Birkaç haftadır, Facebook başta olmak üzere sosyal medya platformlarında paylaşılan bir video var.
Film, “Hayatımda izlediğim en yaratıcı reklam,”, “Harika,”, “Sonunda!” gibi yorumlarla internette dolaşıyor.

Gördüğünüz üzere, video, vodka markası İstanblue’nun internet için yapılan üç dakikalık reklam filmi aslında.

Rafineri’nin kurucu ortağı ve genel müdürü Aslı Yorgancıoğlu, kampanyanın fikrini düşünürken, İstanblue’nun çağrıştırdıkları üzerinden yola çıktıklarını anlatıyor:

“İstanblue, sadece İstanbul’da değil, Türkiye genelinde de popüler. Bunda da isminin ciddi bir payı var. İstanbul’u çağrıştırıyor ve Anadolu’daki yetişkinler de İstanbul’un gece hayatını, renkli dünyasını bu markayla özdeşleştiriyor. Biz de bu algının altını çizmek, İstanbul’un cazibesini anlatan, parlatan bir kampanya yapalım dedik.”

Filmdeki asıl gaye, İstanbul’la özdeşleşen ve hatta klişeleşen simgeleri göstermeden şehri anlatmak.

Kız Kulesi, Boğaz Köprüsü, Tarihi Yarımada olmadan bir İstanbul filmi nasıl yapılır hakikaten? Rafineri ekibi bu sorunun yanıtını ararken önce ‘Kız Kulesi’ fikri çıkmış ortaya.

Sonra gece hayatı klişelerini düşünmüşler; gözlerini ayırmadan kızlara bakan erkekler; arkadaşını sırtına alıp, eğlenenler…
Ardından da semt ve simge isimlerinin listesini yaparak bunları bir araya getirmişler.
Kızları kesenlerin avcı gibi olduğunu düşünmüşler; Avcılar çıkmış.

Dansöz’e Sultan adını vermiş, onu hayranlıkla izleyen adama da Ahmet adını takmışlar.

Eşleştirmeler yapım sürecinde artmış.
Mesela Horhor fikri, filmin yönetmenine aitmiş.
Reklam filmindeki gece hayatı enstantaneleri yalnızca gece kulüpleri ve Taksim’den de oluşmuyor.

Sanat yönetmeni Can Güven bunun sebebini şöyle açıklıyor:

“Belirli bir hayat tarzı veya gelir grubuna yönelik hazırlamadık filmi. Hem İstanbul gece hayatı Asmalımescit’ten ibaret olmadığı hem de Anadolu’yu da hedeflediğimiz için Sultanahmet, Boğaz’da yemek yeme gibi parçaları da ekledik.”
Tükenen bira üzerine çıkan Kuruçeşme ise, bira-vodka çekişmesine bir gönderme.

30 oyuncu ve 60 figüran rol aldı

Filmin çekimleri dört gün sürmüş.
10’u yabancı, toplam 30 oyuncu ve 60 da figüran rol almış.
Kurgulu sahnelerin yanı sıra İstanbul manzarlarından da faydalanılmış.
Harem sahnesi Otto Santral’de, Boğaz ise Kız Kulesi’nin önünde çekilmiş.

Kapalıçarşı, Kuruçeşme’deki Blackk adlı mekanda, Güngören sahnesi de Blackk’in önünde çekilmiş.

Diğer çekimler İstiklal Caddesi, Karaköy sahili, Asmalımescit, Airport, Sinerji ve Discorium’da gerçekleştirilmiş.
Müzikler ise Oğuz Kaplangı imzalı.

Proje yeni fikirlere de açık

Rafineri ekibinin en sevdiği kısımlar, Avcılar ve Sultanahmet.
Sultanahmet sahnesiyle gelen kırılma ve Taksim gençliğinden daha oryantal gece hayatına kayış, hoşlarına gitmiş.

Tabii kullanmadıkları semt-gece hayatı klişesi de çok olmuş.

Mesela kulübe alınmayan iki erkeğin başka bir kulübe girebilmeleriyle oluşacak ‘Yenikapı’ fikri kuvvetli bulunmamış.

Şişhane; şişten lavaşa et geçirme fikrine de sıcak bakmamışlar:

“Film, İstanbul’un farklı kesimlerinin bir gecesini anlatıyor. Belirli bir mantık çerçevesinde ilerlediğimiz için her şeyi koymak istemedik.”

Peki neden bu kadar sevildi bu film?
Yorgancıoğlu bunu, İstanbul’un gece hayatını bu şekilde anlatan bir reklam veya kısa filmin yapılmamış olmasına bağlıyor.

Yeni nesil yarışma programlarını hızla bağrına basan Türkiye, son olarak şef formatıyla da tanıştı.
Yemekteyiz’in profesyonel versiyonu Master Şef, yeme-içmeye meraklı kitleyi ekran başına toplaya dursun, ‘yarışmadan çıkma Türk şef’ denince ismi zikredilen bambaşka bir isim var: Yiğit Pura.
Pura, şu sıralar Amerika’nın en ünlü şeflerinden biri.
Tatlı şefi denince akla ilk o geliyor.
Bunun nedeni yalnızca şeflerin maharetlerini sergilediği ünlü Top Chef yarışmasından türetilen Top Chef: Just Desserts’ı (Yalnızca tatlılar) kazanması ve 100 bin dolarlık para ödülünü alması değil.
Sempatikliği ve canayakınlığıyla izleyenlerin de yarışmanın başından beri favorisi olan Pura şöhretini, yaşadığı şehir olan San Francisco’da da perçinledi.

Şehrin valisi Gavin Newsom, San Francisco’nun bu ünlü simasının başarısı üzerine 17 Kasım 2010’u ‘Yiğit Pura Günü’ ilan etti.

Genç şef şimdi de Tout Sweet adlı bir butik pastane açmaya hazırlanıyor.

“KIZ KARDEŞLERİM ÇORBA BİLE YAPAMIYOR”

29 yaşındaki Pura, Ankara doğumlu.
12 yaşına geldiğinde, iki kızkardeşinin birden okula gittiği San Francisco’ya göç etmişler.
Yemek merakı ise dört yaşındayken, annesine karamela yapmaya yardım ederken başlamış.
Ama annesi “Erkek işi değil,” diyerek Pura’ya yemek yapmayı öğretmekten kaçınmış.
Genç şef, “Annem iki kız kardeşime yemek pişirmek için çok uğraştı. Ama gelin görün ki bugün her ikisi de çorba yapabilmekten bile aciz!” diyor.

