Train de Trainer

Waar blijft de tijd

2009-03-05T10:00:00.000+01:00

"Time seems to be the reference to which all actions are judged.
A world in which time is absolute is a world of consolation.
For while the movements of people are unpredictable,
the movement of time is predictable"

Alan Lightman, Einstein's Dreams

samengesteld uit deze foto's van lrargerich + moyo taxiguerilla

Mijn visuele kant experimenteert bij tijd, wijle en inspiratie verder op verbeeldingskr8

Bedankt voor de leerprocessen die ik samen met jullie heb mogen doormaken!

Marina

Doven zetten zichzelf in de wereld met muziekvisualisaties

2008-11-26T13:27:00.000+01:00

Sean Forbes visualiseert muziek voor doven en slechthorenden. Met het Deaf Performing Artist Network wil hij doven een stem geven in de muziekindustrie. Sean- zelf doof vanaf zijn tweede levensjaar - laat zien dat je muziek niet hoeft te horen om het te kunnen voelen. . .

"A deaf person can do anything a hearing person can, except hear", kun je lezen in bovenstaande muziekvisualisatie "Waiting on the world to change". Sterker nog, denk ik: Veel mensen met een "gebrek" hebben de behoefte om aan de wereld en zichzelf te bewijzen dat ze er ook toe doen mét gebrek. Prachtig hoe je je "gebrek" - anders bekeken - ineens als kracht de wereld in kunt zetten. Kijk maar eens naar de beelden van het gevisualiseerde "Beautiful" van Christina Aguilera hieronder ...

Zet de muziek eens uit. Can you feel it?

"There's a crack in everything, that's how the light gets in"

Leonard Cohen

Marina

Via Presentation Zen
citaat via Steve

Klantbeoordelingen bij bol.com zijn gebakken lucht

2008-11-20T09:33:00.011+01:00

Sint zit eraan te denken Wii Music aan mijn kinderen te geven en nieuwsgierig als ik ben, nam ik even een kijkje op bol.com om te zien wat dat Sint gaat kosten en zo. Tot mijn grote verbazing zag ik in de klantbeoordelingen allerhande recensies van mensen die aangeven dat ze dénken dat het een leuk spel zal zijn als ze het zouden spelen.

Uh....

Dénken dat het een leuk spel zal zijn? Is dat een klantrecensie? Ik heb daar toch een ander beeld bij. Vol verwachting klopt het hart van de klanten. Dat snap ik wel in deze tijd van het jaar. Maar dat is toch heel iets anders dan een klantrecensie.

Voor het reduceren van keuzestress varen kopers graag op het oordeel van anderen. Dom dus als een bedrijf deze kans aan zich voorbij zou laten gaan, want klantbeoordelingen hebben een positief effect op de verkoop. Niet gek dus dat bol.com je voor het maken van een klantrecensie een kans op 100 Euro belooft.

Maar wie neemt hier nu wie in het ootje?

Bol.com verleidt de klant recensies te schrijven die niet in het belang zijn voor de klanten die ze schrijven .... Beetje dom van de klant zelf ook inderdaad.

Bol.com houdt de klant een wortel voor. Maar wij weten in deze tijd van het jaar wel wat we daarmee moeten doen. Gewoon laten liggen voor het paard van Sinterklaas.

Marina

Geen kaarslicht zonder kaarsvet

2008-11-17T14:11:00.056+01:00

Mijn macrolens is mijn maatje; mijn remedie tegen navelstaren (hoe paradoxaal dat ook moge klinken :-)). Als ik door haar ogen kijk, ziet alles er namelijk anders uit.

Waar mijn eigen ogen er heel veel zin in hadden om de vlam te portretteren, zag ik door de macrolens ineens het kaarsvet als een donkere spelonk met prachtige druipers.

Met mijn macrolens in mijn hand krijg ik altijd het onverwachte.

Beats XTC to mé :-)

Marina

Perspectieven op de waarheid

2008-11-17T09:20:00.068+01:00

Dit weekend kreeg ik onaangekondigd bezoek van Jehovah getuigen.

De man en (vermoedelijk) zijn dochter vroegen of ik benieuwd was naar de waarheid. Of eigenlijk naar het krantje dat het antwoord op deze vraag beloofde. Ik antwoordde ontkennend en zei: "Ik vind het veel te riskant om me aan één waarheid te verbinden omdat die waarheid dan kan gaan dienen als rechtvaardiging voor gedrag dat niet te rechtvaardigen valt".

"Gelooft u in God"?, probeerde de man. "Geloven is voor mij zeker weten dat je twijfelt", zei ik. Dat toverde zowaar een glimlach op zijn gezicht. Het eerste teken van echt contact? "In de bijbel staat het anders. Geloven is een verzékerde verwachting", zei hij verzekerd. "Dat klinkt prachtig. Ik begrijp ook heel goed dat mensen verlangen naar zekerheden. Toch leef ik liever met mijn onzekerheden", lachte ik.

