truchtam sobie :-)

19. Półmaraton Wałbrzyski (zdjęcia)

2018-08-21T07:50:00.002+02:00

Tym razem nie biegłem, lecz kibicowałem i robiłem zdjęcia. Upał był ogromny ale daliście radę! Gratulacje!

Pozostałe zdjęcia z 19. Półmaratonu Wałbrzyskiego

Tel Aviv Samsung Marathon 2018

2018-03-09T12:18:00.001+01:00

Tel Aviv Samsung Marathon 2018, to była moja (jak dotąd :-) ) największa przygoda biegowa. Zawody są rozgrywane w środku zimy, na kontynencie azjatyckim, pod palmami i błękitnym niebem, nad brzegiem Morza Śródziemnego, wśród zawodników z całego świata!

Impreza składa się z biegów na kilku dystansach, od maratonu, przez półmaraton, 10 i 5 km, w sumie około 30 tys. uczestników. Najmniejszą grupę stanowili maratończycy (ok. 2 tys.), dalej półmaratończycy (ok. 10 tys.) i zawodnicy pokonujący dystans 10 km (ok. 14 tys.). Zdecydowałem się na dystans półmaratonu, chciałem tydzień później pobiec narciarski Bieg Piastów i pragnąłem zachować jeszcze siły na aktywne zwiedzanie Izraela. Ta taktyka świetnie się sprawdziła :-).

W Izraelu panuje raczej gorący klimat, więc luty - środek zimy - świetnie nadaje się na termin zawodów biegowych. Temperatury jakich doświadczyłem, wahały się od 13 stopni w nocy, do 25 stopni w dzień - oczywiście w cieniu, należy mieć na uwadze, że słońce przypieka tak, jak w Polsce w maju. Organizatorzy zawodów planują początek imprezy na świt, który wypada w Tel Awiwie mniej więcej o godzinie 6 rano lokalnego czasu. Zapewniam, że nie jest to zły pomysł :-), dodatkowo przemiana nocy w dzień, stwarza naprawdę fascynujący klimat, który na długo zostanie w pamięci.

Jeśli ktoś decyduje się przebiec półmaraton, ma spore szanse na dotarcie do mety zanim zrobi się naprawdę ciepło, biegnie się całkiem przyjemnie, a płaska trasa umożliwia uzyskanie niezłego wyniku, warto więc spróbować biec mocno. W przypadku maratonu może być już trudniej, warto przygotować się na ciężkie warunki w drugiej połowie dystansu i koniecznie uwzględnić to w planowaniu tempa biegu. Trasa jest interesująca, prowadzi przez zurbanizowany teren, także przez wpisaną na listę UNESCO modernistyczną Białą Dzielnicę, maratończycy mają okazję zwiedzić starą arabską Jafę.

Atmosfera na biegu jest wspaniała, można porozmawiać z zawodnikami z całego świata. Dopisują kibice, ludzie są wyluzowani i dobrze się bawią (a o to przecież chodzi), punkty z wodą i jedzeniem są nieco rzadziej, niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni, wody nie brakuje, lecz warto mieć ze sobą żele. Pewną trudną trudność może sprawić dotarcie na strat i z mety do domu, komunikacja miejska może mieć zmienione trasy, taksówkarze nie zawsze chcą zawieźć pasażerów "bo przecież jest maraton i ulice są pozamykane". Bez zakłóceń kursuje kolej i warto z niej skorzystać - w pobliżu strefy startu jest stacja TA University. W ostateczności zostają własne nogi i gratisowe dodatkowe zwiedzanie miasta z medalem na szyi :-).

Jeśli ktoś planuje start za granicą w egzotycznych warunkach, szczerze polecam Tel Awiw, atmosfera zawodów jest naprawdę świetna, a rywalizację sportową można (nawet trzeba!) połączyć ze zwiedzaniem Izraela.

Strona internetowa zawodów:
http://www.tlvmarathon.co.il/

Zdjęcia z pobytu w Izraelu

Trasa półmaratonu:

Na nartach biegowych po trasach Biegu Piastów

2018-02-08T14:00:00.000+01:00

Przedstawiam filmy nakręcone w Górach Izerskich w okolicy Jakuszyc, na początku 2018 r. Jeśli ktoś jeszcze nie zaznał przyjemności biegania na nartach, może zobaczyć jak wygląda narciarstwo biegowe z perspektywy amatora ;-).

Setne zawody :-)

2017-11-08T08:39:00.000+01:00

4 listopada 2017 r. w Świdnicy, w piękny, ciepły jesienny dzień, podczas 3. RST Półmaratonu Świdnickiego setny raz dotarłem do mety :-) Cieszę się bardzo, że stało się to właśnie tam, gdyż Półmaraton Świdnicki uważam za jeden z najlepszych w Polsce - jest świetnie zorganizowany, z interesującą trasą i przede wszystkim ze wspaniałym dopingiem, którego pozazdrościć mogą największe imprezy biegowe w kraju!

Ukończenie 100 zawodów biegowych zajęło mi 9 lat, przebiegłem dokładnie 1655,6 km, w czasie 148 godzin 29 minut i 55 sekund :-). Biegałem po wszystkich możliwych nawierzchniach: po asfalcie, kostce brukowej, górskich szlakach, błocie, leśnych ścieżkach i śniegu. Startowałem we wszystkich porach roku i wszystkich porach doby - rano, w południe, po południu, wieczorem i środku nocy (np. Nocna Ściema w Koszalinie), we wszystkich warunkach pogodowych: od ogromnego upału po kilkunastostopniowy mróz, w słońcu, deszczu, śniegu i huraganowym wietrze, czasami trafiała się całkiem normalna pogoda :-). Biegałem dystanse od 5 km do maratonu, najwięcej było ulubionych półmaratonów - 39 :-). Wśród setki imprez zaliczyłem 13 biegów górskich.

Najwięcej startów - 33 - miałem we Wrocławiu (w tym tylko dwa z cyklu Parkrun - trzeba to nadrobić). Są imprezy, które tak mi się spodobały, że brałem udział w ich wszystkich edycjach, zaliczają się do nich: Nocny Wrocław Półmaraton, Wielka Pętla Izerska, Bieg IT i Półmaraton Świdnicki :-). Bardzo lubię bieganie w Sudetach, 10 zawodów odbyłem w trójkącie między Szklarską Porębą, Jakuszycami i Świeradowem. Największą imprezą w której uczestniczyłem, był Wings for Life World Run 2017 w którym biegło 86222 zawodników w wielu lokalizacjach na całym świecie, udało mi się wtedy wyprzedzić 72234 osoby :-). W sumie na wszystkich 100 imprezach, startowało łącznie 228302 zawodników, z wieloma na pewno spotkałem się nie raz :-).

Nigdy nie zszedłem z trasy, choć czasem bywało ciężko. Nie zawsze udawało się zrealizować zakładane cele, lecz jak to w życiu - raz wygrywamy, a innym razem przegrywamy :-) ważne, żeby nie załamywać się i dalej robić swoje. Nie warto startować zbyt często, żeby się nie wypalić i nie zgubić przyjemności płynącej ze sportowej rywalizacji (klika-kilkanaście imprez w roku wydaje się rozsądne). Nie prowadzę statystyk pokazujących z ilu biegów zrezygnowałem z przyczyn zdrowotnych lub losowych, myślę, że mogło ich być około 10%, ale nie żałuję - z doświadczenia wiem, że nie warto ryzykować swoim zdrowiem. Przy okazji zawodów odwiedziłem wiele interesujących miejsc i poznałem fascynujących ludzi (wszystkich niniejszym pozdrawiam :-) ). Jakie plany na przyszłość? Właśnie się zastanawiam :-) Na szczęście nie dotarłem jeszcze do granic wydolności organizmu, więc zabawa w poprawianie “życiówek” ciągle trwa! :-)

5. Półmaraton Solidarności w Lublinie

2017-06-18T12:00:00.000+02:00

5. Półmaraton Solidarności, Lublin 2017

Chwilę po wyjściu z pociągu na dworcu w Lublinie, rzucił mi się w oczy banner informujący o 5. PKO Półmaratonie Solidarności. Takich bannerów, billboardów i flag zobaczyłem wkrótce znacznie więcej, co bardzo dobrze świadczy o promocji tej ważnej imprezy sportowej.