Pura, annesinin aksine, şeflik hayalini gerçekleştirmede daha çok babasından destek almış.
İşletme eğitiminin ardından pastacılığa geçişi, babasının “Mutlu olduğun sürece ne istiyorsan onu yap,” sözleriyle gerçekleşmiş.
19 yaşında California Culinary Academy’ye kaydolan Pura, iki hafta sonra okuldan ayrılarak işi işte öğrenmeye karar vermiş ve tatlı yapımının inceliklerini öğrendiği Meeting House’da çalışmaya başlamış.

Oradan sırasıyla New York’taki Le Cirque 2000 ve Four Seasons Otel’de usta şeflerle çalışmış. Asıl çıkışını ise Daniel Boulud’un Las Vegas’taki restoranında sous şeflik yaptığı iki buçuk yıl içinde gerçekleştirmiş.

Pura, yarışmaya katıldığında ise yeniden San Francisco’ya dönmüştü ve Taste adlı catering firmasında çalışıyordu.
Şu aralar ise Tout Sweets adını verdiği butik pastanesini açmaya hazırlanıyor.

Pura, jürinin yanı sıra izleyici oylarıyla da birinci olduğu Top Chef: Just Desserts’ta en karmaşık, en zor ve en ilginç tatlıları yapan şef olarak tanınıyordu.

Herkesin farklı bir özelliğiyle öne çıktığı yarışmada Pura neredeyse her alanda çok başarılıydı. Sunuştan lezzete, farklı tatları karıştırmada üzerine yoktu.
Başarısında elbette kişiliği de etkili oldu.

Yarışmacılarla tartışmaya girmekten kaçınıyor, cinsel tercihi nedeniyle üstü kapalı imalarda bulunan yarışmacılarla bile iyi geçiniyordu.

Pura’yı yarışma boyunca zorlayan tek şey, mükemmeliyetçiliğiydi.
Çok kısa zamanda çok fazla iş yapmaya çalışıyor, bunun nedenini de şöyle açıklıyordu:
“Tatlı şefleri çok kontrolcü yaratıklardır. Aşırı düzenli ortamlarda çalışmamız gerekir. Bir restoranda servis başladığında, biz saatlerdir malzemeler ve planımız üzerinde çalışıyor oluruz. Bir tek tabağın servis edilmesi kalmıştır. Bir tatlı şefini tek başına, tarifsiz ve zamana karşı yarıştırmak, akıl almaz bir şey. Tatlı böyle yapılamaz. Tek bir şeyi bile yanlış yaparsanız elinizdeki her şey mahvolur; geriye dönüşü yoktur.”

Pura, çalışma şeklini ise şöyle özetliyor:
“Yaptığım tatlılar genelde iştahla ortaya çıkıyor. Önce farklı tatları kafamda birleştiriyor, sonra da yüzlerce tarifin üzerinden gidiyorum. Çok sayıda farklı tekniği deniyor, hangi kombinasyonların damağa hitap ettiğine bakıyor ve istediğim tatlıyı hazırlıyorum.”

GAY HAKLARI İÇİN ÇALIŞIYOR

Yiğit Pura, Amerikan gay-lezbiyen camiasının da gözbebeği.
Cinsel kimliğini de yarışmanın en başından beri gizlemiyor.
Gay kuruluşlarına destek oluyor, sık sık dergilerde boy gösteriyor ve ‘Top Chef’in ilk gay birincisi’ sıfatını gay haklarının savunuculuğu konusunda kullanmayı planladığını da sık sık dile getiriyor.
“Homoseksüel bir erkek olarak bu birinciliğin anlamının çok fazla olduğunu düşünüyorum. Gay-lezbiyen camianın, insanların akıllarındaki önyargılara ve kalıplara uymadığını, bütün Amerika’ya ispatlamak istiyorum. Yarın bir gün çocuklarım olduğunda, gay haklarıyla ilgili canlarının sıkılmasını istemiyorum. O zamana tüm bu sıkıntıların aşılmış olmasını umuyorum. Tabii bunun için çok çalışmamız lazım ve bu harekette ufak da olsa bir payım olursa, ne mutlu bana!”

En sevdiği Türk tatlısı, kazandibi

Yiğit Pura yarışmada yalnızca yaptığı tatlılarla değil, sürekli şekerli malzemelerle çalışmasına rağmen oldukça fit vücuduyla da dikkat çekti.

Gerçekten de yediklerinin yüzde 60’ının şeker içerdiğini söyleyen ve hatta sırtında şekerin moleküler formülünün dövmesini taşıyan Pura, formunu enerjisine bağlıyor.
Bir de San Francisco çevresinde yaptığı uzun bisiklet turlarına.
Genç şef, tatlılarının sadece Türk ve Ortadoğu değil, birçok farklı mutfaktan izler taşıdığını da anlatıyor.
Özellikle Fransız tekniklerini sıkça kullanan Pura, baharat ve çiçeklerden de faydalanıyor. Pura’nın en sevdiği Türk tatlısı ise, kazandibi.

Emel Kurhan, modaseverlerin iyi bildiği bir isim; kızkardeşiyle beraber, dünyaca ünlü Yazbukey markasının kurucularından.
Yaptığı eğlenceli aksesuarlar hala tanınmış tasarımcılar tarafından kullanılsa, ünlü butiklerde satılsa da, Kurhan’ın son zamanlardaki heyecanı bambaşka:
“Evet ben bir tasarımcıyım. Ama moda dünyası bana göre bir yer değil. Ben kendimi bir hikaye anlatıcısı olarak görüyorum. Modayla ilgili yaptığım işler de hikaye anlatıcılığıydı aslında, bundan sonra da böyle devam etmesini istiyorum.”

Galeri Non’da bugün açılan ve 24 Nisan’a kadar devam edecek olan ilk solo sergisinin ismi ise, Devinimsiz Seyahat:
“İlk sergimde ‘Ben ne yapmak istiyorum?’ diye düşündüm. Paylaşmak istediğim şey, mutluluğum olsun istedim. Çıkış noktamı da, en sevdiğim şeyin; seyahat ve seyyahlık üzerine kurdum. Çocukken ailemle çok seyahat ederdim. Edemediğimde de gözlerimi kapar, hayalimde istediğim yerlere giderdim. O yüzden serginin adı, Devinimsiz Seyahat. Oturduğunuz yerde de anılarınızla, seslerle, kokularla seyahat edebilirsiniz aslında. Döndüğünüzde de o hikayeleri anlatır, dinleyenleri hayal güçleriyle seyahate çıkarırsınız.”

KANAVİÇELERİ NEON VE PLEKSİGLASLA GÜNCELLEŞTİRİLDİ

Devinimsiz Seyahat’te farklı ebatlarda yaklaşık 40 kadar iş var.
Malzeme olarak da ağırlıklı olarak kanaviçe, neon ve pleksiglas kullanılmış.
Küçüklüğünden beri teyzesiyle kanaviçe yapan Kurhan, bu nostaljik malzemeyi özellikle tercih etmiş ama neon ve pleksiglasla da güncellemiş.