Na het gesprek met de waarheidsbrengers voelde ik me opgeladen omdat ik mijn deur niet dichtgegooid heb voor hun waarheid en tegelijkertijd de mijne heb kunnen overbrengen - al was het maar voor één deur lang.

Marina

Cartoon van xkcd

Zoek de verborgen boodschappen

2008-11-07T08:41:00.004+01:00

Van de week zat een vriendin bij mij op de bank. Haar dochter zag een grijze haar bij haar moeder. "Mammie, zal ik die eruit trekken"?, vroeg ze. "Ja, doe maar", zei mijn vriendin. Waarna ik me oprecht afvroeg wat voor (vaak niet eens zo heel erg) verborgen boodschappen we allemaal uitzenden naar ons nageslacht. Want waarom zouden we grijze haren eigenlijk uit ons hoofd moeten trekken?

Mijn zoon Pepijn rijdt paard. Dit weekend vroeg hij voor het eerst aan mij waarom hij eigenlijk het enige jongetje is dat daar paard rijdt. Ik heb hem proberen uit te leggen dat zijn vraag volgens mij het antwoord is. Dat het antwoord iets te maken heeft met schapen en een dam en hoe dan ook in het geheel niet met paarden. Met erbij horen, met gedrag vertonen dat zóu moeten passen bij je geslacht volgens ... tja, volgens wie eigenlijk?

Mijn andere zoon - Pim - voetbalt. Niet elke ouder neemt het de tegenpartij en/of zijn kind in dank af als hun kroost verliest. Wat huist daar voor verborgen boodschap in? "Hebben we misschien plannen met onze kinderen die belangrijker zijn dan onze kinderen zelf?", las ik laatst in de Tao Te King voor ouders.

Hoe leer je je kind zijn of haar hart te volgen, zijn autonomie te behouden en niet vertst(r)ikt te raken in de verwachtingen van de maatschappij? En in die van jezelf als ouder? Dat vind ik een prachtige vraag die ik graag samen met hen blijf stellen en waarop zij hun eigen antwoorden zullen vinden.

"Verwacht niet dan hun bereidheid te luisteren
even groot is als jouw verlangen te praten
Veel belangrijker zijn de waarheden
die je hen in stilte aanreikt"
(de Tao Te King voor ouders)

Marina

Foto van peregrine blue

Alice in Organisatieland: de visuele versie

2008-10-30T09:22:00.038+01:00

View SlideShare presentation or Upload your own.

Als ik een boek echt prachtig vind dan krijg ik soms de onbedwingbare neiging er een visuele variant van te maken. Mijn opgebouwde imago als visueel verhalenverteller leidde ertoe dat Nils Roemen en Johan Boudewijns mij vroegen er ééntje te maken van "Alice in Organisatieland". Mijn allereerste "in opdracht" was een feit.

Terwijl ik het boek aan het visualiseren was, vroeg ik me af of ik nu van mijn passie mijn werk aan het maken was. En of dat wel zou kunnen zonder mijn ziel te verkopen. Door mezelf deze vragen te stellen, werd het me duidelijk dat een visuele boekrecensie voor mij een middel is om doelen te bereiken (zoals de hamer voor de timmerman) en geen doel op zich. Boeken visualiseren is geen passie, ik communicéér er mijn passie mee. Ik ben zo enthousiast over de boodschap van een boek, dat ik die boodschap met zoveel mogelijk mensen wil delen in een vorm die me geschikt lijkt. Ik geniet er enorm van als het me lukt om informatie van één vorm/wereld te vertalen naar een andere vorm/wereld. Of dat nou als visueel recensent, journalist, trainer of mens is. Verbinding rocks!

Een visuele vertelling is voor mij eigenlijk een stukje “kunst”. En daar moet ik er ook weer niet teveel van willen maken anders gaat het ten koste van de kwaliteit. Daarnaast moet ik een boek echt leuk vinden wil ik er überhaupt ééntje kúnnen maken. Niet echt een heel sterk business model.

Betekent dit dat ik stop met visuele boekrecensies? Nee, zeker niet. Er zullen prachtige boekexemplaren blijven waarmee ik niet anders kan dan ze onder ogen te komen. Ook een boekrecensie in opdracht behoort tot de mogelijkheden, als de auteur zeker weet dat ie een mooi boek heeft geschreven :-)

De auteur van Alice - Johan Boudewijns - is blij met mijn zienswijze op zijn boek! En dat vind ik een prachtig compliment. Johan en Nils willen de presentatie op 13 november op hun ongeschreven regels congres als achtergrond laten draaien. Ik mag van de heren als dank gratis op dit congres verpozen. En dat vind ik een leuk gebaar, te meer omdat ik het onderwerp "ongeschreven regels" zo ontzettend boeiend vind. Sterker nog; als ik dat niet had gevonden was er nu geen visuele vertelling geweest.

Met het maken van deze visuele boekrecensie ben ik ook mijn eigen essentie onder ogen gekomen. Ik hoop dat jullie net zo van Alice zullen genieten als ik heb gedaan.

