<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182</id><updated>2024-11-01T10:48:27.067+02:00</updated><category term="româna-português"/><category term="atividade de autor"/><category term="deutsch-português"/><category term="english-português"/><category term="português-româna"/><title type='text'>traduções e textos</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>57</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-212470636901343175</id><published>2016-11-16T00:05:00.001+02:00</published><updated>2016-11-16T00:05:24.482+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>O suicida</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQOQL4-1Ui8ADDNeGuhyphenhyphenvUXvN1UGYcQfWWBH75ByjgKQWOVfgrTCYOJpsXLFBM9B81kBhpTU9x7A5tse28szfygZo01VoAvuNMDpT3ablEAWDIZXin9FRe0l9FvMzn08dco6p7r8oDRGs/s1600/suicida_Valcan.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQOQL4-1Ui8ADDNeGuhyphenhyphenvUXvN1UGYcQfWWBH75ByjgKQWOVfgrTCYOJpsXLFBM9B81kBhpTU9x7A5tse28szfygZo01VoAvuNMDpT3ablEAWDIZXin9FRe0l9FvMzn08dco6p7r8oDRGs/s320/suicida_Valcan.jpg&quot; width=&quot;208&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A Zazie Edições publicou este ano minha tradução do ensaio &quot;O suicida ou a era do niilismo&quot;, do filósofo romeno Ciprian Valcan, que compõe a coleção Pequena Biblioteca de Ensaios, coordenada por Laura Erber. O texto pode ser acessado e descarregado gratuitamente pelo website da editora carioca.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/212470636901343175/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/212470636901343175' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/212470636901343175'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/212470636901343175'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/11/o-suicida.html' title='O suicida'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQOQL4-1Ui8ADDNeGuhyphenhyphenvUXvN1UGYcQfWWBH75ByjgKQWOVfgrTCYOJpsXLFBM9B81kBhpTU9x7A5tse28szfygZo01VoAvuNMDpT3ablEAWDIZXin9FRe0l9FvMzn08dco6p7r8oDRGs/s72-c/suicida_Valcan.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-643429618617664548</id><published>2016-11-06T04:14:00.004+02:00</published><updated>2016-11-06T04:14:57.558+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Estréia de &quot;Corações cicatrizados&quot; no Brasil</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhu4zWlFbJeA0H1_JoIR2L3ht7hD2x_4wDAgn096evUpoHnn40rXdXs7kBAiFseTYmWviB1wp8uVWuP3fXNgS74gYk2d_USDF_9uMiy-4qzR43i80SYcCh0UTznOJqf8tKMUMwIQYViO5g/s1600/Carambaia_Mostra.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhu4zWlFbJeA0H1_JoIR2L3ht7hD2x_4wDAgn096evUpoHnn40rXdXs7kBAiFseTYmWviB1wp8uVWuP3fXNgS74gYk2d_USDF_9uMiy-4qzR43i80SYcCh0UTznOJqf8tKMUMwIQYViO5g/s320/Carambaia_Mostra.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;O longa-metragem do cineasta romeno Radu Jude, &quot;Corações cicatrizados&quot; (Inimi cicatrizate), baseado na vida e na obra do escritor Max Blecher, ganhador do prêmio do júri no Festival de Cinema de Locarno, estreou no dia 27 de outubro de 2016 no Brasil, no contexto da 40a Mostra Internacional de Cinema de São Paulo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Na ocasião, fui convidado, na qualidade de tradutor da obra de Blecher e de ator no mencionado filme, a participar de debate aberto ao público, na companhia dos roteiristas Di Moretti e Marcos Lazarini.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/643429618617664548/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/643429618617664548' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/643429618617664548'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/643429618617664548'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/11/estreia-de-coracoes-cicatrizados-no.html' title='Estréia de &quot;Corações cicatrizados&quot; no Brasil'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhu4zWlFbJeA0H1_JoIR2L3ht7hD2x_4wDAgn096evUpoHnn40rXdXs7kBAiFseTYmWviB1wp8uVWuP3fXNgS74gYk2d_USDF_9uMiy-4qzR43i80SYcCh0UTznOJqf8tKMUMwIQYViO5g/s72-c/Carambaia_Mostra.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-4252513890539350828</id><published>2016-09-12T23:27:00.000+03:00</published><updated>2016-09-12T23:30:39.205+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Blecher no Clube Hebraica</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4kfqWkFO_RjcWeITqlG92uw0gLCXyn4z14EPC2aJXQxxW0g7-dc3JTU-pnCyzKy0Ywujuks-g81NHgBSS-bd9NIKkOy1J2S2RJXGscLIEcsEHuX8tIuj6HhMimh4m2k_T7MIIddm8hJE/s1600/OS-2057_2016-ClubeLeitura-CoracoesCicatrizados.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4kfqWkFO_RjcWeITqlG92uw0gLCXyn4z14EPC2aJXQxxW0g7-dc3JTU-pnCyzKy0Ywujuks-g81NHgBSS-bd9NIKkOy1J2S2RJXGscLIEcsEHuX8tIuj6HhMimh4m2k_T7MIIddm8hJE/s320/OS-2057_2016-ClubeLeitura-CoracoesCicatrizados.jpg&quot; width=&quot;240&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #1d2129; font-family: &amp;quot;helvetica&amp;quot; , &amp;quot;arial&amp;quot; , sans-serif; line-height: 19.32px;&quot;&gt;No dia 3 de setembro de 2016, minha tradução do romance &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, de Max Blecher, foi objeto do encontro do Clube da Leitura, mediado por Vivian Schlesinger, no Clube Hebraica, em São Paulo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/4252513890539350828/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/4252513890539350828' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4252513890539350828'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4252513890539350828'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/blecher-no-clube-hebraica.html' title='Blecher no Clube Hebraica'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4kfqWkFO_RjcWeITqlG92uw0gLCXyn4z14EPC2aJXQxxW0g7-dc3JTU-pnCyzKy0Ywujuks-g81NHgBSS-bd9NIKkOy1J2S2RJXGscLIEcsEHuX8tIuj6HhMimh4m2k_T7MIIddm8hJE/s72-c/OS-2057_2016-ClubeLeitura-CoracoesCicatrizados.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-8297346286611908628</id><published>2016-09-03T07:15:00.003+03:00</published><updated>2016-09-03T07:15:36.581+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>O real contaminado</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Reproduzo, abaixo, a resenha&amp;nbsp;&lt;b&gt;O real contaminado&lt;/b&gt;, de Pablo Pires Fernandes, publicada em 29 de julho de 2016 no caderno Pensar do jornal &lt;a href=&quot;https://www.google.com.br/url?sa=t&amp;amp;rct=j&amp;amp;q=&amp;amp;esrc=s&amp;amp;source=web&amp;amp;cd=122&amp;amp;cad=rja&amp;amp;uact=8&amp;amp;ved=0ahUKEwj1p_CzqPLOAhVLgpAKHVx2ALM4eBAWCCMwAQ&amp;amp;url=http%3A%2F%2Fimpresso.em.com.br%2Fapp%2Fnoticia%2Ftoda-semana%2Fpensar%2F2016%2F07%2F29%2Finterna_pensar%2C184499%2Fo-real-contaminado.shtml&amp;amp;usg=AFQjCNEO21n06nEyneA95mD8YXokB-epbA&amp;amp;sig2=3kNAIsf1nv5Tko_hn_exEQ&quot;&gt;Estado de Minas&lt;/a&gt;, a respeito de minha tradução do romance &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, de Max Blecher, publicada pela editora Carambaia:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyVqOhbgfuIDgeqdQDTYYemErSVk9jVKtVhAIxskTcjT21aAkykIF5r2Ad43GQHbdFkAY-J_BScaXudY3HZBoXLKjxq1NKwMh29SwhoTlICciyDqoCsOr_eqi7Dkga4szUyFpdwMm3Ye8/s1600/max.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;136&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyVqOhbgfuIDgeqdQDTYYemErSVk9jVKtVhAIxskTcjT21aAkykIF5r2Ad43GQHbdFkAY-J_BScaXudY3HZBoXLKjxq1NKwMh29SwhoTlICciyDqoCsOr_eqi7Dkga4szUyFpdwMm3Ye8/s320/max.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O relato é surreal por dois motivos. Primeiro porque o autor escreveu a obra em 1937 e transitava, de fato, pelos círculos da vanguarda surrealista na França e, claro, os traços desse ambiente são notáveis. Segundo por descrever uma situação que, hoje, nos parece absolutamente insólita. &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, do romeno Max Blecher, relata a história de um homem, acometido de tuberculose óssea (mal de Pott). A doença corrói os ossos dos enfermos e, na época, a solução era engessá-las, meses a fio, quiçá por anos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Depois de diagnosticado, o personagem-narrador Emanuel vai para Berck (ou Berck-sur-Mer, próximo a Calais, no Norte da França). A cidade é um sanatório que acolhe as vítimas dessa enfermidade. Em artigo publicado na revista romena &lt;b&gt;Vremea&lt;/b&gt;, em 1934, e reproduzida à guisa de introdução no volume editado pela Carambaia, Blecher, ele próprio vítima da doença, escreve: “Berck é a cidade da imobilidade e do gesso”.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A localidade dispõe de toda a estrutura para receber os doentes: além dos hotéis-hospitais, há serviços de charretes que deslocam os engessados pelas ruas; é comum as pessoas se olharem, e conversarem, através de espelhos que as deslocam da condição física de horizontalidade que o engessamento as submete. Um olhar enviesado, recortado e mediado. No entanto, diante das centenas de doentes de todas as procedências que vivem na cidade, a estranheza cede lugar à normalidade. Goteiras – espécie de maca com rodas que possibilitam  aos doentes se locomoverem – transitam por todas as partes e criam um espetáculo “alucinante”. Ao se deparar, pela primeira vez, com o refeitório do sanatório, Emanuel questiona: “Que mente sombria poderia ter criado, com elementos reais, um quadro tão doloroso, tão extravagante, tão demente?”.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Diante de sua nova realidade, Emanuel alterna momentos de devaneio e reflexão existencial com uma aparente tranquilidade e resignação ao constatar sua “invalidez”. “Encontrava-se agora diante de uma existência terrível e desconhecida. O que deveria fazer? O que lhe aconteceria?” ou “Emanuel descobriu ter-se transformado numa estátua completamente híbrida, estranha combinação de pele e gesso”. Associada à condição peculiar, a passagem do tempo também é deslocada, distendida porque submetida a uma espera indeterminada e cheia de expectativas e frustrações.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O autor narra os fatos intercalando impressões sensoriais e divagações mais reflexivas. Cria imagens potentes, com recorrência de metáforas ligadas à química. “Toda a calma interior, ao toque da campainha do telefone, se desfez numa intensa impaciência, assim como uma solução supersaturada bruscamente se cristaliza ao se introduzir nela um fragmento de substância química”, descreve. E ainda: &quot;A frase sussurrada queimava no seu sangue como um líquido corrosivo em ebulição”.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Assim, o escritor impõe a dissociação entre o dito e o sentido, revelando a subjetividade através do olhar deambulante do protagonista. “Os tiros, em vez de o desentorpecer, fizeram-no cair ainda mais profundamente na perplexidade e na alucinação. Os tiros foram a gota d’água que, com seu estampido, demoliu toda a realidade, fazendo-a se desmanchar na madrugada”.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt; não tem a mesma potência de &lt;b&gt;Acontecimentos na irrealidade imediata&lt;/b&gt; (1936), romance anterior de Blecher publicado pela Cosac Naify, mas ali estão todos os elementos de sua singular escrita: o sexo que oscila entre a espiritualidade sublime e o impulso animal, a impressão que os objetos provocam na mente e moldam a subjetividade dos personagens, as frases lapidares e a constante contaminação do real pelo onírico. O romance, que tem a marca editorial caprichosa da Carambaia, é mais uma oportunidade de se conhecer a prosa de Blecher, graças à tradução de Fernando Klabin. O escritor romeno merece a descoberta, assim como a tradução de seu romance póstumo, &lt;b&gt;A toca iluminada&lt;/b&gt;, e uma coletânea de seus contos.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/8297346286611908628/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/8297346286611908628' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/8297346286611908628'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/8297346286611908628'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/o-real-contaminado.html' title='O real contaminado'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyVqOhbgfuIDgeqdQDTYYemErSVk9jVKtVhAIxskTcjT21aAkykIF5r2Ad43GQHbdFkAY-J_BScaXudY3HZBoXLKjxq1NKwMh29SwhoTlICciyDqoCsOr_eqi7Dkga4szUyFpdwMm3Ye8/s72-c/max.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-4854620873086552399</id><published>2016-09-02T06:45:00.001+03:00</published><updated>2016-09-02T06:45:05.433+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><title type='text'>Ordem do Mérito Cultural</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ApioqteGttjtrIhwzSSCqBIivBZrcBUJL8G36lxMPhlL5pb3a53sAKsY4Vm85JVhUtLHOj2gP7Rvlm290ap98zW8y2uJ_h6KlqM7JlSWIGnY6BSACmK35vqiil6fG38tkLIM1n5LrR8/s1600/DAP_1786-2_1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;212&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ApioqteGttjtrIhwzSSCqBIivBZrcBUJL8G36lxMPhlL5pb3a53sAKsY4Vm85JVhUtLHOj2gP7Rvlm290ap98zW8y2uJ_h6KlqM7JlSWIGnY6BSACmK35vqiil6fG38tkLIM1n5LrR8/s320/DAP_1786-2_1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em 11 de agosto de 2016, por sugestão do Senhor Lazar Comanescu, Ministro dos Negócios Estrangeiros da Romênia, Sua Excelência Senhor Klaus Iohannis, Presidente da Romênia, assinou decreto em que me condecorou com a &lt;b&gt;Ordem do Mérito Cultural&lt;/b&gt;, no grau de Oficial, tendo em vista minha &quot;notável contribuição para a tradução e publicação, no Brasil, de preciosas obras romenas, prova de profunda ligação com o nosso país e do desejo de promover a literatura romena no mundo&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/4854620873086552399/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/4854620873086552399' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4854620873086552399'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4854620873086552399'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/ordem-do-merito-cultural.html' title='Ordem do Mérito Cultural'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4ApioqteGttjtrIhwzSSCqBIivBZrcBUJL8G36lxMPhlL5pb3a53sAKsY4Vm85JVhUtLHOj2gP7Rvlm290ap98zW8y2uJ_h6KlqM7JlSWIGnY6BSACmK35vqiil6fG38tkLIM1n5LrR8/s72-c/DAP_1786-2_1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-408449308492130927</id><published>2016-09-02T06:22:00.005+03:00</published><updated>2016-09-02T06:22:49.458+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Trecho de &quot;Corações cicatrizados&quot;</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7NWqpSZkC_l4d8DKBDboCETt2o6ETMEESuO5KQAattSfZVmELopZkjIzqCQMOPBfUl6dTDeFnTsf0GcOXeUokz-pMa5DpMiZsYhyL1apzyrL9hug-k06b07bU0_8ubPN79Z24IZ-pGRQ/s1600/16127388.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;219&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7NWqpSZkC_l4d8DKBDboCETt2o6ETMEESuO5KQAattSfZVmELopZkjIzqCQMOPBfUl6dTDeFnTsf0GcOXeUokz-pMa5DpMiZsYhyL1apzyrL9hug-k06b07bU0_8ubPN79Z24IZ-pGRQ/s320/16127388.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Trecho de minha tradução de &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, do autor romeno Max Blecher, publicada pela editora Carambaia, foi publicada em 08 de maio de 2016, pouco antes de seu lançamento, no caderno Ilustríssima da &lt;a href=&quot;http://www1.folha.uol.com.br/ilustrissima/2016/05/1768530-leia-trecho-de-coracoes-cicatrizados-do-autor-romeno-max-blecher.shtml?cmpid=compfb&quot;&gt;Folha de S. Paulo&lt;/a&gt;, com ilustração de autoria de Mário de Alencar.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/408449308492130927/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/408449308492130927' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/408449308492130927'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/408449308492130927'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/trecho-de-coracoes-cicatrizados.html' title='Trecho de &quot;Corações cicatrizados&quot;'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh7NWqpSZkC_l4d8DKBDboCETt2o6ETMEESuO5KQAattSfZVmELopZkjIzqCQMOPBfUl6dTDeFnTsf0GcOXeUokz-pMa5DpMiZsYhyL1apzyrL9hug-k06b07bU0_8ubPN79Z24IZ-pGRQ/s72-c/16127388.