Yaklaşık altı aydır bu sergiye hazırlandığını anlatıyor, Kurhan:
“Bu süreçte takıntılı ve detaycı tarafım ortaya çıktı. Fiziksel olarak yoğun ve yorucu günler geçirdim. Sabahtan akşama kadar kanaviçe işliyordum. Her şeyi kendim yaptım. Öyle ki çok kullanmaktan sağ elimde ur çıktı.”
Ama eve kapanıp kanaviçe işlediği bu dönemin kendini çok mutlu ettiğini de eklemeden geçemiyor: “Bunları yaparak çok mutlu oldum. Şimdiye kadar hep birisi için veya birileriyle beraber
bir şeyler yaptım. İlk kez kendim için bir şey yapıyor, kendimi ilk kez ortaya koyuyorum. Bu tabii ki farklı korkular ortaya çıkardı ama çok da hoşuma gitti. İşlerin bitmiş halini görmek, inanılmaz bir duygu.”

Modanın bu hızlı tüketen hali bana göre değil

Emel Kurhan, artık modaya mesafeli durduğunu anlatıyor: “Giyinmeyi, eğlenmeyi seviyorum ama modanın perde arkasını, sektörü sevmiyorum. Modada olduğum sürede en iyi yerlerde çalıştım, çok güzel şeyler gördüm ama sektörün bugünkü haline uygun değilim. Her şey çok hızlı tüketiliyor ve artık modada sanatçı olma lüksünüz yok. Modacının pazarlamadan anlaması, sosyal olması lazım. Benim ise kendimi ifade etme şeklim değişti; içime dönmek istedim. O yüzden sanat benim için doğru bir yol oldu. Her şey çok hızlı tüketildiği için işlerimin tamamını kendim, elle işledim. Moda eskiden kendine has bir sanattı. Bana sorarsanız Yves Saint Laurent ve Valentino, sanatçılardı. İşlerini en kusursuz haliyle yaptılar ve değer gördüler. Hüseyin Çağlayan da sanat ve modayı çok iyi bağlayan bir isim. Ama ben bunu yapamıyorum.”

Galeri NON
Boğazkesen Caddesi
No: 27/A
Tophane Beyoğlu
Tel: +90 212 249 87 74

Paris Couture Haftası’ndaki Jean Paul Gaultier defilesinde, herkes soluğunu tutmuş, koleksiyonunun son parçası olan gelinliği inceliyordu.
Transparan panelli gelinlik vücudu sarıyor, taşıyan modelin kum saati figürünü iyice ortaya çıkarıyordu.
Ama ortada bir tuhaflık vardı: Gelinliğin içindeki ‘dünya güzeli’ manken, erkekti.

19 yaşındaki Sırp asıllı model Andrej Pejic, şu aralar moda dünyasının en büyük takıntısı.
İncecik vücudu Kate Moss’un şaşaalı günlerindeki halini, elmacık kemikleri ve dudağının üzerindeki beni ise, Cindy Crawford’u anımsatıyor.

İlk bakışta podyumlarda ve ünlü moda dergilerinde görmeye alıştığımız sert hatlı modellerden bir farkı yok.
Oysa Pejic ‘dünyanın en güzel erkeği’ sıfatıyla, kadın mankenlerin bile tahtına oynuyor.
Sadece erkek moda haftalarının değil, Jean Paul Gaultier’nin öncü girişimi sayesinde kadın giyim defilelerinin de aranan isimlerinden.

Daha birkaç gün önce, Vivienne Westwood’un defilesinde, kadın mankenlerle aynı podyumda yürüdü, yine.
Moda dergileri androjeni konusu mu yapıyor, hemen Pejic’in kapısı çalınıyor.
Pejic, şu sıralar ünlü moda yayınlarının sayfalarını süslüyor.

Pejic, podyum ve dergilerin yanı sıra ünlü markaların kampanyalarının da sürpriz ismi şu aralar.

Jean Paul Gaultier’in yeni ilanlarında, top model Karolina Kourkova’yla öpüşmek üzere olan trençkotlu ve file çoraplı kadın, Pejic’in ta kendisi aslında.

Marc by Marc Jacobs’ın ilkbahar-yaz kampanyasında kullandığı sert hatlı sarışın mankenin de o olduğu gibi.

Pejic’in bir sonraki hedefi ise, Playboy dergisine soyunmak.

Fotoğraflarını da, ünlü fotoğrafçı Terry Richardson’ın çekmesini istiyor.

BOSNA HERSEK DOĞUMLU

Moda camiasının ‘femiman’ yani feminen özellikleri olan erkek olarak tanımladığı androjen model Pejic, Bosna-Hersek doğumlu.
90’lı yılların ortasında, savaştan kaçarak ailesiyle birlikte Avustralya’ya sığınan Pejic, bir McDonalds’da restoranında çalışırken keşfedilmiş.
Tabii onu keşfeden kişinin kadın olarak mı, yoksa erkek olarak mı model ajansına davet ettiğini bilmiyor: “Erkek olduğumu, ajansa gittiğimde öğrendiler. Ama bu konuyla ilgili sorun çıkarmadılar ve hemen anlaşma imzaladılar.”

Pejic, kendini bildi bileli bir kız gibi göründüğünü söylüyor.
14 yaşındayken de, görünümüyle ilgili ‘deneysel çalışmalara’ başlamış: “Toplumdaki cinsiyet bariyerlerini; yapmanız ve yapmamanız gerekenleri çocukken öğrenmeye başlarsınız. Ben o yaşlarda bambaşka biri olmaya çalıştım. Benim için çok zordu ama artık bedenimle barışığım.”

KADIN OLARAK SEKSİ, ERKEK OLARAK SADE

Pejic yine de moda sektöründeki bu hızlı yükselişini görünüşünden çok çalışkanlığına bağlıyor. Fiziği ve cinsiyetiyle ilgili ise şu yorumu yapıyor:
“Kendimi bazen daha çok erkek gibi, bazen de daha çok kadın gibi hissediyorum. Beni genelde kadınsı buluyorlar ama bence ben her ikisiyim. Kadın olarak daha seksiyim, erkek olarak da daha sadeyim.”

Pejic günlük hayatında kadın kıyafetleri giymekten çekinmiyor.
Erkek kıyafeti de giyiyor ama “İyi erkek giysileri çok pahalı. Kadın kıyafetleri çok daha güzel,” diyor.
Makyaj yapmayı ise hiç sevmiyor: “Neticede ben bir drag queen değilim. Başkası olmak gibi bir arzum yok. Doğal halimi tercih ediyorum.”

Pejic, transeksüel olmadığının da altını çiziyor.
İki cinsiyet arasında bir seçim yapması gerekse, hangisinde karar kılacağını da biliyor.
Ama yanıtını kendisine saklıyor.

