Trylogia

Rozdział 9

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 04 May 2020 16:20:00 +0000

Livia

Niemal szczękała zębami z zimna, ze wszystkich sił usiłując odnaleźć w zakamarkach płaszcza choć odrobinę upragnionego, kojącego ciepła. Nie czuła już stóp, co rusz potykając się o wystające korzenie. Nie liczyła, jak dawno zeszli ze ścieżki, zanurzając się coraz głębiej pomiędzy czarne pnie starych drzew, nie zwracała uwagi na to, jak wysoko sięgał jej zalegający między nimi nieskazitelnie biały śnieg, uparcie ignorowała obłoczki pary ulatujące z jej ust. Nie słuchała mamroczącego coś pod nosem wyverna, idącego dzielnie na kilka metrów przed nią i pilnującym jej Allanem. Szczerze mówiąc, mało interesowało ją już nawet to, co miał jej do powiedzenia – marzyła jedynie o tym, by nareszcie było jej ciepło. By mogła zrzucić z nóg przemoczone buty, pozbyć się sztywniejącego od padającego śniegu płaszcza i skulić się tak blisko radośnie trzaskającego w kominku ognia, że aż zaczęłaby parzyć ją skóra. Od zawsze zimno odbierało jej cały zdrowy rozsądek i zdolność poruszania się. Już jako dziecko gdy choć odrobinę zmarzła, prawie dosłownie zwijała się w zrozpaczoną kupkę nieszczęścia, bojąc choćby poruszyć, jakby mogła tym wszystko pogorszyć. Dawno już nie przenikało jej aż tak paskudne uczucie, właściwie zdążyła zapomnieć, jak paraliżujące było, a tu proszę – wspomnienia z dzieciństwa odżyły w najmniej odpowiednim momencie. W momencie, w którym powinna być twarda, odważna i żądna odpowiedzi, które już od dawna jej się należały.

Bo o co tu tak właściwie chodziło? Jakim prawem Anders wparował tak po prostu do małego sklepiku jej rodziców i wyciągnął ją na to zimno, twierdząc, że wie coś o jej pochodzeniu? Niewykluczone, że w rzeczywistości nie miał o niczym pojęcia, a to wszystko było jedynie wielkim blefem. Nieśmiesznym żartem, którego przesłanie wciąż jej umykało. Pojęcia nie miała, jaki wyvern mógłby mieć interes w zabawieniu się jej kosztem, ale przecież świetnie widziała, że w ostatnim czasie nie było z nim najlepiej. Nawet Shadya się od niego odsunęła, jakby wyczuwała tę czającą się w nim cząstkę szaleństwa dodatkowym wilczym zmysłem...

A czy tu potrzeba było jakichś dodatkowych zmysłów? Wszystko było widać gołym okiem. Choćby wyraz twarzy miał zupełnie inny – bez śladu zniknęły te gładkie rysy i dobroć w oczach, która jak magnes przyciągała do niego ludzi. W ich miejsce pojawiło się coś przedwiecznego, coś tak starego, że nie potrafiłaby choćby nazwać jego wieku, i jakaś dziwna siła. Coś...

Do diabła. Coś, o czym nie miała pojęcia, bo tego również nikt jej nie powiedział.

Zgrzytnęła zębami i zaklęła w myślach, zaciskając mocno drobne dłonie w pięści. Zgrabiałe z zimna palce z trudem poddały się ruchowi, wywołując fale promieniującego aż do łokci bólu. Syknęła, ledwo powstrzymując cisnące się do oczu łzy. Jeszcze tylko tego brakowało, by się przy nich rozpłakała.

Allan trzymał się blisko niej, jak strażnik, choć pozostawał poza zasięgiem jej rąk. Zdawał się nasłuchiwać, wyszukiwać ewentualnego czającego się między drzewami zagrożenia, lecz wzrok często uciekał mu w stronę szerokich pleców byłego zakonnika. Obserwował uważnie przewieszony przez nie miecz o zdobionej rękojeści, jakby pewien był, że jak tylko spuści z niego wzrok na odpowiednio długo, ten w mgnieniu oka znajdzie się w silnej dłoni wyverna.

Nie ufał mu. Jak to możliwe, że z przyjaciół stali się nagle wrogami? Przecież podczas wyprawy do Drugiego Świata młody zmiennoskóry był zapatrzony w wyverna jak w przysłowiowy obrazek. Wręcz spijał mu z ust każde słowo, chętnie przyjmował udzielane rady, wypytywał go o wszystko, co ich otaczało... a teraz? Nie był w stanie patrzeć na niego bez tej błyskającej w jedynym oku niechęci.

Niechęci... i strachu?

Pewnie jej się przywidziało.

Polana, do której dotarli, była idealnie okrągła. Stare drzewa o powykręcanych jak od reumatyzmu, nagich gałęziach rosły wokół niej w podejrzanym porządku, zupełnie jakby ktoś przed wiekami zasadził je tutaj celowo. Gdy wyszła na otwartą przestrzeń, mocno zaciskając zęby, by powstrzymać się od bolesnego jęknięcia pod wpływem podmuchu lodowatego wiatru, zauważyła, że tworzą coś na kształt ogrodzenia. Być może w przyszłości miały zamienić się w niemożliwy do przebycia mur, splatając konary na kształt chwytających się dłoni...

Potrząsnęła głową, usiłując pozbyć się z niej wyobrażenia żywych drzew. Drzew obdarzonych wyższą świadomością, skomplikowaną i tak bardzo niejasną, że aż niemożliwą do pojęcia dla kogoś takiego jak ona.

Na samym środku polany ze śniegu wystawało kilka sporych kamieni. Wokół nich prawdopodobnie biegł niewielki, płytki strumień, skryty zdradziecko pod warstwą sypkiego, białego puchu. Anders lekkim krokiem podszedł do jednego z głazów, wskoczył na niego z niebywałą, zwierzęcą lekkością, rozejrzał się dookoła i usiadł po turecku, rozluźniając wyraźnie.

– Dobra, wydaje mi się, że tutaj będziemy mogli porozmawiać w spokoju – powiedział wreszcie tonem tak cichym, że musiała mocno się wysilić, by rozróżnić poszczególne słowa.

Podeszła bliżej, nie czekając na Allana. Starała się stawiać stopy w tych samych miejscach, co wyvern, woląc uniknąć poślizgnięcia się na przysypanym śniegiem lodzie. Już miała wdrapać się na najbardziej oddalony kamień, gdy...

Cofnęła szybko dłoń, gdy na szarej, porośniętej sczerniałym z zimna mchem powierzchni rozjarzył się ognistą czerwienią jakiś dziwny, misternie wykonany symbol. Ze wszystkiego najmocniej przypominał jej Rynn, który widziała wprawdzie jedynie przez krótką chwilę, lecz zdążył wryć się w jej pamięć tak mocno, że bez żadnego trudu mogłaby go narysować, i to z zamkniętymi oczami.

Dopiero gdy mocniej się skupiła, zauważyła, że symboli jest znacznie więcej. Mimo wszystko cofnęła się o krok, gdy prosto w twarz buchnęła jej fala rozkosznego, lecz cokolwiek obcego ciepła. Jak to możliwe...?

– Spokojnie, wilcza dziewczyno – mruknął do niej Anders, uśmiechając się jednym kącikiem ust. – Nie pogryzie cię. Chciałaś tu zamarznąć? Siadaj śmiało.

– Co to za znaczki? – spytała ostrożnie, już odrobinę pewniejszym ruchem dotykając misternego symbolu. Rozjarzone krawędzie zamigotały lekko, lecz oprócz tego nie stało się zupełnie nic. – I co one robią?

– To jest magia run, mała.

Usłyszała, że Allan wymamrotał jakieś przekleństwo, lecz nie odwróciła się w jego stronę, zbyt mocno zafascynowana.

– I co można za jej pomocą robić?

– Co? – Tym razem wyvern roześmiał się głośno. – Kompletnie wszystko. Ale lepiej się tego nie ucz, bo ci łapy poucinają.

– Że co? – Zmarszczyła brwi i obejrzała się na mężczyznę. – Chyba nie bardzo...

– Chodzi o to, że magia run jest w Drugim Świecie od jakiegoś tysiąca lat zakazana – wyjaśnił zdawkowo Allan. – I to surowo, nawet wśród wyvernów. – Spojrzenie, które wbił w Andersa, mogłoby z pewnością go zabić, gdyby tylko tamten przejął się jego mocą.

– Co uważam za kompletną głupotę – warknął były zakonnik. – Jest najpraktyczniejsza, najłatwiejsza, daje najwięcej możliwości i nie trzeba posiadać do niej ogromnej mocy, by wiele osiągnąć. Co nie zmienia faktu, że nawet wśród run znajdzie się kilka zakazanych. Moim zdaniem powinno się przy nich pozostać, zamiast odrzucać całą naukę. Całe dziedzictwo mojego gatunku...

– Skąd pewność, że to właśnie wyverny wymyśliły runy? – prychnął zmiennoskóry. – Zdaje mi się, że nie zachowało się żadne podanie na ten temat.

– Mylisz się, dzieciaku. – Wyvern wciąż się uśmiechał. – Jedno istnieje... i wskazuje na to, że runy wymyślił Antykreator. A on zawsze był blisko związany z wyvernami.

– Co za...? – Livia nie zdążyła dokończyć, ponieważ Allan zaraz wszedł jej w słowo.

– A wy uparcie nazywacie Antykreatorem mojego brata. Już samo to sprawia, że nie bardzo chce mi się w tę całą Wielką Przepowiednię wierzyć.

– Radzę ci zmienić nastawienie, bo Antykreator jest tak samo realny jak ty czy ja. – Błysnęły ostre wyvernie kły. – Ale nie o tym mieliśmy rozmawiać. Siadasz czy nie?

Livia wzdrygnęła się, gdy spojrzenie czerwonych oczu ponownie skoncentrowało się na niej. Posłusznie wdrapała się na promieniujący ciepłem kamień. Nie mogła zaprzeczyć, że uczucie było przyjemne, ale świadomość, że tak naprawdę nie miała większego wyboru, nieco psuła jej czerpanie z niego radości. Skuliła się od razu w irracjonalnym poczuciu, że w ten sposób zdoła się nieco ochronić przed tym, co ją czekało... Cokolwiek to było.