Biuro zawodów i start Półmaratonu Solidarności znajduje się w Świdniku (11 minut jazdy pociągiem z Lublina), meta w centrum Lublina w hali Targów Lubelskich. Organizator zapewniał bezpłatny transport z terenu Targów do Świdnika autobusami (we wcześniejszych edycjach jeździł specjalny pociąg). Pakiety startowe można było odebrać najpóźniej dzień przed startem, więc udałem się do biura zawodów w odpowiednim czasie, by załatwić niezbędne formalności, rozejrzeć się po okolicy i, jak się na miejscu okazało - uczestniczyć w pasta party.

Świdnik przed startem robił bardzo dobre wrażenie, czyste, zadbane i zielone miasto, szerokie, gładkie ulice, podekscytowani zawodnicy i kibice. Atmosfera wybitnie rodzinna i kameralna (półmaraton ukończyło 687 zawodników). Było całkiem rześko, choć zapowiadało się, że z każdą kolejną minutą słońce będzie mocno opalało. Punktualnie o 9 rano nastąpił start i zawodnicy ruszyli na trasę wiodącą początkowo ulicami Świdnika. Na tym etapie kibiców nie brakowało, widać było że Półmaraton Solidarności stanowi sporą atrakcję dla mieszkańców, biegło się świetnie.

Po opuszczeniu Świdnika trasa wiodła wzdłuż głównej drogi w kierunku Lublina, ekrany akustyczne osłaniały od wiatru. Po kolejnych kilometrach okazało się, że pagórkowata trasa spowalniała mnie bardziej niż się tego spodziewałem. W końcu dotarłem do przedmieść Lublina, skąd ul. Męczenników Majdanka i Lubelskiego Lipca '80 podążaliśmy w kierunku mety. Wreszcie hala Targów Lubelskich i meta :-). Kameralne imprezy mają swój urok, brak tłoku w strefie dla zawodników, kolejek po poczęstunek, kłopotu ze znalezieniem miejsca przy stole, by w spokoju uzupełnić węglowodany :-). Dekoracja zwycięzców przebiegała sprawnie. Półmaraton zorganizowany był bardzo dobrze, wszystkie elementy funkcjonowały tak jak trzeba. Muszę przyznać, że jestem zachwycony krajobrazami jak i samym miastem, które obchodziło swoje 700-lecie.

Strona Półmaratonu Solidarności

Trasa:

Wings For Life World Run 2017

2017-06-17T11:01:00.000+02:00

Wings For Life World Run 2017, Poznań

Wings For Life World Run - to jeden z tych biegów, w których od pewnego czasu bardzo chciałem wziąć udział, lecz z różnych przyczyn nie mogłem w nim uczestniczyć. Wreszcie w 2017 r. udało się, przyjechałem na poznańską Maltę, by wraz z czterema tysiącami zapaleńców, uciekać przed samochodem pościgowym prowadzonym przez Adama Małysza :-).

Wings For Life to wielka międzynarodowa impreza o charytatywnym charakterze - zebrane środki przeznaczane są na badania nad rdzeniem kręgowym. Start biegu odbywa się jednocześnie w dwudziestu lokalizacjach na całym globie, więc ze względu na strefy czasowe, niektórzy biegną w dzień, a inni wieczorem, w nocy lub nad ranem. Edycję z 2017 r. ukończyło 86222 uczestników. Formuła Wings For Life zakłada, że nie ma stałej mety, do której wszyscy zmierzają, lecz jej funkcję pełni samochód pościgowy jadący w ślad za zawodnikami, z określoną w regulaminie prędkością. Zasada jest prosta - im szybciej biegniemy, tym dalej zabiegniemy, gdyż będziemy dłużej na trasie zanim dogoni nas meta :-). Tym razem szybsi od nas "pomęczą się" dłużej :-). Na stronie internetowej biegu, znajduje się kalkulator ułatwiający policzenie, jaki dystans pokonamy poruszając się w określonym tempie.

Taki sposób rozgrywania zawodów stawia duże wyzwania przed organizatorami, muszą m.in. zabezpieczyć około stukilometrową trasę, przygotować punty odżywcze i medyczne, zadbać o "ruchomą metę" i zapewnić możliwość powrotu na miejsce startu zawodnikom, którzy skończyli już bieg. To ostatnie realizowane jest przez autobusy, które zaparkowane są zazwyczaj w okolicach punktów z wodą lub poruszają się po trasie, zabierając po drodze biegaczy.

Warto przed biegiem zapoznać się z przebiegiem trasy, lokalizacją punktów odżywczych, miejsc postoju autobusów itp. Myślę, że warto uwzględnić fakt, że koniec rywalizacji, nie oznacza jeszcze końca zabawy - trzeba jeszcze wrócić na metę po medal :-) co czasami może być trudne, gdyż po długim, maksymalnym wysiłku, trzeba będzie przejść kilka kilometrów do środka transportu. Warto przed startem przemyśleć strategię powrotu i zabrać coś ze sobą (np. folię NRC lub lekką kurtkę) by uniknąć wychłodzenia lub coś do picia, jeśli akurat będzie ciepło.

Muszę przyznać, że Poznań stanął na wysokości zadania organizując na bardzo przyzwoitym poziomie polską część Wings For Life World Run :-). Biegnących pozdrawiali liczni kibice, a nawet kierowcy samochodów(!), którzy utknęli w korkach. Zawody mają świetnie przygotowaną promocję, transmisję na żywo w internecie i stacjach telewizyjnych, serwis foto itp. Wielkie brawa należą się dla Bartosza Olszewskiego (88,24 km) i Dominiki Stelmach (68,21 km), którzy zwyciężyli w globalnej klasyfikacji biegaczy. Jedynym szybszym od Bartosza zawodnikiem był Aron Anderson (92,14 km), jadący na wózku inwalidzkim. Czołówka osiągnęła niesamowite rezultaty pokonując tak wielkie dystanse w bardzo dużym tempie!

Gorąco zachęcam, by uwzględnić Wings For Life World Run w swoim kalendarzu, także ze względu na charytatywny charakter imprezy. Każda złotówka się przyda.

Strona biegu:
http://www.wingsforlifeworldrun.com/

3 Gdańsk Maraton

2017-06-16T10:57:00.000+02:00

Jeszcze pięć kilometrów :-)

Do mojego startu w maratonie w Gdańsku, przyczynił się udany udział w Amber Expo Półmaraton Gdańsk, który odbył się 16 października 2016 r. Impreza bardzo sprawnie zorganizowana, z metą w halach Międzynarodowych Targów Gdańskich, z interesującą trasą i rześkim, morskim powietrzem w pakiecie ;-). Udało mi się także wygrać bezpłatny start w maratonie, uznałem więc, że skoro los tak chciał, muszę koniecznie pojawić się wiosną w Gdańsku i przebiec "królewski dystans".

Trasa maratonu po części przebiegała po znanych mi z półmaratonu ulicach, rozbudowana była o odcinki przebiegające przez stadion PGE Arena Gdańsk, Europejskie Centrum Solidarności, starówkę gdańską (ul. Długa, ratusz, pomnik Neptuna i Dwór Artusa), ulice Wrzeszcza, osiedla mieszkaniowe (Przymorze i Zaspa) i nadmorski Park Raegana. Po 38. kilometrze było widać i słychać strefę mety i tu mała niespodzianka - w celu "wyrobienia" pozostałych kilometrów, trzeba było zrobić jeszcze wycieczkę w stronę Nowego Portu. Myślę, że warto się na to wcześniej psychicznie przygotować :-)

Maraton (i oczywiście półmaraton) w Gdańsku uważam za godny polecenia, warto przy okazji poświęcić nieco czasu na zwiedzanie Trójmiasta :-).

