Truth being told

Top 5 Elbow-must-listen-nummers

2011-01-09T11:21:00.022+01:00

De laatste tijd komt Elbow om verschillende redenen weer verdacht vaak langs als ik muziek wil luisteren. Ik houd van deze band, écht. Maar nog niet iedereen blijkt overtuigd:

Tijd om daar verandering in te brengen Mandy, de top 5:

5. I've Got Your Number

Als bijna alle liedjes van Elbow gaat dit nummer over de liefde. En die wordt hier geuit in intense haat. Zanger Guy Garvey vraagt zijn ex een brief, waarin staat wat ze heeft misdaan, te bewaren. Ze kan die brief niet bij haar hart of onder haar kussen bewaren, maar in het laatje waar haar seksspeeltjes liggen; de plek waar alles waar je je voor schaamt ligt. Hij wenst haar toe dat ze voor de rest van haar leven niks anders heeft dan de seksspeeltjes. "Grow a fucking heart love". En dan die laatste zin...

4. Mexican Standoff

"Was ik maar net zo knap als je ex, en ging hij nu maar zomaar dood". Dit nummer is één bal jaloezie.

Luister naar de gitaarsolo die midden in het nummer subtiel los gaat. Luister naar de voorzichtige opbouw van het nummer van lief naar rauw en dan het voorzichtig explosieve einde en de fade-out die klinkt alsof er net niets kapot is gegaan. Het is allemaal zo subtiel, haat en liefde liggen weer erg dicht bij elkaar.

3. The Loneliness Of A Tower Crane Driver

Eigenlijk is de titel van dit nummer alleen al goed genoeg. Als je gaat luisteren kom je terecht in een minitieus verhaaltje dat groots wordt gebracht. Zonder dramatisch te doen over de keerzijde van zijn succes bezingt Guy hier hoe eenzaam het kan worden aan de top. Om te eindigen met een heel klein stukje orgel, dat zowaar hoopvol klinkt.

2. Powder Blue

Misschien wel het beste Elbow nummer. Kan gaan over het einde van een relatie, over drugs, een auto-ongeluk, liefde, de dood. Die gelaagdheid maakt dit nummer zo briljant. De mix van de prachtige zangstem, de soms eng klinkende instrumenten, de opbouw in het nummer en de uiteindelijke crash maakt dat ik elke keer weer met kippevel zit. En dat ik me een beetje voel alsof ik net een auto-ongeluk gehad heb.

1. One Day Like This

Dit nummer is overduidelijk geschreven om live uitgevoerd te worden en het publiek de prachtige zin "One day like this a year'd see me right" luid te laten herhalen. En ja, als je bij zo'n optreden bent geweest dan kun je alleen nog maar gelukzalig denken: één dag per jaar als deze, dat zou toch zo mooi zijn.

Daarnaast is het een heerlijk, bijna zoet, liefdeslied. Op een dag wordt je wakker naast iemand en je realiseert je dat je echt heel erg verliefd bent. Okay, ik ben een sucker voor heule mooie, heule lieve liedjes, daarom deze op nummer één.

Voor de Elbow-beginners raad ik het album The Seldom Seen Kid altijd aan, deze is het meest toegankelijk en heeft geweldige arrangementen. Strijkers en blazers ondersteunen (en overheersen soms, als het even nodig is) de liedjes. Het is ook het vrolijkste album. Hoewel Garvey geen sombermans is, hoor je in eerdere albums nog wel eens een nummer als Powder Blue en dan nog wordt ik weer overvallen door de prachtige zang en muziek en durf ik al snel weer voorzichtig te glimlachen.

Hoe fijn is het dat Garvey telkens weer prachtige verhaaltjes weet te maken uit ogenschijnlijk kleine dingen die in zijn leven gebeuren. Het nummer Lippy Kids van het komende album Build A Rocket Boys lijkt gebaseerd op wat brutale jochies op straat, die hun leven lijken te gaan vergooien; een sentimenteel nummer over hoe je je jeugd moet koesteren in plaats van weg te gooien. Ik heb nu al zin in dat nieuwe album!

Snel doorklikken naar de spotify playlist van de vijf genoemde nummers dus.

Harm de Kleine voegt op het laatste moment nog een bonus nummer toe, die ik bijna vergeten was: Great Expectations:

Album top 10 van 2010

2010-12-19T14:57:00.002+01:00

01. Arcade Fire - The Suburbs

Het duurde even, maar inééns kwam de klik: dit is geniaal; The Suburbs is een instant- (tijdloze) klassieker. Na de eerste luisterbeurten begreep ik dat gemijmer over vroeger niet helemaal. Maar ik realiseerde me ineens dat het een genadeloos eerlijk album is over de angst voor de ik-wil-het-nu maatschappij; vrees voor oorlog maar ook over ouder worden. Gelukkig valt in elk nummer een lichtpuntje, strijdvaardigheid of acceptatie te herkennen. Muzikaal zijn de arrangementen redelijk tijdloos, gelukkig geen hippe autotuners of andere trends. De combi van teksten en muziek zorgt er voor dat dit album over tien jaar nog relevant is.

02. The National - High Violet

Ome Harm heeft twee jaar lang méér dan zijn uiterste best gedaan om Nederland aan The National te krijgen. En dat was bij mij bijna niet gelukt.. Eigenlijk vind ik hun studio albums een beetje te steriel, en dat geldt zelfs meer voor High Violet dan hun oudere albums. Pas toen ik ze na het lange hypen van Harm ein-de-lijk live zag, was ik binnen twee nummers óm. Wat een topmuzikanten! Heer-lijk. Spelen alsof dat het beste is wat ze op dat moment met hun kostbare tijd kunnen doen, dát alleen al is mooi aan The National.

Oh ja, puik album, High Violet. Een beetje te clean, maar verder erg lekker.

03. Vampire Weekend - Contra

What can I say. Ik ben dol op nerds die hele fijne muziekstijlen bij elkaar gooien, ze even schudden en er dan iets heel interessants van maken.

04. Angus & Julia Stone - Down The Way

Broer en zus Stone brachten beide een solo album uit dit jaar, toch vond ik Julia's album tegen vallen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou iets meer dan goed voor me is van haar, maar ik hoor Julia in combinatie met Angus zijn ze Bonnie & Clyde, John & Paul, Starsky & Hutch.. Yin en Yang zeg maar. Down The Way: Prachtige, ingetogen en oprechte liedjes recht uit het hart. Mooi.

05. Agnes Obel - Philharmonics

Een debuutalbum, en wát voor een. Agnes komt uit mijn favoriete land, Denemarken, en dat is te horen in haar vaak licht lugubere en bevreemdende teksten, betoverend gezongen. Prachtige luisterliedjes die erg goed passen bij de sneeuw die zich momenteel maar blijft opstapelen buiten.

06. Laura Marling - I Speak Because I Can

Joni Mitchell! Nee, Laura Marling. Wacht, Laura is hoe oud? 20?!

07. Villagers - Becoming a Jackal

Dit jaar ben ik door twee Ierse artiesten live erg verrast: Glen Hansard (zowel met The Swell Season als The Frames) én Conor O'Brien. Aangezien die laatste als enige een album heeft uitgbracht dit jaar, mag hij in de top 10. Oh én vanwege zijn geweldige stem en prachtige liedjes natuurlijk. Conor twijfelt nog of hij meer albums gaat maken, please do mate!

08. The Mad Trist - Play The Piper

Waar De Staat mij niet wist te bekoren, maakt The Mad Trist wel indruk. That's all, kthxbai.

09. Edwyn Collins - Losing Sleep

Muzikaal geweldig, tekstueel bloedeerlijk en oprecht. Just how I like them.

10. Spoon - Tansference

Een zeer aangename verassing op Crossing Border, heerlijk die rauwe stem. En een black cab session om van te houden.

Rain On Your Parade

2008-12-25T15:54:00.001+01:00

Mijn grote vriendin Duffy blijft problemen met de mannen houden. En soms mis ik wel eens wat, blijkbaar ligt al sinds eind oktober het nummer Rain On Your Parade op mij te wachten! In dit nummer rekent ze nog eens af met een ex.

Best een lekker nummer hoor, niks mis mee, maar ook niet heel erg vernieuwend.

I wish you well
I hope you survive
I hope you live, oh baby, so I can watch you cry.

Harsh…!

Je zou haast denken dat het met haar eerdere hit Mercy te maken heeft…

I dont know what this is
But you got me good
Just like you knew you would
[…]
You got me begging you for mercy

Omdat het zo’n lekker nummer is, en ze het zo prachtig live kan brengen, nog een keertje een studio versie van Mercy.

De zweep er over!