Johan, Nils - en Alice - bedankt!

Marina

Delen 2.0: de presentatie

2008-10-09T09:15:00.001+02:00

View SlideShare presentation or Upload your own.

Zoals eerder aangekondigd hier de presentatie Delen 2.0 die Liesbeth en ik op de happening track van de OCN2008 mochten houden.

Het is een verhaal over de manier waarop wij informatie 2.0 - die WIJ maken en gebruiken - móeten delen volgens de wet. Niet om het heffende vingertje op te heffen maar om internetgebruikers een steuntje in de rug te geven om ook daadwerkelijk actie te ondernemen als hun rechten met voeten getreden worden. Naast een vogelvlucht langs onze rechten en plichten wilden wij met deze presentatie vooral de geest prikkelen. Wat voor rol spelen jij en ik eigenlijk in de vorm die het internet nu heeft en vooral ook: welke rol kúnnen we spelen?

Eerst even de wet:

Het materiaal dat je op internet neerzet, krijgt standaard auteursrecht/copyright. Daar hoef je niks voor te doen. Voor veel bezoekers van de happening track was het een eye-opener dat er zoiets bestaat als Creative Commons. Bij materiaal met een Creative Commons licentie wordt de intentie van de maker (en daarmee de maker) ineens zichtbaar. Want blijkbaar heeft de maker nagedacht over het leven van zijn materiaal nádat hij het op internet heeft gezet. Een makkelijke manier om fotomateriaal met een CC-licentie te zoeken is FlickrCC.

Als je meer wilt weten over je rechten en plichten, dan is het boekje van Arnoud een absolute aanrader. De drie boekjes die hij voor onze presentatie ter beschikking stelde zijn in goede handen terecht gekomen! Bedankt, Arnoud!

De huidige technische randvoorwaarden die gelden op het internet maken het ons niet altijd makkelijk ons aan de wet te houden. Op het moment dat je materiaal knipt en plakt bijvoorbeeld, verdwijnen de metadata. Dat is een technische kwestie die gevolgen heeft voor ons gedrag. Andersom: als we het technisch mogelijk zouden maken dat er ten allen tijde een maker aan een werk blijft kleven, dan vinden wij het waarschijnlijk ook makkelijker om rekening te houden met de rechthebbende. Die behoudt dan al knippend en plakkend zijn gezicht.

Beseffen we ons wel voldoende dat de technische randvoorwaarden onze bewegingsvrijheid bepalen? Is de "code" dan nu de wet op internet? (Code = Law)

We kúnnen met elkaar die randvoorwaarden veranderen. Hoe? Een paar voorbeelden:

Door erom te vragen!

Veel van onze data zweven op dit moment op de servers van derden. We kunnen zorgen voor data portabiliteit, waardoor we minder afhankelijk worden

Door met elkaar te vechten tegen SPAM, Spyware, Badware. Dat wordt mogelijk als de technische tools die daarvoor beschikbaar zijn en komen, een soort gemeenschapsgevoel bij de gebruikers oproepen. Programma's die juist dít proberen zijn Herdict en Stopbadware (zijn dit tools die de twitterende bezoekers hadden willen zien?)

Om onze privacy te waarborgen zouden wij met elkaar een Privacy Commons kunnen oprichten (idee: Jonathan Zittrain). Willen wij bijvoorbeeld wel dat ons foto- en videomateriaal in de toekomst met gezichtsherkenningssoftware wordt gescand? Zo niet: wat zou een tag "facialrecognition:nofollow" teweeg kunnen brengen?
En vinden wij het OK dat wij over 20 jaar nog achtervolgd kunnen worden voor uitlatingen die wij op dit moment in de tijd doen? Gaat het er niet meer om dát we controle hebben over wat er met onze uitlatingen gebeurt dan over onze uitlatingen zelf?

WIJ wonnen de prijs van persoon van het jaar 2006; in 2007 wonnen wij de Big Brother Award omdat WIJ de grootste bedreiging voor onze eigen privacy zouden zijn. En WIJ kúnnen in de nabije toekomst samen de prijs winnen voor de beste bewaker van een veiliger internet waar de normen en waarden gelden zoals wij die als gemeenschap graag zouden zien.

Enkel omdat het internet zo is als het nu is, hoeft het niet zo te blijven.

Want het internet, dat zijn WIJ

Wat vind jij?

Marina

Failure Essentials

2008-10-02T20:44:00.048+02:00

"An experimentalist spirit is best maintained when failures can be contained as learning experiences rather than catastrophes"

Jonathan Zittrain

Marina

Foto van Rick

Presentatie "delen 2.0": Stel hier alvast je vragen!

2008-09-17T09:07:00.005+02:00

Web 2.0 is prachtig maar het delen van informatie heeft ook gevolgen die we misschien niet altijd overzien. Mag je zomaar alles zeggen wat je te binnen schiet? Mogen anderen jouw materiaal gebruiken? En als je zelf informatie van internet plukt, hoe zorg je er dan voor dat je recht doet aan de maker van het werk? Eerlijk zullen we alles delen, maar ik een beetje meer dan jij?

Op de Online Conferentie (dinsdag 7 oktober, 11:45) geven Liesbeth Mantel en Marina Noordegraaf een presentatie met de titel "Delen 2.0" waarin je een indruk krijgt van de do's and dont's op het gebied van cyberspeech en het citeren en gebruiken van andermans werk. Ze leunen hierbij op de expertkennis van ICT-jurist Arnoud Engelfriet die zijn boek "De wet op internet" aan hen ter beschikking stelde. Tijdens de presentatie stellen we vragen aan het publiek waarmee je een exemplaar van zijn boek kunt winnen.

Twijfel jij er wel eens aan of de wegen die je op internet bewandelt wel legaal zijn?

Om zo goed mogelijk aan te sluiten op de vragen die er leven in de internetgemeenschap, kun je - als je dat wilt - hier (of bij Arnoud of Liesbeth) alvast je prangende vragen over "je recht op internet" achterlaten. We pikken er dan voor de presentatie een aantal uit.

De presentatie Delen 2.0 is trouwens slechts één van de onderdelen van een heuse bibliotheek2.0happening

CU (op de) Online (Conferentie)!!

Marina

(De prachtige illustratie is van Art Makes Me Smile)

De essentie van de blogger

2008-09-09T09:04:00.000+02:00

Wouter vraagt wat hij over mijn blog - en nog 89 andere biblioblogs - kan vertellen tijdens de OCN. Ik leg meteen de link naar de prachtige post die Sanne vorige week schreef. Die post ging over de betekenis van labels die we onszelf geven en van anderen krijgen.

Om te beginnen: Ik voel me zeer vereerd met een plek in de lijst der biblioblogs. Temeer daar dit blog - qua onderwerpen - veel breder ligt dan bibliotheken alleen. Het mooie is: dat maakt veel mensen in de bibliotheekgemeenschap helemaal niet uit! Ik krijg zelfs meer reacties op mijn visuele vertellingen dan op posts over bibliotheken. De bibliotheekgemeenschap heeft mij en mijn blog volop omarmd en - om in de woorden van Loesje te spreken - "buiten de boot is het heerlijk zwemmen" :-)

Ik concludeer dat het label biblioblogger niet zozeer betekent dat ik geregeld óver de bibliotheek zou moeten bloggen, maar dát ik - door te bloggen - íets voor de (bibliotheek)mens kan betekenen. En de betekenis die mensen voor elkaar hebben blijft niet beperkt tot labels. Die is grensoverschreidend.

In die grensoverschreidingen zit in mijn ogen de potentiële kracht van elke online community. Denk buiten de grenzen van het gebouw waar je werkt, denk buiten traditionele machtsverhoudingen, denk buiten functieprofielen, bekijk het hele plaatje in plaats van je eigen eiland, profiteer van elkaars kennis en kunde, denk buiten je boekje, denk buiten (biblio)blogs ... Innovaties zijn tenslotte vaak nieuwe combinaties van bestaande delen.

Bij mensen die over de grenzen van hun vak/label heen bloggen, twitteren, netwerken, kijken, kan het zomaar zo zijn dat de "blogger" op een gegeven moment samenvalt met de mens. Als je dan kijkt, dan kun je getuige zijn van het zien van iemands essentie. En iets dat mooier en waardevoller is dan dat kan ik me gewoonweg niet voorstellen.

Marina

Foto gemaakt bij het Kon Tiki museum in Noorwegen

Masterclass Library 2.0: I am an island

2008-08-28T09:47:00.125+02:00

Yesterday, I visited the library 2.0 Masterclass, which was organized by DOK, the public library of Rotterdam and Edwin Mijnsbergen.

Stephen Abram thinks that many libraries are watching in passive resistance to how the world around them is changing. One of the obstacles for innovation in libraries is that they seem to be located on uninhabited islands, which are - by all means - beautiful in itself (my interpretation and metaphor of Stephen's message). But to get people to visit your beautiful island, you have to let them know you exist and give them easy access (not everyone is like Columbus :-)). In doing so, you make arrangements with travel agents, advertising agencies, you let architects on your island to build housing, etcetera, etcetera. Marshall Breeding's message and efforts to make library catalogs more intuitive is one of the solutions to attract customers. Getting your content digitized by Google Books is another. And investing in SEO makes your quality visible to the world.

The message seems clear, solutions are at hand. But change is slow. How come? Stephen says that libraries are in denial. "Library 2.0 is a state of mind", he says. And that is not something I would argue. The Chasm Dialogue in the illustration above is a perfect example of the way people get stuck in their own dilemma's. The question is, how do we help people cross the chasm?

Though I really admire the felt passion Stephen has for the need to change, there is a potential risk to being right: "We become an island unto ourselves". Maybe Stephen's suggestion that librarians in denial should visit "Librarians Anonymous" is not as akward as it may seam. It's the feeling that you are understood - not judged - that is healing. People don't want to be told they don't want to hear. In my opinion people really dó want to hear, but they also want to be héard.

Maybe the necessity for library 2.0 is past the need for proof. We have seen the charts, figures, numbers. We all know the power of Google and Amazon-like services (librarians buy there too :-)) Maybe, library 2.0 (presentations) could benefit from shifting focus from "why do we need to change?" to "hów do we accomplish change?". And ofcourse focus ís already shifting. The learning 2.1 program (and "23 dingen") is one of the tools to accomplish change. Tapping into scientific literature about human behavior, psychology, organisational change might be another. We may be excellent librarians, but that does not necessarily make us experts in human dynamics (and neither am I) or in any other field we might profit from. And we don't háve to be. We can get of our island and seek cooperation with other disciplines, companies, people and tap into the rich resources available to achieve our goals .. We can choose to get of our island and enter the archipelago.

To share is to gain (and it's a lot less lonely anyway).

But you are welcome to (dis)agree with me!

Marina

- Illustration from Stephen's blog

(This post is in English because I think that the speakers should be at least be able to comment on my view on their presentation)

Spending a day with Sanne Roemen

2008-08-26T09:00:00.003+02:00

View SlideShare presentation or Upload your own

Voor ik op vakantie ging, vatte ik het idee op om naast mijn visuele boekrecensies eens een méns in zijn visuele essentie neer te zetten ... Toen ik Sanne Roemen mailde of zij met mijn experiment mee wilde doen, twijfelde ze geen ogenblik.

Op een zonnige dag toog ik - geladen met camera en picknicktas - naar Sanne's huis in Haarlem. Ze toonde me een kijkje in haar keuken, haar dierbaarheden, haar leven. Na een heerlijk dagje scheidden onze wegen. Op de valreep zei ik nog dat ik haar niet kon beloven wanneer de essentie af zou zijn. Beelden komen en gaan en ik kan nooit voorspellen wanneer.

Mijn vakantie naar Noorwegen bleek een prachtige aanvulling op het ruwe beeldmateriaal dat ik al in mijn hoofd verzameld had. Het verlies van het besef van tijd, de ruimte om te denken in mogelijkheden in plaats van in dozen, de kampvuurmijmeringen over de goede dingen doen. Het waren stuk voor stuk thema's die ook in het gesprek met Sanne de revu waren gepasseerd. En in Noorwegen kreeg ik ineens de ingeving om een "beeldmerk" te maken voor mijn producties. Het oog van mijn zoon Pepijn stond graag model.

Toen ik fysiek alweer even terug was uit mindboggling Noorwegen, was mijn mindtravel nog niet voorbij. Ik kon en wilde nog maar niet écht terugkeren in dit parallele universum. Alsof ik bang was iets kwijt te raken als ik weer zou "landen".

Nu is "Spending a day with Sanne Roemen" af. En keer ik terug in dit universum. Maar ik raak niets kwijt. Ik heb er een super ervaring bij. En ik weet nu dat ik de state of mind die ik als vanzelf op vakantie krijg, ook in dit universum vast kan houden. Door een echt gesprek van mens tot mens. En is het niet zoals Ralph Waldo Emerson zegt?

"Though we travel the world to find the beautiful,
we must carry it with us or find it not"

Marina

Op informatiedieet

2008-07-03T12:45:00.002+02:00

| View | Upload your own

Informatie is als water, stelt Unwired. Het is een metafoor waar ik me goed in kan vinden. Meer excuus om het zuivere, stromende, water in Noorwegen op te zoeken, heb ik eigenlijk niet nodig :-)

Nou nog ééntje dan:

(Zelfs) aan te veel water kun je dood gaan. (Een informatiedieet op zijn tijd geeft respijt)

Ik ben bijna unplugged! Wens ook jullie een hele fijne zomer.

Marina

PS: Op slideshare staat inmiddels ook deel 2 "Als informatie water is, dan is kennis de grond".

Nog wat meegemaakt op internet vandaag?

2008-07-03T12:27:00.001+02:00

"On the internet all day"

Nog wat meegemaakt op internet vandaag? Het is een vraag die je je kind volgens Justine Pardoen eens wat vaker zou moeten stellen. En daar ben ik het roerend mee eens.

Zeker voor jonge kinderen is het niet altijd gemakkelijk zich op deze vraag in woorden uit te spreken. Misschien kan je kind dan eens antwoord geven in de vorm van een tekening of een andere expressievorm? De kindertekeningen in de Flickr-groep "What does the internet look like" (hattip Onderwijsvooruitzicht) spreken in ieder geval erg tot mijn verbeelding.

Is internet een doolhof? Verbindt het jou met je vrienden en de wereld? Allebei? Vandaag het één, morgen het ander?

Hsieh Tung-che heeft vandaag in ieder geval a bad internet day. Althans, zo vat ik het kunstwerk op de foto hierboven op :-)

En hoe was jouw internetdag vandaag?

Marina

Na 23 dingen

2008-06-27T12:00:00.003+02:00

"I'm very interested in the future
because I plan to spend the rest of my life there"

Robert Wood Johnson

Afgelopen woensdag was de officiele afsluiting van het 23dingen traject van de Overijsselse bibliotheken, waar ik samen met Rob Coers de coaches coachte. Op de foto zie je de spreekbeeldelijke finish.

Eenmaal aan de top gekomen:

Om die kansen (de andere bergtoppen) te bereiken zul je - wederom - valkuilen en obstakels tegenkomen (de spreekwoordelijke dalen). Maar als je die in beeld brengt dan kun je daar in ieder geval op anticiperen en actie ondernemen om die obstakels te overwinnen.

Wat ik als mogelijke obstakels zie:

de organisatie zelf

23 dingen is vooral ook een persoonlijke reis die na afloop organisatiebreed getrokken moet gaan worden. Werknemers hebben op hun 23 dingen reis geleerd zelf initiatieven te ontplooien. Ze zijn een beetje werknemer 2.0 geworden. Maar is het management ook klaar voor werknemer 2.0? Krijgen de talenten die in elk 23 dingen traject opstaan voldoende voeding om in hun organisatie verder te groeien. Of wordt het fris verworven enthousiasme van werknemer 2.0 ingedamd omdat hij ergens (maar niemand weet waar) goedkeuring moet vragen? Misschien vervalt werknemer 2.0 na zijn reis al bij voorbaat in een afwachtende 1.0 houding? "Er moet nu wel eerst beleid komen"?

In mijn ogen stelt een manager 2.0 zijn medewerkers in staat te groeien en bloeien. Dáar wordt hij op afgerekend en niet (alleen) op de goede ideeen van hem of haarzelf. Een manager 2.0 is een manager zonder ego, schreef ik ook eerder bij Essen2punt0.
Onvoldoende zicht op (en enthousiasme over) het product "bibliotheek"

Natuurlijk zijn de dingen er niet om de dingen op zich. Een ding kan helpen de inhoud - het talent van de bibliotheek - op een andere manier te verpakken, aan te bieden, te promoten, zichtbaar te maken. Dat betekent dat je allereerst moet weten wat je talent dan is, dat op waarde schatten én het ook nog eens wíllen delen.

"We moeten onze kennis en kwaliteiten blijven ontwikkelen, we moeten zorgen voor een open, frisse en uitnodigende houding én we moeten enthousiast zijn over wat we te bieden hebben", zegt Kirsten Kladdert. En informatiegebruiker vult aan: "het is niet voldoende als je publiek klaar staat om mee te doen. Je moet daar zelf als bibliotheek de mogelijkheid voor geven en zorgen dat de bijdrage van je publiek optimaal tot z'n recht komt ..... Open tegenover onze klanten en enthousiast over wat we als bibliotheek te bieden hebben"
De "ja, maaren" van de werknemer zelf

Als je je afvraagt "Wil de klant dit wel?" dan is dat een prima vraag. De constatering "Geen ding om het ding" ook. Zolang dit maar geen vragen en constateringen zijn die eigenlijk het zicht op je eigen "Ja, maar" ontnemen. Zo kwam van Grootbelang, met prachtige humor, tot de ontdekking dat hij vier jaar gestudeerd had voor iets dat de massa nu massaal zelf kan en mag doen: taggen. Dat valt nauwelijks met één of twee borrels te verwerken :-)

Als je je eigen "Ja, maaren" een plek hebt gegeven, als je weet waar je nog op wacht, dan kun je pas echt gaan zien waar de kansen liggen.

Samenvattend:

Weet waar je kracht ligt als bibliotheek en blijf die ontwikkelen,
Weet waar de kracht ligt van de mensen in je organisatie (en van jezelf) en blijf die ontwikkelen,
Weet waar je kansen liggen als organisatie en grijp ze.

Appeltje, eitje, toch? :-)

Zonder gekheid, na 23 dingen begint een nieuwe reis. Op de bijbehorende ning krijgen de Overijsselse 23 dingers mogelijk alvast een zetje mee. Want “altijd als je denkt, dit is het einde, sta je op de grens, van wat begint” (Stef Bos).

En daar proost ik op!

Marina

Fotocredit: Olivieri

Het doel van nietjes

2008-06-19T11:26:00.010+02:00

Ik ben best blij met mijn huidige nietmachine. Dat is dan ook niet de reden dat ik gisteren een machine kocht waarmee je papier aan elkaar kunt maken zónder nietjes (een nietnietmachine :-)) Nee, de nietnietmachine sprak tot mijn verbeelding. Want wat nou als je een producent van nietjes bent en van de één op de andere dag blijkt dat niemand meer nietjes nodig heeft ..

Wat zijn de nietjes in jouw organisatie?
En hoe worden ze gebruikt?
Als middel?
Of als doel op zichzelf?

