Trylogia: Igrzyska śmierci

Julianne Moore w nowym filmie

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Sun, 14 May 2017 11:22:00 +0000

Julianne Moore zagra główną rolę w remake'u chilijskiego dramatu "Gloria".

Autorem scenariusza i reżyserem nowego filmu jest autor oryginału, Sebastián Lelio. Na stanowisku producenta zasiada Pablo Larraín ("Jackie").

Gloria to atrakcyjna kobieta w średnim wieku. Mieszka sama, z dziećmi widuje się rzadko, ale regularnie odwiedza dancingi. Spędza tam miło czas, choć zazwyczaj stroni od towarzystwa mężczyzn. Jej nastawienie się zmienia, gdy jednej z tanecznych nocy na parkiecie pojawia się Rodolfo. Czarujący dżentelmen sprawia, że Gloria nabiera ochoty na płomienny romans.

Moore zobaczymy w tym roku w aż trzech filmach: ekranizacji komiksu "Kingsman: Złoty krąg", kryminale "Suburbicon" i dramacie "Wonderstruck".
źródło

Kosogłos cz. 1 i cz. 2 po 9,99 w Biedronce

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Sun, 12 Mar 2017 17:48:00 +0000

Od jutra czyli 13 marca będą do kupienia filmy na DVD w promocyjnych cenach po 9,99 zł, w tym Kosogłos cz. 1 oraz cz. 2.

Josh Hutcherson - tapety

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Sat, 28 Jan 2017 20:52:00 +0000

To Polak wykradł nagie zdjęcia Jennifer Lawrence i innych topowych gwiazd

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 27 Jan 2017 19:02:00 +0000

We wrześniu 2014 roku światem gwiazd i celebrytów wstrząsnęły wieści o hakerze, który włamuje się na komputery znanych osób i publikuje w sieci ich prywatne, niekiedy bardzo intymne materiały. To właśnie on opublikował rozbierane fotki gwiazd takich jak Jennifer Lawrence, Kirsten Dunst, Kate Upton czy Cara Delevingne. Teraz wiemy już, że to Polak jest odpowiedzialny za kradzież i publikację nagich zdjęć.

Kiedy w sieci pojawiły się dziesiątki rozbieranych zdjęć znanych aktorek, modelek i celebrytek, firma Apple zabrała się za poprawę bezpieczeństwa korzystania z aplikacji iCloud (z której wykradziono prywatne zdjęcia gwiazd), a policja rozpoczęła poszukiwania osoby, która się tego dopuściła. Łączna liczba poszkodowanych wynosi około 100, wśród których były m.in. Jennifer Lawrence, Kirsten Dunst, Kate Upton, Ariana Grande, Avril Lavigne czy Cara Delevingne.

Wreszcie doszło do rozwiązania sprawy i skazania osób odpowiedzialnych za kradzież i publikację fotek. Okazuje się, że jedną z nich jest Polak mieszkający w Chicago.

29-letni Edward Majerczyk został złapany jeszcze latem 2016 roku i już wtedy przyznał się do zarzucanych mu czynów. Teraz został oficjalnie uznany za winnego włamania się do komputerów ponad 30 osób i kradzieży ich intymnych zdjęć. 24 stycznia hakera skazano na dziewięć miesięcy więzienia. Oprócz tego mężczyzna zapłacić musi 5,7 tysiąca dolarów za terapię psychologiczną, której po przeżytej traumie poddała się jedna z ofiar. Drugim sprawcą jest 36-letni Ryan Collins, który po ugodzie skazany został na 18 miesięcy pozbawienia wolności.

źródło

Wywiad MTV z Jennifer Lawrence - promocja Joy

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 08 Jan 2016 19:45:00 +0000

"Las samobójców": śmierć w Morzu Drzew - film z Natalie Dormer

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 08 Jan 2016 19:35:00 +0000

Dopisek "oparte na faktach" zawsze dodaje kinu grozy jeszcze więcej dreszczyku. W końcu strach pomyśleć, że wydarzyło się to naprawdę. Twórcy filmu "Las samobójców" myślą zapewne podobnie, gdyż fabułę swojego dzieła osnuli wokół prawdziwego miejsca znajdującego się w Japonii.

