlatılacak.

Gittin…

Yitti, gitti ellerimde solan ruhun.

‘Kal’ bile diyemedim..

Buğulu bir camın ardında kaldı gecenin karanlığındaki yüzün.

Avuçlarım yanıyor; avuçlarım kanıyor şimdi.

Her zerremde hissediyorum hiçliğin gerçek anlamını.

Teninde, kokunda tattığım rüyayı an be an yitireceğimi biliyorum.

Senin, adımın her harfini ilmek ilmek sökeceğini; gün geçtikçe de hayallerinde yüzümün yiteceğini biliyorum.

Biliyorum ki bir başka harfe tutunacak adın…

Biliyorum ki bir daha asla kapıma dayanmayacak adımların.”

İlk tanıştığımız gün bile onunla sadece ‘arkadaş’ sıfatında var olamayacağımızı anlamış, ancak hiçbir zaman için de fazlası olma yönünde bir adım atmamıştım.

Ben, genellikle (aşkın kendisine aşık bir profil çizdiğimden olsa gerek) ütopik dünyamın içine kolay kolay birisini dahil etmem. Hoşlandığım, flört ettiğim ve belki de fingirdeştiğim insanlar olur, ama o kadar.

Açıkçası, aşk konusundaki beklentilerim o denli yüksek ki bunun kimse tarafından karşılanamayacağımı bildiğimden hem erkeklerden uzak duruyor, hem de onları kendimden uzaklaştırmak için elimden geleni yapıyorum.

Bu durumun, “bilinçsiz bir savunma mekanizması” olduğunu, daha önce yaşadığım ilişkilerimin beni bu şekilde davranmaya yönlendirdiğini söylemeyi çok isterdim, ama maalesef değil.

Bu, gayet bilinçli bir şekilde yapılan ve bazen de bana pişmanlık vermiş bir hareket. Çünkü beni gerçekten de mutlu edebilecek ve benim de mutlu edebilme potansiyelim olan bazı değerli adamları sırf bu ‘korku’ yüzünden uzak tuttum kendimden.

Yakınlaşmaya çabaladıkları anda ya kaçtım ya da benden kaçmalarına neden olacak bir şey yaptım…

Ruhumun içinde barınan onlarca farklı karakterdeki kadın arasında gidip geldiğimden, bu dengesizlik de uzaklaştırma konusunda çok işime yaradı. Ama bu tamamen başka bir konu…

Neredeydim?

Ah, Koray…

Benden küçük olmasına ve tanıştığımızda bir başka adama aşık olmama rağmen hoşlanmıştım ondan. Belki de O aşkı uğruna kendimi kitlediğim adama benzediği içindi ilgim; bilmiyorum.

O’nun gibiydi Koray’ın gözleri, elleri…

Ama özellikle elleri…

O’nu tanıdığımda da ilk dikkatimi çeken elleri olmuştu; Koray’ın elleri de bir kadını kıskandıracak derecede güzeldi. Uzun, ince parmaklar ve beyaz ten.

O ellerin vücudumun en mahrem yerinde gezdiği günleri hatırladıkça, Koray’ın elleri daha çok çekti ilgimi. Onlara baktım bazı geceler, bazen de “Acaba” hayalleri kurdum. Ama hiçbir zaman hamlem olmadı ona dair, hayatla fazlasıyla meşguldüm ve her şeyden de önemlisi o gözümde çocuktu.

Yıllar geçtikçe ve eskisine nazaran daha büyük bir şevkle arkadaşlığımızı ilerlettikçe, yakınlaştık birbirimize. Yakınlığımız, diz dize izlenen filmler ve kaçamak dokunuşlara dönüştü. Bu dokunuşların, bizim o kadar ay/yıl ardından ilk kez yalnız kalıyor olmamızla ilgisi var mı, onu da  bilmiyorum.

Bir gece, ondan kesinlikle beklemeyeceğim bir hamle yaptı Koray ve elimi tuttu…

Kendimi biliyorum, ilişkilerimde her zaman için ‘itici güç’ oldum. İlişki günlüğüme baktığımda görüyorum ki, hayatımda hep bir şekilde edilgen erkekleri seçmişim ve onlar da benim iteklememle harekete geçmişler. Bundan hoşnutum aslında. Bir şeyleri kontrol ediyor olmak eğlenceliyken, ilişkinin iplerini bu şekilde elde tutmak da bence oldukça zevkli…

Ama Koray için böyle bir ‘itici güç’ kullanmamıştım ve birden elimi tutması beni şaşırtmıştı. Kendimi uzun zamanların ardından ilk kez liseli gibi hissettiğimi hatırlıyorum…

Sanki, çocukluğum boyunca aşık olduğum ve ancak lisede ondan hoşlandığımı söylediğim o çocuk geçmişimden çıkıp gelmiş, bana ilk elimi tuttuğu günü yeniden yaşatıyordu.

Ve biz yine etrafımızda arkadaşlarımız varken sinsi sinsi sıranın altından el tutuşuyor, birbirimize şapşalca gülümsüyor ve biraz da utanıyorduk…

Öyle bir histi…

Elleriyse sıcak ve tatlı.

Elimi çekip-çekmeme telaşı yaşamadım, ben de tuttum elini. Bırakmak istemez gibi.

Biliyordum ki onunla hiçbir şey olmayacaktı, hiçbir zaman O’nun dokunduğu gibi dokun(a)mayacaktı bana. Hiçbir zaman saçlarımda özlemle gezinmeyecekti elleri ve ben hiçbir zaman bedenime sarmayacaktım o bedeni.

