Z pewnością każdy z czytelników Tourdelans (pewnie nie tylko) kojarzy filcowe Muffinki (pisaliśmy o tym „Muffinkowym boomie”). Szefowa Muffinek, Justyna Cyganik, postanowiła iść dalej i założyła nową markę MINT IT. Pomysł na biznes został zapoczątkowany pracą dyplomową, która została dumnie obroniona w krakowskiej SAPU.

Metaliczna baskinka by MINT IT

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

Legginsy, skórzane akcenty

Projekty idealnie wstrzeliły się w rozchwytywane trendy sezonu. Co przede wszystkim przyciąga oko?

• Niesamowite, dopinane kołnierze, które nadadzą charakteru wielu ubraniom. Odświeżą bluzki, które znajdują się w szafach i czekają na nowe życie.
• Legginsy, które obowiązkowo posiadają quasi skórzane wstawki.
• Kolekcja pomysłowo gra z kolorem mięty.
• Kroje nadadzą formy sylwetce, w tej linii niejedna figura będzie wyglądać jeszcze korzystniej. Szczególnie ciekawe efekty przynosi „dopinana” baskinka.

Marka MINT IT jest czymś nowym, ale również silnie czuć znane nam już motywy babeczkowe. W kolekcji znalazły się m.in. kopertówki w kształcie babeczki, jak i „poczciwe” muffinki w nowej, glamour, połyskującej wersji.

Miętowe logo, jednocześnie metka, zostały zaprojektowane przez Dr Thinklove.

Naczelny motyw: finezyjny kołnierz, zmieniający charakter całego stroju.

Całość kolekcji można obejrzeć w świetnym video.

Zamówienia, zapytania, bliższe szczegóły dotyczące cen znajdziecie na profilu MINT IT na Facebooku.

PRADA a MIU MIU

Markę PRADA darzymy niesamowitą estymą. Jest w niej coś wyjątkowego. Osobliwości tej marce z pewnością dodaje postać Miucci Prady, która jako doktorantka nauk politycznych i osoba ucząca się fachu mima (sic!), doskonale odnalazła się w modzie i nadaje jej szalony bieg. Nie chcemy tworzyć encyklopedycznego wpisu na temat historii i tradycji marki, jest tego już pełno w sieci. Chcemy zwrócić uwagę na niesamowite materiały reklamowe jakie generuje ten dom mody (o kolekcjach już nie wspominając). Na samym początku, tylko wtajemniczymy niewtajemniczonych, iż Miuccia początkowo stworzyła damską kolekcję ubrań, a zachęcona sukcesem poszerzyła swoją działalność. Tak też, w 1993 powstała młodzieżowa marka Miu Miu, w 1994 pojawiła się pierwsza kolekcja dla mężczyzn, w 1997 Prada Sport, a w 2000 Prada Beauty.

GoBannanas with Prada

Miuccia zawojowała świat mody swoją kolekcją spring/summer 2011. Co potwierdza liczba 14, na tylu okładkach VOGUE’a się pojawiła. Paski, mocne i krzykliwe kolory oraz futrzane boa podbiły serca wszystkich.

Od tego czasu kita wiła się wszędzie. Z pewnością każdy to kojarzy- ślady tego trendu odbiły się wszędzie i w linii sieciówkowego H&M, jak i w letniej kolekcji dostępnej w Tesco „F&F”. Z pewnością nie mogło to umknąć waszej uwadze.

Po szaleństwie „Gobannanas with PRADA” czas na kolejne uderzenie. Tym razem wszystko w klimacie Ameryki lat 50. Prada prezentuje krótki filmik swojej kolekcji na sezon wiosna/lato 2012. Uwierzcie, że to zachwyci nie tylko fashionistki, ale urzeknie każdego komu nie jest obcy dobry design i estetyka. Stylowe tankowanie, które dzieje się w ubraniach sygnowane Pradą. Doskonałe kadry (patrz dziewczyna siedząca w rozkroku przy dystrybutorze). Wypolerowane na wysoki połysk samochody, piękne, perfekcyjnie wystylizowane dziewczyny w pastelowych kreacjach. Retro muzyka płynąca z samochodowych radioodbiorników. CZAD! Z pewnością jest to jedna z wybitniejszych kampanii tego sezonu.

Na koniec tylko dodam, że z Artem jesteśmy na etapie wybierania kota. Najprawdopodobniej będzie to kot rasy syberyjskiej. Nie wiem, kiedy Art zgodzi się go kupić, ale już teraz wiem, że jej imię to MIUCCIA.

Jeżeli spodobała Wam się muzyka wykorzystana w spotach od razu odsyłamy do konkretnych utworów:

1.  Z kampanii GoBannas with Prada SS 2011: RATAT “Mirando“

2. Z kampanii Prada SS 2012:

Wanda Jackson, “Funnel of love”

Kids, “Sleigh Bells”

Tobacco, “Dirt”

Holy shit, “Written All Over your face”

Pełna odsłona kolekcji PRADA SS 2012

TDL: Oso- czy możesz wymienić 3 przełomowe wydarzenia dla Twojej marki, które miały miejsce w ciągu tych 2 lat?

OSA: O rany, to już dwa lata? Królowa Os…podoba mi się: ) Niektórzy mówią również „Twoje różowe imperium”. Ale z wymienieniem 3 najważniejszych wydarzeń będzie problem…muszę zerknąć na naszego firmowego fejsa! Nowa strona internetowa była absolutnym przełomem, bo nareszcie pokazała jak duża i profesjonalną jesteśmy firmą. Strzałem w dziesiątkę okazało się zatrudnienie Dagmary – naszej menedżerki. Jej praca jest niewdzięczna czasami (spróbuj ogarnąć kilka stylistek), ale absolutnie konieczna. Myślenie strategiczne, obsługa klienta, dzięki niej wszystko jest na jeszcze wyższym poziomie (poza tym do mnie naprawdę trudno się czasem dodzwonić!). No i weszłyśmy na stałe na rynek warszawski.

