<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6672319885883183696</id><updated>2024-12-18T19:26:57.611-08:00</updated><category term="Performance perfórmance dramaturgia Lúcio Agra"/><category term="política"/><category term="Jeferson Torres"/><category term="filosofia"/><category term="1984"/><category term="Internet"/><category term="Jean-Françoise Lyotard leitura filosofia pós-modernidade pós-moderno"/><category term="Kant"/><category term="Marx"/><category term="Platão"/><category term="ateísmo"/><category term="censura"/><category term="marxismo"/><category term="pós-modernidade"/><category term="pós-moderno"/><category term="relativismo"/><category term="revolução"/><category term="verdade"/><category term="ACT"/><category term="Actor&#39;studio Dustin Hoffman arte ator"/><category term="Actor&#39;studio entrevista Jhonny Depp"/><category term="Antonio Gramsci"/><category term="Antropologia sociologia Edwin Goffman livros"/><category term="Antunes Filho diretor entrevista"/><category term="Apologia"/><category term="Artaud biografia para acabar com o julgamento de Deus Demétrio Stratos"/><category term="Artaud teatro da crueldade Grotowski corpo-sem-órgãos"/><category term="Astor Piazzolla."/><category term="Atom Egoyan Cinema filme Adoração"/><category term="Bakunin"/><category term="Bienal São Paulo 2010 Política"/><category term="Brian Adams"/><category term="Caetano Veloso"/><category term="Caetano Veloso Livros CD música"/><category term="Carlos Gardel Media luz"/><category term="Castro Alves"/><category term="Che Guevara"/><category term="Comédia MTV Marcelo Adnet Funk cabeçudas intelectual"/><category term="Craig Shakespeare Hamlet TAM Teatro de Arte de Moscou super-marionete"/><category term="Cumparsita"/><category term="Curtindo a vida adoidado Ferris Bullers Bill Viola Video-arte art"/><category term="Denis Diderot"/><category term="Dostoiévski"/><category term="Duchamp"/><category term="Eclesiastes Salomão mesmice bíblia"/><category term="Edward Gordon Craig simbolismo símbolo Jacó Guinsburg"/><category term="Entrevista Gerrah Tenfuss Jeferson Torres"/><category term="Entrevista Katiane Negrão grupo tato criação cênica teatro de animação"/><category term="Eugenio Barba direção teatral"/><category term="Eugenio Barba entrevista biografia"/><category term="Eugenio Barba palestra video Odin Teatret FILO"/><category term="Eugenio Barba treinamento segunda natureza segunda colonização precisão ativa subpartitura exercícios"/><category term="FESTLIP Festival de teatro língua portuguesa"/><category term="Feminismo"/><category term="Franco Ruffini entrevista"/><category term="Freud bíblia mitos"/><category term="Fênix"/><category term="Gerald Thomas Paulo Autran entrevista"/><category term="Gerald Thomas flash and crash days Fernanda Montenegro Fernanda Torres"/><category term="Gerrah Tenfuss Entrevista"/><category term="Girondinos"/><category term="Grotowski cigarro"/><category term="História do teatro Fabrizio Cruciani historiador Camilo Scandolara"/><category term="Igreja Católica"/><category term="Iná Camargo teatro pós-dramático pós-moderno pós-modernidade Brecht Hans-Thies Lehman"/><category term="Jean Paul Marrat"/><category term="Jean-Françoise Lyotard filosofia pós-modernidade"/><category term="Jean-Louis Barrault passo caminhar caminhada metatarso calcanhar dedos pé"/><category term="Jerome Mortmer Adler citação"/><category term="Jerzy Grotowski calendário obra-prima"/><category term="José Saramago democracia política economia"/><category term="Liv Ulmann Ingmar Bergman cinema direção cinematográfica"/><category term="Livros"/><category term="Londrina"/><category term="Lula cinema outubro Enseinstein Oscar"/><category term="Lênin"/><category term="Lídia Christofoletti performance perfórmance"/><category term="Manzoni merda d&#39;artista Andy Warhol Tomato Soup pós-modernidade arte"/><category term="Marat Sade Peter Weiss Semana de Teatro e Circo Londrina UEL Teatro dialético Brecht Aurtaud"/><category term="Meyerhold Frederick Taylor"/><category term="Meyerhold Gogol Inspetor Geral historiografia direção teatral"/><category term="Meyerhold teatro musical ator"/><category term="Michael Jackson moon walk dança Jean Louis Barrault Marcel Marceau mímica"/><category term="Montesquieu."