Historie o błąkających się po padole duszach w Kraju Kwitnącej Wiśni sięgają wieków wstecz. Dzieje kraju naznaczone są przecież wojnami i kataklizmami. Pozostaje też kwestia shintoistycznych wierzeń, które mówią, że każdy z nas obdarzony jest duchem (reikon). Śmierć oznacza jego opuszczenie ciała i połączenia się z przodkami. Jednak, według tego, co twierdzą buddyści, gwałtowny zgon doprowadza do tego, że dusza pozostaje wśród żywych, szukając rozwiązania dla niedokończonych sprawunków – takich jak np. odwet na oprawcach. Im silniejsze emocje towarzyszą człowiekowi w chwili śmierci, tym większy pozostaje związek "metafizycznego ja" ze światem żywych. Do czego to prowadzi, doskonale wiemy z kina grozy - zarówno tego z Dalekiego Wschodu, jak i zachodniej Fabryki Snów, czy też w tym przypadku koszmarów. Motyw podjęty został też przez reżysera "Lasu samobójców", Jasona Zadę.

Prawdziwa historia Morza Drzew

Przybywającego w to miejsce ogarnia funeralna atmosfera, jeszcze nim wkroczy w knieję. Na skraju wiecznie zielonego lasu już można znaleźć pierwsze nagrobki w postaci stojących miesiącami na parkingu opuszczonych aut. W głębi gęstwiny rozpościera się kolejne cmentarzysko – porzuconych namiotów, które od dawna nie mają już lokatorów.

Czy leśne korzenie pod górą Fudżi pamiętają zamierzchłe czasy, a wśród pni czai się zło z dawnych dziejów? Nie. Historia Aokigahary, bo tak nazywa się las samobójców, jest stosunkowo młoda, gdyż sięga ona 864 roku. To wtedy nastąpiła erupcja wulkanu, z którego spływająca lawa rozlała się na powierzchni około 30 km2, a na niej wyrosły drzewa tworząc przylegającą do siebie gęstwinę konarów. Stąd też nazwa Morze Drzew (jap. Jukai). I tak jak w dziecięcej rymowance na morzu panuje cisza, tak też w japońskim lesie, którego gęstwina tłumi wszelkie odgłosy cywilizacji. Inną właściwością tego miejsca jest to, że używanie kompasów, jak i sprzętu elektronicznego jest tu jałowe, gdyż zastygła pod glebą lawa z dużymi ilościami złoża żelaza zakłóca ich działanie. Nie tylko pętla na konarze, ale już samo znalezienie się w środku labiryntu drzew może być śmiertelnym doświadczeniem, z którego nie ma wyjścia.

Japonia jest z pewnością jednym z państw o najwyższym współczynniku samobójstw w społeczeństwie, choć sytuacja ta od paru lat ulega poprawie. Ma to związek z kulturą i tradycją Kraju Kwitnącej Wiśni, gdzie w II połowie XII wieku narodził się obrzęd seppuku, czyli rozpłatania sobie brzucha mieczem – to tam miały znajdować się dusza i uczucia. Sam rytuał był przeznaczony wyłącznie dla wyższych sfer i przybierał charakter uroczystości o pozytywnym charakterze. Innym znanym zwyczajem było ubasute. Polegał on na pozbyciu się wiekowego członka rodziny, który dla reszty domowników stanowił zwyczajne obciążenie ze względu m.in. na koszt wyżywienia. Bez stawiania oporu ze strony samego zainteresowanego był on wyprowadzany do miejsca osamotnienia, gdzie umierał z głodu czy też rozszarpany przez dzikie zwierzęta. Często wybierano góry, ale też Jukai.

Jednak samobójstwa związane z niemożliwością adaptacji do społeczeństwa są młodym zjawiskiem pochłaniającym wiele istnień. Najczęstszą metodą jest powieszenie się lub zażycie śmiertelnej dawki proszków nasennych, a popularnym miejscem dokonania żywotu stał się las Aokigahara (na świecie prym wiedzie most Golden Gate w San Francisco). Jednak ludność spod góry Fudżi nie odbiera sobie tutaj życia, będąc przestrzeganą od dziecka o demoniczności tego terenu. Jedynie mieszkańcy innych zakątków wyspy ściągają tu na odbycie swojej ostatniej drogi – rocznie jest ich kilkadziesiąt.
źródło

Poznajcie Joy, królową mopów, w którą wciela się Jennifer Lawrence

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 08 Jan 2016 19:29:00 +0000

Kto by pomyślał, że przedsiębiorcza samotna matka, która zbiła fortunę na sprzedaży mopa własnego pomysłu, może być bohaterką hollywoodzkiego filmu? A jednak historia Joy Mangano to podnosząca na duchu współczesna baśń.