Poniżej kilka zdjęć

Muzeum II Wojny Światowej

Europejskie Centrum Solidarności

Główne Miasto w Gdańsku

ORP Błyskawica i Dar Pomorza

Trasa:

10. PANAS Półmaraton Ślężański

2017-05-05T15:34:00.000+02:00

Start 10. PANAS Półmaratonu Ślężańskiego

Półmaraton Ślężański przez dziesięć edycji wyrobił sobie solidną markę na mapie polskich "połówek" biegowych. Choć marcowy termin koliduje z półmaratonem w Poznaniu, Krakowie i Warszawie, na brak zawodników nie ma co narzekać i zwykle limit uczestników jest wypełniony na długo przed datą rozpoczęcia imprezy. Wielu (w tym i ja ;-) ) przyjeżdża do Sobótki co roku, by obiec wraz czterema tysiącami zapaleńców tajemniczą Ślężę górującą nad podwrocławskimi równinami. Trasa jest jedyna w swoim rodzaju, nie za trudna nie za łatwa, są i podbiegi i stromy zbieg z Przełęczy Tapadła, po drodze mijamy niewielkie zagubione w ślężańskich lasach wsie, czasem trzeba powalczyć z mrozem, a niekiedy ze słońcem i wysoką wiosenną temperaturą. Tego, kto nigdy nie popróbował pagórkowatej trasy wokół Ślęży, gorąco zachęcam, by podjął wyzwanie, a na pewno nie będzie żałował, tak pięknie rozpoczętego sezonu :-)

Strona półmaratonu:

http://www.polmaratonslezanski.pl/

Trasa:

40. Bieg Piastów!

2016-03-21T11:36:00.001+01:00

Przed startem 25 km klasykiem, foto: Bieg Piastów

Dwa lata wcześniej (2014 r.) fatalne warunki śniegowe zmusiły organizatorów Biegu Piastów do drastycznego skrócenia trasy, rok temu musiałem zrezygnować z udziału w zawodach z powodu choroby, lecz w końcu(!) w 2016 r. wszystko zagrało i pięknego mroźnego poranka wraz z ponad tysiącem zawodników oczekiwałem na start w 40. Biegu Piastów na dystansie 25 km stylem klasycznym.

Strefę startu przeniesiono z Polany Maliszewskiego na Polanę Jakuszycką, tam też mieściło się Biuro Zawodów, szatnie i depozyty. Organizacja imprezy nie budziła najmniejszych zastrzeżeń, każdy zawodnik podczas zapisów otrzymywał miejsce w odpowiednim sektorze, nie było tłoku i przepychanek. Podziwiając tłum kolorowych narciarzy, nie mogłem uwierzyć jaką niespodziankę zrobiła pogoda - było po prostu jak w bajce! Lekki mróz, słońce, brak wiatru, świeży śnieg, trasy idealnie przygotowane.

Z udziału w zawodach jestem bardzo zadowolony, nowe narty niosły świetnie i mam nadzieję, że przeżycia z 40. Biegu Piastów na zawsze zostaną w pamięci.

Przebieg trasy poniżej:

Nie samym bieganiem biegacz żyje

2016-01-04T13:45:00.003+01:00

38. Bieg Lechitów

Rok 2015 skończył się dając świetną okazję do biegowych podsumowań.

Ze startów w biegach ulicznych i górskich jestem bardzo zadowolony, udało mi się poprawić rekordy życiowe na 10 km (dwa razy), półmaratonie (też dwa razy) i w maratonie (raz). Poprawiłem też swój wynik w teście Coopera.

W sumie brałem udział w 6 biegach na 10 km, 6 półmaratonach i jednym maratonie, nie licząc kilku zawodów na innych dystansach.

Jest jeszcze coś, co bardzo mnie cieszy - w 2015 roku (i w latach wcześniejszych) nie przydarzyła mi się nawet najmniejsza kontuzja! Mogłem całkowicie bezboleśnie trenować, startować w zawodach i poprawiać swoje życiówki! :-)

Analizując statystyki Endomondo ujawniłem interesujący fakt. W 2015 r. przebiegłem mniej kilometrów niż w 2014 (o ok. 20%), także mniej niż w 2013, a nawet w 2012 r. A jednak wyniki w zawodach poprawiły się. Co się zatem stało? Myślę, że sytuację tę wyjaśnia wyświetlenie łącznego czasu poświęconego na trening w poszczególnych latach. Z roku na rok czas ten systematycznie rośnie i w 2015 r. osiągnął rekordowe 276,5 godziny. Kilometraż biegowy spadł, lecz wzrósł jednocześnie czas spędzony na innego rodzaju treningach (uzupełniającym treningu siłowym, treningowej jeździe na rowerze czy pływaniu). Co ciekawe, w 2015 r. łączny czas treningu pozostałych dyscyplin przekroczył czas spędzony tylko na bieganiu :-).

Wygląda na to, że poświęcanie czasu na trening uzupełniający, nawet kosztem treningu czysto biegowego, może przyczyniać się do poprawy biegowych wyników sportowych przy zmniejszonym ryzyku kontuzji :-). Tak oto wykrystalizował się plan na najbliższą przyszłość - za wszelką cenę nie zaniedbywać treningów uzupełniających, kontynuować treningi biegowe celując w przede wszystkim w poprawę prędkości zwłaszcza na 10 km i w półmaratonie. Maraton nie jest w tej chwili priorytetem. "Królewski dystans" planuję przebiec na wiosnę i jesień, a wynik powinien "automatycznie" się poprawić bez specjalnego treningu ustawionego pod dystans maratonu. W 2015 r. poczułem że mam jeszcze pewną "rezerwę szybkości" i chcę to wykorzystać, zanim nie będę na to za stary :-)

Trening uzupełniający jaki stosuje to:

ćwiczenia stabilności ogólnej wykonywane po treningu biegowym,
jazda na rowerze MTB i szosowym (raczej dłuższe dystanse 100 km i więcej, najlepiej po górach),
trening obwodowy, wykonywany najczęściej zimą na siłowni,
pływanie,
dodatkowe sesje ćwiczeń rozciągających połączone z rolowaniem na wałku rehabilitacyjnym,
wędrówki z plecakiem po górach,
bieganie na nartach.

Jesienne roztrenowanie

2015-12-17T09:39:00.001+01:00

Przełęcz Karkonoska, początek grudnia 2015 r.

Po dobrze przepracowanym sezonie treningowo/startowym warto zaplanować roztrenowanie, czyli okres zmniejszonych obciążeń treningowych. Dzięki temu organizm ma szansę na pełną regenerację, naprawę uszkodzeń aparatu ruchu, a psychika może odpocząć od rutyny ostatnich miesięcy. Roztrenowanie powoduje oczywiście przejściowy spadek wydolności ale po powrocie do treningów umożliwia podniesienie jej na wyższy poziom, co skutkuje zazwyczaj poprawą rekordów startowych w nowym sezonie :-).

Biegacze w Polsce najczęściej planują roztrenowanie po ostatnich startach jesiennych czyli mniej więcej w październiku/listopadzie. Powrót do treningów na początku zimy umożliwia spokojne przygotowanie się do wiosennych startów. Czas trwania roztrenowania zależy od wielu czynników (wieku, dotychczasowych obciążeń treningowych, tygodniowego kilometrażu itd.) i trwa najczęściej od 2 do 4 tygodni. Jeśli po kilku tygodniach odpoczynku odczuwamy przemożną chęć powrotu do treningów, jest to naturalny sygnał, że okres roztrenowania zbliża się do końca.