/><category term="Morpheus Teatro"/><category term="Música em cena Curtindo a vida adoidado Requiem para um sonho Bill Violla"/><category term="NWO"/><category term="Navio Negreiro"/><category term="Nelson Rodrigues"/><category term="O silêncio dos inocentes Johathan Demme Olavo de Carvalho filosofia estética simbolismo simbologia mito mitologia cristianismo crítica estudo filme análise cinema cinematografia Jeferson Torres"/><category term="Olavo de Carvalho"/><category term="Ordem Mundial"/><category term="Orestéia Ésquilo Tragédia grega"/><category term="Ouro Verde"/><category term="Paul Valéry"/><category term="Peter Brook"/><category term="Peter Weiss Marat Sade hospício teatro épico e documental Peter Brook UEL Artes cênicas"/><category term="Plínio Marcos Boca de Baco Navalha na carne"/><category term="Política economia eleições manipulação capitalismo socialismo"/><category term="Queda Vertigem poesia concreta Lobão acústico MTV"/><category term="Raul Seixas Gita Bagavad Ioga Yoga hinduismo mística Rene Magritte  Ieronimus Bosch surrealismo"/><category term="Renato Ferracini LUME Unicamp ator espectador Shin-Zen 7 cuias"/><category term="Revolução Francesa"/><category term="Roberta Carrieri treinamento"/><category term="Roberto Rosselini cinema filosofia Sócrates Santo Agostinho Descartes"/><category term="Robespierre"/><category term="Rodolfo Valentino"/><category term="Roger Scruton"/><category term="Rousseau"/><category term="SOPA"/><category term="Sade"/><category term="Sampa"/><category term="Shakespeare dramaturgia Hamlet"/><category term="Sidney Lumet Jeferson Torres Doze homens e um segredo angry men direito julgamento"/><category term="Simulacro Guy Debord Lyotard Grotowski semiótica filosofia Jeferson Torres"/><category term="Slavoz Zizek Roda Viva Tv Cultura"/><category term="Stanislávski Lee Strasberg Actor&#39;s studio Marlon Brando método"/><category term="Stuart Hall identidade cultural pós-modernidade pós-modernismo"/><category term="São Paulo"/><category term="Sócrates"/><category term="Tango"/><category term="Teatro"/><category term="Teatro pós-dramático política Hans-Thies Lehmann"/><category term="Teatro video videos teatrais"/><category term="Tempo time as time goes by Roland Barthes Teatro fotografia"/><category term="Treinamento técnico técnica ator Barba Grotowski Stanislavski"/><category term="Tupã"/><category term="Ultraje a Rigor Rebelde sem causa pós-modernidade narcisismo"/><category term="Voltaire"/><category term="Voz corpo Slavoz Zizek cinema Charles Chaplin"/><category term="Warren Beatty Politicamente incorreto política economia eleições democracia comédia"/><category term="Wittgenstein"/><category term="Yoshi Oida ator errante ator invisível workshop vídeo"/><category term="Zygmunt Bauman"/><category term="Zé Celso teatro oficina te-ato banquete Platão filosofia"/><category term="Zé Celso teatro oficina te-ato teatro brasileiro"/><category term="abolicionismo"/><category term="aborto descrinalização eufemismo igreja jogo palavra"/><category term="animação"/><category term="antropologia"/><category term="arte"/><category term="arte conceitual"/><category term="ateísmo militante"/><category term="autobiografia performance perfórmance cena solo semente Jeferson Torres"/><category term="bibliografia livros livro literatura leitura book books filosofia teatro antropologia semiótica semiologia"/><category term="boneco"/><category term="cinema metafísica estética ética Murnau Aurora Olavo de Carvalho"/><category term="comissão da verdade"/><category term="commedia dell&#39;arte gags"/><category term="cordeleiros"/><category term="corpo"/><category term="corrupção"/><category term="discurso"/><category term="eleições"/><category term="escravidão"/><category term="estética"/><category term="feminista"/><category term="feministas"/><category term="filmes filmografia cinema movies"/><category term="filosofia da linguagem"/><category term="fé"/><category term="grasmscismo"/><category term="gregos"/><category term="guerra arte Sun Tzu filosofia oriental hitler"/><category term="hibridismo"/><category term="humanismo"/><category term="jacobinos"/><category term="justiça"/><category term="liberdade"/><category term="machismo"/><category term="machistas"/><category term="manipulação"/><category term="meme"/><category term="metafísica"/><category term="militarismo"/><category term="mito serpente Joseph Campbell Peter Brook Lord of the Flies"/><category term="moral"/><category term="morte"/><category term="máquina"/><category term="neurologia mitologia Peter Brook tragédia grega destino"/><category term="opressão"/><category term="personagem pós-moderno pós-modernidade Stuart Hall Craig Meyerhold Stanislávski"/><category term="política economia desejo democracia eleições"/><category term="políticos"/><category term="prefeitos"/><category term="prisão"/><category term="regime militar"/><category term="religião"/><category term="repressão"/><category term="sans-coulottes"/><category term="secular"/><category term="segurança"/><category term="socialismo Karl Marx ditadura totalitarismo liberdade &quot;politicamente correto&quot;"/><category term="sociedade"/><category term="teoria teórico escrita leitura bibliografia books"/><category term="teísmo"/><category term="transcendência"/><category term="títere"/><category term="utopia"/><category term="vereadores"/><category term="weakleaks"/><category term="Ói nóis aqui travêis Amargo Santo da purificação"/><category term="Ói nóis aqui travêis Amargo Santo da purificação crítica entrevista"/><category term="ética"/><category term="ética estética"/><title type='text'>.