TRIN

Heidi Baker: terugblik In His Presence

2012-02-23T05:06:00.000-08:00

Dinsdag 21 februari hebben Heidi en Rolland Baker ons weer vereerd met een bezoek. In samenwerking met De Geopende Deur, heeft Trin deze fantastische avond kunnen organiseren. In een goed gevuld Fries Congrescentrum te Drachten hebben we een geweldige avond van aanbidding en gebed met elkaar mogen hebben. Gods aanwezigheid was duidelijk voelbaar en vele mensen zijn tijdens de dienst aangeraakt door de Heilige Geest. Heidi vertelde tijdens haar preek intrigerende en soms emotionele verhalen over haar werk in Mozambique. Ze sprak over het belang van een totale overgave aan Gods Heilige Geest en deed daarvoor een oproep tijdens de dienst. Daarnaast wilde ze ons vooral meegeven dat de liefde van God overal is en in alles is. Met de fameuze woorden ‘Too Big, Too Small’ verwees zij naar dat wij teveel het geloof en het leven proberen te rationaliseren en juist meer vanuit ons hart Gods liefde moeten verspreiden onder de mensen die Jezus zo ontzettend hart nodig hebben. ‘Liefde kan al in een klein stukje brood zitten dat je geeft aan een kind-prostituee ergens in het arme binnenland van Mozambique’, aldus Heidi.

Deze avond was tevens een benefietavond om geld in te zamelen voor het transport voor de eerder aangeschafte boot (Lees meer) voor Iris Ministries.

Alle bezoekers van de avond met Heidi Baker: hartelijk dank voor uw gebeden en eventuele gift!

Heidi Baker weer in Nederland!

2012-02-09T07:13:00.000-08:00

Heidi Baker uit Mozambique komt dinsdag 21 februari 2012 naar Nederland; Drachten voor een groots opgezette dienst in het Fries Congres Centrum, Oprijlaan3. Deze feestelijke bijeenkomst wordt georganiseerd door Stichting TRIN i.s.m. De Geopende Deur. De avond richt zich op 4000 bezoekers uit heel Nederland.

Sinds 1994 werkt Heidi Baker in Mozambique onder de allerarmsten, te midden van hongersnood en de verwoestende overstromingen in 2000. Na de bloedige burgeroorlog was dit bij haar komst het armste land ter wereld. Daar namen ze een vergeten weeshuis over met 80 zwaar verwaarloosde wezen die ratten aten om te overleven. Intussen zorgt ze voor het tienvoudige aantal weeskinderen voor wie ze “mama” is. De kinderen beleven wonderen en visioenen. Met Rolland's grootvader, een zendeling in China, geloofden ze dat de grootste opwekking zou komen onder de meest onaantrekkelijke mensen.
Haar komst heeft geleid tot de stichting van circa 10.000 kerken. Het werk is uitgebreid met talloze voorzieningen zoals scholen, boerderijen, training en counseling, onder andere onder de Makua, een volk van 4 miljoen mensen, door zendelingen bestempeld als onbereikbaar.

Onvoorstelbaar
"Jezus heeft gezegd dat wij nog grotere dingen zullen doen dan Hij", zegt een woordvoerder van het organiserende comité in Drachten. "Dat is bijna onvoorstelbaar, maar toch zien we dit in het leven van Heidi Baker in Mozambique. Grote aantallen doden zijn opgewekt, blinden doven en verlamden zijn op slag genezen en voedsel is wonderlijk vermenigvuldigd."

Tienermeisje
In 1976 kwam Heidi als 16-jarig meisje heel onverwacht tot persoonlijk geloof in Jezus, terwijl ze werkte in een Indianenreservaat in Mississippi. Ze wist niet wat ze meemaakte, begon te bidden in onbekende talen en ervoer een krachtige persoonlijke roeping als levensdoel. Nog steeds is haar dagelijkse gebed om volledig in bezit te zijn genomen door de Heilige Geest. Dit maakt het haar makkelijker om een vijand lief te hebben dan een onaardige kerkganger.
Heidi groeide op in Californie. In 1980 startte ze samen met haar man Rolland hun werk onder de naam Iris Ministries. Met haar man werkte zij 12 jaar als zendeling in Azië (Jakarta, Hongkong) en drie jaar in Engeland (Londen).
Na haar genezing tijdens een opwekking in Toronto leerde Jezus haar dat ze niets kon doen zonder Hem en zonder medegelovigen. Een volle week lag ze volledig verlamd, hulpeloos op de vloer in een kerkzaal, afhankelijk van haar man en anderen. Sindsdien is haar werk, ondanks tegenwerking en doodsbedreigingen, krachtiger dan ooit.

De Nederlandse producer Eric Velu maakte een documentaire over haar werk, "Mama Heidi", die is verschenen op DVD.

De dienst is dinsdagavond 21 februari 2012 om 19.30 uur in de grote zaal van Fries Congres Centrum Drachten, Oprijlaan 3, gratis toegang. De aanbidding staat onder leiding van de Firezoneband. Meer informatie kunt u vinden op: www.trin.nl

Bron: Abele Reitsma

TRIN Revival Tour met Herman Boon

2011-12-07T01:37:00.000-08:00

Harderwijk – De Harderwijkse stichting Touch Reach and Impact the Nations (Trin) organiseert op meerdere vrijdagavonden in 2011 en 2012 een zogeheten Revival Tour met Herman Boon, Mattheus van der Steen en Jan Sjoerd Pasterkamp. De Revival Tour zal verschillende steden aandoen in Nederland waaronder Groningen, Harderwijk en Rotterdam. Het startschot voor de Revival Tour zal op 9 december om 19:30 uur zijn in het Worlwide Mission Revival Center, aan het Zuiderzeepad 3 te Harderwijk.

Het thema van de Revival Tour is 'Opwekking!'. Stichting Trin gelooft dat Nederland aan de vooravond staat van een grote opwekking die het land compleet zal veranderen. De tour wordt georganiseerd om mensen, Christen of geen Christen, toe te rusten voor hetgeen er komen gaat. Herman Boon, bekend cabaretier, zal samen met Mattheus van der Steen, oprichter van Stichting Trin, en Jan Sjoerd Pasterkamp spreken tijdens de avonden. Locale bands zullen de muziek verzorgen. De avonden zijn vrij toegankelijk.

Stichting Trin is opgericht door de Harderwijker Mattheus van der Steen, toen hij in Kosovo werd geconfronteerd met de dramatische gevolgen van de genocide. Anderhalf jaar woonde en werkte hij daar en toonde de liefde van Jezus aan de weduwen en weeskinderen door ze te voeden en te kleden. Nog steeds is de belangrijkste focus van Trin het ondersteunen van de allerarmsten wereldwijd. Elke dag worden ruim 800 wezen gevoed en gehuisvest in onder andere India, Kosovo, Oeganda, Rwanda, Mozambique en Pakistan.

Meer informatie over de Revival Tour is te vinden op: www.trin.nl

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 7

2011-10-26T06:03:00.000-07:00

Een voorspoedige vlucht volgt en we landen veilig terug in ons laatste hotel in Yangon. Een laatste gezamenlijke avondmaaltijd en een laatste nacht voor we terugreizen naar Nederland volgt. Deze laatste dag zullen we het weeshuis van WIN Myanmar Mission en de Bijbelschool van Pastor Philip Thang bezoeken. Het weeshuis wordt ondersteund door project Held, wat deel is van Trin.

Een van de teamleden is onlangs een kind vanuit dit huis gaan sponsoren en reageert heel enthousiast als ze haar ziet. Ik zie opnieuw kinderen verlangend naar liefde. Verlangend naar God, maar ook volledig helemaal kind zijn. Samen zingen, zegenen maar ook samen gek doen. Ieder kind is uniek en kostbaar. We nemen afscheid en rijden door naar de Bijbelschool. De studenten zitten in houten banken en zijn hongerig om meer van God te horen. Philip leidt ons rond door de slaapkamers, de keuken en het kantoor. Achter de school staan twee kleine van rieten matten opgetrokken huisjes, waarachter een vrouw zich wast met een kommetje water. De slaapkamer van mijn kinderen is waarschijnlijk groter dan haar totale huisje. Als we terug rijden naar het hotel realiseer ik me dat ondanks de soms zichtbare armoede, er mensen zijn met een diep geloof in God die bereid zijn hun leven en alles wat ze hebben te geven om hoop te brengen, om in een toekomst te proberen te voorzien, om jongeren een kans te geven. Ik heb diepe bewondering voor deze voorganger Philip Thang, die vol geloof is en ook onze God liefheeft en dient onder soms heel moeilijke omstandigheden.

Nu ik dit schrijf zit ik een Boeing 747 hoog in de lucht op weg naar Frankfurt, mijn horloge geeft 02.15 aan. Ik kijk terug op een onvergetelijke reis. Een geweldig team. Een meer dan geweldige reisleiding. Een overweldigende krachtige openbaring van Gods liefde, aanraking en wonderwerkende macht. Er zijn zoveel indrukken. Soms zoveel gevoelens. Ik zie uit naar huis, maar zal niet snel de gezichten van de kleine kinderen in een kale kleine ruimte vergeten die met hun handen in de lucht God aanbaden en Halleluja zongen. Maar ook niet de aanbidding die door duizenden naar de hemel werd opgezonden. Ik zal niet snel de 900 jongeren vergeten die handen gevouwen en naar de hemel geheven neergingen onder de kracht van God. Ik zal niet snel de honderden mensen vergeten die naar voren renden, op hun knieën vielen en Jezus ontvingen in hun leven. Ik zal niet snel de lange rij van zieken vergeten, sommigen genezen, anderen niet. Ik zal niet snel de gesprekken en interviews vergeten, het getuigenis van moslim, boeddhist en christenen die vertellen hoe geweldig het is dat de regering van dit land toestemming heeft gegeven en zal blijven geven voor het organiseren van kleine en grootschalige evenementen die hoop bieden aan een wereld die alleen maar kan veranderen door de reddende en wonderwerkende kracht van de God die echt de enige is die alle eer voor het welslagen van deze geweldige reis toekomt.

Daniel Renger

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 6

2011-10-26T05:52:00.000-07:00

TRIN - Het Noorse teamlid beschrijft haar ervaring over het bezoek aan het weeshuis, de dag daarop.

Na een lange nachtrust, werden we wakker op een (weer) regenachtige dag in deze stad. Na een ontbijt, wat bestond uit brood, gebakken ei en koffie die hemels smaakte (!) verdeelden we ons in drie groepen om weeshuizen en een zendingsschool te bezoeken. Als we in een tuktuk langs hobbelige en modderige wegen rijden zien we mensen glimlachen en naar ons wuiven. De diverse kraampjes langs de weg verkopen verse vruchten en de geur van vers gebakken brood vult onze neusgaten. Opeens stopt de chauffeur de tuktuk: we zijn gearriveerd. Nog voordat we uit kunnen stappen rennen de kinderen al lachend en blij roepend ons tegemoet. Ze groeten ons en trekken ons mee naar binnen, naar wat een licht turkoois klaslokaal lijkt. De kinderen, in de leeftijdsgroep van 4 tot en met 15 jaar oud, zitten op houten banken, waarbij de oudsten achteraan zitten en de jongsten op gekleurde matten voor hen op de vloer.

“Zien jullie hoe de bomen buiten bewegen? vraagt Mattheus aan de kinderen? “Do” roepen ze, wat ‘ja’ betekent in het locale dialect. Mattheus gaat door en vertelt hoe de Heilige Geest is als de wind die beweegt. De Heilige Geest kan op ons blazen zoals de wind door de bomen blaast. Willen jullie dat ook? Ze knikken allemaal enthousiast. We beginnen te bidden en als we de Heilige Geest uitnodigen beginnen de kinderen hardop het uit te roepen naar Jezus. Wij zijn hierdoor erg geraakt. Zij weten duidelijk hoe ze moeten bidden. Na een tijdje beginnen ze te ontvangen wat de Vader hen aan het openbaren is, terwijl de Heilige Geest ze één voor één aanraakt, ze vallen in de Geest. Het is geweldig om te zien hoe ze reageren op deze aanraking van de Heilige Geest.

Van de ene glorie naar de andere, tijd voor speelgoed: KNUFFELS! Knuffels in de diverse soorten en maten worden uit een tas gehaald. “Welke vind jij het mooiste?” vraagt een van de teamleden. De jongste kinderen hebben zich al rond de knuffels verzameld en nemen hun favoriet eruit. Een brede glimlach op hun gezicht toont de kinderlijke vreugde. Voor we het weten is het weer tijd om te gaan. Ze omhelzen ons voor we gaan. Terug in de tuktuk zien we hoe ze de straat oprennen en ons gedag roepen en zwaaien. Terug in het hotel ontmoeten we de andere groepen en delen onze ervaringen van vandaag.

Deze dag wordt voor mij persoonlijk de eerste keer om naar een weeshuis te gaan. Net als het andere team worden we vervoerd in een tuktuk en komen de kinderen al aanrennen als we bij het weeshuis gestopt zijn. We worden een eenvoudig huis binnengeleid. De kinderen gaan op een kleine verhoging zitten en wij nemen plaats op houten banken langs de muur. Het blijkt dat de kinderen goed zijn voorbereid. Ruim 20 minuten worden we getrakteerd op liedjes en korte toneelstukjes. Het weeshuis telt totaal 14 kinderen en daar komen 3 kinderen bij van het echtpaar dat het weeshuis leidt. Ik schat in dat de leeftijd varieert van 3 tot rond de 17 jaar ligt. Terwijl ze voor ons optreden kijk ik in hun ogen. Een van oudere meisjes huilt terwijl ze een lied zingen. De vertaler vertelt dat het lied gaat over God als Vader die zorgt voor arme wezen. Andere oogjes stralen. Sommigen kijken heel serieus uit hun ogen. Ik bestudeer hun gezichten, wat hebben ze meegemaakt? Wat maakt dat ze wees geworden zijn? Gods hart gaat uit naar weduwen en wezen. Ik merk dat een nieuwe bewogenheid mijn hart binnenstroomt. Zo vaak heb ik hierover gehoord, nog nooit zelf meegemaakt. Eén van kinderen, de jongste dochter van het leidinggevende echtpaar, een meisje van 3 jaar oud is al 5 dagen ziek met hoge koorts. We leggen haar de handen en spreken genezing uit in Jezus naam. Na een minuut of tien lijkt ze op te knappen, haar vader voelt haar voorhoofd en roept enthousiast de koorts is weg. Ze voelt niet meer heet. We spelen met de kinderen en ik merk als we terug zitten in de tuktuk naar ons hotel dat ik diep geroerd ben door wat ik heb gezien. De grote samenkomsten zijn overweldigend, en God was krachtig aanwezig. Maar deze ontmoeting is van net zo groot belang, gewoon met een klein jongentje een ballon overslaan en hem zien dansen en stralen van plezier. Wat een onvergetelijke ervaring was dit voor mij. Er volgt een heerlijke lunch waarna we vertrekken naar het vliegveld. We hebben twee geweldige dagen achter de rug, waarin we mensen diep aangeraakt hebben zien worden.

Daniel Renger

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 5

2011-10-26T04:42:00.000-07:00

Om 06.00 uur gaat mijn wekker en onder mijn raam heeft het geluid van de generator plaatsgemaakt voor een haan die wat mij betreft zijn taak echt veel te serieus neemt. Iets verderop hoor ik een man zingen. Beiden stoppen als even later de regen met bakken uit de hemel komt, uit mijn raam kijkend zie ik hoe de onverharde weg langzaam in een modderpoel verandert. Na een koude douche, een gezond ontbijt en een tijd van gebed als team vertrekken we naar de kerk.

De kerk is al aardig gevuld als wij aankomen en we worden enthousiast ontvangen. In de kerk spreek ik een aanwezige voorganger, die later de vertaler blijkt te zijn. Ik vraag hem hoeveel christenen hij denkt dat er zijn in deze stad. Zijn schatting is dat ongeveer 50% van de mensen hier christen zijn. Dat komt overeen met anderen die mij vertellen dat dit een christelijk deel van het land is. De kerk waar we zijn is keurig onderhouden en na een korte opening verschijnen 4 oudere heren op het podium die met prachtige basstemmen een aantal soulachtig-klinkende liederen ten gehore brengen. Vervolgens verschijnt het muziekteam, een koor en een dansgroep. Er volgt een krachtige, enthousiaste en vurige tijd van lofprijs en aanbidding. Ik voel me thuis, de aanwezigheid van God is tastbaar aanwezig, God wordt grootgemaakt en opnieuw ervaar ik dat ook al versta je elkaar niet, de Geest boven taal en cultuur heengaat.

Jan Sjoerd spreekt over het vrijzetten van de kracht van God in je leven door het spreken in nieuwe tongen. Krachtig onderwijs aangevuld met duidelijke voorbeelden van hoe het spreken in nieuwe tongen Gods kracht in je leven openbaar doet komen. Een oproep voor het leren spreken in nieuwe tongen volgt en enkele tientallen mensen stromen naar voren. Na een tijd van gebed zien en horen we hoe mensen in nieuwe tongen gaan spreken. God beantwoordt een prediking van geloof. Paulus schrijft hierover in Galaten 3 als hij vraagt, ‘hebt gij de Geest ontvangen ten gevolge van werken der wet, of van de prediking van het geloof.’(Gal. 3:2 NBG) Het is de prediking van het geloof die maakt dat de Geest van God openbaar komt, iets wat we opnieuw voor onze ogen hebben zien gebeuren.

Tijdens een heerlijke en veel te overvloedige lunch van bami met een gebakken ei zit ik naast de voorganger van de gemeente waar we deze dag de conferentie hebben. Hij vertelt me iets over zijn gemeente, waar hij 26 jaar voorganger van is. Daarnaast is hij de vicevoorzitter, van wat bij ons het VPE is voor het land. Het gebouw waar we nu zitten biedt ruimte voor 1000 mensen en is begonnen met een visioen van God. Ze zijn in 1993 begonnen met de bouw en in 2004 hebben ze het gebouw geopend. Gebouwd als er geld was, gebeden en op God vertrouwd. Hij vertelt dat hij 1 keer heeft meegemaakt dat de overheid hem geschreven heeft dat hij binnen 3 dagen het kruis wat bovenop zijn kerk staat diende te verwijderen. Ze zijn vervolgens een gebedsketting van 3 dagen en 3 nachten als gemeente ingegaan. Na die drie dagen en tot op de dag vandaag heeft hij niets meer hierover gehoord. Wat mij opvalt in zijn verhalen is dat ze handelen als Gods spreekt, of als ze in nood zitten ze in gebed gaan. Ik vraag hem waar de ruimte voor dient waar we zitten te lunchen. Hij vertelt dat dit de plaats is waar ze elke ochtend met 65 mensen die voltijds voor de bediening van de gemeente werken bij elkaar komen voor ochtenddevotie voordat de dag begint. Aan de bediening van de gemeente is onder andere een weeshuis, een lagere school en een trainingsschool verbonden. Daarnaast hebben ze diverse gemeenten in de omgeving gesticht. De gemeente wordt op zondag door rond de 700 bezoekers bezocht en hij geeft aan dat ze daarmee wel een van de grootste in de stad zijn. De lofprijs en aanbidding doet niet onder voor een charismatische gemeente in Nederland. Onder ons stijgt muziek omhoog en het is tijd om verder te gaan. Ik spreek vanmiddag over de wet van geloof en het belang om te leren leven in harmonie daarmee. Tijdens de tijd van bediening komen enkele tientallen mensen naar voren we zien opnieuw hoe God mensen aanraakt. Een korte pauze volgt als Mattheus het vervolgens overneemt en met een inspirerende boodschap wat tijd van bediening voor genezing inluidt. Als hij na afloop daarvan vraagt wie daadwerkelijk ook ervaart een genezing van God ontvangen te hebben gaan een aantal handen de lucht in.

Terwijl Mattheus, Jan Sjoerd en ik bij de gemeente blijven, gaat de rest van het team op outreach naar 2 weeshuizen. Twee van de teamleden delen hieronder hoe ze dit ervaren hebben.

We zijn erg geraakt door de weeskinderen die we hebben ontmoet in deze stad. Het zijn stuk voor stuk schatjes. Toen we bij ze waren merkten we in de geest een enorm verdriet. Veel van de kinderen keken bedroefd uit hun ogen. Ze zongen een lied over ouderloos zijn, maar een Vader hebben in de hemel die van ze houdt. Tijdens dit lied vielen er vele tranen zowel bij kinderen als bij teamleden. We hebben met hen gebeden. Je zag gewoon dat de kinderen weer hoop in hun ogen kregen. We hebben met hen mogen delen dat God een speciaal plekje in Zijn hart heeft voor elk weeskind. We hebben knuffels uitgedeeld, schriftjes, pennen, ballonnen enz. Het was bijzonder te zien hoe blij ze waren met onze eenvoudige spulletjes. Ook oudere kinderen waren blij met hun knuffels. Nadat we hadden laten zien hoe een ballon werkt (!) was er dikke pret en werd er veel gelachen. Het was wederzijds een bijzondere en bemoedigende ervaring.

Teamlid 2:

Ik zat bij de andere groep, wij zijn naar een echtpaar gegaan welke samen 14 kinderen opvangt. Deze kinderen zijn geheel of gedeeltelijk wees. Soms is de vader overleden en de moeder hertrouwd en heeft zij het kind op moeten geven omdat deze niet meer ‘past’ binnen het nieuwe gezin. Naast de 14 weeskinderen heeft het stel nog 2 eigen kinderen. Zij krijgen steun vanuit de gemeenschap en ervaren steun bij het verzorgen van de kinderen van de studenten van de Bijbelschool. Hier worden 14 jongeren gedurende 3 jaar opgeleid om het zendingsveld in te gaan. We werden warm ontvangen door de (wees)kinderen en de Bijbelschool studenten. Na een korte introductie van de vader/pastor hebben de kinderen een liedje voor ons gezongen. We werden ontvangen in de Bijbelschool. Deze staat tegenover het weeshuis op een stuk land van ongeveer 10 bij 10 meter. Men houdt zich in leven door het verbouwen van groente en fruit en heeft in de tuin een koe en een varken staan. Momenteel zijn de tijden zwaar omdat het veel heeft geregend waardoor de gewassen niet of nauwelijks uit zijn gekomen.

We hebben onszelf voorgesteld en ook wat liedjes gezongen, tot groot vermaak van de kinderen. Nadat we voor de kinderen gebeden hebben zijn we naar het weeshuis aan de overkant gegaan waar we een kopje thee kregen, cadeautjes hebben uitgedeeld en een spelletje met de kinderen hebben gespeeld. We hadden nog beloofd om terug te gaan naar de Bijbelschool om daar met de studenten te bidden. Nadat we dat gedaan hadden was het alweer tijd om weg te gaan. Na een avontuurlijke rit in de tuktuk langs onverharde, modderige paadjes kwamen we weer terug in het hotel. Hetgeen mij het meeste is bijgebleven van dit bezoek is de eenvoudige manier van leven en daarin de grote afhankelijkheid en het vertrouwen in God. Een stel wat oprecht wezen opvangt en discipelen toerust terwijl ze zelf zo weinig hebben, bewonderenswaardig!

Als we na het avondeten weer terugkeren naar de kerk is de lofprijs net gestart. De zaal loopt langzaam vol en nu ongeveer een half uur zit deze bomvol, wat betekent dat er zo’n kleine 1000 mensen aanwezig zijn, gekomen ondanks de aanhoudend stromende regen. Mattheus spreekt zeer krachtig over een leven vanuit geloof en daagt de toehoorders uit om hun ogen voortdurend op Jezus gericht te houden in elke situatie in hun leven. Als de tijd van bediening begint is er speciaal tijd van gebed voor de jongeren tussen de 10 en 20 jaar oud. Net als tijdens het grote festival in Yangon stromen nu opnieuw jongeren naar voren. Er is een diep verlangen naar God. De Heilige Geest is tastbaar aanwezig. De jongeren knielen en het is opnieuw indrukwekkend om te zien hoe jongeren door de Heilige Geest worden aangeraakt. Een flink aantal huilen, anderen hebben hun hoofd gebogen in uiting van ontzag voor God. Een jonge generatie waarvoor gebeden wordt dat ze in vuur en vlam worden gezet door het vuur van de Heilige Geest. De avond eindigt met een tijd van aanbidding waarin we God danken voor wat Hij vandaag heeft gedaan te midden van deze mensen.

Dankbaar gaan we terug naar ons hotel.

Daniel Renger

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 4

2011-10-26T02:58:00.000-07:00

Na het enorme feest van gisteren zijn we gaan eten in een restaurant op de 20e verdieping van een groot en modern uitziend kantoorgebouw. Aan de muur hangt een plakkaat met de namen van alle bedrijven die hier gehuisvest zijn. In het donker kijken we uit over een schaars verlichte stad met lichtjes zover het oog kan zien. Prominent en hoog verheven boven het gemiddelde gebouw steken de gouden en nu verlichte pagoda’s uit. Een symbool van een andere religie. Weliswaar wijst de punt van hun tempel naar de hemel, maar wijst de kern van deze religie de mensen niet op de levende God die de wereld zo liefheeft dat Hij voor de mensheid zijn Zoon gezonden heeft.

Als ik de voorzitter van het festival die avond vraag wat hij verwacht dat de impact van het festival zal zijn dan krijg ik een stralende reactie dat de kerk van die levende Heer Jezus Christus zal groeien en meer één zal worden. Hij is enorm blij met de nieuwe openheid die de regering aan het geven is om dit soort festivals te organiseren. Hij kijkt terug met groot enthousiasme en enorm dankbaar voor de enorm krachtige manier waarop God openbaar is gekomen.

Een laatste nacht in het hotel en ’s ochtends om 09.15 verzamelen we in de lobby om uit te checken en onze reis naar het noordwesten van Myanmar te maken. Niemand van het team is daar nog geweest en we weten dan ook niet wat ons te wachten staat. Ons vliegtuig blijkt een door propellers aangedreven toestel te zijn waarin plaats is voor 46 personen. De vlucht verloopt voorspoedig en na een uur en 20 minuten maken we een tussenstop op een groot vliegveld in Mandalay. Als we onze benen strekken zien we een vertrekhal, een grote verkeerstoren maar verder geen enkel vliegtuig. Groene velden omgeven het vliegveld. Als een aantal nieuwe passagiers zijn aangekomen stijgen we opnieuw op. Kleine dorpen worden zichtbaar, we tellen 2 tempelcomplexen en rond de 7 pagoda’s. In de verte is een bergketen zichtbaar. Na een rustige en verder zeer voorspoedig verlopen vlucht landen we in onze plaats van bestemming Kalaymyo. Onze koffers worden boven op een bus geladen. Deze bus is een kleine vrachtwagen met 2 banken waarop we kunnen zitten. Het straatbeeld wordt bepaald door scooters en zogenaamde ‘tuktuks’. Dat is een scooter met daaraan vast een karretje waarin 4 mensen kunnen plaatsnemen. Een lange geasfalteerde weg vol gaten en langs de weg merendeels ogenschijnlijk slecht onderhouden huizen. Kleine stalletjes met diverse waren flankeren de zijkanten van de weg. De zijstraten worden merendeel gevormd door onverharde wegen. Na een hobbelige rit van ongeveer 15 minuten komen we aan bij ons hotel. Het is een eenvoudig en schoon hotel, de kamers zijn eenvoudig, de douches leveren alleen maar koud water, maar het is zeker voldoende en ik verwacht dat we hier de komende 2 dagen prima kunnen verblijven. Morgen staat er nog een dag ‘Gospel Music festival’ op het programma, waar afwisselend Jan Sjoerd Pasterkamp, Mattheus en ikzelf zullen spreken. ’s Middags zal de rest van het team op outreach gaan. Na een heerlijke maaltijd duiken we op tijd ons kooitje in. Onder mijn raam rammelt een generator en ik ben dan ook blij met de meegenomen oordopjes.

Daniel Renger

TRIN Gospel Music Festival Myanmar Impressie

2011-10-18T01:18:00.000-07:00

Een impressie van het TRIN - Gospel Music Festival 2011 in Myanmar (Birma)

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 3

2011-10-16T09:07:00.000-07:00

TRIN - Vandaag is de laatste dag van de conferentie. Opnieuw zijn duizenden gekomen om God te ontmoeten, hongerig en dorstend naar Zijn aanraking in hun leven. Ik spreek met een jeugdleider die zegt een visioen gehad te hebben met betrekking tot deze conferentie. In dat visioen zag hij dat deze conferentie een teken van God was voor deze natie. Opnieuw hoor ik hem vertellen, wat de andere leiders mij ook vertelden, dat de conferentie geleid heeft tot een eenheid en samenwerking onder de denominaties zoals men nog niet heeft meegemaakt. Met name het woord eenheid komt veel terug. Geregeld citeert men Psalm 133, hoe lieflijk is het als broeders tesamen wonen. De psalm is een belofte van wat God doet als er eenheid is. Een verlangen wat ik proef en ervaar bij iedereen die ik spreek, is dat God dit land bezoekt met kracht, met liefde en met een krachtige opwekking!

Na een krachtige prediking van Jan Sjoerd Pasterkamp over de omwisseling aan het kruis, komen er een zestal mensen het podium op om te getuigen van genezing die ze gisteren ontvangen hebben.

De 1e man vertelt dat hij gedurende 12 jaar doof is aan beide oren, maar dat hij na het gebed van gisteren volledig zijn gehoor heeft terug ontvangen. De volgende, een vrouw vertelt hoe ze al lange tijd met pijn in haar organen en in haar ogen loopt, maar dat ze na gisteren volledig pijn vrij is. Een ander deelt dat de kniepijn die al lange tijd aanwezig was, verdwenen is. Een volgende vrouw deelt hoe ze geen traanvocht heeft en dagelijks moest druppelen, huilen was voor haar onmogelijk. Gisteren is dit hersteld in haar ogen, ze heeft geen oogdruppels meer nodig en heeft voor het eerst in jaren kunnen huilen, tranen van vreugde, voor dit scheppende wonder van God in haar leven. Daarna volgt een vrouw die getuigt dat ze met ernstige pijn in haar benen en knieën liep, wat volledig verdwenen is en dansend loopt ze over het podium. Als laatste komt een vrouw het podium op die getuigt dat ze een hartaanval heeft gehad en dat ze daarna nauwelijks meer energie had om iets te doen. Ze getuigt hoe na het gebed van gisteren haar energie is teruggekeerd. God is een God van wonderen en uit de mond van hen die zelf genezen zijn horen we deze getuigenissen voor aanschouwen van de duizenden die aanwezig zijn. God werkt vandaag nog steeds wonderen, dat is een diepe overtuiging die wij gisteren en vandaag met onze eigen ogen en oren hebben gezien en gehoord! Alleen God wordt hierdoor verheerlijkt en wij kunnen alleen maar dankbaar zijn!

Tijdens de lunch werd de directeur van interreligieuze zaken geïnterviewd. Deze organisatie, een NGO in dit land, probeert de dialoog tussen de diverse religies te bevorderen. Hijzelf gaf aan een moslim te zijn. Op mijn vraag wat hem dan op dit festival bracht, reageerde hij heel enthousiast dat wat hem betreft het uniek is wat hier gebeurt. Nog niet eerder was het mogelijk geweest om zo een groot event te organiseren vanuit religie en hij zag dit als een doorbraak voor God in deze natie. Hoewel ik vermoed dat hij zich niet bewust is van Jezus als Koning gaf hij een zeer positiefgetuigenis over het festival. Hij complimenteerde de organisatie met de wijze waarop het was opgezet en de strategie die was gebruikt om een event te organiseren met topartiesten uit het land en ondertussen Jezus te prediken. Op mijn vraag wat hij ervan vond dat de regering dit goedkeurde, reageerde hij dat dit naar zijn weten nog nooit was gebeurt en hij hoopte dat dit de weg zou banen voor veel meer van dit soort festivals.

Terwijl ik dit schrijf komen de christelijke artiesten aan ons voorbij. Vele jongeren staan vlak voor het podium om deze artiesten van zo dichtbij mogelijk te kunnen filmen. En hoewel ik er niets van versta, is wel duidelijk dat de kwaliteit hoog ligt, de muziek is prachtig en de stemmen geweldig.

Gisteren namen we een interview afmet de mensen van de landelijke televisie. De jongen die ik sprak was boeddhist. Op mijn vraag hoe het festival op hem overkwam, reageerde hij dat hij nog nooit zoveel christenen bij elkaar had gezien en diep onder de indruk was van de liefde die hij tegenkwam. Ook de boeddhistische tourgids van de bus, die ik daarnaar vroeg, was heel blij met het festival en vond het geweldig dat christenen op deze manier een festival konden organiseren. Het is geweldig te zien dat zowel een moslim als boeddhisten enthousiast zijn over wat er hier gebeurt!

Voordat Philip Mantofa spreekt toont hij een film van één van zijn campagnes waar duizenden bij aanwezig zijn. Op het podium komt een vrouw die 2 jaar daarvoor een hersenbloeding heeft gehad en sindsdien niet meer kon praten. Voor al die mensen leest zij hardop en onder tranen Jesaja 53:1-6, waar staat dat Jezus’ striemen ons genezing hebben gebracht. Een andere vrouw van 31 jaar komt het podium oplopen. Onder tranen getuigt ze hoe ze op jonge leeftijd ziek geworden is daarna niet meer kon lopen, en zich op handen en knieën diende voort te bewegen. Nu loopt ze door de wonderwerkende kracht van God. Als laatste komt er een man met een matras in zijn hand het podium op en getuigt dat hij niet meer kon lopen en op een matras gebracht was. Maar nu loopt hij met matras en al het podium af. God is geneesheer, vandaag en zoals Jezus 2000 jaar geleden sprak, neem uw bed op en wandel, zagen we ditzelfde getuigenis op film voor onze ogen aan ons voorbijkomen.

Wat is de kracht van wonderen? Ze tonen Gods kracht en bouwen geloof in het hart van hen die ze zien en horen. Ze scheppen ruimte zodat Gods kracht zich opnieuw kan openbaren. Wat zou het geweldig zijn dat in de kerken van Nederland het gewoon zal zijn, dat wonderen en tekenen deel uit maken van de samenkomsten. Wonderen die God verheerlijken, mensen hoop en leven geven en aantonen dat God leeft en krachtig beweegt over de aarde op dit moment en ook in Nederland. Paulus is duidelijk: Gods Koninkrijk is niet een koninkrijk van woorden maar van kracht! Gods wonderwerkende kracht.

De conferentie loopt bijna ten einde. Het is duidelijk dat God aanwezig is en het enthousiasme is groot, via vertalers horen we dat men besloten heeft om volgend jaar opnieuw een soortgelijk event te organiseren. Deze keer zullen de lokale kerken het geheel zelf gaan dragen. Wat hier begonnen is zal dan ook een vervolg krijgen. Philip Mantofa vraagt de zaal te gaan staan en na een prediking over de persoon van de . Hand in hand zingen we met elkaar “Heilige Geest, wees welkom in dit huis”. Uit duizenden monden klinkt het en zwelt het lied aan. Een gevoel alsof een krachtige elektrische lading de zaal vervult omringt ons. Op het podium zien we hoe links en rechts de zangers neergaan onder de kracht van Gods Geest. Van de tribunes klinkt luid gehuil, vlak vooraan gaat nog een rij mensen onder de kracht van de Heilige Geest naar de grond. De atmosfeer is vol van Gods aanwezigheid. Wat een reële en krachtige God is Hij. Als Mattheus vervolgens een oproep doet voor iedereen die tussen de 10 en 20 jaar oud is om naar voren te komen, stroomt het voor het podium vol met jonge mensen. De rijen tellend, komen er rond de 900 jongeren bij het podium staan. Hand in hand strekken ze zich uit naar een aanraking van God. De honger is zichtbaar, wij staan er als team omheen en zien het verlangen in de gezichten. Dan alsof een windvlaag over de groep gaat gaan bijna alle jongeren neer onder de kracht van God. Een gevoel van diep ontzag en eer daalt neer over het auditorium. God is tastbaar aanwezig. Als na een tijd de jongeren weer opstaan, wordt er feest gevierd. De stoelen gaan aan de kant en vloer vult zich met dansende mensen.

De dag loopt ten einde, het feest is voorbij. God is grootgemaakt. De kerk is gigantisch opgebouwd. Alle eer aan God! Morgen (maandag) vertrekken we naar het noorden van Myanmar voor een conferentie en outreaches. Waarschijnlijk is daar geen internet beschikbaar, dus zal de blog van de komende dagen even op zich laten wachten.

Daniel Renger

www.trin.nl

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 2

2011-10-16T09:00:00.000-07:00

TRIN - Het thema van de conferentie is Arise and Shine uit Jesaja 60. Natie sta op want Gods licht schijnt over u. De zaal stroomt deze 2e dag al sneller vol dan gisteren. Duizenden mensen zijn aanwezig om God te ontmoeten. Vlak voor de start sprak ik een van de voorgangers en ik vroeg hem naar de betekenis van deze conferentie en of het naar verwachting was. Hij reageerde dat de conferentie van groot belang is, dit omdat er nog nooit in deze natie zo een grote conferentie openlijk heeft plaatsgevonden. Ook de aanwezigheid van de 2 ministers tijdens de dag van gisteren vond hij een geweldig teken van een nieuwe openheid die in dit land aan het komen is. Wat hem betreft is deze conferentie, de betrokkenheid en de opkomst boven verwachting. Ik hoor van alle leiders dat het speciaal is dat alle denominaties betrokken zijn. Iedereen die ik spreek is diep onder de indruk van wat God aan het doen is.

Een van de verrassingen in dit land is dat de stroom geregeld pauze neemt. Zo zaten we gisteravond met een groep in een Thais restaurant te eten en tot drie keer toe beleefden we een moment van een uniek soort ‘candle light dinner’. Totale uitval van alle licht en dan is het echt stikdonker. Zo ook vanochtend, een kwartier na aanvang valt alles uit. Mattheus staat op het podium te openen en dan opeens valt het stil. Wat er daarna gebeurde was voor mij een kippenvel moment. Een akoestische gitaar die nauwelijks te horen is en iemand met een megafoon leidt duizenden mensen in aanbidding. Halleluja klinkt uit duizenden monden, handen in de lucht en de aanwezigheid van God daalt voelbaar neer als God zo goed als acapella wordt aanbeden. Het is bijna jammer dat na zo’n 15 minuten het geluid weer terugkomt. Hoewel de aanbidding daarna overweldigend is.

Gisteren wachtte ons na afloop van de dag een verrassing. De gids vertelde ons in de bus dat er een rondrit door ‘downtown’ van de stad zou volgen. Een indrukwekkende tour volgt waarbij de gids ons trakteert op afwisselend verhalen over de cultuur van dit land en ons wijst op allerlei bezienswaardigheden. De stad waar we verblijven telt naar zijn zeggen ruim 5.000.000 inwoners. Hiervan , vertelt hij zijn er 1.000.000 boeddhistische monniken en 1.000.000 soldaten. Hij leidt ons langs grote kloostercomplexen en een enorme gouden pagoda, een van de velen. Alles is goud wat er schittert en de top van de tempels zijn belegd met diamanten en juwelen. Het land bezit diamant mijnen, goudmijnen, marmermijnen en zo vertelt hij gaat veel van deze rijkdom naar de bouw van de vele pagoda’s. Uit zijn eigen leven deelt hij dat hij jaren heeft gewerkt als leerkracht op een lagere school. Aangezien het hek van de school vervangen diende te worden, begon hij fondsen te werven onder de lokale bevolking. Echter zonder enig resultaat. Maar een paar weken later begon een monnik geld te werven voor de trappen van de tempel met het verhaal dat als de mensen geld gaven ze een beter leven na dit leven zouden krijgen. Het geld stroomde binnen. Na dit incident had hij het zo gehad met deze vorm van verarmen van de bevolking dat hij gids geworden is, en dát uit de mond van een boeddhist. Door zijn verhalen heen hoor je wat je ziet. De tempel en kloostercomplexen stralen rijkdom uit, terwijl het merendeel van de bevolking in armoede leeft.

Ik sta samen met Mattheus en anderen op het podium terwijl ik luister als Philip Mantofa een van de meest indrukwekkende bekeringsoproepen doet die ik ooit gehoord heb. Dit na een glasheldere boodschap over de realiteit van hemel en hel. Mensen stromen naar beneden en op een teken rennen honderden mensen naar het podium en knielen neer. Ik tel de rijen van mensen die geknield liggen van voren naar achter kan niet anders dan concluderen dat ruim 900 mensen hun leven aan Jezus hebben gegeven. Ze worden meegenomen in een zondaarsgebed en daarna breekt een oorverdovend applaus los. De velden zijn wit om te oogsten, en mijn gebed stijgt op naar de hemel, Heer wees ons land genadig, en zend een opwekking. Laat het ook in Nederland realiteit worden dat de duizenden hun leven overgeven aan Uw liefde! Een leven gewonnen voor Jezus is het grootste wonder dat kan gebeuren!

Wat kunnen deze mensen zingen en God aanbidden. En wát een honger naar God! De middag is gebruikt om als team voor de zieken te bidden. Ruim 1,5 uur lang hebben we als team voor zieken gebeden die zich in rijen opstelden om genezing te ontvangen. De mensen bleven komen met ziekten en problemen als verlamming, blindheid, doofheid, niet kunnen spreken, pijn in rug, nieren, HIV, kanker, huidproblemen en de nodige andere klachten. Wat een pijn zie je soms in ogen, verdriet van moeders die met hun zieke kinderen komen voor gebed. Zijn er velen genezen? Gezien het tempo waar in het ging was dat moeilijk te controleren. Bij mij in de rij getuigden verschillende mensen dat doofheid verdwenen was en bij controle gaven ze aan gehoor te hebben, een man met 1 blind oog, kon bij controle de opgestoken vingers zien, terwijl we zijn andere oog afdekten. Mensen die hun arm niet omhoog konden krijgen, hieven hun armen op na gebed. Zijn er genezingen geweest? Ja, daar ben ik overtuigd. Werd iedereen genezen? Bij mij in de rij niet, zoals dat meisje dat kwam voor oogproblemen maar huilend aangaf dat er geen verandering was. Waarom raakt God de een wel aan en een ander niet? De hemel weet het.

Terwijl we baden bleef ik denken aan Mattheus 4 waar een genezingscampagne Jezus werd beschreven, iedereen genas zegt de Bijbel. Daar gaan we voor, de duivel steelt en rooft en ziekte hoort niet thuis in het koninkrijk van de hemel! Wij bidden, God is de geneesheer. Daar verandert niets aan. Andere teamleden getuigen hetzelfde, veel verschillende ziekten kwamen langs, ook zij hoorden mensen getuigen dat ze door God waren aangeraakt.

Ondertussen spreekt Mattheus op krachtige wijze over de doop en vervulling met de Heilige Geest, en op dit moment kijk ik uit over honderden mensen die vooraanstaan, hongerig naar een diepe aanraking van God. Er wordt gehuild en je ziet mensen diep aangeraakt worden. God is tastbaar aanwezig, je voelt dat aan alles, intense aanbidding vult de zaal terwijl het team van door de vele honderden heen beweegt en ze de handen oplegt. Tussen deze mensen zullen zeker ook mensen staan die hun leven vanochtend aan Jezus hebben gegeven, wat is er dan beter om diezelfde dag nog vervuld te worden met de Heilige Geest. Philip Mantofa heeft vanochtend heel duidelijk deze mensen aangesproken om komende zondag een kerk te zoeken en zich aan te melden om zich te laten dopen. Totale wedergeboorte zoals de Bijbel dat leert, vindt dan plaats. Bekering, bezegeling met de Heilige Geest, wetend dat je een kind bent van God, gedoopt door de Heilige Geest en ondergedompeld in water. Dit is het Koninkrijk van God dat baan breekt in een land waar andere goden strijden om voorrang. Maar in het eind, is er maar één Koninkrijk dat overwint, en wel het koninkrijk van de Heer der Heren en de Koning der Koningen.

In mijn geestesoog zie ik in Nederland kerken volstromen met mensen hongerig en dorstend naar die ene Koning, de allerhoogste God, aan wie niemand gelijk is. De kerk van Christus is een overwinnende, krachtige kerk, vol van Gods kracht, vol van heiligheid, en vol van glorie!

Een tweede dag komt ten einde en opnieuw gaat er een moe en voldaan team, dankbaar voor wat God gedaan heeft naar het hotel voor een welverdiende nachtrust.

Daniel Renger

www.trin.nl

TRIN terug in Myanmar (Birma) Blog 1

2011-10-16T01:09:00.000-07:00

Deel 1: Arise en Shine

TRIN - Op dinsdagmiddag 17.00 u ontmoetten we elkaar als Nederlands team, aangevuld met een jonge vrouw uit Noorwegen op Schiphol. Voor een aantal was het de 3e keer en voor anderen de 1e keer. Een lange reis lag voor ons, een reis, die nu terugkijkend bijzonder goed is verlopen. Na een lange vlucht kwamen we aan in het land van bestemming. Toen we eenmaal door de douane waren kwamen we tot de ontdekking dat voor een deel van de groep de bagage was achtergebleven in Frankfurt. Vandaag (donderdag) is deze aangekomen.

We werden heel hartelijk en warm welkom geheten door het organiserende comité en in een open truck naar ons hotel gebracht. De warmte viel als een lichte warme en vochtige deken om ons heen. Het straatbeeld wordt bepaald door auto’s die in Nederland in de jaren 60 rondreden. Oude bussen vol met mensen haasten zich door de straten. Oversteken is op basis van links en rechts kijken, en zorgen dat je dat blijft doen, omdat auto’s niet stoppen. Zelfs als je op een zebra loopt wordt er gerust doorgereden. De gebouwen zijn vervallen en overal op straat zie je kleine kraampjes waar mensen proberen een stukje inkomen te verdienen.

Het hotel waar we verblijven is uitstekend. Airconditioning en schone kamers, en ’s ochtends een heerlijk ontbijt maken veel goed van de warmte overdag. De 1e avond zijn we uit eten geweest in een restaurant genaamd de ‘golden duck’. Het eten is er heerlijk en ons eerste maaltje van kip en rijst had veel weg van het eten wat je krijgt in een Nederlandse chinees. Na een heerlijke nacht zijn we ’s ochtends als team voor een 1e ontmoeting bij elkaar gekomen. De voorzitter van het organiserende comité heette ons hartelijk welkom en samen hebben we tijd genomen om de dagen die voor ons liggen aan God op te dragen.

In taxi’s werden we vervolgens de stad in gereden naar de kerk waar de voorgangersconferentie zou plaatsvinden. Voor een flatgebouw werden we afgezet en waar je verwacht een kerk gebouw te zien, wordt je meegenomen via een oud en vervallen trappenhuis naar de 8e verdieping van het gebouw. Tot onze verrassing waren 2 verdiepingen in gebruik door de gemeente. De 9e verdieping was omgebouwd tot kerkzaal waar een paar honderd mensen konden zijn. Als we deze ruimte binnenlopen staat er een groep van enkele tientallen leiders enthousiast God te aanbidden, de aanwezigheid van God is tastbaar aanwezig, en onmiddellijk ervaar je dat Gods Geest taal en cultuur overbrugt. We hebben een geweldige dag gehad met elkaar. Daniel Renger heeft achtereenvolgens gesproken over het belang van leiders om te leven van een diepe intieme wandel met God, leven in vrijheid, vrij van angst en intimidatie als leiders, leven vanuit het vaderhart van God om een vader te zijn voor de groep die je leidt. De aanwezige leiders toonden een enorme openheid en honger naar God en werden door God aangeraakt tijdens de tijden van gebed en bediening die volgden na elk moment van toerusting.

Voldaan vertrokken we na afloop van deze dag naar het hotel. Ondertussen was vanuit Indonesië Philip Mantofa met een team van 20 leiders aangekomen. Hij en Mattheus zijn de hoofdsprekers op de conferentie. Na een ontmoeting en tijd van gebed met het Indonesische team zijn we in de bus gestapt en richting het nationaal stadium gereden. Wat een indrukwekkend gebouw is dat. De voorbereidingen waren in volle gang. Hier zijn we voor gekomen. Een uniek festival in een natie die God nodig heeft.

Als je praat met leden van het organiserend comité dan hoor je dat de verwachtingen hoog gespannen zijn. Iedereen is duidelijk dat dit een heel unieke gebeurtenis is in dit land die nog nooit heeft plaatsgevonden. Voor het eerst in de geschiedenis van dit land is er toestemming verkregen voor een groot christelijk festival als deze. Voor het eerst is via televisie en kranten op positieve wijze aandacht wordt gegeven aan iets wat christenen doen. Nog nooit eerder is er een event geweest als deze waarbij alle denominaties uit het land de handen in elkaar hebben geslagen om dit gestalte te geven. 2 ministers zullen op de 1e dag aanwezig zijn om de conferentie mee te openen.

In de bus op weg naar de conferentie worden we begeleid door een gids die boeddhist is. Het 1e wat hij ons verteld is dat hij zo blij is met dit event en dat het uniek is dat de regering toestemming heeft gegeven aan christenen om zo openlijk zo’n grote gebeurtenis te organiseren.

Als je met leiders buiten het organiserend comité praat hoor je dezelfde hoop en verwachting. God is iets aan het doen in deze natie. Men voelt de verandering, de openheid die aan het komen is. Vandaag is de 1e dag. Een koor van 500 mensen staat klaar en de zaal stroomt langzaam vol met mensen jong en oud, hongerig en verlangend naar God.

De aanbidding start, en wauw! wat kunnen deze mensen God aanbidden. Enthousiast, vol passie en overgave wisselt het ene lied het andere af. De aanwezigheid van God daalt neer in de ruimte, de conferentie is gestart: Arise and Shine!

Als team ontmoeten we de minister van ‘national races affairs’ die een vervolgens met een zeer indrukkend spontane staande ovatie op het podium wordt verwelkomd. Zijn toespraak in de taal van het land is voor ons als team niet te volgen, maar uit de vertaling die we hier en daar krijgen wordt duidelijk dat hij verwoord dat dit een unieke gebeurtenis is voor zijn natie die hier plaatsvindt.

Mattheus spreekt vervolgens heel krachtig over het thema van de conferentie en doet een oproep om vrij te komen van angst. Honderden stromen naar voren, vallen op hun knieen, wat een ongelooflijke overgave en honger naar God wordt zichtbaar!

’s Middags komt de 2e minister en legt namens de regering een verklaring af. Openlijk spreekt hij over vrijheid van godsdienst. De verklaring geeft hij ons na afloop en wij zullen hem vertalen.

Het comité verteld ons dat er 22 journalisten gedurende de conferentie aanwezig zullen zijn en dat ook de landelijke tv opnames zal komen maken.

De sfeer in het team is bijzonder goed, er is een enorm verlangen om mee te bewegen met dat wat de Heilige Geest wil doen in de dagen die voor ons liggen. Ook outreaches naar weeshuizen staan op het programma en ook daar verwachten we dat God het team zal gebruiken om een zegen te zijn.

Tijdens het middagprogramma ‘gaat het dak eraf’, honderden dansende mensen, aanbidding vol overgave. Tijdens de tijd van bediening na de boodschap van Philip worden getuigen een aantal mensen op het podium dat God hen van doofheid heeft genezen. Ter plekke vindt de controle plaats en wordt duidelijk dat het wonder werkelijk heeft plaatsgevonden. De kracht van God is manifest aanwezig en als Mattheus het daarna overneemt en een krachtige bekeringsoproep doet stroomt het vol voor het podium en ruim 600 mensen geven deze 1e middag hun leven aan Jezus.De dag komt ten einde, de zaal stroomt leeg, een moe maar voldaan team van Nederlanders en Indonesiërs stapt in de bus, op weg naar het diner en daarna een welverdiende nachtrust…

Bedankt voor de gebeden en tot de volgende blog….

Daniel Renger

www.trin.nl

TRIN terug in Myanmar (Birma)

2011-10-12T01:55:00.000-07:00

Gisteren is er een team van TRIN vertrokken naar Myanmar (Birma) om een grote campagne te organiseren voor 10.000 Birmezen. Na een succesvolle campagne reis vorig jaar, waar we hebben mogen zien dat veel mensen werden aangeraakt, verwachten we dat God ook dit jaar weer grote dingen gaat doen!

Zodra berichten uit Myanmar ons bereiken zullen we op dit blog hier melding van maken...

Jesus Culture Concert!!!

2011-09-13T07:42:00.000-07:00

Jesus Culture i.s.m. TRIN!

Hieronder de promo van Youtube!

27 september 2011 - Heineken Music Hall

TERUGBLIK REVIVAL TOUR INDONESIË 6-26 JULI 2011

2011-08-02T05:42:00.000-07:00

Dinsdag 26 juli is het TRIN team in Nederland teruggekeerd van een indrukwekkende reis door Indonesië. Drie weken hebben we door Indonesië getrokken om de boodschap van opwekking en transformatie te brengen, kerken aan te vuren, mensen vrij te zetten en Gods liefde heel praktisch uit te delen in weeshuizen, ziekenhuis, gevangenis en op de vuilnisbelt. Als team zijn we bijzonder geraakt en onder de indruk van de werking en kracht van Gods Geest. We mochten onderdeel zijn van Gods werk in Indonesië en we geloven dat we voor velen een zegen zijn geweest en zaden van opwekking hebben geplant!

Tijdens de Revival Tour hebben we een drietal steden bezocht: Surabaya (Java), Denpasar (Bali) en Manado (Noord-Sulawesi).

Surabaya

De eerste week in Surabaya waren we te gast bij Gereja Mawar Sharon (Sharon Rose Church) van ps. Philip en Irene Mantofa. Deze kerk telt 35.000 leden, waarvan het grootste deel zeer actief is in de stad Surabaya en omgeving. We werden opgevangen door een enthousiast team die ons de rest van de week ook begeleidde tijdens onze activiteiten. Grote indruk maakten de “Touch of Love Activities” (outreaches) naar o.a. de Liponsos. Dit is een opvangplaats van zo’n 800 mannen en vrouwen met verstandelijk handicap, mensen met huidvraat en lichamelijke vergroeiingen, kreupelen en slechtzienden. Voor deze mensen wordt door niemand gezorgd, zij zijn de uitgestotenen van de maatschappij waar geen plek voor is. De kerk komt op regelmatige basis naar deze mensen toe om ze medisch te verzorgen, eten te geven en Gods liefde te brengen. Zo brachten wij hen ook een bezoek. We omarmden hen en gingen zegenend rond - een glimlach doet zoveel!

We bezochten ook een weeshuis, dat te midden van een zeer grote begraafplaats stond. Het is niet voor te stellen, dat hier jonge kinderen opgroeien. Het weeshuis is echt een licht in een donkere plaats. Onderling merkte je dat er veel liefde en zorgzaamheid voor elkaar was met een passie voor muziek en worship voor God. We hebben hier aan de kinderen speelgoed en schoolspullen uitgereikt.

Vervolgens bezochten we een van de grootste kinderziekenhuizen van Surabaya, waar zeer zieke en pas geopereerde kinderen liggen. We bemoedigden hen en gaven liefde aan de kinderen en hun ouders. Voor sommigen mochten we bidden of hen zegenen. Ook deelden we grappige ballonfiguren hondjes en verzorgingspakketje met zeep, handdoekje en tandenborstel en speelgoedje uit.

Naast de outreaches waren we ook actief in het toerusten en aanvuren van de kerken. Willem Ouweneel gaf les aan een groep studenten van de Paul & Barnabas School. Zondagochtend hielden we een ontzettend gave dienst op het dak van één van de grootste malls in Surabay. Circa 5000 jongeren van The Army of God kwamen bij elkaar om God te aanbidden. We werden geraakt door de passie en het vuur van de jongeren! Mattheus van der Steen bracht hier de Revivalisten boodschap en hierop kwam een grote respons. Meer dan 1000 jongeren gingen in op deze oproep. Aan het eind van de dienst werden spontaan 21 jongeren gedoopt! Ook de diensten voor circa 800 Young Professionals was indrukwekkend. Mattheus van der Steen sprak over Jesaja 61 en ‘the double portion’. Bij de oproep voor gebed kwamen honderden naar voren. We zagen God bewegen met veel innerlijke aanraking en genezingen, ontroering en nieuwe toewijding! Verschillende mensen getuigden van genezing.

Bali

De tweede week waren we te gast bij de Rock Ministry in Denpasar, Bali. Ook hier hielden we diverse diensten en genezingscampagnes. Mattheus van der Steen daagde de gemeente uit om als Jozua en Kaleb te worden en niet onder de indruk te zijn van de reuzen in het beloofde land. Durf te dromen dat Bali bekend zal staan om Gods kracht en dat ook toeristen in Bali het vuur van God zullen grijpen en zullen meenemen naar hun eigen land. Overwin de angst en de reuzen. Zie het onzichtbare, dan kan God het onmogelijke doen. De Heilige Geest raakte de mensen krachtig aan. Tijdens een jongerendienst in viel de Heilige Geest krachtig op de jongeren. We zagen een diepe toewijding en Gods vuur en aanraking op hen. In een andere dienst werd een oproep tot bekering beantwoord met een stroom van wel 40 mensen die hun leven voor het eerst aan Jezus gaven! Jan Sjoerd Pasterkamp en Willem Ouweneel gaven een aantal seminars voor de pastors en spraken zondags in verschillende satelliet gemeentes en moedigden hen aan te leven met de Heilige Geest.

Naast de diensten gingen we ook op outreach. Zo brachten we met het hele team een dag door in een weeshuis van Mercy Indonesia met kinderen voornamelijk afkomstig uit Tomir Leste en Ambon. Gedurende de strijd om onafhankelijkheid zijn vele ouders omgekomen en zijn de kinderen naar Bali gekomen en opgenomen in o.a. dit weeshuis. Er heerst een sfeer van vrede en aanbidding van God. Er zijn veel muziekinstrumenten aanwezig, waarmee de kinderen God aanbidden. De kinderen zingen een lied “I have a Father”, dat spreekt over het kennen van God als Papa. Opvallend is hoe de kinderen dit lied zo intens zingen, kippevel! We delen ballonnen en speelgoed, schoolspullen en knuffels uit. We hebben veel tijd om samen met de kinderen te zijn. We zien hun slaapkamers en leefomgeving. We spelen met hen, schminken, bellenblazen, voetballen en hebben veel plezier!

Naast het intensieve programma was er ook ruimte voor ontspanning en genieten van de natuur. We hadden een stranddag in Sanur, waar we heerlijk konden zwemmen en uitrusten. Ook maakten we een rit naar een meer in de bergen waar we met elkaar hebben gevaren. Ons verblijf op Bali hebben we afgesloten met een visbarbecue aan een van de mooie witte zandstranden van Bali.

Manado

De derde week werden we zeer hartelijk ontvangen door ps. Abraham en Martha Yuwono van IFGF GISI in Manado. Met politie-escorte reden we door de stad naar onze homestay. Jan Sjoerd Pasterkamp, Willem Ouweneel en Wilbert Berendrecht werden direct meegenomen voor een interview voor een christelijk radiostation. Een uur lang mochten zij vertellen over wie we zijn en wat we in Manado gingen doen. In Manado wonen veel christenen. We zijn dan ook in diverse kerken en denominaties te gast om de mensen toe te rusten en hen aan te moedigen om te leven als een Revivalist. Hierop wordt in grote getale gereageerd.

In Manado hebben we verschillende outreaches gedaan. Begin juli was er in de buurt van Manado een uitbarsting geweest van de vulkaan Lokon. Hierdoor zijn meer dan 7.000 mensen geëvacueerd en ondergebracht in 22 verschillende vluchtelingenkampen. Wij bezochten twee van deze kampen en deelden eerste levensbehoeften aan hen uit. Ook mochten we met de mensen bidden. We zagen veel vertroosting en bemoediging. Erg bijzonder was de enorme tropische regenbui. De mensen hadden dagen gebeden voor regen, omdat er door de vulkaanuitbarsting veel stofdeeltjes in de lucht hingen. Door een regenbui zou de lucht weer schoon worden. Op het moment dat we het tweede kamp betraden brak er een gigantische bui los en werd hun gebed verhoord!

De outreach naar zowel de gevangenis als de vuilnisbelt waren zeer indrukwekkend. Beiden waren een schrijnende situatie van weinig hoop en toekomstperspectief. Op de vuilnisbelt waren veel jonge kinderen, waarvan ouders op de belt op zoek waren naar verkoopbare spullen. We reikten rijst, suiker en ketjap uit en speelden met de kinderen. Voor vele ouders en kinderen mochten we bidden.

Opvallend in Manado was de ruime opening in de media. Op verschillende momenten waren we te -gast bij live radio- en televisie uitzendingen. Zo was direct bij aankomst het interview op de radio, Jan Sjoerd Pasterkamp heeft een boodschap op de radio kunnen delen, een dienst werd live uitgezonden op Pacific TV en Willem Ouweneel en Jan Sjoerd Pasterkamp waren te gast in een liveshow op TV. Ook de contacten met de overheid en regering hebben we als zeer bijzonder ervaren. Zo zijn we uitgenodigd voor een diner en fellowship met de burgemeester van Manado. Daarnaast werden we door het district Minahasa-Zuidoost uitgenodigd om voor het districtshoofd en circa 300 ambtenaren te komen spreken en voor hen te bidden. We werden ontvangen in een officieel regeringsgebouw. Mattheus van der Steen bracht een korte, vurige boodschap en deed een oproep voor gebed. Bijna iedereen kwam naar voren! De volgende dag stond er een mooi artikel met een foto in de krant.

Naast alle activiteiten hadden we een dag vrij geboekt om met elkaar te gaan snorkelen bij Bunaken. Dit is één van de mooiste plekken ter wereld om te duiken en te snorkelen. We hebben veel plezier gehad in het water en de prachtige onderwaterwereld met felgekleurde visjes en koralen bewonderd. Op deze plek hebben we ook een medereisgenoot Helga gedoopt! Een heerlijke relaxdag met een gouden randje voor haar!

Tenslotte

Zoals u wel kunt lezen, maak je in drie weken zo veel mee! We hebben gemerkt dat God voor ons uitging en dit land gezegend heeft. En we geloven dat Zijn werk doorgaat! Zijn hart gaat uit naar de verstotenen van de maatschappij, naar de wezen en daklozen, naar de gevangenen en naar degene die nauwelijks meer hoop hebben. Zijn hart klopt voor hen! Ook is er in de kerken heel veel gezaaid waarvan we geloven dat dit gaat opkomen en grote vrucht zal dragen. De gelovigen zijn toegerust, uitgedaagd om uit te stappen en om met het vuur van de Heilige Geest verandering te gaan brengen in hun eigen omgeving. Dankbaar zijn wij dat we hierin konden mee werken en deel konden zijn van Zijn plan voor Indonesië. Wij geloven dat zaad van opwekking en transformatie gezaaid is!

Harvest School Mozambique Juni 2011

2011-06-28T06:57:00.000-07:00

TRIN - Na de onvergetelijke momenten in Oeganda stond het volgende avontuur alweer voor de deur: Mozambique. Een land in Afrika aan de Oostkust. Hier is de hoofdbasis van Iris Ministries van Rolland en Heidi Baker. Het lijkt of daar de verhalen die in het Nieuwe Testament staan springlevend worden. Elke week komen er ontelbaar veel mensen tot de Heer, worden er veel mensen genezen en bevrijd, gaan de blinden zien en de lammen lopen, worden er elke week nieuwe kerken gepland, mensen gedoopt en worden duizenden armen, wezen en weduwen voorzien in hun dagelijkse nood. Pemba, de plaats waar Rolland en Heidi wonen, ligt in het noorden en het kost je 2 dagen reizen om daar te komen. Het is een arme stad aan een adembenemend mooie baai aan de oceaan.

Op de Pemba basis zijn er allerlei trainingscholen. Omdat er zoveel mensen tot de Heer komen worden er elk jaar honderden nieuwe voorgangers klaargestoomd om de opwekking te leiden en mensen te trainen. Naast de Bijbelschool voor voorgangers is er 2 maal per jaar de Harvest School, waar mensen uit de hele wereld getraind worden voor zending en de Grote Opdracht. Ik heb het voorrecht om deel te zijn van het sprekersteam samen met sprekers van de Revival Alliance in de USA. Deze keer heeft de school ruim 300 studenten uit 28 natiën

Bij aankomst wisselde ik Randy Clark af die de week ervoor had gesproken. De atmosfeer was geweldig en we hebben de hele week de kracht en liefde van God gezien. Het is elke keer weer een avontuur om in het stof van Afrika in 30 graden te spreken en te bedienen, met rijst en bonen, kakkerlakken en heel veel zweet. Maar wat was het weer geweldig om te zien hoe mensenlevens werden veranderd door de liefde en kracht van God! Heerlijk om weer 300 Revivalisten te hebben mogen trainen en uitzenden.

We zijn ook in de gevangenis geweest, een onbeschrijflijke ervaring. Ruim 300 gevangenen in 8 cellen, bijna geen eten, geen frisse lucht, gemiddeld 30 graden binnen en heel, heel vies. De meeste gevangenen waren moslim maar door de outreaches van Iris Ministries was er een aantal tot de Heer gekomen. Bij binnenkomst werden de gevangenisdeuren achter ons gesloten met zware kettingen. De gevangenen kwamen vanuit hun cel in een lange smalle hal bij elkaar om te luisteren naar het woord van de Heer. Ik sprak over de overspelige vrouw die door Jezus werd vergeven. De liefde en kracht van God daalde neer in de gevangenis en na de oproep op hun leven radicaal aan de Heer te geven, staken vele gevangenen hun hand op. Een ontroerend moment! Daarna werden ze gevuld met de Heilige Geest, een heerlijk moment! Vervolgens werd spontaan God aanbeden en de vreugde van de Heer was tastbaar: er werd gedanst en gejuicht. Een fantastische ervaring!

Heidi was die dag in Mieze, een plaatsje net buiten Pemba, waar zij met een team bad voor een klein meisje van 1 jaar oud. Ze was blind geboren en kon niet lopen. Tijdens het gebed werden haar oogjes door de Heer geopend en werd er kracht gegeven aan haar benen. Ze kan nu weer zien en lopen! De dorpelingen begonnen spontaan de Heer te loven en vele namen Jezus aan. Heidi had ruim 200 studenten van de Harvest School mee die hier getuigen van waren. Ook waren er die middag geen genoeg broodjes. Totaal waren er 1500 broodjes gebakken. Het probleem was echter dat er ruim 2500 mensen waren! Rolland Baker, die de lunch uitdeelde, bad met het team voor genoeg broodjes en het wonder gebeurde dat de broodjes zich vermenigvuldigde. Na de lunch had iedereen genoeg gegeten en waren er nog honderden broodjes over. Dit is dus wat ik bedoel met wat ik aan het begin schreef: verhalen uit het Nieuwe Testament worden springlevend!

Ik wil al onze trouwe partners bedanken dat u deze reis en al onze andere reizen mogelijk maakt!

Door: Mattheus van der Steen

Interview met Mattheus van der Steen over zijn nieuwe boek Durf te Leven.

2011-06-22T00:51:00.000-07:00

TRIN - Durf te Leven nieuwe boek Mattheus van der Steen

Je hebt onlangs een publieksprijs gewonnen voor je boek Durf te Dromen, vanwaar dit nieuwe boek?

Ik beschouw mezelf niet als schrijver. Ik ben een avonturier en ik schrijf over mijn leven. Dat mijn eerste boek Durf te Dromen zo’n succes had ik echt niet verwacht, het was een complete verrassing voor me. Het boek is in 2008 geschreven en zelfs nu nog krijgen we getuigenissen bij ons op kantoor van mensen die radicaal zijn aangeraakt zijn en die het aangedurfd hebben om uit hun comfortzone te stappen met God en het avontuur met Hem aan te gaan. Talloze mensenlevens zijn er door veranderd.

In Durf te Dromen was heel veel herkenning van mensen die zeiden ook wel eens depressief of angstig te zijn geweest, of die een profetie van God hadden gekregen. Veel mensen die dit boek hebben gelezen zijn uitgestapt in dromen, maar steeds vaker hoorde ik dat mensen blokkades tegenkwamen die hen er van weerhield om echt hun dromen uit te leven. Ze wisten dat God een plan had met hun leven, maar wisten niet hoe van A naar B te komen. Dit heeft mij er toe gebracht een vervolg te schrijven, genaamd Durf te Leven.
De basistekst die ik in dit nieuwe boek gebruik is Johannes 10:10, waarin Jezus zegt dat Hij is gekomen om leven te geven en overvloed. Maar er staat ook dat satan is gekomen om te stelen, bedriegen en vermoorden. Als ik naar mijn eigen leven kijk zie ik duidelijk dat satan heeft geprobeerd tegen te houden datgene wat God in mijn leven doet. In dit boek geef ik handvaten om met blokkades om te gaan en uit je comfortzone te breken.
We komen allemaal op een leeftijd waarop we ons afvragen waarom we hier op aarde zijn. Ik geloof met heel mijn hart dat mensen geroepen zijn om het maximale uit hun leven te halen. Daar gaat dit boek over, maar ook hoe je omgaat met afwijzing, tegenslag en depressie.

Was het eerste boek niet duidelijk genoeg? Is dit een vervolg of een aanvulling?

In Durf te Dromen lag het accent meer op het vernieuwen van je denken, en te durven dromen dat God een groter plan met je heeft. Durf te Leven is een aanvulling in de zin dat het je helpt daadwerkelijk in je bestemming te stappen. Ik ga dieper op dingen in, maar behandel bijvoorbeeld ook als mensen om je heen de roeping van God op je leven niet erkennen. Het boek is geschreven voor mensen die willen uitstappen, maar allerlei reuzen tegenkomen, waardoor ze zo ontmoedigd raken dat ze het bijltje er het liefst bij willen neergooien en een ‘gewoon’ leven gaan leiden. Terwijl God voor ons een bovennatuurlijk leven heeft bedoeld.

Maar leidt God dan niet gewoon ons leven? Is het niet genoeg om op Hem te vertrouwen? Heb je zo’n boek nodig?

Dit boek is natuurlijk niet de Bijbel, dat is het boek waar je al je inspiratie vandaan haalt. Dit boek kan wel een aanvulling zijn op wat er in het Woord geschreven staat. Ik ben niet tegen de kerk, ik ben zelf voorganger, maar ik denk dat dit boek meer gaat over hoe je van kerkganger discipel wordt. We kunnen allemaal netjes braaf op zondag naar de kerk gaan en daar is God hartstikke blij mee. Als je in Jezus gelooft kom je absoluut in de hemel. Maar er is meer! Een van mijn coaches heeft het boek gelezen en noemt het een gevaarlijk boek. Hij zegt: ‘Als je happy bent en tevreden met je leventje, je gaat naar de kerk en hebt je baantje, dan moet je dit boek absoluut niet lezen’.

Ze noemen jou extreem charismatisch, wordt je dat van het lezen van dit boek, of moet je dat zijn om je droom uit te leven?

Het is typisch Nederlands dat mensen je in een hokje stoppen. Men noemt mij extreem charismatisch, maar ik weet eerlijk gezegd niet wat dat is. Er wordt wel eens wat over me geschreven, maar ik heb geen tijd om dat allemaal te volgen.
Bij extreem charismatisch denken mensen vaak dat het gaat om manifestaties, over vallen in de Geest of in tongen spreken. Ondanks dat ik daar allemaal voor ben, is het uiteindelijke doel het Evangelie brengen, dat het Koninkrijk van God zichtbaar wordt in de hele wereld. Daarin wil ik me laten leiden door de Heilige Geest. Handelingen 1:8 zegt dat je kracht zult ontvangen om getuigen te zijn wanneer je de Heilige Geest ontvangt. Ik omarm die kracht, want ik wil van Hem getuigen. Als men dat extreem charismatisch noemt mag dat, maar het belangrijkste is dat mensen tot Jezus komen, dat ze worden genezen en bevrijd. Daarnaast zorgen we voor de armen. Dat is allemaal exact wat Jezus deed. Jezus werd zelf ook in een bepaalde hoek geduwd.
Je hoeft dus niet extreem charismatisch te zijn om dit boek te lezen, dit boek is geschreven voor de hele kerk. Ik denk dat iedereen die het verlangen heeft God te volgen dit boek zou kunnen lezen en er iets van zou leren.

Het boek is dus speciaal geschreven voor christenen?

Het boek is speciaal geschreven voor christenen die meer met hun leven willen doen, die het maximale er uit willen halen. Maar net als Durf te Dromen wordt dit boek ook gelezen door niet-christenen. Ik heb getuigenissen gehoord van mensen die absoluut geen christen zijn en er diep door zijn aangeraakt. Onze kinderarts, die diep in de New Age zit, zegt: ‘Ik volg jullie al zo’n drie jaar. Ik heb je boek gelezen en ben er diep door aangeraakt. Als je weer een boek schrijft wil ik dat ook lezen, want ik haal er veel energie uit. De Jezus die je beschrijft wil ik eigenlijk ook wel leren kennen’.
Hij is dus absoluut ook bestemd voor niet-christenen.

Is het boek een soort snelweg naar succes?

Ik geloof wel dat er een snelweg naar succes bestaat, als je dat zo wilt noemen, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Dat prijskaartje is het kruis. Mensen zullen wandelen in de beloftes van God als ze ook bereid zijn om het kruis te dragen. In dit boek behandel ik het verhaal van Abraham en Isaac. God had aan Abraham een belofte gegeven dat hij een vader zou zijn van natiën. In Genesis 22 lezen we dat Abraham de opdracht krijgt om de belofte terug te geven aan God. Als wij bereid zijn ons leven op het altaar te leggen en Jezus te volgen, zullen we sneller wandelen in de belofte die God op ons leven heeft gelegd. Het boek zal je verder helpen op weg naar succes.
In Amerika, Afrika en Azië hebben ze geen moeite met het woord succes, mensen die hier wel moeite mee hebben, hebben vaak ook moeite met hun beeld van God. God wil dat je succesvol bent. Hij is een vader die het beste voor Zijn kinderen wil. Dit wordt vaak in verband gebracht met prosperity, met het voorspoedevangelie, maar succes heeft helemaal niets te maken met voorspoed. Dit wordt vaak door elkaar gehaald. God wil dat je succesvol in het leven bent en Hij wil je zegenen. Psalm 1 zegt: ‘Je zult zijn als een boom geplant aan waterstromen, al wat je onderneemt gelukt’.

Als ik kijk naar de omstandigheden zie ik dat het niet altijd zo is.

Je moet niet opgeven, doorgaan en je oog op Jezus gericht houden. Een bekende Mexicaanse opwekkingsprediker bad voor honderd doden en er gebeurde niets. Bij nummer 101 stond de dode op en daarna heeft hij nog heel veel mensen uit de dood mogen opwekken.
Ik geloof ook dat God je beproeft, hier heb ik een hoofdstuk aan gewijd. Soms zeggen je omstandigheden het tegenovergestelde. Je hebt een roeping van God ontvangen, je stapt uit en het tegenovergestelde gebeurt in je leven. Jezus ontving de Heilige Geest toen Johannes Hem doopte, Hij ontving de zalving van God, Hij werd bevestigd in de roeping, en vervolgens lezen we dat Hij voor 40 dagen de woestijn in werd gestuurd om te worden verzocht, getest als het ware. Ik geloof ook dat wij vaak door een testfase heen gaan. Maar het is juist in die testfase dat mensen opgeven. Kijk niet op de omstandigheden, maar volhardt! Ik kan er over meepraten, daarom heb ik dit boek ook geschreven.

Is het autobiografisch?

Zeker, ik gebruik heel veel eerlijke voorbeelden. Als mensen naar mijn leven kijken, en zeker de mensen die dichtbij staan, dan weten ze dat ik een aantal keer had kunnen opgeven. Jezus heeft mij niet losgelaten en ik heb die hand van Jezus niet losgelaten. Ik heb geloofd in de beloftes die God op mijn leven heeft gelegd en ik heb niet gekeken naar mijn omstandigheden. Dat is echt een sleutel. Nu zie ik gewoon de ene na de andere doorbraak, ik hou het zelf ook allemaal niet meer bij wat er gebeurt. Het is gewoon te gek.

Verwacht je dat dit boek ook een bestseller wordt, net als je eerste boek?

Ik heb dit boek niet geschreven met het idee dat dit een bestseller wordt, maar ik ga er wel van uit dat dit boek goed zal gaan lopen. Het is in ieder geval een heel ander soort boek dan Durf te Dromen.

Komt er ook een deel 3?

Ja, ik zit al weer te broeden, we hebben nu Durf te Dromen, Durf te Leven, en aangezien ik ongeveer twee jaar over een boek doe komt er in 2013 waarschijnlijk een boek dat heet: Durf te Doen.

Op de omslag van het boek staat je hoofd heel groot afgebeeld. Het lijkt een beetje op zelfverheerlijking, alsof het om jou gaat. Wat wil je hier mee zeggen?

Ik doe dit bewust, ik wil hier mensen mee prikkelen. Als je in Nederland je hoofd boven het maaiveld uitsteekt, probeert men die er af te hakken. Ik heb dit meegemaakt en heb het allemaal overleefd.
Wat ik aan wil geven is dat ik compleet mezelf wil zijn. Dit boek is geschreven vanuit mijn hart, ik ben er heel erg eerlijk in. Ik ben heel transparant over mijn eigen worstelingen en de leugens waarin ik heb geloofd. Dan kun je er wel een mooi plaatje bij verzinnen, maar dit boek gaat gewoon over een jonge man die heel veel dingen met Jezus beleeft.
Nu staat mijn hoofd er nog voor de helft op, volgende boek wordt het mijn hele gezicht. Dit is wie ik ben, ik weet dat ik geroepen ben door God, en ik vind het gewoon heel erg leuk om iets nieuws te doen in Nederland.

Lees ook het persbericht over Durf te Leven

Durf te Leven nieuw boek van Mattheus van der Steen

2011-06-22T00:46:00.000-07:00

TRIN – Deze week verscheen bij Rock Publications het nieuwe boek van Mattheus van der Steen, genaamd Durf te Leven. Het is de opvolger van de bestseller Durf te Dromen, dat in 2009 de Publieksprijs won voor het beste christelijke boek. In Durf te Leven daagt de auteur mensen uit om het maximale uit het leven te halen en het avontuur met God aan te gaan.

Mattheus van der Steen is directeur en oprichter van Stichting Trin, die in Nederland vooral bekend is van de Firenights en grote Heaven on Earth conferenties. In het buitenland is Van der Steen een veel gevraagd opwekkingsprediker en evangelist, die grote evangelisatiecampagnes houdt in landen als India, Indonesië en Myanmar.

In zijn eerste boek Durf te Dromen, beschrijft Mattheus van der Steen hoe hij zijn eigen dromen najaagt en uitleeft, en daagt hij mensen uit om te gaan wandelen in de bestemming die God met hun leven heeft. Een van zijn gevleugelde uitspraken is: ‘Als jij het onzichtbare kunt zien, kan God het onmogelijke doen’. De les die uit dit boek geleerd kon worden was om vooral niet te klein te dromen. Gezien de hoge verkoopaantallen en de reacties die verschenen bleek het boek een ware eye-opener en heeft het vele mensenlevens veranderd.

In zijn nieuwe boek Durf te Leven gaat Van der Steen dieper op zaken in en geeft meer praktische handvaten om daadwerkelijk je doel te bereiken. Hoe ga je om met ontmoediging, kritiek, blokkades en teleurstelling? Hoe doorbreek je de vicieuze cirkel van mislukking en tegenslag? Wat doe je als anderen de roeping van God op jouw leven niet herkennen?

Lees ook het interview met Mattheus over zijn nieuwe boek

TRIN op de EO-jongerendag (Verslag)

2011-06-09T05:23:00.000-07:00

TRIN - Op zaterdag 4 juni was het zover, TRIN ging naar de EO jongerendag.
Alle voorbereidingen waren getroffen; boeken, folders en ander materiaal om een mooie stand te maken voor TRIN. We hadden een mooi plekje gekregen aan de oost kant van het Gelredome. De zon scheen en het was genieten tijdens de opbouw van de stand. We hadden rond 08.30 de stand als één van de eerste al bijna opgebouwd.

De eerste mensen kwamen rond 10.00 al langs de stand om in de rij te gaan staan voor één van de ingangen.

De EO had alles tot in de puntjes georganiseerd en er heerste een vredige en vrolijke sfeer.
We merkten dat de jongelui die op het evenement afkwamen vooral geïnteresseerd waren in de gratis sleutelhangers en polsbandjes die werden uitgedeeld door verschillende organisaties. Wij wilden niet onder doen en begonnen enthousiast te folderen. We hadden folders van Youth Partners, van project Held en van Campagnes.
Falko maakte grote groepen meiden enthousiast met zijn verhaal over TRIN en waar TRIN voor staat.
Er was vooral ook belangstelling voor Jesus Culture op 27 september in de Heineken Music Hall.

De jongeren in christelijk Nederland zijn hongerig naar de dingen van Gods Koninkrijk.
Er waren vele goede gesprekken met allerlei mensen uit verschillende denominaties.
Goed om te zien dat er nog zoveel christenen zijn die enthousiast zijn van Jezus en zijn kerk.
“Wat mij betreft is de geestelijke droogte in Nederland mede door de aanbidding en gebeden van ruim 30.000 jongeren die dag verbroken” aldus Jan Paul. Dit werd bewezen met een enorme stortbui die de straten van Arnhem de volgende dag onder water zette…

Door: www.trin.nl

Onvergetelijke momenten in Oeganda (mei 2011)

2011-06-08T01:12:00.000-07:00

TRIN - Mattheus en Rebekah van der Steen, Ingrid van Diest en David Tari bezochten afgelopen week het Bulamu Children's Village in Oeganda. Dit kinderdorp hebben we dankzij vele Nederlandse en Belgische donateurs mogen opzetten en op dit moment biedt het een veilige woonomgeving voor bijna 300 weeskinderen. De meeste kinderen zijn geheel wees vanwege het overlijden van hun ouders aan Aids of andere ziekten.

Toen Mattheus in December samen met zijn zoontje Zephaniah het dorp bezocht en de kinderen vroeg wat hun droom was, antwoordden ze: We willen zo graag een keer naar de bioscoop. Een ander kind zei: ik ben nog nooit in de dierentuin geweest, weer een ander zei ik ben nog niet op het strand geweest en tientallen andere jongeren vroegen of ze gedoopt mochten worden.

300 stralende weeskinderen!

We hebben al deze dingen mogen doen de afgelopen dagen. Het waren onvergetelijke momenten. Bij aankomst op Entebbe Airport werden we letterlijk besprongen door de kinderen die helemaal uit hun dak gingen met het zien van ons. De atmosfeer in ons kinderdorp was helemaal fantastisch, de kinderen hadden er zo veel zin en de meeste zagen er al maanden lang naar uit. Het kinderdorp ziet er zo mooi uit, de meeste kinderen zijn gezond en gaat het ontzettend goed mee, ook op school worden er mooie resultaten gehaald. Het was opvallend te zien hoe goed de kinderen eruit zagen: hun huid glansde van gezondheid, hun ogen straalden en ze waren goed gekleed en goed doorvoed. Het is een beetje "hemel op aarde" in het kinderdorp. De eerste avond werden er tientallen kinderen door Jezus genezen en getuigden daarvan op ontroerende wijze. Oogproblemen, been en kniepijnen, rugproblemen, neus en keel pijnen, stuk voor stuk werden de kinderen en tieners door de Heer aangeraakt, heerlijk om te zien. De volgende dag brak de grote dag aan, 9 bussen stonden voor het kinderdorp en de opwinding was enorm, 300 stralende kindergezichten, door het dolle heen, in de bus deden onze oren bijna pijn van het gejuich en het gezang uit volle borst van de kinderen. Na bijna 2 uur rijden kwamen we aan in het centrum van Kampala waar de meeste in hun oude leven op straat sliepen en bedelden om geld, ze mochten nog het overdekte winkelcentrum in van de bewakers, maar nu waren ze de helden, 300 kinderen stapten uit op weg naar hun eerste ervaring, de bioscoop, het was een geweldig moment om ze allemaal in de rij zien wachten vol spanning wat hun te wachten zou staan, voor de jongere kinderen was er de film Toy Story 3 en voor de oudere kinderen The Karate kid.

Na de film waren al een paar kleintjes uitgeput vab de opwinding maar er stond nog heel wat op het programma. We gingen nu op weg naar de dierentuin, een soort wildlife education centrum, het was overweldigend zo veel blijde kinderen te zien en ze gingen helemaal uit hun dak bij het zien van zoveel wilde dieren. Na de dierentuin gingen we op weg naar het strand aan het Victoria meer waar ze een heerlijke lunch kregen en er sport, spel en zwemmen bij was, op de achterfgrond werd er met een klein bandje aanbidding gespeeld en voegde purser en een stewardess van de KLM bij het hele gezelschap. Moe, voldaan en met veel blijdschap keerde we avonds terug naar het kinderdorp.

Doopfeest

De volgende ochtend hadden we samen een heerlijke samenkomst waar gesproken werd over de zalving van God en over de doop. Ook hebben we samen directeur Joseph Lubega mogen zegenen en bemoedigen in de geweldige taak die hij verricht door voor deze kinderen te zorgen en hen zo dicht bij Jezus te brengen. Diezelfde middag mochten we ruim 60 tieners en jongvolwassen dopen als teken van gehoorzaamheid en liefde om Jezus helemaal te volgen. Na het dopen ging elke dopeling door een 'firetunnel' gevormd door de oudste kinderen van Bulamu Village die een zegen over hen uitspraken. David Tari gaf later die dag nog een business-seminar voor de grotere jongens die bijna klaar waren met school over het starten van een eigen zaak. Daarnaast was er veel tijd over om met elkaar te praten en toen brak het moment aan om afscheid te nemen van 300 geweldige kinderen die Jezus zo lief hebben en in Hem een geweldige toekomst hebben.

Parels in Gods hand

Het was bijzonder om tijd met onze verbondsvriend Jozef Lubega door te brengen, en een ander hoogtepunt was het weerzien met Brian. Brian is een weesjongetje van 11 jaar oud. Zijn ouders zijn op jonge leeftijd allebei overleden, zijn oude oma kon niet voor hem zorgen en zo kwam Brian op hele jonge leeftijd op straat waar hij jarenlang moest bedelen om te overleven. Elke avond sliep hij in de straten van Kampala op straat met gevaar voor eigen leven en hij wist niet hoe hij de volgende dag aan eten moest komen. Het was twee dagen voor kerst 2010, Brian had pijnlijke benen vanwege vitaminegebrek en zijn benen vertoonden wonden, maandenlang liep hij dezelfde shirt rond die net zo vies was geworden als de straat. Zijn ogen stonden hol en leeg, tien jaar was hij toen. Die dag met kerst in aantocht had hij erge honger en had hij niets te eten, Brian had een maatje gevonden die wel wat geluk had met bedelen en die voor hem wat eten ging kopen. Toen stopte er een auto met een sticker van Bulamu Children's Village op. De Heer zei tegen Mattheus die in de auto zat om te stoppen en Brian te vragen wat zijn nood was. Brian vertelde ons dat hij zo graag naar school wilde, dat hij al jaren geen schoenen aan had gehad, zich niet kon wassen en dat hij een geborgen plek wilde, een familie en het liefst een papa en een mama. Brian wilde graag in het kinderdorp van Joseph Lubega wonen. Mattheus heeft Brian mee genomen naar het kinderdorp waar hij liefdevol werd opgevangen door de Bulama staf en de kinderen. Hij kreeg al snel nieuwe schoenen, nieuwe kleren, een school uniform, genoeg te eten en zijn toet begon al weer wat boller te worden, de lege holle ogen vulde zich met hoop en blijdschap. De dagen die daarop volgden ging staf van Bulama Village met Brian mee naar de officiële instanties in Uganda om uit te zoeken wanneer zijn ouders waren overleden en of zijn verhaal klopte. Helaas klopte het verhaal, zijn ouders leefden niet meer en zijn oma was niet in staat om voor hem te zorgen. Nu, 6 maanden later, zitten we met een stralende Brian aan tafel en vertelt hij met zachte stem zijn verhaal, over zijn geluk en blijdschap dat hij in Bulamu Village mag wonen. Hij vertelt ook dat hij nog 1 droom had, namelijk een papa en mama vinden. En nu had hij die gevonden, want 1 dag na aankomst vroeg Brian met tranen in zijn ogen: Mattheus wil je mijn papa zijn, Rebekah wil je mijn mama zijn? Vanaf die dag noemt hij Mattheus papa en Rebekah mama, zijn ogen glunderen helemaal. Het afscheid was moeilijk op de luchthaven, maar ook dragelijk omdat we wetend dat Jezus erbij is en dat Hij uiteindelijk zorgt voor al deze geweldige kinderen, parels in Gods hand.

Kris Vallotton - Heavy Rain conferentie 17 & 18 juni 2011

2011-06-01T01:52:00.000-07:00

Kris Vallotton, voorganger van de Bethel Church in Redding Californie, komt op 17 & 18 juni 2011 naar Nederland voor de Heavy Rain conferentie, naar zijn gelijknamende boek 'Heavy Rain'.

Deze conferentie is voorafgaande aan het concert met Jesus Culture in de HMH op 27 september 2011, Kris Vallotton is namelijk voorganger in de kerk van Jesus Culture.

Wil je meer informatie over deze conferentie? Surf dan snel naar: TRIN

Jesus Culture concert in Nederland!!!

2011-05-24T07:54:00.000-07:00

Op 27 september komt Jesus Culture voor een concert naar Nederland!

Jesus Culture is in de zomer van 1999 ontstaan als jeugdkerk in Bethel Church, Redding Californie en bestaat uit de bandleden: Kim Walker-Smith en Chris Quilala samen met Jeffrey Kunde (lead guitar), Brandon Aaronson (bass), Ian McIntosh (keys) and Josh Fisher (drums). Sinds hun eerste 'Jesus Culture Conference' is er veel veranderd voor de band. Ze reizen de hele wereld over om Bijbelstudies te geven, gebedssamenkomsten te houden en op te treden. In 2006 lanceerden zij hun eerste album Everything, later brachten ze de ook in Nederland bekende albums Come Away en het album van Kim Walker We cry out uit. Meer informatie over hun muziek vind je via Jesus Culture Music.

Als TRIN zijn we enorm verheugd dat Jesus Culture naar Nederland komt en we deze samenwerking mogen aangaan! We kijken uit naar wat God gaat doen tijdens dit concert! Samen God aanbidden in een stampvolle Heineken Music Hall!!

Locatie:

Heineken Music Hall
ArenA Boulevard 590
1101 DS - Amsterdam Zuidoost
Google Maps

Prijzen:

Er zijn 3 soorten kaarten. Deze kaarten betreffen:

- Staanplaatsen
- Zitplaatsen op het balkon
- Zitplaatsen op de tribune

Alle kaarten hebben dezelfde prijs, welke is € 25,- (exclusief € 2,- reserveringskosten)

Kaarten zijn al in de voorverkoop verkrijgbaar via: TRIN & Events4christ

Houdt www.trin.nl in de gaten voor meer informatie!

Vernieuwing in de zandbak

2011-05-06T08:33:00.000-07:00

Door: Willem J. Ouweneel

TRIN - Qatar is een wonderlijk landje, dat onlangs in het nieuw kwam doordat de Qatari met hun westerse bondgenoten vliegtuigen naar Libië stuurden om tegen Kaddafi te strijden én door het nieuws dat in 2022 daar het WK voetbal gehouden zal worden. Het is een schiereiland aan Saoedi-Arabië in de Perzische Golf, viermaal zo klein als Nederland, geregeerd door een emir. Dankzij olie en vooral gas is het ’t land met het hoogste BNP per hoofd van de bevolking – maar dan moet je wel weten dat de eigenlijke inwoners (Qatari) slechts 30 procent van de totale bevolking omvatten. Dat zijn de mensen die in grote sleeën rijden en in kasten van huizen wonen (moet ook wel als je vier vrouwen en tientallen kinderen hebt…). Daarnaast zijn er de 70% gastarbeiders, die al het ‘gewone’ werk in het land doen. Die komen vooral uit India, Indonesië, Pakistan, de Filippijnen, Maleisië, Iran, enzovoort, en ook uit Afrikaanse landen.

De Qatari zijn 99,99% moslims, maar onder de ‘gastarbeiders’ is pakweg 10% christen (verder zijn er natuurlijk hindoes, boeddhisten, sikhs, enz., en vooral ook weer moslims). De eigenlijke Qatari zijn gemakkelijk te herkennen, want de mannen lopen in witte, en de vrouwen (vaak gesluierd) in zwarte gewaden rond.Het land is één grote, vlakke, kale woestijn, met slechts wat woestijnplanten en wat kamelenkudden, en verder de relatief grote hoofdstad Doha, en nog vijf andere steden/dorpen, vaak gebouwd rond de olie- en gaswinningsbedrijven. Slechts waar zwaar geïrrigeerd wordt, kunnen planten bloeien; verder maken de steden en dorpen een troosteloze indruk, met alleen maar zand en gruis tussen de huizen. In Doha is wel een schitterend chique boulevard en haven, waar de duurste jachten liggen. Verder is er oude soeq, de oriëntaalse winkelwijk. Dat zijn ongeveer de enige toeristische attracties, afgezien van het kameelrijden en met landrovers over de zandduinen scheuren.

Tot op de komst van de islam was Qatar christelijk; op het Concilie van Nicea (325) was zelfs een bisschop uit Qatar. De islam heeft dit christendom helemaal weggevaagd. Pas in 2003 werd er godsdienstvrijheid afgekondigd – plus het verbod voor moslims om van godsdienst te veranderen! De emir wees de christenen in Doha in 2008 een plek toe waar vijf denominaties (rooms-katholieken, orthodoxen, anglicanen, lutheranen en kopten) kerken mochten bouwen. Deze beschermde ruimte staat bekend als Church City. Op de vrije dagen in de week, vrijdag en zaterdag, en op zondagavond en andere avonden, stromen uit het hele landje de christenen naar deze plek. Met Pasen gaf dat lange files. Via Church City kan de overheid controle op de christenen houden, maar de ‘city’ voorkomt ook dat fanatiekelingen bommen onder de kerken leggen.

De anglicaanse kerk is zo vriendelijk onder haar vleugels ook evangelische gemeenten toe te laten, die verder geheel vrij zijn. Zo zijn er in feite tientallen denominaties in Church City, verdeeld volgens de talloze talen die in het land vertegenwoordigd zijn.In het Paasweekend bezochten Mattheüs van der Steen en ik een Volle-Evangeliegemeente, die in 2008 met twee gezinnen begon en inmiddels is uitgegroeid tot ca. 320 personen. De meesten van hen zijn Indonesiërs, maar er zijn ook Indiërs, Maleisiërs, Filippino’s, Chinezen, Ghanezen, Kenyanen, Nigerianen (in totaal twaalf nationaliteiten). Op drie andere plaatsen in het land heeft de gemeenschap toestemming van de overheid om bijeen te komen. De samenkomsten zijn in het Engels (de tweede officiële taal van het land), met simultaanvertaling voor enkelen die die taal niet (voldoende) machtig zijn. We hebben in Church City en nog op twee andere plaatsen samenkomsten gehouden om de gelovigen onderwijs te geven over het koninkrijk Gods, het werk van de Heilige Geest, de geestelijke strijd, het gebed. We werden getroffen door de eenzaamheid van deze gelovigen, die ver van huis, in een vreemd en vaak vijandig land, zich aan elkaar vastklampen en echt bemoediging nodig hebben. Niet alleen om overeind te blijven, maar vooral om een echte visie te ontwikkelen hoe zij de andere ‘gastarbeiders’ en zelfs de Qatari zouden kunnen bereiken.

Twee punten sprongen er in de bediening uit. Ten eerste, het koninkrijk Gods is een koninkrijk van kracht (1 Kor. 4:20); velen, die ontmoedigd en lauw geworden waren, werden bijzonder aangeraakt door de kracht van de Heilige Geest. Voorgangers die er de brui aan wilden geven, hebben moed gevonden om door te gaan. Veel jonge mensen werden aangemoedigd om in hun roeping te gaan staan. Het was ontroerend te zien hoe vooral veel jongeren enorm werden geraakt. Ten tweede, Gods volk heeft visie nodig: we zijn er niet om voort te ‘vegeteren’ zolang als het duurt, maar God heeft een plan, ook voor Qatar, en het is zaak voor de christenen in Qatar om dat plan te leren kennen. Matt. 24:14 en Joël 2:28 stonden sterk voor de aandacht: in de eindtijd zullen er Geestvervulde christenen onder alle stammen van de wereld zijn, ‘zelfs’ onder de Qatari.

Met vreugde en dankbaarheid denken we terug aan de enorme liefde en gastvrijheid van deze lieve broeders en zusters, die zich grote offers getroost hebben om ons te kunnen accommoderen. We hebben elkaar in het hart gesloten; sommigen van hen hopen we van de zomer terug te zien in Indonesië.

BRON: www.mattheusvandersteen.com

Wat is Project Held

2011-04-26T06:16:00.000-07:00

TRIN - Project Held is het financiële sponsorprogramma van stichting Trin dat zich bezig houdt met het uitstrekken naar de weduwen en wezen, zoals het Gods hartsverlangen is.

In Jakobus 1 vers 27 staat: “Zuivere en onbevlekte godsdienst voor God, de Vader, is: omzien naar wezen en weduwen in hun druk en zichzelf onbesmet van de wereld bewaren.”

Deze tekst is ons uitgangspunt. Wij willen als ambassadeurs van God de wereld ingaan om wezen en weduwen, die geen uitzicht meer hebben op een waardig bestaan, een kans te geven de sociale en economische omstandigheden waarin zij verkeren te ontvluchten.

Kinderen die doelloos langs de straten zwerven willen we een warm thuis bieden. Een plek waar ze liefde en geborgenheid ontvangen en waar ze Jezus kunnen leren kennen. We willen deze kinderen zien opgroeien tot gezonde, verantwoordelijke individuen die volwassen zijn in Christus en kunnen voorzien in hun eigen noden, op elk gebied van hun leven.

Meer dan vijfhonderd kinderen krijgen iedere maand financiële ondersteuning. Momenteel hebben wij projecten lopen in Oeganda, India, Kosovo, Mozambique, Kenia en sinds kort kunnen wij Thailand en Soedan ook als project in ons bestand opnemen.

Onze Werkwijze
Voor elk kind binnen Project Held zoeken wij één sponsor, met uitzondering van het kinderdorp Bulamu Children's Village in Oeganda. De leeftijd van de kinderen varieert van 0 tot 19 jaar. De sponsoring stopt als een kind de middelbare school heeft afgerond. Als het kind een vervolgstudie kiest, komt hij automatisch in het studentenprogramma terecht. De kinderen binnen de projecten zijn wees, halfwees of verlaten door hun ouders. Ook neemt Project Held kinderen op die leven in extreme armoede.

De meeste kinderen wonen in weeshuizen die door Project Held ondersteund worden. Dit kunnen zowel lokale weeshuizen zijn, als weeshuizen die vanuit Nederland gestart zijn. Daarnaast ondersteunen wij ook enkele kinderen die bij hun moeder, opa en/of oma wonen, maar in extreme armoede leven. De hulp die wij bieden is in eerste instantie gericht op primaire voorzieningen zoals onderdak, eten, onderwijs en zo nodig medicatie. Alle projecten die wij ondersteunen hebben een christelijk fundament. Een kind wordt echter nooit gedwongen het christelijk geloof aan te nemen.

Omdat wij willen voorkomen dat weeshuizen of lokale projecten afhankelijk worden van het westen, moedigen wij onze contactpersonen aan om naast onze hulp, andere bronnen van inkomsten te zoeken.

Studentenprogramma
Project Held vindt het belangrijk dat jongeren de kans krijgen om hun talenten te ontwikkelen. Daarom heeft Held een studentenprogramma ontwikkeld zodat deze jongeren de mogelijkheid krijgen een universitaire studie te volgen. Kinderen die al in het kindprogramma zijn opgenomen kunnen na de middelbare school kiezen voor een vervolgopleiding zodat ze hun dromen waar kunnen maken en een verandering in de samenleving teweeg kunnen brengen.

De studenten wonen op kamers en gaan in de weekenden terug naar het kinderdorp of weeshuis, zo blijven ze in contact met hun familie en ontvangen ze geestelijke input

De droom van Heidi is gerealiseerd

2011-04-20T00:59:00.001-07:00

Op 6 april is de droom van Heidi Baker uitgekomen. Samen met de bootcommissie heeft Mattheus van der Steen getekend voor de boot. Al het geld is binnen gekomen door samenwerking tussen Trin en Iris Ministries.

Rob ten Cate van de Siloam, die ook in de bootcommissie zit, zal het proces regelen om de boot van Nederland naar Pemba te krijgen. Hij zal een aantal keer per jaar naar Pemba gaan voor het onderhoud van de boot en gaat tevens een aantal mensen trainen die de boot kunnen gaan besturen. Zoals het er nu uitziet gaat de boot in juni op transport en komt in juli/ augustus aan in Pemba.

We willen iedereen bedanken die hiervoor heeft gebeden of een financiële gift heeft gegeven. Mede door jullie is Heidi haar droom uitgekomen.

Gouden momenten in Mozambique

2011-04-19T08:16:00.000-07:00

Door Mattheus van der Steen

TRIN - Intens veranderd na de historische reis in Myanmar. Zat ik enkele dagen later alweer in het vliegtuig op weg naar mijn, zo geliefde Pemba in Mozambique voor een bezoek aan mijn geestelijke vader en moeder Rolland en Heidi Baker. Drie jaar geleden hebben ze mij geadopteerd als hun geestelijke zoon en ik keek er naar uit ze weer te ontmoeten!

Het was een reis van 2 dagen met een overstap in Johannesburg en Maputo. Aangekomen in Pemba kon de dikke wintertrui al snel uit. Want het was er 40 graden! Ania kwam ons ophalen en het weerzien was geweldig. Ik kreeg direct de sleutel van het huisje waar ik zou blijven slapen.

Het was heerlijk om op de hoofdbasis te zijn van Iris Ministries, een plek met een open hemel, maar ook een plek van crisis management en waar altijd wat te beleven valt. De honderden weeskinderen die er wonen, de honderden stafleden, de Bijbelscholen en de kantoren. Vanuit alle kanten op het terrein klonken liederen die gepassioneerd werden gezongen door de inwoners van dit prachtige, maar zeer arme land.

Ik kreeg het spreekschema te zien en ze hadden me ingedeeld op de Harvest School, een Bijbelschool voor internationale studenten. Dit jaar waren er rond de 160 studenten aanwezig uit 25 verschillende landen. Daarnaast was ik ingepland voor het geven van seminars op de Bijbelscholen waar voorgangers getraind worden. Ook was er tijd om internationale en nationale leiders te ontmoeten.

In elke samenkomst was de Heilige Geest enorm sterk aanwezig, soms zo sterk dat er van onderwijs geven niet veel terecht kwam. Het was de zalving van God die ons onderwees. Mensen werden krachtig aangeraakt, heerlijk!

’s Avonds bracht ik veel tijd door met Rolland en Heidi Baker. Wat zijn zij een geweldig echtpaar! Ze leven zo eenvoudig. Ze leven bij de armen en voor de armen.

In het midden van de week hebben Rolland, Heidi en ik 5 koppels getrouwd en daarna feest gevierd!

Het hoogtepunt van de reis was toch wel dat Heidi perse samen met Rolland, enkele nationale leiders en met mij in een gammele boot naar een eiland wilde varen. Waar we een stam zouden gaan bezoeken. Deze mensen hadden nog nooit papier gezien en leden erge honger.

Pemba ligt aan de Indische Oceaan en de golven zijn allerminst klein. Ik had de verhalen over de gammele boot van Iris Ministries natuurlijk wel gehoord en gelezen. De verhalen over de boot die niet zeewaardig is en dat het team van Iris Ministries regelmatig schipbreuk lijdt en gered moest worden. Maar ja, ik kon deze uitnodiging natuurlijk niet afslaan en zo vertrokken we met z’n allen in de boot. We namen ook een klein rubberen reddingsbootje met buitenboordmotor mee, voor het geval dat.

Helaas, binnen een uur op zee verloren we vanwege de hoge golven de buitenboordmotor van het reddingsbootje en kwamen we 4 uur later aan dan gepland. Vanwege de rotsen in het water moesten we voortijdig het anker uitgooien, onder het toeziend oog van 6 dolfijnen.

Het was intussen donker geworden en met zakken rijst op ons hoofd, de rubberboot afgeladen met een generator, geluidssysteem en cadeaus voor de kinderen. Kwamen we drijfnat aan op het strand waar we een warm welkom kregen van de inwoners en hun blije joelende kinderen.

We moesten goed kijken waar we liepen, want slangen en schorpioenen zijn hier in overvloed. Ik kon mijn ogen niet geloven, de armoede waar deze mensen in leven, afgesneden van de buitenwereld. Geen stroom, geen voldoende voedsel, geen papier of pennen en hutjes gemaakt van leem. Heidi was onlangs ook in dit dorp geweest en toen had het hele dorp Jezus aangenomen en we voelden Gods aanwezigheid in dit dorp.

Heidi legde haar hand op mijn schouders en begon zacht in het Portugees God te aanbidden en ze zei: “Mattheus, ik heb geen 5 sterren hotel voor je, maar kijk eens naar boven, dit is mijn 1 miljoen sterren hotel.” Ik begreep wat ze bedoelde en huilde. Die avond hebben we voor het dorp allerlei Bijbelse dramastukken voorgedragen en hebben we voor de zieken gebeden en iedereen is genezen!

Later die avond vertelden de 5 nationale leiders hun getuigenissen. Pastor Jozef was aan het woord en hij vertelde zo nederig dat hij rond de 5000 kerken had gestart in de afgelopen 5 jaar en dat de laatste tijd tientallen doden waren opgewekt en hele dorpen tot Jezus waren gekomen. Hij had vermenigvuldiging van eten onder de duizenden wezen en weduwen meegemaakt. Daar zaten we op de grond, in het stof, met een beetje rijst, en God was zo krachtig aanwezig. Ik begon weer te huilen. Dit was zo intens gelukmakend, zo bijzonder en direct kwamen de woorden van Jesaja 61 in mijn gedachten: “De Geest van God is op mij omdat God mij gezalfd heeft om aan armen het goede nieuws te brengen en om genezing te schenken een de verbrokenen van hart.

En daar was die vloedgolf van tranen weer, die diepe bewogenheid van God de Vader voor de verlorenen en de allerarmste. Dit is waar ik voor wil leven, dit is waar God me voor heeft geroepen.

Ik legde mijn handen op de nationale leiders en de Geest van God kwam krachtig over hen en de vreugde brak los. Daarna baden ze eensgezind voor mij en sprak het woord van God profetisch en krachtig door hen heen. Er gebeurde iets in mijn hart wat voelde als een vuur. Het was een kracht zoals ik nog nooit eerder had ervaren.

Het slapen in het dorp ging wat lastiger vanwege de gevaarlijke beesten om ons heen. Ik moest denken aan de tekst uit de Bijbel dat als we op slangen en schorpioenen zouden staan het ons niet zou deren en dat als we iets giftigs zouden drinken het niets met ons doet. Rustig viel ik in slaap om 4 uur later wakker te worden door de geur van verse koffie. Heidi had wat hout gesprokkeld en een vuurtje gemaakt, waar we de koffie dronken. We aanbaden de Heer en vierden een aantal uren later het kerstfeest met de inwoners van het dorp. We deelden rijst, kleding en heel veel liefde uit. Het afscheid was moeilijk en emotioneel.

Veel zegen,

Mattheus van der Steen