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-2089998936658863859</id><published>2016-09-02T06:09:00.003+03:00</published><updated>2016-09-02T06:09:46.760+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Um clássico da literatura romena acaba de chegar às prateleiras do Brasil</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkqP2PZfV-uXS5WUm6ZKpkYXKBFUI7wkSvuLuL2XycTrApjNIuVcElqDyHB7VNYObZr0xHGJF-tmjhvw2AKRhH15A01gXO2ouP9H23b5hb6zeng9aIA3HkvIadB6F6fmyp3f8pDjgehkU/s1600/627x0.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;197&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkqP2PZfV-uXS5WUm6ZKpkYXKBFUI7wkSvuLuL2XycTrApjNIuVcElqDyHB7VNYObZr0xHGJF-tmjhvw2AKRhH15A01gXO2ouP9H23b5hb6zeng9aIA3HkvIadB6F6fmyp3f8pDjgehkU/s320/627x0.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Reproduzo, abaixo, o artigo Um clássico da literatura romena acaba de chegar às prateleiras do Brasil, de Carlos Schroeder, publicado em 27 de julho de 2016 no &lt;a href=&quot;http://dc.clicrbs.com.br/sc/entretenimento/noticia/2016/07/carlos-schroeder-um-classico-da-literatura-romena-acaba-de-chegar-as-prateleiras-do-brasil-6926523.html&quot;&gt;Diário Catarinense&lt;/a&gt;, a respeito de minha tradução do romance Corações cicatrizados, de Max Blecher, publicada pela editora Carambaia:&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A editora Carambaia acaba de lançar um clássico da literatura romena: &lt;b&gt;Corações cicatrizados &lt;/b&gt;(231 páginas, R$ 79,90) de Max Blecher (1909-1938), com tradução de Fernando Klabin. O romance narra a história do jovem Emanuel, que estuda Medicina em Paris quando descobre sofrer do mal de Pott, uma tuberculose óssea que afeta a coluna vertebral. O protagonista parte então para Berck-sur-Mer, balneário no litoral norte da França especializado no tratamento da enfermidade. Na cidade, cinco mil pacientes provenientes de todos os cantos do mundo se submetem à terapia, que consiste na imobilização do corpo por um colete de gesso. Envoltos nessa carapaça, os doentes são forçados a passar meses deitados, à espera de que seus ossos quebrados e roídos sejam endireitados e consolidados. Mas nada de monotonia: não precisam ficar restritos à cama. Locomovem-se com a ajuda de maqueiros e até sozinhos, em charretes adaptadas, puxadas por cavalos. Eles procuram levar uma vida quase normal, mas sempre na horizontal.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Edição primorosa e filme&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Com tradução direta do romeno, o volume tem capa envolta em tecido, reproduzindo a trama do gesso que imobiliza os pacientes de Berck. Outro detalhe do projeto gráfico: quando Emanuel é imobilizado e tem de viver deitado, o texto muda de orientação, e a leitura passa a ser na horizontal. Corações cicatrizados chegará em breve também aos cinemas: o livro foi transformado em filme pelo diretor romeno Radu Jude, vencedor do Urso de Prata de Melhor Diretor no Festival de Berlim de 2015.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Vida real&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Assim como o personagem Emanuel, o autor Max Blecher também recebeu o diagnóstico do mal de Pott quando estudava em Paris, aos 19 anos. Blecher é frequentemente comparado pela crítica a Franz Kafka, Bruno Schulz ou Robert Walser, o que eu acho um exagero (mas é um autor que merece ser descoberto pelo público brasileiro). Blecher nasceu em 1909 na província da Moldávia, viveu em Paris e, por causa da doença, passou temporadas em sanatórios da França, Suíça e Romênia. Ligado aos modernistas romenos, Blecher começou a escrever para revistas literárias aos 19 anos. Aproximou-se do movimento surrealista em Paris e, em 1935, teve um texto publicado na revista de André Breton, com quem se correspondia com frequência. Blecher morreu aos 28 anos, deixando um livro de poesia, &lt;b&gt;Corpo transparente&lt;/b&gt; (1934), três romances - &lt;b&gt;Acontecimentos na irrealidade imediata&lt;/b&gt; (1936), &lt;b&gt;Corações cicatrizados &lt;/b&gt;(1937) e &lt;b&gt;A toca iluminada &lt;/b&gt;(publicado postumamente, em 1971) –, além de contos, resenhas, artigos e traduções.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Dor e terra: um trecho&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&quot;Os peixes continuavam deslizando tristes debaixo da luz mortiça. Havia na sala tanto silêncio, tanta escuridão e tanta solidão, que, se aquela situação tivesse durado uma eternidade, Emanuel não teria tido mais nada a dizer. Pelo contrário, ele a teria aceitado com resignação, permanecendo assim ainda muito tempo do lado de cá da verdade brutal que, talvez, ele haveria de descobrir dentro de poucos minutos. Do lado de trás de uma porta, alguém deu uma tossidela como resposta atrasada à sua tosse de poucos instantes antes. Apareceu na soleira uma criatura diminuta, escurecida, como um animal assustado saindo da toca.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
– O senhor foi enviado pelo doutor Bertrand? Bom! Já sei, ele me telefonou... dores violentas no lombo, não é isso?... Uma radiografia da coluna vertebral.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O homúnculo esfregava nervoso as mãos, como se quisesse se livrar dos restos de terra que tinham ficado presos aos dedos enquanto cavara seu buraco.&quot;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/2089998936658863859/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/2089998936658863859' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2089998936658863859'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2089998936658863859'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/um-classico-da-literatura-romena-acaba.html' title='Um clássico da literatura romena acaba de chegar às prateleiras do Brasil'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkqP2PZfV-uXS5WUm6ZKpkYXKBFUI7wkSvuLuL2XycTrApjNIuVcElqDyHB7VNYObZr0xHGJF-tmjhvw2AKRhH15A01gXO2ouP9H23b5hb6zeng9aIA3HkvIadB6F6fmyp3f8pDjgehkU/s72-c/627x0.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-6281702455242846969</id><published>2016-09-02T05:59:00.002+03:00</published><updated>2016-09-02T05:59:42.703+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Max Blecher tinge de absurdo relações miúdas de tuberculoso</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjryiSC5XfratOI8HAbZXOMuIcLxl20-uJKjB-FGcArkIn9ugyS2gOT1e0BRtnvWGIb6G5AOowpz-TaLA1vY_3VnWg6nxoBeePORZ3nqCOrQp6LG2oMVGotBeUXLhVbqugCfNrbhDPweVU/s1600/Capa_Cora%25C3%25A7%25C3%25B5es.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjryiSC5XfratOI8HAbZXOMuIcLxl20-uJKjB-FGcArkIn9ugyS2gOT1e0BRtnvWGIb6G5AOowpz-TaLA1vY_3VnWg6nxoBeePORZ3nqCOrQp6LG2oMVGotBeUXLhVbqugCfNrbhDPweVU/s320/Capa_Cora%25C3%25A7%25C3%25B5es.jpg&quot; width=&quot;218&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: &#39;Helvetica Neue Light&#39;, HelveticaNeue-Light, &#39;Helvetica Neue&#39;, Helvetica, Arial, sans-serif; line-height: 19.6px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;line-height: 19.6px;&quot;&gt;A resenha&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #333333; font-family: Helvetica Neue Light, HelveticaNeue-Light, Helvetica Neue, Helvetica, Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 19.6px;&quot;&gt;&lt;b&gt;Max Blecher tinge de absurdo relações miúdas de tuberculoso&lt;/b&gt;, assinada por Alcir Pécora,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 19.6px;&quot;&gt;a respeito de minha tradução do romance&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;b style=&quot;line-height: 19.6px;&quot;&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 19.6px;&quot;&gt;, de Max Blecher, publicada pela editora Carambaia,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: #333333; font-family: Helvetica Neue Light, HelveticaNeue-Light, Helvetica Neue, Helvetica, Arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 19.6px;&quot;&gt;foi publicada em 13 de agosto de 2016 no caderno &lt;b&gt;Ilustrada&lt;/b&gt; da &lt;a href=&quot;http://www1.folha.uol.com.br/ilustrada/2016/08/1802192-max-blecher-tinge-de-absurdo-relacoes-miudas-de-tuberculoso.shtml&quot;&gt;Folha de S. Paulo&lt;/a&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: &#39;Helvetica Neue Light&#39;, HelveticaNeue-Light, &#39;Helvetica Neue&#39;, Helvetica, Arial, sans-serif; line-height: 19.6px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: &#39;Helvetica Neue Light&#39;, HelveticaNeue-Light, &#39;Helvetica Neue&#39;, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 19.6px; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/6281702455242846969/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/6281702455242846969' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/6281702455242846969'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/6281702455242846969'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/max-blecher-tinge-de-absurdo-relacoes.html' title='Max Blecher tinge de absurdo relações miúdas de tuberculoso'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjryiSC5XfratOI8HAbZXOMuIcLxl20-uJKjB-FGcArkIn9ugyS2gOT1e0BRtnvWGIb6G5AOowpz-TaLA1vY_3VnWg6nxoBeePORZ3nqCOrQp6LG2oMVGotBeUXLhVbqugCfNrbhDPweVU/s72-c/Capa_Cora%25C3%25A7%25C3%25B5es.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-7218488885834167367</id><published>2016-09-02T05:39:00.005+03:00</published><updated>2016-09-02T05:39:57.678+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Corações cicatrizados</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Reproduzo, abaixo, o artigo &lt;b&gt;Corações cicatrizados no Brasil&lt;/b&gt;, de Marina Moura, publicado em 18 de agosto de 2016 na Revista &lt;a href=&quot;http://www.revistacontinente.com.br/bannerdestaques/19611-%E2%80%9Ccora%C3%A7%C3%B5es-cicatrizados%E2%80%9D-o-banal-operado-a-cru.html&quot;&gt;Continente&lt;/a&gt;, a respeito de minha tradução do romance &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, de Max Blecher, publicada pela editora Carambaia:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY0lTzfJo0kvlklf1C-XocErGb7UzG2ZPxMJ3bOsFr4e0ZtixyNls5QNKgoU_JlQ_Fzs1o3-zMG4iV7HPX1tiGeT2BEJsLVLS-AzDS2bXXKsFJiPcZkbeiHFdgW7GkCyuiz1sjvZdGNy4/s1600/filme_cora%25C3%25A7%25C3%25B5es_cicatrizados_jornal_p%25C3%25BAblico_1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;184&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY0lTzfJo0kvlklf1C-XocErGb7UzG2ZPxMJ3bOsFr4e0ZtixyNls5QNKgoU_JlQ_Fzs1o3-zMG4iV7HPX1tiGeT2BEJsLVLS-AzDS2bXXKsFJiPcZkbeiHFdgW7GkCyuiz1sjvZdGNy4/s320/filme_cora%25C3%25A7%25C3%25B5es_cicatrizados_jornal_p%25C3%25BAblico_1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Jovem estudante de Medicina residente em Paris, Emanuel descobre que sofre de tuberculose óssea. A enfermidade atinge as vértebras e, na década de 1930, o tratamento envolvia imobilizar o paciente com gesso. Ele segue para o sanatório de Berck, no sul da França, local quase que exclusivamente repleto de doenças, doentes, tratamentos e eventuais curas.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O segundo romance do romeno Max Blecher, &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, data de 1937 e era até então inédito no Brasil. Com a edição da Carambaia, traduzida do idioma original, o público tem acesso a um dos clássicos da Romênia. A prova de que a obra continua reverberando quase 80 anos após ser concebida é que, este ano, aliás, foi adaptada ao cinema, por Radu Jude, conterrâneo de Blecher, e fez sua estreia mundial no Festival de Locarno. Ainda não há previsão para o filme chegar às telas do Brasil. A obra é autobiográfica, uma vez que o autor teve a mesma enfermidade e passou por três sanatórios antes de falecer precocemente, aos 28 anos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em Berck, o narrador se debruça sobre o cotidiano dos doentes: “Deitados, eles vão ao cinema; deitados, eles passeiam de charrete; deitados, eles frequentam festas; deitados, eles vão a conferências; deitados, eles visitam entre si”. Embora afirme que o “milagre moral de Berck” é justamente o de tornar possível que os que lá vivem voltem a “ser pessoas normais”, a narrativa de Blecher equilibra-se entre as miudezas cotidianas dos acamados e o inevitável absurdo da situação de uma vida “que se curvou em 90 graus” e ficou marcada pela imobilidade de um colete de gesso que quase todos os internos precisam usar.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Assim, &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt; avança não por meio de metáforas ou adjetivos que expliquem a dor de ver-se imóvel e seu aspecto notadamente trágico. Tal como Kafka, Blecher opta por apresentar uma série de fatos de modo cru e com um quê de realismo deformado. Vemos curiosas imagens ao longo de &lt;b&gt;Corações&lt;/b&gt;: uma festa clandestina organizada pelos enfermos; um ex-atleta acidentado cujo fetiche é colecionar fotos pornográficas nas quais o modelo é ele mesmo; figuras já curadas que caminham pelos corredores de Berck e se recusam a ir embora; indivíduos perfeitamente saudáveis passando férias em meio aos convalescentes.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Como uma espécie de cronista do absurdo, o narrador observa e participa de tais circunstâncias com “a impressão de que nada daquilo acontecia de verdade […], num universo construído de pano e algodão”. O crítico Ruy Jorge Alves, explica, a respeito da obra kafkiana, que “o desligamento das realidades, ou a sua deformação exterior, através de um ângulo quase totalmente subjetivo, afasta o homem dos ponteiros do relógio”. O mesmo ocorre com &lt;b&gt;Corações cicatrizados&lt;/b&gt;, um romance insólito que aborda uma realidade mais forte que a própria ilusão. Reunidos em Berck, os personagens do livro pressentem que ali todos estão indo em direção à morte, e é preciso esquecer-se dela.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/7218488885834167367/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/7218488885834167367' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/7218488885834167367'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/7218488885834167367'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2016/09/coracoes-cicatrizados.html' title='Corações cicatrizados'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY0lTzfJo0kvlklf1C-XocErGb7UzG2ZPxMJ3bOsFr4e0ZtixyNls5QNKgoU_JlQ_Fzs1o3-zMG4iV7HPX1tiGeT2BEJsLVLS-AzDS2bXXKsFJiPcZkbeiHFdgW7GkCyuiz1sjvZdGNy4/s72-c/filme_cora%25C3%25A7%25C3%25B5es_cicatrizados_jornal_p%25C3%25BAblico_1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-6945315703123243757</id><published>2014-05-05T07:31:00.001+03:00</published><updated>2014-12-19T21:10:45.599+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><title type='text'>Prosa puída</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEguUwfkTcKbA3jaFJ4DG0TY98Q73MZISkDtRAdz3gSRJ16DzLvbJlGxziqFwi1HoNpyO4EmaGOdWA37wraP7cHIaVfZHHrERafv-2hmU3jan8XC502O5ufpRsXBfrmJJq0YKStyX7Srevc/s1600/logo_bateia.gif&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEguUwfkTcKbA3jaFJ4DG0TY98Q73MZISkDtRAdz3gSRJ16DzLvbJlGxziqFwi1HoNpyO4EmaGOdWA37wraP7cHIaVfZHHrERafv-2hmU3jan8XC502O5ufpRsXBfrmJJq0YKStyX7Srevc/s1600/logo_bateia.gif&quot; height=&quot;175&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A editora &lt;a href=&quot;http://www.editorabateia.com.br/index.php&quot;&gt;Bateia&lt;/a&gt;, de São Paulo, do editor Lui Fagundes, na busca de novos autores nacionais, lançou em 2013 o projeto &lt;b&gt;Originais na Bateia&lt;/b&gt;, que durante três meses recebeu originais de romance e conto de todas as partes do Brasil.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Um total de 234 originais (132 romances e 102 livros de contos) foram avaliados entre agosto de 2013 e março de 2014 pela comissão editorial, que selecionou para publicação o livro de contos &lt;b&gt;Prosa puída&lt;/b&gt;, de minha autoria.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Denominei &lt;b&gt;Prosa puída&lt;/b&gt; uma reunião de contos escritos durante um período de cerca de vinte anos, e que será meu primeiro livro a ser publicado.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/6945315703123243757/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/6945315703123243757' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/6945315703123243757'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/6945315703123243757'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2014/05/prosa-puida.html' title='Prosa puída'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEguUwfkTcKbA3jaFJ4DG0TY98Q73MZISkDtRAdz3gSRJ16DzLvbJlGxziqFwi1HoNpyO4EmaGOdWA37wraP7cHIaVfZHHrERafv-2hmU3jan8XC502O5ufpRsXBfrmJJq0YKStyX7Srevc/s72-c/logo_bateia.gif" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-1380800203208846084</id><published>2014-05-05T03:40:00.000+03:00</published><updated>2014-05-05T03:41:55.079+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><title type='text'>O mundo segundo o jovem Cioran</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Na edição de 01 de março de 2014, o caderno &lt;i&gt;Prosa&lt;/i&gt; do jornal &lt;i&gt;O Globo&lt;/i&gt; publicou resenha de minha autoria, intitulada &lt;b&gt;O mundo segundo o jovem Cioran&lt;/b&gt;, por ocasião da publicação, pela editora Rocco, de &lt;i&gt;O livro das ilusões&lt;/i&gt;, uma das primeiras obras do filósofo romeno Emil Cioran, traduzido pela primeira vez em português pelo professor José Thomaz Brum.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJyt82tgMMEHZNAeGlARBJQDV6LRecG0pNvdq5rQK6wdoXgjWTX_MWVVjjW0VhaIXchXVfGhUjC_YLrfX3j3zuKsDN2PhXK8AMXoeRsqPgeqcAh4LONluSm9RRpF2whK60VSjJGn9YoIs/s1600/O-LIVRO-DAS-ILUSOES.JPG&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJyt82tgMMEHZNAeGlARBJQDV6LRecG0pNvdq5rQK6wdoXgjWTX_MWVVjjW0VhaIXchXVfGhUjC_YLrfX3j3zuKsDN2PhXK8AMXoeRsqPgeqcAh4LONluSm9RRpF2whK60VSjJGn9YoIs/s1600/O-LIVRO-DAS-ILUSOES.JPG&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Como o artigo aparentemente não foi disponibilizado na Internet, reproduzo, abaixo, seu teor integral:&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Alvíssaras para o crescente, fiel