TDL: Jesteśmy pełni podziwu dla tego co robisz i w jaki sposób to robisz. Można być obojętnym na modę czy nurt personal shopper, ale faktem jest, że udało Ci się zbudować brand, dobry polski brand. Nie wszyscy wiedzą co Osa ma pod swoimi skrzydłami…

OSA: Zarumieniłam się, a o to przy mojej bladej skórze trudno. Dzięki. Ale jestem megadumna, że Osa jest marką, za którą stoją rekomendacje zarówno największych jak i indywidualnych klientów. Po pierwsze cały czas rozwijamy ofertę usług indywidualnych między innymi o moje ukochane zakupy zagraniczne, ale też kompleksowe budowanie wizerunku biznesowego. Cały czas rozwija się Akademia Wizerunku OSA – wyszkolonych (i co ważniejsze pracujących w zawodzie) szoperek jest coraz więcej. Przeszkoliłyśmy również sprzedawców między innymi firmy Wrangler, Aryton czy Top Secret. Zarażamy sprzedawców nasza miłością do ubrań, bo wierzę, że to przekłada się na sprzedaż lepiej niż jakieś marketingowe sztuczki.

TDL: Jak zachowujesz równowagę biznesową i dbałość o detal przy tak szerokim spectrum działań? Czy nie jest tak, że każdy chce MONIKI JURCZYK? Czy oparcie marki na swojej osobie nie staje się powoli uciążliwe? Podcina skrzydła innym…

OSA: Staram się, naprawdę, żeby nasza firma była kojarzona nie tylko ze mną. W mediach pojawiają się wszystkie Osy, często podkreślam, że jesteśmy zespołem. Z resztą ja też musiałam się rozwinąć inaczej groziłoby mi wypalenie (nie można mieszkać w galerii handlowej). Dlatego szkolę i zatrudniam najlepsze szoperki, sama jednak zajmuję się tylko stałymi klientami lub zleceniami VIP, zakupów i przeglądów szaf robię coraz mniej, co nie znaczy że wcale. Wielką satysfakcję sprawia mi po prostu budowanie mojej firmy, chociaż ona czasem rozwija się szybciej niż ja. Czasem nie nadążam za Osą.

TDL: Śledząc Twoje opisy, wpisy, relacje można pomyśleć, że prowadzisz życie celebrytki pełne blichtru. Międzynarodowe zakupy, bywanie na interesujących eventach, wszechobecność słowa VOGUE. Czy naprawdę jest tak cukierkowo? Czy nie jest tak, że musisz płacić cenę swojego sukcesu? Ludzie nie zawsze kochają tych, którym się powodzi. Co więcej, wymagająca szefowa, która wie czego chce też nie zawsze jest lubiana przez swoich współpracowników… Jak to wygląda w Twoim biznesie?

OSA: Zapytaj mnie lepiej kiedy ostatnio byłam na bankiecie…najpierw ogromne zlecenie dla jednej z firm odzieżowych, konsultacje dla klientek VIP w kilkunastu salonach, później nadrabianie zaległości rodzinnych…Jak nie pracuję (a pracuję dużo), jestem w domu. Chociaż czerwony dywan czasem kusi…choć pamiętaj ja buduję markę po kolei, od dołu, nie jestem panią z telewizji, która jest złośliwa, fajnie wygląda ale niewiele wie, stawiam na jakość i rozwój firmy, bo z celebryckiego parnasu zbyt szybko się spada. Ale luksus lubię, czasem za bardzo. A czy jestem lubiana w moim zespole? Na szczęście nie mamy biura i dziewczyny nie muszą się ze mną zmagać codziennie. Ale jestem wymagająca. A chciałabym być inspirująca. Mam nadzieję, że jestem.

TDL: Często pojawiają się w Twoich usta nazwiska wybitnych projektantów. Jeszcze częściej odwołujesz się do magazynów z najwyższej półki. Jednak w samej działalności OSY mało jest mody z pierwszych stron modowych czasopism. Do OSY zgłaszają się kobiety, które muszą popracować nad stylem i proporcją. Działalność OSY jest bliższa Trinny i Sussanah czyli poradom komu sprzyja dekolt w łódkę a komu układ kopertowy… Czy nie ma w Tobie tęsknoty za otworzeniem polskiej edycji VOGUE. Zrobienia czegoś na skalę przyniesienia FASHION WEEK na polską ziemię?

OSA: Polska edycja Vogue brzmi kusząco to fakt, ale nie mam aspiracji do bycia stylistką sesji zdjęciowych, wolałabym być od razu Anną Wintour;) a tak serio – kręcą mnie…sylwetki. Ciągłe udoskonalanie mojego systemu SYLWETKA OSY. Lubię internet, zaprzyjaźniam się z nim. Ale przede wszystkim chcę żeby zawód stylisty kojarzył się z profesjonalizmem, nie z czerwonym dywanem. A co do wielkich nazwisk, Vogue’a…uczę się od najlepszych.

TDL: Czy uważasz, że prowadzenie biznesu to bułka z masłem? Jak oceniasz siebie jako bizneswoman? Jakieś rady lub wnioski dla młodych kobiet z aspiracjami budowania własnej marki?

OSA: O nie, nie…im większy ten biznes tym większy stres. Dużo się już nauczyłam, ale masa jeszcze przede mną. Teraz się dokształcam na maksa. Szkoda, że w Vogue nie uczą biznesu. Ale też staram się zawsze myśleć najpierw o satysfakcji dopiero później o zysku (ledwo liczę, choć jednocześnie się cenię). Jak zdarzy mi się na odwrót zawsze są z tego problemy.

TDL: Co dalej? Co chciałabyś powiedzieć, kiedy się spotkamy za następne 2 lata? Wydasz książkę? Urodzisz kolejne dziecko? Czy może każde województwo będzie miało swoją lokalną osę? Jakie jest Twoje biznesowe marzenie?

OSA: Tak, książka jest jednym z planów, w dodatku w trakcie realizacji. Moje biznesowe marzenie…żebym czasem Osa popracowała beze mnie. Ale tylko czasem : )

TDL: Na koniec nie możemy się powstrzymać, by nie zadać tego pytania. Od jakiegoś czasu można Cię oglądać na platformie ISTV . Obok serialu o personal shopperkach, w dziale Glam, pojawia się Styledigger. Jak postrzegasz zjawisko szafiarek? Czy lubisz oglądać modowe video? Czy nie jest tak, że zbyt dużo osób chce rozmawiać i mówić o modzie.

OSA: Lubię modowe video, bardzo! Dlatego kręcimy naszą Krainę Os. Szafiarek jest zbyt dużo, żebym mogła wypowiedzieć się o nich ogólnie, chociaż trochę mnie irytują jak zaczynają aspirować do modowych guru. Dżizas nie możemy mieć milionów guru, współczynnik oglądalności nie zawsze świadczy o profesjonalizmie. Ale akurat Styledigger lubię, szczególnie po ostatnim wywiadzie dla Ultra Żurnal. Bez zadęcia, ciekawie. Zadęcie nie jest fashion. Choć to pewnie zdanie nielicznych w branży.

TDL: Dziękujemy za poświęcenie nam czasu, mimo mocno napiętego kalendarza Moleskine;)

Dowody OSYbiste, jako przykład imponująco spójnego CI marki.

Dolii: zupełnie na koniec dodam tylko, że sukces OSY jest krzepiący i dodaje nadziei. Kończą się czasy firm, których nazwy były kwestią przypadku i pachniały tandetą PLATIKOPLEX, TORBEX. Marki, które śmieją się z PR’u i zaniedbują działania marketingowe powoli będą znikać z mapy Polski. Zaczniemy dbać o wizerunek marek, będzie więcej dobrego designu i estetyki w marketingu. No i w końcu praca PR’owca nie będzie wydawać się zbędnym dodatkiem czy wydumaniem;)

OSA to cały dream team ekspertów!

Zainteresowanych odsyłamy do oficjalnej strony OSOBISTEJ STYLISTKI.

Najnowszy serial “Kraina Os” o personal shopperkach możecie zobaczyć na platformie ISTV.

Aktualności możecie śledzić na Facebooku, na profilu Osobista Stylistka.

Nad motywami graficznymi czuwał Dr Thinklove, więcej materiału  o identyfikacji wizualnej OSY znajdziecie tu.

Przeczytaj również:

Pierwszy wywiad z OSĄ z 2010 na TDL

Kult Goslinga

Nie od dziś wiadomo, że Rayan Gosling jest przedmiotem kultu w naszym domu. Po zapoznaniu się z prawie całą jego filmografią bezdyskusyjnie możemy stwierdzić, że aktor ten ma nosa do dobrych filmów. To jak z recenzentem, któremu ufamy i za którego poleceniem pójdziemy jak w dym. Tak tu, wybierając tytuł z tym aktorem, z pewnością się nie zawiedziemy (kompletna lista „The Best of” poniżej). “Idy marcowe” to była niespodzianka od Arta. Niezwykle trafiona niespodzianka…

I ty przeciwko mnie?

Pewnie pamiętacie z lekcji historii, że Brutus był zaufanym człowiekiem Cezara. W wojnie domowej poparł Pompejusza, ale czcigodny cesarz wybaczył mu i przyjął do swojego kręgu. Liczne dobrodziejstwa, jakich doświadczał Brutus przyczyniły się do tego, że ten uczciwy i honorowy człowiek przez długi czas nie mógł zebrać w sobie wystarczającej odwagi by stawić czoło bezwzględnemu dyktatorowi. Rzymska rzeczywistość okazała się doskonałą metaforą amerykańskiej areny prawyborów.

W filmowych „Idach” Stephen Myers (R. Gosling), zdolny i zaangażowany rzecznik prasowy pracujący dla kandydata na prezydenta Mike’a Morrisa (w tej roli sam reżyser G. Clooney), odkrywa, że polityka daleka jest od deklarowanych idei. Mimo wielkiej wiary, dobrych chęci i patriotycznego oddania nasz bohater wpada w matnię. W finalne staje się tym wszystkim, czego wcześniej z pewnością by się brzydził. „Idy marcowe” pokazują również, jak zdarzenia są determinowane przez media, które rzeczywiście są niezwykle wpływową „czwartą władzą”.

Głównym przesłaniem jest chyba to, że niezależnie co byś się robiło i tak prędzej czy później pójdzie się na kompromis i zboczy się z obranej destynacji poglądowej. W polityce nie ma miejsca na moralność czy etykę i to niezależnie od tego jak uczciwym i boskim politykiem jest się w punkcie startowym kariery. Polityka to zwykła licytacja miejsc i stanowisk. Zbudowana jest z wywalczonych układów. To wieczne (a w tym kontekście nawet odwieczne) negocjacje i przeciąganie liny. Każdy głos poparcia ma swoją cenę. Czy można sobie pozwolić na nieczyste zagrania, aby dostać się do władzy, aby w końcu mieć realny wpływ i decyzyjność? Choćby po to właśnie, by potem robić dobro.  Czy też może to tylko mrzonka i tak naprawdę, jak już dojdziemy na ten szczyt, to też w końcu coś lub ktoś spowoduje, że będziemy musieli postąpić wbrew sobie? To kolejna ważna kwestia stawiana w tym filmie.

Clooney jako reżyser pozytywnie zaskakuje. Film to mozaika ciekawych ujęć, genialnych kadrów (nasz faworyt kluczowa rozmowa na tle flagi USA). Bohater, grany przez Clonney’a, ma tak cudowne mowy oratorskie, że gdybym nie znała mrocznej tajemnicy jego kampanii z pewnością bym na niego oddała głos. Mówi tak pięknie, jak wygląda.

Co ze szczerością względem wyborców?Czy można być uczciwym w politycznej rozgrywce?

Obiecana filmografia Rayana Goslinga

Polecamy:

- „Pamiętnik” – romantyczny wyciskacz łez, idealne dla par przy lampce wina. Cementuje miłość;)
- „Miłość Larsa” – opowieść o tym, że czasami zdeterminowany singiel będący pod nieustanną presją środowiska potrafi zakochać się w lalce. Momentami nie wiadomo czy się śmiać, czy płakać. Ale wiemy, że warte uwagi.
- „Słaby punkt” – kryminalna zagadka, w której udział bierze dwóch mistrzów filmu: Gosling vs. Anthony Hopkins.
- „Blue Valentine” – miłość przewijana od tyłu…. Kryzys pary kochanków konfrontowany jest  z najpiękniejszymi momentami początków znajomości i miłości. Totalne zauroczenie zostaje brutalnie przeciwstawione totalnemu rozczarowaniu czyli życie;)
- „Wszystko, co dobre” – słynna historia z Nowego Yorku oparta na faktach. Niewinne początki wielkiej miłości, psychopatyczne relacje. Mocne, ale jak zawsze dobre!
- „Drive” – pisaliśmy już na TDL
- „Kocha, lubi, szanuje” – pisaliśmy również na TDL.

Coś specjalnego dla fanek Goslinga

Jeżeli też obdarzacie kultem bosko-przystojnego aktora polecam Wam zajrzeć do Teskoblog Store, tam znajdziecie do kupienia t-shirt z wizerunkiem R. G.

Koszulka damska, Teskoblog Store. Źródło: Teskoblog store: http://teskoblogstore.com/

Rozmawiamy z Basią Kozłowską z inkipinki:

TDL: Dwa słowa o sobie słowem wstępu?

inkipinki: Robimy przypinki.

TDL: Dlaczego przypinki?

ip: Po prostu lubimy je nosić.

TDL: Wasze przypinki przyciągają wzrok niezwykle bajecznymi ilustracjami, kto stoi za ich kreacją? Współpracujecie z zewnętrznymi ilustratorami, macie zespół własnych?

ip: Jesteśmy parą grafików, projekty na przypinki są naszego autorstwa. Choć nie wykluczamy, że w przyszłości zaprosimy do współpracy lub kolaboracji innych. Na co dzień zajmujemy się bardziej komercyjnymi zleceniami, projektowanie przypinek to czysta przyjemność, ogranicza nas tylko okrągła forma, a motyw może być dowolny, to daje naprawdę duże możliwości.

TDL: Na stronie natykamy się na przypinki przejrzyście pogrupowane w ciekawe zestawy tematyczne (komplety). Skąd bierzecie inspiracje na tematy ilustracji? Możecie przybliżyć nam nieco proces powstawania takiego kompletu? Tzn. planujecie je wcześniej – np. na podstawie obserwacji trendów, czy dajecie zupełnie wolną rękę ilustratorom?

ip: Jest nas dwójka – Basia i Michał. Każde z nas ma swoja stylistykę. Wśród naszych przypinek są te bardziej słodkie i bajkowe, ale też i te geometryczne, często inspirowane naturą. Czasem komplet powstaje w oparciu o jakiś temat przewodni np. święta, a czasem na podstawie już zaprojektowanej przypinki np. lis polarny. Do kompletów projektujemy specjalne, dedykowane opakowania nawiązujące grafiką do przypinek. Pomysły na ogół przychodzą same, z tego co lubimy, co w danym momencie nas zainteresuje. Ale też zdarza się, że czasem ktoś nas o coś konkretnego poprosi: Czy możecie zaprojektować świnkę? I powstaje przypinka świnka : ). Można też u nas zamówić przypinki ze swoim projektem.

TDL: Chylimy czoła przed bardzo przyjemnym dla oka projektem strony – możecie zdradzić kto jest autorem jej projektu?

ip: My : ) , jak wspomnieliśmy jesteśmy grafikami i projektujemy też strony internetowe. Niedawno założyliśmy własne studio FlyingCat.

TDL: Jakie plany na 2012? Czym inkipinki nas jeszcze zaskoczą?

ip: Mamy zamiar cały czas projektować nowe wzory. A w przyszłości inkipinki będzie chciało poszerzyć ofertę o torby oraz ubrania, również dziecięce i oczywiści opatrzone naszymi grafikami.

TDL: Dziękujemy za rozmowę i życzymy powodzenia w rozwoju biznesu!

ip: Dziękujemy.