Gdy w 1992 roku Joy Mangano po raz pierwszy stanęła przed kamerami stacji QVC, wiedziała, że od tego występu wiele zależy. 33-letnia samotna matka trojga dzieci zainwestowała oszczędności całego życia (i 100 tysięcy dolarów pożyczone od przyjaciół i rodziny) w mały biznes oparty na własnym wynalazku: samowyżymającym się mopie, który nazwała Miracle Mop.

Choć od dwóch lat próbowała podbić rynek, sprzedaż wciąż szła opornie, za to w budżecie coraz szybciej zbliżało się dno. Namówienie popularnego kanału telezakupowego do promowania i sprzedaży jej wynalazku mogło okazać się rozwiązaniem, którego potrzebowała. Tylko że stacja QVC specjalizowała się w sprzedaży dziwacznego sprzętu do fitnessu i imitacji kamieni szlachetnych.

Okazało się, że gospodarze programu nie potrafią zachęcić widzów do kupowania samowyżymającego się mopa w wystarczająco dużych ilościach. Na wieść o tym, że z braku zainteresowania stacja zamierza zwrócić jej niesprzedany towar, Mangano oczami wyobraźni ujrzała, jak jej wymarzony biznes upada.

Zwróciła się więc do QVC z desperacką propozycją: poprosiła o możliwość wystąpienia na antenie i własnymi słowami przedstawienia wynalazku milionom widzów programu; jeśli po tym jej produkt nie znajdzie nabywców, uwolni stację od niesprzedanych mopów. "Moim zdaniem QVC nie prezentowała produktu w odpowiedni sposób - mówiła w rozmowie z Gregory’em K. Ericksenem, autorem książki »Women Entrepreneurs Only«. - Pokazywali zdjęcia mopa, było widać, że nie znają produktu… Powtarzałam sobie, że źle to robią. To fantastyczny produkt. Wiedziałam, że go sprzedam, jeśli pozwolą mi zademonstrować jak działa".

Jeden z szefów - Doug Briggs, który później został prezesem QVC - dostrzegł pasję i wrodzoną charyzmę Mangano i dał jej 20 minut czasu antenowego. - Wiedziałam, że od tego zależy przyszłość mojego mopa. Proszę mi wierzyć, bardzo się denerwowałam.

Ta scena w "Joy", nowym filmie Davida O. Russella, reżysera "American Hustle: Jak się skubie w Ameryce", jest niesłychanie poruszająca. Niewykluczone, że dramat z Jennifer Lawrence jako Mangano, Robertem De Niro w roli jej ojca i Bradleyem Cooperem w roli szefa QVC, okaże się najbardziej zaskakującym kandydatem do Oscara od lat - dzięki "Joy" opowieść o samotnej matce z przedmieść, która zarabia miliony na sprzedaży mopów w telewizji, staje się współczesną baśnią.

Stając przed kamerami QVC, Mangano nie miała żadnego planu. Nie napisała scenariusza, nie zdążyła nawet przygotować prezentacji. Gdy światełko przy kamerze zapaliło się na czerwono i gospodyni zapytała ją o mop, Mangano opowiedziała o swoim wynalazku z taką naturalnością, jakby rozmawiała z przyjaciółką.

Na pomysł wpadła myjąc podłogę we własnym domu. Sfrustrowana tym, że zwykłe mopy szybko się zużywają, niezbyt dobrze pochłaniają brud, a ich wyciskanie to prawdziwe utrapienie, skonstruowała myjkę z bawełnianych sznurków, z uchwytem pozwalającym bez wysiłku je wyżymać. Wynalazek okazał się strzałem w dziesiątkę, dlatego chciała pokazać innym podobnym do niej matkom, że im także może ułatwić życie.