</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default?max-results=3&amp;redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default?start-index=4&amp;max-results=3&amp;redirect=false'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>249</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>3</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6672319885883183696.post-1335117005359535504</id><published>2014-01-10T10:18:00.001-08:00</published><updated>2014-01-10T10:18:45.907-08:00</updated><title type='text'>Tom Zé é bom de lábia, ou: nada de novo no &quot;funk carioca&quot;.</title><content type='html'>&lt;div oncontextmenu=&quot;return false&quot; ondragstart=&quot;return false&quot; onselectstart=&quot;return false&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Nessa entrevista Tom Zé conta sobre quando negou-se a escrever um release do álbum do &quot;É o tchan&quot; por causa da qualidade que, ao que deixa entender, considerou baixa, e por conta do discurso que a música traz: &quot;é a bundinha pra cá, é a bundinha pra lá&quot;, como ele mesmo diz:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/ySPw-pTErE4?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;No entanto, mais recentemente, vem colecionando elogios ao funk carioca, e curiosamente pelo mesmo motivo que serviu, antes, de razão para negar-se a escrever um release do CD do &quot;É o Tchan&quot;. A única diferença é que em &quot;Tô ficando atoladinha&quot;, a figura de linguagem empregada é a metáfora: onde a &quot;cantora&quot; diz estar ficando atolada na areia, compreendemos, é claro, que ela está dando o cu, a boceta ou o que lhe valha, que o cara que conversa com ela na música está atolando nela, em suma. Também temos o &quot;piririn&quot;, que faz as vezes de onomatopeia do som do telefone chamando - mas Tom Zé não fala nisso - e a ocorrência de microtons que, segundo Tom Zé, são uma espécie de afronta à opressão promovida pela Igreja Católica contra a mulher... esse papo intelectualóide que já virou clichê faz um tempinho:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/hubD31XaHqU?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Bem, vejamos o que diz a letra da letra diz:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;color: #555555; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 1.6; margin-bottom: 1em; padding: 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.14902) 0px 1px 1px;&quot;&gt;
- Alô?&lt;br /&gt;- Qual é foguenta?&lt;br /&gt;- Quem tá falando?&lt;br /&gt;- Sou eu, Bola De Fogo. E aê? Tá de bobeira hoje?&lt;br /&gt;- Tô.&lt;br /&gt;- Vâmo dá um rolé na praia, mó solzão praia da Barra...&lt;br /&gt;- Já é..&lt;br /&gt;- Então vou ai te buscar,valeu?&lt;br /&gt;- Valeu...&lt;br /&gt;- Então fui!!!&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: #555555; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 1.6; margin-bottom: 1em; padding: 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.14902) 0px 1px 1px;&quot;&gt;
Piririn, piririn, piririn&lt;br /&gt;- Alguém ligou pra mim&lt;br /&gt;Piririn, piririn, piririn&lt;br /&gt;- Alguém ligou pra mim&lt;br /&gt;- Quem é?&lt;br /&gt;- Sou eu, Bola de Fogo,&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 1.6;&quot;&gt;e&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 1.6;&quot;&gt;&amp;nbsp;o calor ta de matar&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 1.6;&quot;&gt;Vai ser na praia da Barra&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 1.6;&quot;&gt;Que uma moda eu vou lançar&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;color: #555555; font-family: Arial, sans-serif; font-size: 15px; line-height: 1.6; margin-bottom: 1em; padding: 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.14902) 0px 1px 1px;&quot;&gt;
&amp;nbsp;- Vai me enterrar na areia?&lt;br /&gt;- Não, não, vou atolar&lt;br /&gt;- Vai me enterrar na areia?&lt;br /&gt;- Não, não vou atolar&lt;br /&gt;- To ficando atoladinha&lt;br /&gt;To ficando atoladinha&lt;br /&gt;To ficando atoladinha&lt;br /&gt;- Calma,calma foguentinha&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;A metáfora é uma figura de linguagem que se caracteriza pelo uso de termos que possam ser lidos não pelo sentido literal do mesmo, mas por seu sentido conotativo produzido pela relação de semelhança de qualidade entre o signo empregado e um outro signo associativo. Explicando melhor com um exemplo, temos:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;- Seu coração é de pedra.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;- Sim, mas ele bate por ti.