– Posłuchaj mnie uważnie, wilcza dziewczyno, bo to nie będzie coś, co chętnie powtórzę kilka razy. – W głosie starego wyverna pojawiła się ciężka, stalowa nuta, od której mimo wszystko poczuła przebiegający ciało lodowaty dreszcz, choć kamień wciąż emanował rozkosznym ciepłem.

– Przecież słucham – powiedziała cicho. – Nie traktuj mnie tak, jakbym miała to wszystko gdzieś. Ja też chcę wiedzieć, co się ze mną dzieje, bo jak na razie wszyscy udają przy mnie idiotów.

– Urocza. Skąd ty ją wziąłeś? – Anders roześmiał się i krótko obejrzał na obserwującego ich z nieprzeniknionym wyrazem twarzy Allana. Zmiennoskóry nie drgnął na centymetr, przypominając lodowy posąg. Jedynie buchająca z jego nosa w rytm oddechów para wskazywała na to, że wciąż żyje. – Nieważne. Dziewczyno, wymienię teraz parę cech... Cech, które najprawdopodobniej znajdziesz u siebie. Twoim zadaniem jest uświadomienie mi, jak bardzo się pomyliłem. Nie wolno ci kłamać. Zorientuję się, jeśli coś przede mną zataisz. Czy to jasne?

Skinęła posłusznie głową, z trudem przełykając ślinę. Gardło ścisnęło się jej tak mocno, że o mało nie zaczęła się dławić.

– No to zacznijmy. – Wyvern nachylił się w jej stronę. – Byłaś pewna, że jesteś wilkołakiem, tylko problem w tym, że nie do końca je przypominasz. W wilka zmieniasz się jedynie podczas pełni, oprócz tego jesteś w stanie przyjąć tylko postać półwilczej hybrydy. Nie wiesz, dlaczego tak się dzieje, i nikt nie wie, co mogłoby ci pomóc, choć kilka starszych osób wydaje się orientować, w czym rzecz. Problem tylko w tym, że albo nie chcą ci tego zdradzić, albo zwyczajnie się tego boją. Zgadza się?

– Tak – szepnęła. Złapała się na tym, że mocno wbijała sobie paznokcie w miękkie wnętrze dłoni, spróbowała więc szybko rozluźnić napięte z nerwów mięśnie.

– Od zawsze zdarzają ci się ataki złości. Potrafisz wpaść w szał zupełnie bez powodu, nie zgadzasz się z ludźmi, masz wrażenie, że wszyscy cię denerwują. Jedyne, czego pragniesz, to wolność. Wolność w skórze wilka... byś już nigdy nie musiała być człowiekiem i żyć wśród nich.

Pokiwała głową, zbyt mocno bojąc się, że głos jej zadrży.

– Od jakiegoś czasu masz dziwne sny, w których widzisz krew. Dużo krwi. I ciała – okaleczone, nadpalone... potraktowane z niebywałym okrucieństwem. Boisz się tego, ale gdzieś w głębi duszy... pragniesz, by to się ziściło. Krew cię fascynuje i hipnotyzuje.

Tak?

Do diabła, sama już nie wiedziała. Brzmiało to tak przerażająco, że mało brakowało, a w dziecinnym odruchu zakryłaby uszy dłońmi i zaczęła głośno śpiewać, byleby tylko nie słuchać tego więcej.

Jak mogłaby fascynować ją krew? Jak mogłaby dokonać czegoś takiego, jak w jej snach...? Przecież to niemożliwe, na Boga! Przerażające, nierealne i...

Ale czy przypadkiem nie poczuła obezwładniającej ekstazy, gdy wbiła w pierś wampira ostrze bagnetu ojca? Czy widok tryskającej z rany krwi nie sprawił, że ślina napłynęła jej do pyska, a umysł opanowała dziwna, niemożliwa do nazwania tęsknota? Czy nie miała wtedy wrażenia, że rozrywające jej pierś pragnienie jest niemożliwe do zignorowania...?

Tak, do diabła. Był taki moment. Ale to przecież był cholerny wampir!

– No dobra, na to może jeszcze odrobinę za wcześnie – westchnął Anders, wyrywając ją z zamyślenia. – Ale masz te sny. Masz te sny i bywają momenty, że nie panujesz nad własną złością, czyż nie?

Kolejne skinięcie głową.

– Do czego ty dążysz? – syknął Allan, kładąc dłoń na rękojeści przypasanej szabli.

– Zaczekaj, jeszcze nie powiedziałem najlepszego. – Czerwone oczy wyverna rozbłysły wewnętrznym ogniem. – Wilcza dziewczyno, powiedz mi, czy w głębi serca nie czujesz, że... chciałabyś komuś służyć? Stać się żołnierzem, narzędziem w czyichś rękach? Że tylko to nadałoby twojemu życiu sens?

Już miała zaprotestować ogniście – zabrzmiało to przecież wyjątkowo absurdalnie – gdy w ostatniej chwili ugryzła się w język.

Tak. Cholera, tak! Już od dawna uważała, że w jej życiu brakuje sensu, tego czegoś, czemu mogłaby poświęcić całą siebie... narzuconej ścieżki, którą mogłaby podążyć. Ścieżki, na której mogłaby pozwolić zdominować się całkowicie swojej naturze...

Tak, ona w rzeczywistości nie pragnęła wcale wolności. Ona pragnęła wolności, jaką dawało poczucie, że służy się słusznej sprawie i odpowiedniej osobie.

– Tak – szepnęła i ukryła twarz w dłoniach. – Naprawdę musimy to ciągnąć?

– Owszem, wilcza dziewczyno. Choć wątpię, by ci się to spodobało... – Wyvern zawahał się na dłuższą chwilę, aż zaczęła się niepokoić, że nie powie nic więcej. – Słyszałaś może kiedyś o Wilkach Fenrira?

– Nie – odpowiedziała bez chwili wahania. – Znaczy... Słyszałam o Fenrirze. To chyba był ten wielki wilk z mitologii nordyckiej, który miał zjeść słońce? Czy coś...

– Bardziej „czy coś”. – Roześmiał się lekko. – A wiesz, czym są półdemony?

– Pewnie tym, na co wskazuje nazwa? – Ponownie spróbowała zamaskować własny strach złośliwością.

– No... powiedzmy. Półdemony są owocem związku demona i człowieka. Nie wiem, jak to dokładnie działa, że w każdej takiej rodzinie pojawiają się dwa, choć rzadko są bliźniętami. Być może to jakiś rodzaj instynktu budzącego się u rodziców? Nie interesowałem się tym nigdy zbyt mocno. W każdym razie półdemonom jest zaskakująco blisko do wilkołaków. Potrafią przemieniać się w ogromne wilki na tej samej zasadzie, co wilkołaki, lecz nie działają na nie fazy księżyca... a przede wszystkim potrafią posługiwać się magią. Jedno z rodzeństwa jest wilkiem białym, a drugie czarnym. I uwierz mi, że nie różnią się tylko kolorem futra. Nie na darmo wilki czarne zabija się jeszcze w niemowlęctwie.

Wzdrygnęła się, oglądając na Andersa ze zgrozą w oczach.

– Jak można tak po prostu zabić dziecko?! – wykrztusiła, napotykając w jego oczach jedynie na obojętność.

– Bo czarne półdemony... są bardzo specyficzne. A od czasu rebelii Fenrira Wilka zaczęto się ich po prostu bać. Zaś dokonanie tego tak wcześnie jest jedynym sposobem, by nie uśmiercić jednocześnie wilka białego, o ile ten urodził się jako pierwszy, gdyż pomiędzy półdemonicznym rodzeństwem tworzy się ogromnie silna więź.

– Chyba przestaję to rozumieć. – Potrząsnęła ze złością głową. – Chcesz mi powiedzieć, że jestem czarnym półdemonem?

– Broń Boże! – roześmiał się tubalnie, odchylając tak mocno, że przez chwilę pewna była, że zwyczajnie spadnie z kamienia. – A co, wydaje ci się, że jesteś chodzącym trupem?

– Przejdź może do rzeczy? Dziewczyna jest przerażona – warknął próbujący zachować milczenie Allan.

– Tego, co tu zaraz powiem, należy się obawiać. – Wyvern wyglądał na zupełnie obojętnego wobec jej strachu. – Wilcza dziewczyno, pozwolisz, że opowiem ci teraz bajkę?

– Słucham? – wykrztusiła. – Co mają do tego jakieś bajki?

– Ta akurat będzie prawdziwa. – Puścił jej oko. – Fenrir narodził się niemal dwa tysiące lat temu jako właśnie czarny półdemon. Wbrew temu, co sądzi większość współczesnych historyków, wcale nie był potworem od samego początku. Szaleńcem, i to wyjątkowo ciekawskim – być może, lecz musiało dopiero dojść do tragedii, by całkowicie wymknął się spod kontroli... Tak się złożyło, że w okrutny sposób zamordowano jego ukochaną młodszą siostrę. Choć powinien był przez to umrzeć, przetrwał, lecz... można powiedzieć, że zniknęła bezpowrotnie jego człowiecza cząstka. Ostatki tego, co trzymało go przy zdrowych zmysłach i nie pozwalało czającemu się na niego szaleństwu wyciągnąć chciwie pazurów. Gdy zabrakło jego siostry, stracił ostatnie, dlaczego pragnął żyć i być dobrym.

Anders umilkł na chwilę, jakby zastanawiał się, w jakie słowa ubrać dalszy ciąg historii.