Inkipinki to nie tylko talent dwójki świetnych ilustratorów ale też jakość [wydruk na papierze foto, zabezpieczany folią Mylar® + solidny, stalowy, komponent] Mój faworyt to Tygrys, który niesie mi skojarzenia z czasami młodości i serialem „Tygrysia Maska” na Polonii1 ; ) Dolii zachwyca się pięknym wzorem floralis naturalis w iście skandynawskiej kolorystyce. Polecamy. Tymczasem pooglądajcie sami:

UWAGA KONKURS

Dzieki uprzejmości Basi mamy dla Was niespodziankę, dwa komplety przypinek „zimowy duet” z czadowym bałwankiem w roli głównej:

Możecie w prosty sposób wejść w jego posiadanie.
Wystarczy, że przekleicie zdanie:

„Ciekawy wywiad z inkipinki na tourdelans.pl: http://bit.ly/Atvs33 gram o zimowy komplet z bałwankiem.”

w dowolnej sieci społecznościowej (Facebook, Twitter, Google+, you name it) a link do takiego wpisu odeślecie mi na maila (artur.olszyna@gmail.com), spośród maili rozlosujemy komplety. Proste. Gramy do końca tygodnia (koniec tygodnia to niedziela, jakby ktoś pytał ; ) )

Konkurs roztrzygnięty: komplety z bałwankami wędrują do Ireny Kuczary i Marzeny Janiszewskiej. Gratulujemy.

Wszystkim uczestnikom dziękujemy za wspólną zabawę : )

Szalona miłość

Film „Szalona miłość” jest historią życia YSL niesamowicie opowiedzianą przez jego wieloletniego partnera, wspólnika i kochanka – Pierre’a Berge. Tylko spokojnie, film nie epatuje skandalicznymi detalami z życia wielkiego projektanta. To rzetelny, wzruszający, momentami nawet elegijny dokument, który wciąga i zachwyca od pierwszego kadru. Zapewniam, że będzie on kinematograficznym kąskiem nie tylko dla fanatyków branży modowej. Dokument śledzi kolejne etapy kariery Laurenta. Początkowo młodzieńczy YSL staje na czele domu mody Dior i ratuje go przed bankructwem. Dzięki biznesowemu instynktowi przyjaciela Pierra- YSL zaczyna pracować pod własnym szyldem. Protektorat, opieka i wsparcie partnera jest jednym z ważniejszych składowych wielkiego sukcesu marki YSL. Sam projektant, geniusz mody borykał się z depresją i licznymi uzależnieniami. Największe uniesienie i ekstazę przynosiła odsłona nowej kolekcji przed publicznością, ale wola życia znikała wraz z zejściem ostatniej modelki z wybiegu.

Kreacja YSL w charakterystyczne formy Mordriana jest częścią wystawy Miejskiego Muzeum w Hadze.

Ostatni cesarz

Drugim filmem z kolei o projektancie posiadającym zupełnie inny temperament i osobowość twórczą jest „Valentino- The Last Emperor”. Mimo wielu przeciwieństw, zupełnie innej poetyce ekranizacji oba tytuły mają ze sobą wiele wspólnego. Włoski król mody, Valentino to lanser pierwszej wody, nie grzeszy skromnością w przeciwieństwie do niemożliwie nieśmiałej postawy Laurenta. Jest doskonałym produktem PR’owym. Zachowuje się jak Berlusconi, wzorowo operuje swoim wizerunkiem. Jego życie to wieczny pokaz. Wszędzie podróżuje ze swoimi 5-cioma pieskami, zawsze nienagannie wystrojony i opalony (co zarzuca mu w pewnym momencie jego wspólnik). Na jego przyjęcia w ogrodzie zjeżdżają się wszyscy od Alexis po Eltona Johna, przed którymi ogrodnicy malują na zielono nieporośnięte elementy trawnika.

Valentino żyje modą w sensie dosłownym- trzy dni chodzi brzemienny w myśl czy doczepić czwartą falbanę do topowej sukni nadchodzącej kolekcji czy nie. Z drugiej jednak strony, film pokazuje dokładnie proces tworzenia mody haute couture od podszewki. Odsłania kulisy machiny marketingowej i uświadamia budżety przekazywane na modę przez największe M. Dla Włochów lub Francuzów tacy projektanci są prawdziwymi artystami i stają się dobrem narodowym. Tuż za trumną YSL podąża prezydent Francji Nikolas Sarkozy. Valentino uderza spektakularnymi przedsięwzięciami: tworzenie pustynie na jedną noc show czy włączenie zabytkowego Koloseum (musicie to zobaczyć) do instalacji wystawionej na cześć 45. rocznicy. Pierwszy film porusza, drugi zaskakuje. Oba pokazują zmierzch dwóch cesarzów najwyższego krawiectwa. Oba przyprawiają o pewną nostalgię, ponieważ opisują epokę, w której modą nie dyktował aż tak mocno komercyjny rynek. Wycofanie się YSL, jak i Valentino zamyka pewien rozdział w historii mody.

Dodatkowo:

- film “Szalona miłość” w oryginalnej wersji językowej jest ucztą dla miłośników języka francuskiego. Narrator, Pierre Berge posługuje się taką francuszczyzną, jakiej używają już tylko ludzie wykształceni i którą ciężko dziś usłyszeć na ulicach Paryża;

- miłośnikom mody szczególnie polecam fragment, w którym podczas igrzysk olimpijskich zostaje zaprezentowana retrospektywa wszystkich projektów YSL. Setki modelek wchodzą na stadion, by ułożyć się w dostrzegalny z lotu ptaka symbol YSL (niesamowite widowisko!).

- wspominając o kategorii kina fashion nie można zapomnieć o filmie “September Issue”, którego główną bohaterką jest Anna Wintour. W materiale zobaczycie jak tworzy się zawartość najważniejszego Vogue’a na świecie.