Marina

P.S. Tips om blaadjes aan elkaar te maken zonder te nieten? Zie lifehacking

Blog over je vader dag 2008: Je eigen weg gaan

2008-06-15T18:51:00.044+02:00

Gek dat ik nu al de helft van mijn leven enkel nog leef met herinneringen aan mijn vader. Het gedicht dat ik laatst maakte, gaat daarover. Met elk afscheid wordt er een herinnering geboren. Maar uiteindelijk is een herinnering van jezelf en niet van de ander.

Nu ik dit opschrijf, begrijp ik ineens waarom ik zo emotioneel word als ik mijn vaders handtekening zie. Die is van hem en niet van mij, zoals mijn herinneringen dat wel zijn. Zijn handtekening is het echtste dat ik van hem heb.

Toen mijn vader ziek werd, sloeg ik - geheel tegen mijn zelfbeeld in - een aantal scheikundevakken over. Mijn vader had gezien dat ik het daar moeilijk mee had. Toen ik op een dag thuis kwam van een practicumdag in Leiden, lag daar op mijn bed ineens dit gedicht. Op papier kon hij zichzelf pas echt laten zien.

Het gedicht gaf me troost en de kracht mijn studie weer op te pakken. Ik heb het gekalligrafeerd, ingelijst en boven mijn bed gehangen. Het gedicht vertelde (en vertelt) me een ontzettend wijze les die ik laatst nog eens las in "De droom van de dolfijn":

"Er komt een tijd in het leven
dat er niets anders op zit dan je eigen weg te gaan"

Dat het helemaal niet altijd zo eenvoudig is je eigen weg te gaan, komt in veel van mijn vaders gedichten naar voren. Maar ik ben hem ontzettend dankbaar voor de boodschap dat er desondanks geen andere weg is.

X,

Je Marina

Ook als je geen vis vangt, vind ik je lief papa

2008-06-15T17:06:00.016+02:00

Pepijn (7 jaar) verraste zijn vader vanmorgen met een briefje.

"Jij bent mijn ale lievste papa ik vint het jamer bat wij geen vis vaneng".

Op de foto zie je hoe Pim en Pepijn - in plaats van de vis - dan maar marshmallows verorberen :-)

Marina

Welkom op de Werkvorm Wiki

2008-06-13T13:44:00.001+02:00

In het verleden schreef ik een aantal posts over werkvormen om namen te onthouden, voorstelrondjes te doen, groepjes door elkaar te husselen en een cursus goed af te sluiten.

Gaandeweg verliezen die posts hun actualiteit en zichtbaarheid, maar niet hun waarde. In die zin is een post misschien niet het meest geschikte communicatiemiddel om het over werkvormen te hebben.

Vandaar, dat ik u met trots presenteer:

De Werkvorm Wiki!

Ik heb gekozen voor wikidot omdat ik de lay-out prettig vind en vervelende reclame achterwege blijft.

In de wiki heb ik ook de reacties op mijn posts over dit onderwerp verwerkt. Waarvoor dank!

Zoals dat een wiki betaamt, is ie niet af maar immer evoluerend. Mochten jullie mee willen evolueren, van harte welkom!

Marina

Het presentatie ABC

2008-06-11T14:39:00.001+02:00

| View | Upload your own

Als je weer eens een presentatie mag maken, kijk dan eens of je aan het presentatie ABC van Scott Schwertly voldoet.

De M van "be a Mac fan" vervang ik zelf gewoon door "be a Mozilla Firefox fan" :-)

Niet alle letters zijn even relevant maar dan heb je ook meteen een extra les te pakken: Laat je niet inperken door ..... - al dan niet zelf opgelegde - stramienen (daaronder versta ik ook Powerpoint sjablonen). Want wat let je eigenlijk om een presentatie ABC van - pak 'm beet - 15 of 28 letters te maken?

Marina

Blog over je vader dag 2008: doen jullie (weer) mee?

2008-06-11T14:22:00.001+02:00

Na Blog over je moeder dag 2008 is het dan zondag a.s. Blog over je vader dag 2008!

Blog over je moeder dag leverde prachtige posts en nostalgische plaatjes op.

Doen jullie (weer) mee? Zo ja, tag je post met blogoverjevaderdag2008 en zet je foto in deze Flickr groep.

Dat gaat vast weer een hoop herinneringen veranderen :-)

Marina

Technische problemen met humor te lijf

2008-06-11T13:33:00.000+02:00

Met dit bericht laat Technorati mij weten dat:

- ze weten dat ze tijdelijk niet bereikbaar zijn
- ze er alles aan doen het probleem te fixen
- dat ik in goede handen ben

Althans, zo vat ik het op.

Zo is het toch onmogelijk om boos te worden op Technorati?

"De vraag lost op in de humor", zou Fons Jansen zeggen.

M.

Veranderlijk verleden

2008-06-01T13:39:00.002+02:00

"Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen"

Kierkegaard

Soms betrap ik mijn herinneringen erop dat ze zijn veranderd. Dat brengt me wel eens aan het twijfelen over wat nou de waarheid is. Douwe Draaisma, geheugenprofessor, laat mij in zijn boek "De heimweefabriek" inzien dat dat niet de goede vraag is die ik aan mijn geheugen stel. Want herinneringen zijn geen feiten. Het zijn reconstructies. En hoe je ze reconstrueert hangt onder meer af van je leeftijd.

Elke herinnering sluit - zoals Draaisma dat zo mooi formuleert - contact tussen twee polen in de tijd. Wát je je herinnert speelt zich af in het verleden. Dát je je iets herinnert, gebeurt nu. En zo vermengt de herinnering van vroeger zich met de gevoelens en gedachten van dit moment.

In onze pogingen het geheugen te begrijpen, geven we haar wel eens de metafoor van een dossierkast. Maar herinneringen zijn geen dossiers die je na inzage onveranderd terugstopt. Bij het opdiepen verandert de herinnering. En zo resten ons enkel nog herinneringen aan herinneringen aan herinneringen.

Wellicht dat het voor getuigenverklaringen onhandig is dat we de geschiedenis ongemerkt steeds herschrijven, maar voor de rest is het een zegen dat je geheugen ervoor zorgt dat mensen en gebeurtenissen van betekenis kunnen veranderen. Dat je zelf betekenis kunt geven aan het (al dan niet recente) verleden.

"Met ouder worden blijkt het verleden net zo veranderlijk als de toekomst", zegt Draaisma zo mooi. Dat verklaart voor mij mede waarom mensen zo ontzettend verschillend aan kunnen kijken tegen "dezelfde" gebeurtenis. En dat júist in die verschillen - voorbij het welles nietes - de ontmoeting ligt.

Dit alles inspireert mij dan tot een gedichtje:

Herinnering

nu je weg bent
zie ik je vaker dan voorheen
alsof ik jou
met mijn geheugen wil bezitten

ik zie details
en vergeet de grote lijnen
de ondertiteling
verandert in de tijd

ik vermeng me
met mijn herinnering
van mijn herinnering
tot wie ik ben

Marina

Helene Blowers maakte de illustratie die ik bij deze post heb geplaatst.

Catalyst 2.0

2008-05-29T10:12:00.002+02:00

Twijfel: zal ik bloggen over mijn "15 minutes of fame", part 2? Met het risico voor arrogant uitgemaakt te worden, waag ik toch de sprong naar shameless self-promotion. Want ik vind het geweldig dat iets wat ik puur for the fun of it doe, zo aanslaat! En ik leer er ook waardevolle 2.0 lessen uit.

Waar ik dan zo beroemd mee ben geworden? ^^ Binnen een week hebben 7000 mensen naar mijn slideshow "The 7 habits of highly effective people" gekeken, noemen 50 mensen hem favoriet en zijn er 1450 mensen die hem downloaden.

En dacht ik dat ik mijn geluk al niet op kon, krijg ik ook nog een mailtje van co-auteur Rod Beckstrom van "The Starfish and the Spider" dat hij mijn visuele boekrecensie van zijn boek mooi vind. Hij schrijft:

"Here's to celebrating your catalyst power!"

Catalyst power? Wie. Ik? Wauw ...

In de chemie (het vak waar ik oorspronkelijk "vandaan" kom) zijn katalysatoren verbindingen die een reactie versnellen zonder daarbij zelf opgebruikt te worden. Ze verlagen de energiebarriere. Door het maken van een visuele boekrecensie kun je de boodschap van een boek met allemaal letturtjes, op een laagdrempeligere manier overbrengen. En ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Het maken van zo'n recensie levert me zelfs energie óp. In die betekenis van catalyst kan ik me vinden.

Waar de 2.0 lessen blijven?

Als je beziet dat er op dit weblog 26 mensen zijn die mijn visuele boekrecensie lazen, versus de 7000 op Slideshare dan concludeer ik dat het niet alleen om de inhoud gaat, maar even zo zeer om de plek waar je die inhoud ten toon spreidt. Om de parallel te trekken naar de katalysator: om een reactie te versnellen is de chemische samenstelling van een katalysator niet voldoende. Hij of zij moet vervolgens wel daarheen gaan waar de reagentia zich bevinden. Anders valt er weinig te versnellen :-)

Waarmee ik niet wil zeggen dat de lezers van mijn weblog - jullie!- me niet waardevol zijn. In tegendeel! Zonder de comments die ik op eerdere visuele boekrecensies heb gekregen, was ik niet eens doorgegaan met dit "kunstje". De katalysator moet wel het idee hebben dat er iets gebeurt met de reagentia :-)

Wat ik wel denk te kunnen concluderen: catalyst power comes true in social networks. Catalyst + web 2.0 = Catalyst Powerrrrr

Ik kom pas net kijken als catalyst 2.0, maar het is zeker een rol waar ik in zou willen groeien :-)

Marina

Foto