– Fenrir jako czarny półdemon posiadał pewną bardzo specyficzną umiejętność: potrafił instynktownie wyczuwać błąkające się po świecie skupiska upośledzonej magii. Nauczył się również czerpać z nich siłę, choć do teraz nikt nie wie, jak mu się to udawało. W końcu nie ma już na świecie czarnych półdemonów, które można by o to spytać. Przede wszystkim jednak... Fenrir zapragnął objąć władzę nad światem, a następnie go zniszczyć, by raz na zawsze zlikwidować tych, którzy byli odpowiedzialni za śmierć jego siostry. A o to winił wszystkich ludzi bez wyjątku. Nikt oczywiście nie wierzył w to, by zwykły półdemon, choćby nie wiadomo jak potężny, był w stanie pożreć słońce, jak to on miał w planach, lecz oczywistym stało się to, że rebelię należało powstrzymać jak najszybciej. Fenrir, korzystając z energii upośledzonej magii, stworzył swoje niezwyciężone wojsko – Wilki Fenrira. I umierając zdążył rzucić klątwę, która sprawia, że Wilki Fenrira rodzą się nadal, aby przygotować świat na nadejście następnego czarnego półdemona. To, że żaden czarny półdemon nie dożył od tamtego czasu momentu, w którym nauczyłby się chodzić, klątwy nie zmieniło.

Zapadła cisza miała jednocześnie świeży i nieprzyjemnie gorzki posmak mrozu i niewysłowionej grozy, która zdawała się przygnieść Livię do ziemi ciężarem niemożliwym do wytrzymania.

– A jaka jest w tym moja rola? – szepnęła wreszcie, bojąc się unieść wzrok. Oglądała swoje dłonie, śledziła oczami wszystkie drobne linie papilarne, jakby dostrzegła zapisany w nich wzór.

– Uważasz, że ona jest wilkiem Fenrira. – Słowa Allana mimo wszystko wcale nie zabrzmiały jak pytanie.

– Nie uważam. Ja to wiem. I Shadya prawdopodobnie też, choć nic jej nie mówiła. – Z gardła Andersa wydobył się głęboki, nieludzki warkot. – Uważam to za głupotę. To nie jest sprawa, którą można zamieść pod dywan. Jeśli nikt nie będzie miał na dziewczyny oka, może niewyobrażalnie nabroić.

– Więc co powinniśmy twoim zdaniem zrobić? – Zmiennoskóry bezradnie rozłożył ręce. – Trzymać ją na smyczy? Zabić?

– Czy moglibyście nie rozmawiać o mnie tak, jakby mnie tutaj nie było? – warknęła Livia. – Dlaczego mielibyście mnie zabijać, do cholery?!

– Słownictwo! – syknął wyvern. Przez krótki moment wyglądał jak ten sympatyczny facet, który mieszkał razem z nią w domu Shadyi i momentami traktował ją wręcz po ojcowsku. – Nie zamierzam cię zabijać. Po prostu... – Potarł zmęczonym gestem twarz. W tamtej chwili rzeczywiście wyglądał na swoje ponad sześćset lat. – Do diabła, nigdy nie pozwalano żyć takim, jak ty. Choć rodzicie się zwykle nie częściej niż raz na stulecie, nie jesteście szczególnie pożądani. Nie, bo... szaleństwo Fenrira zwykle zaćmiewa wam zdrowe zmysły o wiele zbyt szybko, by ktokolwiek miał czas na reakcję, a od tego nie ma już odwrotu.

– Czyli... – Niemal zakrztusiła się własnym głosem.

– Tak, wilcza dziewczyno. Oszalejesz. W pewnym momencie odbije ci tak mocno, że zapragniesz dokończyć dzieło Fenrira własnoręcznie. Jedynym, co będzie się dla ciebie liczyło, stanie się zadawanie śmierci. Stracisz swoją ludzką formę i wszystko, co cię z nią łączyło – wspomnienia, emocje, empatię, zdolność odczuwania miłości. Staniesz się potworem. Dlatego tak ważne jest, byś już nigdy więcej nie przemieniała się w wilka. Rozumiesz?

– A to cokolwiek da? – Nie zdołała dłużej powstrzymywać cisnących się do oczu łez. Miała wrażenie, jakby jej serce pękło właśnie na milion ostrych odłamków, a cały świat wokół się zawalił. Mocne fundamenty, w których siłę tak wierzyła do tej pory, okazały się spękane, niestabilne i podmyte kłamstwem. – Skoro to już we mnie jest, to jaką różnicę sprawi, czy będę się przemieniać, czy nie?

– Zyskasz przynajmniej kilka lat życia. I radzę ci wykorzystać je w pełni, bo z pewnością nie będzie ich wiele.

Loki

– Czy mógłbyś odpowiedzieć mi na kilka pytań? – spytał cicho Loki, siląc się na obojętność, dumny z siebie, że udało mu się przy tym nie spojrzeć w stronę idącego obok niego Marka.

– Nie, pojęcia nie mam, po kiego grzyba się za wami wlokę – odparował Niemiec bez chwili zastanowienia. – Pewnie z nudy.

– Nie o to mi chodzi! – Przedwieczny w udawanym otumanieniu złapał się za głowę i jęknął cicho. – No dobra, może trochę. Bogowie, dlaczego ty musisz myśleć dwa razy szybciej ode mnie?

– Gdybyś miał tyle samo lat, co ja, też byś pewnie umiał to i owo. – Przyjacielski kuksaniec w ramię o mało nie przewrócił rudego na kamienistą ścieżkę. – Nie martw się, jeszcze się do tego nie przyzwyczaiłem. Dopiero się rozkręcam, więc... tak, będzie jeszcze gorzej. – Roześmiał się zgryźliwie.

– Kurwa mać! – wyrwało się Przedwiecznemu. – O co innego chciałem spytać!

– Ta? No to wal. – Prawdopodobnie zupełnie bezwiednie Mark wyrysował na mijanym akurat odłamku skalnym niezbyt staranną runę i delikatnym muśnięciem palca sprawił, że zapłonęła.

Przynajmniej stało się jasne, po co mu węgiel z ogniska...

– Chciałem spytać cię o pewne wydarzenie z bardzo, bardzo odległych lat. Ciekaw jestem, czy to pamiętasz, bo... – urwał na chwilę, szukając odpowiedniego słowa. Żadne nie wydało mu się właściwie, a każde bez wyjątku mogło wywołać kłótnię. Porywczość Marka nie zmieniła się ani na jotę wraz z odzyskaniem wspomnień.

– Bo mi nie wierzysz, że to wszystko jest prawdą? – W jasnoszarych oczach błysnęło coś dziwnego, lecz znikło na tyle szybko, że nie zdołał rozpoznać, czym mogło być.

Dobra, raz się żyje.

– Chyba sam przyznasz, że ciężko w to uwierzyć. Znałem Antykreatora. Spotkałem go parokrotnie, w czym dwa razy w dość nieprzyjemnych okolicznościach. I... – Pod siłą wzroku, w którym widać było przeżyte eony, poczuł się nagle jak dziecko, usiłujące się wytłumaczyć przed dorosłymi z przewiny.

Odruchowo sięgnął do miecza, gdy Mark nagle zastąpił mu drogę. Ruch był tak błyskawiczny, że nawet ze swoim nadludzkim refleksem właściwie nie zorientował się, w którym momencie znajoma rękojeść wyślizgnęła się z jego dłoni, by nagle sparzyć wrażliwą skórę na gardle metalicznym zimnem. Prawa dłoń pozornie o wiele młodszego wyverna zacisnęła się na kołnierzu płaszcza, ucinając mu oddech. Twardy kamień uderzył w plecy, wypychając całe powietrze z płuc.

Żeby ktoś w jego dał się tak podejść! Niemożliwe. Po prostu, do cholery, nierealne! Jakim cudem niby przeżyłby te ponad cztery tysiące lat, gdyby...

– Co mam ci powiedzieć na swoje usprawiedliwienie, potężny Przedwieczny? – W niskim głosie Marka pojawiła się drgająca niebezpieczeństwem nuta. – Co sprawi, że wyzbędziesz się wreszcie wątpliwości? To tylko słowa, czyż nie?

– Mark, do diabła...! – wykrztusił, lecz umilkł, gdy nienaturalnie silna dłoń potrząsnęła nim jak szmacianą lalką. Niewiele już brakowało, by o wiele wyższy mężczyzna zwyczajnie uniósł go nad ziemię.

Żeby tak podejść jego – króla oszustów...!

– Co mam zrobić? – Jasnoszare oczy błysnęły znajomą wyvernią czerwienią. – Mam ci to wszystko opowiedzieć?

Gdzieś niedaleko rozległ się głuchy okrzyk Javiera, któremu wreszcie udało się ich dogonić. Myśliwy miał jednak o wiele więcej instynktu samozachowawczego, niż ktokolwiek by się tego spodziewał – choć przybrał pozycję gotową do ataku, a w jego dłoni błysnął sztylet, nie rzucił się bezmyślnie do walki.

Ucisk na krtań zniknął równie nagle, jak się pojawił. Loki opadł na kolana i zaniósł się głośnym kaszlem, przez chwilę zupełnie nie mogąc się opanować. Ze złością obejrzał się na górującego nad nim wyverna.

– Co ci strzeliło do głowy?! – wysyczał, szczerząc ostre kły. – Mark...!

– Czy imię Ylnether coś ci mówi?

Zmartwiał, rezygnując z poderwania się na równe nogi, nawet gdy jego własny miecz opadł z metalicznym brzękiem na siwą skałę tuż przed nim.

– A może to wydaje ci się znajome?

W jego stronę wyciągnęła się pokryta popękaną ze starości skórą rękojeść miecza Marka. Miecza całkowicie prostego, zupełnie pozbawionego ozdób, porysowanego i lekko zmatowiałego już ze starości, lecz mającego w sobie to coś...

Coś, co sprawiło, że nie wyciągnął po niego dłoni. A widząc maleńką, stylizowaną runę pośrodku jelca, dodatkowo cofnął się na parę kroków.

– Powinieneś znać ten miecz – warknął Mark. – Sam wyciągnąłeś mi go z bebechów. To, że dotykam go gołymi dłońmi, mówi chyba samo za siebie.

– Ja po prostu... – Potrząsnął głową. Uwolnione z węzła na karku włosy w kolorze ognia nieprzyjemnie kleiły się do zroszonego potem czoła. – Sporo czasu spędziliśmy w podróży, gdy miałem cię jedynie za zwykłego dzieciaka. Może i podejrzanie uzdolnionego, ale jednak dzieciaka. W niczym się nie zdradziłeś. Nazywali cię Pożeraczem Światów dla zabawy, a ty... zupełnie nic ci nie zaświtało!