Co można robić podczas zaplanowanej przerwy regeneracyjnej? Można całkiem zawiesić treningi ale lepiej jest zająć się inną formą aktywności fizycznej, nadrobić zaległości w pływaniu i pomyśleć o odnowie biologicznej np. o saunie i automasażu. Ja staram się przez cały czas potrzymać systematyczne sesje ćwiczeń rozciągających 3-4 razy w tygodniu po ok. godzinę, gdyż moje mięśnie mają tendencję do silnego przykurczania się, jeśli się nad nimi systematycznie nie pracuje.

W pierwszych tygodniach grudnia lubię założyć plecak i powędrować trochę po górach w szczycie "martwego sezonu", kiedy na szlaku panuje cisza i spokój. W tym roku przeszedłem przez Góry Izerskie i Karkonosze, kilka zdjęć można zobaczyć na moim innym blogu.

Zapisy z GPS poniżej:

1. RST Półmaraton Świdnicki

2015-11-16T08:32:00.004+01:00

foto Kryspin Lubera

Półmaraton w Świdnicy planowany na początek listopada wydał mi się świetnym pomysłem - będzie można zakończyć sezon 2015 atestowaną "połówką"! Dokładny termin pierwszej edycji 7.11.2015 :-) Później do końca miesiąca roztrenowanie, a od pierwszego grudnia - nowy rok biegowy.

Trasa nie wyglądała na najłatwiejszą - początek na Rynku, później brukowanymi ulicami w centrum miasta, następnie wycieczka w plener w stronę Gór Sowich i powrót na metę przy świdnickim lodowisku. Profil trasy zdradzał, że płasko nie będzie.

Biuro zawodów, szatnie, depozyt i metę zorganizowano na terenie OSiR w Świdnicy, więc zaplecze było wystarczające do obsługi ponad tysiąca zawodników. Za raz po przybyciu w okolice biura widać było dużo wolontariuszy, co bardzo dobrze wróżyło sprawnemu przebiegowi imprezy. W pakiecie startowym zamieszczono m.in. materiały informujące o atrakcjach Świdnicy m.in. o słynnym Kościele Pokoju i interesującym Muzeum Kupiectwa. Pogoda była raczej sprzyjająca - ok. 11 stopni, z mżawką przechodzącą w deszcz, ale za to bez silnego wiatru.

Przed startem świdnicki Rynek wypełniony był kolorowym tłumem zawodników, którzy w podnieceniu oczekiwali na start, dobrego nastroju nie psuł padający deszczyk. Mnie również udzieliły się pozytywne emocje. Punktualnie o 11 wszyscy wystartowali i od razu odniosłem wrażenie, że biegnie mi się bardzo dobrze, lekko i przyjemnie. Byłem już zmęczony udanym sezonem i miał to być bieg na luzie, nie przygotowałem opaski z międzyczasami, nie kontrolowałem za bardzo tempa, tempo uzależniłem od samopoczucia. Po 5 km okazało się że jest nieźle, po 10 km, że jak tak dalej pójdzie to zrobię życiówkę :-) po 15 życiówka była w kieszeni - pod warunkiem że nie spadnie tempo biegu ;-). Sił wystarczyło na przyspieszenie po 20 km i w końcu wpadłem na metę z czasem 1:42:53. Życiówka była całkowitą niespodzianką - nie planowałem (ze względu na niezbyt łatwą trasę i ogólne "zmęczenie materiału") wykręcić niezłego (jak na moje możliwości oczywiście! :-) ) czasu.

Pierwszą edycję Półmaratonu Świdnickiego można ocenić jako bardzo udaną. Dopisali zawodnicy a organizatorzy stanęli na wysokości zadania. Wszystko przebiegło sprawnie i mam nadzieję że połówka w Świdnicy zagości na stałe w biegowym kalendarzu!

Strona Półmaratonu Świdnickiego

Muzeum Dawnego Kupiectwa w Świdnicy

Kościół Pokoju w Świdnicy

Ewangelicki cmentarz przy Kościele Pokoju w Świdnicy
Trasa:

16. Poznań Maraton

2015-10-21T09:01:00.001+02:00

foto MaratonyPolskie.pl

O maratonie w Poznaniu zawsze słyszałem bardzo dobre opinie, w końcu w 2015 r. nadarzyła się okazja, by przekonać się na własnej skórze jak naprawdę wygląda wielka sportowa impreza w stolicy Wielkopolski. Po przyjeździe w przeddzień zawodów jedno było pewne - upału raczej nie będzie, może być za to bardzo rześko (okolice zera i wzmagający się z upływem czasu wiatr) przy słonecznej wyżowej pogodzie. Miasteczko maratońskie zlokalizowano na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich - genialny pomysł, wystarczy wysiąść z pociągu lub autobusu, przejść na drugą stronę ulicy i już jesteśmy w królestwie biegaczy. Potężne hale są w stanie bez problemu pomieścić biuro zawodów, targi Expo, miejsce na pasta party, szatnie, depozyty, prysznice, stanowiska do masażu i wszystko to pod dachem w izolacji od niesprzyjających warunków zewnętrznych. Odbiór numerów startowych i pakietów bez kolejek, miasteczko maratońskie funkcjonowało sprawnie, widać było, że nie dzieje się to przypadkiem, tylko jest wynikiem dobrze przemyślanej organizacji.

Prognozy pogody sprawdziły się i ranek w dniu startu był słoneczny i mroźny. Bez ścisku można było przebrać się w strój startowy, zostawić rzeczy w depozycie a nawet przeprowadzić rozgrzewkę bez wychodzenia na zewnątrz. By nie zmarznąć w oczekiwaniu na start, skorzystałem ze starego sprawdzonego patentu z workiem na śmieci, który - jak wiadomo, założony na górną część ciała świetnie zapobiega wychłodzeniu i gdy spełni swoje zadanie, można go bez dużego żalu zostawić.

Jak zwykle przed startem atmosfera była wspaniała, nastroje umiejętnie podgrzewał konferansjer "nadający" z wysuniętego wysoko wysięgnika strażackiego. Punktualnie o 9:00 kolorowy ponad sześciotysięczny tłum ruszył mijając wielką bramę startową!

Plan miałem prosty, nie dać ponieść się emocjom i nie wyrwać od razu do przodu, tylko biec "swoje" pamiętając, że maraton w końcu zacznie dawać w kość i trzeba zachować siły na ostatnie kilometry. Trzymałem się konsekwentnie założeń i do ok. 30 km nie odczuwałem za bardzo trudów biegu, miałem rezerwę tętna i ogólnie było dość komfortowo. Później jednak zaczęła się walka o utrzymanie przyzwoitego (jak na moje możliwości) tempa do samego końca. Jeszcze ostatnie przyspieszenie przed metą, niebieski "dywan" i wreszcie życiówka! Tym razem poszło względnie łatwo :-). Na mecie woda i owoce, medal i folia NRC mająca chronić przed wychłodzeniem.

16. Poznań Maraton zostanie w mojej pamięci jako naprawdę świetna impreza sportowa. Wszystko pięknie zagrało: trasa, kibice, organizatorzy i wolontariusze. Wspaniała atmosfera stworzona dla i przez biegaczy sprzyjała nawiązywaniu nowych kontaktów. Nie ma przymusu startowaniu w zawodach i biegania maratonów, ci którzy to robią, czynią to głównie dlatego, że jest to ich pasja i styl życia. Poznań i Wielkopolska słynie ze wspaniałych kibiców i wolontariuszy, podziwiam ich tym bardziej, że w 2015 roku nie mieli łatwo - było naprawdę zimno i wytrwanie w tych warunkach przy trasie wymagało wielkiego hartu ducha. Dziękuję za to bardzo, to m.in. dzięki Wam biegło mi się po prostu wspaniale :-)

Strona maratonu:
http://marathon.poznan.pl/

Trasa:

38. Bieg Lechitów

2015-09-25T10:53:00.002+02:00

Drużyna wojów na mecie 38. Biegu Lechitów, źródło: https://www.facebook.com/BiegLechitow/

Bieg Lechitów to kultowy polski półmaraton, najstarszy, świetnie zorganizowany, z niezwykle przyjaznym dla zawodników klimatem, ze świetnymi kibicami i wolontariuszami, z piękną trasą, z metą w niezwykle ważnym dla historii Polski mieście.

Od jakiegoś czasu Bieg Lechitów i Maraton Wrocławski rozgrywany jest tego samego dnia, więc trzeba się zdecydować Wrocław czy Gniezno. W tym roku podjąłem decyzję - opuszczam Dolny Śląsk i jadę do pierwszej stolicy Polski :-).

Trasa Biegu Lechitów nie jest typowa, zamiast pętli mamy start w Dziekanowicach na terenie skansenu archeologicznego http://www.lednicamuzeum.pl/ skąd zawodnicy biegną głównie na wschód, do Gniezna z metą na pl. św. Wojciecha pod samą katedrą. Trasa nie jest łatwa trzeba pokonywać lekkie górki (największa koło Owieczek) i, jak mówią "starzy Lechici", powalczyć trochę z wiatrem. Organizator zapewnia transport biegaczy z biura zawodów na start, a co ciekawe także ruchomy depozyt, który zabiera z powrotem ciepłe ubrania pomagające w oczekiwaniu na początek zawodów w chłodny wrześniowy poranek. Autobusy sprawnie dowożą zawodników i można przyjechać do Dziekanowic wcześniej i bezpłatnie zwiedzić Ostrów Lednicki, na którym znajdują się m.in. pozostałości murowanego pallatium i kaplicy pamiętającej prawdopodobnie chrzest Mieszka I.

Ranek 13 września 2015 r. był chłodny, wietrzny i mglisty. Niemal do samego startu o godzinie 11 Dziekanowice tonęły we mgle, która jednak w końcu szybko się podniosła i wyszło słońce. Silny wiatr jednak nie ustał, a jego kierunek wskazywał że prawie cały czas będzie wiał w twarz. Liczyłem po cichu na poprawę życiówki, lecz w tych warunkach było to niemożliwe, postanowiłem więc biec jak najmocniej się da i nie przejmować się czasem na mecie. Wreszcie start i około 1500 zawodników ruszyło w stronę Gniezna mijając po drodze pola i wsie. Na początku było nieco ciasno, "agrafka" pozwoliła przyjrzeć się innym biegaczom. Później, no cóż, przyszedł czas na walkę z wiatrem i własnymi słabościami, numery startowe i koszulki łopotały szarpane przez wiatr, lecz każdy kolejny krok przybliżał zawodników do mety. Po około 15 kilometrze zza pół ukazały się wreszcie wieże gnieźnieńskiej katedry, które wskazywały cel do którego wszyscy podążali. Większą część trasy biegnie się przez pola i wsie więc na tym etapie nie ma zbyt wielu kibiców. Na wspaniały doping można liczyć dopiero w w Gnieźnie, gdzie tak bardzo przydaje się na ostatnich kilometrach, gdy wszyscy mocno odczuwają trudy biegu. Jeszcze tylko podbieg na Wzgórze Katedralne, okrążenie świątyni i zbieg na upragnioną metę na placu św. Wojciecha!

38. Bieg Lechitów nie zawiódł mnie, liczyłem na świetnie zorganizowane zawody i dokładnie tak było :-) Organizatorzy stanęli na wysokości zadania, wielkie podziękowania należą się wszystkim biorącym udział w organizacji imprezy.

Półmaraton w Gnieźnie uważam za godny polecenia, zwłaszcza że można go połączyć ze zwiedzaniem zabytków Gniezna i okolic np. Dziekanowic i Biskupina :-)

Strony internetowa: http://www.bieglechitow.pl/

Zdjęcia z Wielkopolskiego Parku Etnograficznego w Dziekanowicach, Biskupina i Muzeum Kolei Wąskotorowej w Wenecji

Trasa:

16. Toyota Półmaraton Wałbrzych

2015-08-27T09:09:00.003+02:00

foto. Adam Mickiewicz

Na półmaraton w Wałbrzychu od dawna ostrzyłem sobie zęby. Niestety jakoś nigdy nie miałem wolnego terminu w drugiej połowie sierpnia, dopiero w 2015 roku wszystko ułożyło się pomyślnie i mogłem wreszcie wystartować. Półmaraton wałbrzyski nie jest jedną z typowych miejskich "połówek", jego trasa jest charakterystyczna i wymagająca, prawie bez odcinków płaskich z licznymi podbiegami i zbiegami, po ciężkim dla biegaczy historycznym granitowym bruku, z ostrymi zakrętami i agrafkami. Mimo, że trzeba było pokonać trzy pętle, trasa nie nużyła swoją monotonią, wręcz przeciwnie - co chwile trzeba było zmieniać tempo dostosowując się do warunków, a przed oczami rozpościerały się nowe widoki. Do tego mnóstwo kibiców, tych zorganizowanych i spontanicznych. Ucieszył mnie też wygląd Wałbrzycha, który poprawił się bardzo dzięki postępującej rewitalizacji starówki.

Zawody można ocenić jako udane, organizacja biura zawodów, szatnie, prysznice bez zastrzeżeń, sympatycznie i pomocni wolontariusze, dobrze zorganizowana strefa mety, no i losowana Toyota Aygo - główna nagroda od sponsora, której serce - silnik produkowany jest w Toyota Motor Manufacturing Poland w Wałbrzychu. Mam wielką nadzieję pobiec w kolejnym wałbrzyskim półmaratonie za rok :-)

Strona imprezy Toyota Półmaraton Wałbrzych

Trasa:

1. Półmaraton Karkonoski

2015-08-20T11:00:00.001+02:00

FotoMaraton.pl

1. Półmaraton Karkonoski (2.08.2015 r.) był dla mnie dużym wyzwaniem. Zazwyczaj biegam po raczej płaskim asfalcie, w Karkonoszach musiałem się zmierzyć z "prawdziwą" trudną i wymagającą górską trasą. Trudność polegała głownie na dość dużej różnicy wysokości którą trzeba było pokonać, a więc na początku długi, miejscami stromy podbieg spod dolnej stacji wyciągu na Szrenicę (tam był start) na Śnieżne Kotły i później długi zbieg z okolic Szrenicy na metę, który nie ukrywam, solidnie dał mi w kość :-). Do tego miejscami była trudna nawierzchnia wymagająca dużej koncentracji potrzebnej do bezpiecznego stawiania kroków. Wiedziałem że łatwo nie będzie - więc od wczesnej wiosny postawiłem na przygotowania w warunkach górskich i trenowałem systematycznie na Masywie Ślęży. Myślę, że dzięki tym treningom dotarłem w niezłej formie do mety Półmaratonu Karkonoskiego, nauczyłem się także czegoś nowego - oprócz treningów podbiegów, bardzo ważne jest trenowanie szybkiego i bezpiecznego zbiegania. To właśnie zbiegi okazały się moim najsłabszym punktem gdzie najwięcej traciłem i gdzie wielu zawodników mnie wyprzedzało. Zbiegałem asekuracyjnie ale może dzięki temu nie zaliczyłem upadku na kamienie, bliskie spotkanie z glebą miałem dopiero pod samą metą na podmokłym trawiastym zboczu - skończyło się tylko na ubłoceniu od butów po czapkę :-).