Mangano była ładna, a przy tym swojska; pewna siebie, a zarazem pełna ciepła. I co najważniejsze, szczerze wierzyła w swój produkt. Do tej pory uważała się za wynalazczynię i początkującego przedsiębiorcę. Teraz przekonała się, że jest urodzoną gospodynią programów telewizyjnych i naturalnym sprzedawcą. - Telefony w QVC rozpaliły się do czerwoności, dzwoniły tysiące widzów - wspomina. - Nie nadążaliśmy z odbieraniem zamówień. W 20 minut sprzedaliśmy 18 tysięcy mopów. Moja firma musiała pracować 24 godziny na dobę, by podołać zamówieniom.

źródło

RECENZJA OnetFilm - "Las samobójców" z Natalie Dormer

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 08 Jan 2016 18:26:00 +0000

Autor recenzji: Artur Cichmiński, Współpracownik OnetFilm
Horror to specyficzny gatunek. Bawi poprzez straszenie, żongluje naszymi lękami i fobiami. Nierzadko jest metaforą, a nawet przypowieścią o ludzkiej naturze i jej obliczach. Sztuka to wyjątkowa i niełatwa. Można zrobić rzecz wybitną, jak „Lśnienie” czy „Egzorcysta”, ale też pójść w bardziej dosłowne regiony, jak wszystkie „Piątki 13-go”, „Halloween” czy późniejsze „Piły”. Swoistą jakością wykazały się produkcje azjatyckiej, a później hiszpańskojęzyczne na krótko ożywiając już mocno zużyty gatunek.

„Las samobójców” jest właśnie takim filmem, który ma sobie wszystko to, co już było, ale zagorzali fani horroru powinni się w nim również z przyjemnością odnaleźć. Jest tutaj dokładnie trochę tego i trochę tamtego. Coś w klimacie japońskiego i koreańskiego kina grozy z końca lat 90-ch, jakieś pokłosie „Blair Witch Project” czy amerykańskich psychothrillerów. Do tego ten gęsty, niekończący się las Aokigahara , a w nim złe duchy tych, co postanowili zakończyć swój doczesny żywot. To legendarne miejsce owiane jest w Japonii naprawdę złą sławą. Setki lat wcześniej do lasu odprowadzano starszych i chorych, aby tam dokonali żywota. Obecnie udają się tu ci, którzy sami chcą zakończyć swoje życie. Z kolei turyści odwiedzający Aokigaharę często spotykają na trasie opustoszałe namioty, wokół jakieś ubrania, dokumenty, fotografie, ale też kości czy pokryte mchem czaszki.

To wszystko znajdziemy też w filmie Jasona Zada z Natalie Dormer w podwójnej roli sióstr bliźniaczek, co tylko w sugestywny sposób oddaje nastrój tej niepokojącej opowieści. Oczywiście rzecz sama jest zupełnie wymyślona, ale co rusz fikcja miesza się tutaj z rzeczywistością. A dalej już jest nader klasycznie, to znaczy mrocznie, strasznie i tajemniczo. Do Japonii przyjeżdża jedna z sióstr, aby odnaleźć drugą zaginioną w niechlubnym lesie. Kiedy sama się w nim znajdzie zaczną się dziać rzeczy zaskakujące, a chwilami wręcz mrożące krew w żyłach. Jak to w horrorze rozgrywającym się w Kraju Kwitnącej Wyspy nie zabraknie upiornych, podgniłych masek i wyskakujących z cienia poczwar. Tempo może mogłoby być szybsze, ale z drugiej strony nastrój trzeba budować też na rytmie.

Co więcej można napisać o takim horrorze? Tak, jak wspomniałem na początku, to zdecydowanie zabawa w straszenie ogranymi zabiegami. I jak to często bywa z dobrze znanymi schematami, dajemy się po raz kolejny nabrać i dobrze przestraszyć. A już na pewno, co wrażliwsi. Zada wyraźnie zaintrygowany jest ponurą legendą Aokigahary, co rusz odkrywając jej drastyczne tajemnice. Twórcy filmu kreują też własną teorię na wpływ lasu oddziałujący na ludzką psychikę, co również stanowi jeden z ciekawszych aspektów całego filmu. Wreszcie Natalie Dormer, jako gwiazda horroru, w końcu we współczesnym kostiumie, ma w sobie i swego rodzaju delikatność, ale też siłę, jak i rzecz jasna seksapil, bez którego żadna królowa gatunku obejść się nie może. Do tego są one dwie, więc fani Brytyjki narzekać nie powinni.