– Też nie wiem, dlaczego tak się stało. – Mark cofnął się na kilka kroków. – Z tym wcieleniem jest coś nie w porządku. Ale... – Uśmiechnął się krzywo. – Przyznam, że w skórze wyverna jest mi nadzwyczaj wygodnie.

– O czym wy, do kurwy nędzy, gadacie? – jęknął Javier, upewniwszy się, że niebezpieczeństwo zostało już zażegnane.

– O tym, jak skazałem świat na zagładę. – Loki parsknął śmiechem, nagle odzyskując cały humor. – Bogowie, Mark, jeśli kiedykolwiek faktycznie postanowisz to zakończyć, wspomniałbyś, że miałem w tym udział, co?

– Masz to jak w banku.

– Ale o co tu...?! – Głos Myśliwego stawał się coraz bardziej piskliwy.

– Ten rudy kretyn wyplątał mnie kiedyś z pułapki zastawionej przez... – Mark zawahał się na chwilę. – Nie wiem, jak mógłbym to określić. Chyba najłatwiej będzie ci zrozumieć, jeśli powiem, że była to pułapka zastawiona przez Boga.

– Ożesz... – Javier usiadł ciężko na najbliższym większym kamieniu. – Coraz mniej to wszystko rozumiem. Ty naprawdę twierdzisz, że jesteś tym tam...?

– Nie twierdzi, tylko jest. Możesz mi zaufać. – Przedwieczny poklepał go przyjacielsko po plecach, zdając się nie zauważać wykrzywiającego mu twarz wściekłego grymasu. Zaraz ponownie zwrócił się w stronę Marka. – Ale pozwolisz, że nadal będę nazywał cię Markiem? „Ylnether” mimo wszystko jest trochę zbyt... przerażające.

– Jasna sprawa. – Niemiec wzruszył ramionami. – Loki przed tysiącami lat uwolnił mnie z pułapki, którą stworzył dla mnie Bóg wraz ze swoimi aniołami – kontynuował. – Już samo to, że dałem się w nią złapać, było z mojej strony przejawem kompletnej głupoty. Być może po prostu się tego nie spodziewałem? Nie pamiętam tego jeszcze zbyt dokładnie. – W zamyśleniu uniósł miecz do oczu i obejrzał go ze wszystkich stron, jakby spodziewał się znaleźć ślady własnej krwi w głębszych rysach. – Potem ja około dwóch tysięcy lat później uratowałem jego dupę z pułapki, którą zastawiły na niego zazdrosne wyverny. – Uśmiechnął się krzywo.

– Czyli można powiedzieć, że przyjaźnicie się już długie lata? – Javier sam nie wiedział, czy powinien potraktować to z takim humorem, jak ci dwaj, czy lepiej jednak byłoby się po prostu załamać.

Loki już nabierał powietrza, by odpowiedzieć, gdy nagle usłyszał zbliżający się tętent kopyt. Obejrzał się krótko na Marka, złapał błyskawicznie walający się po ziemi miecz i rozejrzał, usiłując zorientować się, skąd dźwięk może dochodzić, lecz zniekształcające wszystko w skalnym labiryncie echo znacznie utrudniało zadanie. Dźwięk odbijał się wielokrotnie od wyrzeźbionych przez lata działania wody i wiatru skał, przez co można było odnieść wrażenie, jakby rozlegał się ze wszystkich stron jednocześnie.

Kary jednorożec pojawił się właściwie znikąd, zupełnie jakby wyrósł nagle spod ziemi. W panującym chłodzie powietrze buchające z jego nozdrzy zmieniało się w kłęby przypominającej dym pary, a niemal czarne oczy błyskały energią i mądrością, o jaką nie posądziłby nigdy żadnego zwierzęcia. Cofnął się w razie czego na kilka kroków, unosząc miecz, a następnie przypadł gwałtownie do ziemi, gdy tuż za nim brzęknęła spuszczana cięciwa kuszy Javiera.

Czworograniasty grot rozciął z głośnym świstem powietrze i utkwił nieco z lewej strony piersi ogromnego koniska, z tej perspektywy sprawiając wrażenie niż nieznaczącego, nieszkodliwego patyka, rzuconego przez przestraszone dziecko. Ból musiał jednak zadać, ponieważ ogromne zwierzę stanęło nagle dęba i zarżało głośno, ukazując zaostrzone zęby.

Pewien był, że jednorożec rzuci się na nich. Doskonale wiedział, że z tymi zwierzętami nie było żartów – a już zwłaszcza z tymi, które nie dały się oswoić – przygotował się więc do odparcia ataku, formując w myślach pierwsze odpychające zaklęcie...

Mark doskoczył do czarnego jak bezgwiezdna noc koniska i wyciągnął w jego stronę dłonie, jakby próbował uspokoić swojego rozzłoszczonego wierzchowca.

– Dlaczego za mną łazisz?! – ryknął na niego potężnym głosem. Loki sam już nie wiedział, czy nie wyobraził sobie drżącej w nim nuty histerii. – Czego ode mnie chcesz?! – krzyczał dalej, kolejnym ruchem mając nadzieję zwierzę odpędzić.

Jednorożec stanął, opuścił lekko łeb, jakby zamierzał zaatakować. Parsknął, zagrzebał ogromnym kopytem w pokrytej drobnymi kamieniami ziemi. Cofnął się na kilka kroków. Krople jasnoczerwonej krwi spływały gęsto po jego szerokiej piersi.

Mark podszedł do zwierzęcia na tyle blisko, że w każdym innym wypadku najpewniej straciłby właśnie życie. Zdecydowanym ruchem położył dłoń na miękkich chrapach i pchnął, mając nadzieję, że w ten sposób zmusi zwierzę do odwrócenia łba, ale konisko zaparło się o ziemię na szeroko rozstawionych nogach i nie zamierzało ustępować. Obnażyło tylko jeszcze raz ostre zęby i czekało, sapiąc gniewnie.

Z boku wydawało się, że toczą nierówną walkę na spojrzenia lub jakąś absurdalną rozmowę w myślach. Wyvern i jednorożec przypominali dwa zastygłe w połowie ruchu posągi, a Loki bał się choćby drgnąć, nie chcąc żadnego z nich rozproszyć. Wątpił, by Marka mogło zabić coś tak trywialnego, jak długi na ponad metr, poprzecznie prążkowany róg wbity w ciało, lecz to z pewnością wyłączyłoby go z walki na jakiś czas.

Wzdrygnął się, w pierwszym odruchu myśląc, że się przesłyszał, gdy Antykreator rzucił w ich stronę:

– Chce, żebyśmy za nim poszli.

– Że co?! – Javier zdążył już wsunąć kolejny bełt w łoże kuszy. – To ty jeszcze gadasz ze zwierzętami?!

– To jest... – Niemiec wyraźnie stropił się na kilka sekund. – Nieważne. Po prostu zaufajcie mi i ruszcie stąd dupy. Czy nazwa „Nerthen” coś wam mówi?

– To niewielkie miasteczko niedaleko stąd – pospieszył z wyjaśnieniami Loki.

– No to pięknie. – Długi miecz z sykiem wsunął się z powrotem do pochwy. – Idziemy. Po drodze może też wreszcie mi wyjaśnicie, gdzie ja, do chuja pana, za wami idę.

Rozdział 8

noreply@blogger.com (AK-47) — Tue, 23 Jul 2019 11:32:00 +0000

Livia

Livia nigdy nie myślała, że powrót do szeroko pojętej normalności może sprawić jej tak wielką ulgę.

Bała się zwyczajnego życia. Bała się planów, jakie snuli wokół jej osoby rodzice, kontraktów małżeńskich zawieranych za jej plecami, tysięcy plotek i nieustannego oceniania przez wszystkich wokół. Bała się większych tłumów, obcych wysoko postawionych osób, przy których nieustannie musiała się zastanawiać, jak się wypowiadać, jak zachowywać, jakie wywierać wrażenie, by wszyscy wokół byli z niej zadowoleni. Dusiła się w ciasnych sukniach, gorsetach, eleganckich koronkach. Dusił ją zapach perfum, jaskrawe kolory kłuły w oczy, szmer rozmów wbijał się palącą szpilą w mózg i sprawiał, że miała ochotę zatykać uszy dłońmi w dziecięcym odruchu chęci uchronienia się przed tym. Przyzywał ją świat. Fascynował księżyc, intrygowały zapachy, z których tak wiele mogła wyczytać o osobach, które je pozostawiły. Kochała swoją wilczą część i tę jedną noc w miesiącu, gdy mogła pozwolić opanowującej ją mocy wychynąć na zewnątrz i przejąć kontrolę. To czającego się w niej wilka traktowała jak prawdziwą siebie, to w jego ciele czuła się najlepiej... ale jak na przekór tak ogromną trudność sprawiało jej przywołanie go i zmuszenie do posłuszeństwa, gdy brakowało zimnego światła idealnie okrągłego satelity.

Z wilkołakami tak nie było. Obserwowała je od zawsze, dołączała do okolicznej watahy podczas każdej pełni, traktowała przewodzącą jej Shadyę jak mentorkę, wręcz drugą matkę... a jednak nawet od niej nie potrafiła wyciągnąć, co tak naprawdę było z nią nie tak.

Wilkołaki przemieniały się od małego. Obojętnie, w jakim wieku uświadomić takiego odnośnie tego, kim jest – jeśli tylko umiał osiągnąć wystarczający stopień skupienia, potrafił przemienić się w wilka. Nie we wpół ludzką hybrydę na dwóch łapach. W ogromnego, lecz zupełnie zwyczajnego wilka. Po tym pierwszym razie szło już z górki, a przemiany stawały się odruchowe... więc dlaczego nie było tak też z nią?

Martwiła się. Możliwe, że wręcz bała się tego, co mogło kryć się za tą jej wyjątkowością. Myślała o tym natrętnie i nieustannie, nocą dręczona milionem wymyślnych snów, z których co jeden, tym potworniejsze obrazy ze sobą niósł. W tych przesadnie realistycznych snach widziała krew, zniszczenie, śmierć i siebie idącą przez to wszystko... lecz zupełnie inną. Bo tę senną Livię – potworną bestię w równym stopniu przypominającą wilka, jak i człowieka – cieszyło to, co widziała. Wręcz wprawiało w euforię. Ona się tym rozkoszowała, ona skamlała z przyjemności, ona oblizywała się na widok wnętrzności wypływających z rozciętych ciał...

Bała się. Tak potwornie się bała, że po prostu musiała zrobić sobie od tego wszystkiego przerwę, a najlepszym, na co wpadła, był powrót do rodzinnego domu. Do swojego zwyczajnego życia, które jeszcze przed kilkoma tygodniami napawało ją takim lękiem i odrazą. Do wiecznie mających pretensje rodziców, do ich małego sklepiku na parterze kamienicy...

Tak, przede wszystkim do sklepiku. Bo gdy stawała za ladą i oddawała się niegdyś znienawidzonej pracy, mogła przynajmniej na chwilę zmusić myśli, by zwróciły się w innym kierunku. Mogła zostawić wilkołaki, demony i wyverny daleko za sobą i wmawiać własnemu umysłowi, że były jedynie kolejnym nieco zbyt realistycznym snem...

Tylko o Allanie nie potrafiła zapomnieć, obojętnie jak bardzo się starała.

A jeszcze niedawno tak źle o nim myślałaś, prychnęła sarkastycznie w myślach. Oj tak, na początku tej przygody Allan był jedynie słabym, nieco tylko wyrośniętym i całkiem ładnym chłopcem. Dzieciakiem, który gubił się we wszystkim tym, w co rzuciło go życie, który bał się własnego cienia i drzemiącej w nim mocy, który poddawał się biernie wydarzeniom, nie będąc w stanie wykrzesać z siebie czegokolwiek więcej. Lecz teraz... Zmiana, jaka w nim zaszła, była ogromna. Jaka szkoda, że wraz ze śmiercią rodziców mógł bez problemu zerwać kontrakt małżeński.

Owszem, nie była dla niego najmilsza, zwłaszcza na początku. Dogadywała mu, pastwiła się, traktowała jak kogoś gorszego... ale i tak z jakiegoś powodu wciąż liczyła na to, że pozwoli odejść tym konfliktom w niepamięć. Bo ją też tamte wydarzenia zmieniły. Ona też stała się zupełnie innym człowiekiem. A odrzucenie, choć w głębi serca doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że będzie nieuniknione, zabolało nie do wytrzymania. Wiedziała, że do tego dojdzie. Wiedziała, że gdy tylko natrafi się okazja, zmiennoskóry zerwie jakiekolwiek powiązania z jej rodziną. Bo przecież dla niego była nikim. Była wnerwiającą smarkulą, z którą ktoś wbrew jego woli zapragnął go wyswatać.

Ale przecież uratowała mu życie. Czy nie powinna w zamian oczekiwać odrobiny wdzięczności?

I czy aby na pewno wdzięczność by jej wystarczyła? Oczywiście, że nie. Ale kogo to obchodziło?

Nikogo nigdy nie obchodziło, co się z nią działo. Rodzice dbali jedynie o jej wizerunek i własną reputację, Shadya wciąż miała przed nią sekrety.

Była sama. Zupełnie sama.

Tkwiła za ladą z ciemnego drewna, opierając się o nią łokciami. Ciężki, rzeźbiony mebel przypominał relikt żywcem wyciągnięty ze średniowiecza, a choć ogromny, krył w sobie zaskakująco mało ciekawych przedmiotów, na których mogłaby skupić uwagę. Ot nieco już zużyte liczydło, ryza papieru, zapasowe stalówki, kałamarz z atramentem i parę bibułek do osuszania pisma. Resztę szafek pozbawiono nawet drzwi. Za plecami miała wysoki regał malowany na zielono, zapełniony po brzegi produktami. Rodzice zajmowali się sprzedawaniem dosłownie wszystkiego – na szerokich półkach można było znaleźć słoje z konfiturami, pudełka z zawsze świeżymi ciasteczkami, które jak na razie sprzedawały się najlepiej, nieco ozdobnych drobiazgów do dekorowania wnętrz, ułożone w piramidy stosy kostek mydła, flakony z perfumami. Witrażowe okno po jej prawej stronie rzucało kolorowe refleksy na podłogę wyłożoną drobnymi czarno-białymi płytkami, ułożonymi w motyw szachownicy. Po lewej miała wielkie schody prowadzące do części mieszkalnej, równie mocno kuszące wizją czekającego na ich szczycie odpoczynku, jak i odstraszające zbliżającą się nieuchronnie koniecznością bezczynności.

Bała się bezczynności najbardziej ze wszystkiego, bo to ona sprawiała, że stawała się wobec swoich demonów zupełnie bezradna.

Było cicho. Było pusto. Jak na złość, akurat dzisiaj klientów pojawiło się zaledwie kilku.

Akurat dzisiaj, gdy po kolejnej nocy koszmarów z całego serca pragnęła zaznać czegoś zwyczajnego i przyziemnego dla samego udowodnienia samej sobie, że wciąż jest żywa. Że wciąż jest komukolwiek potrzebna choćby do podania paczki z półki...

Jej własny umysł zdawał się ją wykańczać o wiele lepiej, niż jakakolwiek paranormalna zawierucha.

Ukryła twarz w dłoniach, pomasowała pulsujące bólem skronie. Kłucie gdzieś za oczami męczyło ją już od paru dni, z każdą godziną bardziej uciążliwe. Już miała wrażenie, że coraz ciężej jest jej utrzymać przez to skupienie. Czym to było spowodowane? Stres? Zbliżająca się pełnia? A może coś zupełnie innego, coś obejmującego te tajemnice, których Shadya nie chciała jej zdradzić, udając niewiedzę?

A zresztą... czy ona naprawdę udawała? Może w rzeczywistości sama nie miała pojęcia, co powinna o niej myśleć? Może była równie zagubiona, zachodząc w głowę, jak jej pomóc, a ona odwdzięczyła jej się wyprowadzką bez słowa?

Tego było za wiele.

Tak naprawdę pragnęła niewiele. Czasem jednak to niewiele stawało się czymś niemożliwym do osiągnięcia...

Chciała przynajmniej częściowo wiedzieć, na czym stoi. Chciała poczuć się pewnie w przynajmniej jednej kwestii. Chciała...

Chciała miłości. Ciężko było przyznać się do tego przed sobą samą, ale naprawdę pragnęła mieć kogoś, do kogo mogłaby po prostu się przytulić i zyskać tym przynajmniej złudne poczucie bezpieczeństwa. Chciała, żeby ktoś pogłaskał ją po czarnych włosach i zapewnił, że wszystko będzie dobrze...

Zadzwonił malutki dzwoneczek nad drzwiami. Ból odezwał się podwójnie, aż niemal syknęła, mrużąc oczy. Z wysiłkiem uniosła się znad lady po kilku oddechach, rozchyliła powieki, spróbowała przybrać neutralny wyraz twarzy.

I niemal się zakrztusiła, zobaczywszy przed sobą Allana.

Wyglądał dokładnie w taki sposób, w jaki pociągał ją najmocniej. Czarne kręcone włosy do ramion, lekki zarost, czarny płaszcz, pod nim ukryta pochwa z szablą. Wysokie buty do konnej jazdy, tajemniczy błysk w jasnoszarym oku. Przepaska na drugim nieco psuła efekt, lecz nawet ją uwielbiała. Bo przecież była teraz jego częścią, prawda?

Bogowie, uwielbiała w nim dosłownie wszystko. Jak mogła tak nisko upaść...?

– Cześć – powiedział po prostu, widocznie nie zauważywszy, że działo się z nią coś dziwnego. Podał jej po męsku dłoń.

Minęła dłuższa chwila, zanim zareagowała. Zaczerwieniła się, uścisnęła wyciągniętą męską rękę, udała wielkie zainteresowanie niewidoczną plamą na kontuarze, którą obowiązkowo trzeba było natychmiast zetrzeć. Miała nadzieję, że dzięki temu zdoła skryć się za włosami, by chłopak niczego więcej nie zauważył.

– Co podać? – spytała szybko, modląc się w duchu, by głos jej nie zadrżał. O dziwo, wyszło całkiem nieźle jak na kogoś, kto dosłownie trząsł się z nerwów.

– Coś słyszałem o tych waszych ciastkach.

– Nic dziwnego, całe miasto o nich mówi – prychnęła, zanim zdążyła się powstrzymać. Nieraz ciężko było uciszyć własne odruchy, obojętnie, z kim akurat rozmawiała i jakie wrażenie chciała na nim wywrzeć. Szybko zaczęła mówić, chcąc zatuszować wpadkę: – Mama codziennie je piecze. Może i pozuje na panią z wyższych sfer, ale pieczenie zawsze było jej największą pasją. Potrafi zrobić ich niesamowitą ilość, jakby nigdy się nie męczyła. Jakie podać? Korzenne? Z czekoladą?

– Nawet z czekoladą macie? – Uniósł jedną brew.

– Tak. Z prawdziwą. – Uśmiechnęła się nieśmiało. – Dość ciężko jest ją zdobyć, zwłaszcza po ostatnich... wydarzeniach, ale rodzicom zawsze się udaje. Tylko cena jest dość wysoka.

– Raz się żyje. – Szybko zerknął na właściwą półkę i wręczył jej kilka monet. Ledwo powstrzymała się od otwarcia szeroko ust na widok ich nominału. – Daj mi ich trochę.

Szybko zapakowała kilka sztuk. Specjalnie wybrała te, które jej samej wydawały się najsmaczniejsze. Choć ślinka napływała jej do ust od samego cudownego zapachu, dziwną przyjemność sprawiała jej myśl, że nie odkłada ich dla siebie, lecz dla niego. Dla kogoś, kogo chciała obdarować wszystkim, co najlepsze...

Co się z nią działo?

Podała zmiennoskóremu pudełko. Gdy sięgnęła do kasy, powstrzymał jej dłonie.

– Reszty nie trzeba. Nie zbiednieję od tego.

Zadrżała od dotyku, nie będąc w stanie nawet wymyślić riposty. Ponownie spuściła wzrok, wciąż nie mogąc się nadziwić tej nagłej nieśmiałości. Ona, która zawsze taranem szła przez życie, lubiła zwracać na siebie uwagę i trzymała złośliwy komentarz na każdą okazję. Ona, która złośliwością i nieraz okrucieństwem broniła się w trudniejszych sytuacjach, budując wokół siebie mur nieprzyjemności, od którego niemal wszyscy uciekali...