2008-12-24T21:56:00.002+01:00

Twee jaar geleden vormde zich in Manchester een nieuw bandje, wat zich tussen toen en nu heeft afgespeeld is niet noemenswaardig, maar tegenwoordig hebben ze een lekker eigen geluid.

The Whip bracht begin dit jaar hun album “X Marks Destination” uit. Hun eerste schatkistje hebben ze duidelijk gevonden want er staan een paar hele lekkere nummers op dit album.

Het electro geluid wordt ondersteund door veel invloeden uit de jaren ‘80, naar de Cure en Iggy is goed geluisterd, en de vrouwelijke drummer is de drijvende kracht achter de stampende single “Trash”.

In de gaten houden deze jongens!

Via

Xmas liedjes zijn een verschrikking

2008-12-22T09:45:00.006+01:00

Hoog tijd dus voor een kerstliedje!

Alleen Otis Redding kan een slap zoet kerstliedje weer mooi maken. Geniet:

Via

Mondays is for drinking to the seldom seen kid

2008-12-18T17:35:00.005+01:00

Ik zag gisteren eindelijk het spreekwoordelijke licht. Geen idee waarom ik eerder zo blind was.

Elbow heeft een prachtig album uitgebracht dit jaar en ik kon er na meerdere pogingen maar niet in komen. Tot ik ze gisteren weer eens tegenkwam. En ineens hád ik het: Elbow!!

Bekijk hieronder de registratie van hun concert in Paradiso van 25 juni dit jaar.
Helaas is de geluidskwaliteit van FabChannel al bijna zo hinderlijk slecht als die van Youtube, dus als je echt wil genieten, ga dan even langs de platenwinkel...

Uit "Starlings":

I sat you down and told you how the truest love that's ever found is for oneself.
You pulled apart my theory with a weary and disinterested sigh
So yes i guess i'm asking you to back a horse that's good for glue and nothing else
But find a man that's truer than, find a man that needs you more than I.

Unnatural to sing your own name

2008-12-17T21:46:00.003+01:00

Awesome! Peter Gabriel doet een cover van een nummer waar hij zelf in bezongen wordt (Cape Cod Kwassa Kwassa van Vampire Weekend).

Het is best een lekkere cover geworden, in samenwerking met Hot Chip.

Via SchrikLog.

De beste albums van 2008

2008-12-08T00:39:00.003+01:00

Uiteraard hoort bij het einde van het jaar een lijstje met toppers. Without further ado, komtie:

5. Kenny G – Rythm & Romance
4. Donny Osmond – From Donny With Love
3. Dolly Parton – Backwoods Barbie
2. Chris Rea - The Return of the Fabulous Hofner Blue Notes
eeennnn… numero uno, natuurlijk, deze kan niemand ontgaan zijn:
1. Samson & Gert - Hotel op Stelten

Tjonge jonge mensen, wat zijn wij verwend met prachtmuziek dit jaar! Wegens tijdgebrek heb ik van het bovenstaande lijstje niets kunnen beluisteren.

Even serieus nu, 2008 was het jaar waarin ik de traditionele tv definitief de deur uit heb gedaan en radio luisterde ik toch al niet.

Dat betekent dat ik nauwelijks reclame voorbij heb zien komen en niet zo heel goed op de hoogte ben van wat er tegenwoordig in de hitlijsten staat.

Gek genoeg is mijn album top 10 van dit jaar toch nog heel voorspelbaar en behoorlijk commercieel. Daarom heb ik naast het volgende lijstje nog een alternatieve lijst. Op de tweede lijst een rijtje albums waar ik ontzettend van heb genoten, maar die nog niet zo mainstream zijn.

Edit: Whoops! Eva heeft natuurlijk helemaal gelijk, “Graduation” kwam al in 2007 uit. Ik hoorder er pas in 2008 wat van ;-)

Er is dus plaats voor een nieuwe nummer 10, en welk nummer kan ik beter nemen dan de nummer 1 van mijn aankomende alternatieve lijst?

10. Glasvegas – Glasvegas
Ik weet niet waar deze jongens ineens vandaan zijn gekomen, maar dankzij Apply Some Pressure ben ik maar eens naar dit Glasgowse bandje gaan luisteren. Ik moet toegeven dat ik even wat tijd nodig had om ze te leren waarderen, maar na een paar keer “Geraldine” was ik óm!

Vooral dat heerlijke dikke Schotse accent van zanger James Allan doet mij goed. Ik kan namelijk op eigen houtje een tekst verzinnen aangezien het vaak niet te verstaan is ;-)

Deze jongens moet ik snel eens live gaan zien!

Glasvegas - Geraldine
by davechopsuey

10. Kanye West - Graduation
Deze rappert maakte dit jaar een album met zó veel lekkere samples en catchy melodietjes dat ik wel van mijn geloof af moest stappen.
Zelden komen rap / R&B nummers bij mij voorbij de fase “mwah”. Dankzij het slimme hergebruik van Daft Punk’s “Stronger”, oude soulnummers én Chris Martin’s zang werd ik snel dit album in gezogen.

09. The Kooks – Konk
Hey, what can I say? Ik hou van vrolijke, dansbare nummertjes! “Konk” mag dan geen revolutionair album voor The Kooks maar bevat heerlijke opgewekte nummetjes met fijne teksten. Dit album is gewoon goed geproduceerd en doet dankzij de bonus tracks veel beloven voor de toekomst.

Verder hou ik zelden van covers, maar The Kooks zijn er gek op, niet erg want ze zijn er goed in!

08. Coldplay - Viva La Vida
Moet ik nog een toelichting geven? Redelijk laag, aangezien “Viva La Vida” toch een beetje klinkt als een routine album voor Coldplay. Dat wil niet zeggen dat er geen lekkere nummers op staan, integendeel.

Inmiddels woon ik 8 jaar in Den Haag en ben ik toch een beetje van de stad gaan houden. Ik was dan ook vrolijk verrast toen ik de alternatieve versie van de “Viva La Vida” video zag, geheel in de Hofstad opgenomen, met heel herkenbare plekjes.

07. The Ting Tings - We Started Nothing
Het heeft me even gekost, maar toen ik “That’s Not My Name” een aantal maal gehoord had was ik verkocht! De elektronische ondertoon in het gehele album maken “We Started Nothing” apart genoeg om interessant te blijven.

Ik weet niet wat Katie White vind van het gebruik van “Not My Name” in de volgende video, maar er zitten Victoria’s Secret modellen in, dus ik ben tevreden (“big hugs”! yes, please).

06. Vampire Weekend - Vampire Weekend
This is how you do it! Weinig woorden nodig: dit is dé manier om Paul Simon’s “Graceland”-geluid weer tot leven te wekken. Chapeau!

05. Duffy – Rockferry
Mercy, mercy, mercy, mercy me. Oh Duffy… Wat een stem, en wat een prachtige liedjes. De eerste keer dat ik het hele album “Rockferry” kon ik alleen maar een beetje giechelen. Uit verbazing! Wat een stem, en wat een prachtige liedjes.

De enige reden dat Duffy niet op 1 staat is omdat ze live nog heel veel te leren heeft. Ze schreeuwt iets te hard in de microfoon waardoor haar stem te schel wordt. Maar zolang ze in de studio haar liedjes ingetogen blijft brengen ben ik verliefd…

04. Kings Of Leon - Only By The Night
Ook hier ga ik weinig woorden aan vuil maken, “Because Of The Times” is een prachtig album en “Only By The Night” kan er net niet aan tippen. Dat gezegd hebbende: Kings Of Leon borduren gelukkig verder op hun kenmerkende geluid en het geheel klinkt misschien niet zo rauw als “The Times” maar is wél een van de beste albums van 2008.

03. The Verve – Forth
De enige échte come-back van het jaar. Guns N’ Roses eat your heart out!

Ik heb nooit veel van The Verve geluisterd, dus ik kon redelijk fris naar hun nieuwe album luisteren. Soms heb je van die albums die je direct bij de opening raken, “Forth” komt met “Sit And Wonder” hard aan. De beklemmende broeierige sfeer blijft het hele album hangen, maar af en toe hoor je een ‘silver lining’ zodat je niet direct in een depressie wegzakt.

Daarmee heb ik zelden een hoes gezien die zo perfect bij het album past.

02. Snow Patrol - A Hundred Million Suns
De nieuwe Snow Patrol… ik kom superlatieven tekort! Tien heerlijke nummers eindigend in hemels stukje moderne klassieke muziek.

Een van de mooiste liedjes van 2008 is “Crack The Shutters”. Een ‘klassiek’ Snow Patrol nummer dat rustig begint en naar een prachtige climax toewerkt onder begeleiding van een mooie songtekst.

01. MGMT - Oracular Spectacular
Surprise, surprise! Het meest vernieuwende album van 2008 is ongetwijfeld van de hand van MGMT. Ik had “Time To Pretend” inmiddels een keer of vijftig gehoord voordat ik naar de tekst luisterde, tot dan toe had ik alleen maar de bridge gehoord: “I miss the playgrounds and the animals and digging up worms” gehoord… Die regel alleen is bijna zo prachtig dat deze het hele album legitimeert ;-)

Ik geloof dat ik niet de enige ben die zal beweren dat “Pretend” hét beste nummer van 2008 is.

In de volgende post: De alternatieve top 10 van 2008 én een top 10 van albums die ik dit jaar niet begrepen heb (anderen blijkbaar wél).

Justice, een rock & roll cliché

2008-12-02T20:35:00.008+01:00

Ja, laten we de waarheid maar meteen bij de lurven pakken... Justice is een cliché.

Nieuw uitgebracht door de heren is "A Cross The Universe", een live CD en DVD documentaire.

Justice gaat op tour door Amerika, de manager is een wapengek, de chauffeur van de tourbus is godminnend en een beetje excentriek, een bandlid pist een kleedkamer onder, er wordt geneukt met gewillige groupies en Justice (inclusief manager) wordt gearresteerd wegens openbare geweldpleging en wapenbezit.

De documentaire deed me vooraal denken aan "Almost Famous" (fantastische film). Eigenlijk is Justice in rock & roll termen behoorlijk burgerlijk, gewoon net als alle andere bands die op tour een beetje doordraaien.

JUSTICE - A CROSS THE UNIVERSE (teaser)
by edbangerrecords

Het is echter te makkelijk om Justice als een cliché neer te zetten. Ondanks alles maken ze heerlijke, zoals Eric Corton het zo mooi beschrijft: vette smerige elektro.
Normaal gesproken hou ik van de stukjes van Corton, maar hij heeft duidelijk nog geen tijd gehad om de CD te beluisteren en de DVD te bekijken.

Dat is jammer, de DVD bevat niets anders dan bovengenoemde sex, drugs & rock and roll, maar de live CD is de moeite waard.

Ik ben natuurlijk bevooroordeeld want ik heb Justice dit jaar live gezien op het "5 Days Off" festival en ben uit mijn dak gegaan.
Daarmee heb ik mezelf vooral verrast, want ik ben normaal gesproken geen danser en niet iemand die voor aan een podium staat mee te brullen, maar als Justice los gaat dan kun je het gewoon niet meer helpen (blijkbaar).

Misschien kan ik om die reden zo genieten van de live CD die als absoluut hoogtepunt en afsluiter een remix van Metallica's "Master Of Puppets" (zie onder) heeft, hoe ontzettend vet!
De enige klacht die ik heb is dat de CD een slecht is gemixed. De beats die live zo lekker zijn, worden op CD flets en de hoge tonen doen pijn aan je oren.

Desalniettemin kan ik "A Cross The Universe" van harte aanraden, beetje spelen met je equalizer, volume op 10 en je hebt het gevoel dat je er bij was.
Alleen... als je er bij was, had je nog veertien keer zo veel genoten!

Operahouse verandert de natuur

2008-11-30T22:06:00.004+01:00

Ter gelegenheid van het overlijden van de ontwerper van het Sydney Opera House wil ik bij deze de band Operahouse presenteren.

Hun single "Change In Nature" is, onverwacht na hun eerdere muziek, een bijzonder lekker nummertje en ik wacht inmiddels met smart op hun eerste album.

Prodigy Must Die

2008-11-29T09:30:00.005+01:00

Wat is dat toch met bands die heel lang geen nieuwe muziek uitgebracht hebben? Guns N' Roses heeft geen schwung meer, en nu komt The Prodigy ook al met een zeer middelmatige single genaamd "Invaders Must Die".

Het nummer begint al met een overbodige introductie: "We Are The Prodigy". Ja jongens, dat hadden we al gehoord het nummer dezelfde opbouw en samples gebruikt als tien jaar geleden!
Verder klinkt IMD als Does It Offend You Yeah?, Hadouken! en Late Of The Pier. Die laatste drie maken echter veel lekkerdere en vernieuwende muziek.

Tot slot de video, waar The Prodigy voorheen echt spraakmakend bezig was, gaat deze video ook al helemaal nergens over.

Dat gezegd hebbende... Ik hoop dat ze uitgenodigd worden op Lowlands. In de lijn van bands-die-er-eigenlijk-niet-meer-toe-doen (Metallica, Motörhead, Sex Pistols) kunnen ze er op het Grolsch podium best nog wat oude hits uit persen om mij gelukkig te maken.

To think I might not see those eyes

2008-11-27T22:53:00.006+01:00

Ik weet het, echt, I'm preaching to the choir here...

Een van de mooiste nummers allertijden en absoluut het mooiste nummer van de afgelopen tien jaar is en blijft Run van Snow Patrol. Dit prachtige nummer was vanaf dag 1 een klassieker!
Ik kan Run een uur lang op repeat zetten en dan is 'ie de tiende keer wederom interessant.

To think I might not see those eyes
Makes it so hard not to cry
And as we say our long goodbye
I nearly do...

De geluidskwaliteit van alle video's die ik op YouTube vond was echt abominabel slecht. Dit filmpje kan er nog net mee door, maar als je jezelf echt een plezier wil doen, zet dan gewoon de CD nog eens aan.

A Hundred Million Suns is absoluut een prachtig album, maar bij het beluisteren van Final Straw weet ik altijd direct weer dat ik met een meesterwerk te maken heb, wow!

Review: Chinese Democracy - Guns N' Roses

2008-11-25T23:21:00.005+01:00

Ik zal direct bekennen dat ik niet héél erg bekend ben met het eerdere werk van Guns N' Roses. Natuurlijk ken ik de hits uit de jaren 80 en 90, waaronder een paar pareltjes, maar een geheel album heb ik nooit beluisterd.

Chinese Democracy heb ik daarom maar beschouwd als een album van een nieuw bandje (van de orginele bezetting van Guns is immers toch niets meer over). De eerste nummers bevatten nog wel wat enigszins spannende elementen maar "Better" en "Street of dreams" klinken toch als behoorlijk belegen nummers en de inspiratie is ver te zoeken.

Axl doet waar hij goed in is, lekker krijsen, maar er is geen bezieling, het album kabbelt langzaam voort en ondanks wat leuke gitaar solo's heb ik na dertig minuten nog geen enkel écht rockend nummer gehoord! Ook de nummers lijken nergens over te gaan, de teksten zeuren wat over oorlog, verloren liefdes en de algemene ellende van Axl's leven.

Vanaf "Sorry" lijkt er toch weer wat te broeien, hoewel dat nummer en I.R.S. wel erg doen denken aan wat slappe aftreksels van eerdere GNR hits, maar het wordt wat beter.

En dan is er in "This I Love" nog een lichtpuntje, de enige wens die ik heb is dat dit nummer op een echte piano uitgevoerd word, in plaats van een goedkoop keyboard. Weliswaar weer een nummer over verloren liefde, maar de tekst kan er best mee door, muzikaal is het sterk en de zang is goed, ik had zelfs een kippevel-momentje!

Helaas worden we daarna weer in het diepe dal dat "Prostite" heet gestort en dat is dan ook meteen de afsluiter van het album, waarna ik deze niet direct weer op repeat gezet heb.

Chinese Democracy kon na het lange wachten eigenlijk alleen maar tegen vallen en voldoet dus prima aan de voorspellingen.
De vraag blijft echter, waarom is dit album niet een jaar of 10 geleden uitgebracht?
Zonde van de muffe smaak, want dankzij "This I Love" weten we dat GNR nog best wat te bieden kan hebben.

Live: Late Of The Pier - On Tour

2008-11-25T23:19:00.013+01:00

Het London Calling festival ging dit jaar voor het eerst op tour, met in de hoofdrol: Late Of The Pier.

Ik was nog nooit op LC geweest en had eigenlijk niet zo'n zin om naar Amsterdam af te reizen. Daarom was ik ook erg verheugd te horen dat Late Of The Pier in het kader van dit festival naar Rotterdam zouden komen, slechts een kwartiertje met de trein!
Dankzij werkzaamheden bij de NS werd dit kwartiertje alsnog een uur, maar dat mocht de pret niet drukken.

De line-up van Lowlands is voor mij al een paar jaar reden om allemaal nieuwe bandjes te beluisteren en dit jaar hoorde LotP daar bij. Ondanks het feit dat er slechts wat demo's beschikbaar waren was ik direct enthousiast.

Late Of The Pier is niet direct in een muzikaal hokje in te delen. Denk aan een mix van Queen, Muse, beetje Bowie, wat geleend van Hadouken, en hier en daar een snufje Joy Division. Dit alles in een uiterst dansbaar jasje en gebracht met een gretige energie waar je "u" tegen zegt.

Ik liet mij op Lowlands in licht beschonken staat overhalen om een (slechte) film te gaan kijken in plaats van op de jongens van de Pier te wachten. Aangezien de X-Ray al stampvol was, en de band te laat op kwam heb ik ze laten schieten, maar ik had er al snel spijt van.
Toen ik eerder deze maand "Fantasy Black Channel" beluisterde bleek dat LotP lekker bezig was, de ruwe demo's zijn op het album goed opgepoetst en de nieuwe nummers klinken strak.

Gelukkig was daar dan London Calling (on tour) en mijn kaartjes waren snel gekocht.

Bij aankomst in de Watt op zondagmiddag (beetje rare tijd, maar goed) werden we verwelkomd me de wat valse tonen van John en Jehn. Helaas had de techniek ernstige problemen met het geluid. De zang van Jehn heb ik alleen maar door haar monitor gehoord en ook de instrumenten leken regelmatig uit te vallen.
Tussen de regels door kon ik wel lekkere muziek ontdekken, het was in ieder geval een stuk minder suf dan wat ik tot dan toe op myspace had gehoord.
Wellicht krijgen ze over een paar jaar nog een kansje. Tegen die tijd zijn ze het wel gewend om op een podium te staan en hebben ze hopelijk een echte band in plaats van een CD als begeleiding.

John and Jehn (Foto: Breuls)

Ondertussen was het ijskoud in de zaal dankzij de airco die voluit stond te blazen, tientallen mensen stonden letterlijk te bibberen. Dit had eerder al flink wat afgedaan aan de sfeer en na wat klachten ging een minuut of tien later eindelijk de koude lucht uit.

Direct was het de beurt aan Noah And The Whale om de zaal op te warmen. Een beetje gek bandje dat een heel klein beetje aan Vampire Weekend probeert te proeven. De muziek was bijna over the top folksy en de violist (met grappige tijgertrui, die had zijn moeder vast uitgezocht) overheersde zo ernstig dat ik er bijna hoofdpijn van kreeg. Ook hun geluidsman had duidelijk een gehoorprobleem.
Hoewel het optreden enthousiast was en er direct naast mijn één uitzinnige fan uit haar dak ging, stond het publiek duidelijk te wachten op de hoofdact.

Noah And The Whale (Foto: Breuls)

Vanaf het moment dat Late Of The Pier het podium op kwam is het niet meer koud geweest in de zaal. De honderd tieners recht voor het podium begonnen voordat er 1 noot gespeeld was al te pogo-en en zijn naar mijn idee niet meer opgehouden.
Ik had de jongens van de Pier nog nooit op foto's gezien en was dan ook even verbaasd dat dat grote geluid uit deze jonge jongetjes kwam! Maar dat deed gelukkig niets af aan een strak optreden.

Late Of The Pier (Foto: Breuls)

Na een paar nummers werd het publiek uitgenodigd om op het randje van het podium te komen zitten. Aan deze oproep werd meer dan gehoor gegeven en binnen een paar seconden stonden er 50 tienermeisjes óp het podium te juichen. Grappig genoeg bleven ze op een keurige afstand van de band staan dansen en konden tot aan het laatste nummer het concert van een unieke positie bekijken.
De Pier stond redelijk zelfverzekerd op het podium en de nummers klonken straks, op wat hele kleine missers na. Maar een kniesoor die daar op let! Ik kan alleen maar jaloers zijn op deze jongens die zowel de ouderwetse analoge instrumenten als de digitale kastjes volledig live weet te bedienen en mij een meer dan fijne middag hebben weten te bezorgen.

Hopelijk mogen ze dit jaar op Lowlands in de herhaling komen, tegen die tijd is hun act misschien nog ietsje minder ingestudeerd en daarmee nog leuker.

Volgend jaar ben ik vermoedelijk ook op het London Calling festival te vinden, altijd leuk om nieuwe bandjes te checken.

Late Of The Pier - Space and The Woods

Review-reactie (The Killers - Day & Age)

2008-11-25T23:09:00.003+01:00

In reactie op de review van ApplySomePressure's Harm, mijn eigen review en kritiek op zijn smaak ;-)
Zoals gezegd, mijn eigen, eigenwijze waarheid!

Ik heb op Lowlands 2007 het optreden van The Killers na twee nummers verlaten omdat ik het een raar pompeus, self-absorbed bandje vond. Toen ik een jaar later de opnames van dat concert zag had ik spijt. Wellicht was ik op dat moment gewoon te moe. Ze krijgen een tweede kans volgend jaar in de HMH.

Mijn review:

1. Losing Touch - Klinkt als een Voicst nummer dankzij de blazers. Inderdaad zijn de 80's hier al goed vertegenwoordigd. Aardig nummertje, dankzij de bridge een 6,5.

2. Human - Jaaaa, erg lekker! Één van de betere pop nummers van het jaar! Krijgt van mij een 7,5.

3. Spaceman - Minder toegankelijk dan Human en daardoor een heel stuk spannender! Tekst is leuk, goede gitaren, dansbaar, een vleugje Coldplay, ik ben blij. Een dikke 9.

4. Joy Ride - Hup, een ruk de andere kant op, inderdaad behoorlijk in de ska richting. Verder kabbelt het nummer een beetje voort, maar het wordt gelukkig nooit écht slecht. Een 6.

5. A Dustland Fairytale - Begint wat rustig, maar werkt vanaf 1 minuut 9 naar een lekkere climax. Heeft wat Editors-achtigs, zeker niet slecht. Een dikke 7. Moet met echte strijkers op het podium erg mooi zijn. Ik vrees dat we dat niet gaan mee maken.

6. This Is Your Life - Paul Simon maar dan niet zo goed, helaas. Ik kreeg ontzettende veel zin om Vampire Weekend weer eens aan te zetten, of Graceland, ook erg lekker. Het Afrikaanse koortje dat in dit nummer mee doet zorgt er wel voor dat ik méér wil, maar doet in dit nummer net niet genoeg om er wat bijonders van te maken. Een 6,5.

7. I Can't Stay - Al eerder op Twitter geroepen, maar what the heck doet een harp, Kenny G, een (blijkbaar nep-)steeldrum in dit nummer. Dit is easy-listening Sky Radio crap. Wat een zeiknummer... Een zware onvoldoende: 4,5.

8. Neon Tiger - Okay, we komen weer wat terug, de 80's zijn weer gearriveerd. Klinkt verdomd veel als iets dat Freddy Mercury in zijn laatste jaar zou hebben geschreven (als hij in Vegas had gewoond). Zeker niet slecht, zal het live goed doen: "Come on girls and boys, I wanna hear some noise". Ik ben wel gecharmeerd: een 7,5.

9. The World We Live In - The Pet Shop Boys hebben een nieuw leven gekregen! Not bad at all, de synths worden lekker met de gitaar en sax gecombineerd. De tekst slaat alleen de plank totaal mis: "This is world that we live in. I feel myself get tired". Tja.. Een 6je omdat het muzikaal nog wel okay is.

10. Goodnight, Travel Well - Spannend! En gelukkig maar, een goed einde van een album is hard nodig om mij nogmaals op de "play" knop te laten drukken. Ik weet niet waar Harm een 9 vandaan tovert, want het lijkt nogal een brij van geluid te worden na een paar minuten, hoewel best een mooie brij. Het kan mijn goedkeuring wegdragen, maar ik eindig op slechts een 7,5.

Uiteindelijk kom ik dus op een redelijk magere 6,8. Dat betekend waarschijnlijk dat ik het album niet meer vaak in zijn geheel ga draaien. Wellicht weten ze zich te revancheren met hun live optreden volgend jaar!

De bonus nummers:
11. A Crippling Blow - Waarom is dit een B-Kantje? Het klinkt wederom als Voicst (sterker nog, de eerste seconden zouden zomaar geplagieerd kunnen zijn, is exact hetzelfde als Every Day I Work On The Road). Waar Voicst een feestje van wegwerkzaamheden maakt, zijn de Killers serieuzer bezig. Vooral "Steal me from under my clothes" is een erg lekkere songtekst. Een 8 voor dit nummer!

12. Forget About What I Said - Terecht niet op het album aanwezig, misschien aardig als B-kantje. Waarom het als bonus track bestaat weet ik echt niet, ik betaal er geen stuiver extra voor. Een 5.

De totaal score veranderd niet, maar als ze I can't stay nou vervangen hadden voor A crippling blow...

Volgend album beter.