Może i „Las samobójców” do wybitnie udanych nie należy, ale też zupełnie obojętnym nie czyni. Myślę, że po takim filmie do jakiegokolwiek lasu byśmy nie poszli, już inaczej będziemy patrzyli na otaczające nas drzewa i krzewy. A jeśli zobaczymy gdzieś opuszczony namiot lub rozwieszone między pniami sznurki lub tasiemki, da nam to do myślenia, a już na pewno wywoła mrowienie na plecach.
źródło

RECENZJA OnetFilm "Joy" z Jennifer Lawrence

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 08 Jan 2016 18:11:00 +0000

Autor recenzji: Robert Skowroński, Współpracownik OnetFilm

Przy takim życiu, jakie wiedzie Joy Mangano potrzebny jej jest "poradnik pozytywnego myślenia" i postawa prawdziwego "fightera", aby przezwyciężyć kłody rzucane jej przez los. David O. Russell ponownie tworzy obraz rodziny, której relacje pozlepiane są taśmą klejącą.

Życie to nie bajka. Prawda. Życie to telenowela. Właśnie opery mydlane z nieustępującym zaciekawieniem ogląda matka głównej bohaterki, te w końcu są antenowym hitem początku lat 90. A w nich życiowe problemy, zmaganie się z rzeczywistością, wzloty i upadki. Nie inaczej jest w codzienności Joy, która musi być nie tylko opiekuńczą matką i troskliwą córką, ale i złotą rączką, księgową w warsztacie swojego ojca i przyjaciółką byłego męża, który mieszka... w jej piwnicy. Czy tak właśnie wygląda amerykański sen? Czy to obraz niezależnej i inteligentnej kobiety z głową pełną pomysłów, na którą od najmłodszych lat zdawało się, że wyrośnie?

Joy pod natłokiem domowych sprzeczek, obowiązków goniących inne obowiązki postanawia w końcu coś zmienić. Remedium na odmienienie losu samotnej matki ma być projekt rewolucyjnego mopa. Dziewczyna zaciąga dług u nowej miłości swojego ojca granego przez Roberta de Niro, produkuje swój produkt i próbuje go sprzedać. Nikt jednak nie mówił, że droga do komercyjnego sukcesu oraz spełnienia marzeń będzie usiana różami.

David O. Russell raz jeszcze stara się oddać na ekranie realia danej dekady, w której osadza akcję swojego filmu. Dlatego nie tylko soap opera, ale i wyświetlane na ekranie telezakupy oraz charakterystyczna moda wraz z fryzurami uderzają widza po oczach. Jednak dla reżysera nie tyle liczy się wizualna i formalna strona obrazu ile zaprezentowanie możliwości swoich aktorów. Jennifer Lawrence ponownie staje się dziewczyną żyjącą drzwi obok, której jednak nie brak siły i charakteru - raz jeszcze robi to świetnie i przekonująco. No właśnie... raz jeszcze. Widzieliśmy już tę kreację, bo choć nie nuży, to w dalszym ciągu pozostaje powieleniem tego, co Lawrence już nam kiedyś zaoferowała. Reszta obsady również się broni pokazując nam typową dla dzieł Russella pełną wad i przywar rodzinkę z domowego piekiełka.