Yine de uzunca bir süre bırakmadım elini…

Güzeldi…

Ankara layığını buldu yine karagözlüm, buz gibi bakıyor pencereler çatlamaları yakındır. Çatılar isli çirkinliklerinin üstüne bir yıllık katran daha çalacaklar. Tamam söz verdiğim gibi yine ne kadar çok üşüdüğümü anlatmayacağım, aşk olsun seni mi kıracağım. Sadece biraz ellerimden bahsedeceğim.

Gelirsen eğer onları ilk senin ısıtmana izin vereceğim. Ayaklarımı bana bırak ben hallederim. Bak dokunursan gücenirim. Soğuk ayaklı bir kadını kimse sevmez. Hem soğuk, hem kocaman ayaklı bir kadını daha bir hiç kimse sevmez. Hem soğuk, hem kocaman, hemde ne ayak bir kadının durumunu tahmin bile edemiyorum. Kadın olmanın zorlukları say say bitmez, namı diğer tunalı hilmim.

Doktor Umuz Bey, önündeki sürahiden bardağa bir miktar su doldurduktan sonra masaya koydu ve “Dikkatlice bakın, bardağın neresini görüyorsunuz?” dedi.

Dikkatlice baktım. İtiraf etmeliyim, suyun renginin olmaması ilk bakışta biraz kafa karışıklığına neden oluyor. Kokla deseydi de aynı gerilimi yaşardım çünkü su kokmaz. Bir de mesela Hidrojen çok delikanlı bir elementtir. Sırf su olsun diye her zaman kendinden 2 verir de 1 veren Oksijene gıkını çıkarmaz. O değil de 2′nin 1 olduğu her yerde kutsal bir şey vardır. Bu mühim. Ama mevzu bu değil.

Babaannem çok sert mizaçlı bir kadındı ve meşhur klişenin aksine içinde pamuk gibi bir kalp filan da yoktu. Yüzündeki çizgiler sanki doğduğundan beri oradaymış gibi görünürdü. Ona bakan bir bilim adamı, Kızılderililerin aslen Karadenizli olduğunun ateşli savunucularından biri olabilirdi, hem de içinden. Bel kemiğinde, dedemin onu bırakıp eşkıyalığa heves ettiği 10 sene boyunca taşıdığı 14’lünün izi vardı. Belki de o silah onu böyle kötüleştirdi, bilemiyorum. Her neyse işte. Bir gün bahçede maaile oturuyoruz. Babaannemin yetiştirdiği süt mısırlar kocaman bir tencerede kaynıyor, büyükler muhabbet ediyor, biz kardeşler kuzenler sağa sola koşup duruyoruz filan. Çocukların vazifesi budur, büyükler muhabbet ederken salak salak koşarlar. Vazifemizi en iyi biçimde ifa ediyoruz yani. Sonra mısırlar pişti, hepimiz aldık birer tane yiyoruz. Sonra babaannem yüzünü ekşitip elini ağzına götürdü ve az ısırılmış bir arı çıkardı. Sonra öldü. İnsanın bir şeye karşı alerjisi olup olmadığını öğrenmesinin bedelinin canı olması enteresan. Kaldı ki bunu öğrendiğinde yaşının 80 olması da ayrıca enteresan. Ölüm, kendini gerçekleştirmek için bazen ciddi bahane sıkıntısı çekiyor. İşte biz o zaman, ölü babaannemin arı sokmasına karşı alerjisi olduğu bilgisini nereye koyacağımızı bilemedik. Dikkatlice baktım, babam daha çok bilemedi.

1 naaşla 2 naaş arasında matematiksel olarak ifade edilemeyecek farklar vardır. Toplu ölümler şehadet hissi verir. Kapınızın önündeki bir tabut, çoğu zaman sadece bir ölüye yardım ve yataklık ederken, 2 tabut adeta bir kahramanlık hikâyesinin beşiği gibi görünür. Ağbimin eşiyle oğlu şehit düşmüş gibi hissetmiştim bu yüzden. Oysa sadece pazardan dönüyorlardı. Domateslere karşı verdikleri onurlu mücadeleyi kaybettiler demeyi tercih ederim. Kaza yerinde, ezilmiş sebzeleri gördüğümde biraz rahatlamıştım. Biz yenilmiştik ama karşı tarafın da kaybı büyüktü. Genç ölümleri insanda ilk olarak, acıdan ziyade şaşkınlığa ve dolayısıyla saçmalamaya sebep olur. 24 yaşıma geldiğimde yengem gibi ölebilirim sandım. 3 buçuk yaşında ölmeyi öğrenen yeğenimi ise hiç anlayamadım. Dikkatlice baktım, ağbim daha çok anlayamadı.

Halam öldüğünde kızına dikkatlice baktım. Amcam öldüğünde oğluna dikkatlice baktım. Depremin ertesi günü dünyaya dikkatlice baktım. Sevgilimi terk ederken yüzüne dikkatlice baktım. Ağbim komaya girdiğinde herkese dikkatlice baktım. Babam ölürken bana dikkatlice baktılar… Her zaman dikkatlice bakacak bir şeyler oldu. Peki ne gördün, derseniz, bunu anlatabilmem zor. Ama dikkatlice bakmanın ne demek olduğunu biliyorum. Bu yüzden insanlar gözlerini üstüme sapladıklarında ters giden bir şeyler olduğunu düşünüyorum.