Maraton Karkonoski (czyli Ultra plus Półmaraton) jest fantastyczną imprezą dla pasjonatów górskiego biegania. Piękna trasa, widoki, czyste powietrze, perfekcyjna organizacja, pomocni wolontariusze składają się na sukces tej imprezy!

Strona WWW Maratonu Karkonoskiego http://www.maratonkarkonoski.pl/

Trasa:

Wielka Pętla Izerska po raz trzeci!

2015-07-23T14:09:00.000+02:00

foto TS Regle

Trzecia edycja Wielkiej Pętli Izerskiej pod względem pogody przypominała drugą. Od rana zapowiadał się wielki upał, temperatura szybko przekroczyła 30 stopni i żaden z uczestników nie miał już żadnych wątpliwości, że czeka go ciężki i wymagający bieg. Organizatorzy (klub TS Regle ze Szklarskiej Poręby) stanęli na wysokości zadania i (po raz kolejny!) perfekcyjnie przygotowali świetną, przyjazną dla zawodników imprezę. Na trasie zorganizowano dodatkowy (czwarty) punkt z wodą zlokalizowany ok. 3 km przed metą, który, jak się później okazało, bardzo się przydał. Wydaje mi się, że rozmieszczenie bufetów jest już optymalne i umożliwia odpowiednie nawodnienie nawet w upalny dzień. Wybiła godzina 11:15 ponad 800 zawodników ruszyło w stronę Białej Doliny. Mimo upału biegło mi się dość dobrze, prawdopodobnie dlatego, że ograniczyłem nieco tempo biorąc poprawkę na wybitnie niekorzystną temperaturę. Zakładałem dotarcie do najwyższego puntu trasy (Kopalnia Kwarcu "Stanisław") w możliwie dobrej formie, dającej szansę na szybki siedmiokilometrowy zbieg na metę. Ze względu na pogodę, perspektywa poprawa rekordu życiowego na trasie WPI wydawała mi się zupełnie nierealna, jednak zbiegając w stronę Szklarskiej Poręby dość szybko nadrabiałem czas. Postanowiłem powalczyć o życiówkę i mimo starań dotarłem do mety niestety o 30 sekund za późno. Nie traktuje tego jako porażki, gdyż w zeszłym roku w podobnych warunkach miałem czas o ok. 7 minut gorszy :-).

Półmaraton Wielka Pętla Izerska rozwija się wspaniale i jest dla mnie jedną z ulubionych imprez w których chciałbym uczestniczyć co roku :-). Jeśli ktoś zastanawia się czy wziąć w niej udział - gorąco go do tego zachęcam, trasa nie jest ekstremalnie trudna i jest do pokonania nawet dla kogoś, kto nie specjalizuje się w biegach górskich.

Strona WWW:

http://wielkapetlaizerska.pl/

https://www.facebook.com/

Trasa:

Trasa biegowa Sobótka - Ślęża - Sobótka, niebieskim szlakiem

2015-07-06T13:30:00.003+02:00

Cechy trasy:

początek i koniec w Sobótce,
długość ok. 17,5 km,
różnica wysokości 493 m od 206 m do 699 m n.p.m.,
suma podbiegów - 669 m,
nawierzchnia: ścieżki górskie (podłoże kamieniste), drogi szutrowe,
prawie cała przebiega w lesie, co zapewnia osłonę od słońca i wiatru,
uwaga - trasa trudna.

Prezentowana trasa jest propozycją na długie wybieganie w warunkach górskich. Pierwsza część to typowy kross w lesie, po którym następuje bardzo stromy podbieg ma szczyt Ślęży. Nawierzchnia często się zmienia i aparat ruchu ma okazję przyzwyczaić się do różnych gatunków podłoża. Zaczynamy w Sobótce i kierujemy się czerwonym szlakiem turystycznym wprost na masyw "śląskiego Olimpu". Po dotarciu do skrzyżowania z czarnym szlakiem turystycznym należy skręcić w prawo (w kierunku Schroniska PTTK pod Wierzycą). Od tej pory należy kontynuować bieg czarnym szlakiem turystycznym aż do szlaku niebieskiego, którym docieramy na szczyt Ślęży. Dalej zbiegamy żółtym szlakiem na Przełęcz Tąpadła. Kontynuujemy bieg czarnym szlakiem i po dotarciu do znanego już skrzyżowania szlaków skręcamy w prawo i za czerwonymi znakami zbiegamy do Sobótki. Trasę tę oceniam jako trudną, podbieg niebieskim szlakiem jest bardzo ciężki, niemniej pozwala przyzwyczaić organizm do wysiłku charakterystycznego w biegach górskich.

Prawie siedem tysięcy biegaczy na ulicach Wrocławia!

2015-06-25T08:03:00.000+02:00

http://www.facebook.com/DronWroclaw

6942 zawodników(!), dokładnie tylu ukończyło 3. PKO Nocny Wrocław Półmaraton w chłodną, lecz pogodną noc 20 czerwca 2015 r. Cieszę się, że na tę rekordową (jak dotąd) liczbę złożył się też mój skromny udział. Wrocław także nocą robi dobre wrażenie i genialnym pomysłem było wykorzystanie jego walorów na scenerię dla dużego miejskiego biegu ulicznego.

Trzecia edycja półmaratonu, rozgrywała się na nowej, zmodyfikowanej trasie. Remont Mostów Jagiellońskich spowodował, że północny fragment “starej” trasy (Aleja Kochanowskiego i Brucknera) był niedostępny, w zamian zawodnicy zwiedzili południową część miasta z ul. Ślężną, Wiśniową i Powstańców Śląskich. I tak spełniły się moje ciche marzenie, by można było pobiec przez ulice i miejsca na których się wychowałem i podziwiałem maratończyków biegnących niegdyś z Sobótki na Rynek we Wrocławiu.

Nowa trasa najbardziej przypadła mi do gustu i mam nadzieję, że kolejne półmaratony będą z niej korzystały. Jest szybka, płaska, przebiega przez zamieszkałe rejony które gwarantują doping na jej całej długości, z dobrą, pozbawioną dziur i kolein nawierzchnią (tak :-) słynne dziurawe wrocławskie ulice to już historia!), atrakcyjna “turystycznie” gdyż pozwala zobaczyć naprawdę interesujący kawałek miasta.

Trzeci wrocławski półmaraton przyniósł że sobą trzy niespodzianki. Pierwszą była pogoda - około 13 stopni, niezbyt silny wiatr i jasna księżycowa noc. Rzadko w czerwcu trafiają się takie wspaniałe warunki do szybkiego biegania. Drugą były happeningi i iluminacje na wrocławskich mostach (zwłaszcza Pokoju i Grunwaldzkim) związane z imprezami Europejskiej Stolicy Kultury. To była wyjątkowa i niepowtarzalna okazja, by zobaczyć wrocławskie przeprawy w niezwykłej szacie. Trzecią sprawili wrocławscy kibice, którzy przyszli tłumnie, byli wszędzie, dopingowali, zagrzewali do walki, mieli trąbki, grzechotki, plakaty! Takich licznych i wspaniałych kibiców Wrocław jeszcze nie widział (ja w sumie też :-) ).

Półmaraton Wrocławski zapowiadał się rekordowo i obawiałem się trudności organizacyjnych generowanych przez ogromną skalę imprezy. Na szczęście moje niepokoje okazały się być zupełnie nieuzasadnione, wydaje mi się że organizatorzy świetnie sobie poradzili sobie przygotowaniem i przeprowadzeniem zawodów.

Czwartą i ostatnią niespodziankę sprawiłem sobie sam, poprawiając życiówkę o prawie pięć minut. Nie wiem czy to była zasługa dobrego treningu, atmosfery, strategii, szybkiej trasy, korzystnej pogody czy wspaniałych kibiców. Może wszystkie te elementy złożyły się zapewniając satysfakcjonujący mnie wynik ;-)

Nocny Wrocław Półmaraton wyrósł na jedną z najbardziej interesujących “połówek” w Polsce, jeśli ktoś zastanawia się czy warto pobiec w stolicy Dolnego Śląska, to moim zdaniem jest tylko jedna odpowiedź: TAK.

Trasa:

Trasa biegowa Sobótka - wokół Ślęży czarnym szlakiem - Sobótka

2015-05-25T09:31:00.000+02:00

Cechy trasy:

początek i koniec w Sobótce,
długość ok. 19 km,
różnica wysokości 287 m od 200 m do 487 m n.p.m.,
suma podbiegów - 457 m,
nawierzchnia: ścieżki górskie (podłoże kamieniste), kawałek szutru i asfaltu,
prawie cała przebiega w lesie co zapewnia osłonę od słońca i wiatru,
trasa niezbyt trudna.

Prezentowana trasa jest jedną z moich ulubionych (w pobliżu Wrocławia) propozycji na długie wybieganie w nieco trudniejszym terenie. Pierwsza część to typowy kross w lesie, po którym następuje podbieg i długi zbieg na solidnie zmęczonych już mięśniach. Nawierzchnia często się zmienia i aparat ruchu ma okazję przyzwyczaić się do różnych gatunków podłoża. Zaczynamy w Sobótce i kierujemy się czerwonym szlakiem turystycznym wprost na masyw Ślęży. Po dotarciu do skrzyżowania z czarnym szlakiem turystycznym należy skręcić w prawo (w kierunku Schroniska PTTK pod Wierzycą). Od tej pory należy kontynuować bieg czarnym szlakiem turystycznym, szczyt Ślęży mając cały czas po lewej stronie. Po dotarciu do znanego już skrzyżowania szlaków skręcamy w prawo i czerwonym szlakiem zbiegamy do Sobótki.

Jak nie pobiegłem w 3. Orlen Warsaw Marathon

2015-05-05T11:32:00.000+02:00

Źródło: http://www.orlenmarathon.pl/

Ukończenie maratonu w dobrym stylu, zwłaszcza zakończone "życiówką" jest wymagającym przedsięwzięciem. Nie ma tutaj miejsca na improwizację, trzeba po prostu mądrze, planowo i systematycznie wziąć się do roboty. Bardzo chciałem pobiec wiosną w Warszawie, więc w listopadzie rozpocząłem treningi pod maraton. Myślę, że moim słabym punktem jest przygotowanie siłowe, więc od razu włączyłem dodatkowy trening obwodowy. Zima szybko się zbliżała, a wraz z nią perspektywa pobiegania na nartach, uwieńczona startem w Biegu Piastów. Taki trening powinien dać niezłą bazę pod orlenowy maraton :-). Forma rosła z tygodnia na tydzień.

Wszystko szło świetnie do początku lutego. Rzadko choruję, ale w końcu dopadła mnie infekcja i wysoka gorączka dosłownie zwaliła do łóżka. To jeszcze żadna tragedia - tydzień chorowania i można wracać do treningów. Po tygodniu było niewiele lepiej, więc starałem się myśleć pozytywnie i dokończyć chorowanie w pracy. Jeszcze tydzień i będzie można zacząć trenować! Niestety założenia okazały się błędne i do treningów byłem w stanie wrócić dopiero po czterech tygodniach. Początek marca to Bieg Piastów i dylemat: "biec, czy nie biec". Cztery tygodnie przerwy od biegania, kondycji brak, osłabiona odporność, słabe samopoczucie, rozum podpowiada żeby odpuścić. Krótka męska decyzja - mądrzej będzie zrezygnować, trudno, za rok też będzie fajnie, a maraton czeka, straty w kondycji są bardzo duże, ale może uda się jeszcze je odbudować.

Dwa tygodnie treningów i nawrót choroby. Przestało być zabawnie :-(, po dwóch tygodniach wróciłem do treningów, a do warszawskiego maratonu został niecały miesiąc. Z kondycji nie zostało nic, zaczynam od zera, czy w trzy tygodnie będę w stanie przygotować się do ukończenia maratonu? Nie wiem, ale będę próbował! Dwa tygodnie przed Orlenem zrobiłem 15 km, głównie w celu sprawdzenia formy i samopoczucia. Wniosek był jeden - niestety nie dam rady przebiec 42 km. Na połówkę może bym się porwał, by powolutku i z bólem ukończyć - i to wszystko :-(.

Wyjazd na maraton w Warszawie miałem załatwiony dużo wcześniej, hotel, bilety na Pendolino itd. Pojechałem więc na Orlen Warsaw Maraton, kibicować, zwiedzać i przyjrzeć się z bliska organizacji "narodowego święta biegania". Żeby mnie nie podkusiło na start w ostatniej chwili, na wszelki wypadek zostawiłem buty do biegania w domu ;-). Rozmach wiosennego warszawskiego maratonu robił wrażenie, organizacja była na najwyższym poziomie, wszędzie mnóstwo kompetentnych i przyjaznych wolontariuszy. Mam wrażenie, że wszystko było na najwyższym poziomie! Kibicowałem i podziwiałem zawodników na trasie :-) maratońska atmosfera udzieliła się dzięki temu i mnie.

Jakie wnioski z tej całej historii? Nawet mały błąd może pociągnąć za sobą poważne konsekwencje. Wielką głupotą było nie wyleczenie choroby do końca. Trzeba było zostać w domu jeszcze tydzień, odzyskać siły i kontynuować treningi. Jestem pewny, że mój udział w Warszawskim Maratonie był do uratowania. A tak straciłem trzy ważne dla mnie imprezy: narciarski Bieg Piastów, ulubiony Półmaraton Ślężański no i 3. Warsaw Orlen Marathon :-(.

Sądzę, że zawsze warto mieć jakiś plan "B". Nie pobiegłem maratonu ale odwiedziłem Centrum Nauki Kopernik i Muzeum Historii Żydów Polskich, obie te instytucje niniejszym szczerze polecam.

Z "Orlenem" chcę się zmierzyć za rok. Rekonesans pokazał, że warto wystartować wiosną w Warszawie!

Core training - nie samym bieganiem biegacz żyje

2014-10-17T11:40:00.002+02:00

Core training czyli inaczej ćwiczenia "stabilności ogólnej" lub "mięśni głębokich" wzmacniają mięśnie stabilizujące kręgosłup. Regularny trening "rdzenia" ma kluczowe znacznie w zapobieganiu kontuzji, wzmacnianiu mięśni, poprawia właściwą technikę biegu, umożliwia progresję wyników sportowych i ogranicza (lub wręcz likwiduje!) bóle kręgosłupa. Same korzyści przy minimalnym nakładzie pracy i czasu! Przez wielu trenerów (m.in. przez Jerzego Skarżyńskiego) zalecany jest po treningu biegowym, przed obowiązkowymi ćwiczeniami rozciągającymi.

Poniżej bardzo interesujące filmy instruktażowe:

IRONTRIATHLON.PL

Marcin Górka- Trening CORE dla Triathlonistów/Biegaczy/Pływaków/Rowerzystów

32. Wrocław Maraton

2014-09-22T11:08:00.000+02:00

Maratończycy na Moście Tumskim we Wrocławiu

Na 32. Wrocław Maraton szykowałem się z myślą by poprawić nieco życiówkę z Krakowa. Zacząłem więc od solidnych przygotowań które dawałyby szansę na osiągnięcie celu. O dziwo(!) tym razem wszystko szło dobrze, biegałem tyle i tak jak planowałem, długich wybiegań nie brakowało, robiłem siłę biegową, przebiegłem kontrolnie kilka półmaratonów, treningi były w miarę systematyczne i co najważniejsze wszystko odbyło się bezkontuzyjnie. Urlop w Górach Izerskich wykorzystałem (tak jak ostatnimi laty) na porządne bieganie. Na formę do jesiennego maratonu nie mogłem więc narzekać, mam wrażenie że trochę mocniejsze przygotowanie skończyłby się kontuzją - tak było w zeszłym roku, kiedy zbyt mocno trenując "załatwiłem" sobie kolano w ostatnim tygodniu przed zawodami.

Mimo dobrego przygotowania nie udało mi się poprawić życiówki. No niestety, popełniłem szereg błędów, które zaważyły o wyniku na mecie. Po analizie wszystkiego po maratonie wiem, że mogłem swój rekordę poprawić, gdybym maraton rozegrał poprawnie.

Moja dyspozycja teoretycznie pozwalała na walkę o 3:45 ale w optymalnych warunkach pogodowych. Prognoza pogody nie zostawiała złudzeń, miało być jak dla mnie za ciepło. Trzeba było skorygować założenia - postanowiłem biec na 3:50 - BŁĄD! Nie doceniłem pogody - temperatury i ogromnej wilgotności, trzeba było pobiec na 4:00 i jak by były możliwości przyspieszyć po 30 kilometrze. Na starcie czułem się mocny i szkoda mi było zaczynać na cztery godziny. O 9 rano było 18 stopni, oczywiście z każda minutą miało być cieplej. No nic, pierwsze 10 km biegło mi się doskonale, lekko, przyjemnie i na niskim tętnie. W tym miejscu mogłem jeszcze coś uratować, tym bardziej, że około godziny 10 zobaczyłem tablicę z bieżącą temperaturą pokazującą 24 stopnie. Trzeba było natychmiast zwolnić! Nie zrobiłem tego (BŁĄD!), czułem się świetnie i wydawało mi się, że powinienem spokojnie dociągnąć do mety. W świetnym nastroju minąłem półmetek koło Astry i biegłem dalej. Na końcu ul. Legnickiej zauważyłem, że tętno rośnie zbyt szybko i jak tak dalej pójdzie to będzie źle. Zwolniłem więc do 3:55 pomogło na krótko i już na końcu ul. Grabiszyńskiej zorientowałem się, że muszę jeszcze zwolnić, bo nie będę w stanie dobiec do mety! Było gorąco, pot zalewał mi oczy, utrzymanie tempa na 4:00 wymagało ogromnego wysiłku ale jakoś biegłem. Na końcu ul. Armii Krajowej dogonili mnie pacemakerzy biegnący na 4:00, podczepiłem się do nich i postanowiłem utrzymać się z nimi tak długo, jak to będzie możliwe. Na odcinku od Aquaparku do mety wielokrotnie przychodziła mi do głowy myśl żeby odpuścić. Siłą woli utrzymałem się jednak z grupą do końca i przekroczyłem metę z czasem 4:00:22. Warunki pogodowe musiały być ciężkie, bo mimo, że po 25 kilometrze ciągle zwalniałem, to na pierwszym punkcie pomiaru czasu byłem na 2454 pozycji a skończyłem na 1330 miejscu.

Z pewnością był to dla mnie (jak dotąd :-) ) najbardziej wyczerpujący maraton. Sam się o to prosiłem, ale uzyskałem nową, cenną wiedzę, że jak się popełnia głupie błędy to "królewski dystans" potrafi solidnie przeczołgać ;-). Wnioski wyciągnąłem i mam nadzieję, że kolejny uda mi się lepiej rozegrać.

Myślę, że o organizacji maratonu we Wrocławiu można mówić w samych superlatywach. Biuro zawodów funkcjonowało sprawnie, trasa dobrze przygotowana i zabezpieczona, liczne i świetnie działające punkty z wodą, izotonikiem i bananami, dużo zaangażowanych w swoja pracę wolontariuszy. Trasa bardzo ładna, przez Most Tumski można było przebiec w drugą stronę niż na Nocnym Półmaratonie. Najbardziej zaskoczyła mnie niezwykle sympatyczna obsługa depozytu, która oklaskami witała maratończyków odbierających po biegu swoje rzeczy. Dzięki, to był niezmiernie miły gest :-)

Strona WWW:
http://www.wroclawmaraton.pl/

Trasa:

III Półmaraton Henrykowski

2014-09-10T11:57:00.001+02:00

Foto: Półmaraton Henrykowski

Idea Półmaratonu Henrykowskiego od samego początku bardzo mi się podobała :-) - zawody na moim ulubionym dystansie w pięknych okolicznościach przyrody, z trasą prowadzącą przez niezwykle malownicze Wzgórza Strzelińskie! Tylko ten termin - pierwsza połowa sierpnia, południe - może być gorąco, ba!, może być bardzo gorąco! Paradoksalnie podczas pierwszej i drugiej edycji (w których oczywiście nie pobiegłem!) temperatura powietrza była bardzo korzystna, a słońce ukryte było za chmurami :-). Zacząłem już wierzyć, że upałów w Henrykowie nie trzeba się obawiać, więc śmiało zapisałem się na trzecią edycję :-).

Półmaraton w Henrykowie posiada to wszystko co powinien: sprawną organizację, ładną lecz wymagającą trasę, sympatyczną atmosferę, fantastycznych kibiców i zaangażowanych wolontariuszy. Start zlokalizowany był w pobliżu stacji kolejowej w Henrykowie, meta w przyklasztornym parku. Zawodnicy mieli do pokonania jedną pętlę, na których konkretnych podbiegów nie brakowało :-). Jak to zwykle bywa - do trzech razy sztuka i dopiero za trzecim razem sierpniowa pogoda pokazała co potrafi. A potrafi wiele :-), upał z każdą minuta wzrastał, żar spływał z bezchmurnego nieba i wspaniale rozgrzewał asfalt. Podbiegi w takich warunkach nieźle dały mi kość. Gdy w końcu dobrnąłem do mety, doceniłem stary przyklasztorny park i ożywczy cień :-). Chwile z drewnianym medalem na szyi były po prostu wspaniałe. Z wyniku nie jestem bardzo zadowolony (1:58:18), upał mi nie pomagał, tym bardziej mam wielką ochotę wystartować za rok i poprawić nieco swój czas :-).

Strona biegu, wyniki i zdjęcia:

http://polmaratonhenrykowski.pl/

Trasa:

Trasa biegowa Jakuszyce - Wysoki Kamień - Jakuszyce

2014-09-09T13:19:00.002+02:00

Cechy trasy:

początek i koniec w Jakuszycach,
długość około 25 km z możliwością skrócenia do ok. 21 km,
różnica wysokości 243 m (od 803 m do 1 045 m n.p.m.),
suma podbiegów 534 m,
nawierzchnia - asfalt, szutry,
piękne widoki, zwłaszcza na Wysokim Kamieniu :-)

Zaczynamy na przystanku PKS przy leśniczówce w Jakuszycach. Przebiegamy na drugą stronę Szosy Czeskiej i podążamy szutrową drogą (oznaczoną jako rowerowa nr 2, 8, 10), czeka nas lekki zbieg, przekraczamy tory kolejowe i skręcamy w prawo. Mijamy nieczynny kamieniołom, nieco niżej docieramy do drogi rowerowej nr 11 i skręcamy w lewo. W tym miejscu rozpoczyna się nasz pierwszy podbieg, podążamy drogą nr 11 aż do szlaku czerwonego, który bardzo stromo prowadzi nas na Wysoki Kamień. Dalej czerwonym szlakiem w kierunku kopalni kwarcu "Stanisław" skąd kontynuujemy zbieg do Rozdroża pod Cichą Równią. W tym miejscu są dwa warianty trasy: krótszy (ok. 21 km) - w lewo do Jakuszyc, lub wariant dłuższy (ok. 25 km), w celu przebiegnięcia jeszcze paru kilometrów - w prawo "tam i z powrotem" niebieskim szlakiem turystycznym, po czym zbieg z Rozdroża do Jakuszyc.