Polis sorgusu sırasında yapılan testte alkol sınırının üzerinde olduğu belirlenen tasarımıcı daha sonra serbest bırakılsa da, soruşturma devam ediyor.
Hem tasarımcı, hem de avukatı suçlamaları reddediyor.

Dior moda evi, suçlamalar üzerine dün yaptığı açıklamada anti Semitik ve ırkçı söz ve tavırlara karşı sıfır toleransları olduğunu belirterek, Galliano’nun geçici olarak tüm görevlerinden uzaklaştırıldığını duyurdu. Tasarmıcının görevini koruyup koruyamayacağı, soruşturmanın sonucuna göre belli olacak.

Cebelitarık doğumlu Galliano, İngiliz bir baba ve İspahyol bir annenin çocuğu. Moda dünyasının en etkili isimlerinden biri olan tasarımcı, 1996 yılından beri Dior’un başındaki görevini sürdürüyordu.
Paris’te olayın gerçekleştiği Marais bölgesi, eski bir Yahudi mahallesi olarak biliniyor.
Anti Semitik ifadeler Fransa’da, altı ay hapisle cezalandırılıyor.

Bu arada son gelişmelere göre Galliano’nun Anti-Semitic değil ifadeler kullanmadığı, Asya kökenli bir çifte haraket ettiği iddia ediliyor.

Bu arada gelecek hafta, Paris Moda Haftası başlıyor.
Dior ve Galliano’nun ne yapacağı merak ediliyor.

Konuyla ilgili son gelişmeler burada.
WWD ise, Galliano’nun çiftle yüzleştirileceğini yazıyor.

Dünyanın en zor işlerinden biri olmalı, tereciye tere satmaya çalışmak; genç yaşına rağmen bu işin pirlerinden sayılan birini ‘cool avcılığı’na çıkarmak.
“Lütfen New York veya Tokyo’da görebileceğimiz şeyleri görmeyelim, ünlü markaların mağazalarını gezmeyelim,” ricası da işimi kolaylaştırmıyordu.
Mini İstanbul turumuz için Josh ve kız arkadaşı Greta (Eagan) ile otellerinde buluşuyoruz.
Greta da blogger. Uzmanlık alanı ise ekolojik moda.
Fashion Me Green (www.fashionmegreen.com) blog’unda sektördeki yeni gelişmeleri ve keşfettiği ekolojik markaları tanıtıyor.
Greta, olası durakları sıralamış bile.
Geçtiğimiz hafta Daily Candy’de yayınlanan İstanbul önerileri, benim seçimlerimle de örtüşüyor neyse ki. Üç saat içinde olabildiğince çok yere gitmeliyiz!

Greta ve Josh

ÖZBEK, MODAYI BIRAKMASAYMIŞ!

İlk istikametimiz, otele yakın olduğu için Nişantaşı mevkii. Ve tabii ki her ‘turist’in mutlaka görmesi gereken Yastık by Rıfat Özbek. Modayı bıraktığı için yaratıcı dünyanın karalar bağladığı tasarımcının yastıkları ve yatak örtülerine, tahmin ettiğim gibi bayılıyor, Josh ve Greta.

Geçtiğimiz hafta Londra’da da bir butik açtığını öğreniyoruz Özbek’in.
En çok içi lavantalı yastıkları beğeniyorlar. “Keşke modayı bırakmasaymış. Kıyafet ve aksesuarlarını görmek isterdik,” diyorlar.
BNG‘nin takılarını beğeniyor, Arzu Kaprol‘e bayılıyorlar.
“Kumaş seçimleri harika. Kat kat pilili tasarımlarını ve kalıplarını çok sevdik,” diyorlar.
Tasarımcılar Ela Cindoruk ve Nazan Pak‘ın butiğinde ise kısıtlı zamanımıza rağmen çok uzun vakit geçiriyoruz. Neredeyse her şeyi çok farklı ve özgün buluyorlar.
Josh, mutlaka bir erkek tasarımcı keşfetmek istiyor. İşimiz zor, biliyorum.
O yüzden L’appart PR’ın kapısını çalıp Niyazi Erdoğan‘ın koleksiyonunu inceliyor, beğeniyoruz.
Greta, 2wins‘in oyuncaklı ayakkabılarını da gözüne kestiriyor arada.
Lüks markalara bakmasak da Beymen Blender ve V2K Designers‘a göz atmak gerektiğini düşünüyorum. V2K’in yerleştirmesini ve ürün seçimini çok beğeniyorlar.
Blender’ı ise oldukça sıcak buluyor, Barney’s’in genç versiyonu Co-op’a benzetiyorlar.
Mehry Mu çantalar, takılar ve Batya Kebudi’nin yüzükleri Greta’nın dikkatini çekiyor hemen.
Blender Originated koleksiyonunu da bir kenara not ediyorlar.
Greta, Blender’da ünlü ekolojik tasarımcı markası Edun‘un satılıyor olmasına çok seviniyor: “Hem yeni koleksiyon hem de neredeyse tamamı var!”

Midnight Express‘i eğlenceli buluyor, Yazbukey‘in broşlarıyla fare çantalarına hayran kalıyorlar.

Yazbukey

Tru Project‘in basic ürünlerinin oldukça gelecek vaat ettiğini söylüyor ama erkek gömek seçkisini pek beğenmiyorlar.
Sıkışık bir trafiğe rağmen Galata civarına geldiğimizde ise ilk durağımız, ParisTexas oluyor.
Ayakkabı tasarımcısı Ahmet Baytar karşılıyor bizi.
Buradaki favorileri çantalar, Baytar’ın ayakkabıları ve Baytar’ın kendisi!
Laundromat’ta birkaç tasarımcının ismi kaydediliyor, Building‘de de keza, aynı şekilde.

Lunapark yorumları: “Muji Türk olsa, böyle olurdu.”

Çok istememize rağmen Bilstore ve İKSV Tasarım mağazalarını görmeye vaktimiz kalmadı.
O ikisine uğramadan Galata civarı ‘cool avcılığı’ turu tamamlanmaz, biliyorum. Adresleri verdim, ertesi gün mutlaka gitmelerini öğütledim.
Oralardan kimleri beğenmişler, yakında blog’larında okuruz diye tahmin ediyorum.

Favorileri Atelier 55 ve Boa Studio

Galata’daki Atelier 55 ise turumuzun son durağı olmasına rağmen doruk noktası.
“Sahiplerinin butiklerine maddi-manevi çok yatırım yaptıkları belli. Kendi stillerini de çok beğendik,” diyorlar.