e tenaz grupo dos amantes do pensador Emil Cioran no Brasil. Vertido pela
primeira vez para o português pelo professor e filósofo José
Thomaz Brum, maior especialista e promotor brasileiro da obra cioraniana, chega
a nós, 78 anos depois de sua primeira publicação na Romênia, &quot;O livro das ilusões&quot;. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Esse raro evento editorial vem contribuir com mais uma pérola à
realização que muito esperamos testemunhar: a tradução para o
português da obra integral do “Diógenes transilvano”. Nos últimos anos a Rocco publicou outras obras do autor, como &quot;Breviário de decomposição&quot; e &quot;Silogismos da amargura&quot;. Juntamente com &quot;Nos cumes do desespero&quot;&amp;nbsp;(Hedra, 2012), &quot;O livro das ilusões&quot;&amp;nbsp;começa a preencher entre nós a
lacuna da criação juvenil de Cioran, composta por meia dúzia de volumes em língua romena daquele que mais tarde viria a ser considerado um dos maiores estilistas da língua
francesa no século XX.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A empresa de traduzir Cioran, concluída
de maneira exímia pelo professor Brum, é difícil e arriscada em grande parte devido
à sutileza e à intensidade dos conceitos desenvolvidos pelo autor, febril e
literalmente insone quando jovem, em seu romeno materno. Cabe lembrar que a
língua romena é tão neolatina quanto a pretensa &quot;última flor do Lácio&quot;, porém marcada por um enriquecedor acréscimo de léxico eslavo, húngaro e turco. Esse aporte reflete boa parte das vicissitudes históricas de seu povo. Os romenos costumam declarar, no seu
enraizado estilo de “rir para não chorar” (&lt;i&gt;a
face&lt;/i&gt; &lt;i&gt;haz de necaz&lt;/i&gt;, em romeno), que, nos
mais de três mil quilômetros de fronteira estabelecida só em 1878 pelo país,
cercado hoje por Hungria, Sérvia, Bulgária e Ucrânia, o seu mais leal vizinho é o Mar Negro. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A dificuldade de tradução já se torna patente no título da obra em questão. &quot;Cartea amăgirilor&quot;&amp;nbsp;foi traduzido, por exemplo, como &quot;The Book of Delusions&quot; e&amp;nbsp;&quot;El libro de las quimeras&quot;. O substantivo
romeno &lt;i&gt;amăgire&lt;/i&gt;&amp;nbsp;(que pode significar
engano, sedução, ilusão, quimera, mentira) está ligado também por sua raiz
comum ao verbo &lt;i&gt;a amăgi&lt;/i&gt;&amp;nbsp;(enganar,
induzir ao mal, atrair com promessas mentirosas). A origem está na raiz latina &lt;i&gt;ammagire&lt;/i&gt;, que por sua vez teria bebido nos termos gregos μαγεύω, encantar, e μάγος, mago, feiticeiro. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;b&gt;Legado de Nietzsche&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
É tendo isso em mente que
poderíamos nos aproximar desse livro que não só
nos ilude docemente, como também procura nos seduzir, nos induzir a entrar no inconfundível e singular universo de um Cioran de 25 anos. Em sua
segunda aparição editorial numa Europa pouco antes da eclosão da
Segunda Guerra, aborda os mesmos temas que virá a desdobrar, sempre com a
mesma verve e a mesma provocação, séria ou ardilosa, em suas obras de maturidade
na França. Amor, dilaceração, solidão, morte – todos os temas essenciais são
visitados por esse grande epigramatista, que de certa forma parece retomar a
rica tradição bizantina, da qual seu país natal é profundamente impregnado.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Um dos temas centrais da obra
cioraniana é o incitamento à intensificação da
vida como única solução para a integração do ser humano aos ritmos cósmicos, o
que exige a divinização do canibalismo paradoxal da vida, bem como a aceitação
dos horrores e das explosões de dinamismo dos quais o fluxo vital é constituído, como aponta com precisão o filósofo romeno Ciprian Vălcan. Essa intensificação da vida é, conforme o filósofo alemão Peter
Sloterdijk, uma herança nietzscheana da modernidade tardia, que acabou
atingindo em cheio a obra de Emil Cioran.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Há quem afirme, entretanto, como a filósofa romena Marta Petreu, que a metafísica schopenhaueriana, junto com a filosofia da História de Spengler, constituiriam as duas fontes
essenciais para a compreensão do seu pensamento, intactas mesmo depois de Cioran ter se estabelecido no espaço
cultural francês. Essas fontes estariam
ainda mais evidentes, segundo Petreu, em &quot;Nos
Cumes do Desespero&quot; e em &quot;O livro das ilusões&quot;. Segundo Vălcan, os escritos cioranianos de juventude encontram-se
impregnados de temas nietzscheanos que não representam meros elementos estilísticos
ou de superfície, mas essenciais para a compreensão dos eixos fundamentais da
visão do autor. Não há portanto ainda unanimidade, entre os exegetas da obra cioraniana, quanto à tese levantada por Petreu, prevalecendo, em geral, a
impressão de que o pensamento de Nietzsche tenha sido mais decisivo no caso de Cioran.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Outro vestígio de Nietzsche na
escrita do jovem Cioran pode ser detectado, sempre conforme Vălcan, na retórica
muitíssimo próxima ao lirismo de &quot;Assim
falou Zaratustra&quot;, por meio da qual o pensador romeno, queixando-se da
ausência de uma filosofia que afirme a importância da vida, não hesita em
proclamar a necessidade de adorá-la, de se tornar um idólatra do viver: “Será
necessário repetir milhares de vezes que só a vida pode ser amada, a vida pura,
o ato puro de vida, pois estamos dependurados da nossa consciência, enforcados
no nada. (…) A vida nos foi dada para morrermos em seu êxtase. O dever do homem
era o de amá-la até o orgasmo.” Não estaria isso próximo da exortação de
Nietzsche por uma vida mais perigosa? &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Embora trate também de outros
temas, &quot;O livro das ilusões&quot; chama atenção especialmente pela reflexão consagrada à música, certamente outra significativa
herança deixada por Nietzsche no pensamento cioraniano.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Música e prazer&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A fim de ilustrar o
parentesco, caberia aqui citar um trecho de &quot;Da minha vida&quot;, em
que um Nietzsche de 14 anos de idade, em 1858, escreve: “Deus nos deu a música para que nós, em primeiro
lugar, fôssemos por ela alçados às alturas. Ela reúne todas as qualidades: ela
pode nos levantar, pode ser caprichosa, pode nos alegrar e nos deleitar, pode
até mesmo romper, com seus suaves e melancólicos tons, a resistência do mais
duro caráter. Seu principal propósito, entretanto, é o de direcionar para o
alto os nossos pensamentos, de modo que nos eleve e até mesmo nos comova
profundamente (...) Cantemos eternamente em louvor
a Deus por nos ter oferecido esse belo prazer.” &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Quase a mesma voz, modulada pela
boca de Cioran, diz, numa melancolia revoltada tão própria do Leste europeu:
“Se Deus tivesse feito nosso mundo tão perfeito quanto Bach fez o seu
divino!”&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/1380800203208846084/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/1380800203208846084' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/1380800203208846084'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/1380800203208846084'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2014/05/o-mundo-segundo-o-jovem-cioran.html' title='O mundo segundo o jovem Cioran'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJyt82tgMMEHZNAeGlARBJQDV6LRecG0pNvdq5rQK6wdoXgjWTX_MWVVjjW0VhaIXchXVfGhUjC_YLrfX3j3zuKsDN2PhXK8AMXoeRsqPgeqcAh4LONluSm9RRpF2whK60VSjJGn9YoIs/s72-c/O-LIVRO-DAS-ILUSOES.JPG" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-4933818843962768770</id><published>2014-05-05T02:04:00.000+03:00</published><updated>2014-05-05T02:11:37.141+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Aforismos romenos</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKVm3nxG-maf-0Mxag-jx6rJ34N6Rxs-JpLB-T-Nq1fQkJGEfUfAGE-k11rC1nfXaGEfMWCzRyReX5jMWkILaAnfa2VbVfP-Acoiwui_fZxpLKIDI5YRjyzO97yZWu5lf623Gf_DCFpao/s1600/%2528n.t.%2529+n.8.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKVm3nxG-maf-0Mxag-jx6rJ34N6Rxs-JpLB-T-Nq1fQkJGEfUfAGE-k11rC1nfXaGEfMWCzRyReX5jMWkILaAnfa2VbVfP-Acoiwui_fZxpLKIDI5YRjyzO97yZWu5lf623Gf_DCFpao/s1600/%2528n.t.%2529+n.8.jpg&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;226&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A oitava edição, de março de 2014, da &lt;a href=&quot;http://www.notadotradutor.com/revista.html&quot;&gt;(n.t.) Revista Literária em Tradução&lt;/a&gt;, publicou tradução de minha autoria de uma coletânea de aforismos do filósofo romeno &lt;b&gt;Ciprian Vălcan&lt;/b&gt;, publicados em Bucareste, em 2013, no volume &lt;i&gt;Amiel şi canibalul&lt;/i&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Numa singular mescla de ironia, erudição, denúncia e um humor por vezes violento, essas intensas pílulas nos levam a uma reflexão sobre o nosso tempo e o nosso papel no mundo. O incansável assombro do autor diante da existência só teria como gerar aforismos, soluços literários de altíssima consistência, quiçá influenciados na forma pelo também filósofo e romeno Emil Cioran, de cuja obra Ciprian Vălcan é um dos maiores especialistas na atualidade.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Ciprian Vălcan nasceu em 1973, na cidade romena de Arad, próxima à fronteira húngara. Formou-se em Filosofia em Timişoara, é Mestre em Filosofia pela Sorbonne de Paris, Doutor em Filosofia pela Universidade Babeş-Bolyai de Cluj-Napoca e pela Universidade de Timişoara, Doutor em História Cultural pela École Pratique des Hautes Études de Paris e atualmente professor universitário na Faculdade de Direito da Universidade Tibiscus de Timişoara, onde é também Vice-Reitor. Além de ficção, Vălcan é também autor de uma consistente obra científica no campo do pensamento, colaborando ativamente em inúmeras revistas romenas e estrangeiras com estudos, ensaios e entrevistas.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Editada por Gleiton Lentz em Florianópolis, a revista (n.t.) tem revelado ao público brasileiro, sempre por meio de um alto cuidado editorial e sublinhada preocupação estética, autores e até mesmo idiomas pouco conhecidos, com textos em apresentação bilíngüe. Todos os números da revista podem ser acessados online ou descarregados gratuitamente.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/4933818843962768770/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/4933818843962768770' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4933818843962768770'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4933818843962768770'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2014/05/aforismos-romenos.html' title='Aforismos romenos'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKVm3nxG-maf-0Mxag-jx6rJ34N6Rxs-JpLB-T-Nq1fQkJGEfUfAGE-k11rC1nfXaGEfMWCzRyReX5jMWkILaAnfa2VbVfP-Acoiwui_fZxpLKIDI5YRjyzO97yZWu5lf623Gf_DCFpao/s72-c/%2528n.t.%2529+n.8.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-4864599295646299279</id><published>2014-05-05T01:08:00.002+03:00</published><updated>2014-05-05T01:12:29.609+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>O Celan romeno</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjl7mGb66Dc7YSPjqsa3brQPrQjF6iJ6ziukJDdPqyPf0YXUtNY1-3vFiK9F1isYPATFWGKFwzh4PW-jBZIe3c13LH3UTGRWodJkQuxizwW_Ql3xSx5CIXggNnniRmTn5xKJ_nermtioGo/s1600/(n.t.)+n.7.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjl7mGb66Dc7YSPjqsa3brQPrQjF6iJ6ziukJDdPqyPf0YXUtNY1-3vFiK9F1isYPATFWGKFwzh4PW-jBZIe3c13LH3UTGRWodJkQuxizwW_Ql3xSx5CIXggNnniRmTn5xKJ_nermtioGo/s1600/(n.t.)+n.7.jpg&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;226&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A sétima edição, de setembro de 2013, da &lt;a href=&quot;http://www.notadotradutor.com/revista7.html&quot;&gt;(n.t.) Revista Literária em Tradução&lt;/a&gt;, publicou traduções de minha autoria de alguns textos de prosa poética pouco conhecidos, originalmente escritos em romeno, do poeta &lt;b&gt;Paul Celan&lt;/b&gt;. Compostos durante o breve período em que o escritor morou em Bucareste (1945-1947), só vieram à luz em 1987, graças à iniciativa editorial do escritor e tradutor romeno Petre Solomon.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Paul Celan (1920-1970), pseudônimo de Paul Antschel, nasceu no seio de uma família judia germanófona na então romena Cernăuţi (atual Чернівці ucraniana, antiga Czernowitz do Império Austro-Húngaro), talvez a mais cosmopolita cidade do Leste Europeu, onde pessoas e livros conviviam, e cujo perfil foi destruído pelo Nazismo e Comunismo soviético. Após perder os pais no Holocausto e se mudar para Bucareste e Viena, em 1948 Celan se estabeleceu em Paris, onde sua carreira de escritor começou a ser reconhecida, e onde ganhou seu pão com traduções e aulas de alemão. Marcado pela guerra e envolvido na discussão moral quanto ao uso do alemão para se fazer poesia, ganhou notoriedade ao declarar que nada pode fazer com que um poeta desista de escrever, mesmo que ele seja judeu e que a língua de seus versos seja o alemão. Na primavera de 1970, se suicidou, atirando-se da ponte Mirabeau, no rio Sena. Celan foi o primeiro escritor de língua alemã a traduzir para o vernáculo de Goethe, em 1956, poemas de Fernando Pessoa – dentre eles, Tabacaria.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Editada por Gleiton Lentz em Florianópolis, a revista (n.t.) constitui iniciativa valiosa e rara na paisagem brasileira, revelando ao público, com alto cuidado editorial e sublinhada preocupação estética, autores e até mesmo idiomas pouco conhecidos, com textos em apresentação bilíngüe. Todos os números da revista podem ser acessados online ou descarregados gratuitamente.