Nic dziwnego, że on też wolał odsunąć się od niej jak najprędzej. Kogoś takiego jak ona nie dało się przecież lubić, a tym bardziej kochać. Sama doskonale o tym wiedziała.

Allan ociągał się z wyjściem. Widziała, że zawahał się, biorąc pudełko z ciastkami w dłonie, spojrzał na nią dziwnie, jakby sam nie mógł zdecydować się, czy powinien coś jeszcze powiedzieć. W jego oku błysnęło coś dziwnego, czego nie potrafiła zinterpretować, ale i tak sprawiło, że wzdłuż kręgosłupa przebiegł jej lodowaty dreszcz.

– Dobra, mała – westchnął w pewnym momencie, gdy kontakt wzrokowy zaczął robić się dla niego zbyt uciążliwy. – Jest pewna sprawa, o której zdecydowanie powinniśmy porozmawiać.

– Słucham. – Obronnie skrzyżowała ramiona na piersi.

– Po pierwsze... chciałem cię przeprosić za ostatnie. Nie powinienem cię zaatakować. Po prostu... podeszłaś do mnie w nieodpowiednim momencie. Przepraszam.

– O... – Na chwilę kompletnie brakło jej słów. – Nie ma sprawy. To ja nie powinnam się zbliżać, skoro widziałam, że chciałeś być sam. – Kiedy stała się taka pokorna?

On też zauważył coś dziwnego w jej szybkiej odpowiedzi. Obserwował ją, nagle czujny, lecz zanim zdążył ponownie się odezwać, drzwi otworzyły się, niemal uderzając w ścianę.

W progu stał ojciec Anders. A konkretniej – wściekły jak sto nieszczęść nieco potargany wyvern z mieczem przewieszonym przez plecy, którego niegdyś miała za sympatycznego, spokojnego i niemal przesadnie opiekuńczego ojca Andersa. Czerwone oczy płonęły, czarne ubranie tylko podkreślało bladość cery. Wyglądał jak obłąkany.

– Ty, wilcza dziewczyno – powiedział, wskazując ją palcem i nie zamierzając bawić się w żadne powitania. – Mamy do pogadania.

– Co? – Cofnęła się kilka kroków, odruchowo przyjęła postawę obronną, gotowa w każdej chwili przemienić się w bestię.

Allan również się spiął. Jego lewa dłoń powędrowała do rękojeści szabli, jakby gotów był dziewczynę ochronić. Tylko dlaczego zareagował na niego tak wrogo? Już od jakiegoś czasu miała wrażenie, że z Andersem dzieje się coś dziwnego, ale jak na złość była to jedna z tych kwestii, których nikt nie zamierzał jej wyjaśniać, nawet jeśli pytała wprost.

– Powiedziałem wyraźnie – wycedził, szczerząc ostre kły. – Chodź no.

– Nigdzie z tobą nie pójdzie! – zaprotestował Allan.

– Ty, chłystku, też możesz się przydać. – Wyvern ocenił go szybko wzrokiem. – Sprawa jest dość poważna i obawiam się, że porozmawiam z nią, choćbym miał ją stąd wynieść.

– Mów, czego chcesz – przerwała mu ze złością, zaciskając dłonie w pięści. Wilk w jej wnętrzu szarpał się i warczał, próbując wydostać się na zewnątrz.

Wyvern uśmiechnął się bez cienia wesołości.

– Chyba wiem, czym jesteś, malutka.

Serce dosłownie zatrzymało jej się na moment.

Katherine

Katherine, choć młoda i przez wszystkich wokół traktowana jak całkiem pocieszna, ale jednak co najwyżej maskotka, wbrew pozorom wcale nie była głupia. I przede wszystkim mogła pochwalić się o wiele większą spostrzegawczością, niż ktokolwiek by się spodziewał.

Już wielokrotnie udowodniła, że potrafiła się skradać. Jeszcze kiedyś – w tych czasach, gdy żyła jako człowiek i nie zdawała sobie sprawy z tego, jak barwny i skomplikowany jest świat wokół niej – tropienie i polowanie na małe zwierzęta było jej ulubioną rozrywką. Jej rodzina miała bogatą historię łowiecką, pasją zaraził ją ojciec, od najmłodszych lat gotowy wprowadzać swą uroczą, złotowłosą jedynaczkę w tajniki profesji. Czytać ślady zwierząt nauczyła się jeszcze jako małe dziecko, a bezszelestnego poruszania się w lesie pozazdrościłyby jej prawdopodobnie nawet wyverny.

Już raz zdołała ich podejść. Przypłaciła do wprawdzie życiem i wszystkim tym, co do tej pory znała i uważała za oswojone, lecz wciąż, gdy o tym myślała, czuła dziwną satysfakcję. No bo udało się jej. Podkraść się do kogoś, kto słyszy szmer drążącej ziemię dżdżownicy z wielu metrów, było ogromnym wyczynem. A wyvernów było kilka, popartych dodatkowo sporą wilkołaczą watahą.

Umiejętność poruszania się bezszelestnie przydawała jej się wielokrotnie nawet teraz, gdy przyszło jej mieszkać w zimnych korytarzach głównej wyverniej twierdzy. A to, że właściwie pozostawiono ją tam samą sobie, a oprócz forsownych treningów mało kto zwracał większą uwagę na to, co robiła, sprawiało, że miała aż przesadnie wiele okazji, by wprawiać się w tej swojej profesji.

Śledziła głównie tych, których znała. I nie była zadowolona z tego, co widziała.

Z Jaromirem od samego początku było coś nie tak. Najwyższy zbrojmistrz i dowódca oddziału łuczników, choć odpychający z charakteru i nieraz wręcz okrutny, fascynował ją od samego początku. W samych rysach twarzy miał coś takiego, co przyciągało uwagę i nasuwało wrażenie, że przed przemianą tak nie do końca musiał być człowiekiem, a dziwna gracja ruchów i nieraz niezwykłe słownictwo, które wyrywało mu się w chwilach, gdy zapominał się kontrolować i zgrywać jedynie poważnego żołnierza, nasuwały jej na myśl te wszystkie bajki o zagubionych królewiczach, których nasłuchała się w dzieciństwie. Przyglądała mu się w wielu sytuacjach, podsłuchiwała rozmowy... i przede wszystkim miała wrażenie, że mężczyzna musiał coś ukrywać. Coś, o co dbał, by przede wszystkim Ryjisjaveeik się nie dowiedział. Pilnował tego sekretu jak własnego życia i nie zdradzał się z nim nawet w chwilach, gdy miał wrażenie, że zostawał całkiem sam.

Tylko co to mogło być?

Najgorszy był jednak sam Ryjisjaveeik. Ryjiv, władca wyvernów, najważniejsza postać w całej twierdzy... a przede wszystkim jej mentor, stworzyciel i ktoś, kogo zaczynała traktować jak przybranego ojca. To on się nią opiekował, to dzięki niemu nadal żyła i znajdowała się tutaj. To do niego przywiązała się najmocniej... a teraz powoli przestawała rozumieć, co się z nim dzieje.

Z szaleńczej wyprawy, która to podobno miała na celu uratowanie jednego z jego najlepszych przyjaciół – nazywanego żartobliwie Pożeraczem Światów Marka von Lahmana – wrócił... odmieniony. I to nie tylko fizycznie – ogromnego siniaka na twarzy nie dało się nie zauważyć nawet z daleka – ale też psychicznie. Nie był przybity, co to, to nie... On był wściekły. Zły, zdenerwowany... i przede wszystkim głęboko zamyślony, przez co zdawał się nie mieć na nic czasu. Odsuwano się od niego. Zaczynano o nim szeptać, zaczynano się bać. Podobno stał się nieprzewidywalny, wręcz niebezpieczny. Gdy zostawał sam, szeptał coś do siebie, uśmiechał się, odpowiadał na niesłyszalne dla nikogo prócz niego pytania i wpatrywał się godzinami w zalegającą w kątach jaskiń ciemność, pijąc ogromne ilości wina. Nawet z nią nie chciał rozmawiać. Nie dopuszczano jej do niego, a gdy sama dawała radę się przekraść, zwyczajnie brakowało jej odwagi, by podejść bliżej.

Nie wiedziała, co robić. Zaczynała się go bać. Zaczynała się bać o niego...

Jak na złość jedyną osobą, z którą mogła porozmawiać, był mrukliwy Jaromir.

Bała się choćby zacząć. Choć do każdego potrafiła odezwać się otwarcie, choć przy każdym zachowywała się swobodnie i zawsze potrafiła walczyć o swoje, tak przy tym jednym, jedynym mężczyźnie cała jej pewność siebie zaszywała się w jakimś odległym kącie i skamlała cichutko. Niecierpliwie skubała skórkę przy paznokciu, obserwując, jak nauczyciel sprawdza stan rozstawionej na drewnianych stojakach ćwiczebnej broni.

Milczała. Czekała, usiłując wymyślić, jak powinna zacząć, by już na wstępie nie powiedział jej, co powinna ze sobą zrobić, zamiast...

– O co ci chodzi? – Odwrócił się w jej stronę tak gwałtownie, że aż podskoczyła.

– O nic – wydukała, gdy już przypomniała sobie, jak się mówiło. Opuściła wzrok na piasek pod stopami.

– Przecież widzę. – Uniósł jedną brew. – Patrzysz tak od dobrych dwudziestu minut. Mów, o co ci chodzi.

– No bo ja... – Zawahała się w ostatnim momencie, mimowolnie spojrzenie uciekło jej w stronę nieco wyszczerbionego miecza, który właśnie polerował.

– No bo ty co? – Wywrócił oczami. – Nie mam całego dnia.

Odetchnęła głęboko, zacisnęła dłonie w pięści. Teraz albo nigdy. Już i tak zdążyła go zdenerwować.

– Chciałam spytać, czy też masz wrażenie, że coś niedobrego dzieje się z Ryjisjaveeikiem?

Zrobił zabawną minę, gdy sens pytania do niego dotarł. Zamarł w bezruchu, patrzył na nią dłuższą chwilę, zastanawiając się, jak powinien odpowiedzieć. Po tym właśnie poznała, że z pewnością wiedział o wiele więcej, niż chciał przed kimkolwiek przyznać... i właśnie rozważał, jak to przed nią ukryć.

– Daj spokój, przecież widzę, że coś jest nie tak, nie jestem ślepa – jęknęła, tupiąc ze złością. Zaczerwieniła się zaraz, zła na tak dziecinny odruch, lecz nauczyciel nie wyglądał, jakby go zauważył.

Milczał. Przyglądał jej się badawczo z dziwnym błyskiem w czerwonych oczach, którego nie potrafiła zinterpretować. Zastanawiał się...

– Mała, uwierz, że to nie jest coś, o czym chciałbym rozmawiać – powiedział wreszcie.

A ona, już przygotowana na kłótnię, otworzyła usta szeroko ze zdziwienia.

– Ale dlaczego? – zaprotestowała w końcu. – Ryjiv jest dla mnie jak tata. Co się z nim dzieje? Przecież odkąd wróciliście, nie mogłam z nim nawet porozmawiać.

– Są rzeczy, o których lepiej nie wiedzieć. – Zaczął się powoli odwracać, posyłając jej ostatnie spojrzenie, w którym doszukała się czegoś na kształt... smutku? – Żeby spać spokojnie. Żeby nie zamartwiać się na zapas.

– Ale...

– Wiesz, ile sam bym dał, żeby to zrozumieć? – Odskoczyła, gdy odwrócił się gwałtownie. – Wiesz, jak bardzo bym chciał wiedzieć, dlaczego, do kurwy nędzy, ktoś może chcieć zagłady świata?

– Zagłady...? – wyszeptała.

– Tak, dziecko. – Uśmiechnął się bez cienia wesołości, z brzękiem odrzucił miecz na stertę podobnych, nie przejmując się niczym. – Niektórzy swojego życiowego celu upatrują w rozpierdoleniu samego cholernego świata. A ja bardzo bym chciał wiedzieć dlaczego. Tylko że... Jak tak bardzo chcesz, to spytaj go sama. No, dalej! Wiem, że umiesz się do niego dostać. Spytaj go, dlaczego tak bardzo tego pragnie.

Drżała, nie będąc w stanie ruszyć się z miejsca. W oczach już szczypały zdradzieckie łzy.

– Tak myślałem – westchnął po dłuższej chwili. Rozluźnił się, usiadł, jakby nagle opuściły go wszystkie siły. – Nie zrobisz tego, prawda? Bo się boisz.

– Nieprawda! Ja...

– Nie kłam. Ja sam już dawno bym się wszystkiego dowiedział, gdybym się nie bał.

Rozdział 7

noreply@blogger.com (AK-47) — Sun, 03 Mar 2019 11:58:00 +0000

Javier

Był wściekły. A wściekłość była czarna, paląca jak kwas i domagała się krwi.

Na co czekasz, siepaczu? No, na co?

Wiedział, że mógłby teraz zrobić wszystko. Czuł się silny, potężny, jak nowo narodzony. Nie miał bladego pojęcia, co zrobił z nim Mark von Lahman. Z tak silną uzdrawiającą magią nie spotkał się jeszcze nigdy. Jako Javier Czarne Serce wiedział o niej całkiem sporo, mógł przebierać we wspomnieniach i to w nich szukać odpowiedzi, która pewnie gdzieś tam się kryła, lecz... No właśnie. Javier Czarne Serce to przeszłość. To kolejny martwy relikt dawnych czasów, które już nigdy nie powrócą.

Tyle kłamstw w zbyt ciasnej głowie...

Siedział niedaleko ogniska, w oddaleniu wystarczającym na to, by słyszeć toczące się przy nim rozmowy i nie musieć czuć gorąca płomieni na odsłoniętej skórze przedramion. Lubił zimno. Lubił pocałunki kłującego mrozu, studzące wieczną gorączkę. Tylko wtedy miał wrażenie, że żyje, że ma kontrolę nad czymkolwiek, w tym sobą samym... Ciepło sprawiało, że te ostatki normalności, których tak kurczowo usiłował się trzymać, zaczynały wymykać się między palcami. Ciepło rozleniwiało, usypiało czujność, przeganiało zdrowy rozsądek i... uzależniało. Nie mógł sobie pozwolić na ciepło.

I nie mógł sobie pozwolić na to, by znaleźć się bliżej Lokiego. Do diabła, co mu odbiło, że spróbował go zabić? Na co mu to było potrzebne? Co zmieni plamiąca dłonie przedwieczna krew?

Prawda była taka, że nie miał żadnego powodu, by zadać upadłemu bogu śmierć. Prawda była taka, że pozwolił jedynie, by poniosła go wściekłość. A na to żaden siepacz nie mógł sobie pozwolić. Jak to możliwe, że zawiódł po tylu latach?

Bogowie, gdyby nie ten młodzik, Mark, z pewnością jego wspaniałe życie siepacza zakończyłoby się właśnie tam, w ciasnej kotlinie najeżonej sterczącymi z podłoża skalnymi kolcami, wykrwawiając się z mieczem Lokiego wbitym w pierś. Nie docenił przeciwnika. Całkowicie oddał się burzy emocji, pozwolił, by zapanowała nad jego ciałem, i choć walkę uważał za naprawdę dobrą, powinien już w jej trakcie – ba, jeszcze przed nią! – zorientować się, że to nie jest przeciwnik, z którym mógł mierzyć się tak otwarcie. To był ktoś, kogo należało sprzątnąć z ukrycia. Co z tego, że by go zabił, że Przedwieczny padłby od zadanych ran, skoro pociągnąłby go za sobą? Wszystko poszło nie tak.

Jeśli chcesz być dobrym siepaczem, musisz przestać katować się tymi pieprzonymi grzybkami. Zobaczysz, to właśnie kiedyś cię zgubi... Słowa Odyna, choć wypowiedziane tak dawno temu, wciąż grały mu w głowie jak mantra.

Dobrym siepaczem? Przecież to oczywiste, że nie był dobry. On był najlepszy.

Dlatego błąd tym bardziej bolał.

Ale ta magia. Jakim cudem Mark zdołał wyleczyć go z czegoś takiego? Miał przebite płuco, miał połamane żebra, miał uszkodzoną aortę. Wykrwawiał się. Może nie tak szybko, jak powinien jako kruchy człowiek, ale wystarczająco, by zdechnąć, zanim młodzik zdążyłby poskładać do kupy równie ładnie załatwionego Lokiego. A nie zdechł. Te runy... Co to było? Miał wystarczająco dużo lat, by pamiętać co nieco z magii run. Wprawdzie nigdy jej nie używał, ale jeszcze jako Javier Czarne Serce lubił wiedzieć, co dzieje się wokół niego. Kolekcjonował wiedzę, zbierał stare księgi, lecz w żadnej z nich nie było czegoś podobnego. One były inne. Nie kanciaste, toporne i brutalne, jak te, którymi powszechnie się w tamtych czasach posługiwano. To były te same znaki, lecz... delikatniejsze, pełniejsze, a każdy z nich przypominał emanujące mocą na kilometr miniaturowe dzieło sztuki. Najwięksi mistrzowie nie kreślili run w ten sposób.

Być może tam, w przeszłości, kryła się odpowiedź...

Nie. Nie pamiętasz tego, Javierze Myśliwy. Czarna niepamięć spala twoją czaszkę jak kwas, tyś jest ślepy jak śnieg, a śni ci się jedynie jutro. Co z tego, że jutro nigdy nie nadejdzie. To ono ciągnie cię dalej.

Wytatuowane na przedramieniu czarne słońce zapiekło. Miał ochotę rozdrapać je do krwi, zedrzeć z siebie i nareszcie o nim zapomnieć... Czarne słońce próbowało go złapać. Próbowało go zatrzymać. Próbowało zatrzymać jego, najczarniejszą gwiazdę Drugiego Świata... Czarne słońce wielokrotnie namawiało go, by mu się podporządkował. By zapalił zapałkę, zbliżył się do jej płomienia, pozwolił mu przejść na blade palce i spalił Javiera Myśliwego w cholerę.

A on był ponad czarnym słońcem. On mu się nie poddawał. Starzy bogowie powiedzieli, że może patrzeć, jeśli obieca, że nie powie...

Szlag, robiło mu się niedobrze.

Czarna niepamięci, mój utracony przyjacielu, gdzie jesteś? Bogowie, wybaczcie...

– Hej, siepaczu.

Podskoczył, gdy głos Marka rozległ się tuż nad nim. Warknął odruchowo, obnażył ostre zęby, dłonią szukając sztyletu. Jakim cudem zdołał podejść go tak, że nie zdołał w porę go wyczuć?

No tak. Sztyletu tam nie było. Podobnie jak całego prywatnego arsenału, z którym nigdy się nie rozstawał.

– Czego chcesz? – syknął, zrywając się na nogi. Nie czuł się bezbronny. Siepacz równie skutecznie jak bronią, potrafił zabijać gołymi rękami. Siepacz jest bronią samą w sobie, a ten dzieciak nie stanowi dla niego żadnego wyzwania. Przecież to Myśliwy jest najlepszy.

Mark von Lahman miał w sobie coś dziwnego już wtedy, gdy spotkał go pierwszy raz w Krętodrogu. Już wtedy czuł dawno zapomnianym wyvernim zmysłem, że to będzie ktoś potężny, być może wielki, być może znany w przyszłości... lecz jego charakter całkowicie temu zaprzeczał. Mark był lekkomyślny. Mark był zbyt pewny siebie. W Marku siedziało coś, czego się obawiał, i co równie mocno chciał poznać, jak i zapomnieć na wieki, jak większość problemów. Rion, Ryjisjaveeik i nawet obaj Przedwieczni nazywali go wtedy Pożeraczem Światów.

Tak, znał Wielką Przepowiednię. Kto w Drugim Świecie jej nie znał? Sam nie wiedział, czy powinien wierzyć w jej słowa. Z pewnością jakieś tam ziarnko prawdy zawierały, skoro drżały przed nimi miliony. Ale nazywanie zwykłego nieco zbyt potężnego i zwyczajnie głupiego dzieciaka Pożeraczem wydawało mu się po prostu idiotyczne.