Doktor sorusunu yineledi. Bardağın neresini görüyormuşum. Eğer hâlâ bir bardak varsa, dolu ya da boş olması kimin umurunda.

“Kendisini” dedim.

Suyu içtim.

* Vasıfsız bir kadının iki seçeneği vardır: Evlilik ya da fahişelik. Aslında ikisi de aynı kapıya çıkar.

Türkçe’ye ‘Bir Kadının Seks Günlüğü’ olarak çevrilen, aşkı ve yaşamın kaynağını başka bir bedenle bütünleşmekte -yasak ve uygunsuz olanda- arayan bir kadının öyküsü  Diary of a Nymphomaniac / Diario De Una Ninfómana…

Valérie Tasso’nun, 2003 yılında yayınladığı “Insatiable: The Sexual Adventures of a French Girl in Spain” (Doyumsuzluk: Fransız bir kızın İspanya’daki seks maceraları) isimli kitabından uyarlandı. Film, yazarın 16 yaşında bekaretini kaybetmesiyle birlikte başlayan arayışının öyküsü aslında…

Birçok kişi tarafından eleştiri yağmuruna tutulan ve hatta afişi de büyük olay yaratan film, ‘softporn’ olarak izlenilebileceği belirtilerek ‘vasat’ bulundu. Eleştirmenler tarafından ise kötü yönetilmiş olmasıyla yaftalandı.

Hatta Tasso da konuyla ilgili olarak yaptığı açıklamalardan birinde, yönetmen Christian Molina‘nın filmi iyi yönetebilmek için fazla genç olduğunu düşündüğünü, karakterlerin ise cazibe ve derinlikten yoksun olduklarını söylemiş.

Açıkçası Tasso’nun bu görüşüne katılıyorum.

Kitaptan uyarlanan çoğu filmin düştüğü çukura düşen bu film de kitapla uzaktan/yakından alakası olmayan bir konumda bırakılmış. İzleyici çekmek için fazlalaştırılan ve biraz da basitleştirilen seks sahneleri arasında, asıl öykümüz sıkışıp kalmış…

Çünkü Valérie aslında iletişim için dokunmayı ve dokunulmayı tercih eden, sevgisini de yine bu şekilde gösterebileceğine inanan bir kadın…

Ve özgür…

İnsanların, özellikle de kadınların içinde bulunduğu ‘ahlak ikiyüzlüğü’nden kendini sıyıran ve bunu da ‘özgürlük’ olarak tanımlayarak dilediğini/yaşadıklarını yazan bu kadın, seks aracılığıyla kendini nasıl bulduğunu anlatıyor, işin özünde. Hepsi o..

Ve her şeyden önemlisi, aradığı erkeği/erkekleri,

“Benimle aynı durumdakileri kendime çekmek gibi özel bir becerim olduğunu fark etmiştim. Bir cadıydım ve şehrin her köşesinde büyüleyici Merlin’ler, kıvılcım saçan insanlar arasında derilerinin altındaki damarlarında her zaman seksi bir şeyler akan aşıklar aramaya başladım…

Nabızlarının atışını hissedebileceğim erkekler…

Bir dolmakalemin kâğıt üzerinde çıkardığı sesi duyabilecek, beyaz bir sayfanın üzerindeki mürekkep lekesinin büyüklüğüyle heyecanlanabilecek insanoğulları.

Benim gibi, havayı oluşturan partikülleri görebilen ve birbirinden farklı renklerini seçebilen beyefendiler. Sabahın dördünde,bir diskoteğin kilidi bozulmuş tuvaletinin kokusu yüzünden insanoğlunun kırılganlığını hatırlayabilen birileri..

Yaşadığımı hissetmemi sağlayan insanlar.”

diyerek açıkça ifade eden bir kadının, yalnızca ‘her istediğiyle yatan ve sonunda da zevk için fahişe olan’ bir kadın konumuna getirilmesi ise bence filmi öldürmüş..

Film izlenilmeye değer mi, hoşça vakit geçirmek istiyorsanız evet..

—————————————–

Kitap tanıtım yazısı…

Bir Kadının Seks Günlüğü iyi bir aileden gelme, işletme mezunu, başından geçen cinsel ilişkiler dolayısıyla yaşadığı önemli dönüşümü anlatan Fransız bir kadının gerçek yaşam öyküsü. Mezarlıkta mezar kazıcılar ile, Coca-Cola şişesine aşırı tutkun bir Arap ile, ahlaksız bir polis ile, aklınıza gelmeyecek yerlerde herhangi bir yabancı ile…

Bu kadın, bir insanın sahip olabileceği en üst düzey özgürlüğü kullanarak her türlü deneyimi yaşıyor. O kadar büyük bir özgürlük ki, ne kendinize yakıştırırsınız, ne gerekli görürsünüz. Kendine has ilişki tarzı onu, psikolojik baskısına maruz kalacağı komplocu bir adam ile sorgusuz sualsiz bir maceraya itiyor. Sonrasında hem bu acıya katlanabilmek için, hem de sınırını göremediği merakını tatmin etmek için yüksek sınıfa hizmet veren bir randevu evinde hayat kadınlığı yapmaya başlıyor.

Orada erkeklerin zayıflığını, savunmasızlığını görüyor: Şöhretli adamlar, işadamları, siyasetçiler… Tüm bu erkekler onun kendisini ifade etmek için bildiği iki dile olan hevesini korumasını sağlayacaklar: Vücut dili ve yazı dili.

Herkese hitap eden bir kitap. Samimi, lafını sakınmayan, cinselliğin o bilinen yoldan konuşulmadığı, sevginin cehennemin dibinde bile bulunabileceğini gösteren bir kitap.

Kadın, elindeki şarap kadehini usulca bıraktı mumların arasına; “…çünkü seni gerçekten seviyorum.”

“Aslında bunu ben de düşündüm biliyor musun? Kokunu tattığım andan beri istiyorum ‘seni’ yazmayı. Neler hissettirdiğini. Hayatıma girdiğin andan itibaren nasıl bir bayram havasına büründüğümü..

Aşkı, tutkuyu.. Ve belki de bir doz sevişmelerimizi.. Ama yapamıyorum!  Her oturduğumda o tozlu masanın başına, aklıma geliyor yüzün; bunu bilmelisin. Yine de yazamıyorum. Gülümsemekten alıkoyabilsem kendimi, yazacağım belki de…”

Adam, kadının hafifçe aralanmış dudaklarına dokundu dudaklarıyla. “Hmmm” diye mırıldandı; “Bunu anladığımı hiç sanmıyorum.”

“Basit aslında…”

“Yıllardır karaladığım her kelimenin, aslında sevdiğimi sandığım adamları anlattığını fark ettim. Yazılarım, onların yaşattığı acılar ve hayal kırıklıklarıyla dolu. Onları yazıyorum; çünkü bunu yapabiliyor olmak bana iyi geliyor. Kendi puslu dünyama çekip, herhangi bir role bürüyüp acı verebiliyorum onlara. Ya da yaşadıklarımla, bana yaşattıklarını hatırlatarak boğabiliyorum hayallerini…”

“..Ama söz konusu sen olunca değişiyor işler.  Mutluyum.. Ve ben mutluluğu anlatamıyorum..”

Sanırım, bugüne kadar benim için de doğruydu bu.. Çektiğim acıları, ‘yokluğu‘, yalnız kalmışlığı anlatabildim hep. Belki çok kişiye değil ama, gözyaşlarıyla ıslandığında yüzüm, benim için değerli olanlara..

Ama bu günlerde öyle bir hâl içerisine girdi ki ruhum, bir şeyi anlatmayı bırak; hissedemiyorum bile…

Uyuyorum, uyanıyorum ve günü geçiriyorum. Hiçbir şeyi düşünmeden ve düşünmeyi de istemeden..

Uzun zaman önce bırakmıştım oysa bu puslu renge bürünmeyi.. Şimdi ise silkinemiyorum, değiştiremiyorum ve sanki asla hiçbir şey aynı olmayacakmış gibi geliyor..

İşin kötüsü, ‘gibisi’ni bir kenara bırakırsak; ol(a)mayacağını içten içe zaten biliyorum..

Bu yüzden de susmaktan başka bir şey yapamıyorum.

Aptallığını görüyorsun geçmiş perdesini aralayınca; bencilliğini ve hatta kaybolmuşluğunu soluyorsun. Peşisıra çalan damar şarkılar eşliğinde bakıyorsun eskiye. Yitirdiğin dostların, yitirdiğin aşkların geliyor aklına…

Yavaş yavaş yatağa siniyor adın. Birkaç eski fotoğraf eşliğinde akıyor gözyaşların…

Duvarlarına resimler yapılmış odaların loş ışıkları altında yapılan sohbetler doluyor sonra zihnine. Fark ediyorsun ki hep ‘çoğul’ oluyor hatıralar; bir zamanlar paylaşmış olmanın, paylaşabilmiş olmanın hazzıyla anıyorsun geçmişi. Hiç beklenmedik bir anda, eski zamanlara ait saatlerde özlüyorsun onları; hayatında tatlı-ekşi tatlar bırakanları. Sarılıyorsun kaleme, sarılıyorsun kağıda. Birbiri ardına sıralıyorsun harfleri; her bir kelimen hasret, her bir cümlen özür kokuyor…

***

“Biliyorum; asla aklına gelmezdi günün birinde yeniden benden haber alacağın. Biliyorum ki suçluyum; biliyorsun ki suçlusun. Biliyoruz ki hatalar yaptık birbirimiz ardından. Biliyoruz ki hiçbir büyü değiştiremez olanları. Olsun.

Tüketilmiş bir dostluğun ardından birkaç kelam etmeye hakkımız var; biliyorsun.

Tüketmek.

Adınla uyandığım yüzlerce günde ne de çok kullandık bu kelimeyi. İnsanların ne kadar bencil olduklarından, ne kadar da aptal olduklarından dem vurup, hayatı tüketişlerine kızdık…

Ama biz de tükettik; bizi, dostluğumuzu, sevgimizi.

Seninle ‘tükenen’lerden oluşumuza acıyorum. Yitirilemeyecek kadar değerli olan bir şeyi bu kadar çabuk yok ettiğimiz için, o zamanki halimizi silkeleyip savurmak istiyorum. Bazen sana, çoğunlukla da kendime kızıyorum.. Ne yazık ki yaptığımız hiçbir şeyi geri alamıyorum.

Komik ama, bu gibi anlarda, aklıma dur durak bilmeden savurduğun küfürler geliyor. Biliyor musun, onlara bile gülümseyebiliyorum.

Sana defalarca ‘küfür etmemen’ gerektiği konusunda yaptığım uyarıları düşünüyorum; ağzını doldura doldura ettiğin çoğu küfrün aslında ne kadar yerli yerine oturduğunu görüyorum.