*zdjęcie nr 1, źródło: http://www.itsmeroxy.blogspot.com/

Nie da się funkcjonować bez torebki. Torebkę można zabrać wszędzie. Cała sztuka polega na dopasowaniu rodzaju i jej wielkości do charakteru wyjścia. Jak inaczej przetransportować telefon, szminkę czy portfel? Era plecaków “Paso” odeszła wraz z zamknięciem zeszytu w linie. Dojrzała kobieta niczym ślimak zabiera swój świat ze sobą właśnie w torebce.  Niestety niektóre torebki również zmuszają do surowej wstrzemięźliwości w rzeczach przenoszonych i zabieranych…na koniec dodam tylko, że pomysłowe torebki są doskonałym haczykiem do zapoznawania nowych mężczyzn, jak i prowokują płeć przeciwną do rozpoczęcia konwersacji. Poniżej subiektywny indeks torebek, które zwracają uwagę i intrygują.

1. Nurt “designer trash”.

Papierkowa nonszalancja sprawdza się na wiele sposobów i do elegancji i opcji totalny luz. Długo nie przekonywała mnie moda ekologiczna- zielone torby i kokosowe guziki ujmowały mnie tylko ideą, ale w żadnym razie nie estetyką. Na samym początku odkryłam markę Ecoist, która ujęła mnie silnym uderzeniem koloru oraz efektownym konceptem. Na żywo nie da się od niej odwrócić wzroku. Papierki po gumach do żucia i batonikach stały się tworzywem, z którego wypuszczono kolekcję torebek. Nazwy smakołyków posłużyły nazwom poszczególnych kolekcji: tak mamy linię M&M’s czy Coca-Cola. Niczym domino pomysł potoczył się dalej i zaczął inspirować innych i tak pojawiło się: polskie Pink Pug Design oraz brytyjskie Nahui Ollin (nie wiem jak z datami powstania, ale w takiej kolejności odkryłam wspomniane marki). Przyjrzyjcie się uważnie: polecam również biżuterię z kapsli puszek czy kopertówki z kodów kreskowych.

Prezent od Arta, zakupione w butiku Chic Design, Kraków

Praktyczne uwagi:

- wadą składania zamówienia w sklepie Ecoist są wysokie koszty: produktu oraz przesyłki z USA

- Jeżeli nie chcecie czekać a jesteście z Krakowa- polecam butik Chic Design (ul. Św. Gertrudy, http://www.chicdesign.eu/ ) albo kontakt ze studiem projektowym Pink Pug Design

- cenowo mieścimy się w granicach od 100-400 zł.

2. Pozory mylą.

Bądźcie podejrzliwi względem gazet zwiniętych w rulon. Trzymany w ręce magazyn modowy może się okazać torebką! Uwagę zwracają kopertówki Paparazzi Glamour – sztywne, o podłużnym kształcie, przypominający zwiniętą gazetę. Model o wymiarach 31×13 cm otoczony jest także subtelnym paskiem. Z jednej strony jest to powtórka z rozrywki, bo niczym modowy bumerang ląduje z lat 80. znowu na sklepowych półkach w 2011 roku. Z drugiej strony, gazetowy styl nieprzerwanie pojawia się w naszych szafach np. w prinatach na koszulkach czy bluzach. Taki wzór z pewnością zburzy spokój i nudę niejednej małej czarnej, ożywi stonowane klasyki śpiące w szafie snem niedźwiedzim.

Torebki Paparazzi to bombowy dodatek do stonowanej wieczorowej kreacji.

Torebki znajdziecie np. w butiku Echo. Foto źródło: Echo

Z pewnością znajdziecie je na ASOSie. Jeżeli potrzebujecie już i teraz zachęcam do odwiedzenia butików Echo (praktyczna uwaga: np. w Oświęcimiu znajdziecie niezwykle konkurencyjne ceny).

3. W końcu rozmiar XXL jest pożądany!

Pierwszy raz rajcuje mnie rozmiar XXL ; ) Oczywiście mowa tu o rozmiarze torebki… Mylą się Ci, którzy myślą, że kopertówki (‘clutch’) muszą być zgrabne i maleńkie. Im większa, tym lepsza. Niech krzyczy i zwraca na siebie uwagę. W obecnym sezonie nie jest już bohaterką drugiego planu, ale gwiazdą setu i w ogóle całej imprezy, na której się pojawi. Taka torba rzuca się w oczy i na kolana. Szarżujemy nie tylko z barwą, ale i ilością.

Kopertówka im większa, tym lepsza!

Liczy się detal

4. Nieznane lądy czyli kosze w supermarketach i inne znaleziska na prowincji.

Nie zapominajcie o pozornie nieatrakcyjnych miejscach. Czasami najbardziej glamour wykopaliska udaje się przeprowadzić w najbardziej niespodziewanych miejscach. Nie pomijajcie koszy z produktami np. w Auchan. Tu mi się naprawdę upiekło ponieważ

Torba 'no name', Auchan, 12,50 PLN, foto źródło: Dolii w obiektywie http://www.captainobvious.pl/

Nie można też bagatelizować butików w mniejszych aglomeracjach, gdzie czasami kryją się wężowe cudeńka (bez metki):

Torba z rasowego węża z frędzlami, foto źródło: http://streetfashionbielsko-biala.blogspot.com/

Ciekawe brandy, które również w swoim portfolio mają torebki znajdziecie w katalogu “Neo Label”, któremu patronuje Tourdelans. Katalog Neo Label jest obecnie dostępny za darmo do pobrania pod tym linkiem: http://neo-fashion-jamboree.com/files/neo_label_www_wersja2.pdf .

Z tych zakupów “wracajcie z torbami”! : ) Powodzenia!