Reżyser stworzył słodko-gorzką opowieść utrzymaną w bajkowym, czy też raczej telenowelowym, tonie. I jak to lubi bywać w tego typu produkcjach pokazywana historia potrafi niekiedy nieco nużyć – cóż, proza codzienności. Nim Russell decyduje się dać Joy szansę na możliwość wyjścia z problemów i ruszyć ścieżką ku lepszemu jutru mija blisko połowa filmu. Z pewnością przez ten czas zdążymy się uosobić z bohaterką i poczuć to, czego musi doświadczać, ale w międzyczasie może nam się też zdążyć, przymknąć oczy ze znużenia. Obraz ma swoje wzloty i upadki, podobnie zresztą jak życie Joy, raz nabiera siły i wyrazu, by następnie wszystko osiadło na mieliźnie. Ale takie są koleje losu i to chyba reżyser chciał uchwycić w swoim dziele – intrygującą biografię człowieka uwikłanego w szarość rzeczywistości, kino łączące się z telenowelą.
źródło

"Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2" - nadal na szczycie

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Mon, 30 Nov 2015 14:08:00 +0000

Superprodukcja pt. "Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2" już drugi tydzień z rzędu zajmuje pierwszą pozycję w amerykańskim box office. Nic dziwnego, to przecież już ostatnia część opowieści o Katniss Everdeen. Film w drugim tygodniu zarobił 51,6 miliona dolarów. W top 10 box office tym razem znalazły się dwie nowości. Na drugiej pozycji pojawiła się animacja "Dobry dinozaur" studia Pixar. Podium zamknął zaś trzeci debiut - "Creed", spin-off serii "Rocky", z wynikiem 30,12 miliona dolarów. Za jego reżyserię odpowiada Ryan Coogler.
źródło

Igrzyska Śmierci: Kosogłos - Część 2 - TV Spot

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 27 Nov 2015 20:06:00 +0000

Zwiastun filmu "Las samobójców" (The Forest) z Natalie Dormer

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 27 Nov 2015 19:57:00 +0000

Młoda Amerykanka przyjeżdża do mrocznego lasu Aokigahara leżącego w Japonii, aby odnaleźć zaginioną siostrę.
premiera: 8 stycznia 2016 (Polska) 7 stycznia 2016 (świat)

ClevverTV: 6 momentów z Jennifer Lawrence zanim stała się sławna

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 27 Nov 2015 19:46:00 +0000

Spot TV: Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2 - w kinach od 20 listopada!

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Thu, 12 Nov 2015 13:01:00 +0000

Jennifer Lawrence na premierze "Kosogłos część 2" w Berlinie

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 19:58:00 +0000

Wideo: wywiad z extra tv

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 19:55:00 +0000

Wideo z premiery "Kosogłos cz. 2" w Londynie

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 19:51:00 +0000

"Kosogłos cz. 2" - spoty TV

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 18:36:00 +0000

Zdjęcia: Obsada na premierze "Kosogłos cz. 2" w Londynie

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 18:23:00 +0000

Wideo zza kulis Kosogłos cz. 2"

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 17:32:00 +0000

Katniss Everdeen

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 17:30:00 +0000

Wywiady z obsadą na planie "Kosogłos cz. 2"

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 17:27:00 +0000

"Rita Hayworth With A Hand Grenade": Elizabeth Banks z główną rolą

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 17:12:00 +0000

Elizabeth Banks zagra główną rolę w filmie "Rita Hayworth With A Hand Grenade". Aktorka wcieli się w rolę Caroline Baker, jedną z pierwszych w historii fotografek wojennych.

Caroline Baker w czasie II wojny światowej trafia na wyspę, na której znajduje się jedynie japoński żołnierz. Za kamerą projektu staje Sloane U'Ren ("Dimensions"). Scenariusz napisał Antony Neely. Produkcji podjął się Robert Graf ("Hail, Caesar!", "To nie jest kraj dla starych ludzi"). Zdjęcia ruszają na wiosnę przyszłego roku.
źródło

"Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2": pokolenie Katniss

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 17:09:00 +0000

Dorastali w lęku przed terroryzmem i w przeświadczeniu, że przyjdzie im zapłacić za finansowe błędy popełnione przez innych. To dlatego młodzi odbiorcy zachwycili się "Igrzyskami śmierci". Film o dystopijnej rzeczywistości wyraża przecież ich własne lęki i niemoc.

Pełna brutalności, dojmująco smutna seria filmów "Igrzyska śmierci" niebawem doczeka się brutalnego i dojmująco smutnego zakończenia: w listopadzie do kin wejdzie czwarty film o Katniss Everdeen, "Kosogłos. Część 2". Obraz ten zamknie ekranizację sagi "Igrzyska śmierci", która porwała młodą widownię mądrze skonstruowaną wizją świata pełnego cierpienia, przemocy, chaosu i śmierci. Fani trylogii Suzanne Collins, zakochani w jej bohaterce, młodej dziewczynie, która musi walczyć o przetrwanie w państwie zbudowanym na strachu i trzymanym w ryzach przez telewizyjne show o gladiatorskich zmaganiach, długo czekali na tę chwilę.