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/4864599295646299279/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/4864599295646299279' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4864599295646299279'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/4864599295646299279'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2014/05/o-celan-romeno.html' title='O Celan romeno'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjl7mGb66Dc7YSPjqsa3brQPrQjF6iJ6ziukJDdPqyPf0YXUtNY1-3vFiK9F1isYPATFWGKFwzh4PW-jBZIe3c13LH3UTGRWodJkQuxizwW_Ql3xSx5CIXggNnniRmTn5xKJ_nermtioGo/s72-c/(n.t.)+n.7.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-2763006187161552036</id><published>2014-05-05T00:22:00.001+03:00</published><updated>2014-05-05T01:07:44.897+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Urmuz, o avô dos surrealistas romenos</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTG_5T7R-hn0pN_ZH2EOCEXZXL8IWRWN-wXazbSUgmLQXe8K_d_oyHG6EoB7PtVM3B-nLnrlxNeQCW-bhlocvu2nLvuDJF3O7VcMeER8HgOLKf8vc1ousO7AvrDV2KI0S2bi43mUmGvTI/s1600/%2528n.t.%2529+n.6.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTG_5T7R-hn0pN_ZH2EOCEXZXL8IWRWN-wXazbSUgmLQXe8K_d_oyHG6EoB7PtVM3B-nLnrlxNeQCW-bhlocvu2nLvuDJF3O7VcMeER8HgOLKf8vc1ousO7AvrDV2KI0S2bi43mUmGvTI/s1600/%2528n.t.%2529+n.6.jpg&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;226&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A sexta edição, de março de 2013, da &lt;a href=&quot;http://www.notadotradutor.com/revista6.html&quot;&gt;(n.t.) Revista Literária em Tradução&lt;/a&gt;, publicou uma tradução de minha autoria do texto &lt;i&gt;Fuchsiada&lt;/i&gt;, do escritor romeno &lt;b&gt;Urmuz&lt;/b&gt;, considerado o precursor do surrealismo na literatura romena.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Demetru Demetrescu-Buzău (1883-1923), mais conhecido como Urmuz, antecipou o Dadaísmo de Tristan Tzara e também o teatro do absurdo de Eugen Ionescu. O próprio Ionescu, num ensaio de 1965, especula se Urmuz não&amp;nbsp;seria um “irmão espiritual de Jarry” ou uma espécie de “Kafka mais mecânico e mais grotesco”. O mesmo Tudor Arghezi, que mais tarde proporcionaria a Max Blecher sua estreia editorial em 1930, criou-lhe o pseudônimo Urmuz e publicou pela primeira vez dois de seus textos, em 1922, na revista &lt;i&gt;Cugetul românesc&lt;/i&gt;. Autor de um número reduzidíssimo de textos, quase um escritor casual,&amp;nbsp;Urmuz, burocrata do poder judiciário, se suicidou certa madrugada, devido a uma pretensa neurastenia, com um tiro na cabeça. Seu corpo foi encontrado, às sete da manhã de 23 de novembro de 1923, atrás de uma moita numa das principais avenidas de Bucareste. Urmuz só conheceu fama póstuma, cada vez mais consolidada ao longo do tempo.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Editada por Gleiton Lentz em Florianópolis, a revista virtual constitui iniciativa valiosa e rara na paisagem brasileira, procurando revelar ao público, com alto cuidado editorial e sublinhada preocupação estética, autores pouco conhecidos do mundo inteiro, com seus textos em apresentação bilíngüe. Todos os números da revista&amp;nbsp;podem ser acessados online ou descarregados gratuitamente.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/2763006187161552036/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/2763006187161552036' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2763006187161552036'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2763006187161552036'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2014/05/urmuz-o-avo-dos-surrealistas-romenos.html' title='Urmuz, o avô dos surrealistas romenos'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTG_5T7R-hn0pN_ZH2EOCEXZXL8IWRWN-wXazbSUgmLQXe8K_d_oyHG6EoB7PtVM3B-nLnrlxNeQCW-bhlocvu2nLvuDJF3O7VcMeER8HgOLKf8vc1ousO7AvrDV2KI0S2bi43mUmGvTI/s72-c/%2528n.t.%2529+n.6.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-2809617905382256666</id><published>2013-09-27T13:13:00.001+03:00</published><updated>2013-09-27T13:13:18.002+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>O sopro da alma de Blecher</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em agosto de 2013, o jornal literário &lt;a href=&quot;http://rascunho.gazetadopovo.com.br/&quot;&gt;Rascunho&lt;/a&gt;, de Curitiba, publicou a resenha intitulada &lt;b&gt;Sopro da alma&lt;/b&gt;, de autoria de Paula Cajaty, sobre o livro &lt;b&gt;Acontecimentos na irrealidade imediata&lt;/b&gt;, que traduzi para a editora Cosac Naify. Abaixo, reproduzo o teor do &lt;a href=&quot;http://rascunho.gazetadopovo.com.br/sopro-da-alma/&quot;&gt;artigo&lt;/a&gt;:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhy5lHf1XSY-HWkSojvjQw1tYsHali9qICzd52p_4oZTgP-fBflzMzrrenjR63IuzkJUniutVwXj9Ey1s86o7IKk8rLPCFgzYXSWYm2UsuPSLk6K4WsH8VO5ILyylUoxlKT32q5rjORM5c/s1600/enterprise_header.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;62&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhy5lHf1XSY-HWkSojvjQw1tYsHali9qICzd52p_4oZTgP-fBflzMzrrenjR63IuzkJUniutVwXj9Ey1s86o7IKk8rLPCFgzYXSWYm2UsuPSLk6K4WsH8VO5ILyylUoxlKT32q5rjORM5c/s400/enterprise_header.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
George Bernard Shaw já disse que os espelhos podem refletir o rosto, mas é a arte que reflete a alma. Pitágoras, muito antes dele, confirmava que as palavras são os suspiros da alma. No entanto, Max Blecher acusa as palavras cotidianas de não terem “valor em determinadas profundezas da alma”, espaço em que ocorreria uma espécie de impossibilidade de expressão. E continua sua tese:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Tento definir com exatidão as minhas crises, mas só encontro imagens. A palavra mágica que vier a exprimi-las deverá tomar algo emprestado das essências de outras sensibilidades da vida, destilando-se delas como uma nova fragrância criada a partir de uma sábia composição de perfumes.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Para existir, ela deverá incluir algo da estupefação que me toma quando observo uma pessoa na realidade e depois acompanho com atenção seus gestos no espelho; algo do desequilíbrio das quedas num sonho, com seu sibilo de pavor que percorre a espinha dorsal num momento inesquecível; ou algo da névoa e da transparência habitadas por bizarros elementos decorativos em bolas de cristal.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Com esse trecho inicial, compreende-se que os &lt;b&gt;Acontecimentos na irrealidade imediata &lt;/b&gt;de Max Blecher são exatamente os suspiros de uma arte que espelha sua alma, sem subterfúgios, sem truques de magia. Sua formação essencialmente poética, sua constituição física frágil e sua personalidade sensível se revelam neste livro autobiográfico intenso na inquietude e estranheza de seu cotidiano, na atmosfera ao mesmo tempo vazia de sentidos e repleta de significados.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Deslocamentos&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Há certa lembrança com a figura, a história e a estética literária escolhida por Álvares de Azevedo, autor da &lt;b&gt;Lira dos vinte anos&lt;/b&gt;, muito embora a temática deste fosse mais voltada para a ode à musa. Sentimental e romântico, o poeta brasileiro morreu aos vinte anos de tuberculose pulmonar, em 1852. Por sua vez, Max Blecher nasceu em 1909, tendo descoberto uma doença rara — o mal de Pott, tuberculose que afeta a coluna vertebral — que o levou à morte precocemente, aos trinta anos, pouco depois de ter concluído a novela &lt;b&gt;Acontecimentos na irrealidade imediata&lt;/b&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Poeta, escritor e desenhista, Blecher ficou internado em diversos sanatórios na França, Suíça, Transilvânia e Romênia, onde também se encontravam internados outros escritores e poetas, responsáveis por iniciá-lo na leitura das obras do Romantismo e Surrealismo de grandes escritores do final do século 19 e início do século 20.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Aliás, exatamente a força e o lirismo de &lt;b&gt;Acontecimentos&lt;/b&gt; foram responsáveis pelo reconhecimento da crítica e pela perpetuação de seu trabalho literário em diversos países, bem como pela criação de &lt;a href=&quot;http://maxblecher.wordpress.com/&quot;&gt;site&lt;/a&gt;&amp;nbsp;que oferece gratuitamente a tradução para o inglês de seu romance.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
No livro, o narrador inicia seus relatos com aproximadamente doze anos. Ele não tem nome e não identifica sua cidade, mas fala em primeira pessoa revelando as crises ou ataques de sua infância — algo semelhante a epilepsia —, assim como sua sofrida transição para o mundo adulto, entre doenças e experiências viscerais com o sexo e a morte.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
As tais “crises de irrealidade” ocorrem quando o narrador, ainda bem jovem, experimenta rupturas entre o mundo exterior, repleto de imagens e objetos, e seu interior sombrio e inquisidor, em uma evidente demonstração dos primeiros sinais de puberdade. Com o passar dos anos, as crises diminuem, mas ele continua sentindo uma espécie de deslocamento do mundo, um profundo isolamento social e põe-se em situações de risco que lhe propiciam graves períodos de doença com delírios febris.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O personagem de Blecher observa tudo com riqueza de detalhes, atravessa os anos de modo melancólico e amargo, como se sua própria vida não fosse sua. Uma espécie de onipresença assombrosa, assustadora e terrivelmente bela. Talvez a precisão de detalhes e o sentimento de não-pertencimento ao mundo, bem como sua dissociação com a realidade, fossem alguns dos efeitos próprios da doença, cujos períodos de febre eram capazes de gerar sentimentos conflitantes e revoltosos, assim como um tipo de realidade aumentada, uma claridade incomum sobre o mundo material que o cercava. Talvez a irreversibilidade da doença e a descrença em um mundo inocente, puro e bom estivessem na raiz das tendências de autoflagelo e de natureza suicida que rondavam sua obra.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Obsessão&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Para além do ambiente fascinante e ao mesmo tempo aterrador que cerca o personagem central, sobressaem as belas descrições da paisagem romena e do ambiente da cidade de Bucareste [nota do blog: Blecher refere-se muito provavelmente à atmosfera da cidade moldava de Roman], especialmente os espaços internos que o narrador freqüenta: a loja de máquinas de costura de Eugênio e Clara, a adega abandonada que visitara com Walter, a sala de cinema B., o panopticum (uma carroça ambulante de diversões, típica da Europa oriental, que trazia ilusionistas, criaturas raras, levantadores de peso e figuras de cera), a quermesse de agosto com seus cosmoramas e barracas de fotógrafos lambe-lambes, a casa de seu avô e os Weber, uma família de comerciantes que trabalhava e morava no mesmo local.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Tudo se torna ainda mais sombrio após a chegada da luminosa Edda, esposa de Paul Weber, um reconhecido namorador. E é por ela que o narrador se apaixona, com requintes de obsessão:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Eu compunha os detalhes de cenas imaginárias com a mais detalhada exatidão. Via-me em quartos de hotel, com Edda deitada ao meu lado, enquanto a luz do ocaso entrava pela janela, filtrada por espessas cortinas cuja sombra fina se desenhava porosa sobre o rosto adormecido de Edda. (…) Tudo isso produzia em mim um gosto bastante amargo…&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Com tal paixão, o narrador passa a ter atitudes tresloucadas e teatrais, como seguir mulheres, ajoelhar-se por horas em frente a janelas e refugiar-se no subsolo, por baixo do palco do teatro — “longe do mundo, longe das ruas quentes e exasperantes, numa cela fresca e secreta, no fundo da terra” —, chegando ao ápice de remexer o fundo das gavetas de casa em busca de veneno para pôr fim à sua existência. Blecher escreve sua irrealidade por desejar ardentemente que sua realidade fosse outra.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Horror e beleza&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Na narrativa, não é apenas seu corpo que pede a morte: através das lentes macro pelas quais Max mira o início incipiente do século 20, na década que prenuncia o início da 2ª Guerra Mundial, o personagem exibe a morte das certezas, da esperança, a morte do seu mundo conhecido, a desolação de ver-se único e limitado por uma materialidade cruel e a vontade rebelde e insana de que sua vida pudesse ser outra, de que estivesse apenas adormecido, atormentado e preso em um sonho aterrador:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Debato-me agora na realidade, grito, imploro para que me acordem, para que me acordem numa outra vida, na minha vida verdadeira. Com certeza estou em pleno dia, sei onde me encontro e que estou vivo, mas algo falta nisso tudo, assim como no meu espantoso pesadelo.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Com a falta de esperança na própria vida, apesar de tanta beleza; com a falta de esperança em um mundo que reconhece ser “mesquinhamente árido”, apesar de tanto amor por tudo aquilo que não poderia nunca experimentar, Max Blecher ergue seus espelhos, tece sua arte, suspira seus últimos sopros — e magicamente transmuda as profundezas de sua alma em palavras.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/2809617905382256666/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/2809617905382256666' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2809617905382256666'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2809617905382256666'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/09/o-sopro-da-alma-de-blecher.html' title='O sopro da alma de Blecher'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhy5lHf1XSY-HWkSojvjQw1tYsHali9qICzd52p_4oZTgP-fBflzMzrrenjR63IuzkJUniutVwXj9Ey1s86o7IKk8rLPCFgzYXSWYm2UsuPSLk6K4WsH8VO5ILyylUoxlKT32q5rjORM5c/s72-c/enterprise_header.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-5758986747844856721</id><published>2013-04-18T23:52:00.002+03:00</published><updated>2013-04-18T23:52:27.652+03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Luis Krausz sobre Max Blecher</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em 30 de março de 2013, o &lt;b&gt;Sabático&lt;/b&gt; do jornal &lt;a href=&quot;http://www.estadao.com.br/&quot;&gt;O Estado de S. Paulo&lt;/a&gt; publicou resenha, intitulada &lt;b&gt;Mosaico sublime e surreal&lt;/b&gt;, assinada por Luis S. Krausz, professor de Literatura Judaica e Hebraica da USP, sobre minha tradução de &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;, de Max Blecher. Reproduzo a seguir o teor do artigo:&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Sonho e pesadelo estão em &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;, de Max Blecher&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia9_p_B_QWxGdpRr01BwmV0LVo16peV7rM4wXUKBQh0fqUrpHHYKAu4fhDMTbtUe5YbLerejPNxzs254tE0DXwIo5ENg7uBkW3h1S-DKqDDSm6TsDBz9jL3JlnaQKwVXrH_sybkNaYFEQ/s1600/LUIS_S_KRAUSZ.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;197&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia9_p_B_QWxGdpRr01BwmV0LVo16peV7rM4wXUKBQh0fqUrpHHYKAu4fhDMTbtUe5YbLerejPNxzs254tE0DXwIo5ENg7uBkW3h1S-DKqDDSm6TsDBz9jL3JlnaQKwVXrH_sybkNaYFEQ/s320/LUIS_S_KRAUSZ.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A singular obra literária de Max Blecher (1909-38), escritor romeno, judeu da Bessarábia, só tem sido redescoberta na Europa nos últimos anos e a chegada ao leitor brasileiro de &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;, em primorosa tradução diretamente do romeno de Fernando Klabin, é motivo de comemoração. Blecher, desconhecido aqui exceto pela tradução de &lt;b&gt;Corpo Transparente&lt;/b&gt;, ocupa o primeiro lugar na lista dos autores de &quot;livros notáveis&quot; do semanário alemão &lt;b&gt;Die Zeit&lt;/b&gt;. Sua estatura é a mesma de outros nomes do cânone da literatura judaica, como o checo Franz Kafka e o polonês Bruno Schulz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Filho de um comerciante de porcelanas, fazia parte de uma elite judaica que, deixando de lado o iídiche e a religião ancestral, buscava integrar-se a um país ao qual só chegavam poucos ventos de modernização. Formou-se num liceu de língua romena e, em 1928, por causa do antissemitismo já presente nas universidades de seu país natal, matriculou-se no curso de Medicina da Universidade de Rouen, França. Teve de abandonar os estudos, acometido por uma tuberculose extrapulmonar, que o manteve em sanatórios até o fim da vida.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Assim como em &lt;b&gt;Lojas de Canela&lt;/b&gt;, de Bruno Schulz, a narrativa eletrizante de &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt; está ambientada num verão quente e luminoso, numa cidadezinha normalmente sombria da Europa Central que, tomando por ponto de partida a cidade natal de Blecher, Roman, adquire as feições de um território mítico, numa época do ano excepcional, em que o sol incendeia ruas e aposentos empoeirados e o calor incha e deforma as coisas para revelar seus aspectos grotescos, patéticos e macabros. Esse clima extraordinário leva o autor de encontro a uma outra realidade - a irrealidade imediata da qual fala o título do livro, alcançada por meio de rupturas no nexo convencional do pensamento e da compreensão. Transfigurações, perturbadoras como os pesadelos ou sublimes como os sonhos etéreos, ocorrem em lugares como o depósito de objetos cenográficos esquecidos de um velho teatro de variedades; o sótão de um casarão, cheio de relíquias ou a caverna à beira de um rio, onde uma poça abriga um manto de musgos e dezenas de minúsculas criaturas aquáticas.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
São essas e outras as estações das deambulações de Blecher pelas paisagens de sua memória e de sua imaginação, os desencadeantes das emoções exacerbadas, contagiantes, que constituem a matéria de base deste &amp;nbsp;romance surrealista. A aparente desconexão entre os diferentes episódios da narrativa obriga o leitor a tornar-se, ele também, um colecionador de fragmentos, que busca dar-lhes sentido como o arqueólogo que reúne cacos de um objeto partido, séculos antes, e consegue conceber um todo maior do que a soma das partes encontradas. Os estados de ânimo bizarros, o incompreensível constelado por lugares, seres e objetos, são o verdadeiro assunto de uma narrativa em que palavras e imagens, emancipadas das limitações do enredo, conquistam a autonomia poética.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Blecher teve uma vida breve como o verão extraordinariamente quente que se desfaz nas chuvas do outono, descrito em &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;. A intensidade do olhar de um artista que está além de todos rótulos - surrealista, modernista, vanguardista - faz da leitura e da releitura deste romance um encontro memorável com a sensibilidade de alguém que, em suas próprias palavras, pronunciadas no leito de morte, &quot;viveu em 28 anos mais do que muitos outros em 100&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/5758986747844856721/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/5758986747844856721' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/5758986747844856721'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/5758986747844856721'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/04/luis-krausz-sobre-max-blecher.html' title='Luis Krausz sobre Max Blecher'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEia9_p_B_QWxGdpRr01BwmV0LVo16peV7rM4wXUKBQh0fqUrpHHYKAu4fhDMTbtUe5YbLerejPNxzs254tE0DXwIo5ENg7uBkW3h1S-DKqDDSm6TsDBz9jL3JlnaQKwVXrH_sybkNaYFEQ/s72-c/LUIS_S_KRAUSZ.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-2598763634052151401</id><published>2013-03-30T02:34:00.001+02:00</published><updated>2013-03-30T02:35:17.472+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Acontecimentos na Irrealidade Imediata</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxHl05ZTy6mZ0hFp99C5Xx8SMZYHdlxcaEdlepZB1d-a8sOUu_93zuJ-GoElOmyu8ArPf6JX3MZV2t91UmEDSk_RL_v8znwTshBMuUAtbtGOV1u2eL22J_RoPonA2jvUAa8y6imdTVA30/s1600/25032013151205_aconte_da_irrea.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxHl05ZTy6mZ0hFp99C5Xx8SMZYHdlxcaEdlepZB1d-a8sOUu_93zuJ-GoElOmyu8ArPf6JX3MZV2t91UmEDSk_RL_v8znwTshBMuUAtbtGOV1u2eL22J_RoPonA2jvUAa8y6imdTVA30/s320/25032013151205_aconte_da_irrea.jpg&quot; width=&quot;219&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A editora &lt;a href=&quot;http://editora.cosacnaify.com.br/ObraSinopse/1837/Acontecimentos-na-irrealidade-imediata.aspx&quot;&gt;Cosac Naify&lt;/a&gt; acabou de publicar minha tradução do romance &lt;b&gt;Intamplari in irealitatea imediata &lt;/b&gt;[Acontecimentos na Irrealidade Imediata], do vanguardista Max Blecher, escritor romeno cuja prosa era até agora inédita em língua portuguesa.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Contando com excelente apresentação de Joaci Pereira Furtado e com a reprodução a cores de um desenho realizado pelo próprio autor, a esmerada edição brasileira é assim anunciada no website da editora:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;i&gt;&lt;b&gt;Acontecimentos&lt;/b&gt;&lt;/i&gt; é uma ficção autobiográfica altamente experimental. Narrado na primeira pessoa, o romance conta uma história de amadurecimento onde os conflitos da adolescência se encontram exacerbados pela subjetividade de um narrador hipersensível e que sofre de uma grave enfermidade. Ao longo do romance, o narrador descobre sua sexualidade e vivencia um profundo isolamento, como diz Bruno Zeni no texto de quarta capa, “em busca de um sentido último para a própria existência”.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;i&gt;
&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/2598763634052151401/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/2598763634052151401' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2598763634052151401'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/2598763634052151401'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/03/acontecimentos-na-irrealidade-imediata.html' title='Acontecimentos na Irrealidade Imediata'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxHl05ZTy6mZ0hFp99C5Xx8SMZYHdlxcaEdlepZB1d-a8sOUu_93zuJ-GoElOmyu8ArPf6JX3MZV2t91UmEDSk_RL_v8znwTshBMuUAtbtGOV1u2eL22J_RoPonA2jvUAa8y6imdTVA30/s72-c/25032013151205_aconte_da_irrea.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-1693820861994748981</id><published>2013-03-30T02:19:00.002+02:00</published><updated>2013-03-30T02:20:16.022+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Blecher na revista Veja</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A seção de livros do blog da revista &lt;a href=&quot;http://veja.abril.com.br/blog/imperdivel/livros/acontecimentos-na-irrealidade-imediata/#.UVMn8bBmcDw.facebook&quot;&gt;Veja&lt;/a&gt; da semana 22-28 de março de 2013 recomendou como &quot;imperdível&quot; minha tradução de &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;, do autor romeno Max Blecher.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Anunciando o lançamento do livro para 21 de março, o texto apresenta a obra como segue, trazendo reprodução da capa da edição brasileira:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsfxz0TfMTqUYK_VJ7yb97GXZuyQ_2FPC_2MyhqIq_iOwS8RSVbZ4xZVXSBIt75l3PuPYXlN_mA4EoKrx2V37-9tUBVlHUcNmHzLT2swL8LAgV7a3uOpuTpKYy5BHZbbv5w8PdPbwAovc/s1600/Acontecimentos.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsfxz0TfMTqUYK_VJ7yb97GXZuyQ_2FPC_2MyhqIq_iOwS8RSVbZ4xZVXSBIt75l3PuPYXlN_mA4EoKrx2V37-9tUBVlHUcNmHzLT2swL8LAgV7a3uOpuTpKYy5BHZbbv5w8PdPbwAovc/s1600/Acontecimentos.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;i&gt;Inquietação emocional, distorção da realidade e, ao mesmo tempo, um agudo e ampliado olhar do mundo se misturam na voz do jovem narrador-protagonista de &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;, primeiro romance do judeu romeno Max Blecher a sair no país. O personagem é um alter ego de Blecher, escritor admirado pela Nobel Herta Müller morto em 1938, antes de fazer 29 anos e depois de passar uma década em sanatórios ou trancado em casa, em tratamento do mal de Pott, tuberculose que acomete a coluna vertebral. “O momento supremo da crise se consumava numa flutuação agradável e dolorosa, que não era deste mundo. Ao menor ruído de passos, o quarto rapidamente voltava ao seu aspecto inicial. Ocorria então entre as suas paredes uma redução instantânea, uma diminuição extremamente pequena de sua exaltação, quase imperceptível; isso me convencia de que uma finíssima crosta separava a certeza em que eu vivia do mundo das incertezas.”&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/1693820861994748981/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/1693820861994748981' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/1693820861994748981'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/1693820861994748981'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/03/blecher-na-revista-veja.html' title='Blecher na revista Veja'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsfxz0TfMTqUYK_VJ7yb97GXZuyQ_2FPC_2MyhqIq_iOwS8RSVbZ4xZVXSBIt75l3PuPYXlN_mA4EoKrx2V37-9tUBVlHUcNmHzLT2swL8LAgV7a3uOpuTpKYy5BHZbbv5w8PdPbwAovc/s72-c/Acontecimentos.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-77305776880409138</id><published>2013-03-30T01:49:00.000+02:00</published><updated>2013-03-30T01:49:23.006+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>O exagero da intensidade</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A edição de março de 2013 da revista &lt;a href=&quot;http://bravonline.abril.com.br/revista&quot;&gt;Bravo!&lt;/a&gt; publicou &lt;a href=&quot;http://www.noticiahoje.com.br/NoticiaImpresso.aspx?ID=12488877.124758.2562957#.UUTWY2QQXU0.facebook&quot;&gt;resenha&lt;/a&gt;, abaixo reproduzida, assinada pelo escritor, cineasta e crítico literário Vinicius Jatobá, intitulada &lt;b&gt;O exagero da intensidade&lt;/b&gt;, dedicada ao romance &lt;b&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/b&gt;, do romeno Max Blecher, que traduzi para a editora &lt;a href=&quot;http://editora.cosacnaify.com.br/Default/1/Default.aspx&quot;&gt;Cosac Naify&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiwd6ybc_uhv81T7KF4smiECPvDZLlUkDpAxE_G4yjnT6aFsvN07FoDIoF1oI-KdjYCRtLuyqevGQEReO0sObNjePRxissr7hEUV0-31aHubC9qh_4w_cpH_3pnh_8OhaZe8HNIMEC1gys/s1600/capa-187-alfred-hitchcook.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;228&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiwd6ybc_uhv81T7KF4smiECPvDZLlUkDpAxE_G4yjnT6aFsvN07FoDIoF1oI-KdjYCRtLuyqevGQEReO0sObNjePRxissr7hEUV0-31aHubC9qh_4w_cpH_3pnh_8OhaZe8HNIMEC1gys/s320/capa-187-alfred-hitchcook.jpeg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Uma percepção alterada do mundo dá o tom de &lt;i&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/i&gt;, primeiro romance do escritor e poeta romeno Max Blecher a ganhar tradução em português.&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Obra precoce de um talento precoce que morreu jovem demais, &lt;i&gt;Acontecimentos na Irrealidade Imediata&lt;/i&gt;, de Max Blecher (1909-1938), é ao mesmo tempo típico e diverso. Há nessa narrativa elementos característicos de um romance de formação - como o personagem do avô, sempre presente nos escritos de memórias, uma casa repleta de mistério e um primeiro amor difícil e instigante. Contudo, o escritor e poeta romeno revisa sua breve vida numa idade em que a morte é apenas uma abstração - ainda que ele padecesse desde os 20 anos do mal de Pott, uma tuberculose que atinge a coluna e que o acabou imobilizando e matando aos 28. Pelos olhos de um narrador que faz as vezes de seu alter ego, cria uma história que é um misto de surrealismo e espiritualidade.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Quando um autor pouco conhecido surge no cenário, a melhor abordagem imediata é buscar seus pares. &lt;i&gt;Acontecimentos...&lt;/i&gt;, de 1936, lembra na natureza reflexiva e filosófica o romance lírico &lt;i&gt;Os Cadernos de Malte Laurids Brigge&lt;/i&gt;, do poeta alemão Rainer Maria Rilke; na associação de imagens e idéias, tão fresca e inusitada, remete ao romance &lt;i&gt;Nadja&lt;/i&gt;, do francês André Breton; e, no olhar mágico para a infância, aproxima-se do universo dos contos do polonês Bruno Schulz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Teatro da vida&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O movimento geral do livro pode ser traduzido pela seguinte frase do narrador: &quot;Quanto mais profunda a onda de imprecisão, mais alta é sua crista&quot;. Ao longo da trama, ele abraça com suas visitações o mundo irreal, retornando à realidade contagiado pelas imagens sugeridas nos devaneios - segundo a escritora alemã de origem romena Herta Müller, prêmio Nobel de 2009, trata-se de um caminho de busca pela autocompreensão, que &quot;se encerra todas as vezes no exagero da intensidade&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Há, assim, dois fronts no romance: o interior, a idéia de nós mesmos desafiada pela maturidade que nos atribui outros papéis; e o exterior, o mundo da vila e o das pessoas com quem o narrador convive e que se mostram donas de contornos perturbadores, como a energia erótica das mulheres, e opressivos, como a rotina autocentrada dos adultos.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
É compreensível que no coração do livro esteja o teatro da vila, lugar onde o narrador encontra a metáfora da vida. O teatro, em que ele se lança com vigor e que depois revisita com os olhos nublados de melancolia, é a representação no mundo daquilo que acontece constantemente no seu próprio corpo: mascaramento e desmascaramento, sonho e realidade, razão e delírio. A única dor é a mais óbvia: na vida real, até mesmo dormir e sonhar revela-se um desafio, irrealidade imediata da qual retornar é muito doloroso.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/77305776880409138/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/77305776880409138' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/77305776880409138'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/77305776880409138'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/03/o-exagero-da-intensidade.html' title='O exagero da intensidade'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiwd6ybc_uhv81T7KF4smiECPvDZLlUkDpAxE_G4yjnT6aFsvN07FoDIoF1oI-KdjYCRtLuyqevGQEReO0sObNjePRxissr7hEUV0-31aHubC9qh_4w_cpH_3pnh_8OhaZe8HNIMEC1gys/s72-c/capa-187-alfred-hitchcook.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-8739573630687912508</id><published>2013-03-30T01:10:00.002+02:00</published><updated>2013-03-30T01:30:00.477+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><title type='text'>Entrevista a O Povo</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgw0I3-tIHpSr9TrJHDjiwmiYuvwRfbpvo6-1GQlSkS6JtrsWGp2vOooqope_hcbzHKT_x4BP4ydjfwbbl4dW5Pi17NhLA0qPpL7a_n37S0325P2cg03GbgVyQC1y25dESW9cVlMTJ_2NY/s1600/logoTopo.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;51&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgw0I3-tIHpSr9TrJHDjiwmiYuvwRfbpvo6-1GQlSkS6JtrsWGp2vOooqope_hcbzHKT_x4BP4ydjfwbbl4dW5Pi17NhLA0qPpL7a_n37S0325P2cg03GbgVyQC1y25dESW9cVlMTJ_2NY/s400/logoTopo.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;O jornal O Povo, de Fortaleza, publicou em 04 de fevereiro de 2013, na seção &quot;Vida &amp;amp; Arte&quot;, entrevista que concedi à jornalista Elisianne Campos, que pode ser lida parcialmente em versão eletrônica &lt;a href=&quot;http://www.opovo.com.br/app/opovo/vidaearte/2013/02/04/noticiasjornalvidaearte,3000020/vida-de-tradutor.shtml&quot;&gt;aqui&lt;/a&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: large;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/8739573630687912508/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/8739573630687912508' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/8739573630687912508'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/8739573630687912508'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/03/entrevista-o-povo.html' title='Entrevista a O Povo'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgw0I3-tIHpSr9TrJHDjiwmiYuvwRfbpvo6-1GQlSkS6JtrsWGp2vOooqope_hcbzHKT_x4BP4ydjfwbbl4dW5Pi17NhLA0qPpL7a_n37S0325P2cg03GbgVyQC1y25dESW9cVlMTJ_2NY/s72-c/logoTopo.