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Acima, temos a expressão &quot;coração de pedra&quot;, locução adjetiva que significa &quot;coração duro&quot;, &quot;insensível&quot;. A associação vem por meio da característica da pedra, a de ser dura, e da dureza como adjetivo referido à insensibilidade do portador de tal órgão endurecido, petrificado, incapaz - como uma pedra - de demonstrar sentimentos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Metáforas assim, que sugerem duplo sentido, não são uma invenção do funk carioca. Elas são características das piadas de duplo sentido e de músicas de outros estilos e épocas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Pois essa é a tal da &quot;polisemiótica&quot;, ou &quot;polissemântica&quot; (bonito o termo não?) apontada por Tom Zé em &quot;Tô ficando atoladinha&quot;: pura e simplesmente a diversidade de significados: o termo &quot;atoladinha&quot;, no caso, significa na &quot;música&quot; da funkeira carioca, tanto atolada na areia quando no sentido sexual. Basta isso, e uma volta gigantesca possível graças a vários termos complexos desses de deixar o ouvinte com cara de espanto, pra dizer que &quot;Tô ficando atoladinha&quot; é uma música que desafia os cânones da música tonal ocidental e é rica porque polisemiótica.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Também no que diz respeito a microtonalidade, nem nisso &quot;Tô ficando atoladinha&quot; é tão &quot;revolucinária&quot; e transgressora quanto Tom Zé faz parecer. Saltos de quartos de tom já acontecem na música oriental de um Ravi Shankar, por exemplo, que no século passado &quot;transou&quot; (no sentido de se encontrou, dialogou, se misturou), por exemplo, com George Harrison:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/t79aI-I6ucA?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;No caso acima, o da cítara, a ocorrência de microtons dá-se por conta da própria estrutura do instrumento, que por não ser temperado, alcança as notas e por elas passeia como que por bends, elevações que fogem daquela dos instrumentos temperados. O mesmo pode ocorrer com o violino, o cello, e na guitarra, no caso dos bends muito comuns ao blues. Vamos ouvir um exemplo? Ele se encontra no final do solo de &quot;Smoke on the water&quot;, uma das mais conhecidas músicas da banda Deep Purple (ver principalmente de 3:32 a 3:45):&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/zUwEIt9ez7M?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Os tais microtons aparecem com muita frequência também na música vocal do século XX, principalmente, vejam só, mais uma vez, no blues. Como exemplo, vejam o solo vocal dessa negra maravilhosa em Gimme Shelter, dos Rolling Stones:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/LDxpdFKuGb4?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&amp;nbsp;Nota: A respeito especificamente dos microtons nos bends de blues, existe uma Cover Guitarra antiga que traz uma entrevista com Almir Stocker (Alemão ) e Heraldo do Monte, ambos guitarristas brasileiros de muita importância no cenário nacional, onde o segundo comenta sobre microtons produzidos pelos bends. No caso específico da guitarra, também o efeito chamado &quot;whammy&quot; provoca esse passar por frequências que quebra a lógica semitonal do sistema temperado, e olha que de um jeito muito mais legal e interessante que em &quot;Tô ficando atoladinha&quot;:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/J4kgBpgoQaU?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Moral da história: mesmo o que há de mais pobre (no sentido de simplista, burro, sem qualidade, não no sentido econômico do termo) no mundo pode parecer belo, revolucionário, rico e incrivelmente maravilhoso, dependendo do discurso que é tecido a respeito do assunto. No caso, é fácil apenas repetir o dito por Tom Zé e, pegando carona em sua fama, pagar de &quot;intelectual&quot; também, ou então, em resposta aos críticos de Tom Zé, dizer pura e simplesmente que são derrotados, pessoas sem cultura e sem inteligência que não podem ferir uma personalidade intocável, por assim dizer. É o velho ad hominem já conhecido nosso de cada dia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Observação importante: esse post acaba servindo para algo que eu realmente não quero, a saber, fazer propaganda desse tipo de &quot;música&quot; (sic), o funk carioca. Mas por outro lado, pode acabar servindo para apresentar àqueles que consomem esse lixo música de qualidade. Quem sabe? A esperança é a última que morre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white; color: #333333; font-family: arial, sans-serif; font-size: 13.333333969116211px; line-height: 18.88888931274414px;&quot;&gt;Veja também: &lt;a href=&quot;http://artistaemconstrucao.blogspot.com.br/2014/01/estetica-e-verdade.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Est(ética) e Verdade.&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Fonte:www.artistaemconstrucao.blogspot.com&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/feeds/1335117005359535504/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/2014/01/tom-ze-e-bom-de-labia-ou-nada-de-novo.html#comment-form' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default/1335117005359535504'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default/1335117005359535504'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/2014/01/tom-ze-e-bom-de-labia-ou-nada-de-novo.html' title='Tom Zé é bom de lábia, ou: nada de novo no &quot;funk carioca&quot;.'