Türkiye benim tutkum, czyli...blog o życiu w Turcji.

No i jak tu nie jechać?

2014-08-29T14:04:00.001+03:00

A gdyby tak rzucić wszystko w cholerę i jechać do Polski? Zacząć wszystko od początku? Znaleźć pracę, mieszkanie, załatwić formalności i spróbować najpierw osobno, a potem razem odnaleźć się w nowej rzeczywistości? PRACOWAĆ 8H DZIENNIE (??!?!?!?!?!?!), a nie 12h, 24h (!!!) lub 30h (!!!!!!!!!!! Tak, jednorazowo, nie 30h w tygodniu, jednorazowo 30h - i proszę Was, nie rozśmieszajcie mnie pytaniami o kodeks pracy w Turcji...). Mieć stałe dochody (!!!). No i mieć WOLNE WEEKENDY (!!!), czyli 2 DNI (!!!), całe 2 dni! Cała sobota i cała niedziela! Mieć WAKACJE (!!!). Na przykład tygodniowy urlop (!!!). Mieć w zimę w domu kaloryfer (!) i spać pod cienką, a ciepłą kołdrą (!). Mieć trendy kozaki i czapkę :) [jestem już kilka zim do tyłu, nie licząc tych 2 tygodni w grudniu, kiedy jestem w Polsce]. I bilet miesięczny na którym można jeździć wszystkimi autobusami po całym mieście (!). Mieć w lodówce żółty ser, który wygląda i smakuje jak żółty ser. Spacerować po Warszawie, pojechać w końcu w Bieszczady i nad morze. Pojechać razem do babci na wieś (jedno jest pewne, A. byłby tam pierwszym Turkiem w historii ;)). Pojechać na działkę. Zimą iść na lodowisko...

Jak to jest, że znowu w duszy uporczywie gra mi ta sama piosenka?

"No i jak tu nie jechać?

Kiedy tak nowy szlak nas urzeka?
Kiedy dal oczy wabi
chociaż żal tego co za nami
Nie ma nic bez ryzyka
Tylko widz, tylko widz go unika
A kto chce być wewnątrz zdarzeń
musi żyć wciąż z bagażem
Musi mieć walizeczkę i koc
i latarenkę na noc

Bywa, że piękny jest pobyt
o kolorycie różowym
Bywa, że sobie myślicie:
"Oby ten pobyt nigdy nie kończył się"...
I nagle ta chwila w pobycie
do was przychodzi o świcie
I znowu przed dom wychodzicie
i wzrok gubicie we mgle

No i jak tu nie jechać..."

PS. Poniżej w wykonaniu jednego z moich nauczycieli p. Janusza Szroma + Andrzej Jagodziński - fortepian, Andrzej Łukasik - kontrabas, czyli Starsi Panowie Trzej (polecam zarówno wielbicielom Kabaretu Starszych Panów, jak i, a może nawet przede wszystkim jazzu):

Prywatny program zwiedzania Marmaris.

2014-08-26T18:59:00.001+03:00

"Dwie dziurki w nosie i skończyło się" - jak mawiała moja prababcia. Tydzień z rodziną minął bardzo szybko. Ale tak to już jest, że zawsze czas spędzony w dobrym towarzystwie szybko mija.

Kiedy ostatnio byliście z rodziną na wakacjach? Bo ja jakieś 20 lat temu :) Później pomysł wspólnych wakacji z rodzicami i bratem, w porównaniu do wyjazdu pod namiot lub na last minute ze znajomymi, jawił mi się raczej jako kara. No, ale z perspektywy upływającego czasu i życia na emigracji wszystko się zmienia. Wszystko.

Mieliśmy tylko tydzień, a ja miałam tysiąc pomysłów, co chcę im pokazać. Przy okazji zauważyłam, że mam swój prywatny program zwiedzania, który realizuję z odwiedzającymi mnie znajomymi z Polski. W programie znajdują się moje ulubione miejsca w Marmaris i realizacja programu zależy oczywiście od tego ile mamy czasu, choć okazuje się, że na końcu i tak weryfikowana jest przez indywidualne upodobania osoby mnie odwiedzającej/fundusze/pogodę/a nawet fazę cyklu hormonalnego ;) Ale moje żelazne punkty zwiedzania to:

1. Kawiarnia Castle Cafe - drugi najwyższy punkt w centrum miasta, skąd rozpościera się piękny widok na Marmaris, z każdego z trzech tarasów. Dodatkowa atrakcja - dochodzimy do niej małymi uliczkami starego miasta.

2. Yiğit Lokantası (dla miejscowych: Haci) - czyli knajpa, słynąca z najlepszego iskendera (rodzaj kebaba z baraniny, podanego na pieczywie, polanym roztopionym masłem, sosem pomidorowym i jogurtem) i wyjątkowo niskich cen (większość Turków wstydzi się nawet powiedzieć, że czasem chodzi tam na obiad!). Właścicielem restauracji jest haci (muzułmanin, który odbył pielgrzymkę do Mekki) i jest to chyba jedyne miejsce w Marmaris, które zamykane jest na czas modlitwy i (uwaga!) na cały dzień w Ramadanie (!!!) do godzin wieczornych, kiedy rozpoczyna się iftar (kolacja po całym dniu postu). Głównie przychodzą tam robotnicy, rodziny wielodzietne, i każdy, kto pracuje w okolicy, chce zjeść tanio i dobrze. Całość wygląda jak bar mleczny, gdzie przesuwacie się z tacą i bierzecie kolejno dania i desery, jak na stołówce szkolnej. Na dole znajduje się sala modlitewna, która usytuowana jest po drodze do toalety, więc, kiedy np. mężyczyźni się w niej modlą, czasem do toalety przejść przez korytarz nie można (!!!) :)

Iskender w "Haci".

3. Spacer po marinie, pośród luksusowych jachtów i kawa po turecku w Kahve Dunyasi (turecka sieć kawiarni).

4. Kawa po turecku lub jabłkowa herbata w maleńkiej kawiarni na tyłach Bar Street (szczerze mówiąc to nie znam jej nazwy) z pięknymi dekoracjami w osmańskim stylu.

5. Bar Street - i tutaj wszystko zależy od tego z kim zwiedzam :) Jeśli ze znajomymi spragnionymi zabawy, to zwiedzanie w tym przypadku = clubbing. Jeśli tak, jak ja lubię, z osobami otwartymi na poznawanie kultury tureckiej przez muzykę, to Türkü Bar, czyli turecka muzyka na żywo (kończy się w rezultacie tańcem). Jeśli z rodzicami, to oznacza to przejście od początku do końca Bar Street i uciekanie od tłumu i hałasu, gdzie pieprz rośnie ;)

Tutaj: wesele, które skończyło się w barze (standard), panna młoda przy mikrofonie.

6. Meryem Ana - podobno najlepsza restauracja z domowym tureckim jedzeniem w Marmaris. Babcie lepią manti (takie mini tortellini) na waszych oczach.

Manti.

7. Midye (małże w muszlach nadziewane pikantnym ryżem), jedzone tam, gdzie akurat sprzedają.

Najsłynniejszy midyeci (sprzedawca midye) w Marmaris :)

8. Wycieczka do Icmeler na dziką plażę (nie dla koleżanek Turczynek - one w większości preferują eleganckie plaże z leżakami i chłodnymi napojami) i jeśli mamy rower/motor/samochód, to też na tzw. wzgórze zakochanych.

9. Amfiteatr.

10. Którekolwiek ze wzgórz w Marmaris.

11. Panorama Cafe - najwyższy punkt widokowy w Marmaris. Mała restauracja na tarasie mieszczącym 6 stolików. Widok i muzyka warte uwagi.

12. Degustacja künefe - mojego ulubionego deseru.

13. Jakakolwiek wycieczka (czy zorganizowana, czy nawet taksówką wodną) statkiem, gdzie wypływamy na morze i naszym oczom ukazują się takie oto widoki:

13. Opcjonalnie: Turunç/Akyaka/Selimiye/Ölüdeniz.

Mimo, że ja sama byłam w tych miejscach wiele razy, zawsze sprawia mi wielką przyjemność pokazywanie ich moim gościom. Lubię obserwować ich reakcje. Wspólne zwiedzanie (i w ogóle podróżowanie) wiele mówi nam o ludziach w dość krótkim czasie. Krótszym, niż w naturalnych warunkach stopniowego poznawania się. O tym jak postrzegają świat, ale też jaki mają temperament, upodobania, styl życia. Świetnym tego przykładem jest porównanie mojej przyjaciółki z moimi rodzicami. Ona, po zrealizowaniu prawie wszystkich punktów wyżej wymienionych, pojechała ze mną na rowerze do Yalanci boğaz - portu oddalonego 11km od Marmaris (czyli 22 km łącznie). Ja byłam totalnie wykończona i wróciłam ze złamanym pedałem w ręku (więc mój rower też chyba miał dość ;)), a ona, chodząca cały rok regularnie na fitness, miała nadal mnóstwo energii. Za to, kiedy chciałam zabrać rodziców na spacer po promenadzie wzdłuż całego Marmaris, mój tata, na co dzień jeżdżący samochodem nawet do sklepu oddalonego od domu 500 metrów, ostro zaprotestował. Po dotarciu zaś ze mną do amfiteatru, nie wyraził w ogóle zainteresowania wdrapaniem się na sam szczyt, żeby podziwiać widoki, przycupnął na pierwszym schodku i zapalił z mamą papierosa (dobrze, że chociaż mój brat sportowiec zawsze wyraża chęć wdrapania się na wszystko i spróbowania wszystkiego, co wiąże się z wysiłkiem fizycznym bądź adrenaliną ;)). Wśród moich gości szybko da się zauważyć różnice w podejściu do Turcji, do poznawania nowej kultury, otwartość na próbowanie nowych rzeczy, na kwestionowanie cudzych i własnych poglądów. Za jedne z najlepszych momentów ostatniego tygodnia uważam dyskusje na tarasie Kahve Dünyası z moimi rodzicami i nauczycielem muzyki na temat historii Związku Radzieckiego, polityki Turcji, Polski, USA. Ostatniego dnia siedzieliśmy z rodzicami, bratem i A. na naszym małym balkonie z rozłożonymi mapami po polsku i turecku (mamy w domu takie dyżurne atlasy, co to je lubimy wyciągać od czasu do czasu), analizując granice Imperium Osmańskiego i losy Polski pod zaborami. Na uwagę zasługuje również fakt, że przed tą analizą, zanim jeszcze A. przyszedł z pracy, zachciało nam się jajecznicy na bekonie :) A że bekon przywieźli mi z całą walizką innych prezentów, niezwłocznie urządziliśmy sobie jajecznicowo-bekonową ucztę przed powrotem A. do domu, który z oczywistych względów nie mógłby się do tej uczty przyłączyć (na niego czekał potem menemen - rodzaj tureckiej jajecznicy z warzywami).

Wartością dodaną wakacji jest również świeże spojrzenie z lekkiego dystansu na swoje życie. Nowe otoczenie inspiruje do nowych przemyśleń, co często kończy się planowaniem motywującym nas do rozwoju i podejmowania decyzji nierzadko w efekcie zmieniających nasze całe życie. No i nie ma to jak porządna, rodzinna burza mózgów :) Mieliśmy taką niejedną w ciągu ostatnich dni. Z czasem przekonamy się, co z niej wyniknie.

Tym z Was, którzy są po wakacjach, życzę tego, żeby nie zapominali o tych marzeniach, które im podczas urlopu przyszły do głowy, kiedy to mieli ze sobą i z najbliższymi osobami lepszy kontakt niż zwykle. Jednak trzeba sobie dać czas, na zweryfikowanie swoich marzeń w rzeczywistości, przemyślenie wszystkiego jeszcze raz w domu, nie w wakacyjnym raju, kiedy wszystko wydaje nam się możliwe, bo świeci słońce. Tym zaś z Was, którzy dopiero na urlop się wybierają, życzę jednego - miejcie uszy i oczy szeroko otwarte - NA ZEWNĄTRZ i DO WEWNĄTRZ.

Nie przyszła góra do Mahometa, Mahomet przyszedł do góry :)

2014-08-18T10:09:00.001+03:00

Jadą! Nie uwierzycie, ale jadą do mnie....świeżo zrobione pierogi z jagodami!!!

Jedzie do mnie....MAMA, TATA I BRAT!!!!!

Niniejszym oświadczam, że w tym tygodniu nie planuję aktywności na blogu, za to z pewnością będę aktywna na Instagramie, więc STAY TUNED! :)

Kto jeszcze nie wie, to na Instagramie jestem tu: http://instagram.com/turkiyebenimtutkum

Sen o Warszawie.

2014-08-13T14:37:00.000+03:00


Brzydka, kochana trasa WZ. Daleko, daleko, moje Zacisze. Jedno z niewielu zdjęć Warszawy jakie mam - zawsze się śmialiśmy, że przecież nie będziemy robić zdjęć jak turyści. A szkoda.

Jutro miną 2 tygodnie od rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. To w tym roku 1 sierpnia uświadomiłam sobie, że kiedy mówię "tęsknię za Polską" kłamię. Przede wszystkim tęsknię za moją Warszawą! Nie pisałam o tym wcześniej, bo musiałam to w sobie "przemielić"...
aż do dziś, kiedy śnił mi się Jazz na Starówce, ja i moja przyjaciółka spacerujące po Rynku, nasz stary, dobry most Śląsko-Dąbrowski...

Moja Warszawa to nie tylko mnóstwo wspomnień - tam się urodziłam, tam chodziłam do szkoły podstawowej, do liceum, tam studiowałam, tam chodziłam na lekcje śpiewu, na próby, tam mam rodzinę, przyjaciół, psa - moja Warszawa to ogromna część mnie. Warszawa latem to zupełnie inne miasto. Za tą Warszawą tęsknię najbardziej.

Tęsknię za autobusem 512, którym jechałam z Zacisza do Centrum, w którym przeczytałam tony książek, przesłuchałam tysiące płyt, w którym często przyklejona do szyby robiłam plany na całe życie. Tęsknię za Starówką latem, za tą nieporównywalną atmosferą na Rynku podczas Jazzu na Starówce, na który chodziłyśmy co roku z moją przyjaciółką, co niejednokrotnie kończyło się wizytą w Tygmoncie, a czasem i powrotem nad ranem mostem Poniatowskiego na Saską Kępę, żeby przedyskutować jeszcze najważniejsze sprawy świata i być poczęstowaną jajecznicą na boczku z cebulką...mhmmmmm! Tęsknię za tańcem do rana w Nowym Wspaniałym Świecie, klubie, który chyba już nie istnieje, a nawet jeśli, to zapewne jest inny niż ten z moich wspomnień sprzed 6 lat. Tęsknię za dziwnymi performance'ami i awangardowymi teatrami ulicznymi, których nie rozumieli chyba nawet sami grający w nich aktorzy. Tęsknię za grillami ze znajomymi w naszych zaciszańskich ogródkach i na tarasach, gdzie czasem na 10 metrach kwadratowych mieściło się 20 osób. Tęsknię za najlepszymi domówkami na świecie u E. i M. i u E. i K. Tęsknię za spacerami po Lasku Bródnowskim, gdzie zawsze jakimś cudem udawało nam się zgubić. Tęsknię za zielono-szarym Żoliborzem, gdzie miałam najfajniejszą pracę w moim życiu, z czego rzecz jasna wówczas nie zdawałam sobie sprawy. Tęsknię za nocami u znajomych na Żoliborzu, podczas których jedliśmy zawsze przysmaki z różnych stron świata, takiej też słuchaliśmy muzyki i analizowaliśmy wszystko, co naszym zdaniem analizy wymagało, czyli przeważnie całe nasze życie, śmiejąc się przy tym do łez. Tęsknię za Ochotą, na którą przez tyle lat pełna obaw i ekscytacji jeździłam codziennie na próby do "OKA", gdzie na studiach spędzałam po 5 godzin z koleżankami w kawiarni Fantazja, gdzie chodziłyśmy po zajęciach. Tęsknię za blokowiskiem na Gocławiu, gdzie znałam każdą uliczkę, kiedy studiowałam i pracowałam opiekując się małą M. i gdzie mieszkałam sama przez kilka miesięcy, odnajdując siebie na nowo po rozstaniu kończącym najdłuższy związek w moim życiu. Tęsknię za Ząbkami, gdzie też zdarzyło mi się mieszkać kilka miesięcy w ramach poszukiwania swojej niezależności, gdzie jadłam najlepszego tatara i pierwszą jajecznicę po 20 latach nie jedzenia jajek. Tęsknię za kinem na Muranowie, za H&M w Centrum tęsknię (tęsknię, a co!). Tęsknię za wypadami z tatą na zakupy do centrów handlowych w Markach, co kończyło się kaczką w pięciu smakach u Chińczyka. Tęsknię za przejażdżkami samochodem z moim młodszym bratem. Tęsknię za moim pokoikiem na poddaszu na Zaciszu. Tęsknię za pierogami z jagodami, które mama robiła w lato...