Odkąd pierwsza z książek trafiła do księgarni w 2008 roku, historia Katniss tylko w USA sprzedała się w ponad 65 mln egzemplarzy. Filmy, z których pierwszy był hitem roku 2012, zarobiły w światowej skali ponad dwa mld dolarów, a z odtwórczyni głównej roli, Jennifer Lawrence, ukazującej gniew i rezygnację we właściwych proporcjach, uczyniły gwiazdę na międzynarodową skalę.

A jednak ogromny sukces "Igrzysk śmierci" nie wynika jedynie z faktu, że zręcznie opowiada frapującą historię. Pokolenie, które z Katniss zaprzyjaźniło się w wieku nastoletnim, i poznawało jej losy książka po książce, film po filmie, odbiera tę opowieść w wyjątkowo osobisty sposób.

Dlaczego miałoby tak być, wyjaśnia ekonomistka i wykładowczyni uniwersytecka Noreena Hertz, autorka terminu Pokolenie K (od Katniss), którym określa ludzi urodzonych między 1995 a 2002 rokiem, wyniszczonych lękiem, z nieufnością odnoszących się do tradycyjnych instytucji, na rządzie poczynając a na małżeństwie kończąc, i "jak ich bohaterka Katniss Everdeen uwrażliwionych na to, co właściwe i fair".

– Sądzę, że "Igrzyska śmierci" tak bardzo do nich przemawiają, gdyż Katniss przyszło działać w ponurym, trudnym świecie – mówi Hertz, mająca za sobą wywiady z dwoma tysiącami nastolatków z Wielkiej Brytanii i USA, w których pytała ich o nadzieje, lęki i przekonania. Na tej podstawie uczona doszła do wniosku, że współcześni młodzi zostali ukształtowani przez trzy czynniki: technologię, recesję i dojrzewanie w czasach uogólnionego lęku. – To pokolenie, które dorastało w latach po 11 września 2001 roku, zamachach w Madrycie i Londynie, w dobie terroru Państwa Islamskiego – wyjaśnia. – Ci ludzie widzą niebezpieczeństwo wylewające się z ich smartfonów, zdjęcia z egzekucji zamieszczane na Facebooku. Moje dane wykazują w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości, że przedstawiciele pokolenia K obawiają się wszystkiego: długów, bezrobocia, a także kwestii dotykających świata jako całości, czyli zamian klimatycznych, wojny. Wśród osób przeze mnie przebadanych 79 proc. lękało się, że nie znajdzie pracy, 72 proc. wyrażało obawy, że popadnie w długi, a proszę pamiętać, że mówimy o nastolatkach. Kiedyś dzieciaki nie myślały w taki sposób. W przeciwieństwie do pierwszych roczników pokolenia Y (Hertz określa tym mianem osoby w wieku między 20 a 30 lat), dorastających w przeświadczeniu, że świat należy do nich, to nowe pokolenie uważa świat za brutalne miejsce, gdzie ludzie nie mogą liczyć na równe traktowanie.
źródło

Światowa premiera filmu "Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2"

noreply@blogger.com (Co mi w duszy gra) — Fri, 06 Nov 2015 17:04:00 +0000

Światowa premiera filmu "Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2" za nami. Na czerwonym dywanie pozowały gwiazdy produkcji, którym dopisywał humor. Jednak to Jennifer Lawrence skupiła na sobie całą uwagę, a wszystko za sprawą głębokiego dekoltu. Zobaczcie.

Na premierze filmu "Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 2" pojawiła się oczywiście Jennifer Lawrence, która wyglądała jak prawdziwa gwiazda. W fioletowej sukni z głębokim dekoltem skupiła na sobie całą uwagę. Choć trzeba przyznać, że aktorka miała sporą konkurencję. Jej ekranowe koleżanki również postawiły na królewskie kreacje. Zobaczcie, jak się prezentowały.

* czerwony dywan

* After Party: