Try Nepal

राष्ट्रिय गान (जुन हुन सकेन)

2015-01-30T15:08:00.002+05:30

हिमाल पहाड अटाउदै¸अटाएको छ मदेश

हरेक भाषी संस्कृतिको मिश्रण मेरो देश

पवित्र छ विरहरुको विशाल यो शान्त देश

शहीदको रगतले सिंचिएको प्यारो देश

सगरमाथा शिरमा उभिएको सुन्दर देश

नेपालीको धुकधुकी र जननी हो मेरो देश

मेरो देश मेरो देश मेरो देश नेपाल

- – दर्ता नं – ११६/०६३

दर्ता शाखा

प्रज्ञा प्रतिष्ठान

काठमाण्डौं

(तत्कालिन समयमा लेखिएको र राष्ट्रिय गानको लागि दर्ता गराएको यो गान आज भेटियो र यता लेखियो)

२०७१/१०/१६ शहीद दिवस

मोन्सान्टो इन नेपाल

2013-12-20T13:32:00.000+05:30

अरव पति नभए पनि¸

श्रीमतीको पति भाको छु

खेती गर्न नसके पनि¸

मोन्सान्टोको विऊ किनी ल्याको छु

सुन्दै छु………..

भेन्टा हुन्छ लौका जत्रो¸

लौका होला कत्रो

फर्सीको ता कुरै छाडौ¸

गोलभेडै फर्सी जत्रो

एउटा पाके परिवार पाल्छ¸

दुईटा पाके गाऊँ

तिन्टाको त कुरै छाडौ¸

देशै खाने दाऊ

ना ना थरी मिसाएका¸

हेर्दै हुन्छ रे राम्रो

खाँदा स्वाद फिट्ट छैन¸

दाम जाने भो हाम्रो

अब के गर्ने त…..

कि किसानलाई विऊ देऊ¸

रैथाने लोकल हाम्रो

स्वादिलो भै फल्ने धेरै¸

सबैभन्दा राम्रो

हैन रोप्न देऊ तिनै¸

जुन फल्छ धेरै

जान्छ नित रैथाने त्यो¸

लोकल अब खेरै

कसकसलाई रोक्छौ तिमी¸

कसलाई भन्छौ नाई

कसकसलाई देखाउछौ भन¸

तिमीले देख्या खाई

कसकसलाई देखाउछौ भन¸

तिमीले देख्या खाई

दोषी चश्मा

2013-07-21T14:52:00.002+05:30

पक्कै पनि¸

मैले बोकेको चश्माले तिमीलाई इमान्दार देख्छ

किनकी तिमी मेरा खेमाका पर्यौ

अरुले बोकेकाले बेईमान देखेर के भो त

तिनका चश्मै दोषी छन्

हो तिम्रा हरेक कर्म अतुल्निय छ

जस्तै¸

अस्तिन सालीकी घरकी भाडाकी दिदी विमारी पर्दा

राज्यकोष खर्चेर बैकक पुर्याएका थियौ

स्वास्थ्य लाभ त हवाईजहाजमै भएको होनी

तर घुमाएर सपिङ गराएको थियौ

त्यस्ता दयालु तिमीलाई पनि

चश्माले किन दोषी देख्छ ?

आज फेरि अस्तिनका शत्रु पक्ष विमारी पर्दा

अनि तिनलाई खर्च नदिदा

किन तिनका चश्माले

तिमीलाई नै दोषी देख्छ

के फरक पर्छ

ति शत्रु निष्ठावान थिए

या स्वाभिमानी

या तिनी राष्ट्र भक्त

अझ भनौ इमान्दार

जे भए नि तिनी शत्रु थिए

र तिम्रा चश्माले तिनलाई दोषी देख्छ

बुझ्न सक्दिन म

2013-07-14T11:11:00.000+05:30

सबैलाई थाहा छ¸

भानुभक्त जन्मे १८७१ मा

१९०० को हाराहारी भेटे होलान घाँसी त्यो गाँऊमा

प्रेरणा नि पाए होलान् नाम राख्नु पर्छ¸

तर बुझ्न सक्दिन म

के घाँस बेचेरै पैसा जम्मा हुन्थ्यो त्यो बखतमा ?

-------------------------

हामी पढि रहेछौ¸

गुरुहरु पढाई रहनु भएको छ¸ लगातार

तर बुझ्न सक्दिन म

त्यो बेलाको अर्थतन्त्र¸ अर्थ व्यवस्ता

के घाँसै बेचेर पैसा जम्मा हुन्थ्यो त¸ त्यस बखतमा ?

----------------------------

ईतिहास साँक्षी छ¸

के साँक्षी नै छ त त्यो पनि ?

घाँसीकुवा अझै छ¸

घाँसै बेचेर खनिएको थियो त त्यो पनि ?

बुझ्न सक्दिन म

गिदी खल्बलिएको छ मेरो¸

मगज खुस्किएको छ

-------------------------------

ईतिहास हो त्यो

या कुनै कथाकारको कथा¸

के घाँसै बेचिन्थ्यो त¸ त्यस बखतमा ?

---------------------------------

तर जे होस् उन्ले प्रेरणा पाएँ

रामायण नेपालीमा उल्था गरी नेपालीलाई गुन लाएँ

तर बुझ्न सक्दिन म¸

उनले प्रेरणा कसरी पाए

के घाँस बेचेरै पैसा कमाउने¸ ति घाँसीबाटै प्रेरणा पाए ?