Piszę te słowa siedząc na balkonie w naszym mieszkaniu w Marmaris. Jest tak potwornie gorąco, że w akcie desperacji chwytam się ostatniej deski ratunku i piję czarną herbatę, wierząc Turkom, że wyrówna temperaturę między moim ciałem a upałem panującym na zewnątrz. Trudno już odróżnić mi łzy od potu spływającego po całej mojej twarzy, gdyż tekst ten zroszony jest potokiem łez, który niespodziewanie wylał się ze mnie podczas pisania.

Może powiecie, że to wszystko nijak się ma do tematyki bloga. Pozwólcie mi mieć inne zdanie na ten temat. Kto wyemigrował, ten wie. Może Ci, którzy nie mieszkają w Warszawie lub Warszawy nie znają/nie lubią (ewentualnie nie lubią, bo nie znają) w ogóle nie zrozumieją dzisiejszego posta. Jestem jednak przekonana, że każdy z Was ma swoje miejsce na ziemii. I to akurat rozumie każdy.

Cóż bym mogła innego dodać na koniec, jak nie to:

Podpisuję się pod każdym słowem całego tekstu utworu, który okazał się dziś wyrażać w pełni to, co czuję.

Na plaży, na plaży fajnie jest!

2014-08-09T18:03:00.000+03:00

Mam to szczęście, że mieszkam ok. 1 min od plaży. Plaży publicznej w Marmaris. Kto był w Marmaris i okolicach ten wie, że większość plaż tutaj należy do hoteli lub restauracji i nadmorskich pubów, w związku z czym leżaki i parasole są na nich płatne (w tym sezonie to ok. 7 - 10 lir za 1 leżak). Jeśli nie podoba Wam się opcja płacenia za leżak, zawsze możecie wybrać opcję, w której leżak macie za darmo, ale płacicie za zamawiane napoje. I tu przypomniała mi się pewna historia. Z dziwnych zachowań Polaków, które widziałam w Turcji, to należy do tych, których nie mogę zapomnieć.

Kilka lat temu na plaży właśnie byłam świadkiem tekiej oto przedziwnej sytuacji. Pewnego dnia przyszła na nią polska rodzina - pan w średnim wieku z żoną i nastoletnim synem. Pan ubrany był w specyficzną koszulkę, po turecku "atlet" czyli coś, co Turcy zakładają pod np. biała koszulę i co stanowi element garderoby zaliczany do bielizny. Do tego pan miał czapkę z daszkiem i kąpielówki w stylu lat 80-tych (czyli....przepraszam, ale wyglądające jak majtki). Niestety jest to bardzo często spotykany tutaj wizerunek Polaka. Ach, byłabym zapomniała - z reklamówką w ręce oczywiście! Choć w tym ostatnim akurat dla Turków nie ma nic dziwnego. Pan z rodziną skierował się szybkim i zdecydowanym krokiem w stronę wolnych leżaków, na których władczo pożył ręcznik i reklamówkę, oznajmiwszy, że wybiera opcję "leżak za darmo, płacę za napoje". Po całym dniu plażowania i zamawiania przeróżnych napoi chłodzących, przy wyjściu z plaży pan postanowił jednak przechytrzyć obsługę i powiedział, że to jakieś nieporozumienie i nie zamierza uregulować rachunku, ponieważ kupił wakacje All Inclusive i w hotelu powiedziano mu, że to obejmuje również plażę (warto dodać, że pan zatrzymał się w jednym z najtańszych hoteli w Içmeler, nie posiadających swojej plaży) i że nie do końca zrozumiał po angielsku, że za napoje trzeba będzie zapłacić (za to doskonale zrozumiał, że wtedy leżak będzie za darmo). Wywiązała się nieprzyjemna dyskusja, w wyniku której pan stwierdził, że choćby pękł to nie zapłaci, nawet jeśli miałby te leżaki myć i polerować. Obsługa stwierdziła, że w zasadzie to świetny pomysł :) Dano mu więc ściereczkę i pan razem ze swoim synem... wycierał i polerował 3 leżaki, pod nadzorem obsługi nie wahającej się czynić uwagi co do dokładności.

Anegdot z plaż mam wiele, nie tylko związanych z Polakami. Mnóstwo romansów, kłótni zakochanych, scen zazdrości, bójek, interwencji policji. Temat z pewnością nie do wyczerpania.

Plaża publiczna obok naszego domu to jednak zupełnie inna bajka. Po pierwsze: nie ma leżaków, więc nie ma problemu :) Po drugie: problemy, jeśli w ogóle na niej bywają, są zupełnie innego kalibru. Plaża położona jest w sąsiedztwie głównego deptaku w Marmaris i jednej z głównych ulic, która ciągnie się wzdłuż morza.

Podobnie jak na ulicach, tak i na plaży ok. 80% ludzi stanowią mężczyźni. O ile dla mnie i dla A. nie stanowi to większego problemu (dopóki wiesz, jak się zachować na plaży publicznej, będąc yabanci, a szczególnie blondynką), o tyle mam całkiem sporo koleżanek, których mężowie nie zgadzają się, żeby siedziały na tej właśnie plaży. Dlatego jeśli tam chodzę, to zazwyczaj sama lub z F., której mąż dla mnie jest ideałem tureckiego męża (zgadza się na wszystko, bo u nich w domu nie występuje w ogóle sytuacja "wyrażania na coś zgody", mąż ma do niej po prostu ZAUFANIE, czyli takie słowo, którego znaczenie w dużej mierze Turcy nie do końca pojmują w odniesieniu do związków). Ale ja wprost uwielbiam chodzić tam sama! Niestety w środku sezonu ze względu na temperaturę nie jestem w stanie wytrzymać dłużej niż godzinę. Zawsze pływam, słucham muzyki i czytam książkę. To mój totalny reset i nie potrzebuję do tego niczyjego towarzystwa, jest mi samej wprost wyśmienicie. Kiedy jakaś grupka facetów siada blisko mnie (ZBYT blisko), po prostu przesiadam się, bo dyskusja nie miałaby sensu. Ale generalnie jestem tam zazwyczaj tak pochłonięta sobą i swoim odpoczynkiem, że to chyba wystarczająca informacja niewerbalna dla otoczenia, że nie ma co ze mną zaczynać ;) Zawsze też staram się siedzieć wśród rodzin lub starszych pań - sprawdzony patent.

Kiedy natomiast chcemy poplażować razem z A., zazwyczaj jedziemy w jakieś bardziej kameralne miejsce, z dala od Marmaris, bliżej natury, gdzie jest jak najmniej ludzi - dla nas to wyznacznik nr1, a uwierzcie mi, że to niełatwy do zrealizowania cel w środku sezonu.

Kiedy piszę ten tekst, wiekszość z Was albo właśnie albo siedzi na plaży, albo to planuje, albo już za tym tęskni. No cóż...wszak "na plaży, na plaży fajnie jest!" :)

Plaża publiczna w Marmaris, GRUDZIEŃ


Turunç, KWIECIEŃ


Bywa i tak :) Günlücek, MAJ


Mój tegoroczny faworyt - plaża w Ölüdeniz, LIPIEC

Ayin Köyü, SIERPIEŃ

Akyaka, SIERPIEŃ

I teraz moje ulubione z serii znajdź 3 różnice:

Plaża publiczna w Marmaris, GRUDZIEŃ

Plaża publiczna w Marmaris, SIERPIEŃ (czyli środek sezonu) :)

Czy ja się "STURKOWAŁAM"?!?!?

2014-08-06T22:13:00.000+03:00

Macie czasem takie wrażenie, jakbyście oglądali film o swoim życiu? Jesteście gdzieś, ale nagle zyskujecie tą specyficzną trumanowską perspektywę, z której widzicie siebie z dystansu, będąc jakby na zewnątrz, a nie wewnątrz danej sytuacji.
Zdarza mi się sporadycznie tego doświadczyć, zazwyczaj wtedy, kiedy uświadamiam sobie, że jestem gdzieś lub robię coś, co dotąd było dla mnie dziwne i trudne do wyobrażenia.
Ostatnio poczułam to dwa dni temu, kiedy to wybrałam się z moją koleżanką i jej dziećmi na wycieczkę. Co w tym dziwnego? - spytacie. Otóż to:

1. Sama im tą wycieczkę zaproponowałam (tak, ja! To znaczy, że koleżankę naprawdę lubię, a jest Turczynką! A wiecie, jakie mam z Turczynkami doświadczenia...).

2. Zorganizowałyśmy sobie wszystko same, co nie było akurat wybitnie trudne, bo jechałyśmy do pobliskiej miejscowości Akyaka. A jednak to zawsze dla mnie zdecydowanie większa satysfakcja, kiedy można sobie samemu zorganizować wycieczkę i działać według własnego planu, a jeszcze lepiej - zupełnie bez niego :)

3. Ze zdumieniem stwierdziłam, że z koleżanką i jej dziećmi czuję się swobodnie, dobrze, mamy wiele tematów do rozmowy, ale też czasem sobie razem milczymy i nie towarzyszy temu to specyficzne napięcie, które każe na siłę szukać tematów do dyskusji. Ba! Nawet popłakałam się ze śmiechu!

4. Wyjątkowo rzadko tego dnia zdarzyło mi się mieć problem ze znalezieniem właściwego słowa po turecku, a należy nadmienić, że F. - moja koleżanka - jest jedną z najładniej wypowiadających się po turecku osób jakie tutaj poznałam (wychowała się w Stambule i stwierdzam, że to kolejna osoba ze Stambułu, którą znam posługująca się poprawnym i takim trochę "telewizyjnym" tureckim). Nie skłamię, kiedy powiem, że codziennie uczę się od niej nowego słowa, co jest szalenie motywujące. Jednak zazwyczaj rozmowy z osobami tak ładnie się wypowiadającymi, nieco mnie stresowały, ze względu na to, że mój turecki z pewnością perfekcyjny jeszcze nie jest. Tymczasem z F. - pełen luz.

I kiedy tak sobie siedziałyśmy nad rzeką Azmak (po kąpieli w jej lodowatych wodach!), śpiewałyśmy po turecku i śmiałyśmy się, nagle do mnie dotarło, że wokół nas są wszędzie same tureckie rodziny i ani jednej/jednego yabanci (cudzoziemca). Dotarło też do mnie, że nie dziwi mnie, że wszyscy oni mają termosy, a w nich herbatę (mimo, że jest ok. 47 stopni w cieniu!), że wszyscy pływają w rzece, która jest tak lodowata, że aż stopy bolą po pierwszym zanurzeniu, że ktoś do nas czasem zagaduje, dzieląc się wrażeniami i że dzieci prawie samopas bawią się bez większego nadzoru nad brzegiem i w wodach rzeki (w której jest silny nurt).

Po kąpielach w rzece, morzu, po zjedzeniu balık ekmek (bułki z rybą) i spacerze po lesie sosnowym, mimo nieziemskiego upału...poszłyśmy przed powrotem do Marmaris na herbatę! :) A wieczorem z około 200 zdjęć, które tego dnia zrobiłyśmy, wrzuciłam na facebooka....chyba ze czterdzieści!!! Mało tego, w knajpie u rybaka zameldowałam się na fejsie, wrzucając nasze selfie z rybą! :D

I TERAZ MOI DRODZY MAM TAKIE PYTANIE (ZGOŁA RETORYCZNE), KTÓRE ZWAŻAJĄC NA MOJE KRYTYCZNE WYWODY NA TEMAT ZACHOWAŃ TURKÓW, OBSZERNIE OPISYWANE PRZEZE MNIE NA TYM BLOGU, TRĄCI TOTALNĄ HIPOKRYZJĄ - CZY JA SIĘ "STURKOWAŁAM"?:)

Przemyślmy sprawę kontemplując zdjęcia z uroczej Akyaki, która z pewnością zachwyci Was architekturą zabudowań w starym, otomańskim stylu i specyficznym klimatem, na który składa się powolne tempo życia w tej maleńkiej miejscowości, nie bez powodu należącej do ruchu Cittaslow, propagującego niespieszne podróżowanie i życie zgodnie z naturą oraz dbałością o zachowanie unikatowego bogactwa kulturowego.

Akyaka

Drzewa eukaliptusowe

Lodowata, choć piękna i krystalicznie czysta rzeka Azmak.

A tutaj już morze :)

I na koniec zagadka - co to?

Ile wieści w poście się zmieści?

2014-07-16T16:48:00.000+03:00

Bywam leniem. Ale za to kreatywnym. Mogłabym na przykład podać co najmniej 20 powodów, które stały mi na przeszkodzie w pisaniu bloga przez ostatnie kilka miesięcy. Ale czy nie byłoby to marnowaniem Waszego i mojego czasu?

W ramach ''słowa na niedzielę'' proponuję wieści z ostatnich miesięcy, które tak oto się przedstawiają:

1. WYPALENIE.

Żeby chociaż zawodowe...właściwie OBY zawodowe, ale nie, bynajmniej. Wypalił się we mnie bezkrytyczny zachwyt nad Turcją. Znany mi (i Wam zresztą też) jest mój kryzys, który przeżywam w środku lata i w środku zimy, kiedy to wszystko mi nie w smak i chcę wracać do Polski, która wówczas jawi mi się jako raj na ziemi. Tak właśnie znowu jest.

2. PRACA.

Czynnik, który przede wszystkim przyczynił się do popadnięcia w wyżej opisany stan.

Ten sezon pod tym względem zaczął się obiecujaco. Rozpoczęłam pracę (nielegalną oczywiście, ze względu na mój brak prawa do pracy - niezaznajomionym z wątkiem prawa do pracy legalnej w Turcji dla cudzoziemców wyjaśnię tylko po krótce, ze uzyskanie go graniczy z cudem) w 4* hotelu na recepcji. Hotel bardzo ładny, praca załatwiona oczywiście po znajomości, co wiązało się z kilkoma herbatkami wypitymi z odpowiednimi ludźmi w odpowiednim miejscu i o odpowiedniej porze. Nie bez powodu wyczuwacie kryminalno-komediowy klimat sytuacji. Praca była ciekawa, ba, nawet na tyle, że z nadmiaru adrenaliny trzeba było jednak z niej odejść. Cóż, powiedzmy, że miałam dość uciekania na ulicę, bo przyszła kontrola, a ja przecież pracuję, ale jakobym nie pracowała ;) Na pewno jednak nie zapomnę moich menagerów i właścicieli hotelu, którzy trzeba im to przyznać, byli jednymi z najinteligentniejszych i najlepiej wykształconych Turków, jakich podczas ostatnich kilku lat tutaj poznałam. Studiowali, mieszkali, a potem wiele lat pracowali w Stanach, między innymi zajmując się managementem tureckich gwiazd muzyki klasycznej. Dużo by opowiadać i szkoda, że wtedy nie pisałam bloga. Ale przy tamtym trybie pracy (12h oczywiście i bez wolnych dni), byłoby to trudne.

Wątek pracy w tym sezonie jest długi i skomplikowany. Gdzieś po drodze zdarzyła mi się praca w szeroko rozumianej turystyce. Nawet miałam okazję wykorzystać licencję pilota wycieczek (a właściwie wiedzę zdobytą podczas kursu), ale w związku z tym, że jak każda praca w TR, ta też wiązała się z ukrywaniem z wiadomych przyczyn i uzasadnionymi podejrzeniami, że jestem śledzona, niestety pewnego dnia przyszło mi się poddać i rzucić i to.