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-7289794142207362454</id><published>2013-03-30T00:58:00.004+02:00</published><updated>2013-03-30T00:59:32.773+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Blaga no Guia da Folha</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPF9nPLDlWFykdvjbdMdcmd6PxvQPHxkTliGCj7xtcRJnYaNH5jek-j8aM7qmBWlMh5bWTJltxnhkaHTYvsIUYuMmdg_BvDE8EJrCSuzSgWe635PzuxdYBYDTeBunK-FB9Nx0hcpYMN_0/s1600/226803_499547320084079_1710983641_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPF9nPLDlWFykdvjbdMdcmd6PxvQPHxkTliGCj7xtcRJnYaNH5jek-j8aM7qmBWlMh5bWTJltxnhkaHTYvsIUYuMmdg_BvDE8EJrCSuzSgWe635PzuxdYBYDTeBunK-FB9Nx0hcpYMN_0/s200/226803_499547320084079_1710983641_n.jpg&quot; width=&quot;111&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em 23 de fevereiro de 2013, o Guia da Folha do jornal Folha de S. Paulo recomendou minha tradução de &lt;b&gt;A Barca de Caronte&lt;/b&gt; do romeno Lucian Blaga, com o seguinte texto, assinado por Luiz Bras:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Planetas distantes de nosso sistema cultural, como a Polônia de Czeslaw Milosz e a Hungria de Péter Esterházy, começam a se aproximar vagarosamente. O mais novo astro a entrar em nosso campo de visão é a Romênia de Lucian Blaga, com o romance autobiográfico &quot;A Barca de Caronte&quot;. Nascido em 1895, Blaga ficou conhecido como diplomata, poeta e autor de trilogias filosóficas: &quot;Trilogia do Conhecimento&quot;, &quot;Trilogia da Cultura&quot; e &quot;Trilogia dos Valores&quot;. Mas os anos finais de sua vida foram marcados pela perseguição stalinista e pelo silêncio editorial: morreu em 1959, como autor proibido em seu país.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&quot;A Barca de Caronte&quot; foi escrito em segredo, bem longe dos olhos da brutal polícia secreta, e publicado postumamente, em 1990. O romance narra em detalhes não somente a instauração do regime de terror stalinista na Romênia, as perseguições políticas e as prisões, mas também a complicada vida particular e amorosa de Axente Creanga, &quot;alter ego&quot; do autor.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/7289794142207362454/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/7289794142207362454' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/7289794142207362454'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/7289794142207362454'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/03/blaga-no-guia-da-folha.html' title='Blaga no Guia da Folha'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiPF9nPLDlWFykdvjbdMdcmd6PxvQPHxkTliGCj7xtcRJnYaNH5jek-j8aM7qmBWlMh5bWTJltxnhkaHTYvsIUYuMmdg_BvDE8EJrCSuzSgWe635PzuxdYBYDTeBunK-FB9Nx0hcpYMN_0/s72-c/226803_499547320084079_1710983641_n.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-6202640382041825616</id><published>2013-03-27T19:33:00.001+02:00</published><updated>2013-03-27T19:33:48.286+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><title type='text'>Entrevista à revista Arca</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A revista mensal romena &lt;a href=&quot;http://www.revistaarca.ro/2013/1-2-3/sumar_1-2-3_13.htm&quot;&gt;Arca&lt;/a&gt;, dedicada a assuntos de literatura, pensamento, artes visuais e música, publicou, em seu número 1-2-3 de março de 2013,&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.revistaarca.ro/2013/1-2-3/05_2%20dialog/dialog_1-2-3_13.htm&quot;&gt;entrevista que concedi ao filósofo Ciprian Vălcan&lt;/a&gt;, cujo teor também pode ser acompanhado em seguida, no original romeno:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmcgSAYnpCAJOgkX4dRxcMhakZwPnCRH4Iuw0WVDWSkC9B6k1WoP_sELPptJeKQruNemGxcr3p-EWZKC6VhlkxWtr_0BJkO1ENOSTKibs7PacbHncrRfX6_MZ3lFPEHCA9oLtCfdTDQ1s/s1600/SIGLA+albastra.gif&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;126&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmcgSAYnpCAJOgkX4dRxcMhakZwPnCRH4Iuw0WVDWSkC9B6k1WoP_sELPptJeKQruNemGxcr3p-EWZKC6VhlkxWtr_0BJkO1ENOSTKibs7PacbHncrRfX6_MZ3lFPEHCA9oLtCfdTDQ1s/s320/SIGLA+albastra.gif&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Sunteţi funcţionar al Ambasadei Braziliei din Bucureşti, aţi făcut studii de romanistică, de ştiinţe politice, aţi urmat un curs de actorie, aţi jucat în filme, aţi locuit într-un kibbutz, aţi tradus o mulţime de cărţi în portugheză şi în română. Cum se explică diversitatea preocupărilor dumneavoastră? E o tradiţie de familie? Sau sunteţi, pur şi simplu, un spirit curios, atras mereu de nou?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Aş fi tentat să răspund, mecanic, că nu, nu este o tradiţie de familie, deoarece părinţii mei, care s-au născut în Brazilia şi au trăit în cel mai mare oraş sud-american, n-au materializat preocupări similare nici nu m-au îndrumat în această direcţie a intereselor multiple din zona umanistă, aşa cum nici rudele mele în general n-au făcut-o.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dacă mă uit, totuşi, mai departe, nu pot sa nu mă mir de vlaga şi de curajul cu care străbunicii mei au plecat cu titlu definitiv, din Italia septentrională şi din Imperiul ţarist de la sfârşitul secolului al XIX-lea, către cealaltă parte a lumii – Brazilia. Într-o perioadă, închipuiţi-vă – mi se pare evident dar în acelaşi timp absurd de necesar ca acest lucru să fie punctat în vremurile actuale – în care nu existau radiouri, televizoare, telefoane, în care nu exista Internet. În fine, vreau să mă întreb, cât de bine informaţi sau pur şi simplu cât de informaţi erau strămoşii mei cu privire la ţara pe care ei, de nevoie, o aleseseră ca destinaţie pentru o schimbare radicală a vieţii?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Cred că această strămutare a rădăcinilor, care la mine ca individ nu s-a încheiat într-o manieră tacită sau implicită, m-a propulsat mereu, cu curiozitate, către propria-mi diversitate genetică şi culturală, care parţial oglindeşte, de altfel, fascinanta diversitate a ţării în care m-am născut şi în care am crescut. Acest drum, totuşi, îl urmez aparent haotic, fără să ştiu de exemplu de ce am ajuns şi am rămas în România şi fără să ştiu încotro mă îndrept.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Aţi tradus de curând pentru o editură din Brazilia Pe culmile disperării şi am aflat că urmează să traduceţi întreaga operă românească a lui Cioran. Cum aţi ajuns să-l descoperiţi pe Cioran ?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Pe Cioran l-am descoperit întâmplător la São Paulo, într-una din vizitele mele prin librării, căutând cărţi la întâmplare. Aveam 18 ani. Dintr-o dată m-am văzut cu &lt;i&gt;Tratat de descompunere&lt;/i&gt; în mâini, scos dintr-un raft mai ascuns, neînţelegând, perplex, despre ce sau despre cine era vorba. Era prima ediţie a primei cărţi a lui Cioran traduse în Brazilia – de către profesorul şi filosoful José Thomaz Brum, şi publicată în 1989 de editura „Rocco&quot;. Am răsfoit-o pe loc şi am întâmpinat un limbaj la fel de ciudat şi de misterios ca şi titlul. Era o carte de ficţiune? Dar cum, dacă autorul era un filosof? Era o carte de filosofie? Dar cum, dacă puteam să identific pasaje şi subtitluri absolut poetice? Iar autorul, un om născut în România şi stabilit la Paris – totul mi se părea atât de exotic şi de „politic incorect&quot; (cu toate că pe atunci nu cred că se folosea deja sintagma), încât m-a determinat să cumpăr cartea. Pe urmă am citit-o dintr-un suflu, subliniind fraze şi comentând pe alocuri, lucrarea mergându-mi direct în inima care clocotea în sfârşit de adolescenţă. Mai târziu, odată cu publicarea lor în portugheză, tot traduse de prof. Brum, am devorat &lt;i&gt;Silogismele amărăciunii&lt;/i&gt; şi &lt;i&gt;Istorie şi utopie&lt;/i&gt;, precum şi suplimentul omagial al ziarului „Folha de S. Paulo&quot; din 02 iulie 1995, cu ocazia morţii filosofului.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
De când am sosit în România, în 1997, mi-am propus să citesc neapărat direct în limba română primele cărţi scrise de Cioran. Având în vedere că încă nu ştiam româneşte, am fost nevoit să aştept până în anul 2000, când m-am simţit în stare de a mă aventura în citirea cărţii &lt;i&gt;Pe culmile disperării&lt;/i&gt;. Lectura m-a impresionat mult şi am fost invadat de dorinţa s-o traduc, aşa cum mi se întâmplă întotdeauna când rezonez cu un autor străin – ceea ce mi s-a întâmplat, tot în universul românesc, şi cu George Bacovia sau Max Blecher. Acest vis s-a realizat în ianuarie 2012, când editura Hedra din São Paulo a publicat, cu sprijinul Institutului Cultural Român, traducerea mea, inedită în limba portugheză.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Cioran vi se pare un autor greu de tradus? Ce dificultăţi aţi întâmpinat traducând &lt;i&gt;Pe culmile disperării&lt;/i&gt;?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Fiecare autor prezintă dificultăţile lui în momentul traducerii. Bineînţeles că, dacă îţi place textul pe care îl traduci, o jumătate din efort deja nu se mai simte. Având în vedere misterioasa rudenie dintre limbile română şi portugheză, grija mea s-a concentrat mai mult asupra păstrării intonaţiei lui Cioran, în ironia şi indignarea lui explozive, deoarece „restul&quot; se făcea de la sine, aproape ca o transliterare. Dificultăţi aş zice mai serioase, de natură mai degrabă editorială, am întâmpinat atunci când am cerut ajutorul traducerii franceze. Acolo am găsit aproape o altă lucrare, inclusiv cu fraze sau paragrafe întregi cenzurate – de însăşi mâna lui Cioran, bănuiesc. Acest lucru m-a ajutat să fiu şi mai fidel originalului românesc, care păstrează un ritm într-un fel mai agresiv şi mai sincer decât stilizarea franţuzească. Ediţia braziliană, din fericire, n-a ţinut cont de cenzura din ediţia franceză (urmată şi de ediţia spaniolă), astfel încât sper că am putut să imprim în ea o mai mare fidelitate faţă de textul original al tânărului Cioran lovit de insomnie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Totodată, e ştiut faptul că munca traducătorului, în afară de a fi o inevitabilă „trădare&quot;, este una fără sfârşit. Dacă nu-ţi spui la un moment dat „basta&quot; sau dacă nu eşti presat de un termen impus de editură, traducerea poate continua fără să se termine vreodată. Astăzi, un an după apariţia sa, uitându-mă la rodul muncii mele, mai mereu întâmpin cuvinte sau fraze pe care le-aş modifica pentru ca expresia să fie mai clară, iar limbajul mai armonios în contextul limbii portugheze braziliene.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
După această primă experienţă traducând Cioran, abia aştept, mai experimentat, să pot traduce alte titluri ale lui pentru lumea editorială braziliană.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Ce v-a atras la Cioran, scriitura sau felul lui de viaţă?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Ştiam puţine despre felul lui de viaţă şi vă mărturisesc că, faţă de gândirea exprimată în cărţile sale, nu prea dau importanţă acestui lucru. Îl văd aproape la fel ca şi pe genialul poet portughez Fernando Pessoa – de altfel atât de potrivit punctat de prof. Brum în comparaţie cu Cioran în interviul acordat dumneavoastră şi publicat în 29 septembrie 2010 de revista Orizont – care, în vestitul său poem Tabacaria (Tutungerie), afirmă „Dar eu sînt, şi probabil am să rămîn aşa pentru totdeauna, omul de la mansardă,/ Chiar dacă nu locuieşte acolo&quot;. Întâmplător sau nu, Cioran nu numai că era omul de la mansardă, ci a şi locuit acolo! Retrasul Fernando Pessoa, care a murit în 1935 fără să mai iasă din Lisabona după ce s-a stabilit definitiv acolo la 1905, de-ar fi trăit în lumea noastră mediatizată, probabil că ar fi cunoscut ca întâmpinându-şi vizitatorii în legendarul stil cioranian. Originalitatea, curajul, provocarea, tonicitatea, poezia, frângerea metaforei fosilizate – asta m-a atras şi mă tot atrage în scriitura lui Cioran.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Vă însuşiţi diagnosticul lui Cioran referitor la ineluctabilul declin al civilizaţiei occidentale? Cum simte un cosmopolit perfect ca dumneavoastră destinul Occidentului?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Aş îndrăzni să spun că declinul, sau cel puţin senzaţia lui, este inerent fiinţei umane, care se naşte, creşte şi moare. Nu văd cu optimism destinul civilizaţiei noastre, pe care aş compara-o cu ursul care a gustat odată din sângele uman şi va încerca astfel să facă mai multe victime umane. Diferenţa este că ursul va fi cândva oprit de vânător, pe când civilizaţia noastră va continua la vale, sau cel puţin nu se va înălţa. Oricum, înălţarea totală sau declinul absolut nu aparţin acestei lumi. Iar binele şi răul sunt invenţii umane. Probabil vom fierbe în continuare în această zonă gri uitată de Dumnezeu, atâta timp cât natura ne va îngădui să existăm. Uitându-ne în urmă, este evident că nu învăţăm lecţiile din trecut, astfel încât adamismul odată indicat de Cioran nu pare a fi monopolul românilor.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;Există o seamă de gânditori contemporani care susţin că singura şansă de supravieţuire a culturii europene constă în vitalitatea extraordinară a unui continent precum America de Sud, capabil să asigure continuitatea acestei tradiţii culturale. Împărtăşiţi această opinie? Cum se vede din Brazilia viitorul Occidentului?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Întrebarea îmi aduce aminte de argentinianul Jorge Luis Borges, care obişnuia să spună că latino-americanii sunt acum adevăraţii europeni. Conform gândirii sale, latino-americanii, aidoma evreilor sau irlandezilor, au marele avantaj de a fi total, dar nu exclusiv, europeni. Astfel, ei ar putea manipula întreaga tradiţie culturală europeană fără a fi şi mărginiţi de ea.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Nu sunt sigur dacă lucrurile stau chiar aşa, dar este limpede că latino-americanii au un rol important în împrospătarea orizonturilor culturale şi a tradiţiei europene în general. Cu puţine excepţii, acest lucru n-a fost până acum pe deplin exploatat sau înţeles, nici de europeni, nici de latino-americani, în ciuda unor legături rodnice, deşi invizibile, care leagă amândouă continentele.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Una dintre aceste legături cruciale este puţin cunoscuta contribuţie românească la independenţa culturală braziliană. În anul 1922, Brazilia sărbătorea un secol de independenţă faţă de Portugalia. Deşi independentă politic, cea mai mare ţară latino-americană era în continuare legată de Europa, mai ales de Lisabona, Londra şi Paris, de unde importa nu numai mărfuri, ci şi curente de gândire care înfloreau pe solul brazilian, ca de exemplu Pozitivismul lui Comte sau Spiritismul lui Kardec. Un grup de tineri artişti şi intelectuali brazilieni care participau la clocotul parizian din acea epocă, luând contact cu Dadaismul românului Tristan Tzara, l-au transpus în realitatea braziliană pentru a fundamenta Săptămâna Artei Moderne din São Paulo în 1922 – ceea ce a determinat, în sfârşit, independenţa noastră culturală şi deschiderea unor drumuri artistice proprii.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
De atunci, o recunoaştere mai clară a propriei identităţi culturale a impulsionat călătoria brazilianului către sine însuşi, care de altfel e departe de a se fi încheiat. De atunci, rolul politic şi economic al ţării pe mapamond şi conştientizarea acestuia se tot accentuează, ceea ce ar fi de aşteptat de la o ţară cu aproape 200 de milioane de locuitori şi o întindere atât de vastă încât România ar încăpea în ea de 35 de ori. Totuşi, dincolo de o creativitate şi o vigoare artistică ieşită din comun, dincolo de o nemaipomenită productivitate industrială şi agricolă, sunt convins că cea mai mare contribuţie a Braziliei la lume este exemplul unei societăţi interetnice fără conflicte, în care diferenţele rasiale sau religioase sunt elemente absorbite fără trepidaţie şi puse în slujba îmbogăţirii patrimoniului nostru imaterial. Cu toate că suferim astăzi de plaga criminalităţii în marile centre urbane – o problemă socială complexă şi cu adânci rădăcini – mesajul brazilian, atât prin poziţionarea ţării în foruri internaţionale cât şi prin expresia sa artistică, mai ales muzicală, este univoc: pace.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/6202640382041825616/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/6202640382041825616' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/6202640382041825616'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/6202640382041825616'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/03/entrevista-revista-arca.html' title='Entrevista à revista Arca'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmcgSAYnpCAJOgkX4dRxcMhakZwPnCRH4Iuw0WVDWSkC9B6k1WoP_sELPptJeKQruNemGxcr3p-EWZKC6VhlkxWtr_0BJkO1ENOSTKibs7PacbHncrRfX6_MZ3lFPEHCA9oLtCfdTDQ1s/s72-c/SIGLA+albastra.gif" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-7822770406212578104</id><published>2013-01-18T23:43:00.001+02:00</published><updated>2013-01-18T23:59:08.804+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Escrava Isaura na Moldávia</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEira0tMra_6uLHDssipiXaLtVX69Eh0l9F0fADoCzYn099SDrbWWU1YJFKkdm4g02qHM8HmMNkKYZFuQY8V4sL7CZ8h6N7Hp2kLsYVJOA07NGiwIrg0zMCTcugHzjXMJ5X5o5FHpX3YRnQ/s1600/Iulian-Ciocan__Taramul-lui-Sasa-Kozak-130.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEira0tMra_6uLHDssipiXaLtVX69Eh0l9F0fADoCzYn099SDrbWWU1YJFKkdm4g02qHM8HmMNkKYZFuQY8V4sL7CZ8h6N7Hp2kLsYVJOA07NGiwIrg0zMCTcugHzjXMJ5X5o5FHpX3YRnQ/s200/Iulian-Ciocan__Taramul-lui-Sasa-Kozak-130.jpg&quot; width=&quot;138&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em 09 de maio de 2012, sob o pitoresco título &lt;i&gt;Escrava Isaura vai à Moldávia&lt;/i&gt;, a editora Hedra de São Paulo publicou em seu &lt;a href=&quot;http://hedraonline.posterous.com/escrava-isaura-vai-a-moldavia&quot;&gt;blog&lt;/a&gt; interessante material apresentando o escritor moldavo Iulian Ciocan, juntamente com minha tradução de trecho de seu romance, ainda inédito em português, &lt;i&gt;Tărîmul lui Saşa Kozak&lt;/i&gt; (&lt;i&gt;A Terra de Sasha Kozak&lt;/i&gt;), publicado em 2011 pela editora Tracus Arte de Bucareste.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O trecho traduzido, intitulado&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://tiuk.reea.net/index.php?option=com_content&amp;amp;view=article&amp;amp;id=1186&quot;&gt;Tuşa Frosea&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt; (&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;que naquela altura traduzi por &lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;Dona Frosina&lt;/i&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;, &lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;embora hoje eu fosse mais levado a traduzir como&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt; Tia Frosina&lt;/i&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;), &lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;e que menciona diretamente a telenovela brasileira &lt;i&gt;A Escrava Isaura&lt;/i&gt;, verdadeira coqueluche na União Soviética da década de 1980,&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;faz parte da antologia &lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://www.dalkeyarchive.com/collections/besteuropeanfiction/&quot; style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;Best European Fiction 2011&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;, organizada por Aleksandar Hemon&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;Além de poder ser lida no blog da editora brasileira, a tradução pode ser também descarregada &lt;a href=&quot;http://pt.scribd.com/doc/92993063/Dona-Frosina-I-ciocan&quot;&gt;aqui&lt;/a&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/7822770406212578104/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/7822770406212578104' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/7822770406212578104'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/7822770406212578104'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/01/escrava-isaura-na-moldavia.html' title='Escrava Isaura na Moldávia'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEira0tMra_6uLHDssipiXaLtVX69Eh0l9F0fADoCzYn099SDrbWWU1YJFKkdm4g02qHM8HmMNkKYZFuQY8V4sL7CZ8h6N7Hp2kLsYVJOA07NGiwIrg0zMCTcugHzjXMJ5X5o5FHpX3YRnQ/s72-c/Iulian-Ciocan__Taramul-lui-Sasa-Kozak-130.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-3163173756538778340</id><published>2013-01-14T14:59:00.003+02:00</published><updated>2013-01-14T14:59:45.012+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Cioran nos cumes</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Em 8 de janeiro de 2013, o &lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/&quot;&gt;Portal Cioran&lt;/a&gt; publicou texto de minha autoria, &quot;A propósito da publicação, no Brasil, de &lt;i&gt;Nos cumes do desespero&lt;/i&gt;, de Emil Cioran&quot;, cujo teor reproduzo abaixo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBKezrlTLbkawSYibteOEHpJyyHjbT_9HggGsPhDrJ6c4lNqrWYgA_PtJYNoP8fns9MiEMu26suhGlv3F4dQRK-sFyLB_Lns9pLYnNbpXEZMYMjapd9vew6edBdw1QOq8-lnmYZHamB6k/s1600/6a010535ce1cf6970c015391cdedb3970b-800wi.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;201&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBKezrlTLbkawSYibteOEHpJyyHjbT_9HggGsPhDrJ6c4lNqrWYgA_PtJYNoP8fns9MiEMu26suhGlv3F4dQRK-sFyLB_Lns9pLYnNbpXEZMYMjapd9vew6edBdw1QOq8-lnmYZHamB6k/s320/6a010535ce1cf6970c015391cdedb3970b-800wi.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Cioran já é velho conhecido do público brasileiro, graças às apaixonadas traduções de seus textos franceses realizadas pelo filósofo José Thomaz Brum, professor na PUC-RJ. A faceta em língua romena, porém, constituída por nada menos de seis livros – mais um volume inédito, recentemente descoberto em Paris – é em geral tão pouco conhecida, que até 1971 afirmava-se erroneamente que Cioran “chegou à França aos 19 ou 20 anos sem nunca ter escrito uma só frase em romeno&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn1&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[1]&lt;/a&gt;.” Embora muitos franceses o tenham adjudicado – assim como o fizeram com outros tantos célebres romenos, tais como Benjamin Fondane, Tristan Tzara, Gherasim Luca, Henri Coandă ou Constantin Brâncuşi – Cioran faz parte, junto com Mircea Eliade e Eugen Ionescu – intelectuais de renome internacional que também dispensam apresentação – de um trio que representa o ápice do pensamento romeno imediatamente anterior à II Guerra Mundial.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Sua trajetória pessoal e criadora, que foi alcançar sucesso fora das fronteiras da Romênia – como em numerosos outros casos de romenos das mais diversas áreas, que parecem encontrar em sua terra natal uma determinada acidez que tolhe seu florescimento, segundo a lógica do “santo de casa não faz milagre” – se inscreve com propriedade no fenômeno do adamismo romeno, sobre o qual ele mesmo fala em&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Schimbarea la faţă a României&lt;/i&gt;&amp;nbsp;(1939), ao criticar com veemência a história de seu país: “Cada um de nós se encontra na mesma situação de Adão. Nossa condição talvez seja ainda mais desgraçada, pois nada aconteceu antes de nós para nos fazer arrepender. Tudo está por fazer, absolutamente tudo, do zero. É só com o futuro que temos de lidar. O adamismo na cultura não significa outra coisa senão o fato de que cada questão da vida espiritual, história e política é levantada pela primeira vez; que tudo o que vivemos é determinado por um universo de valores novos, por uma ordem e um estilo jamais antes vistos. A cultura romena é uma cultura adâmica, pois tudo o que dela nasce não tem precedente.”&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
O “maior estilista da língua francesa do século XX”, como foi unanimemente aclamado pela imprensa francesa, nasce em 1911 na Transilvânia, território governado pelos magiares até o esfacelamento do Império Austro-Húngaro em 1918, quando a região torna-se parte do então reino da Romênia.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Em 1928, Cioran se matricula na Faculdade de Letras e Filosofia de Bucareste, num período em que sofre de crises de insônia e é assombrado pela obsessão pela morte. Os anos de estudo são dedicados sobretudo à filosofia alemã, como também Bergson e Shestov.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Torna-se rapidamente evidente a conclusão do jovem estudante: posicionar-se contra todos os formalismos e todas as idéias desprovidas de engajamento existencial. Para o jovem Cioran, o ato de escrever só tem valor se for impulsionado pelas tensões da vida, por obsessões orgânicas que brotam da noite e da solidão. Com Cioran, o escrever filosófico se transforma em terapia, em salvação pessoal&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn2&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Em junho de 1932, Cioran se forma em Filosofia, defendendo uma tese sobre intuicionismo bergsoniano. No mesmo ano, ele se matricula num doutorado em Psicologia – mais para obter uma bolsa no estrangeiro do que para doutorar-se de fato ou iniciar uma carreira acadêmica. Conforme suas próprias confissões, Cioran jamais tencionou obter um título de doutorado, embora seja com esse plano que se apresenta no Instituto Francês de Bucareste, que em 1937 lhe concede a bolsa que catapulta definitivamente o jovem pensador na direção de Paris.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Tão logo formado, Cioran se distancia de tudo o que seja sistema filosófico, sobretudo de seus “comentários” acadêmicos&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn3&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt;. “Comecei a escrever na juventude, após concluir os estudos de Filosofia, aos 21 anos. Naquela época eu já comecei a não acreditar mais na Filosofia, que até então havia significado tudo para mim. Ah, a Filosofia, sobretudo a alemã, os grandes sistemas filosóficos… Eu era completamente indiferente ao resto, inclusive à poesia. Naquela época, contudo, percebi que a Filosofia não tem nada a dizer às pessoas que lutam com suas próprias dificuldades – interiores, é claro. Percebi que ela nos ensina a levantar questões e fazer perguntas, para depois nos abandonar à nossa própria sorte, pois suas respostas são invariavelmente duvidosas&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn4&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt;.”&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
A insônia de que sofria parece também ter sido um elemento decisivo no seu posicionamento diante da Filosofia e do ato de escrever: “Naquela época eu comecei a ver as coisas de uma maneira toda especial. Eu sempre acreditara cegamente na Filosofia, sempre fora fascinado pelos grandes sistemas – Kant, Hegel, Fichte. Mas a partir do momento em que algo me obrigava a ficar acordado a noite inteira, de modo que a noite e o dia se transformaram para mim na mesma coisa enquanto que para as outras pessoas, a cada manhã, uma nova vida começava, a partir daquele momento passei a viver uma continuidade absoluta e exasperante que, aos poucos, aumentou e acabou me fazendo perceber que a Filosofia era incapaz de me dar respostas, que ela se constituía por pensadores sem temperamento e sem história. Eu então a abandonei para me lançar à experiência, às coisas vividas, ao desvario quotidiano&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn5&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt;.”&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
É nesse contexto que surge, em 1934,&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Nos cumes do desespero&lt;/i&gt;, seu primeiro livro, que indica o caminho que Cioran viria a seguir até o fim: a infinita busca de si próprio&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn6&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt;. Os sentimentos contraditórios para com a publicação, inclusive relacionados a um suicídio tão latente quanto retórico, parecem tê-lo acompanhado implacáveis: “Meu primeiro livro de título grandiloqüente –&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Nos cumes do desespero&lt;/i&gt;&amp;nbsp;–, escrevi-o em romeno, com 21 anos, ao mesmo tempo em que prometia a mim mesmo nunca recomeçar. Depois cometi outro, com a mesma promessa em seguida. A comédia se repetiu por mais de quarenta anos.&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftn7&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[7]&lt;/a&gt;”&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
Mais de um século depois de seu nascimento e quase dezoito anos desde sua desaparição, Cioran é e continuará sendo provocador e pertinente, dirigindo-se a nós com a mesma atualidade e o mesmo vigor da grande paixão que nutriu ao longo de sua vida: a música de Bach.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: white; border: 0px; color: #333333; font-family: Georgia, &#39;Bitstream Charter&#39;, serif; font-size: 16px; line-height: 24px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref1&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[1]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;“Une Américaine à l’écoute de l’Europe”, conversa com Susan Sontag, in&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;La Quinzaine littérarie&lt;/i&gt;, 16-31 de julho de 1979.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref2&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[2]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;Conforme observa o filósofo romeno Gabriel Liiceanu em&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Itinerariile unei vieţi: E.M. Cioran&lt;/i&gt;, Bucareste, Humanitas, 2011,&amp;nbsp; a ser publicado pela É Realizações, São Paulo.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref3&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[3]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;Conforme Gabriel Liiceanu, op. cit.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref4&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[4]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;“Cioran l’étranger”, conversa com Rosa Maria Pereda, in&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Magazine littéraire&lt;/i&gt;, fevereiro de 1984, p. 81.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref5&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[5]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;“Cioran, cavaliere del malumore”, conversa com Irene Bignardi, in&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;La Repubblica&lt;/i&gt;, 13 de outubro de 1982.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref6&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[6]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;Conforme Gabriel Liiceanu, op. cit.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin-bottom: 24px; padding: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://emcioranbr.wordpress.com/Users/RIRSM/Downloads/Cioran_fk_rev.doc#_ftnref7&quot; style=&quot;background-color: transparent; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; border: 0px; color: #743399; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot; title=&quot;&quot;&gt;[7]&lt;/a&gt;&amp;nbsp;“Relendo…”, in&amp;nbsp;&lt;i style=&quot;background-color: transparent; border: 0px; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Exercícios de Admiração&lt;/i&gt;, Rio de Janeiro, Rocco, 2001, tradução de José Thomaz Brum.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/3163173756538778340/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/3163173756538778340' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/3163173756538778340'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/3163173756538778340'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/01/cioran-nos-cumes.html' title='Cioran nos cumes'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBKezrlTLbkawSYibteOEHpJyyHjbT_9HggGsPhDrJ6c4lNqrWYgA_PtJYNoP8fns9MiEMu26suhGlv3F4dQRK-sFyLB_Lns9pLYnNbpXEZMYMjapd9vew6edBdw1QOq8-lnmYZHamB6k/s72-c/6a010535ce1cf6970c015391cdedb3970b-800wi.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6668404718182683182.post-531218801811843135</id><published>2013-01-13T20:22:00.002+02:00</published><updated>2013-01-13T20:22:51.919+02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="atividade de autor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="româna-português"/><title type='text'>Sr. Eliade e Srta. Christina, benvindos a São Paulo!</title><content type='html'>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Na esteira da publicação, em dezembro de 2011, pelo selo Tordesilhas da editora Alaúde, de minha tradução da novela Senhorita Christina, do intelectual romeno Mircea Eliade, a revista romena Catchy publicou, em 23 de fevereiro de 2012, &lt;a href=&quot;http://www.catchy.ro/domnule-eliade-si-domnisoara-christina-bem-vindos-a-sao-paulo/26189&quot;&gt;entrevista&lt;/a&gt; que concedi a Liana Oprea, intitulada &quot;Sr. Eliade e Srta. Christina, benvindos a São Paulo!&quot;, abaixo reproduzida no original romeno:&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIyViSIZEAeUunC_kJlOEquBWA1hUpOJ8vmmmzHjegSwZvGGnyEde_uS4sq0kJMQLShxlTaiY3NeUHgEurNNvvNwBmXqEPu74riQf9FFEjmvHz47q0cyzlUx_iIfc_6TkE5Z7rrNkjZXw/s1600/logo.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;116&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIyViSIZEAeUunC_kJlOEquBWA1hUpOJ8vmmmzHjegSwZvGGnyEde_uS4sq0kJMQLShxlTaiY3NeUHgEurNNvvNwBmXqEPu74riQf9FFEjmvHz47q0cyzlUx_iIfc_6TkE5Z7rrNkjZXw/s400/logo.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;content&quot; style=&quot;border: 0px; clear: both; color: #1a1a1a; float: left; font-family: helvetica, arial, sans-serif; font-size: 12px; font: inherit; line-height: 18px; margin: 0px; padding: 0px; position: relative; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;L-am cunoscut pe Fernando Klabin în primăvara lui 2009, după ce revenisem dintr-o călătorie pe Amazon, din Brazilia până în Ecuador. Citind reportajele de călătorie pe care le publicasem într-un cotidian românesc, m-a rugat să-i povestesc despre Brazilia. În ultima zi a lui 2011, la S&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;ão Paulo s-a lansat prima traducere a unei lucrări de ficţiune din opera lui Mircea Eliade pentru librăriile din Brazilia. Traducerea din română în portugheza braziliană este semnată Fernando Klabin, care se autocaracterizează drept „un brazilian atipic și îndrăgostit de România”.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Recent, în noua sa colecție de ficțiune, Tordesilhas, Editura Alaúde a lansat la São Paulo romanul lui Mircea Eliade&amp;nbsp;&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Domnișoara Christina&lt;/em&gt;, în traducerea ta și cu ilustrațiile argentinianului&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://www.santiagocaruso.com.ar/&quot; style=&quot;border: 0px; color: #f58225; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Santiago Caruso&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;. Cât ți s-a părut de dificil să păstrezi vocea lui Eliade pentru cititorul brazilian?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;O traducere este întotdeauna şi o trădare, ca să evoc celebra și mereu valabila zicală italiană. Dar, ca trădător, ai o mulțime de drumuri posibile de urmat. Trebuie un compromis. Stilul meu este de a încerca sa fiu cât mai absent în text, ca să fiu cât mai loial originalului. Din fericire, limbile noastre au o apropiere naturală care permite foarte des o transpunere relativ ușoară și directă. Iar limbajul ficțional al lui Eliade, aproape cinematografic, face câteodată ca ritmul sa fie elementul cel mai important. Dacă știi să-l menții, menții și vocea autorului.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
Publicul brazilian nu-l cunoaște decât pe Eliade istoric al religiilor. Din câte știu, asta a fost prima traducere în portugheza braziliană a unei nuvele scrise de el și publicată în Brazilia. Din acest punct de vedere, este vorba de o noutate și sunt curios să aflu cum o va primi cititorul brazilian.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;Ești născut și crescut în São Paulo. Când și cum a început povestea ta românească?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&lt;/strong&gt;&amp;nbsp;Povestea mea românească a început cu colecția mea de timbre, la 7 ani. Ea includea câteva și din Romania. Le ţin minte, multe dintre ele erau mari, viu colorate, cu sportivi, cu monumente, flori sau piese de artizanat. Unul dintre timbre mereu m-a frapat, deoarece comemora o „eclipsă totala a soarelui”, ceea ce puteam să înțeleg fără să știu românește!&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
Apoi, poate îndemnat de rădăcinile mele est-europene, am ajuns aici în vizită în 1996, ca în 1997 să mă stabilesc la Bucureşti. Nu știam nimic despre România, și de atunci am început cu mare curiozitate să-i cunosc limba, cultura, istoria și geografia.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&amp;nbsp;„Limba este calea, niciodată scopul”. Cum vede acest gând al scriitorului cineva care îl traduce pe Eliade?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&lt;/strong&gt;&amp;nbsp;Cuvintele până la urma sunt un înveliş. În cazul cărților în care fondul este mai puternic decât forma, așa cum consider cazul lui Eliade, ca traducător am grijă să păstrez acest înveliș cât mai asemănător celui original. Îngrijindu-mă doar de formă, puterea ideii originale curge singură fară să mă ocup de ea.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 13px; text-indent: 1.5em; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;-&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; text-indent: 1.5em; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;&amp;nbsp;Domnișoara Christina este un strigoi. Ca cineva venit dintr-o țară care se bucură poate de faima celei mai mari diversități culturale, ce te fascinează la miturile și eresurile culturii dintre Carpați, Dunăre și Marea Neagră?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Este de netăgăduit faptul că vampirii și atmosferele sumbre sunt mereu asociate cu Transilvania sau/și România. Ăsta a fost și motivul alegerii nuvelei&amp;nbsp;&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Domnișoara Christina&lt;/em&gt;. Îndemnat de editorul brazilian Joaci Pereira Furtado – pentru care am tradus și&amp;nbsp;&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Întâmplări în irealitatea imediată&lt;/em&gt;, a lui Max Blecher, ce urmează să fie publicată de editura Globo – am căutat și citit mai multe nuvele din literatura română cu acest element supranatural. Când am ajuns la Eliade, el mi-a zis „asta este!” Avem încredere că formula Eliade+vampir va fi una de succes pentru a impulsiona interesul pentru o literatură absolut necunoscută în Brazilia. Trebuie aici menționat că volumul s-a bucurat de importantul sprijin al Institutului Cultural Român, care desfaşoară un program generos de promovare a literaturii române în străinătate.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
Din perspectivă personală, folclorul românesc m-a atras și mai mult după ce am sosit aici și am observat cât de puternic și prezent este&amp;nbsp;stratul superstițios și precreștin în cotidianul românilor. Este vorba de o bogație culturală vie pe care nu cred că o întâlnești oriunde în Europa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;În „Noaptea de Sânziene”, personajul Biriș spune: „Mă platonicianule, mă idealistule, tu încă n-ai înţeles că orice femeie e curvă!…” Ce&amp;nbsp; i-ai răspunde?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;L-aș întreba mai întâi ce înțelege el prin „a fi o curvă”!&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Eliade nu e singurul scriitor român pe care l-ai tradus. Luna aceasta a apărut, tot în traducerea Fernando Klabin, și&amp;nbsp;&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Nos cumes do desespero&lt;/em&gt;&amp;nbsp;(&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Pe culmile disperării&lt;/em&gt;) a lui Emil Cioran. Sub ce auspicii ai făcut cunoștință cu literatura și cultura română?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Primul meu contact cu ceea ce înseamnă carte în România a fost mai degrabă un șoc. Plimbându-mă prin centrul Clujului în 1996, am fost surprins să văd, pe tarabe absolut primitive, cărți ale lui Aristotel, Nietzsche, Shakespeare, Dante și dicționare ale tuturor limbilor posibile. Mă simțeam aproape umilit, brazilian fiind și cunoscând relativa superficialitate a modului nostru de a fi, în fața acestor volume vândute pe stradă, la fel cum s-ar vinde banane într-o piață din São Paulo. Nu stiu daca mă poți înțelege. A fost pentru mine încă o dovadă a puterii culturii în spațiul european.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
Atras de limba română, care mi se părea pe atât de familiară pe cât de plăcut exotică, mi-am luat dintr-una din acele tarabe clujene,&amp;nbsp;dupa ce răsfoisem nenumărate cărți, o ediție de mâna a doua cu poezii ale lui Bacovia, care a devenit prima mea pasiune dintre autorii români.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
Mai târziu, cunoscându-l deja pe Cioran datorită traducerilor braziliene ale lucrărilor lui scrise în franceză, m-am grăbit să citesc în original prima sa carte,&amp;nbsp;&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Pe culmile disperării&lt;/em&gt;, de îndată ce am putut rosti și înțelege mai mult decât „bună seara”.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Literatura sudamericană e străbătută de fibra realismului magic. Crezi că se poate face o paralelă între fantasticul lui Eliade și acest Amazon literar endemic Americii Latine?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Nu prea mă aventurez aici, deoarece nu sunt critic literar. Cred, totuși, că așa zisa literatură fantastică a lui Eliade ar putea fi prețuită și repede înțeleasă în Brazilia. Mă tem doar, totuși, ca scrisul lui Eliade să nu fie acuzat de o anume răceală în tratarea temelor ficționale, care în America Latină poate primesc un tratament mai spontan, descătușat și delirant.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ce semnale ai despre cum e receptat în Brazilia Mircea Eliade, ca reprezentant al culturii și literaturii române?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Mircea Eliade este foarte cunoscut în Brazilia, ca de altfel în toată lumea, datorită studiilor sale în domeniul religiei și al antropologiei. Puțini oameni știu, însă, că el s-a născut în România.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ce ai transplanta din Brazilia în România și invers?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Aș transplanta din Brazilia în România lipsa tragicii experiențe comuniste, iar din România în Brazilia – densitatea trăirii est-europene.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Pe frontispiciul unuia din blogurile tale (&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://brazilia-romania.blogspot.com/&quot; style=&quot;border: 0px; color: #f58225; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;http://brazilia-romania.blogspot.com&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;) scrie „Trăiască prietenia româno-braziliană!” Cum simți, prin cuvânt și faptă, această prietenie?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;O simt mai degrabă ca un misterios fluviu subteran care ne leagă țările și culturile, și care până acum n-a fost nici pe departe explorat cum trebuie, în niciun domeniu. Este ca și cum ar fi doi îndrăgostiți, doi miri etern promiși unui altuia, dar care nu se (re)cunosc niciodată. Ne trebuie consecvență și răbdare pentru a surmonta o necunoaștere reciprocă ce se lovește de distanța geografică și de niște prejudecăți imuabile, dacă e să înălțăm această prietenie la nivelul de vizibilitate pe care l-ar merita. Dar poate asta nici nu-i este soarta. Poate această prietenie este doar pentru&amp;nbsp;&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;connoisseurs&lt;/em&gt;, doar pentru cei care vor ști să profite de dulcile subtilități ale acestei fraternități oculte. Oricum, sunt convins că adâncirea relațiilor dintre popoarele noastre depinde exclusiv de un angajament individual, de o devoțiune sinceră și o interacțiune sensibilă.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Ești actor, traducător, pasionat activ de cultură&lt;em style=&quot;border: 0px; color: inherit; font-family: inherit; font-size: inherit; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;.&amp;nbsp;&lt;/em&gt;Pe care din aptitudinile tale o vei exprima în următorul tău proiect?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Întrebarea asta mi-o pun și eu mie. Am mai multe fronturi deschise. În momentul de față lucrez la o traducere a unei cărți a lui Lucian Blaga, care va fi publicată în Brazilia, probabil pe la sfârșitul anului. Dezvolt de asemenea activități turistice pe teritoriul României, mai ales în Bucovina, unde am construit o pensiune în stil tradițional, țărănesc, pe pământul părinților socrului meu. Particip ca actor la o piesă care se pregătește ca un omagiu adus lui Marin Sorescu. Am de asemenea un proiect de a preda portugheza, cu elemente din cultura braziliană, pentru români interesați. Lista ar mai putea să se extindă. Îmi place să fiu un element catalizator. Este o împlinire atunci când persoanele se întâlnesc și lucrurile se întâmplă și merg mai departe, pornind de la o mică scânteie produsă de tine.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;b&gt;-&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;Părerea lui Eliade era că „Bucureştiul e plin de femei frumoase. Sunt atâtea care nu-ţi cer mai mult decât două ceasuri din zi şi nu te famecă, nu te smulg din tine, nu te îneacă.” Ce le-ai spune doamnelor cititoare Catchy, în încheiere, despre femeile din&amp;nbsp; România?&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin-bottom: 12px; padding: 0px; text-align: justify; text-indent: 1.5em; top: 5px; vertical-align: baseline; word-spacing: 0.125em;&quot;&gt;
&lt;strong style=&quot;border: 0px; font-size: 13px; font: inherit; margin: 0px; padding: 0px; vertical-align: baseline;&quot;&gt;-&amp;nbsp;&lt;/strong&gt;Le spun să aibă grijă cu ispitele vestice. Româncele încă știu să se deosebească de bărbați. Ele sunt atât de grațioase, feminine și înțelepte, încât ar fi o mare pierdere să se lase păcălite de valori importate din culturi care nu au nimic de-a face cu inestimabilul patrimoniu sufletesc din această țară.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://tradottotradito.blogspot.com/feeds/531218801811843135/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/6668404718182683182/531218801811843135' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/531218801811843135'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6668404718182683182/posts/default/531218801811843135'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://tradottotradito.blogspot.com/2013/01/sr-eliade-e-srta-christina-benvindos.html' title='Sr. Eliade e Srta. Christina, benvindos a São Paulo!'/><author><name>Fernando Klabin</name><uri>http://www.blogger.com/profile/16492369116911643664</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='22' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj76fiF_yW4IMBwx-iSN819yjEY7XHcgAzoPYSa1XDnyBvocca1yQzGiFZon9xRyWRofqxoR2kqkg_eM3vVH-9CmwNTvc_txW-ZQzus9jTgs-JDXnMK-6gA4LPqZGoj-g/s113/silueta.JPG'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIyViSIZEAeUunC_kJlOEquBWA1hUpOJ8vmmmzHjegSwZvGGnyEde_uS4sq0kJMQLShxlTaiY3NeUHgEurNNvvNwBmXqEPu74riQf9FFEjmvHz47q0cyzlUx_iIfc_6TkE5Z7rrNkjZXw/s72-c/logo.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>