Frak- słowo to brzmi niesamowicie dostojnie. W hierarchii garderobianej to najbardziej elegancki męski strój wieczorowy. Używając określenia frak, myślę tu o charakterystycznej marynarce, o długich połach, porównywanych z ogonem jaskółki. Kaja Śródka wpadła na pomysł nadaniu tej iście męskiej odzieży, będącej domeną Panów, kobiecej twarzy. Efektem jest niesamowita kolekcja autorskich fraków oraz marka „The Frock”. Jak mówi projektantka „Fraki zderzają się z modą zarówno francuską, jak i brytyjską”. Fraki angielskie charakteryzują mocne zaokrąglenie, natomiast francuskie zwieńczone są ostrą jaskółką.

ID Design dla marki Kaja Srodka, Agencja Lange & Lange

Dzieła Kai niekoniecznie trzeba zakładać na najbardziej oficjalne przyjęcia. Jej projekty doskonale sprawdzają się zarówno w eleganckich setach, jak i poszarpanych, nonszalanckich stylizacjach w zestawieniu z tank topami. Każdy może się zwrócić z pomysłem na frak, który potem zostanie zrealizowany przez atelier Kai. Elementem pojawiającym się we wszystkich frakach, niczym u playboy’owego króliczka, jest ogon dekorujący tył. Niektóre z marynarek posiadają grzeczny front z prowokacyjnym tyłem- np. koronka odsłaniająca plecy. Bonusowo pojawiają się ciekawe aksamitne zwieńczenia kieszeni.

Moim faworytem jest atramentowa marynarka, z rozcięciami, kieszonkami, podszewkami. Całość zdobią kolorowe, różnorodne guziki.

Ciekawe wykończenie z tyłu kokardą.

Podczas Festiwalu Neo Fashion miałam okazję widzieć je w realu. Wy też macie okazję zobaczyć je z przybliżeniem i fokusem na każdy detal dzięki nowej technologii ORBITVU robienia zdjęć 360 stopni. Oglądający prezentację w internecie możecie niemal „poczuć” fakturę stroju.

Kaja Śródka podczas Festiwalu Neo Fashion we fraku swojego autorstwa.

Dziś doskonały pomysł podsunęła mi nasza nowa znajoma Kara Boska. Jej zdaniem jest to idealny materiał na ciekawą stylizację ślubną. Kobieta we fraku na ślubnym kobiercu- to pobudza wyobraźnię, otwiera nowe możliwości dla młodych panien na wydaniu . Dodam tylko, że frak jest niesamowicie kobiecy i ma zbawienny wpływ na naszą sylwetkę (szeroki przy ramionach, wysmuklający swoją formą). Sama mam niesamowitą ochotę się “wyfraczyć” i już marzę o swoim projekcie marynarki.

źródło: ORBITVU, www.orbitvu.pl

Video, w którym Kaja opowiada o swoich frakach Beacie Sadowskiej.

Śledź Kaję na Facebooku

Kaja gościnnie w Dzień Dobry TVN

Analiza identyfikacji wizualnej marki “The Frock” na Behance.

W czasie Festiwalu do Bielska-Białej udało się ściągnąć ciekawe osobowości nie tylko z Polski, ale i z całej Europy. Do współpracy zaproszono projektantów z zacnych akademii sztuk pięknych, jak i kierunków projektowania ubioru (link do rozpiski modowych show). Przyjechali goście z Florencji, Kolonii, Antwerpii, Hiszpanii, Białorusi, Anglii i nawet Szwajcarii. Festiwal ten nie był powierzchownym pokazem blichtru i lansu ( może tylko Tourdelansu:). Organizatorzy nie poszli na łatwiznę, wysoko postawili poprzeczkę nie tylko sobie, ale i odbiorcom. Należy to docenić, ponieważ znacznie łatwiej jest skupić uwagę na znajomych twarzach i metkach. To tak jak ze słuchaniem piosenek. Każdy woli wracać do znajomych utworów, których tekst i melodia jest dobrze znany. Znacznie trudniej przesłuchać cały album i dać szansę nowym utworom. Celem Festiwalu było zaprezentowanie mody z nowej, neo perspektywy.

Fot. Yvan Rodic, źródło: www.yvanrodic.com

Zapaleni fashioniści nawigując np. po programie łódzkiego Fashion Week szybko znajdują znane punkty odniesienia i nazwiska z okładek magazynów branżowych. W przypadku Neo Fashion część nazwisk było świeżych i nieodkrytych. Co więcej, nawet Google nie wie zbyt wiele o niektórych projektantach. Nie jest łatwo dotrzeć do ich kolekcji, szczególnie tych debiutujących. Trudno do końca określić klucz selekcji, ale w tym doborze czuć konsekwencję i instynkt łowcy dobrych tkanin, cięć, awangardowych form i nietuzinkowych połączeń. Spis nazwisk zaprezentowanych twórców składa się na interesujący miks, deficytowy shake, który nie musi smakować każdemu. Ale z pewnością wielu ujmie i zainspiruje.

Domi Grzybek, 2011

Chcę tylko podkreślić, że obecność gości grubego kalibru, takich jak np. Yvan Rodic, początkowo nie była taka oczywista. Bywalec największych wydarzeń fashion przyjedzie do stolicy Podbeskidzia? Hmm… Jeszcze rok temu pewnie bym w to nie uwierzyła. Jak się okazało a raczej jak pokazali organizatorzy wielkie wydarzenia mogą dziać się wszędzie. Granice wyznaczamy sobie sami i sami możemy poszerzać pola naszych działań. Przepraszam za ten banał i komunał, ale tak samo jak możemy sobie zawężać swoje horyzonty, tak samo możemy je sobie poszerzać. Po prostu ‘no limits’. Pomysłodawcy festiwalu odważyli się zamarzyć o osobowościach i znaleźli w sobie również na tyle siły, by zaryzykować i te wszystkie plany urzeczywistnić…

Stylizacja z pokazu Włoszki, Giulii Betti. Dominowały w niej parki, spódnice o długości midi i niesamowite dekoracje głowy. Moda to pewna konwencja. Gra. Można sobie pozwolić na wszystko.

Zanim przejdę do poszczególnych odkryć (w kolejnym poście) powiem tylko, że to co najbardziej jest ekscytujące to moment poprzedzający start modowego show. Nagle gasną światła. Uderza mocny bit z głośników, który sprawia, że masz ciary na plecach. Dźwięk wyprowadza pierwszą modelkę zza kulis. Coś jest niepokojąco pociągającego w tych postaciach na wysokich obcasach chodzących na oczach widowni. Fryzury, makijaże, tkaniny, twarze, stylizacje, sety. Wtedy wariuję. Kocham ten spektakl ciała i tkaniny.

Zamknijcie oczy i poczujcie to:

Wiem z pewnego źródła, że pisze się obszerna relacja z festiwalu Neo Fashion. Tymczasem pociągnę temat Ryana Goslinga, skoro zamieszkał w naszym domu. Spadłem ostatnio na 3cie miejsce na liście zajawek Dolii, zaraz po Lapierze i Goslingu właśnie. Ale co tam, ważne, że wciąż na pudle

Opowiem Wam trochę o zwariowanej, głupiej miłości.

Filmy spod szyldu “komedia romantyczna”, szczególnie w amerykańskim wydaniu, przejadłem i zwróciłem wielokrotnie a skutecznie obrzydzony na lata, staram się unikać. “Crazy, stupid love” ominąć się nie udało, bo przecież – Gosling, Gosling! No musimy. Musimy!…Obejrzeliśmy więc. I trzeba przyznać, że to komedia na tyle dobra, że zasłużyła na osobny wpis. Ale po kolei.

Zacznę od naszego ulubieńca, bo Gosling gra tu ciekawie narysowaną postać podrywacza. Cholernie dobrze ubranego podrywacza, ku uciesze Dolii. Przyznam, że urzekły mnie jego smiałe i skuteczne techniki podrywu, które aż korci przetestować w realu. Niestety nie wolno mi, więc jeśli ktoś film widział i próbował podobnych zagrywek, bardzo proszę dać znać mailem lub w komentarzach, czy działa Od siebie dodam tylko, że przybijanie “high five” nowo poznanej kobiecie to bezczelna zżynka z lat mojej świetności. Ale trudno, przełknę to, postaci Goslinga wyszło to tylko na dobre

Oczywiście, inaczej niż w prawdziwym życiu, podrywacz nie mógł sobie podrywać bezkarnie i bez końca, musiał coś zrozumieć i coś odkryć, bo scenarzyści kazali mu wpaść w sidła miłości. I to, o zgrozo, do rudej. Szkoda chłopaka.

Dobra, ale o czym jest “Crazy, stupid, love”? Film przedstawia losy trzech meżczyzn: zdradzonego męża/ojca, w kwiecie wieku, podrywacza o nieskazitelnej buźce Ryana Goslinga oddającego się pustym seksualnym podróżom i nastoletniego syna, przeżywającego pierwszą, mocno romantyczną miłość. Ich historie splotą się oczywiście i wywrócą wszystko do góry nogami. To wszystko już było i prawdziwa miłość znów zwycięży. Nuda.

Ale “Crazy, stupid love” nie jest taki “stupid” jakby mogło się wydawać. Są dwa powody dla których warto zobaczyć ten film.
Po pierwsze ta oklepana, zawsze zwycięska, “prawdziwa miłość” tym razem nie jest przedstawiona aż tak płytko jak moglibyśmy się spodziewać. Twórcy wysilili się, by sięgnąć nieco głębiej i przekonują nas, że z miłością lekko nie jest, trzeba pójść na jakieś kompromisy, odkleić się od skrajności, swoje przeżyć, swoje wysłuchać i przede wszystkim trochę się nad tematem napracować. Jak na lekką komedyjkę mainstreamową, temat zaprezentowany jest zdumiewająco inteligentnie, powiedziałbym wręcz “życiowo”. Mało tu taniego dowcipu sytuacyjnego, siłą jest wiarygodna historia i sensowny wachlarz ciekawych postaci. Bohaterowie są bardzo ludzcy. W mocno ogranym, hollywódzkim temacie poszukiwania szczęścia w miłości, udało się uniknąć papierowej błazenady.
Po drugie, musicie wiedzieć, że całość jest doskonale zagrana. Do obsady nie można się przyczepić, mamy jak zawsze świetną Julian Moore, Goslinga, któremu o dziwo nieprzerwanie udaje się grać w filmach trzymających jakiś poziom. I Steve’a Carella, który ku mojemu zdumieniu nie wydurniał się zbytnio a wydobył z siebie, nie mam pojęcia jak, pokłady rzetelnej sztuki aktorskiej. Emma Stone i Marisa Tomei to wisienki na tym, pełnym smacznej, bitej śmietany, torcie.

“Crazy stupid love” to ciepła, nieco baśniowa w odbiorze, inteligentna i przede wszystkim świetnie zagrana komedia. Szczerze polecamy.

PS. A polskim dystrybutorom za tłumaczenie “Kocha, lubi, szanuje” kij tam, gdzie światło nie dochodzi.

PS2. “Be better than a Gap!”