Ba, nawet praca na bazarze nie jest mi obca! Ale to już chyba wątek na oddzielną notkę, bo taką chyba popełnić muszę - w końcu nie każda Polka ma okazję pracować na tureckim bazarze sprzedając owoce ;) Taki to awans mnie spotkał!

3. KOLEŻANKI.

Nie zmieniłam zdania na temat tureckich koleżanek. Właściwie ostatnie miesiące przyczyniły się do pogłębienia mojego rozczarowania nimi. Większość otaczających mnie Turczynek jest (przepraszam, będzie dosadnie) dwulicowa, nachalna, narzucająca się, prosta (żeby nie powiedzieć prostacka), niewykształcona i nie przejawiająca żadnych większych ambicji, mściwa, knująca intrygi, zakłamana. To oczywiście obserwacje na podstawie MOICH doświadczeń. Obyście mieli inne ;) Oddając im sprawiedliwość muszę dodać, że znam może 2-3, które zdecydowanie są inne, z którymi zawsze jest o czym porozmawiać, choć trzeba sie pilnować, bo narzucanie się to chyba narodowa cecha Turków, przez nich samych rozumiana jako gościnność, otwartośc i towarzyskość.

4. IM LEPIEJ POZNAJĘ LUDZI, TYM BARDZIEJ KOCHAM ZWIERZĘTA.

Zgodnie z powyższym :) A konkretnie mam dwa do kochania. W lutym A. na Walentynki przyniósł ślicznego, puszystego, białego króliczka, a właściwie panią królikową - Duygu, a za miesiąc dołączyła do naszego teamu siostra Duygu - Asli/Miki Fare, która wygłodzona
i wychudzona wyglądała bardziej jak mysz niż jak królik (stad ''fare'' czyli po turecku mysz). Obie mają się wyśmienicie, jak widać na załączonych obrazkach:

Aslı/Miki fare

Duygu

Razem :)

5. MUZYKA

Wiosną miałam genialną kilkumiesięczną przygodę muzyczną - poznałam świetnego nauczyciela z ogromnym doświadczeniem i talentem pedagogicznym. Miałam niezapomniane lekcje z teorii tureckiej muzyki klasycznej w połączeniu z praktyką. Nie będę Was tutaj zanudzać szczegółami, ale mam jedna radę - czymkolwiek się zajmujecie, co wymaga nieustannego dokształcania się, zmieniajcie co jakiś czas swoich mistrzów - to daje zdrowy dystans i nowe spojrzenie zarówno na dziedzinę, którą się zajmujecie, jak i na siebie.

6. PODRÓŻE.

Cóż, zbyt wiele tego nie było. Ale miałam w końcu okazję zobaczyć słynną Błękitną Lagunę w Ölüdeniz - póki co najpiękniejszy kawałek morza jaki dotąd w Turcji widziałam.

Choć i tak część z Was pewnie powie, że nie ma jak Marmaris ;) Dla tych niepoprawnych wielbicieli przesyłam 2 zdjęcia, które zrobiłam niedawno pewnego wczesnego poranka (jak na moje zerowe umiejętności fotograficzne, uważam je za moje zdjęcia roku ;))

Zapraszam cię na....wspólne sprzątanie.

2014-02-05T14:50:00.003+02:00

Już nie pierwszy raz dostałam takie zaproszenie. Przyznam, że za pierwszym razem trochę się zdziwiłam, ale że zaproszenie wyszło od mamy A. ("teściowej"), zgodziłam się bez wahania. Dlaczego miałabym jej nie pomóc?

Następne zaproszenie tego typu otrzymałam od siostry A., kiedy wprowadziła się do nowego mieszkania po ślubie. Więc sprzątałyśmy w tym samym czasie dwa domy - jednego dnia dom rodziców, drugiego siostry. Dodam, że jednocześnie my wprowadziliśmy się wtedy do naszego mieszkania i...NIE ZAPROSIŁAM NIKOGO NA SPRZĄTANIE (!!!).

Dziś takie.....(ochhhhhh, cisną mi się na usta epitety nie nadające się do publikacji na blogu....) sympatyczne zaproszenie otrzymałam od koleżanki. Przez ostatnie 3 tygodnie chodziłam z nią prawie codziennie po kilka godzin po całym Marmaris szukając mieszkania do wynajęcia dla niej i jej męża (nie pytajcie proszę o to, dlaczego mąż z nią nie chodził, bo będę musiała naprawdę napisać wiele niecenzuralnych słów...). Ok, nawet ją lubię, ok, pomagam znajomym, to chyba taki ludzki, naturalny przejaw sympatii. Tylko jak to zwykle w Turcji - dasz palec, wezmą całą rękę. Oczywiście jeśli macie jakieś skuteczne rady jak odmawiać w tego typu sytuacjach, dzielcie się. Dodam, że kłamać nie znoszę, a kłócić się nie chcę.

Także taka "drobna" różnica - my w Polsce zapraszamy na parapetówkę, tu w Turcji zapraszają cię na wspólne sprzątanie. O parapetówce jeszcze nie słyszałam. Baa, nawet o domówce nie słyszałam. Przynajmniej o domówce w bliskim mnie i moim polskim znajomym rozumieniu tego słowa. Owszem, spotykamy się z A. z przyjaciółmi. Rozmawiamy, pijemy herbatę, czasem raki (zależy z kim, bo spora część nie pije alkoholu lub pije okazjonalnie -nawet nie ze względów religijnych, ale po prostu nie przywykli do takiego sposobu spędzania czasu). Ale tańców do białego rana, jak z moimi znajomymi w Warszawie, niestety nie ma, nad czym bardzo, bardzo ubolewam. Niby taki trywialny problem, ale moim zdaniem dobra impreza potrafi ludzi odstresować i zintegrować jak nic innego!

Zamiast imprezy idę dziś na szorowanie podłóg chlorem i czyszczenie okien gazetami (tak, to między innymi tureckie sposoby perfekcyjnych pań domu) i tym podobne czynności, które to mają być okazaniem wsparcia i bycia RAZEM.

Nie byłabym sobą, gdybym na koniec nie dodała co o tym sądzę. NIE WYOBRAŻAM SOBIE ZAPRASZAĆ KOGOKOLWIEK NA SPRZĄTANIE MOJEGO MIESZKANIA! Po pierwsze nawet by mi to nie przyszło do głowy, po drugie prędzej bym umarła ze wstydu, niż zaprosiła kogoś do brudnego domu.

PS. Godzina 19.30 - raportuję, że wykręciłam się ze sprzątania :) Niewinnym kłamstewkiem, w zasadzie półprawdą...;) Koleżanka niepocieszona, ale trudno. Powiedzmy, że jestem na drodze do wprowadzania w moje "tureckie" życie asertywnej odmowy.

Walka o rząd dusz.

2014-01-31T09:04:00.001+02:00

30 marca mamy w Turcji wybory samorządowe. Mnie to jakby nie dotyczy, jako, że nie posiadam jeszcze prawa do głosu (nie mam obywatelstwa tureckiego). Nie dotyczy, a jednak dotyczy. Mimo, że prawa do głosu nie mam, to na szczęście mam prawo do myślenia. I wypowiadania na głos swoich opinii. Choć z tym ostatnim w Turcji, to oczywiście w granicach umiaru (które wyznacza Erdogan, jakby ktoś miał wątpliwości).

Czy mi się to podoba, czy nie, wynik wyborów wpływa bezpośrednio na moje życie. Jak wiecie, dzięki uprzejmości miłościwie nam panującego burmistrza Marmaris (z ramienia partii CHP), ja i setki innych możemy uczęszczać na darmowe kursy w zbudowanym z jego inicjatywy Centrum Kultury. Mogę też śpiewać w chórach, poznaję ciekawych ludzi i moje życie zmieniło się o 180 stopni. Nie przeczę, nasze miasteczko wygląda też schludnie, czysto, jest bezpieczne i zarazem pełne życia. Jak na tak małą miejscowość (ludność: 30 tys.), mamy naprawdę dobrze rozwiniętą infrastrukturę i bogatą ofertę turystyczno-kulturalno-rekreacyjną. I owszem, wielka w tym zasługa burmistrza, ponieważ oprócz gierek politycznych, które z pewnością uprawia jak wszyscy inni wokół niego (choć chyba dyskretnie, bo skandali i dowodów brak), przykłada też dużą wagę do nowych projektów. Jak mniemam robi to poniekąd, żeby się zaprezentować od najlepszej strony i wygrać nadchodzące wybory. Ale dopóki robi to z korzyścią dla obywateli, to ja mu to wybaczam.

Generalnie mój stosunek do polityki jest następujący - brzydzę się nią, ale zdaję sobie sprawę z tego, że czy nam się to podoba, czy nie, jest częścią naszego życia. Owszem, śledzę wydarzenia w Polsce, w Turcji i na świecie. Ale nie maniakalnie. Owszem, mam swoje opinie i poglądy polityczne. Ale o tym za chwilę.

Wczoraj odczułam na własnej skórze walkę polityczną, która w związku z nadchodzącymi wyborami już się zaczęła. I to walkę metodami póki co wysublimowanymi, których swoją drogą najbardziej nie lubię. Walkę nie wprost, ale "kulturalnie", czyli...cóż...manipulacyjnie.
Wczoraj zadzwoniła do mnie N. z pytaniem co robię w sobotę rano (czemu mnie nie dziwi to pytanie z jej strony...;)). Mąż N. jest zaangażowanym politycznie zastępcą przewodniczącego młodzieżówki CHP (partia lewicowa, zainteresowanych odsyłam do wikipedii itp.) i N. mimo, że w partii nie jest, często wspiera jej działania. Otóż N. zaproponowała mi sobotnie śniadanie w towarzystwie burmistrza. I setek innych kobiet. Generalnie burmistrz zaprasza wszystkie panie na śniadanie w hotelu :) Uroczo, prawda? Oczywiście znam setki takich pań, co to pobiegną jak na skrzydłach. Ja w każdym razie odmówiłam. N. jest niepocieszona, ale musiała zaakceptować fakt, że nie mam potrzeby zjedzenia śniadania w towarzystwie pana burmistrza (co za afront, nieprawdaż?).
Tego samego dnia w urzędzie podatkowym spotkałam znajomego A. z czasów szkolnych. Podwiózł mnie z wujkiem do domu. Po drodze zapytał, czy może ja i A. mamy ochotę na sobotnią kolację w ładnym hotelu. "W hotelu?" - zdziwiłam się. "A tak, mój wujek jest przewodniczącym AKP w Marmaris, zapraszamy Was na kolację z AKP (AKP - partia prawicowa szefa wszystkich szefów, czyli premiera R.T. Erdogana). I tu muszę przyznać popadłam w lekką konsternację. Widać mój wyraz twarzy nie umknął koledze i spytał wprost: "a ty właściwie po której stronie jesteś?".

I tu dochodzę do sedna sprawy. Otóż w Polsce, w Turcji i w każdym innym kraju byłam, jestem i będę skrajnie po lewej stronie. To się już raczej nie zmieni. Nawet na pewno nie zmieni. Może i mam wywrotowe poglądy, choć dla mnie są całkiem naturalne i poparte latami przemyśleń, wynikiem wielu dyskusji i doświadczeń życiowych, a u ich podstawy leży głęboka wiara w potencjał człowieka.
O prawicy zarówno w Polsce, jak i w Turcji mogę powiedzieć tylko jedno - NIGDY, PRZENIGDY NA NIĄ NIE ZAGŁOSUJĘ, CHOĆBY NIE WIEM CO!!!! A już szczególnie na AKP :) Tak się zastanawiałam jak z klasą wybrnąć wczoraj z tej dyskusji, bo przecież nie powiem przy przewodniczącym AKP w Marmaris, że prędzej umrę niż zagłosuję na Erdogana (wiedzcie, że jeśli mój blog zostanie wkrótce zamknięty, to z powodu tego zdania ;)). Wymówiłam się niewiedzą, przyznając, że wszak w Polsce moje serce biło po lewej stronie, natomiast turecka polityka jest dla mnie tak skomplikowana, że może za 20 lat będę w stanie ją zrozumieć. Generalnie w ciągu ostatnich lat nauczyłam się, że w Turcji w dyskusje polityczne i religijne z nowo poznanymi osobami lepiej nie wchodzić. Szczególnie jeśli są to osoby konserwatywne. Chyba, że chcemy posłuchać długich wywodów w stylu "jest tylko jedna racja - moja racja".

Także w sobotę nikt w Marmaris głodny nie będzie :)
Walka się zaczęła. Ciekawe co będzie dalej.

Facebook i "BERABER".

2014-01-17T10:57:00.003+02:00

Z biegiem czasu tak się porobiło, że połowa moich znajomych na facebooku to Turcy, a połowa Polacy, co jest naturalną koleją rzeczy jak mniemam.
Ze wszystkich nacji najczęściej korzystających z facebooka, Turcy są podobno na...5 miejscu na świecie (!). Konto na facebooku mają prawie wszyscy, których znam - od koleżanek i kolegów, po nauczycieli, rodziców, babcie, dziadków itd. I muszę przyznać, że Turcy używając FB są wyjątkowo aktywni. Większość moich fejsbukowych znajomych dzieli się codziennie ze wszystkimi zdjęciami i przemyśleniami średnio raz na 2 godziny, jeśli nie częściej. Każdy przedstawia przede wszystkim (kolejność nieprzypadkowa):

    1.    Ukochanego/ukochaną.
    2.    Rodzinę i przyjaciół.
    3.    Miejsca, w których się aktualnie znajduje.
    4.    Jedzenie.
    5. Wszystkie aktualne stany i odczucia - włącznie ze zdjęciami ze szpitala z kroplówką!!!!!!

Co gorsza, zauważyłam, że z czasem i ja zaczęłam korzystać z FB częściej niż kiedykolwiek przedtem. Jeśli o mnie chodzi, nietrudno chyba zgadnąć czym najczęściej się dzielę z innymi - muzyką oczywiście. Mam też jakąś charakterystyczną dla siebie obsesję przedstawiania Turkom naszej kultury, a Polakom kultury i obyczajów Turków. Jednak aktywnością na FB Turkom oczywiście nie dorównam i....NIE MAM NAJMNIEJSZEGO ZAMIARU!

Mało tego, uważam, że mimo, że serwis ten daje mi poczucie "bycia" w świecie online razem z moimi przyjaciółmi z Polski, to też uzależnia i sprawia, że tracę czas na bezmyślne przeglądanie treści, po które normalnie bym nie sięgnęła, bo w ogóle mnie nie interesują.

Jednak dwa rodzaje treści denerwują mnie wyjątkowo. U znajomych z Polski są to tzw. memy. Ani ich przeglądanie, ani zawarte w nich przesłanie w ogóle mnie nie interesuje, w ogóle do mnie nie trafia (szczególnie banalnych sentencji w stylu "follow your dreams"). Ale te memy w porównaniu do zamieszczanych przez moich tureckich znajomych to jeszcze nic.....Zamieszczanie przez Turków zdjęć zagłodzonych dzieci, torturowanych zwierząt, zdjęć ofiar wojen itp. - oczywiście w dobrej wierze! - to chleb powszedni, który ja muszę zjadać codziennie rano z poranną kawą, kiedy otwieram FB.

Drugi mój "ulubiony" rodzaj treści na "tureckim" FB to użalanie się nad sobą i słodzenie sobie. "Och, ale jestem samotna" pisze znajoma. Pod spodem widzę kilkadziesiąt komentarzy w stylu: "masz nas, kochamy cię!", "Niech Allah odpędzi od ciebie złe myśli", "Niech Allah da ci szczęście", "jesteśmy z tobą" itd. Dodam, że jeśli to jest moja w miarę bliska znajoma, czuję wręcz presję spowodowaną jej oczekiwaniem, że ja też dołączę swoje 3 grosze i napiszę coś w stylu: "i ja ciebie kocham, masz też mnie!". A ja nie mam najmniejszego zamiaru. Trudno, niech mówią potem jacy to my Europejczycy jesteśmy chłodni w okazywaniu uczuć. Szczerze mówiąc to już do tego zarzutu przywykłam. I do tego, że ponoć jestem samotnikiem i powinnam przełamywać to w sobie. Tak dla jasności to 5 dni w tygodniu chodzę na chóry i kursy. W każdym z tych miejsc spotykam min. 20 osób, z czego z kilkoma spotykam się też prywatnie. Na moje tłumaczenie, że czasem mam ochotę poczytać książkę, gazetę i ogólnie pobyć sama, często np. od mojej koleżanki N. słyszę: "Ale z ciebie koleżanka! W ogóle się mną nie interesujesz! Ja bym się chciała spotykać CODZIENNIE! A Ty jesteś takim samotnikiem! Musisz się trochę zmusić do spotykania z ludźmi, przełamać to!". Chciałam dodać, że chcąc nie chcąc widzę się z nią w tygodniu minimum 3 razy :)

Zdaję sobie sprawę, że od kiedy prowadzę tego bloga i od kiedy mieszkam w Turcji nadal narzekam na to samo - na to cholerne "BERABER" (razem). Szlag mnie trafia, kiedy tylko słyszę to słowo. Paradoksalnie w Polsce uwielbiam często spotykać się ze znajomymi. Pytanie tylko co dla nas, Polaków, oznacza "często", a co dla Turków. Śmiać mi się chce, kiedy moi znajomi z Polski doradzają mi mówienie Turkom asertywnie "nie", kiedy informują mnie o swojej wizycie (o ile w ogóle informują!!!). Właśnie tego my Polacy chyba nie potrafimy pojąć. Tutaj gościom nie mówi się nie. Nie ma takiej opcji i takiej sytuacji. Nawet do tego przywykłam, choć kiedy mam gorszy dzień - jestem np. chora, bądź właśnie wróciłam z 24 godzinnej podróży (!), naprawdę ostatnią rzeczą, którą chciałabym wtedy robić jest goszczenie znajomych. Idealnym tego przykładem jest dzień, w którym w grudniu przyjechałam do Polski na święta i dzień, w którym wróciłam po świętach do Turcji.

Kiedy przyjechałam do Polski (a moja podróż z przesiadkami była naprawdę dłuuuuga) i padłam na łóżko nieprzytomna, moi znajomi zadzwonili, że wszyscy zamierzają zaraz do mnie przyjechać i mnie powitać (specjalnie się w tym celu spotkali i zjechali z różnych stron Warszawy). Bardzo ich przeprosiłam i wyjaśniłam, że nie nadaję się na spotkanie, bo padam z nóg. Wszyscy mnie zrozumieli, umówiliśmy się następnego dnia i nie było żadnego problemu.

Kiedy natomiast przyjechałam do Turcji (podróż trwała łącznie z autobusem Stambuł-Marmaris 24 godziny!), rozpakowałam się i posprzątałam mieszkanie, wieczorem znajomy zadzwonił, że właśnie do nas jedzie ze swoją dziewczyną i już w zasadzie są pod naszym domem. Zaznaczam: NIE ZADZWONILI WCZEŚNIEJ, ŻEBY SIĘ UMÓWIĆ, zadzwonili będąc już w drodze. Nie ma nawet opcji odmówienia. Zresztą byłoby to największą zniewagą. "Her zaman bekleriz", czyli w dosłownym tłumaczeniu: "zawsze na ciebie czekamy", mój dom stoi dla ciebie otworem, to jedna z najbardziej oczywistych rzeczy w Turcji.
Choć muszę przyznać, że większość znajomych już się przyzwyczaiła, że do nas się zawsze dzwoni i uprzedza swoją wizytę, to jest kilku niereformowalnych. I to jedna z tych rzeczy, którą chcąc nie chcąc akceptować muszę. Czy mi się to podoba czy nie. Samotność w każdym razie w Turcji mi nie grozi :)

PS. Witajcie po długiej przerwie :) Dużo się działo, dlatego nie pisałam. Poza tym... najzwyczajniej na świecie nie chciało mi się. Przepraszam. Pożyć mi się chciało, a pisać mi się nie chciało ;)

Dlaczego przyjaźń z Turczynkami nie jest łatwa, 1 dzień wakacji w Akyaka i BONUS - WYRÓŻNIENIE

2013-07-18T15:42:00.000+03:00

Nie myślcie sobie, że "mam lenia" i dlatego nic nie piszę od miesiąca. Jak wiecie moje życie aktualnie przypomina starania się o tytuł pracownika roku, z tym, że nikt mi tego tytułu raczej nie przyzna ;)

Już niedługo miną 3 miesiące od kiedy pracuję, ale mam wrażenie, że to przynajmniej rok. Dzień wolny miałam 1, a kiedy musiałam wyjść wcześniej innego dnia, bo siostra A. brała ślub, to usłyszałam, że "bez przesady z tym wolnym!". Ale ten jeden jedyny upragniony wolny dzień wykorzystaliśmy z A. do granic możliwości. Pojechaliśmy na motorze do Akyaka - piękna, mała, cicha miejscowość ok. 30km od Marmaris. Świetna wycieczka, piękne widoki i ten spoooookój, który tam panuje...nie to, co u nas w Marmaris - świątek, piątek, czy niedziela, od rana do wieczora czuję się jak na Bar Street - zupełnie, jakby muzyka, która zagłusza wszystko, co tylko możliwe, była jakimś nieodłącznym elementem lata, zaproszeniem dla turystów do zabawy i wydawania pieniędzy....Trochę jak utwory płynące z głośników w polskich supermarketach, dobrane bynajmniej nie bez powodu (psychologia marketingu - zapewne wiecie o czym mówię).

W układance znajomych pojawiła się nowa postać - N. - żona barbera z naszego salonu. N. pochodzi z północy Turcji (region Morza Czarnego). Poznałyśmy się jakiś miesiąc temu, kiedy się tu wprowadziła. Wcześniej po ślubie mieszkała z naszym barberem w Marmaris, potem rozwiedli się, a teraz znowu pobrali - jak to mówią Turcy: kader (przeznaczenie) :) Takie rzeczy to tylko w Turcji ;) Sympatyczna dziewczyna, ale w momencie, kiedy przed wyjściem z domu podciągnęła mi bluzkę pod szyję, zasłaniając rzekomo za duży dekolt (a wierzcie mi, dużych dekoltów nie noszę), zrozumiałam, że przyjaciółkami to my nie będziemy.

Jestem osobą, która szybko zawiera nowe znajomości, ale jeśli chodzi o prawdziwą Przyjaźń, to zajmuje mi to lata i przyznam, że niełatwo się zaprzyjaźniam. Prawdziwy przyjaciel, to dla mnie nie osoba, której wszystko mogę powiedzieć - choć to też, ale na którą zawsze mogę liczyć i ona na mnie też, i która wyznaje podobne wartości do moich i ma zbliżony do mojego światopogląd. W kwestiach fundamentalnych musimy się przynajmniej rozumieć, jeśli nie zgadzać. W związku z powyższym mimo, że N. jest powiedzmy umiarkowanie liberalna (razem z mężem działa w młodzieżówce CHP), mniej więcej w moim wieku i powiedzmy, że mamy mniej więcej podobne zainteresowania (godne uwagi jest to, że większość dziewczyn tutaj - nie wszystkie, ale większość - nie ma żadnych zainteresowań...), to na ten moment nie sądzę, żebyśmy stały się best friends. Trzeba Wam wiedzieć, że Turczynki są obsesyjnie zazdrosne, kochają plotkować, mają gust dalece odbiegający od europejskiego (nie rozumieją pojęcia "kicz") i często są mało ambitne. To mi wystarczy do tego, żeby nie zacieśniać takich relacji. Dzięki Bogu są wyjątki - jak moja koleżanka ze Stambułu B. - ale to są wyjątki niestety...

Na koniec mam dla Was bonus - dostałam od Ingalill - autorki bardzo ciekawego bloga W kraju, który nie istnieje, WYRÓŻNIENIE, za które niniejszym bardzo Ci Ingalill dziękuję :) Czym prędzej odpowiadam na Twoje pytania:

1. Ulubiony owoc?
Granat.
2. Miejsce, do którego zawsze wracam to...?
Polska.
3. Najbardziej nielubiana potrawa?
Jajko na twardo - jajek na twardo nie jem od 25 lat.
4. Lody mleczne czy sorbety?
Lody mleczne - moje ulubione to chałwowe i pistacjowe. Jakieś "sturczone" mam upodobania smakowe...;)
5. Największe marzenie w życiu?
Mieć poczucie spełniania i w efekcie spełnienia swojej "misji" - czyli po krótce wykorzystywać swoje talenty, umiejętności i predyspozycje w taki sposób, który przynosi spełnienie mnie i radość innym.
6. Pieprz czy wanilia?
Pieprz i wanilia.
7. Ulubione zwierzę?
Wszystkie, które sprawiają, że wchodzę na rejestr gwizdkowy wyrażając nad nimi swój zachwyt ;)
8. Co bym zmienił/ła w swoim życiu?
Byłabym częściej asertywna i nie traciła czasu na przebywanie z ludźmi, z którymi szkoda go tracić.
9. Najlepsza muzyka to...?
Muzyka tworzona przez ciekawych ludzi, nieszablonowa, nowatorska, albo na odwrót - głęboko osadzona w tradycjach, muzyka nieprzypadkowa, przemyślana, albo szalona improwizacja, kierowana przez jakieś niewytłumaczalne siły wyższe. Muzyka, która intryguje, która sprawia, że słuchając jej doznaję takiej przyjemności, jakby mi ktoś mózg wysmarował Nutellą :)
10. Wolny czas spędzam...?
Słuchając muzyki, śpiewając, grając, czytając książki, gazety, pisząc, szukając inspiracji do dekoracji domu, gotując nowe potrawy, rozmawiając z przyjaciółmi, jeżdżąc na rowerze, pływając... A kiedy mam go dużo i kiedy tylko jest to możliwe - zwiedzając nowe zakątki. Generalnie sama z sobą raczej się nie nudzę, wręcz przeciwnie - z wiekiem coraz bardziej lubię być sama. Ale może to moja reakcja na upodobanie Turków do robienia wszystkiego razem ;)

Teraz moja kolej wysłania w eter 10 pytań wyróżnionym przeze mnie blogom, wyróżniam więc blogi:

http://crate-of-art.blogspot.com/
http://mylittlewhitehome.blogspot.com/
http://izabelaszmit.wordpress.com/
http://rodzynkisultanskie.blogspot.com/
http://mojminiaturek.blogspot.com/
http://bengusia.blogspot.com/
http://utkanezmarzen.blogspot.com/

A moimi pytaniami niech będą pytania ze słynnego Kwestionariusza Prousta z XIX wieku:

1. Główna cecha mojego charakteru?
2. Cechy, których szukam u mężczyzny?
3. Cechy których szukam u kobiety?
4. Co cenię najbardziej u przyjaciół?
5. Moja główna wada?
6. Moje ulubione zajęcie?
7. Moje marzenie o szczęściu?
8. Co wzbudza we mnie obsesyjny lęk?
9. Co byłoby dla mnie największym nieszczęściem?
10. Kim lub czym chciałabym być, gdybym nie był tym, kim jestem?
11. Kiedy kłamię?
12. Słowa, których nadużywam?
13. Ulubieni bohaterowie literaccy?
14. Ulubieni bohaterowie życia codziennego?
15. Czego nie cierpię ponad wszystko?
16. Dar natury, który chciałbym posiadać?
17. Jak chciałbym umrzeć?
18. Obecny stan mojego umysłu?
19. Błędy które najczęściej wybaczam?

Miłej zabawy :)

2 lata

2013-06-19T12:50:00.002+03:00

17 czerwca minęły 2 lata od kiedy napisałam tutaj pierwszy tekst. Nigdy nie wracam do moich tekstów. Po napisaniu notki zmuszam się i cierpię męki straszne czytając dla przyzwoitości ten jeden chociaż raz cały tekst, żeby sprawdzić ewentualne błędy itp. Także nie mam zamiaru teraz nawiązywać do tego, co dokładnie pisałam 2 lata temu. Zajrzę jedynie w zakamarki swoich wspomnień.

2 lata temu, kiedy zaczęłam pisać tego bloga, straciłam stałą pracę i w związku z tym stałe źródło dochodów. Potem bywało różnie - lepiej i gorzej, ale pisanie bloga z pewnością pomagało mi uporządkować moje myśli i odczucia związane przede wszystkim z odnajdywaniem się każdego dnia w tak odmiennym kulturowo kraju i w nowej dla mnie sytuacji. Wszystko było nowe i albo fascynujące, albo frustrujące, albo dziwne, albo ciekawe, albo zupełnie niezrozumiałe itp. itd.

Wiele razy pisałam o tym, że źródłem największych nieporozumień był język, którego stopniowe uczenie się miało największy wpływ na zmiany w moim życiu w Turcji. Dzięki językowi zaczęłam świadomie żyć wśród Turków i z Turkami. Wróciłam do muzyki, zawarłam bardzo dużo nowych znajomości i zyskałam kilku przyjaciół i jedną bliską przyjaciółkę. Oczywiście nikt tutaj nie zastąpi mi moich polskich przyjaciół, których znam od lat, ale...oni po prostu są nie do zastąpienia i tyle :)

Długo nie miałam stałej pracy, za to wiele razy różne dorywcze. Aktualnie jak wiecie pracuję w hotelowym sklepiku i salonie fryzjersko-kosmetycznym. Z prostego powodu - innego wyboru aktualnie nie mam. Kto wie jakie są realia zatrudniania cudzoziemców w Turcji, a może raczej w Marmaris, ten wie i chyba nie będę się rozwodzić w tym temacie. Najpoważniejszą ofertą pracy w charakterze pilota rezydenta w tym roku (miałam w tym biurze 3 rozmowy rekrutacyjne) okazała się być oferta od jednego z najbardziej znanych i sprawdzonych biur, które ochoczo chciało mnie zatrudnić....na czarno i właśnie upadło.

Aktualnie wydaje mi się, że nigdy nie pracowałam tak ciężko jak teraz (codziennie po 13-14h, bez dni wolnych od początku maja do prawdopodobnie końca października). A. jak wiecie w tym roku nadal jest stewardem w busach i tam też oczywiście jest raz lepiej, raz gorzej. Kiedy wychodzi do pracy o 5.30 rano (a ja prasuję mu koszulę z zamkniętymi oczami - da się :)) i wraca do domu o 15.30, to to jest luksus nad luksusami. Ale bywa i tak, jak w tym tygodniu, kiedy pracował......36h z rzędu!!!!! Czy ktoś może mi wytłumaczyć jak można mieć czelność zapytać pracownika czy będzie pracował 36 godzin? Przy tej okazji pozwolę sobie na krótką refleksję na temat prawa pracy w Turcji - hmmmm.....ono po prostu w rzeczywistości nie istnieje. Oto i tajemnica szybkiego wzrostu tureckiej gospodarki.

Oczywiście nie chcę tu uogólniać, że tak ciężko w Turcji żyć i pracować, bo są różne sytuacje, różni ludzie, różne możliwości i różne miasta. Ale nie będę Was oszukiwać. W Marmaris jest ciężko. Dla większości. I szczególnie latem. Większość moich znajomych pracuje tu od rana do nocy i nie ma po prostu siły na NIC. Gdyby nie muzyka, znajomi itd., to pewnie aktualnie byłabym dosyć mocno przybita. Przepraszam Was (tych, którzy też tu pracują), ale prawda jest taka, że pracujemy jak zwierzęta. Są dni, kiedy wydaje mi się, że tym razem już naprawdę nie dam rady (A. ma dokładnie to samo), ale trzeba wziąć się w garść i przywołać cele i plany, do których realizacji potrzebne nam będą pieniądze, wyjść domu i znowu wrócić późnym wieczorem lub w nocy. A uwierzcie mi, nie mam na myśli tutaj nie wiadomo jakich rzeczy, na które to chcemy zarobić. Chcemy po prostu w końcu pierwszy raz przyjechać do Polski razem. Aż tyle i tylko tyle.

Oprócz muzyki, koncertów, znajomych i siebie nawzajem, staramy się z A. odnajdywać drobne przyjemności, które pomogą nam się zrelaksować i ogólnie lepiej poczuć. A. ma swoje, a ja mam swoje. Dla mnie to np.:

- siedzenie wieczorem na balkonie i jedzenie czereśni

- jechanie do pracy na rowerze dłuższą drogą tylko po to, żeby zobaczyć morze

- plotkowanie z koleżanką przez godzinę przez telefon o wszystkim i o niczym

- kupienie czegoś do domu i przestawienie mebli w salonie

- zjedzenie lodów karmelowych w pozycji leżącej przed telewizorem

- branie prysznica rano z zamkniętymi jeszcze oczami, ale za to z obłędnie pachnącym truskawkami żelem (moje ostatnie odkrycie kosmetyczne)

- dobra książka czytana ukradkiem w pracy, kiedy choć przez kilka minut nikt nie zawraca mi głowy

- ciekawa rozmowa z turystami (to akurat zdarza się rzadko, ale się zdarza)

- nasze nawet najkrótsze wycieczki na motorze z A.

- przerwa w pracy, kiedy akurat A. już wróci i możemy sobie pozwolić na wspólne zakupy i obiad

Także jak widzicie - da się. Przeważnie jesteśmy wykończeni, ale da się. Na przykład nigdy nie sądziłam, że mogę przyjść rano do pracy, w południe wyjść na 2 h, żeby dać koncert z chórem, na którym miałam też solo (co kiedyś stresowało mnie na tyle, że brałam cały dzień wolny w pracy, żeby się jak najlepiej przygotować!), po czym wrócić do pracy i zostać w niej do wieczora, jakby nigdy nic ;) Jak to mówiła moja była szefowa: "TRZEBA BYĆ ELASTYCZNYM" :) Święte słowa!

Myślę więc, że sami z łatwością możecie ocenić, co się przez te dwa lata u mnie zmieniło. A zmieniło się prawie wszystko :)

"Haydi kızlar! Haydi efeler!" - czyli Tutku w krainie Ege :)

2013-06-07T17:25:00.002+03:00

Uprzejmie donoszę, że zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami dnia 4 czerwca 2013 pierwszy raz w życiu wyszłam na scenę w nietypowej dla siebie roli - tancerki Zespołu Ludowego Miasta Marmaris. Bo jak już na scenie jestem, to wiecie co zazwyczaj na niej robię - śpiewam (no jak trzeba, to i zatańczyć mogę ;))

Pierwszy raz byłam tak pozytywnie podekscytowana przed wejściem na scenę - bardzo przyjemny rodzaj tremy, połączony chyba po prostu z nieskrywaną radością, że biorę udział w tak kolorowym wydarzeniu. Tego dnia nie tylko nasza grupa miała pokaz. Przed nami było też kilka grup dzieciaków tańczących głównie tańce ludowe, ale była też salsa, balet i gimnastyka artystyczna. Przyznam, że od początku do końca czułam się jak w bajce. Piękne, kolorowe, tradycyjne stroje (z regionu Morza Egejskiego - tu mieszkam), piękna muzyka, mnóstwo pozytywnej energii, śmiechu dzieciaków, radośnie zbierających się całych rodzin i ich przyjaciół, którzy przyszli podziwiać postępy latorośli, no i nasze oczywiście. To właśnie jeden z tych dni, jeden z tych momentów, kiedy zadaję sobie pytanie: "o rany, czy to się dzieje naprawdę? Czy ja naprawdę biorę w tym udział?":)

Szczególnie w dniach, kiedy wszystko w Turcji aktualnie kręci się wokół polityki - i słusznie, aktualnie jest taka potrzeba - ten wieczór był chyba dla nas wszystkich miłą odskocznią.

Ale nie będę Was zanudzać przydługimi opisami. W końcu po dłuższej przerwie mam dla Was.....ZDJĘCIA I FILM! :)

PS. Oczywiście zamieściłam zdjęcia, na których mnie nie ma :P Ale na filmie jestem. Także dla chcącego nic trudnego - kto chce znaleźć Tutku, to znajdzie ;)

A w kwestii polityki moje zdanie jest następujące:

Panie i Panowie - oddaję w Wasze ręce...Tutku :)

2013-05-27T14:41:00.000+03:00

(z gory przepraszam za brak polskıch znakow, ale pısze do Was z pracy)

Moi Drodzy,

jako, ze koncerty tymczasowo zostaly odwolane (ze wzgledu na zalobe narodowa z powodu wybuchu bomby w Reyhanlı - swoja droga ta zaloba zostala ogloszona dosc nıetypowo, bo po kılku dnıach od calej tragedıı, ponadto szanowny pan premıer nıe raczyl sıe tam nawet pofatygowac, bo akurat goscıl u Obamy...) postanowılam, ze podzıele sıe z Wamı chocıaz nagranıem z proby.

Spıewam przy akompanıamencıe pıanına ı ud, ale oczywıscıe koncert gramy (my = chor) z pelnym zespolem w skladzıe: pıanıno, darbuka, kanun, skrzypce, ud. Uprzedzajac Wasze pytanıa spowodowane prawdopodobnıe zdzıwıenıem, czemu to ja tak tutaj 'wyje do ksıezyca' ı smıem nazywac to spıewanıem, pragne podkreslıc, ze to Türk Sanat Müzik czyli turecka muzyka klasyczna :)

No ;)

Mılego ogladanıa ı sluchanıa.

Utwor: Manolyam

Kompozytor: Zeki Müren
Wykonanie: Tutku :)

A juz za jakıs czas na koncercıe bedzıe bardzıej ofıcjalnıe, bo na koncertach wygladamy mnıej wıecej tak:

Marmaris Belediyesi Türk Sanat Müziği Korosu

Marmaris never sleeps...

2013-05-18T12:45:00.002+03:00

Za górami, za lasami, było miasteczko, przez Turków zwane rajem, o wdzięcznej nazwie Marmaris. Od 50 lat nie padał tu śnieg, lato jest piękne i trwa pół roku.
U podnóża pięknych gór i nad brzegiem błękitnego morza mieszka tu jakieś 30 000 ludzi, dla większości których rozpoczęcie najpiękniejszej tutaj pory roku oznacza rozpoczęcie turystycznego sezonu, co równa się z tym, że:

Przez następne pół roku będą pracować codziennie od rana do nocy.
Gotować, prać i sprzątać będą tylko wtedy, kiedy naprawdę nie będzie wyjścia, lub jakimś cudem danego dnia nie będą się czuć zmęczeni.
Z rodziną i znajomymi na dłużej niż 2h będą mogli spotkać się gdzieś w okolicach listopada.
Jeśli będą mieli szczęście lub akurat jakimś cudem w środku lata spadnie deszcz, a oni pracują na świeżym powietrzu, będą mogli mieć dzień wolny, który z całą pewnością spędzą w łóżku nie ruszając się z niego na krok.
Każdego poranka będą walczyć ze swoim ciałem i umysłem, zmuszając się do pójścia do pracy i pocieszając się, że niedługo (czyli aktualnie za jedyne 5 miesięcy) będzie zima i sobie odpoczną.
Każdego poranka motywując się do wyjścia z domu, żeby zarobić, myślą o swoich bliskich, o ich podstawowych potrzebach i jeśli są odważni, to czasem nawet marzą o czymś "ekstra", ale oczywiście bez przesady.
Prawie wszyscy z nich przykładając głowę do poduszki, zasypiają w maksymalnie 2 minuty (chyba, że mają własny interes - sklepik, biuro wycieczkowe itp. i nocami planują wszystko, co muszą zrobić, żeby spłacić kredyt, który wzięli na jego otwarcie).

Za górami, za lasami, było sobie miasteczko, w którym ludzie pracowali jak mrówki. W końcu...MARMARIS NEVER SLEEPS.

O muzyce, Atatürku i dziwnych znajomościach.

2013-05-04T17:05:00.001+03:00

Mimo, że nie przepadam za tłumaczeniem się, to po tak długiej nieobecności wypadałoby się jednak wytłumaczyć. To nie tak, że z moją ostatnią notką moje życie nagle stanęło w miejscu i okazało się, że nie ma o czym pisać. Wprost przeciwnie - moje życie nabrało takiego tempa, że od czasu napisania ostatniej notki, jakieś tysiąc razy przeżyłam sytuacje, o których myślałam: "koniecznie muszę to opisać na blogu!". Niestety ilość wolnego czasu, w którym mogłabym naprawdę odpocząć, z każdym dniem i z moim narastającym zaangażowaniem w muzykę, życie towarzyskie, a teraz i pracę, malała niepostrzeżenie w zastraszającym tempie.

W ciągu ostatnich kilku miesięcy nauczyłam się ok. 200 piosenek (to mój życiowy rekord!) - około 100 utworów klasycznych (Turk Sanat Muzik) i około 100 utworów ludowych (Turk Halk Muzik). Poczyniłam również postępy w grze na baglamie. Nie aspiruję do bycia wirtuozem, ale fakt, że potrafię parę rzeczy zagrać cieszy mnie bardzo. Tańce folklorystyczne są na tej całej mojej drodze muzycznego rozwoju na ostatnim miejscu - tzn. przyznam, że traktuję je nieco pobłażliwie, trochę jak odpoczynek po prawdziwym wysiłku umysłowym i fizycznym, jakim jest dla mnie nauka śpiewania utworów tureckich. Przez cały ten czas nauki, pokonałam również (i wciąż pokonuję) swoje słabości, walczę z tremą i po prostu staram się skupić na muzyce. W każdym chórze dostałam solo, dostaję też zewsząd bardzo pozytywne informacje zwrotne i staram się w związku z tym robić co do mnie należy - czyli śpiewać najlepiej jak tylko w danym momencie potrafię i korzystać z okazji, że mogę się nauczyć czegoś, czego nigdy wcześniej się nie uczyłam - czyli np. różnic między zachodnim a tureckim systemie muzycznym. Najbliższe koncerty będą jednak dla mnie wyjątkowe, ponieważ na każdym z nich będę miała swoje solo, więc oczywiście jest i ekscytacja i lekki stresik, na razie taki tyci tyci :) Poza tym będą to koncerty w różnych warunkach - plenerowy i w sali koncertowej, więc to dla mnie kolejne doświadczenia w różnych warunkach technicznych. Na jednym z nich będziemy śpiewać z gwiazdą tureckiej muzyki klasycznej, której imienia jeszcze nie mogę zdradzić :)

Piękne koncerty za nami. Pełne wzruszeń, fajnej publiczności i wszystkiego, co od dziecka kojarzy mi się ze sceną i co kocham - próby, podekscytowanie przed koncertem, zapach sceny, radość na scenie, poczucie spełnienia i bycia we właściwym czasie i miejscu. Mieliśmy koncert walentynkowy, koncert z okazji rocznicy przyjazdu Ataturka do Marmaris i koncert z turecką muzyką filmową. Koncerty tematyczne mają to do siebie, że przygotowując się do nich uczymy się przy okazji dużo więcej, niż jedynie utwory, które mamy zaśpiewać. Taka fajna wartość dodana. Tak miałam w szkole wokalnej w Polsce i tak mam tutaj. Kiedy w szkole wokalnej przygotowywaliśmy np. koncert poświęcony twórczości Marka Grechuty, każdy z nas w poszukiwaniu piosenki dla siebie, tygodniami słuchał Grechuty, czytał o Grechucie i generalnie przenosił się w czasie i przestrzeni. Tak też miałam z Ataturkiem. Na koncert z okazji rocznicy jego przyjazdu do Marmaris przygotowywaliśmy jego ulubione piosenki. Przygotowując się, ucząc się wyznaczonych utworów, czytałam równolegle o Ataturku, próbowałam zrozumieć czego dokonał w Turcji, wyobrażałam sobie jego, eleganckiego dżentelmena, składającego wizytę w mieście, siedzącego wieczorem w najpiękniejszej restauracji i słuchającego swoich ulubionych piosenek, które wykonywali dla niego zapewne najlepsi artyści w okolicy.

Mustafa Kemal Atatürk, źródło: Wikipedia

Swoją drogą muzycznie z Ataturkiem całkiem mi po drodze muszę przyznać. Z "Ataturkowego" repertuaru jego najukochańsza piosenka mnie również najbardziej przypadła do gustu:

Jednocześnie byłam w tym samym czasie na wystawie fotografii Ataturka, dyskutowałam o jego reformach z moimi znajomymi, którzy czynnie działają w młodzieżówce CHP (lewicowej partii tureckiej) w Marmaris - generalnie wszystko pięknie się zazębiało i w mojej głowie puzzle powoli zdobywanej wiedzy zaczęły tworzyć pełen obraz. Jednocześnie spędziłam też 2 tygodnie z S. - dziewczyną H. (już kiedyś o niej pisałam), która z kolei jak już Wam kiedyś wspomniałam nosi chustę i popiera przeciwną opcję polityczną - konserwatywną partię AKP, co w mojej układance stworzyło dość duży kontrast z nowoczesnymi jak na jego czasy i otaczającą go rzeczywistość poglądami Ataturka. Na koniec wszystkich politycznych przemyśleń doszłam do wniosku, że jednak nie jestem w stanie jeszcze pojąć tureckiej polityki, co mój nauczyciel skomentował: "nie martw się, my żyjemy tu całe życie i nadal jej nie pojmujemy" :)

A teraz przejdźmy do spraw bardziej przyziemnych. Od 4 dni pracuję. Znowu w tym samym hotelu, w którym pracowałam w ubiegłym roku, jednak tym razem już nie jako info-girl, ale tzw. marketci :) Czyli siedzę sobie w sklepiku hotelowym, sprzedaję i rozmawiam sobie z turystami :) I na pełen etat. A właściwie to prawie na dwa etaty! Pracuję u naszego dobrego znajomego E. I pracuję w standardzie dość tutaj typowym - czyli codziennie od 8.45 do 22.00, bez dni wolnych do końca października (!), czyli tak, jak większość tutaj (ta większość, to jedyne, co mnie pociesza w tej sytuacji plus fakt, że zarabiam). Żeby nie było - próbowałam znaleźć pracę jako pilot-rezydent (po to głównie rok temu zrobiłam licencję), ale warunki na których biura podróży chciały mnie zatrudnić są niestety nie do przyjęcia - ani finansowo, ani prawnie. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję, że w przyszłym roku może się uda. A. nadal pracuje w Pamukkale - raz ma dzień lepszy, raz gorszy i wtedy zarzeka się, że następnego dnia rzuci pracę. On też pracuje codziennie, ale przynajmniej mają system zmianowy, co oznacza, że czasem wraca do domu np. o 15.30. Generalnie w tym roku doszłam do wniosku, że nadejście lata, a szczególnie jego początek zawsze tutaj kojarzy mi się ze stresem. Nie jesteśmy wtedy pewni, gdzie będziemy pracować, potem z kolei stres związany z przepracowaniem (to głównie w przypadku A.), a potem gdzieś w końcówce lata jest cała akcja z przedłużaniem mojego ikametu i cała szopka z tym związana. Ja akurat do wszystkiego przygotowywałam się stopniowo, czyli np. w tamtym roku pracowałam kilka godzin dziennie, czasem w ogóle nie przychodziłam, zimą miałam czasem zlecenia na pisanie lub tłumaczenie tekstów. Nie mogę sobie natomiast wyobrazić co czują np. te z Was, które przyjeżdżają tu z wizją odpoczywania sobie w ciepłym kraju, leżenia na plaży itd. Co prawda ja się w swoim czasie naodpoczywałam i należałam na plaży, ale brutalna prawda jest taka, że jeśli pracujecie, to po prostu nie ma na to czasu. Moi tureccy znajomi, którzy w lato pracują w turystyce, zazwyczaj wchodzą do morza maksymalnie 5 razy podczas całego lata i są najbardziej bladzi ze wszystkich Turków jakich znam. Cóż, pewnie w tym roku i ja dołączę do tego grona, bo póki co moją 2 godzinną przerwę na lunch wykorzystuję na kursy i próby, które mam 5 razy w tygodniu. Ale mam też ambitny plan na pływanie rano - nad morze mam 2 minuty, więc byłby to naprawdę skandal, gdybym tego nie wykorzystywała!

Jak widzicie i czujecie pewnie czytając ten tekst, do wielu rzeczy tutaj przywykłam. To prawda, co nie oznacza, że już nic mnie nie dziwi. Dziwi mnie i to prawie codziennie. Wczoraj na przykład uświadomiłam sobie, że przebywam w dość nietypowej w porównaniu do mojej polskiej rzeczywistości. Szłam sobie z pracy na próbę naszego zespołu tańca folklorystycznego. Po drodze minęłam pensjonat, przed którym stała Maria i jej koleżanka - dwie sympatyczne panie Gruzinki, lat 35 i 40, które przychodzą do naszego salonu fryzjerskiego codziennie zrobić sobie fryzurę, paznokcie, piją z nami kawkę, palą papieroska, a potem idą do pensjonatu, gdzie.....trudnią się najstarszym zawodem świata! (!!!!). Na początku trudno mi było w to uwierzyć, kiedy je poznałam. Właściwie myślałam, że to żart. Do dziś nie mogę ogarnąć swoim umysłem, że te dwie sympatyczne, serdeczne kobiety naprawdę robią to, co robią. Choć kiedy opowiedziały mi o realiach pracy w Gruzji, gdzie stawka DZIENNA to 14 zł (!!!), to trochę tłumaczy ich desperację....trochę...Choć ja tego nie pojmuję....Mijając pensjonat doszłam do cmentarza - tyle razy go widziałam, a właściwie nigdy mu się tak naprawdę nie przyjrzałam. I ten cmentarz zasługuje co najmniej na oddzielną galerię zdjęć. Może któregoś dnia wymknę się trochę wcześniej i pokażę Wam na zdjęciach niezwykły i tajemniczy nastrój tego miejsca. Zaraz potem przechodzę obok ogromnego meczetu, żeby w końcu dojść na próbę do...amfiteatru :) O amfiteatrze chyba kiedyś wspomniałam. Zbudowano go w Marmaris ok.15 lat temu na wzniesieniu, na wzór greckich teatrów. Genialne miejsce na koncerty! Ogromne, otoczone zielenią, z fajną akustyką, mieszczące chyba pół Marmaris miejsce - amfiteatr. Chwała za to temu, który wpadł na pomysł zbudowania tego cuda, bo moim zdaniem pomysł był świetny. W każdym razie potem tańczyłam ze wszystkimi to, co mamy wkrótce zaprezentować na koniec kursu i kiedy turyści z okolicznych hoteli zaczęli przychodzić i robić nam zdjęcia, uznając całą sytuację za dość osobliwą, miałam przez chwilę myśl - o rany, co ja tu robię? :) Jeszcze całkiem niedawno to ja byłam turystą robiącym tu zdjęcia...

Poza tym, że czasem zdarza mi się spojrzeć na siebie z dystansu, z perspektywy widza oglądającego "Przygody Tutku w Turcji", to tak, do wielu rzeczy przywykłam. Dlatego fajnie czasem wejść w pozycję widza i zobaczyć film z sobą samym w roli głównej. Grunt, żeby w tej roli nie pozostać :)

10 pytań do Tutku

2013-02-09T14:49:00.000+02:00

W kwestii zawierania nowych znajomości pobijam przez ostatnie miesiące moje własne rekordy. Jak wiecie chodzę na 4 kursy, więc jest to nieuniknione. Ze względu na tematykę kursów (turecka muzyka klasyczna, turecka muzyka ludowa, gra na bağlamie i taniec folklorystyczny) na każdym z nich wzbudzam mniejsze lub większe zainteresowanie. Z czasem przywykłam już do tego, że zawsze ktoś ukradkiem mnie obserwuje, a czasem obserwuje mnie bez skrępowania i wcale nie ukradkiem :) Często ktoś podchodzi i pyta skąd jestem (zazwyczaj na wstępie zakładając, że z Rosji...), a potem pada kilka pytań, które jakby nie patrzeć, bez względu na to, kto je zadaje, są często do siebie podobne. Oprócz zestawu podstawowego (skąd jesteś, ile czasu mieszkasz w Turcji itp.), w toku każdej ze znajomości, którą tutaj zawarłam, pojawiają się prędzej czy później te same pytania, na które ja w zasadzie tak samo odpowiadam:

1. Jak Wy możecie jeść w Polsce wieprzowinę?

Możemy, co więcej - smakuje nam, niektórym nawet bardzo, choć ja osobiście nie jestem zapalonym mięsożercą. Bez mięsa mogę się spokojnie obejść, co nie zmienia faktu, że czasem lubię. A już na pewno jem zawsze będąc w Polsce.

2. Czy myślałaś o tym, żeby przejść na islam?

Nie mam zamiaru przechodzić na islam. Nigdy nie mówię nigdy (w żadnej sprawie), ale na pewno do tej pory i na ten moment nie odczuwałam i nie odczuwam takiej potrzeby. Ale co ciekawe, to pytanie pada czasem nawet ze strony osób, które znają mnie dość dobrze od 2 lat. Mam wrażenie, że jednak czasem jest w nim zawarta nadzieja, że może jednak zmieniłam zdanie ;)

3. Gdzie lepiej - w Polsce, czy w Turcji?

No proszę, słucham, gdzie lepiej? Jeśli ktoś jednoznacznie potrafi odpowiedzieć na to pytanie, to gratuluję. Bo ja jestem od tego daleka. Wiadomo, że w Polsce mam rodzinę i przyjaciół i tego mi zawsze będzie w Turcji brakowało. Poza tym jestem i zawsze będę Polką. Bez względu na to kiedy i jakie dodatkowe obywatelstwo otrzymam. I co więcej - podobnie jak Turcy są dumni z bycia Turkami, ja jestem dumna z bycia Polką.

4. Jak wygląda polska wieś? Co uprawiają i hodują rolnicy? Czy warzywa i owoce są równie smaczne jak u nas w Turcji?

Odpowiadam zgodnie z prawdą - polska wieś jest piękna i bardzo różnorodna. Niestety ludzie tam mieszkający najczęściej teraz przeprowadzają się do miast, nie dostrzegając potencjału miejsc, z których pochodzą. Oczywiście, że warzywa i owoce są równie smaczne, a niektóre nawet smaczniejsze! Co więcej, w ilości i jakości odmian jabłek Polska jest ponoć niezrównana, moi drodzy Tureccy przyjaciele, myślący, że w temacie owoców przebijacie wszystkich ;P

5. Czy znasz/rozumiesz rosyjski? I czy polski jest trudny?

Trochę rozumiem rosyjski, choć nigdy się go nie uczyłam. Zdecydowanie lepiej rozumiem ukraiński (sprawdzone). Pytać mnie o to czy polski jest trudny, to tak jak pytać was o to, czy turecki jest trudny. Ale fakt - Wasze zasady gramatyczne, to jakby jakieś 10% naszych.

6. Jak wygląda polskie wesele?

Inaczej niż tureckie :) Tak, nie mamy nocy henny, nie przypinamy złota do szarf pary młodej składając życzenia, nie popadamy w histeryczny płacz żegnając pannę młodą i nie mamy niestety waszej wspaniałej muzyki, ale za to mamy piękny kościelny ślub, tańczymy na weselu w parach (tak, wiem, że to dla większości z was skandaliczne), całujemy się bez zażenowania na oczach wszystkich gości (a to już nie do pomyślenia!) i bawimy się...do białego rana!

7. Czy umiesz gotować (w domyśle: czy umiesz gotować tureckie potrawy)?

Wbrew pozorom (mimo, że nie jestem Turczynką, więc większość osób myśli, że tego nie robię i co więcej NIE POTRAFIĘ) - tak, sprzątam, gotuję, zmywam naczynia, piorę, prasuję. Bardzo lubię kuchnię turecką, ale nie uważam, że jest najlepsza na świecie, podobnie jak nie sądzę, żeby potrawy te były jakoś wyjątkowo trudne do przyrządzenia.

8. Liczba ludności, powierzchnia i podstawowe informacje dot. historii Polski ("bo u Was był taki jeden Wałęsa, prawda?")

No tak, to już mam wykute na blachę. Czasem pada jeszcze pytanie o PKB, II wojnę światową, sporadycznie o katastrofę smoleńską, Unię Europejską.

9. Naprawdę można u Was mieszkać razem przed ślubem?

Naprawdę można. Co więcej - prawie wszyscy tak robią. Osobiście nie znam nikogo, kto zdecydował się na małżeństwo nie mieszkając wcześniej razem.

10. Jesteś mężatką?

Nie jestem mężatką :) W tym momencie następuje albo niezręczna cisza, albo pada pytanie wprost: "ale planujecie się pobrać????".

Czy Wam też zadają te same pytania? Ja chyba niedługo przetłumaczę to na turecki, wydrukuję i będę rozdawać w formie ulotki na początku każdej znajomości...

Bo czasem chciałabym usłyszeć w końcu coś niestandardowego...

Słodko - gorzko

2013-01-28T20:43:00.000+02:00

Jako, że ostatnio byłam nieco oderwana od rzeczywistości, postanowiłam w ten weekend wrócić na ziemię. Nie wiem ile dni minęło, podczas których zajmowałam się głównie muzyką i to do tego stopnia, że w ogóle przestałam odpoczywać. Nie to, żebym się użalała, bo nikt mnie do tego nie zmusza, robię to z własnej woli, potrzeby i dla własnej przyjemności. Czasem jednak, kiedy zajmujemy się czymś, co nas pasjonuje, nie zauważamy upływu czasu, ani tego jak długo działamy na najwyższych obrotach. Jedyne, co mnie wtedy przywołuje do porządku, to przychodzące nagle wielkie zmęczenie fizyczne, a co za tym idzie i psychiczne. Jednak ciało poddaje się u mnie szybciej niż umysł. Główka nadal pracuje jak robocik - "no dalej, jeszcze to poćwiczymy, jeszcze ta piosenka, jeszcze to metrum, jeszcze to zakończenie...", a ciało zaczyna sztywnieć od namiaru skupienia i napięcia.

Zauważyłam też, że przestałam gotować z przyjemnością, a zaczęłam robić to jak najszybciej i tak, żeby A. smakowało i żebym jednocześnie zdążyła wyjść o czasie na zajęcia. O zgrozo! Przecież ja lubiłam gotować!

O nie, tak być nie może. Kiedy 3 dni temu obudziłam się z opuchlizną przy obojczyku, bo....położyłam się tak zmęczona, że całą noc spałam w jednej niewygodnej pozycji, stwierdziłam, że chyba przeginam. Następnego dnia, kiedy tylko powzięłam postanowienie odpoczynku w ten weekend, ból i opuchlizna od razu zaczęły znikać. W związku z tym pojechałam do Icmeler spotkać się moją polską koleżanką M. Achhh.....nie byłam już tam kilka tygodni, w każdym razie na tyle długo, żeby docenić na nowo niesamowitą ciszę, spokój, ogromne góry i spokojne morze. Poszłyśmy na herbatkę do naszej chyba już w zasadzie ulubionej kawiarni z widokiem na żółwią wyspę i jak to mówi moja mama - postrzępiłyśmy jęzory ;) Co za nieskomplikowana czynność, dająca niebywałą przyjemność! Aż nabrałam ochoty w domu na robienie borka wieczorem, więc siedziałam i skręcałam z niego "cygara" oglądając telewizję. Kwintesencja kury domowej!

Ostatnie dni były też dość obfite w spotkania towarzyskie. Powody były różne - słodko-gorzkie można by rzec...

W ubiegły weekend do Marmaris (konkretnie Siteler) przyjechał teatr z Izmiru. Nasze Centrum Kultury nadal działa prężnie i realizuje coraz ciekawsze projekty. Niestety akurat organizacja przedstawienia nie wyszła. Jako, że dawno u nas teatru nie było, bilety wykupiło chyba całe Marmaris (do czego też na pewno przyczyniła się cena - 5 lir). Przedstawienie odbyło się w hotelu Grand Yazici Club Turban. Często pytacie mnie, lecąc na wczasy do Marmaris o różne hotele, więc przy okazji w nich bywania, zwracam uwagę na to jak wyglądają. Grand Yazici zrobił na mnie piorunujące wrażenie, choćby z tego względu, że dysponuje chyba największymi wnętrzami, jakie w życiu widziałam! Sale, w których byłam wyglądały trochę jak połączenie hotelu z ogromnym zamkiem - robi wrażenie. Sama lokalizacja też jest fajna, bo przy samej plaży i lesie sosnowym. W każdym razie nawet w największej sali jaką widziałam całe Marmaris nie może się zmieścić....Toteż na przykład dla nas, którzy bilety wykupiliśmy tydzień wcześniej, miejsca już nie starczyło... Niepocieszeni zmuszeni byliśmy wyjść i w związku z tym razem ze znajomymi wylądowaliśmy najpierw w kawiarni, a potem u nas. Wieczór skończył się bardzo przyjemnie, wygadaliśmy się po wsze czasy, a nawet (to jak wiecie nie zdarza się u nas często!) w towarzystwie ok. 5% napoju alkoholowego zwanego tutaj piwem, które widuję maksymalnie kilka razy w roku ;)

Najwięcej wydarzeń w ostatnich tygodniach związanych było z rodziną H., która byłaby świetnym materiałem na niejedną książkę. Smutek przeplatał się z radością. Najpierw żegnaliśmy jednego z braci H., który szedł do wojska, potem zmarł wujek H. i odwiedzaliśmy ich, żeby złożyć kondolencje, a wczoraj po 15 miesiącach wrócił z wojska drugi brat H. Nie raz wspominałam, że rodzina H. jest dosyć tradycyjna i specyficzna. Jednak zorientowałam się, że chyba już do tego przywykłam w momencie, gdy po przyjściu do domu drugiej nieoficjalnej żony ojca H. (jego brat szedł wtedy do wojska i to było coś w rodzaju imprezy pożegnalnej), zobaczyłam w nim też pierwszą żonę - mamę H. i cały tłum facetów siedzących w jednym pokoju, a także grupkę kobiet w kuchni i w drugim, osobnym rzecz jasna pokoju, i wcale mnie już nie zdziwił fakt, że szybko mnie przetransportowano do kobiet. Czy muszę wspominać, że oczywiście siedziałyśmy na podłodze w pokoju bez mebli? :) Wczoraj witając drugiego brata, który dla odmiany wrócił z wojska, o dziwo siedziałyśmy z mamą i siostrą H. z facetami w tym samym pokoju, choć nie wtrącałyśmy się do ich rozmów. Szczerze mówiąc miałyśmy własne tematy do przegadania ;)

Samo życie, prawda? Słodko-gorzkie. Zupełnie jak moja niespodzianka na koniec. Kinder-niespodzianka, przechwycona od mamy A. :)

Potrzebne Wam będą:

suszone figi (bardzo słodkie)

orzechy włoskie (lekko gorzkie)

Wykonanie: banalnie proste! Rozłupujecie orzecha, otwieracie figę, wkładacie paluchem orzecha do środka figi, zaklejacie i...smacznego :)

Smakują najlepiej, kiedy siedzicie z herbatką w domu, bo pogoda taka, że psa z domu nie wygonisz... (uwielbiam to powiedzonko :)) Najlepszym tego przykładem jest aura dziś o poranku (żebyście nie myśleli, że ja mam tu tylko słońce zimą!), dzięki której znaleźliśmy się po raz kolejny ostatnio w głównych wiadomościach, bo...spadł dziś grad! Na dodatek zupełnie przypadkiem udało mi się to zarejestrować! Tzn. chciałam pokazać deszcz, a tu nagle zaczęły spadać z nieba lodowe kulki!

W taką pogodę, to można tylko pić herbatkę i uczyć się gry na bağlamie ;)

Pozdrawiam Was ciepło, dziekuję za oddane już głosy, a Ci, którzy jeszcze nie wysłali sms, mogą jeszcze to zrobić - GŁOSOWANIE TRWA DO 31 STYCZNIA!

GŁOSUJEMY! :)

2013-01-24T16:21:00.002+02:00

Moi Drodzy,

głosowanie na BLOG ROKU 2012 rozpoczęte!!! :)

Jeśli lubicie mojego bloga, jeśli jesteście w stanie jakoś przeżyć moje przydługie teksty, a co więcej, jesteście w stanie przeczytać je w całości, to będę Wam wdzięczna za oddanie głosu.

JAK GŁOSOWAĆ?

Wystarczy wysłać sms o treści: G00867 na numer: 7122

(Uwaga: znak 0 to cyfra zero! I pamiętajcie też, żeby w sms nie wstawiać spacji!)

Koszt sms to 1,23 zł.

I ważna informacja od organizatora - Onet.pl - dochód z SMS zostanie przekazany na integracyjno - rehabilitacyjne obozy dla dzieci z ubogich rodzin i dzieci niepełnosprawnych. Więc nie żałujcie tego 1,23 zł, nawet jeśli zagłosujecie na inny blog, ja to jakoś przeżyję, a Wy zrobicie coś fajnego dla dzieciaków.

GŁOSUJEMY TYLKO DO 31 STYCZNIA DO GODZ. 12.00!!!!

Więcej szczegółów na stronie organizatora konkursu - Onet.pl.

BLOG TUTKU BLOGIEM ROKU 2012?

2013-01-20T19:41:00.000+02:00

Moi Kochani Stali i Nowi Czytelnicy,

niniejszym miło mi Was poinformować, że mój blog bierze udział w konkursie BLOG ROKU 2012. Jeśli chcielibyście zrobić dobry uczynek dla Tutku, to zapraszam Was do głosowania :)

Głosowanie rusza w czwartek 24 stycznia od godz. 15.00.

Pozdrawiam ciepło,

Tutku

Mój Mehmet Ali Birand...

2013-01-18T11:42:00.001+02:00

źródło: www.hurriyetdailynews.com

Kiedy prawie 2 lata temu przeprowadziłam się do Turcji, mój turecki ograniczał się głównie do "jak się masz" itp. (o czym zresztą dobrze wiecie z mojego bloga). Powoli zapoznawałam się z tym krajem, z jego kulturą, obyczajami, polityką, ekonomią i problemami społecznymi, ale tym razem "od środka", nie z ust europejskich komentatorów. Kupowałam wtedy tylko jedną gazetę "Hürriyet Daily News" - angielsko-języczny dziennik, która wówczas była moim przewodnikiem po codziennych newsach. Nie wszystko czytałam, nie we wszystko miałam ochotę zagłebiać się od razu, jednak zawsze czytałam jednen artykuł - Mehmeta Ali Biranda. Z czasem zauważyłam, że właściwie kupuję ten dziennik tylko dla niego. Nikt tak jak on nie tłumaczył mi zawiłości tureckiej polityki, konfliktu turecko-kurdyjskiego, nikt tak odważnie nie oceniał posunięć Erdoğana i w ogóle ekipy rządzącej, nikt nie miał tak otwartego, liberalnego umysłu, nikt nie był tak oczytany i zorientowany w tym, co w ogóle dzieje się na całym świecie jak Mehmet Ali Birand. Przy okazji nikt nie pisał tak intrygująco, z ironią i poczuciem humoru. Za każdym razem po przeczytaniu jego artykułu, myślałam sobie - Boże, ale facet ma wiedzę i do tego jaki talent dziennikarski!

W Turcji jednak pan Birand znany był głównie z telewizji, jako charyzmatyczny, przepełniony pozytywną energią, prezenter wiadomości. Miał też swój autorski program, był autorem wielu książek, pisał do najpoczytniejszych dzienników tureckich i zapewne robił jeszcze milion rzeczy, o których ja jeszcze nie miałam okazji się dowiedzieć.

Wczoraj nagle Mehmet Ali Birand odszedł na zawsze. I jest mi bardzo przykro...

Był absolutnie niezastąpiony i niepowatrzalny. Uważam, że tacy ludzie zdarzają się raz na milion... Turcja straciła niezwykłego dziennikarza i człowieka wielkiego intelektu.

Mnie, cudzoziemce, trudno było wczoraj powstrzymać łzy. Nie wyobrażam sobie, co czują Turcy, którzy tyle lat oglądali na ekranach swoich telewizorów ten charakterystyczny uśmiech pana Biranda...

PS. Zainteresowanych odsyłam do jego kolumny w Hürriyet Daily News

♪♫ Z nowym rokiem śmiałym krokiem! ♪♫

2013-01-08T16:23:00.000+02:00

Nowy rok dla mnie okazał się być naprawdę całkiem NOWY. Zaczął się wyśmienicie i mam nadzieję, że będzie tylko lepiej, czego sobie i Wam z całego serca życzę :)

Pod koniec roku rada miasta Marmaris otworzyła nam piękny Dom Kultury, do którego ta nazwa w ogóle nie pasuje. To raczej Centrum Kultury i Sztuki, centrum muzyki, śpiewu, tańca, wystaw, twórczych spotkań, nowych znajomości, koncertów itd.... A na pewno miejsce, które zmieniło moje życie i pozwoliło mi w końcu wrócić po długim okresie "hibernacji" do śpiewania. Nie licząc ubiegłorocznej przygody muzycznej, którą miałam w Turcji, a o której może kiedyś tutaj napiszę, mam za sobą wiele miesięcy, podczas których jak wiecie, musiałam skupić się przede wszystkim na tym, żeby się tutaj zaklimatyzować i odnaleźć swoje miejsce.

Tak się jakoś w ubiegłym roku składało, że miałam bardzo dużo okazji do mówienia po turecku - większość sytuacji po prostu mnie do tego zmuszała. Na szczęście w większości przypadków były to bardzo miłe, towarzyskie sytuacje. Latem, przez kilka dni gościliśmy B. - znajomą ze Stambułu, z którą spędzałam prawie 24h na dobę. B. mówiąca pięknym tureckim, inteligentna i sympatyczna dziewczyna, w sposób naturalny w ciągu kilka dni wprowadziła do mojego słownika co najmniej kilka nowych wyrażeń. Zimą z kolei, przez kilka dni gościliśmy S. - dziewczynę H., co oprócz super okazji do mówienia cały czas po turecku (S, też wyraża się elegancko, bez żadnych "yaaaa" itp.), było fantastycznym kulturowym doświadczeniem. Bo oto wyobraźcie sobie S. - Turczynkę, dziewczynę pochodzącą z dość konserwatywnej rodziny, noszącą chustę i czytającą Koran, ale przy tym studiującą administrację, oczytaną i osłuchaną i naprawdę inteligentną, do tego Kurdyjkę - siostrę naszego przyjaciela H. (nie raz wspominanego przeze mnie na tym blogu) - Z., która też czyta Koran, więc i chustę nosi, ale jak wiecie kurdyjska rodzina H. jest chyba jeszcze bardziej inna i konserwatywna, i do tego mnie - o mnie już co nieco wiecie. Wyobraźcie sobie teraz naszą trójkę na zakupach w sklepie z bielizną, kiedy pokazuję im seksowny, czerwony komplet na wystawie, a one kręcą głowami, przynoszą mi jakieś mikro stringi i mówią, żebym wzięła coś bardziej seksi!!!!!!!!!!!! :) Allahim ya! :) Oprócz zabawnych sytuacji, przegadałyśmy naprawdę wiele godzin. Okazało się, że nawet z moim dalekim od perfekcji tureckim da się porozmawiać zarówno o miłości, rodzinie, religii, kulturze, zwyczajach, jak i polityce, systemie szkolnictwa i ekonomii.

Zapadła mi też na długo w pamięci rozmowa z S., kiedy opowiadała, że na weselach w jej rodzinie kobiety nie tańczą na tej samej sali, a nawet na tym samym piętrze, co mężczyźni. Z przyjazdu do nas, do Marmaris, musiała zrobić wielką tajemnicę i nieźle się nakombinować, żeby w ogóle mogło to dojść do skutku. Gdyby ktoś się dowiedział, że przyjechała odwiedzić H.....Na co ja chcąc ją pocieszyć, powiedziałam: "nie martw się, z czasem to wszystko się zmieni, z czasem kobietom będzie więcej wolno (dla sprecyzowania: tutaj, w Turcji wszystko zależy od tego w jakiej rodzinie i gdzie się urodziłaś)", na co S. otworzyła szeroko oczy i odpowiedziała mi: "Ale ja wcale nie chcę, żeby to się zmieniło! Ja rozumiem dlaczego tak jest, poza tym moja matka tak żyła, babka tak żyła, to są nasze wartości, ja wcale nie mam ani ochoty ani zamiaru tego zmieniać." W tym momencie zrozumiałam jaką ignorancją wykazałam się, zakładając, że ona pragnie na pewno tego, czego ja bym pragnęła będąc na jej miejscu. Nic bardziej mylnego! Szczerze mówiąc to nawet w pewnym sensie zaimponowała mi. Kiedy ostatnio widzieliście kogoś w Polsce broniącego swoich tradycji, nawet jeśli życie w zgodzie z nimi nie jest łatwe, wygodne i przyjemne?

W każdym razie dalej uważam, a nawet jeszcze bardziej utwierdziłam się w przekonaniu, że język jest na emigracji kluczem do rozpoczęcia nowego życia, do normalności, do nawiązywania kontaktów, zawierania przyjaźni, a wreszcie do wykorzystywania swoich talentów i umiejętności, bycia....użyteczną częścią systemu, która nie tylko bierze, ale i daje. W efekcie również do głębszego poznawania kultury, stając się jej częścią, a i zyskując jakby nową tożsamość, jakby drugą tożsamość (bo nie wiem jak Wy, ale ja aktualnie jestem na etapie, na którym mam jakby dwie tożsamości - ja w Polsce i ja w Turcji, z obu czerpię i obie jakoś się przenikają).

To przede wszystkim język właśnie umożliwił mi w tym roku to, co w ubiegłym nie byłoby jeszcze możliwe. Zaraz po otwarciu Centrum Kultury, zapisałam się na kurs tureckiej muzyki klasycznej i tańca folklorystycznego. Tu muszę się pochwalić, że latem jeszcze, wiedząc o planowanym otwarciu Centrum Kultury, napisałam list do rady miasta z prośbą o stworzenie kursu muzycznego i językowego, no co odpisano mi, że bardzo chętnie i że jak najbardziej! :) Nie sądzę, żebym była jedyną osobą, która wpadła na ten pomysł, ale cieszę się, że w ogóle odważyłam się to zrobić i że przede wszystkim udało się! Rok temu napisanie takiego listu było dla mnie raczej nie do pomyślenia.

Efekt jest taki, że śpiewam w reprezentacyjnym chórze rady miasta Marmaris (ja - Polka! :D) i tańczę w reprezentacyjnym zespole tańca folklorystycznego rady miasta Marmaris! :) Jedno i drugie sprawia mi niebywałą radość (stali czytelnicy wiedzą o mojej przeszłości muzycznej ;) zabrzmiało niemalże jak "przeszłości kryminalnej":D). Poznałam bardzo ciekawych, wspaniałych ludzi. Czesem patrząc w nuty nie dowierzam, co ja śpiewam, ale w tych momentach właśnie radość wypełnia mnie po brzegi! Akompaniują nam na dla mnie jeszcze do niedawna nowych instrumentach takich jak np. kanun, a ja myślę czasem sobie, że to chyba nie dzieje się naprawdę.

Mam jeszcze w najbliższych planach kolejne muzyczne kursy, mam nadzieję, że życia mi na to starczy! :) Do tego zaczynamy koncerty i szczerze mówiąc - czuję, że żyję! :)

Kochani, tego właśnie Wam życzę w 2013 - żebyście czuli, że żyjecie, oddychali pełną piersią i czuli krew krążącą w żyłach :)

Na deser przesyłam Wam kilka zdjęć z niedzielnego spaceru. Żeby nie było - dzisiaj są u nas 2 stopnie!!!! Ale trzeba przyznać, że niebo jest na szczęście nadal niebieskie i słoneczko pięknie nam świeci, co bardzo doceniamy po wielu tygodniach deszczu w listopadzie i grudniu.

Dla melomanów załączam kilka utworów, które mamy w repertuarze naszego chóru - jeszcze nie w naszej wersji, ale kto wie, może kiedyś do nagrań dojdzie ;) Póki co rada miasta funduje nam wszystkie kursy (poza językowymi) za darmo, więc może i studio da się zrobić? A może by tak do nich napisać w tej sprawie? ;)

1. Mój faworyt - uwielbiam!

2. Faworyt nr 2:

3. Też piękne, choć lekko się załamałam patrząc w nuty i ucząc się tego, ale z czasem okazało się, że nie taki diabeł straszny....da się :)

4. Uwielbiam, tekst jakże nieskomplikowany, a jakże uroczy :) Kiedy z całym chórem śpiewamy: "unut onu gönlüm, unut onu sen de", słowo daję, że każdy wkłada w to całe serce i całą salę przepełnia mega pozytywna energia! :)

I myśmy tam byli i raki pili :)

2012-11-29T11:01:00.001+02:00

Aż trudno uwierzyć, że wesele S. (najmłodszej siostry A.) już za nami. Emocje opadły, choć powracają w tempie natychmiastowym, kiedy tylko oglądamy dvd z nocy henny i przyjęcia weselnego. Jedno jest pewne - ja w swoim życiu byłam tylko na 4 weselach (z czego na 2 będąc małym dzieckiem) i bez wahania stwierdzam, że było to najpiękniejsze wesele, jakie widziałam! :) Z pewnością przeżyłam w ciągu tych dwóch dni jedne z najbardziej magicznych i niezapomnianych chwil w swoim życiu. Wszystkie moje obawy dotyczące sukienki (jaką kupię i jak ja się będę czuła w takim czymś długim, świecącym i kiczowatym), tańca (że jak ja niby pojmę te nienaturalne dla mnie rytmy) i tego jak sobie ogólnie poradzę w całej tej zupełnie dla mnie nowej sytuacji związanej z przyjmowaniem gratulacji, witaniem gości i wieloma typowo tureckimi weselnymi zwyczajami, odeszły w niepamięć wraz z pierwszym tańcem na kına gecesi (nocy henny).

W dniu, kiedy miała się odbyć wieczorem noc henny (która wygląda jak takie mniejsze przyjęcie weselne, ale wcale nie z mniejszą suknią panny młodej!), brałam udział w niemalże rytualnym (patrząc z mojej polskiej perspektywy) przygotowywaniu się do uroczystości. Wczesnym rankiem poszłyśmy z drugą siostrą A. odebrać nasze suknie weselne po poprawkach krawieckich. Wyniknęła z tego awantura, którą elegancka jak dotąd właścicielka salonu sukien nie omieszkała nam zrobić z powodu negocjowania przez nas cen, którego dopuściła się jej pracownica z nami pod jej nieobecność. Oczywistym jest fakt, że negocjowanie ceny jest czymś jak najbardziej na porządku dziennym w Turcji, jednak pracownica nieznacznie poszła nam na rękę, za co o dziwo oberwało się nam, nie jej (!). Na koniec wylądowałyśmy na ostatniej przymiarce w ich salonie krawieckim dokonywanej przez krawcową z Armenii i drugą krawcową, a może raczej krawca - bardzo elegancką i niesamowicie wymalowaną jak na godzinę 9.00 rano panią, którą jednak przy bliższym poznaniu zdradzały rysy twarzy, świadczące o tym, że pani jest jednak panem :)

Następnie ruszyłyśmy do salonu fryzjersko-kosmetycznego, gdzie w sumie było nas ze 30 - ciągle następowała rotacja (siostry, ciocie, kuzynki, przyjaciółki...) i wszystkie byłyśmy czesane i malowane niczym na rozdanie Oskarów. Za wszystko płacił pan młody :) Na początku pomyślałam, że to trochę strata czasu - nie wygodniej byłoby umówić każdą z nas na konkretną godzinę? Ale miałam wrażenie, że mimo podekscytowania związanego z imprezą i uciekającym czasem, cały nasz babiniec czerpał radość z tego wspólnego upiększania. Wszystko to było niczym rodem z filmu "Stalowe magnolie" czy "Karmel".

Gdybym chciała opisać całą noc henny i wesele, czuję, że wyszłaby z tego książka, a nie chcę Was tutaj zanudzać. Napiszę więc o tym co moim zdaniem najciekawsze.

Wzrokowców nieco roczaruję - nie zrobiłam prawie żadnych zdjęć! Dlaczego? Bo poszłam za radą mojej przyjaciółki i po prostu dałam się ponieść emocjom i wczułam się w klimat w 100%. Poza tym wyszłam z założenia, że i tak jest fotograf i kamerzysta, więc nie ma sensu biegać ciągle z aparatem. A już poza wszystkim...wiecie, że staram się w miarę możliwości strzec mojej prywatności, a już tym bardziej szanuję prawo do prywatności całej rodziny A., w związku z tym nie zobaczycie tutaj typowych zdjęć weselnych. Ale co nieco pokażę :)

Noc henny z założenia była skromniejszym przyjęciem, choć i tak goście dopisali - było na tyle tłoczno, że po godzinie zabrakło miejsc przy stołach, co jak twierdzi mama A. jest wyznacznikiem tego, że impreza naprawdę się udała (!). S. i jej narzeczony E. weszli na salę i zatańczyli romantyczny, pierwszy taniec (S. w sukni balowej, niczym ślubnej, w kolorze ciemnego fioletu, wysadzanej świecącymi kamieniami, E. w eleganckiej, z lekkim połyskiem - nie pytajcie co sądzę o tym połysku....- czarnej koszuli i takich też spodniach). Potem natychmiast wskoczyliśmy na parkiet i tańczyliśmy tak już do końca do upadłego! :) Okazało się, że w jakiś magiczny, chyba po prostu naturalny sposób pojęłam wszystkie rytmy i wcześniej niezrozumiały taniec. Co więcej, wydaje mi się, że każdemu z Was prędzej czy później by się to udało. Najważniejsze to otworzyć się na nowy sposób poruszania się i rozkład akcentów w rytmie, dać się ponieść muzyce i temu obezwładniającemu transowi, otworzyć się na taniec "do ludzi" i "z ludźmi". Bo faktycznie jest tak, że bardzo dużej fizycznej bliskości w tych tańcach nie ma, ale jest na pewno komunikacja z drugą osobą, albo z całą grupą. Zwracasz się w tym tańcu do kogoś, uśmiechasz się, jesteście razem w swoistym transie, gdzie nic absolutnie nie liczy się poza tym co tu i teraz. Moimi ulubionymi były rytmy typowo romskie. Oto i mój absolutnie topowy, ulubiony utwór weselny (tu akurat z filmu Eyvah eyvah 2):

Tekst mnie rozbraja nie mniej niż muzyka, bo oto chłopak zwraca się do teściowej mniej więcej tymi słowy: "Ty teściowo, co ty nam zrobiłaś? My się tak kochaliśmy! A teraz musimy uciekać!" i "Dwojgu ukochanym nie dali się kochać (...) a przecież widzieli, widzieli! [jak się kochamy]" - czyli klasyczna turecka historia miłosna :)

Ale też przypadły mi do gustu szybkie kawałki znad Morza Czarnego (bo ja w ogóle lubię karadeniz müzik). Poza tym było też efe - czyli muzyka znad naszego Wybrzeża Egejskiego charakteryzująca się wolnym tempem, do którego mężczyźni pięknie tańczą z rozłożonymi rękoma, jak wielkie ptaki, wymachując nieco dziwacznie nogami, a pośród nich davul, czyli wielki bęben, na którym bębniarz przygrywa co lepiej tańczącym tak, że każde uderzenie przeszywa na wskroś.

Na koniec najważniejszy punkt wieczoru - S. przebrała się w piękny, tradycyjny strój - jedwabne czerwone spodnie i bluzkę, do tego cudne wyszywane buciki z pomponem i tiulowy, wyszywany złotymi kamykami płaszcz. Na czole miała koraliki i wyglądała rozbrajająco - jak z "Baśni z 1001 nocy"! I jej i E. narzucono na głowy czerwone, wyszywane złotem tiulowe chusty, a my - panienki (w cywilno-prawnym tego słowa znaczeniu ;)) zaczęłyśmy tańczyć dookoła nich w welonach na głowach i ze świecami w rękach do "Yuksek yuksek tepelere.." (już kiedyś pisałam o tym utworze). Następnie zgodnie z tradycją ciocia próbowała otworzyć dłoń S., żeby pomalować ją henną:

S. jednak otworzyła ją dopiero, kiedy teściowa włożyła w nią złoto:

Wtedy ciocia mogła już pomalować dłoń S. henną:

A co ciekawe - henną malowana jest też dłoń pana młodego. Następnie obie dłonie zawijane są w jedwabne woreczki:

Chwilę później atmosfera zmieniła się nie do poznania. Wszyscy z "naszej" rodziny (czyli rodziny S.) żegnali S. płacząc i przytulając ją na przemian. A. wcześniej wyjaśnił mi, że oczywiście, że wszyscy się cieszą szczęściem pary młodej, ale to też jest dla nich pożegnanie S., która odchodzi na zawsze z domu rodzinnego. Przyznam, że trudno było się nie wzruszyć...więc nawet nie próbowałam się powstrzymywać.

Potem tańce kontynuowane były do godz.12.00 (niestety, to tutaj standard), ale wybawiliśmy się na całego. Doszły rytmy egipskie i dyskotekowe, a widoku S. tańczącej z nami w tym tradycyjnym stroju "Gangham style" nie zapomnę do końca życia! :)

Z mojej perspektywy noc henny była rozgrzewką przed weselem. Impreza weselna odbyła się w pięknym hotelu Pineta w Marmaris (swoją drogą jeśli wybieracie się do tego hotelu na jakieś fajne last minute, to moim zdaniem nie zawiedziecie się). Oczywiście ponownie stadnie zaliczyłyśmy salon piękności.

Wieczorem pan młody z rodziną, konwojem motorów (pan młody jest wielbicielem motorów) i panami "muzykantami" przyjechał po S. do jej domu rodzinnego, aby wziąć ją tym razem na zawsze.

No i płacze zaczęły się na nowo...tym razem trudno było oderwać mamę od S., jej siostrę, nawet tata płakał jak bóbr, choć on akurat do wybitnie wylewnych osób nie należy. Ale w końcu "porwali" naszą małą S. :) I widziało to i słyszało chyba całe Marmaris!

A potem na pięknej, białej sali, w iście hollywoodzkim stylu (i tu akurat piszę bez ironii) sali hotelu Pineta, odbyło się cudne, huczne wesele, którego ja na pewno nie zapomnę do końca życia. S. była uroczą panną młodą. Była tak naturalna i tańczyła tak ślicznie, że wyglądała, jakby była już panną młodą jakieś 1500 razy. S. jak większość znanych mi Turczynek na pewno do super szczupłych osób nie należy, jednak nigdy wcześniej nie pasowało jej to tak jak tego wieczoru. Odkryte ramiona sukienki pokazywały jej taki uroczy tłuszczyk, którym poruszała w tańcu (a tańczy znakomicie!) z taką gracją, wdziękiem i seksapilem, jakiego nigdy wcześniej na żywo nie widziałam. Wszyscy byli absolutnie oczarowani.

I myśmy tam byli i raki pili :)

Oświadczenie

2012-11-07T22:43:00.001+02:00

W związku z tym, że na niektórych blogach o Turcji pojawiają się komentarze pisane przez kogoś o pseudonimie Tutku, niniejszym oświadczam, że nie są to moje komentarze. Komentarze mojego autorstwa zawsze zawierają link do mojego bloga www.turkiye-tutkum.blogspot.com. Wszystkie komentarze podpisane przez "Tutku" bez linku przekierowującego do mojej strony, nie są pisane przeze mnie.

S.O.S.!

2012-11-07T22:35:00.000+02:00

Piszę ten tekst będąc w stanie niedalekim do skraju wytrzymałości, więc jeśli będzie nasycony negatywnymi emocjami, to wybaczcie lub po prostu poczytajcie coś lekkiego i miłego na innym blogu :)

Jesteśmy już w nowym domu. Znamy jego każdy centymetr, jako, że 90% rzeczy wymagało naprawy (ewentualnie zostało po burzliwych dyskusjach wyeksmitowane) lub wielokrotnego czyszczenia (do granic możliwości...). Frajda i ekscytacja mieszały się z nerwami i stresem, ale efekt powoli zaczyna nas zadowalać. Nie mamy co prawda jeszcze stołu i internetu, ale reszta powoli układa się w całość, którą można nazwać DOMEM. Jest kolorowo, polsko-turecko, trochę nowocześnie, ale też trochę w starym stylu, zdecydowanie eklektycznie :) Oczywiście może tzw. szału nie ma, bo fundusze nas nieco ograniczały, ale na pewno jest przytulnie i ciepło, a to dla mnie w domu najważniejsze.

Uważam, że urządzanie domu różni się w Turcji znacznie od tego, jak robi się to w Polsce. Dopiero teraz widzę jak bardzo! W samym salonie z firanami i zasłonami spędziliśmy pół dnia, a ja zupełnie nieświadomie zachowywałam się jak typowa Turczynka, czyli kaprysiłam i nic mi się nie podobało. Na szczęście właścicielem salonu jest H. - nasz najbliższy przyjaciel, więc nie miałam żadnych zahamowań co do marudzenia ;) Ale przepraszam bardzo, zasłony i firany, które kosztują 250TL (!!!!!) na pewno nie zostaną szybko wymienione na nowe, więc musiały być takie, jakie chciałam. Oczywiście nowoczesnych, prostych, „ikeowskich” zasłon tutaj nie uświadczysz, więc stanęło na tym, że w salonie mamy zasłonę w kolorze...hmmm...bardzo specyficznym...powiedzmy, że butelkowo zielonym (materiał, którego było w sklepie tylko tyle, ile potrzebowałam, bo H. mi wytłumaczył, że nikt normalny nie chciałby takich zasłon). W sypialni natomiast mamy zasłony z materiału, który wszyscy używają do szycia narzut na kanapę, więc musiałam około godziny zapierać się rękami i nogami, że TAK, JESTEM PEWNA, ŻE CHCĘ TAKIE ZASŁONY (Allah, Allah!). Oczywiście z niemniejszym zdziwieniem spotkała się moja decyzja odnośnie powieszenia najpierw firan, a dopiero na nie zasłon (nie wiem jak Wy, ale ja przynajmniej w Polsce nie widziałam innej opcji wieszania tych dwóch elementów). Do tej pory żyłam w przekonaniu, że firanki, które wisiały na zasłonach w naszym ostatnim apartamencie były tak powieszone przez pomyłkę...otóż absolutnie nie. Jedynie H. szepnął mi do ucha, że tylko ja i luksusowi klienci z Europy wieszają najpierw firanki, a potem na nie zasłonki, co sprawiło, że poczułam się znacznie lepiej :)

Sprzęty elektroniczne kupiliśmy z tzw. drugiej ręki, co jest dość popularne w Turcji. Najpierw dokonaliśmy rekonansu w okolicznych sklepach, co oznaczało otwieranie i zamykanie nieskończonej ilości pralek i lodówek (jedyna forma oceny jakości, bo na moje pytania techniczne dotyczące parametrów sprzętów nikt nie potrafił udzielić żadnej logicznej odpowiedzi). Na koniec jednak wybraliśmy się z rodzicami A. bladym świtem o 6.30 gdzieś daleko w góry, gdzie ich stary znajomy ma...hmmm....w szczerym polu skład używanych lodówek, pralek, stołów, krzeseł, sokowirówek, zamrażalek i czego tylko dusza zapragnie, po oczywiście promocyjnej cenie ze względu na starą znajomość. Tam właśnie znaleźliśmy nasze cudne sprzęty, które po wielokrotnym czyszczeniu chlorem i innymi detergentami wyglądają jak nowe. Oprócz tego, że pralka zepsuła się pierwszego dnia, to są nawet ok ;) Lodówka na przykład jest naprawdę imponująca.

Bladym świtem wyruszamy w poszukiwaniu lodówki i pralki do second handu RTV i AGD :)

Second hand w całej odsłonie.

A nie mówiłam, że można tam znaleźć wszystko?

To chyba oczywiste, że na zakupach potrzebny jest koszyk?

Można też kupić łódź...

Bieganinie od rana do wieczora i niekończącemu się urządzaniu naszego domu, jednocześnie towarzyszy ekscytacja i bieganina związana ze ślubem S. (najmłodsza siostra A.). Emocje rosną w zastraszającym tempie. Nie dziwne, przyjdzie jedynie....tysiąc osób!!! W związku z tym mama A. zarządziła generalne komisyjne i oczywiście WSPÓLNE sprzątanie ich domu rodzinnego. Albo ja mam problemy z widzeniem, albo jestem niechlujem, już sama nie wiem, ale wiem jedno - ich dom był i jest czysty do tego stopnia, że z powodzeniem możnaby jeść prosto z podłogi. Ale sprzątamy! Sprzątamy do granic możliwości! Otwieramy łóżka i czyścimy pojemniki na pościel, wyrzucamy ubrania, czyścimy chlorem karnisze....Następnie przenosimy się do nowego domu przyszłej młodej pary i tam również czyścimy, sprzątamy i polerujemy wszystkie nowe meble do 2.00 w nocy...Oczywiście, że nie wypada odmówić! Nie ważne, że powoli robi się coraz bardziej tłoczno, bo goście zaczynają się już zjeżdżać (na razie najbliższa rodzina). W piątek mamy noc henny, w sobotę wesele. Ja nadal nie mam sukienki. Sukienki mają być jak bezy na torcie, czyli satyny, falbany, błyszczące kamienie, w noc henny krótkie, na wesele długie, w każdym razie ozdobione czym tylko się da, im więcej tym lepiej. Ja oczywiście protestuję. Ok, kupię długą suknię, ale na pewno nie bezę na torcie. W związku z tym, że mam odmienne upodobania, jestem nadal bez sukienki. Babcia A. i mama na moje tłumaczenia dlaczego nie podobają mi się te wszystkie falbany itd. reagują uśmiechem i machając ręką kwitują tylko szybko: „przyzwyczaisz się!”. Na co ja uśmiecham się, choć mam ochotę ich pozabijąć. Domyślam się, że tak naprawdę uważają, że my w Polsce to ani szyku nie potrafimy zadać, ani herbaty zaparzyć.

Czasem oczywiście rzucają jakieś komentarze a propos naszego ślubu (którego na Boga w ogóle póki co nie planujemy!!!!) i jak to w ogóle oni wszyscy wybiorą się do Polski na noc henny (JAKĄ DO CHOLERY NOC HENNY???? Toż przecież ja żadnej nocy henny mieć nie będę! Że niby jak - mielibyśmy z moją rodziną odegrać ten cały teatr z płaczem, że córónia na zawsze z domu odchodzi i będzie paść owieczki za górami i lasami?). A ja kiedyś myślałam, że uwaga „teściowej” dotycząca sposobu, w jaki stawiam szklanki do wyschnięcia (ja stawiam dnem na półce, a nie do góry dnem) była co najmniej nie na miejscu i że się wtrąca...Nie wiem co mam w takim razie myśleć teraz ;)

Ludzie....ludzie....jeśli przetrwam ten weekend ogłaszam się Dalajlamą!

PS. Ostatnio potrzebowaliśmy czegoś ze strychu i okazało się, że strychu nie mamy, ale za to mamy dach, który jest po prostu NIE Z TEJ ZIEMII! :) Widok z naszego dachu jest nie do opisania, a klimat, który tam panuje jest jak żywcem wyjęty z nowojorskich dachów starych kamienic, na których robi się grilla. A zresztą oceńcie sami:

Czekamy na kontakt z innymi cywilizacjami ;)