_________________________________________________

* (सायद त्यो समयमा घोडा चढेर आउने मानिसहरुले घाँस किन्थे कि आजकाल हामीले मोटरसाईकलमा पेट्रोल हाले जस्तो)

मेरो कविताको शिर्षक छ : शिर्षक आफै राख्नुहोस्

2013-04-04T11:37:00.003+05:30

एकतमासले ढोका ढकढकायो

रामप्यारीले ढोका खोली

रामप्रसाद भित्र आयो

मुसुक्क मुस्कुरायो

खिच्च दाँत देखायो

सधै धोबी चुटान दिने लोग्ने

आज बदलिएको छ

आज रामप्रसादले मनबुझु यन्त्र भेटेको छ

जाँच यहिबाट गरौं कि¸ काम गर्छ पनि त

भात खाने होकी हैन जडियाँ टन्न धोकेको छ

अनयास यन्त्र करायो

लौ मार्यो यसले त ठ्याक्कै मिलायो

रामप्यारीले पैचे मुस्कानमा सोधी

भात पस्कु हजुरलाई अलिकता खाई बक्सियोस् न

मनमा दाह्रा किट्दै रामु हँसिलो स्वरमा भन्छ

खान्न बाहिरै……

किन खान्थियो त जडियाँ

बाहिरै टन्न धोक पछी

डुँङ्डुँङ्ती गन्हाउने बजिँया

मुख त जोर्न ल्याउलानी फेरी

कति बेला ल्याउनी हो

अब

रामप्यारी सुती¸ किन सुत्थी फेरी

कल्पनामा उ डुवेकी छ

रामु उठ्यो शौचालय गयो

फर्के र आउदा यन्त्र कराउने नै भो

पल्लो कोठाको काले निदाएको छैन

उ कुन्नी कुन नायिकाको यादमा छ

उ नित्य कर्ममा छ

सुन्तली आफ्नै दुनियाँमा छे

सुन्तली क्याँत¸ कालेको स्वास्नी

रामप्रसाद डार्लिङ रामु

जाँड खान्छ¸ त के भो ह्याण्सम छ

मेरो सपनाको राजा

जाँड अलिकता त खानु त पर्छ

लोग्ने मान्छे भए पछि

मेरा जस्तो हो र डार्लिङ डार्लिङ मात्र भन्ने

जोईटिङ्ग्रे कुनै काम फत्य नगर्ने¸ गर्नै नसक्ने

राम प्रसादलाई आन्नद आयो

उस्ले झन ढोकाको प्वाल बाटै च्याँयो

एक तमासले श्रीमतीलाई माया गर्ने रामे

आज उसको माया बाँडिएको छ

अब काले धुर्न थाल्यो

सुन्तली छटपटाई उसले रामुलाई चुम्न थाली

अनगिन्ती कल्पना पछी¸ उ पनि अब निदाई

रामप्रसाद आफ्नो कोठामा आयो

यसो रामप्यारीलाई च्याँयो

उ मस्त निन्द्राको अभिनयमा छे¸

भन्ने उसले पछि थाहा पायो

किनकी यन्त्र फेरी करायो

लोग्ने त त्यस्तो हुनुपर्छ

डार्लिङ कालु जस्तो¸ कालु क्या त सुन्तलीको लोग्ने

कतै आँखा नलगाउने सोझो¸ शान्त¸ आदर्निय त्यो

उ कालुलाई चुम्न थाली एक तमासले सबै तिर

सुन्तुष्टीको सास फेरी

उ निदाई अब

रामप्रसादलाई छटपटी भो¸ खै किन हो¸

आज उसले सुन्तलीलाई उठाएन फेरी

सधै त त्यस्तो हुदैनथ्यो

आउथ्यो¸ उठाउथ्यो¸ जस्तै निन्द्रा परे पनि

तब उ निदाउथ्यो¸ घुर्थ्यो¸ सारा संसार जिते सरी

भोली पल्ट जब उ उठ्यो

दाँत मोल्यो¸ मुख धोयो

विहानी नित्य कर्म सकी

चिया पिउन पसल तिर गयो

वाटामा अनगिन्ती कुरा आउने नै भो

सुन्न सकिने बुझ्न सकिने कुरै भएन

यन्त्रको कान निमोठ्यो¸ यन्त्र बन्द भो

जब उ पसलमा पुग्यो

सम्झ्यो यन्त्र त खोल्नै पर्यो

साहुनी तिर फर्क्यो

साउनी हाँसी उ हास्यो¸ यन्त्र फेरी करायो

आयो फेरी जडिँया¸ नामुद टोलको

पाजी नकचरो¸ हेर्दै ढाडे विरालो जस्तो

चिया किन खानु यस्ताले

विहानै देखि धोक्नु नि फेरी

पैसो कहिल्यै तिर्ने हैन

खाता चढेको चढेकै छ सगरमाथा जस्तो

स्वास्नीले ठोक्न नसक्ने¸ मर्न नसक्ने

मेरा भए चुट्थे बेसरी

रामु डरायो¸

उसले त सधै पैसा तिर्ने गर्थ्यो

न त उसको कुनै खाता नै थियो

के भन्छे साहुनी यो

कतै बहुलाई फेरी पो

अस्ति नै¸ लगनखेल गाकी थी

दुईचार दिन उतै बिताकी थी

के यस्तालाई हेर्नु

उ टोले भए तिर फर्क्यो

सुन्दरे¸ मुन्द्रे¸ श्यामे¸ हुदै

कुनामा बसेको हाकु काले थ्यो

सबैको आफ्ना आफ्नै ताल

बुझ्दा बुझ्दै भो बेहाल

कोहि चिया साउनीलाई ताक्ने

कोहि कामदेव नै डाक्ने

नेतृ देखि नोकर्नी सम्म

सुन्न नसकी तिनका कुरा

छोडी खाको चिया पुरा

उ निस्क्यो फुत्त बाहिर

बरु जान्छु मित्र कहाँ सुन्न सायरी

उ सरासरी कैले काँ छिर्यो

ढोका मै मित्र कैले मिल्यो

कैलेले उसलाई अभिवादन गर्यो

भित्र लगी¸ मुढा दियो

आदर पुर्वक……….