Atelier 55

Bora Aksu‘nun İstanbul Fashion Week’te sergilediği koleksiyonu uzun uzun inceliyorlar.
“Bu ülkede erkekler için kıyafet yapan tasarımcı yok mu?” diye söylenen Josh, Ümit Benan ve Ersöz Ata‘yı keşfettiği için seviniyor.
Greta ise Türkiye’nin ilk ekolojik tasarım markası olan Boa Studio‘yu bulduğu için. Hem de Boa Studio’nun ve Bora Aksu’nun Atelier 55 için hazırladığı illüstrasyondan yapılan tişörtlerden almak istiyorlar.
Boa Studio’nun tasarımcılarından Sena Çevik’in de orada bulunması, Greta’nın işini kolaylaştırıyor.
“Harika bir butiğe girmek, ekolojik marka keşfetmek, tasarımcısıyla ayaküstü tanışmak çok iyi oldu,” diyor.

Not:
Greta’nın İstanbul’da ekolojik alışverişle ilgili postunu buradan okuyabilirsiniz.

Burberry’nin Londra Moda Haftası kapsamında gerçekleşecek defilesi, aynı anda 40 ülkede ve Piccadily Circus’ta da dev ekranda canlı yayınlanacak!

Dijital medyadaki öncü girişimleriyle bilinen markanın kreatif direktörü Christopher Bailey,
“Dijital iletişimi, müşterilerimizle ilişkimizi geliştirmek ve dünyanın neresinde olursa olsun, insanlara Burberry deneyimini yaşatmak için kullanıyoruz,” diyor: “İster evinizde olun, ister Picadilly Circus’ta, ister Pekin’deki mağazamızda, herkes markanın enerji ve tavrını, defilenin enerjisini hissedebilecek.”

(Christopher Bailey ile 2009 sonunda yaptığım röportaj, burada)
Burberry defileleri, özellikle de marka evine, Londra’ya döndüğünden beri, haftanın en çok beklenen ve merak edilen etkinliği.
Ünlü akınına uğradığı için kırmızı halı etkinliklerini aratmıyor.
Tabii Bailey başına geldiğinden beri markanın değişen çizgisi ve tavrı da hafife alınmamalı.

Bu arada Burberry, birkaç sezondur denediği bir uygulamayı geliştirerek yeniden sunuyor:
Podyuma çıkan dış giyim parçaları ve çantalar, bir hafta boyunca satışta olacak.
Sipariş üzerine, 7 hafta içinde teslim edilecek.

Normalde biliyorsunuz, koleksiyon altı aydan önce mağazalara ulaşmıyor.
Burberry bu girişimiyle modanın döngüsüne de müdahalede bulunmuş oluyor.

Defilenin müziği de download edilebilecek.

Markanın Twitter’ı da defile gününe kadar Christopher Bailey’nin kumandasında.
Buradan takip edebilirsiniz.

Hem geçtiğimiz yıl boyunca hem de son bir ayın kırmızı halı etkinliklerinde hep aynı marka gözümüze çarpıyor.
Kate Hudson, Jennifer Lopez, Eva Longoria…

Eva Longoria

Ve hatta genç kuşak yıldızlardan Blake Lively ile Twilight serisinin başrol oyuncusu Kristen Stewart.
Markete bile kokteyl elbisesiyle gittiğinden şüphelendiğimiz moda figürü Anna Dello Russo’nun, Vogue’un 90. yıl partisinde giydiği muazzam beyaz tuvalet de Emilio Pucci markaydı.

Anna Dello Russo

Sarah Jessica Parker’ın Sex and the City 2 filminin afişinde giydiği de.

Gwyneth Paltrow

İtalyan markası Pucci’yi böyle bilmezdik aslında.
60 küsur yıllık geçmişi ve kaleydeskopik desenleriyle 60’lı yılların ruhunu anlatan Pucci, desenlerinden ödün vermeden kendini belli eden bir markaydı.

50 ve 60’ların en ikonik markalarından biriydi; Marilyn Monroe, Pucci bir kıyafetle defnedilmişti.

Emilio Pucci

Ne olduysa, Peter Dundas’ın gelişiyle oldu.
Yaklaşık üç yıldır markanın kreatif direktörlüğünü yapan Dundas, Pucci’nin optik illüzyonlu desenlerinden ödün vermeyen gidişatını değiştirdi: Kıyafetler artık kesimleriyle öne çıkmaya başladı.
Yeni tasarımcılarla çalışarak gençleşmeye çalışan markaların sonuncusu oldu Pucci.
Bu değişimin mimarı olan Dundas, Norveç doğumlu bir tasarımcı.
14 yaşındayken ailesiyle beraber Amerika’ya taşınıyor ve New York, Parsons’da moda tasarımı eğitimi alıyor.
Ardından Paris’e geçiyor ve sekiz yıl boyunca Jean Paul Gaultier’nin asistanlığını yapıyor.
Sonra sırayla Christian Lacroix, Roberto Cavalli ve Emanuel Ungaro geliyor.
Hep feminen stiliyle öne çıkan markalarda çalışması, İtalya’nın en köklü markalarından Pucci’nin bugünlerde geçirdiği değişimin de sebebi aslında.
Pucci’nin imajını ‘desen’den ‘seksi kız’a dönüştürmeye çalışan Peter Dundas, sorularımı yanıtladı.

Peter Dundas

– Norveç doğumlusunuz. Orada büyümenin, tasarıma yaklaşımınıza etkisi oldu mu? İskandinav tasarımının etkilerini kıyafetlerinizde görüyor musunuz?
– Tasarıma yaklaşımımda kendimi çok İskandinav bulmuyorum ama etkileri vardır. Özellikle pratiklik ve tasarımlarımdaki özgürlük, rahatlık unsurları… İşlenmiş ve nakışlı bile olsalar, içlerinde rahat hareket edilebilen kıyafetler yapmayı seviyorum.

– New York’ta moda eğitimi aldıktan sonra birçok ünlü tasarımcıyla çalışmışsınız.
– Bu isimlerin hepsi favori tasarmıcılarım. Bugüne gelmemde ve Pucci’de yaptıklarımda katkıları çok.

– Emilio Pucci, ayrıştırıcı özellikleri olan, 63 yıllık bir marka. Bu kadar kalıplaşmış bir markanın başına geçmek, zorlayıcı değil mi?
– Hem evet hem de hayır. Bunun çok büyük bir sorumluluk getirdiğini biliyorum. Ama büyük, köklü ve yerleşmiş markaların yeni tasarımcılarla beraber çalışarak, güçlerini birleştirerek çok daha güçlü olacaklarını düşünüyorum.

DAHA ROCK’N ROLL BİR KIZ

– Pucci’nin başına geçtiğinizde ilk ne yaptınız?
– Öncelikle ‘Pucci kızı’ dediğim kadını yarattım. Şimdi de bir hayat tarzı markası olarak yeniden yapılandırmaya çalışıyorum.

– ‘Babaannelerin Puccisi’nin yerini nasıl bir Pucci kızı aldı?
– Bugünün Pucci kızı biraz daha sürprizli biri. Biraz daha rock’n roll. Ama neticede yaptığım şey, bu köklü modaevinin ruhunu, yeni jenerasyona uygun bir hale getirmek. Pucci tabii ki hâlâ desenlerin yoğun kullanıldığı bir marka. Ama bunun yanı sıra bir hayat tarzı markası da. Ruhu; şatafat, lüks, özgürlük ve rahatlığı anımsatıyor.

Sadelik ve aşırı iddianın birlikteliği

– Bir röportajınızda ‘Pucci kızına bir kimlik kazandırmak ve bir yüz vemek istiyorum,’ demişsiniz. Aklınızda nasıl biri var mesela?
– Hayatın tadını çıkarmayı bilen, eğlenmeyi seven kızlar. Eugenie Niarchos, Julia Restoin Roitfeld; aklıma gelen ilk isimler.

– Yine bir röportajınızda Pucci markasının geçmişine ‘saygılı bir şekilde saygısız’ davrandığınızı belirtmişsiniz. Ne demek istediniz?
– Pucci’nin baştasarımcısıyım çünkü bu markayı çok seviyorum. Ama işim, geçmişten gelen unsurları kullanarak markayı geleceğe taşımak ve tabii ki bu yap-boz’a yeni unsurlar eklemek… Sıfırdan; boş bir sayfadan bir şey yapmaktansa, temelleri olan bir şeye bağlı kalarak çalışmak çok daha iyi.

– Nelerden ilham alıyorsunuz?
– Vücudu saran şeyler beni heyecanlandırıyor.

– ‘Dışarı çıkmadan önce uzun zamanda hazırlanan insanları seviyorum,’ demişsiniz. Ama koşturmacalı hayatlarımızda saatlerce hazırlanmak zor değil mi? Siz ne önerirsiniz?
– Çok sade ve çok iddialı şeylerin kombinasyonunu seviyorum ben. Mesela aşırı mini bir elbise, sade bir makyaj ve doğal saçlarla çok güzel duruyor.

YILDIZ GİBİ HİSSETSİNLER

Dundas ve Kylie Minogue

– Emilio Pucci, 2010 yılının en çok tercih edilen kırmızı halı markalarından da biriydi. Stilistler ve yıldızlar, markanın nesini seviyor sizce?
– Kıyafetlerimi giyen kadınların yıldız gibi hissetmesini istiyorum. Sanırım ünlüler de bunu fark ediyor.

– Sizce hangi ünlü isim gerçek bir Pucci kızı?
– Kate Hudson, mükemmel bir Pucci kızı!

Bazı tasarımcılar, içlerindeki moda aşkını çocukken keşfeder.
Oyuncak bebeklere, kızkardeşlerine kıyafetler tasarlayarak bu disipline yönelir.
Bazısının tasarım eğilimi yıllar içinde şekillenir.
Henry Holland ise kendisinin de sürekli altını çizdiği gibi ‘tesadüfen’ hatta ‘kazara’ moda tasarımcısı olanlardan.
İsminin duyulmasının üzerinden daha dört yıl bile geçmeden kendi markasıyla adından söz ettiren biri o.
Sadece House of Holland markasıyla tanınmıyor; Blackberry, Roxy, Levi’s gibi markalarla yaptığı işbirlikleriyle de moda dünyasının sık zikrettiği isimlerden biri, Holland.
Bunda elbette, yine kendisinin de altını çizdiği gibi ‘it kız’lardan ve gazetecilerden oluşan arkadaş çevresinin etkisi büyük.
Agyness Deyn, en yakın arkadaşı, Alexa Chung da öyle.

Alexa Chung ve Henry Holland

Bob Geldof’un kızı Pixie ile yedikleri içtikleri ayrı gitmiyor.

Henry Holland geçtiğimiz hafta Camper&Friends etkinliği için Türkiye’deydi.
XOXO dergisinin Camper ile işbirliğiyle gerçekleştirdiği etkinlik için İstanbul’a gelen Holland, modaseverlerle buluştu.
Emel Kurhan’la (Yazbukey) beraber moda sektörü üzerine konuşan Holland’la, söyleşiden sonra Otto Santral’de buluştuk.

Henry Holland ve ben.. – Bildiğim kadarıyla üniversitede gazetecilik eğitimi aldınız…
– Evet. O yüzden de röportaj verirken çok geriliyorum. ‘İyi konuşuyor muyum?’ diye stres oluyorum.

– Gazetecilik eğitiminizin ardından da dergilerde çalışmaya başlamışsınız…
– Evet. Okurken başladım çalışmaya. Gençlik ve moda dergilerinde çalıştım. Moda editörlüğüne de, bugüne kadar yaptığım her şey gibi tesadüfen başladım. Okul biter bitmez bir pop müzik dergisinde başladım. Gruplara styling yapıyorduk. İnsanların bu işi yapıp üzerine para almasına inanamıyordum. Sonra Bliss dergisine geçtim. Tişörtleri de o zaman yapmaya başladım zaten.

– Moda sektöründe adınızın ilk olarak duyulması sloganlı tişörtlerle oldu, değil mi?
– Evet. O zamanlar Amerika’dan üzerinde ünlülerle ilgili komik yazılar yazan tişörtler alıyordum. Bir gün arkadaşlarımla otururken, ‘Bunu ben de İngiliz ünlüleriyle yapabilirim,’ dedim. İlk yaptığım tişört, Lindsay Lohan’la ilgiliydi. Arkadaşım ünlü Heat dergisine koydu tişörtleri. Satış noktası olarak kendi cebimi vermiştim ve yüzlerce telefon aldım. Ama sadece altı tane sattım! Hepsi elimde kaldı. Arkadaşlarım uzun zaman dalga geçti benimle. Sonra bir gün yakın arkadaşım, tasarmıcı Gareth Pugh ile oturuyorduk. O da benimle dalga geçiyordu. ‘Senin adını koyarsam satar belki,’ dedim ve birkaç tane tişört ürettim. Moda haftasında arkadaşım Gareth Pugh defilesine, tasarımcı Giles Deacon’la ilgili slogan yazan tişörümle çıktı. Deacon da defilesini Gareth’ın sloganı olan tişörtle selamladı. Ve ertesi gün Amerikan Vogue’undan arandım!

Bu tişörtler, Holland’ın ünlenmesini sağladı.

– Bunu hiç planlamamıştınız, sanırım.
– Hayır. Öylesine, eğlenmek için yapıyorduk. Sonra Burberry’den arayıp Christopher Bailey’li tişörtlerden istediler. Birden, moda haftasındaki bütün defilelerde benim tişörtlerim konuşulmaya başlandı. Bir anda ünlendim.

LİMİTLERİM YOK, İSTEDİĞİMİ YAPIYORUM
– Tişörtleriniz, sloganlarıyla ünlendi. Modaya girişinizde yazı yeteneğiniz rol oynamış diyebilir miyiz?
– Sanırım. Çocukluğumdan beri yazmaya meraklıydım. Yarışmalara katılır, yaratıcı yazarlık dersleri alır, yerel gazetelere yazardım. Ama dergileri hep daha çok sevdim.

– Birkaç sloganlı tişörtten büyük markalarla işbirliği yapan koca bir markaya dönüşmeniz nasıl oldu?
– Londra’da, genç yeteneklerin çıktığı Fashion East’te bir defile yapmam teklif edildi. Arkadaşlarımın da yardımıyla birkaç parça kıyafet yaptım. Hiç unutmuyorum, sonbahar-kış koleksiyonuydu ve podyumda pantolonunun üzeri çıplak bir erkek model yürümüştü; çünkü üstüne bir şey yapamamıştım!

Foto: frillr.com

Vogue, ‘Bu espriler güzel ama sektörde kalmak için yeni bir şeyler yapması gerek,’ diye yazdı. Ben de bu motivasyonla kendimi geliştirmeye karar verdim. Bir sonraki sezona çantadan ayakkabıya, mayodan jeane kadar her şeyi yapmıştım. Sonra stüdyomu kurdum ve yavaş yavaş büyüdük.

– Moda eğitimi olmadan da bu dünyada var olunabiliyor demek ki?
– Eğitim almadığım için kendimi kısıtlamıyorum. Limitlerim yok; istediğimi yapıyorum. Olan oluyor, olmayınca da olmuyor. Zaten bu işi çalışırken öğreniyorsunuz. Teknik açıdan çok iyi değilim hâlâ, bir ekiple çalışıyorum. Benim gelişimim, tasarım eğitimi alanların tersine işliyor. Onlar okulda estetiği öğreniyor, ilk çıktıklarında da kendi çizgilerini göstermeye çalışıyorlar. Stilleri anlaşılınca da satışa odaklanmaya başlıyorlar. Bense önce satış odaklı şeylerden başladım. Tasarım kimliğim ve estetiğim daha sonra geldi.

AGYNESS’LE BİRBİRİMİZE YARDIM ETTİK

– Tasarımcı Elie Tahari, ‘Basından çok, müşterilerin seveceği kıyafetler yapmaya gayret ediyorum,’ diyor. Katılıyor musunuz?
– Bence de. Benim için müşterinin ve satın almacının ne düşündüğü önemlidir. Çünkü bu işe başladığımda, ödemem gereken bir mortgage vardı. O yüzden hep ticari düşündüm, yaptıklarımını satış odaklı olmaları çok önemliydi.

– Son defileniz, tasarım estetiğinizin en çok öne çıktığı koleksiyon olarak değerlendiriliyor.
– Evet. Şanslıyım ki marka kimliğim çok kuvvetli. Renkler ve desenlerle ayrışabiliyorum başka markalardan. Son koleksiyonda da House of Holland kadını, benimle beraber büyüdü. Eskiden çılgın partilere gidiyordu, artık kokteyl partilerine gidiyor. Gündelikten çok gece kıyafetlerine yoğunlaştım bu kez. Çünkü markam beni ve arkadaşlarımı çok anlatıyor. Başlarda tişört giydiğim için tişört yapıyordum.

House of Holland SS 2011

– Gazetecilikten gelmenin artıları ve eksileri neler?
– Artıları, Londra’daki gazetecilerin yarısının arkadaşım olması ve bana çok destek vermeleri. Eksileri ise diğer tasarımcılardan çok daha erken koleksiyon hazırlamaya başlamam.

– Arkadaş demişken, Agyness Deyn de en yakın dostunuz, değil mi?
– Evet. Çok uzun yıllardır tanışıyoruz. Agyness ilham kaynağım olarak gösterildi hep. Aynı zamanlarda tanındık. Birbirimize kariyer anlamında da destek olduk.

Agyness- Holland

Takım elbiseli adamların ‘Twitter diye bir şey varmış, biz de girelim’ demeleri komik

– Moda markaları son zamanlarda sosyal medyayla çok haşır neşir olmaya başladı. Ama siz, yaşınız gereği tüm bu araçları kullanan jenerasyonun bir parçasısınız.
– Doğru. Koca koca, takım elbiseli adamların toplantı masasında oturup ‘Hmm. Twitter diye bir şey varmış. Biz de kullanmalıyız,’ demeleri bana çok komik geliyor. Ve markaların sosyal medyayı yanlış kullanmalarına inanamıyorum. Çoğu sadece reklam geçiyor. Çok sıkıcılar. Bu işi en iyi Stefano Gabbana yapıyor. Köpeklerini koyuyor, yediklerini tweet’liyor. Çünkü insanlar sizi böylece tanıyor. O çok önemli. Eğer bir hayat tarzı markasıysanız, kendinizi, fikirlerinizi, çevrenizi yansıtmalı, samimi olmalısınız. İnsanların önce sizin, sonra da markanızın arkadaşı olmak istemeli.

– Özel bir sosyal medya ekibiniz yok yani?
– Hayır. Sadece ben varım. Zatin iki saniye sürüyor tweet yazmak. Bir tek son defile için özel bir blog yapıp, Blackberry ile birlikte yeni koleksiyondan tişörtleri sattık.

Bu tişörtler Blackberry uygulamasıyla defile esnasında satıldı.

Hakan Yıldırım’ın tasarımlarına bayıldım

“Bugün Emel’le (Kurhan) beraber bir konuşma yaptık. Onun sektör hikayesini dinleme fırsatı buldum. Türk modasını çok yakından takip etmiyorum ama Hüseyin Çağlayan ve Rıfat Özbek’i çok beğenirim. Hakaan’la Paris’te aynı showroom’dayız. Çok beğeniyorum tasarımlarını, çok güzel. Özellikle terziliği harika. Bu, İstanbul’a ilk gelişim. Biraz gezindim etrafta. Ama gördüğüm kadarıyla büyük veya lüks markalar yoğunlukta. Oysa ülkeler kendi tasarımcılarını daha çok desteklemeli. Vitrinlerdeki kıyafetler gündüzden çok geceye odaklı veya oldukça süslü. Sokak modasını ve partilerde gördüğüm kıyafetleri de beğendim.”

HOH 2011

Tasarımcı, House of Holland kadınını ‘dediğim dedik, her konuda fikir sahibi, eğlenceli, dışadönük, hareketli, modayı çok seven ama trend kölesi olmayan bir kadın’ olarak tanımlıyor: “Ben de böyle bir kadınla arkadaş olmak isterim zaten. Zaten en çok arkadaşlarım ve ailemden ilham alıyorum.”

Moda ve teknoloji meraklıları, Dolce&Gabbana’nın Stefano’sunun (Gabbana) nasıl bir Twitter canavarı olduğunu bilir. (http://twitter.com/stefanogabbana)

“Monica, Monica, Monica…” diyordu bir tweet’inde.
“Roma’da günbatımı,” diye not düşüyordu bir başkasında.
Son notu olan “Makyaj minibüsündeyim,” geldiğinde, ikilinin yeni bir işler peşinde olduğu anlaşıldı.
Geçtiğimiz hafta ortaya çıkan fotoğraflar, Gabbana’nın bu tweet’lerinin ardındaki sis perdesini de aralamış oldu.

Bellucci, Dolce&Gabbana’nın Martini için yaptığı şişe ve içkinin reklam yüzüydü.
Roma’da çekilen filmin yönetmeni, Madonna ve Lady Gaga’nın kliplerini de çeken İsveçli yönetmen Jonas Akerlund’du.
Dolce ve Gabbana ikilisi de reklamda ‘figüran’ olarak görünüyordu.
Ama esas yıldız, çekimden altı hafta önce anne olan, efsanevi İtalyan model ve aktris Bellucci’ydi. Roma sokaklarında, elinde Dolce ve Gabbana’nın tasarımı olan Martini şişesiyle yürüyen Bellucci’yi, her yaştan erkek takip etmeye başlıyordu.

Tüm bu hikâyenin iç yüzünü, şişenin ve içeriğinin yaratıcıları olan moda tasarımcıları Dolce ile Gabbana’ya sordum.

Ünlü tasarımcılar, sorularımı yanıtladı…

– Dolce&Gabbana’nın Martini’yle neredeyse 10 yıllık bir işbirliği var. Ortak noktalarınız neler?

– Domenico Dolce: İtalya tabii ki. Martini, İtalya’nın dünyadaki önemli sembollerinden biri. Ve aynı Dolce&Gabbana gibi kökenlerinden gurur duyan, bu gururunu temel değerlerden birisi yapan bir marka.
– Stefano Gabbana: Martini benim için bir yaşam stili. Sadece bir içecek değil, bir hayat tarzı. Kuralların, kalıpların ötesinde bir şey. Ve bu bahsettiğim hayat tarzı, bizim de Dolce&Gabbana olarak sık sık ilham aldığımız bir dünya.
– D. D.: Kültür olarak da benzeşiyoruz. Martini reklam kampanyalarında farklı bir erkek zarafeti ve kadın güzelliği kullanır. O yüzden de herkesin hafızasında içecekten çok İtalya olarak yer etmiş bir marka. Gerçek İtalyan imajının tipik öğelerini temsil ediyor: Şehvet, Latin, âşık, şıklık, güzel ve seksi kadınlar… Aynı Dolce&Gabbana gibi. – S.G.: Martini’nin bu bakış açısı bizim de erkek ve kadın güzelliğini görme şeklimize çok uygun. Bu yüzden de ilişkimiz 10 yılı aşkın süredir devam ediyor.

– Martini ile 10 yıldan daha uzun bir süredir çalışmaktasınız. Bu sefer farklı olan nedir?

– S. G.: Be sefer ilk kez yeni bir ürün geliştirdik. Ve Dolce&Gabbana olarak ilk kez bir içecek yapmış olduk. Martini Gold’un yaratım sürecinde çalışmak çok ilginçti. İlk kez böyle bir şey yapıyoruz. Martini sanatkârlarının nasıl çalıştığını, böyle bir ürünün nasıl yapıldığını görmek ilham verici oldu. Biz onlara yaratıcı fikirlerimizi verdik, onlar da elle tutulur bir şeye çevirdiler. Bence bizim Dolce&Gabbana’nın dünyasıyla Martini’nin dünyası çok güzel buluştu.

MONICA, 20 YILLIK ARKADAŞIMIZ
– Yaratım aşamasında nelerden ilham aldınız?

– D. D.: Yeni ve farklı insanları birleştiren, ama aynı zamanda bize ve Martini ruhuna yakın bir ürün istiyorduk. Bu İtalyan ürüne biraz daha egzotik, beklenmeyen şeyler eklemek istedik….
– S. G.: Martini sanatkârları, bizim bu fikirlerimizi kullanarak yeni bir aroma yarattı. Egzotik ve baharatlı tatların Akdeniz’in aromatik lezzetleriyle kaynaştığı, alışılmamış bir karışım ortaya çıktı.

– İçeriğinde neler var? Formülünden bahsedebilir misiniz?

– S. G.: Bütün Martini formülleri gibi bu da gizli. Zaten bu özün elde edilmesini sağlayan içeriklerin miktarlarını biz de bilmiyoruz. Ama içerik yaratılırken uzun ve zor bir süreçten geçildi.
– D. D.: Dolce&Gabbana’yı ilgilendiren her şeye dahil olmak istiyoruz neticede ama bu formül uzmanların işiydi. Teknik detayları bilmiyoruz.

– S. G.: Monica! Monica’yı anlatabilmek kolay değil. Veya çok iyi dostu olduğumuz için kolay da sayılabilir. Çok güzel bir kadın olmasının ötesinde, inanılmaz bir kişiliği de var. Monica, İtalyan güzelliğinin ve zarafetinin dünyadaki sembolü. Onun modelliğe adım attığı zamanlar, bizim de moda tasarımına başladığımız zamanlara denk geliyor. Ve o gün bugündür, yani yaklaşık 20 yıldır çok iyi dostuz. Yönetmenimiz Jonas Akerlund, reklamda bir kadın kullanmak istediğini ve Monica’yı tercih ettiğini söylediğinde çok sevindim.

– D. D.: Bu aslında çok bilinçli bir seçim. Monica Bellucci dediğiniz zaman akla gelen ilk şeyler İtalya ve şehvetli bir kadın. Dolce&Gabbana ve Martini işbirliği için daha doğru bir isim olabilir mi?

Sınırlı sayıda üretildi

Martini Gold, Dolce&Gabbana’nın içeriğinin de hazırlanmasına katkıda bulunduğu ilk içki. Sicilya limonları ve portakalları, Calabria bergamutu, Etiyopya reçinesi, Hint zencefili ve İspanyol safranı özlerinden oluşan içki, Martini zanaatkârlarınca oluşturuldu. İçkinin lüks ve şatafatlı görünmesi için altın renkli şişesinin yanı sıra, ambalajını da Domenico Dolce ile 20 yıllık ortağı Stefano Gabbana tasarlardı.

Siyah kutunun üzerindeki altın plaka, Dolce&Gabbana etiketi ve Martini logosuyla dikkat çekiyor.