Beni biliyorsun; hiç olmadık bir anda aklıma geliverir her şey.Tıpkı şimdi olduğu gibi.

‘Susmak’ konusunda başarılı olduğumu asla iddia etmedim.

O yüzden… O kadar bakmışken anılara ve düşlemişken geçmişi… Kahve & sigara moduna da almışken ibreyi; seni es geçemedim…

Beni biliyorsun; hatalar yapan ve bunları da asırlardan sonra fark eden biriyim. Yine öyle… ‘Geç’ fark ettiğim her şey için beni affet; ben bizi çoktan ettim…

Beni biliyorsun… Daima seni seviyorum.”

Haydarpaşa Tren Garı‘ndan adımımı ilk kez İstanbul’a atmadan önce, Afyon’dan kuzeye doğru uzanan zorlu bir yolculuk geçirmiş, bir hayli de yorulmuştum. O sıralarda hayatın benim için anlamı, daha güzel kıyafetler giymek, bol bol resim yapmak ve arkadaşlarımla oynamaktı. Tren yolculuğu da ilginç gelmişti bu yüzden.

Trene girer girmez ikiletmeden yerime oturmuş, gece boyunca da varış noktamızda neler yapacağımı düşünmüştüm…

Annem, “İstanbul’a gidiyoruz” dediğinde, aklıma ilk olarak alacağımız güzel güzel elbiseler ve vapurlar gelmişti. Gece boyunca yeni elbiselerimin hayalini kurmuştum…

Elbet ya, güzel bir çocuk olarak bambaşka bir şehirden alınan güzel şeylere ihtiyacım vardı; ayrıca vapurdan martılara simit atan insanları da hep kıskanmıştım. Ben de paylaşacaktım simidimi; ama çoğunu ben yiyecektim, kesin acıkırdım.

Heyecanlıydım; hem de çok. Kurduğum güzel düşler yüzünden saatlerce uyuyamadım.

Aslında İstanbul’a gidişimizin nedeni bir hayli acıklıydı. Karşı komşumuz Nuray teyze çok  hastaydı; bana tam olarak söylememişlerdi ama durumun ciddiyetini anlamıştım. Çocuk aklımla onun için çok üzüldüğümü hatırlıyorum; İstanbul’a gidiyor oluşumuza sevinmeme rağmen, o tatlı düşler içinde yer alan kara lekeyi bir türlü çıkaramamıştım.

Biz annemle hastanenin loş koridorunda onu beklerken ortamı saran havayı da unutamam. Annem suskundu, Nuray teyzenin yanımıza sonradan katılan akrabası suskundu; öleceğini sanmıştım…

Yine de… Hastaneye gidip gelirken bindiğimiz vapur, Galata Köprüsü’nde yediğimiz balık-ekmek, martılara simit atmak çok, çok güzeldi..

İstanbul’un anlamı oldu sonra bu üçlü.. Vapur, balık-ekmek ve martılar..

“Kiliseye her Pazar gitmiyor oluşum mu buradaki asıl sorunumuz, yoksa seccadeye değmeyen başım mı?! Ya da sen bir seçenek sun;  eminim oralarda yapmamı dilediğin bir tapınma yolu vardır.. Ama ben  hiçbirini yapmıyorum ve tüm yapmayanlar gibi de cezalandırılmalıyım değil mi?! Tebrikler, iyi iş çıkardın..”

Bu garip sözleriyle dışa yansıyan isyanının gereksiz olduğunu biliyordu.. Bomboş odada kendi kendine gülen, ağlayan ve konuşan bir deliden başka bir şey değildi o an gözlerinde…

“Ah lütfen, sen de ben de iyi biliyoruz ki ‘Sana’ inandığını söyleyerek mabetlerini dolduranların çoğu karanlık odalarda işliyor günahlarını. Ve hiçbiri bana yaşattıklarını almıyor”

Ellerini, son nefesinde yapması gereken tek hareket buymuş gibi ağır ağır yükseltip, derin bir nefes çekerek “Lanetledin beni değil mi?!” diye fısıldadı odanın tavanına doğru…

***

13 gündür yataktan çıkmamıştı. Halini merak eden ve ona en sevdiği eriştelerden getiren arkadaşı Zuhal haricinde de kimseyi görmemişti. Zaten bir hayli sıkıntılı geçen ziyareti boyunca da Zuhal’le neredeyse hiç konuşmamıştı..

Ümitsizce 15 dakika boyunca çalan zilin sesine daha fazla tahammül edemediği için kalkıp kapıyı açmış, zilin kablosunu en kısa zamanda koparmayı aklına not düşerek yatağına, o çok sevdiği yorganının altındaki depresyonuna dönmüştü..

Zuhal peşinden odaya girip, “Nil, her şey zamanla düzelecek” ile biten milyonlarca teselli sözü söylemişti. Ne saçmalık.  Ve en az 45 lanet olasıca dakika boyunca tekrarlamıştı bu sözlerini…

“Hayat devam ediyor canım, biliyorsun.”

“Ah, lütfen ağlama biz her zaman buradayız.”

“Söz veriyorum geçecek.” “Lütfen..”

“Zamanla düzelecek bebeğim, ne olur yapma.”

Sonunda Nil dayanamayıp komidinin üzerinde duran vazoyu elinin tersiyle iterek parçalayınca bir es vermişti Zuhal. Bir iki teselli sözü daha savurmayı denemiş; ancak atağından herhangi bir sonuç alamayacağından emin olduktan sonra ‘lütfen’ ikna olup susmuştu.

Bir süre yatağın içine iyiden iyiye gömülmüş arkadaşını yaşlı gözlerle izleyip, kendini adeta zorla ayağa kaldırarak odanın içerisine savrulmuş milyonlarca sümüklü-gözyaşlı mendili toplamıştı. Evin yalanabilecek kadar olduğundan emin olana kadar temizlik yaptıktan sonra da ‘Hoşça kal’ bile demeden çekip gitmişti…

Nil, biliyordu aslında Zuhal’in ona kızmadığını. O, tüm iyi arkadaşlar gibi elinden geldiğince intihara meyilli bir maske taşıyan arkadaşının yanında olmaya çabalıyor, ama ürkütüp kaçırmamak için de fazla üstüne gitmiyordu..  Onun bile –ki çok da zeki sayılacak bir hatun değildi– Nil’in ‘daha fazlası’ için henüz hazır olmadığını anlayacak kadar aklı çalışıyordu…

O’nu bu kanlı kabustan kurtarabilecek tek bir kişi vardı.

Yoğun çalışma temposu içinde, kendime ‘yeni şeyler’ için vakit ayırmak istediğim zamanlarda ben de bunları okuyorum işte:

“Aniden ortaya çıkıp saldırmaya başladılar. !! Burada ciddi bir korku hakim. Herkes bulabildiği binalara girmiş, korku içinde beklemekte. Ne olduklarını şuan bilmiyoruz . Tek bildiğimiz saldırıya uğrayan insanların yaklaşık olarak beş, altı dakika sonra kalktıkları ve salyalar akıtarak koşmaya başlamaları. Lanet olası durum sadece bundan ibaret !!! ”

Okumak için bir tık..

Süper kahramanlarla ilgili türkiye’de yeterli kaynak olmamasından yıllar yılı yakınan biri olarak, sevgili Hakan Kalkan’ın KahramanlarSinemada isimli internet sitesini büyük beğeniyle takip ediyorum.. Takipçilerinin de desteğiyle günden güne büyüyen sitede hayatımızı daha çekilir hale getiren süper kahramanlara dair detaylı bilgi bulmak mevcut..

Özellikle süper kahraman filmleriyle ilgili yapılan eleştiriler, konuyla yakından ilgilenmek isteyen herkesi çekecektir..

Okumak için bir tık..

Married With Children’dan hatırlayacağımız Christina Applegate’in çabuk final yapan dizisi Samantha Who?’yu bilenler varsa, bu hatun kişiyi çok daha iyi anlayacaktır eminim..

A’dan Z’ye her şeyi öğrenmeye çalışan, gerçekten de ‘bir doz minik güzel şey’ olacak kadar tatlı Sezen Türker’in kendi gibi eğlenceli ve bir o kadar da eğitici blogu..  Sezen gezip gördüğü yerleri, aşkları, okuduğu kitapları ve yeni öğrendiği her şeyi yazarken bize de onu yüzümüzde gülücüklerle takip etmek düşüyor..

Tam bir çıtır avukat :) Okumak için bir tık.. 

Ortak bir geçmişi paylaşmasanız bile benzer bir zihni paylaştığınızı düşündüğünüz, hatta yaşanmışlıklarınızda birçok ortak pğayda bulduğunuz kişiler vardır ya.. İşte bu Morkedipatisi denen hatun da öyle benim için..

Bir zamanlar düşündüklerimi şimdi söyleyen, söylediklerini “Keşke ben söyleseydim” dediğim kişi..

Takip için bir tık! 

* Tanıştığımız günden bu yana beni sevgisiyle saran; gerektiğinde kardeşim, gerektiğinde kötü gün dostum olan canımın içi Yeliz’e..

…

Gerçi filmin çekildiği haberini alır almaz, içimdeki karamsar hatun, “Kesin bunun da içine ederler, heveslenme” diye haykırmadı değil. Kitap uyarlamalarının birçoğundan nefret ettiğimi gizliyor değilim. Bu harikulade anime için de aynı şeyin olacağını hissettim sanki…

Nitekim öyle de oldu.

Fragmanlarında en heyecanlı gibi gözüken sahneleri allayıp pullayarak bize sunan sevgili yönetmenimiz M. Night Shyamalan, ne yazık ki filmin genelinde o başarıyı (!) yakalayamamış. Zaten Shyamalan’ın genel olarak filmlerine yansıyan sıkıcı ve bol ‘es’li diyaloglarının ana karakterimiz Aang’e uymasını beklemiyordum. Ama unutulmaz şapşallığı ile gönülleri fetheden bir karakterin ciddi ciddi ve saçma sapan konuştuğunu görünce, açıkası bi’ durup düşündüm; “Neredeyim ben” diye… Filme verdiğim paraya acımaya başladım.

Gelelim detaylara…

Sizi bilmem ama, Avatar: The Last Airbender‘ın film versiyonu için benim büyük umutlarım vardı. Yazının başında da belirttiğim gibi, serinin filminin büyük bir başarı yakalayacağını düşünmüş, iyi bir ekiple birlikte gerçekten güzel çekilmesi halinde muhteşem bir yapım olacağına inanmıştım.

Ancak filmin ilk dakikalarından itibaren gördüm ki, bunların hiçbiri bu filmde olmayacaktı. Fragmanlarda “Acaba mı” dedirten film, sinema salonunda kendini sevdiremedi, hatta içimi sıktı. Shyamalan’dan iyice nefret ettirdi.

Yine de hakkını yemeyim; kabul ediyorum ki Appa‘nın güzel kafası da tam kıvamındaydı. Ama o kadar! Eh, onu da bilmem kaç milyon dolarlık bütçeyle ben de yapardım, izninizle…

Karakterlerin yaptıkları birbirinden uzun ve içi boş konuşmalarla yine gereğinden uzun süren bükme hareketleri beni bir hayli baydı.

Yaratıcı ekibin, animede yer alan bükme hareketlerine bir göz atmasını dilerdim. Su bükme hareketlerinin, parşömenlerde yer verilen hareketlerle hiçbir alakası yoktu, kollarını döndüren ve dans eder misali sallayan insanlar vardı. O kadar.

Hikayeyi de sevmedim.

Büyük bir özenle işlenen ve her yeni bölümünde heyecan uyandıran hikayenin koskaca 1 sezonunun tek bir filme sığdırılamayacak kadar güzel olduğunu biliyordum; bu yüzden de filmin olay örgüsü içinde bir takım saçmalıklar olacağını da kabullenmiştim. Ama filmde yer alan olayların bu kadar hızlı ve kopuk biçimde birbirine tutturulmaya çalışılması, üzerinde düşünülmemiş olduğunu düşündürttü bana.

Çizgi dizide büyük bir özenle seçilen kelimeler yoktu. Detaylar konusunda büyük bir beceriksizlik söz konusuydu.  Misal, Kyoshi Ada(!)sı mucizevi bir şekilde Kyoshi Savaşçıları’ndan bihaber bir kara parçasına dönüşmüş, üstelik de 4 tarafı denizlerle çevrili olmaktan vazgeçmişti. Spirit World? Ah, Avatar Roku’nun ejderhası ne zamandan beri alelade bir ejderhaya dönüştü kuzum?

Ayrıca o karakterler neydi öyle?!

Aang: Animenin ilk bölümünde hayranlık ve sevgiyle izlediğimiz Katara’nın sinirli hareketleri sonucu buz kütlesinden kurtulan ve bizi suratıyla kendine hayran bırakan Aang, burda bi’ hayli sönük bir karaktere bürünmüş.

(Aang demişken; bi’ de şu var: Angk ne abi? Yıllar yılı “eng” olarak telafuz edilen şey nasıl oldu da “angk”a dönüştü anlayamadım, irite etti beni. Hem de çok.)

Aang’in Avatar olduğunu öğrenmesiyle başlayan süreci de sevgili Shyamalan, (afedersiniz) bok gibi işlemiş. 16 yaşında öğrenmesi gereken aslî görevini, Ateş Ulusu ile olan durum nedeniyle 12 yaşında öğrenen Aang, tüm tapınak halkı önünde diz çökünce kaçmışmış… Vay anasını. Tebrik ediyorum gerçekten de..

Filmin sonuna “Written, directed and produced by M. Night Shyamalan” yazabilecek kadar harika bir iş (!)

Katara: 3D olduğu iddia edilen perdeye doğru uçup, kızı sarsmak geldi içimden. (Ki başındaki birkaç dandik kısım dışında, filmin 3D bir yanını göremedim; gözlüksüz izleseydik daha iyiydi.) Ayrıca ben Katara’nın o kadar da beceriksiz bir su bükücü olduğunu hiç hatırlamıyorum. Kuzey Su Kabilesi’nde Katara’mızın yaşadıkları, Güney ve Kuzey kabilelerinin farklılıkları, Aang’in pek saygıdeğer hocasının Katara’yı reddedişi.. Yoktu hiçbiri, yoktu. Saçmalıklara ayrılacak dakikalar, bu gibi önemli detaylarla bezenebilirdi.

Sokka: Twilight ile gönülleri feth eden Jackson Rathbone orada kalsaydı keşke. Keşke hiç bu ‘dizi’ye bulaşmasaydı. Keşke saçını hiç o şekle sokmasaydı. Keşke Shyamalan bu filmi hiç çekmeseydi…

Prens Zuko: Bu adam için gerçekten söyleyebileceğim hiçbir şey yok. Bi’ filme, bi’ çizgi diziye bakın. Kelimelerim kifayetsiz.

Uncle Iroh: Ben görmeyeli Iroh gençleşmiş, güzelleşmiş, pek bi zayıflamış. Ama kilolar giderken o her zaman için beni şaşırtan dinginliği ve bilgeliği de uçmuş. Tebrikler Shyamalan.

………………………………….

Tamam, sırf söz verdiğim için karaladım bir şeyler ama..
Daha fazla dayanmayacağım.. Zaten internette dolanan her eleştiride benzer şeyleri bulmak mümkün. Söylenebilecek başka bi’şey yok çünkü.

Kısacası,

Avatar: The Last Airbender’ı sevdiyseniz; bu filmi izlemeyin. Son Hava Bükücü değil, Son Hayal Kırıklığı oldu benim için.

Eski şarkıları özlüyorum mesela. Ben doğmadan yıllar önce bestelenmiş, söylenmiş ve hatta çoktan unutulmuş o şarkıları… ‘Eskiler gibi değil şimdiki şarkılar’ diyorum, sanki zamanım o eskiler arasında geçmiş gibi, sanki bu nesli anlayamıyormuşum gibi…

Fast food kültürünün olmadığı zamanları özlüyorum. Çorbasından tatlısına kadar uzanıp giden sofraları, ailece yenen yemekleri, her akşam yapılan masa başı sohbetlerini. Bir an önce bitsin diye bakmak istemiyorum artık yemeğe; yavaş yavaş, tadını alarak yiyebilmeyi özlüyorum.

Eski filmleri özlüyorum. Kısıtlı imkânlarla, zor koşullar altında çekilen ama hiçbir zaman unutulamayacak anılara ev sahipliği yapan o filmleri. Sinemaya gitmenin büyük bir ödül olduğu o siyah-beyaz zamanları, film akarken ekrana yansıyan hataları…

Uyku öncesi anlatılan masalları özlüyorum; daima mutlu sonla biteceğinden emin olduklarımı. Rüyalara düşmeden önce kulaklarda kalan anne sesinden, nefesinden yansıyan uzun saçlı prensesleri özlüyorum; hiç umulmadık bir anda ortaya çıkan beyaz atlı şövalyeleri…

90′lı yılların başında da şimdilerde olduğu gibi aktifti okul aile birlikleri. Bizim okulun aile birliği ve sınıf anneleri de kimsenin eline kolay kolay su dökemeyeceği insanlardı. Ben bir memur çocuğu olarak, Adana’nın zengin ailelerinin çocuklarının okuduğu en iyi okula şans eseri girmiştim. Yine şans eseri en iyi sınıfına düşmüştüm.
Öğretmenimiz Kamuran Taner, gerçekten nadide bir kadındı. İyi niyetli, sevimli ve öğrencilerini seven… Şayet o hayatımızdan, okulumuzdan çıkıp gitmeseydi bambaşka bir insan olabilirdim; bütün sınıf farklı farklı insanlar olabilirdi. Ama gitti. ‘Para’ sevgisi, öğrenci sevgisinden ağır bastı. 1. sınıfımızı tamamladığımız yıl özel bir okula transfer oldu. Kendince haklı olduğu kesin, yine de ‘ben olsam gitmezdim’ diye düşünmeden edemiyorum…
Kamuran Temel’in gidişi ardından, Mualla Semiz adında bir öğretmen getirdiler başımıza. Ama ne öğretmen… Okula girişi ve okuldan çıkışı arasındaki farkı görseniz, bir insanı velilerin nasıl değiştirdiğini rahatlıkla anlayabilirsiniz.
Mualla Hanım – ki kendisine genelde sınıfta ‘semizotu’ diye seslenirlerdi – garip bir insandı. Pek bir şey bildiğini, öğrencilerine de çok bir şey kazandırdığını hiç sanmıyorum. Ben kazanmadım; ondan minnetle bahseden kimseyi de tanımıyorum. Ama sınıfımızın üstün başarısı, onu da bir şekilde yukarılara taşıdı…
Onu hiç sevmedim, hala da sevmiyorum. Mualla Hanım da beni sevmezdi; bir Öğretmenler Günü’nde, sınıf annelerinin hediye etkinliğine katılmadığım için bırakmıştı beni sevmeyi…
Ben, annemin saatlerini harcayıp, emek verip yaptığı bir fuları hediye etmek istemiştim ona; o, ona hediye edilen altın bilezik için kimlerin para vermediğine bakmıştı. Verenler için hafta sonlarında ders vermiş, benim gibileri ise ilkokul hayatımız boyunca dışlamıştı…

Kısacası, kolay değil öyle ‘öğretmen’ olabilmek… Kolay değil, küçük çocukların hayatlarını değiştirebilmek…
Öğretmenler Günü…
Hak edeninki kutlu olsun…

***

Ne zamandı tam olarak hatırlamıyorum. 5 ya da 6 yaşında olmalıyım. Bir gün evde yalnız kaldığım sırada kitaplığın üstündeki akvaryuma uzanmak istedim. Elimi rafa uzatmamla birlikte akvaryum yere düştü; tabi ben de.
Elimi kesmişim. Hiç o kadar çok kan görmemiştim. O an, çocuk aklımla öleceğimi sanmıştım. Çığlıklarımı duyan annem koşarak eve girdi, beni kucakladı. O sırada aldığım kokuydu bu sabah o kucakta uyandığımda duyduğum…
Gözlerimi kapadım, kokunun beni esir almasına; günden güne, anıdan anıya geçirmesine izin verdim. Hep bir çocuğun işlediği kabahat ardından geliyordu anılar.

***

Ne yapmış olursam olayım ya da ne kadar zor anlar yaşatmış olursam olayım ona, sonunda daima beni kucakladığını, kokusuyla sardığını hatırladım birden.
En çok değer verdiği eşyasını kırdığımda, yeni aldığı elbisemi mahvettiğimde, kendimi yaraladığımda, tartışmalara neden olduğumda, hayal kırıklıklarımda buldum onu.
Yanımda olduğu için şükrettim o an. Bir Anneler Günü’ne daha onunla uyanabilmek uğruna neler feda edebileceğimi düşündüm… Bir gün değil, her gün hatırlamamız gerektiğini söylediğimi hatırlayıp utandım sonra…
Birden bire fark ettim bu günün aslında ne anlama geldiğini. Ve o yokluğun üzerimde yaratabileceği özlemi…Başlamasına neden olan ‘yokluğu’ hayatıma getirecek olan olaydan ne derece korktuğumu…

Kutlu olsun anne olanların günü…
Kokuları bizi yalnız bırakmasın…