यन्त्र फेरी कराउने नै भो

फोकटमा आउछ मात्र यो

खान्छ चिया¸ कप भरी त्यो

सुन्या जस्तो त गर्छ

सायरी सुन्न आउछ कि

आउछ ताक्न मेरी पियारी पो

बरु ल्याउनु नि श्रीमती यसकी

च्वाँक छे मोरी हाँस्छे बेसरी

धुर्मुसेले भन्या जस्तो भन्न मन लाग्छ

कस्तरी हाँसेकी¸ "मर्छु कि क्या हो"

असल मित्र मनको ठानी

आफ्नै जस्तो मैले मानी

तर यन्त्रले त सबै बृती बतायो

रामप्रसादले यती सोच्न भ्यायो

मोरो कैले¸ मै जस्तो रैछ

कता मरिछे आज¸ यसकी पियारी

आउँछु सुन्न तेरो सायरी

रामप्रसादलाई औडाहा भो

कहिले ठ्याक्क¸ मिलाको जस्तो

कहिले छेउन¸ पुच्छरको

अब उसलाई शंखा भो

कतै काम त ठिक छ¸ यसको

साहुनीको कुराले¸ झस्किएको उ

के ठेगान अरु कुरा चाहीँ सत्यै हो

गौसालाको भट्टी बाहिर भेटेको त्यो

कसले बनायो¸ कसरी आयो

उ रनभुल्लमै पर्यो

साच्ची कति प्रतिशत सत्य मिलाउछ पो

यस्तै सोच्दै बाटामा हिनेको उ

पुलुक्क यन्त्रलाई हेर्यो

त्यहाँ त मेड ईन खास्सा लेखेको थ्यो

अब उसले निष्कर्स निकाल्यो

धत् कसैले यस्तो यन्त्र बनाउन सक्छ

जो सय प्रतिशतै

कुरा बताउने मनको त्यो

न त्यस्तो कसैले बनाउला

न नै त्यो कहिल्यै बन्ला

मन त सोच्छ पानी हो

नुन मिसाए नुनिलो

चिनी मिसाए गुलियो

२०६९/१२/१८

(२०६९/१२/१९ गते April 1^st का दिन मैले @cafekavita मा वाचन गरिएको कविता हो)

ज्ञान

2013-03-11T16:03:00.003+05:30

साना थिए रहर मेरा सानै सोच रमाउने

सानै कर्म सानै ठाँऊ सानैमा अटाउने

ठूला रहर बोकी कोही ठूलै सोच लिइकन

ठूलै कर्म ठूलै ठाँऊ ठूलैमा पुर्‍याउने

अज्ञानी म नजान्ने क्यै मूर्ख थिए भयङ्कर

ज्ञान ज्योती पाइने भो लागि हिनौ तिनै तिर

निस्किए थे भिरी झोला पाए बाँड्छु चारै तिर

पाखा भीर घना जंगल खोला नाला तीरै तीर

खाली खुट्टा म नै जस्ता लावा लस्कर वेजोड त्यो

ज्ञान जति पाइदैगो रहर अझ बढी रह्यो

अकस्मात अकाशवाणी ज्ञान सागर चारै तिर

भरी रहेँ भर्दै गए भयो झोला सानो अब

पछी पछी आउने बाठा बोकी ल्याए बोरै भर

कोही लाटा अँजुली मै ज्ञान बोकी गए घर

जब ज्ञान आयो तब सोच ठूलो भई गयो

सोच ठूलो भयो अब कर्मै ठूलो हुने भयो

कर्म ठूलो नाना थरी हुन्छ हुन्न जसो गरि

भर्दै गए असन्तोषी ज्ञान ज्योती वरिपरी

पहिलेका सबै ज्ञानी हाल पाखा बसी कन

पछिल्लाका चुरिफुरी कती दुख्दो तिनका मन

फेरि पाउने आशा राखी गर्दै हिन्छन् नाना थर

कठै! जुनी वित्छ कि तिनका दगुर्दैमा वरिपरी

आकाशवाणी गर्ने तिनी ठूला मुनि कहलाउछन्

तिनै मुनि रखवाला झै सबै यहाँ चलाउछन्

गोटी सरि निकालिन्छन् गोटी सरि पलाउछन्

कठै! ज्ञानी जुनी तिनका केवल गोटी कहलाउछन्

- २०६९/११/२४

(२०६९/११/२५ गते नारी दिवसका दिन मैले @cafekavita मा वाचन गरिएको कविता हो)

फेब्रुअरी महिनामा पर्ने डेहरु

2013-02-15T11:13:00.000+05:30

फेब्रुअरी महिना आयो¸ यो मन हर्ष साथै उमङ्ग्यायो ।

प्रिती गाँसने प्रिती तोड्ने¸ यहि महिनाले दिन ल्यायो ।।

कुरी बसेँ छैठौं दिन¸ सातौं दिन रोज डे आयो ।

गुलाफको फूल चुँडी¸ मायालुलाई दिन पायो ।।

माया गर्छु सधै सधै¸ आठौं प्रोपोज गर्न भ्यायो ।

संसारकी एक्ली तिमी¸ सबै जिते जस्तो लाग्यो ।।

नवौं दिन चकलेट डे भन्दै¸ मिठा मिठा चकलेट ल्यायो ।

मायालुलाई छेवैमा राखी¸ आफु खायो उसलाई खुवायो ।।

रमाई राखुन राती पनि¸ साथै राखुन संगै भनी ।

दशौं दिन टेडी दिई¸ टेडी डे मै दिन वितायो ।।

एघारौंमा सबै भुली¸ भए नभएका कसम खायो ।

त्यसैले त त्यो दिनलाई¸ प्रोमिस डे भनि त्यै मनायो ।।

सबै गरे सबै भने¸ छेउमै छिन् मायालु पनि ।

बाह्रौं दिन सारै भयो¸ किस डे भनी च्वाप्प मुई खायो ।।

टाडैबाट खाको मुई¸ अली नजिक जानु पर्यो ।

अंगालोमा बाँधि उनलाई¸ तह्रौं हग डे भन्न भ्यायो ।।

चौधौँ भालेन्टाईन भनी¸ गर्नु नगर्नु गर्न भ्यायो ।

दिन भरि विताएर¸ राती छुटिई घर पठायो ।।

के के भयो अधिल्लो दिन¸ भोली पल्ट तिरमिरायो ।

ना ना थरी सम्झी मन¸ त्यसै त्यसै मन् डरायो ।।

फोन गर्दा नउठेसी¸ स्वयम गई गाला चटकायो ।

त्यसैले त पन्धौं दिन¸ स्लाप डे भन्दै त्यही मनायो ।।

मन थाम्न सक्थ्यो किन¸ अघिल्लो दिन देखेछी तोरी ।

त्यस्ता कती मिल्छन् कती¸ भन्दै सोह्रौं किक डे भ्यायो ।।

अब अर्को खोज्नु परो¸ राम्रो चिटिक्क पर्नु परो ।

अत्तर छर्की गनाउने जिउमा¸ सत्रौं परफ्युम डे मनायो ।।

अठारौंमै पाईयो अर्को¸ सायद त्यो नि छोडिकी होली कसैले ।

फ्लरटिङ गर्दा गर्दै¸ उसै संग दिन त्यसै वितायो ।।

उन्नाईसौं दिन विउँझ्यो¸ गरेका गल्ती सबै सम्झ्यो ।

फेरी पहिलेकीलाई फकाउन पर्यो भनी¸ कन्फेस डे मनायो ।।

न फोन उठाउछे¸ न त भेट्न नै आउछे ।

बिसौं दिन उसलाई कुर्दा कुर्दै¸ मिसिङ डे मनायो ।।

कति कुर्नु कति फकाउनु¸ मन नै हो मेरो पनि ।

एक्साईसौ दिन अती भयो¸ छुट्टिएर बसौं भनी ।।

त्यस दिनलाई ब्रेकअप डे मनायो¸ त्यस दिनलाई ब्रेकअप डे मनायो ।।

२०६९/११/४ (२०१३/०२/१५)

फेब्रुअरी महिनामा पर्ने डेहरु

फेब्रुअरी ७ – रोज डे

फेब्रुअरी ८ – प्रोपोज डे

फेब्रुअरी ९ – चकलेट डे

फेब्रुअरी १० – टेडी डे

फेब्रुअरी ११ – प्रमिस डे

फेब्रुअरी १२ – किस डे

फेब्रुअरी १३ – हग डे

फेब्रुअरी १४ – भालेन्टाइन डे

फेब्रुअरी १५ – स्ल्याप डे

फेब्रुअरी १६ – किक डे

फेब्रुअरी १७ – परफ्युम डे

फेब्रुअरी १८ – फ्लरटिङ डे

फेब्रुअरी १९ – कन्फेस डे

फेब्रुअरी २० – मिसिङ डे

फेब्रुअरी २१ – ब्रेकअप डे

हिजो र आज

2012-11-18T11:16:00.001+05:30

बाँकी को ! रह्यो अब, घृणालाई नदेखने

सहमतिकै राग अलापी, समयलाई छेकने

आज भोली पर्सी भन्दै, जगतलाई ढाँटने

हिजो बोल्ने ! त्यही आज, कुरा आफ्नै काटने

उसले पायो, भनौं खायो, जनता अब जुर्मुरायो रे

मैले पाएँ, भनौं खाँए, जनता अब बहुलायो रे

उसलाई पर्दा, लाग्थ्यो मलाई, त्यो त ठिकै भयो पनि

मलाई पर्यो, लाग्छ अब, यो त अति भयो भनि

हिजो छानविन भयो कहीँ, न त बन्यो आयोग पनि

न त दु:ख पर्यो कहीँ, न त झर्यो आकाश बनी

आज छानविन हुन्छ अब बन्छ त्यो आयोग पनि

दु:ख पर्यो आकाश झर्यो जान्नु त्यो जाक्यो भनि

जान्नु त्यो जाक्यो भनि !

जान्नु त्यो जाक्यो भनि !!

२०६९/८/३

दशैं सकिन्छ भोली

2012-10-18T11:07:00.000+05:30

असत्य माथी सत्य हाबी, भन्ने उखान सुनी मैले

जौ रोपी बालुवामा, जमरा आशा गरे ऐले

घडा भरी जल थापी, घटस्थापना गरी राखें

दुर्गा दाहिना पार्ने आशा, मनका यी आस्था भाके

दूर हुन्छन् मन पिर, दूर हुन्छन् आदि आदि

मिली एक जन सब सारा, हर्ष एक हुन्छन् साथी

एवं रितले शुद्ध मनमा, दशौं दिन रहने भाका

पूजा गरी नित्य दिनको, मान्छु अब शुद्ध सादा

आयो दशैं आयो दशैं, कोलाहल जन सब सारा

दौडधुप बढ्दै गए, भए बजार भीड मारम मारा

बच्चा मनले भन्न थाले, नयाँ चीज गन्न थाले

लेखिएका पातोहरु, एका एक बन्न थाले

लौ मार्यो लौ मार्यो, बन्ने सादा भए हावा

पोली खल्ती पोली मन, डुब्न थाले दु:ख मै सारा

देख्छु पुग्छ हुन्छ कसोरी, जोड घटाऊ मिले जसरी

धाऊ मै भयो धाऊ, खुल्न नसकी चर्के घाऊ

यता जाऊ उता जाऊ, छोपी पन्छी पिँजडा माऊ

छटपटीएं लागे गोली, रन्थनीएं गुहारे साहू

नखरा उन्का, भाका उन्का, साँऊ उन्का, ब्याज उन्का

हुन्छ हुन्छ, मात्र टाउको, हुन्छ हुन्छ, निक्ले बोली

गोली माथी गोली, गोली माथी गोली

दशैं सकिन्छ भोली, दशैं सकिन्छ भोली

साहसी तिमी

2012-09-30T10:38:00.001+05:30

कल्पनाको सागर भित्र पौडीएका आशहरु

कुरी बस्छन् छैन आश फर्किने ती सासहरु

जीवन धान्ने मात्र हैनन् साहसी ती हातहरु

सम्झना मै सीमित भे मीठा तिम्रा बातहरु

उढाएर कतै पारि लाने थिए नामहरु

थिए भरोसामै तिम्रा सकुसल ती नाथहरु

झरी गए उजाड ती भए काला रातहरु

भोर हुनेछैन अब लम्बिए ती साथहरु

जन जनले सम्झने छन् तिमीलाई सधैभरी

लायौ गुन बाँचे जन बचायौ ती कसोगरी

हेर्दा लाग्छ भाग्य थियो दुर्भाग्य भो घरीघरी

पुग्दा पुग्दै खरानी भो रोकिएन कसैगरी

के भो कुन्नी किन भो त्यो भन्छन् यहाँ थरीथरी

जे भो भयो गयौ गयो सबै थाहा तिमीलाई छनी

थाहै होला त्यही कुरा भोली जब हामीलाई पनि

नहुनु त्यो भयो गयो नहोस् अब कहिल्यै पनि

झण्डा

2012-09-06T10:54:00.001+05:30

छोरोले नेपालको झण्डा बनायो

रातो र निलो रंग खनायो

चन्द्र बनायो¸ सुर्य बनायो

छोरोले नेपालको झण्डा बनायो

उसले कोर्दै गर्दा रेखाहरु

मन मेरो ढक्क फूलिगो

रातो र निलै रंग किन खनायो

चन्द्र र सुर्यै किन बनायो

सोच्न नपाउदै मैले केही

उसले वाक्य यस्तो बनायो

मलाई सबै भन्दा प्यारो लाग्छ¸ नेपालको झण्डा

म मन मनै भन्न थाले

केहिलाई लाग्दैन त्यो

सबै फेर्ने निहुँमा¸ कुनै दिन फेरिन्छ त्यो

अवोध बालकले फेरी अर्को झण्डा बनाउनु छ

अर्कै रंग खनाउनु छ

अर्कै चित्र बनाउनु छ

थाहा पाए सबै कुरा उसले मलाई सोध्ने थियो

बाबा झण्डा त हाम्रो राम्रै छ

सबै भन्दा अलग्गै छ

हेर्दा सबैका सामुन्ने चिन्न सबैलाई प्रष्टै छ

केहि गर्न नसके पनि देशले¸ यसैले देश चिनिएको छ

सबैलाई चकित पार्ने हाम्रो झण्डा¸ विशेष छ

बाबा किन फेर्न पर्यो ?

किन अर्कै रेखा कोर्नु पर्यो ?

किन अर्कै रंग भर्नु पर्यो ?

किन अर्कै चित्र बन्नु पर्यो ?

थाहा पाउन्न म मेरो झण्डा कैले देखि यस्तै छ

कस्कसले यसलाई बोके

कहाँ कहाँ यो पुग्यो

सायद बैरी संग लड्दा हाम्रा पुर्खा

यो झण्डा त्यही थियो

विरगती पाउँदा सपुत¸ त्यै झण्डा ओढेको थियो

ति सबैले अब अर्कै झण्डा ओढ्नु छ

फेरि विरगती पाउँनु छ

फेरि त्यो फहराउनु छ

छोरोले मलाई झक्झकायो

सोच्यो बाऊ किन टोहोलायो

एकै छिन हेरी मुहार मेरो

फेरि आफ्नै कापी समायो

हेर्नुहोस् त बुबा मैले बनाएको झण्डा

यसो मैले कापी हेरें

रातो¸ निलो¸ चन्द्र¸ सुर्य¸ तिन चोसे आकार त्यो

बोल्न नसकी हेर्दै थिए

उसैले फेरि मलाई बोलायो

भन्यो राम्रो छ हगी

मलाई साच्चै राम्रो लाग्छ¸ मेरो देश नेपालको झण्डा

………..

मलाई साच्चै राम्रो लाग्छ¸ मेरो देश नेपालको झण्डा

तिम्रो हाँसो

2012-08-26T11:57:00.000+05:30

कसै प्रति फिस्स हाँस्दा¸ प्रति उत्तर हाँसो ।

खिजाएकी हुन्की उनले¸ रमाएकी हाँसो ।।

यो मनले जे नै सोच्छ¸ त्यही लाग्छ हाँसो ।

ऐना भरी छरिएको बिम्ब¸ हो की हाँसो ।।

मन मेरो पंख हाल्छ¸ रमाएकी हाँसो ।

कल्पनाकी सागर डुल्छ¸ प्रति उत्तर हाँसो ।।

जे नै सोच्छु त्यो नै पाउछु¸ देखि तिम्रो हाँसो ।

संसार भुल्छु युद्ध जित्छु¸ हुन्डरी त्यो हाँसो ।।

संगै हुँदा कोही अरु, पाउछु त्यही हाँसो ।

निस्वार्थ नै हो की लाग्छ¸ कहिले तिम्रो हाँसो ।।

कहिले लाग्छ फेरी हैन¸ केही छ त्यो हाँसो ।

पुरुषको हृदय यो¸ झङ्कारीत पार्छ तिम्रो हाँसो ।।

हुदैन समाधान

2012-08-24T10:14:00.000+05:30

हुदैन समाधान कान्छी¸ समस्या संग भागेर ।

कतिन्जेल पुग्छ तिमीलाई¸ अरु संग मागेर ।।

सोह्र बर्षे जोवन तिम्रो¸ जबान बन्ने उमेर भो ।

बच्चै रहन्छु जिवन भर ठान्यौ¸ उमेरले कहाँ ठान्ने हो ।।

उफ्फ! तिम्रा नखरा हेर्दा¸ लाग्छ तिमी धन्य छ्यौ ।

बालक बबुरा धेरै ल्यायौ¸ भन्छेउ तिमी एक छ्यौ ।।

लालाबाला एकै नाशका¸ कहाँ पो त हुन्छन् र ।

सोच्लान तिनले तिम्रै लागि¸ सोच सबको फरक छ ।।

एकदुईले गलत भन्लान¸ गलत त्यहीँ हुन्छ र ?

हजारले सही भन्लान¸ गलत सही हुन्छ र ?

छोडी जालान सन्तान तिम्रा¸ माया कहाँ छुट्छ र ।

दु:ख पर्दा कुनै दिन¸ मन त तिनको दुख्छ त ।।

सबै कुरा बुझने तिमी¸ देखिन्छ सबै पचाकी छौ ।

लाज लाग्छ देख्दा तिमीलाई¸ लाज कता बचाकी छौ ?

आगन एउटै साझा हैन¸ साझा तिमीले बनाकी छ्यौ ?

सबै प्रष्ट पार्छु भन्थेऊ¸ के प्रष्ट तिमीले पारेकी छ्यौ ?

घरवेटी म

2012-07-26T10:53:00.000+05:30

एका विहानै ढकढकाई ढोका मेरा

निन्द्रा खल्बलाउने बहाना खेज्ने डेरा

आए महापुरुष बोकी झोली तुम्बा सारा

सुनी कुरा घरवेटी म¸ चढे मेरा पारा

सोध्छन्¸ घरवेटी बा – डेरा छ

पानी¸ विजुली¸ मलमूत्र त्याग्ने कस्तो व्यवश्था छ

राती अबेरै आउने - मेरा काम छ

ढोका खोल्न तपाईलाई कुनै अप्ठेरो छ

छक्क परे¸ अक्क न बक्क परे

तल देखि माथी सम्म एक नजर भरे

कानमा मुद्रा सायद ति सुनकै परे

मुसा नाके जुत्तामा¸ हात्ती काने झुण्ड्याछन्

जगल्टे ति कपाल अनि चुस्स दाह्री उम्र्याछन्

हातको मोबाइल¸ कानमै टाँसी अट्टहाँसमा हाँस्या छन्

भो भो डार्लीङ कुरा मै छु¸ केही क्षण मै भेटुला

हातको झोला कहाँ राखु¸ तपाईलाई अप्ठेरो भयो होला

झस्किए हातमा मेरा झोला छन्¸ म बाहिर उ भित्र छ

मानौ म डेरावाल उ घरवेटी बनेको छ

पैसोको त कुरै छैन लाग्छ उस्को त्यो घरै छ

ढुङ्गा¸ पानी माटो जोडी बनाए घर रहरले

साना नानी सानै नै थे¸ माटो मुस्थे रहरले

बसौंला संग संगै भनी जोडे¸ कत्ती रगत पसिना गए

साना अब ठुला भए छोडी घर अन्तै गए

दुई बुढाबुढीलाई कोठै कोठा धेरै भए

स्रोत खान नै चाहियो¸ महिनामा दुईचार सये

घरवेटी म डेरा त दिनै पर्यो

मान्छे त केही राख्नै पर्यो

समस्या सबैका छन्¸ समस्या त सुन्नै पर्यो

सबैका सुन्दा सुन्दै मेरा अब कसले सुन्ने

उसलाई लाग्छ उ बस्देर मलाई मात्र उपकार छ

लाग्छ मलाई बस्नदेर उस् माथी उपकार छ

सबै हेर्दा सबै बुझ्दा¸ डेरावाल तिमी घरवेटी म

पूर्वबाट घाम झुल्कि

2012-07-19T10:41:00.001+05:30

पूर्वबाट घाम झुल्कि¸ पश्चिम पुग्ने भो ।

लाली पोती हिड्ने नानी तिम्लाई धाम्ने हो ।।

#यो……………. ज्यानले

ककस्लाई देखाउने कस्ले हेर्ने हो ।

पोखिएको जवानी त्यो कसले बेर्नी हो ।।

#अं……………. गालोमा¸

बस्त्र छन् अनेक के पो ढाक्ने हो ।

त्यै अस्त्रले अब यहाँ कस्लाई ढाल्ने हो ।।

#यो……………. संसारमा

घायलका संख्या बढी मृगी नयन ले ।

चैन दिलका लुटिने भो तिम्रा नयनले ।।

#लौ……………. ननी त्यो

तिम्रै पक्ष लागि बोल्छन् सारा जगत ले ।

शान्ति साथ नबस्ने भे हाम्रा नगत ले ।।

#यो……………. दुनियाँ मा

सुन सुन नानी हो म केही भन्छु

2012-07-16T10:06:00.000+05:30

सुन सुन नानी हो म केही भन्छु ।

वितेका दिनको सवाही कहन्छु ।।

एक थिए राजा यहाँ एक थिईन रानी ।

घुम्न निस्के गाँऊघर घुम्ने यिनको बानी ।।

हात्ती घोडा पालकीको लावा लस्कर साथ ।

गाँऊघरकै झुपडीमा बस्थे¸ मैना एक रात ।।

विचरा ति गाँऊले घरका अब के गर्नु ।

अन्नपात छैन घराँ लाजलेनै मर्नु ।।

बल्ल बल्ल आका राजा खुवाउनै पर्यो खाजा ।

नत्र भोली के गर्ने हुन् बजाउने हुन् कि बाजा ।।

डरै डरले खुवाकै हुन् बस्न दिई बास ।

पहिले यिनले गरेकै हुन् काटी कुखुरा हाँस ।।

शहर¸ देशै भरी जनता गरि बस्छन् आश ।

यिनीलाई छु मतलब त्यो¸ देशकै भयो नास ।।

पहिले पहिले राजा हुँदा लाग्थ्यो¸ गर्लान यिनले काम ।

अहिले पो त चाल पाईयो¸ आका रैछन् कुम्ल्याउन दाम ।।

मितवेही देखाउने हात्तीको त्यो दाँत ।

महंगीले ढाड खुस्क्यो जलि सक्यो आँत ।।

गर्न नपाई मोज साथी यिनलाई छाडी भागे ।

हेर्दै जाऊ जनता तिमी¸ के गर्छन् यिनले आगे आगे ।।

टुईट पुराण

2011-08-29T11:06:00.001+05:30

टुईटियो, टुईटियो

त्यो नै रिटुईट भो

तोकियो, ठोकियो

जब त्यो कसैमा, भएर मेन्सन जो

जो मनमा बस्यो,

बस्यो,

केवल त्यो हो है भई फेब्रेट

लुकाई जसलाई भन्यो,

भन्यो,

जसले भई अब डाईरेक

लुकाई न जो भनिन्छ मनका,

देखिन्छ टुईट यो

सबैले हेर्न पाउछ अबत, भएर म पब्लिक

हैन है नहेर सबले, मै छु भई प्राईभेट

लेखेकी कसैले नयाँ नै अबत,

कुरीन्छ टाईम लाईन जो

---

बनाई जसले पारे छ बसमा

मोहनी मन्तर यो

काटिन्छ दिन त्यो कसरी भन लौ

नगरी टुईट जो

नशा नै लाग्यो या

हो यो दशा जो

पाईछु तन्त्र यो

पल पल याद आउछ मनमा

झस्किन्छु सम्झेर त्यो

मोबाईलले पनि टुक्टुक्याउ छु

म त लौ, मेटिन्न प्यास त्यो

अनि के गरे र गरु लौ,

कटेन जो रात यो

उठि बसें, बसेर उठे लौ

खोलेर कम्पुटर

बिर्सी सब थोक टुक्टुक्याउ छु

अब लौ,

कराई रहुन जो

हिडी रहेछु

खाई, हेरी

सुनी रहेछु पो

के यै हो

भने र मन लौ

गरिने टुईट त्यो

अन्तत :

बेचिन्छ मन लौ

किनिन्छ जन लौ

गरेर टुईट यो

बेचिन्छ मन लौ

किनिन्छ जन लौ

गरेर टुईट यो

उठे जन बास फेरि पाउन मुस्किल हो

2011-08-24T13:49:00.001+05:30

अखवार हेरि मन फेरि झन तरल भो

सहमतिको बन्ने आशा छैन सरल यो

क्षितिज हो मिल्ने विन्दु दुई किनार को

भेट्न त्यो खोज्नु भयो तृष्णा मृग जो

आफ्नै भए मिल्छ सब साथी बहार यो

नभैदिए आफ्ना सब भए उजाड जो

बदली स्थान हेरि सधै खोज्ने पाउन त्यो

बदली दिए हुन्छ मन भई नरम जो

बोल्न जान्ने दुई चार छन् धेरै मूक हो

स्थीर जो देखिन्छ यो संकेत आँधी को

भो लौ पुग्यो कुरी बस्ने बेला अबेर भो

उठे जन बास फेरि पाउन मुस्किल हो

रजनीकी ज्योत्सना तिमी

2011-08-23T15:08:00.000+05:30

रजनीकी ज्योत्सना तिमी

मेरा लागि संसार भरी

नेकी थियौ मेरा लागि

नभको शुभ्र तारा सरी

रणभुमीमा बैरी काटी रहेको म

तिम्रै नाँऊ छातीमा राखी बाँचेको म

अनायस झस्कन्छु तिमीलाई सम्झन्छु

आफ्नै बैरी सामुन्ने तिमीलाई नै देख्दछु

किन भन, किन भन मेरै बैरी भयौ किन

मत सधै सधै भरी तिमीलाई पछ्याउथें

तिमीलाई नै मैले आफ्नो बहना बनाउथे

मेरो नाउ भुमरीमा पारी छोडी गयौं किन

किन किन मलाई एक्लै पारी गयौ भन किन

सत्य मै अडेको यो जिन्दगी आज

2011-08-22T13:00:00.000+05:30

सत्य मै अडेको यो जिन्दगी आज

सत्य नै अब डगमगाउन खोज्छ

धारीलो नजर नलगाउ म मा

मेरो सत्य बहकाउन खोज्छ

कति रात मैले आफैलाई सम्हाले

कति पल आफै सम्हालिदै फाले

कर्के नजरले न बोलाऊ मलाई

इच्छा मनैमा सल्बलाउन खोज्छ

चिरकुमार बनेकै म ठिक छ

यहाँबाट मलाई तल नझार

ओठमा लाली नपोत साथी

आफैमा भ्रम फुल्न खोज्छ

Facebook, Twitter, सबै पढे

2011-08-19T12:38:00.001+05:30

Facebook, Twitter, सबै पढे

टेलिभिजन, FM हेरे सुने

टेलिफोन गर्न खोजे अनी

E-mail बाट सोध्न खोजे

तर पनि तिम्रो खवर

कही पनि आएन

तिम्रो जवाफ कही पनि

कहि पनि पाईन

ज्यानलाई तिम्रो अरामै छ

ज्यानलाई मेरो छ कि छैन

सके सम्म गरि सके

भए जति भनि सके

रिसाउछेऊ सधैं भरि

फकाऊ म कसो गरि

यत्रा दिन विती गए

तिता पन रित्ती गए

तर पनि रित्ती एन

किन प्रिय भन किन

फोनैमा हुन्छेऊ सधै

बोल्दिनौ प्रिय किन

चिठ्ठी पनि फर्काउदै

हुलाकीलाई हप्काऊ छेऊ

विचरा ऊ निरिह छ

कामै उस्को त्यही नै छ

तर पनि बुझ्दिनौ

सधैं भरि रिसाउछेउ

भन प्रिय भन

केहि त तिमी भन

भन प्रिय भन

केहि त तिमी भन

मौसमले दियो साथ

2011-08-18T11:02:00.001+05:30

मौसमले दियो साथ

त्यो हातले दियो हात

मन मेरो झुम्नै बाँकी छ

मिठामा मिठा बात

वित्ने ति हाम्रा रात

विहानी हुनै बाँकी छ

नमानी देऊ लाज

फुकाई बनधन आज

सम्झना बन्नै बाँकी छ

कुरी बसेका पल

नगरी देऊ खल

चिनारी बन्नै बाँकी छ

थुनेर ढोका नबस तिमी मै आउने बेलामा

2011-08-17T10:30:00.000+05:30

थुनेर ढोका नबस तिमी मै आउने बेलामा

लाएको माया ओइलाई दियो गाँउ खेत मेलामा

झेलानै मैले के गरे कुन्नी सम्झन सकिन

नजानी माने गलती मेरो मै भन्न सकिन

रुवाई तिमीले मलाई सधैं कसरी हाँसौली

देखेरै मलाई दुखे मन तिम्रो कसरी बाँचौली

भो अब भैगो के भनु मैले मैलाई जानिनौ

धेरै नै पुकार गरेको मैले पुकार मानिनौ

हात जोडी मैले गरे है विन्ती कमजोरी नठान

नभई गल्ती स्वकारे मैले बेमानी नमान

सोचेको तिम्ले जो थियो हिजो सोचेको पाईनौ

मै आज बद्ले भनेकी तिम्ले मैलाई जानिनौ

मर्ने दिन बरु थहा भैदे हुन्थ्यो

2011-08-16T11:09:00.000+05:30

मर्ने दिन बरु थहा भैदे हुन्थ्यो

म आफैलाई मसानमा पुर्याउथे

कात्रोमा बेरी जिर्ण शरिरलाई

म आफैलाई आफ्नो चितामा सुताउथें

मलामी बनि आफ्नो लाशको

म मसान घाट भरि कराउथें

दाग बत्ती दिई आफैले

अस्तुलाई मेरो गंगामा सेलाउथे

किरिया बसि आफ्नै आत्माको

कहिल्यै नफर्कने किरिया खुवाउथें

१३औं दिन आफ्नो सबै डाकी

आत्मालाई आफ्नो शुध्द गराउथे

मर्ने दिन बरु थहा भैदे हुन्थ्यो

म आफैलाई आफै मसानमा पुर्याउथे

कर्के नजर नलाऊ फेरि मोहनी लागला

2011-08-15T12:46:00.001+05:30

कर्के नजर नलाऊ फेरि मोहनी लागला

हर पल त्यो मनमा फेरि पिरती जागला

यो त एउटा नशानै हो छुटाउदा न छुटने

दिनको चैन रातको निन्द्रा सबै नै लुटने

कुतकुतिन्छ हेर फेरि मन यो लागेछी

सम्हाले र सम्हिलन्न नि तब यो जागेछी

जोरिपारी हाँस्छन् फेरि कुरा काटदै

नयाँ नयाँ नौला नौला फुर्का गाँसदै

सधैं भरि अँगालोमै बेरिन मन लागला

भोक शोक सधै सधैलाई भागला

भन्नु मेरो कर्तव्य हो तिमीले जान है

बेला छदै होशमा आऊ भन्या मान है