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6672319885883183696.post-8459669399579409814</id><published>2014-01-06T11:34:00.000-08:00</published><updated>2014-01-06T11:38:12.603-08:00</updated><title type='text'>Est(ética) e Verdade:</title><content type='html'>&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Os compositores do período Clássico, do Romantismo, e também os da música erudita do século XX passavam meses, às vezes anos, dedicando-se pacientemente ao árduo processo de composição que, invariavelmente, tomava conta da vida mesma do compositor. Os crescendo e erupções repentinas nas peças de Beethoven, por exemplo, são expressões de sua personalidade forte, de seu espírito libertário e individualismo marcante. É o que você poderá assistir na 6ª sinfonia de Beethoven, titulada com o sugestivo nome de &quot;Pastoral&quot;. Trata-se de uma peça programática (ou de programa), isto é, uma obra musical destinada a criar uma espécie de quadro sonoro - termo que Beethoven, no entanto não aprovava! - e apresentá-lo ao espectador. No caso, o sentimento bucólico da vida no campo. Reparem no uso das trompas e na seção das madeiras: Beethoven foi um gênio não só da composição musical, mas também da orquestração:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;https://ytimg.googleusercontent.com/vi/l8U_-xGgreY/0.jpg&quot; height=&quot;266&quot; width=&quot;320&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;https://youtube.googleapis.com/v/l8U_-xGgreY&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;https://youtube.googleapis.com/v/l8U_-xGgreY&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&amp;nbsp;Da mesma forma, podemos assistir na desconstrução dodecafônica, o sentimento de rebeldia contra um estado de coisas, um pensamento, contra uma cosmovisão, que no entanto é também a consequência de um caminho de afronta contra os padrões estéticos do classicismo e que já vem desde o próprio século XIX. No entanto, Arnold Schoenberg, pai da música dodecafônica, nunca afirmou de si mesmo, que era um divisor de águas propriamente falando - muito embora o atonalismo tenha sido sim uma ruptura evidente - mas como um continuador, uma mente que apreendeu os processos composicionais clássicos e românticos e apenas seguiu o caminho que já estava sendo traçado pelos seus antecessores. Acontece que já no século XIX o extensivo uso de cromatismos, notas de passagem e acordes de empréstimo modal nas peças musicais insinuava novos rumos que se abriram com Schoenberg e seus discípulos. Querem ouvir um pouco de Schoenberg? Ouçam, por exemplo, Pierrot Lunaire:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/veUJxETj7-c?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O século XX, o século da bomba atômica, viu explodir em milhares de tendências e subtendências os caminhos e (des)caminhos da arte. É o século não só de Schoenberg, mas também de Stravinsky, de Villa Lobos, de Ravel, de John Cage, de Philip Glass, de Arrigo Barnabé, dos Stones, de Jimi Hendrix, de Coltraine, dos Beatles, de Tonico e Tinoco e de Fernando e Sorocaba. Não há propriamente uma história da música no século XX: existem histórias da música.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Reconheço no entanto que o mesmo poderia ser dito sobre a música nos períodos anteriores da história da música. Do barroco, poderíamos falar na história da música de Bach, da relação entre o gênio compositor e as obras por ele compostas, e também tentar o impossível, abarcar os compositores que se inspiraram em Bach, e encontrar o que há de Sebastian em Amadeus, em Ludwig ou em Schoenberg. Além do mais, existe um outro problema que não pode ser desconsiderado quando o assunto é história: a história passada nos é contada, e se é contada, é contada por alguém que tem necessariamente uma determinada postura em relação a essa história: existe a história, mas existe também a historiografia. A historiografia, a escrita da história, se segue uma determinada corrente de pensamento, necessariamente sublinhará alguns aspectos do ocorrido em detrimento dos demais, já que não é possível ao ser humano, um ser mortal, compreender a totalidade dos fatos ocorridos no passado, apreender a história em seu todo.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Quando digo que é mais coerente falar em &quot;histórias&quot; da música no século XX - no plural - falo sobre a explosão artística derramou estéticas (e perspectivas éticas) mil pelo século da bomba. Podemos falar na história da música atonal - tratando da crise na tonalidade até a influência do atonalismo na música popular - ou da música eletrônica, ou então no minimalismo, ou ainda das discussões sobre o fim da história da história da música. Temos hoje todos esses nomes para carregar nas nossas costas, todas essas correntes, e também essa aparência de liberdade que no entanto é uma perigosa falácia. Reflexo do relativismo moral, do utilitarismo, da crise na filosofia, da perda de sentido, tudo vira pó: o &quot;bom&quot; é tão pessoal quanto o &quot;belo&quot;, e nesse mundo de narcisos, todos os discursos sobre estética acabam se tornando apenas o eco do que algum grande &quot;intelectual&quot; já disse há algumas horas atrás.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;A crítica da pós-modernidade:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Pós-modernidade: mas que bicho é esse? - perguntam alguns pelos cantos. Será um monstro que está nos atormentando sem que percebamos sua presença? É uma nuvem invisível que paira sobre nossas cabeças? Ou será que é tudo isso ao mesmo tempo?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Cada período histórico recebe, à posteriori, um nome que lhe é conferido pelos historiadores que, debruçando-se sobre o passado e percebendo numa determinada época características que possam ser tidas como próprias dessa época. Se eu pudesse usar uma palavra para descrever o tempo em que vivo, diria que vivemos num baile de demoníaca confusão. Em muito, essa confusão decorre do espírito revolucionário que cresceu e ganhou força desde o século XIX, com sua revolta contra Deus, e com o desejo desenfreado de destruir o mundo e erguer sobre suas cinzas um &quot;admirável mundo novo&quot; de justiça e paz eterna na Terra. Parece engraçado, e de fato é no mínimo tragicômico, como os crápulas sanguinários sempre reinaram em nome da justiça, do &quot;bem&quot; e do &quot;bom&quot;, e sempre em nome desses ideais tão &quot;nobres&quot;, impuseram ditaduras. Talvez seja porque o que passa a definir o que é o tal &quot;bom&quot; não é mais um norte metafísico, mas um projeto político preciso que cabe na cabeça do ditador, mas não no plano da realidade concreta, de modo que, para que tal se concretize, acaba sendo necessário, antes, eliminar os contrários a fim de que, enfim, sejam todos iguais de fato e a tal &quot;justiça&quot; reine enfim: justo é o que o é segundo a visão do rei, e calam-se as vozes dissonantes, seja pelo poder da pilhéria, do bullying ideológico, seja pelo poder do canhão.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A beleza sempre teve - e ainda tem - um que de metafísico, e o belo, por sua vez, sempre teve um que de bondade. A crise pós-moderna pode ser vista, portanto, como uma crise metafísica: a revolta contra Deus traz consigo a revolta contra o universo - criado por Deus - e a defesa da criatura como ente digno de louvor em despeito do Criador: cultua-se a própria Natureza, que é então assumida como uma forma de divindade. O homem, por sua vez, assume o papel de divindade por excelência, e a política toma o lugar da religião, ganhando um aspecto redentor. Os marxistas - e sobretudo os adeptos da teologia da libertação - poderão afirmar, porém, que toda essa náusea é fruto do desenvolvimento do capitalismo e de sua opressão inerente. Mas o marxismo, com sua teoria sobre a classificação da sociedade entre opressores e oprimidos e a proposta política de uma redenção pela vitória dos oprimidos contra o julgo dos opressores, é expressão dessa mentalidade antirreligiosa - e sobretudo anticristã - que o século XIX traz consigo, e que se expande pelo século XX. Um marxista dirá por certo que o Capital tornou-se o mestre e o Senhor da beleza, e sujeitou qualquer ideal superior ao cruel jogo mesquinho de interesses econômicos, posto que a ótica marxista acaba por reduzir o problema a uma questão histórico-econômica, dado compreender a própria história, não do ponto de vista do ente que crê na Existência do Ser supremo, mas segundo aquela que enxerga em Deus a projeção da miséria humana, e um consolo para anestesiar a dor da opressão.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O filósofo inglês Roger Scrutton nota esses problemas e os denuncia no documentário &quot;Por que beleza importa&quot;, que os convido a assistir:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://vimeo.com/55990936&quot;&gt;http://vimeo.com/55990936&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O fato é que, ainda que fulano ou ciclano possa criticar a música de Michel Teló ou de Fernando e Sorocaba, e preferir Bach a Ivete Sangalo, a razão apresentada para tal crítica sempre retornará ao debate sobre estética, ética e política. Seja na mesa de um bar, numa sala de aula de uma universidade por aí, ou dentro de casa, esse debate sempre acabará tocando em questões que estarão necessariamente relacionadas a problemas de ordem ética, est(ética) e política. Se um diz que Bach é &quot;melhor&quot; que Michel Teló, diz - admita-o ou não - que existe um &quot;bom ideal&quot;, ao qual o primeiro mais se aproxima, e contra o qual o segundo mais se distancia. Sendo assim, indiretamente, por meio da estética, intui, do belo, o bom, e reconhece neste aquele como o observador reconhece o objeto &amp;nbsp;na imagem que o espelho do objeto reflete.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Se, no entanto, não reconhece que haja um bom ideal, tampouco poderá estabelecer relações de grandeza e proximidade e, consequentemente, falar em um &quot;melhor&quot;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Poderá, no entanto, dizer que esse bem &quot;ideal&quot; o é enquanto função de quem idealiza, do indivíduo, e que portanto é melhor segundo o critério pessoal de um ou de outro, mas nunca de um coletivo qualquer. Assim sendo, nada obsta a pessoa X gostar de Michel Teló e não gostar de Bach, e a pessoa Y o contrário, sendo que ambas estão igualmente corretas segundo seu ponto de vista. Esta visão é própria do relativismo ético/estético, segundo o qual algo pode ser bom ou belo relativamente aos critérios de um, e não aos critérios de outro, e que esses critérios tem razões de ser históricas e culturais. No entanto, esse aparente discurso de sobriedade e respeito para com a visão alheia, mascara sua fragilidade, já que, nesse caso, caberá justamente àqueles que detém maior poder político e econômico delegar à sociedade regras tácitas de comportamento, padrões morais e estéticos. Se tiver eu dinheiro suficiente para produzir um CD de axé e fazê-lo tocar no Faustão, na novela das 8 e nas rádios, ele será um &quot;sucesso de público&quot; - de público por consentimento servil - e talvez mesmo de crítica, já que esta pode bem estar a venda, e por preços bem razoáveis, diga-se de passagem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Tampouco terá aquele que não reconhece a existência de valores morais objetivos - que tenham razão de ser independentemente da época ou da sociedade - motivos sólidos para justificar a condenação ao estupro ou ao infanticídio, por exemplo. Poderá, é bem verdade, criticar o uso de Deus como desculpa para a prática de atos horrendos, quando praticados em nome de Alah ou de Jesus, mas o de afirmar que estes ator são de fato &quot;errados&quot;, senão que o são somente de acordo com seus próprios critérios ou os critérios da sociedade de nossa época. É assim que o discurso materialista encerra-se em si mesmo, e acaba por criar labirintos dentro dos quais acaba por se perder. Se por outro lado o debate sobre a existência de Deus e a atualidade das Escrituras no mundo atual e do diálogo inter-religioso é outro importante problema da &quot;pós-modernidade&quot;, também a crítica do pensamento materialista - sobretudo o de caráter marxista, muito presente no Brasil e na América Latina - o é.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O filósofo cristão Santo Agostinho afirmou certa vez que &quot;quem procura a Verdade, procura por Deus&quot;. O relativismo estético e moral é já em nossos dias assumido pelo senso comum como &quot;Verdade&quot;. Basta perguntar para um amigo próximo sobre questões concernentes aos problemas de ordem moral ou estética, e muito provavelmente ouvirá que &quot;cada um tem seu gosto e pronto&quot;, ou então que &quot;não existe um bem ideal, cada um tem uma visão das coisas&quot;. No entanto, no instante seguinte, poderá criticar isso ou aquilo, e dizer que não é música, que não é arte, que não é bom nem belo. Talvez fique chocado ao saber que &lt;a href=&quot;https://www.youtube.com/watch?v=vUGugohRnC8&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;índios brasileiros tem praticado o infanticídio&lt;/a&gt;, mesmo que por motivos culturais, ou talvez - o que pode ser pior - apenas sorria distraído, e reflita por um instante sobre a beleza do multiculturalismo. Quando uma conveniente mentira consegue se passar por Verdade, vestindo-se de aspectos verdadeiros e sendo vendida por meio da indústria cultural e das escolas, ela não deixa de ser uma mentira, e talvez uma perigosa e sedutora mentira: aquela que vende a liberdade como um valor absoluto, e faz com que, entorpecidos pela própria sensação de liberdade que a mentira proporciona, os sonhadores não consigam perceber o pesadelo que na verdade vivem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Se alguém vos disser que a verdade não existe, esse alguém não quer que assumamos o dito como expressão da verdade.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div oncontextmenu=&quot;return false&quot; ondragstart=&quot;return false&quot; onselectstart=&quot;return false&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Fonte:www.artistaemconstrucao.blogspot.com&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/feeds/8459669399579409814/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/2014/01/estetica-e-verdade.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default/8459669399579409814'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default/8459669399579409814'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/2014/01/estetica-e-verdade.html' title='Est(ética) e Verdade:'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6672319885883183696.post-2882256341422994917</id><published>2013-11-23T07:42:00.000-08:00</published><updated>2013-11-23T07:42:04.949-08:00</updated><title type='text'>Razão, natureza e fé:</title><content type='html'>&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&amp;nbsp;Existe razão na própria estrutura da realidade. Não fui eu, nem você, e nem Richard Dawkins ou Mendel, que inventaram a carioteca, por exemplo. A carioteca é um dado da realidade, da estrutura mesma biológica das células dos animais, dos seres eucariontes. Esse dado existe antes mesmo da existência de um léxico que o represente, de uma linguagem escrita ou falada que o exprima. À medida em que nós, seres humanos, também dotado de razão para perscrutar essa realidade, a compreendemos mais - ou achamos que a compreendemos - esse podemos melhor lidar com ela. Mas ela se impõe, para além do que podemos idealizar ou teorizar. É possível em nossos dias, como que criar novas formas de vida, elaborar em um laboratório um protótipo: o ser humano re-cria-se, a si mesmo, como que brincando de Deus. Mas isso só é possível justamente porque a própria natureza clama por justiça, e se clama, é porque ela diz pra gente: ei vocês, me respeitem. À medida em que nós destruímos a natureza, destruímos a nós mesmos, já que fazemos parte da natureza. Mas se a natureza tem razão, então existe um princípio racional que a criou - seja por um processo criativo evolutivo, transformativo, ou imediato, muito embora eu acredite mais na primeira hipótese - e que se insinua na inteligência que deciframos da realidade e que tentamos traduzir, dentro de nossas limitações, por meio de números, fórmulas e palavras que inventamos pra isso. É uma das razões pelas quais eu passei a acreditar em Deus. Uma das, mas não a única, é claro. E digo mais. Se existe razão na natureza, talvez também existam princípios morais que se imponham, para além do que existe de perecível, passageiro, efêmero, para além do que é cultural, temporário. Creio nisso porque me espanta saber que alguns por aí tem defendido que o massacre de índios recém-nascidos que são enterrados vivos em algumas tribos indígenas é algo que deva ser respeitado como um patrimônio cultural, e não combatido pelo opressor &quot;homem branco&quot;. A matéria-prima da cultura é a vida humana. Não existe cultura sem vida, de modo que o respeito a vida deve prevalecer sobre as diferenças culturais sob pena de, caso contrário, destruir a própria cultura, sacrificá-la em nome da neutralidade moral com respeito à cultura alheia. Digo isso sem querer ofender antropólogos ou culturalistas. Na época da faculdade, a disciplina que eu mais gostava de estudar depois de história da arte era antropologia. Mas mesmo em nome da cultura, nem tudo se justifica. Então, eu fico num empasse. Por um lado, o teísmo é a crença na existência em Deus, e diz-se deste Deus que ele é inteiramente Bom, que é Justo e Perfeito, Onisciente, Onipresente e Onipotente. Mas por outro lado, quando olhamos a nossa volta, vemos a miséria, a fome, a vitória dos covardes, a ditadura da mediocridade, o mal vencendo a todo custo. Mas por outro lado, se me refiro ao mal, percebo que só posso acreditar na existência de um mal que não seja mera questão de opinião, de moda, de cultura, quando tenho uma razão que pode transcender o que é temporal, o que é comum à cultura e à época. E é em Deus que encontro essa razão, num paradoxo curioso: ao mesmo tempo em que Deus é tido como um mito estranho e absurdo, ele é uma Razão considerável para a justificação da consciência moral humana. E talvez não seja apenas mais um &quot;mito&quot;, no sentido de um personagem fictício criado para representar nossas próprias características humanas ou ideais, mas uma realidade pulsante que se insinua na estrutura mesma da realidade, na inteligência que desta apreendemos e buscamos compreender, na consciência moral que nos é própria, e nas experiências religiosas, que ultrapassam fronteiras culturais e geográficas, atravessando séculos e séculos. Também estas experiências podem ser estudadas à luz das ciências naturais, mas nada que contradiga o que tentei expor até aqui: pois não existe razão na fé?&lt;/div&gt;
&lt;div oncontextmenu=&quot;return false&quot; ondragstart=&quot;return false&quot; onselectstart=&quot;return false&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Fonte:www.artistaemconstrucao.blogspot.com&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/feeds/2882256341422994917/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/2013/11/razao-natureza-e-fe.html#comment-form' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default/2882256341422994917'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6672319885883183696/posts/default/2882256341422994917'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://artistaemconstrucao.blogspot.com/2013/11/razao-natureza-e-fe.html' title='Razão, natureza e fé:'/><author><name>Unknown</name><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='https://img1.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>