To ledwie kilka miesięcy wcześniej był słaby, niepełnosprawny człowiek. Gdzie mu do Pożeracza ze starego wiersza? Zabawne. Doprawdy zabawne. To Javiera nazywano szalonym, lecz nie umywał się do tego, co siedziało w głowie demonicznego gówniarza. Bo on sam chyba miał się za kogoś więcej...

Patrzył na niego spokojnie, nieruchomo, bez cienia strachu. A przecież Javier mógłby go zabić szybciej, niż zdołałby mrugnąć.

– Powtarzam: czego chcesz, szczeniaku? – wycedził. – Nadwyrężasz moją cierpliwość.

– Chcę sprawdzić, co z ciebie za siepacz, Javierze Czarne Serce. – Brzęknął rzucony na ziemię miecz Javiera. – Walcz ze mną.

– Żarty sobie ze mnie stroisz? – Podrzucił miecz stopą i złapał go błyskawicznie. Jak ten wielki Niemiec mógł być tak lekkomyślny? – Jestem najlepszy. A ty jeszcze nie powinieneś umierać. Starzy bogowie jeszcze cię do siebie nie wzywają. – Splunął, odwrócił się.

Na pochwie błysnął run. Ryknął, wypuszczając parzący materiał z dłoni, odskoczył na kilka kroków.

– Nie będzie walki, nie będzie zabawki. Walcz ze mną, siepaczu. Ciekaw jestem, czy słusznie uważasz się za najlepszego.

– A ja ciekaw jestem, z jakiego powodu ciebie nazywają Pożeraczem Światów – prychnął.

– Bo nim jestem. – Wzruszył ramionami. Niepokojąco jasne oczy na moment zapłonęły czerwienią.

– Jesteś jedynie szalonym dzieckiem, które ma zbyt wysokie mniemanie o sobie. Któremu do głowy uderzyły przyjacielskie wyzwiska...

– Sprawdźmy to. Mówią, że mądrość płynie jedynie przez wojnę.

– A więc zginiesz. – Wyprostował się. Zasalutował ponownie podniesionym mieczem, skłonił się z szacunkiem. Nie jak morderca, jak siepacz wyzwany na pojedynek. Tak, jak powinien. Truposz w końcu zasługuje na poważanie, skoro jest na tyle odważny, by sam pchał się pod jego ostrze.

– Gdybym tylko mógł. – Mark zaśmiał się sucho, wesołość nie sięgnęła nienaturalnych oczu. – Tam masz resztę broni. – Wskazał krótkim gestem na zawiniątko przy ognisku.

– Ty masz tylko miecz. A siepacze mają honor.

– Jak chcesz. – Rozejrzał się, jakby znudzony, sprawdzając, ile ma miejsca. Dobył wiszącego na plecach miecza tak szybko, że mało brakło, a wyćwiczone wyvernie oko Javiera zdołałoby to przegapić; zmatowiała od lat używania klinga rozmyła się w srebrzystą smugę, gdy lewa dłoń zakręciła nim młynka od niechcenia.

Te ruchy powinny być niemożliwe dla kogoś, kto miecz trzymał w dłoniach pierwszy raz kilka miesięcy temu. Ten długi miecz o przystosowanej do dwuręcznego chwytu rękojeści powinien być zbyt ciężki i nieporęczny do trzymania jedną ręką, nawet jeśli władający nim był wyvernem. I to wysokim wyvernem o szerokich ramionach i nieprzesadnie zarysowanych, lecz widocznych gołym okiem mięśniach.

Co się stało? Był pewien, że Mark von Lahman poprzednim razem tak nie wyglądał. Był szczuplejszy. A mieczem rąbał jak toporem...

Od strony ogniska dobiegło przekleństwo Lokiego. Nie wiedział, co miało oznaczać. Nie skupiał się na tym. Bez chwili dłuższego wahania rzucił się do ataku.

Miecz siepacza wykonał zwód, świsnął w powietrzu i jak mgnienie pomknął w kierunku odsłoniętego gardła. Miecz Pożeracza, choć chwilę wcześniej zwisał w luźno opuszczonej lewej dłoni, tylko błysnął.

Jak on to zrobił? Od uderzenia w niedbale postawioną zasłonę ręka zdrętwiała mu aż do łokcia, mało brakło, a broń wypadłaby z miękkich palców. Odskoczył, prawie się przewrócił, usiłując umknąć przed odpowiedzią, która gdyby tylko go dosięgnęła, z pewnością rozpłatałaby go od barku, aż po krocze.

Odpowiedź zamachem. To powinno być głupie. Każdy siepacz był nauczony wykorzystywania właśnie takich okazji – zmieścić się pod biorącym zamach ramieniem, ciąć w żebra, celując w serce, odskoczyć. I to zawsze się udawało. A tu... Bogowie, on nawet nie zauważył tego ruchu, tak szybko i perfekcyjnie został wykonany.

Javier wylądował nisko na ziemi. Dobrze. Niech tak będzie. A więc będę walczył jak siepacz. Po co mam przejmować się honorem? Gówniarz sobie na to nie zasłużył.

Był szybszy niż tchnienie. Migotliwe cienie rzucane przez ogień jedynie wszystko ułatwiały – odziany w czerń, stopił się z nimi niemal całkowicie. Okrążył Marka, rzucił się na jego nieuzbrojony bok. Zauważył go – miecz już mknął w jego kierunku... Odbił w lewo, przemknął pod klingą, okręcił się, jakby tańczył, przełożył własny miecz tak, by oprzeć klingę na nerkach, i rzucił się na plecy wyverna całym ciężarem.

Mark powinien nadziać się na kilka centymetrów stali. Może i by go to nie zabiło, ale z pewnością spowolniło, dzięki czemu spokojnie dokończyłby robotę, zastanowił poważnie nad spróbowaniem jeszcze raz ze wścibskim Przedwiecznym i odszedł w swoją stronę, szukając wciąż świeżego tropu Adriana.

Ach, marzenia.

Jak to się stało? Już prawie go miał. Już niemal padał na szerokie plecy całym bokiem ze sterczącą spod pachy stalą. Już niemal pozwalał, by zakosztowała wyverniej krwi...

To była rękojeść tego cuchnącego starą magią miecza. Głowica uderzyła go w szczękę, poczuł, jak trzasnęła kość. Okręcił się w powietrzu od impetu ciosu. Młodzik jak gdyby nigdy nic samym pchnięciem nieuzbrojonej dłoni odepchnął miecz Myśliwego. Przy takim ułożeniu przedramienia Javier nie mógł się ratować – miecz poleciał na ziemię, a on sam chwilę po nim.

– Mieliśmy walczyć, a nie próbować się zarżnąć, siepaczu – usłyszał. Nie mógł mówić. Spróbował splunąć, krew polała się na brodę. Jak to bolało... Chciał się odsunąć, gdy palec Niemca zebrał jego własną posokę i szybko zakreślił coś na wysokości złamanej kości. Ból zniknął.

– Runy mi się kończą, więc lepiej dla ciebie będzie, jeśli nieco spokorniejesz. – Szare oczy znowu błysnęły czerwienią. – Spróbuj czegoś innego, z mieczem nie najlepiej ci idzie.

Sklął dzieciaka, wybrał ze stosu dwa noże z zakrzywionymi w stronę ostrza jelcami.

Łamacze mieczy. Jeśli tym tego zbyt pewnego siebie Szwaba nie załatwi...

Ponownie błysnęła stal. Tym razem poszło mu lepiej – ostrze ciężkiego, zabytkowego miecza zablokował jednym z noży, szarpnął z całego ciała, próbując wyrwać je z silnej dłoni lub pomóc o wiele cięższemu od niego przeciwnikowi runąć u jego stóp, zamachnął się drugim...

Kurwa.

Mark obrócił nadgarstkiem. A miał tyle siły w ręce, że zamiast samemu zrobić tym sobie krzywdę, dosłownie wyjął łamacz z wyćwiczonej dłoni Javiera. Broń potoczyła się z metalicznym brzękiem w mrok.

– Dlaczego nie używasz vurda?

Zatrzymał się, ciężko dysząc.

– Czego nie używam? – syknął. – Całkiem ci się w głowie pomieszało, dzieciaku?

– Nie nazywaj mnie dzieciakiem. Gdy ty jeszcze nosiłeś pieluchy, ja już mogłem mienić się starym. – Stał spokojnie, jedną dłoń trzymał w kieszeni, miecz opierał płazem na ramieniu. Javier mógłby teraz zrobić wszystko... – Dlaczego nie używasz vurda? Przecież widzę, że jesteś Łowcą.

– Co to jest, do kroćset, vurd? – dobiegło od strony ogniska.

– Najchętniej spytałbym o to samo – syknął siepacz.

– Wy naprawdę...? – Mark roześmiał się. – Ta wiedza zaginęła aż tak dawno? Niewiarygodne... Vurd. Tak nazywa się wrodzona moc Łowców.

– Wrodzona moc...? – Loki podszedł bliżej, cicho jak kot. – Łowcy są potężniejsi od innych wyvernów. Mają silniejszy instynkt. Potrafią wprowadzić się w trans przed walką, potrafią uśpić sumienie. Ale nawet ja nigdy w życiu nie słyszałem o czymś takim jak vurd.

– Świat schodzi na psy. – Niemiec – szalony dzieciak? – potarł twarz dłonią zmęczonym gestem. – A ja przez te miesiące wciąż miałem wrażenie, że coś we mnie jest i dziwiłem się, dlaczego Rion nie chce mi powiedzieć, co jeszcze zyskałem jako Łowca. A on mógł po prostu nie wiedzieć...

– Bez obrazy, ale co ty pieprzysz? – Teraz to potężny Przedwieczny wyglądał jak zagubione dziecko.

– Ciężar na złamanym życiu, podniesionym wysoko i precyzyjnie przez mądrość i wojnę – zanucił. – Czas jest jego, a wy ignorujcie ślepotę... Tak stało w Wielkiej Przepowiedni. Siadajcie. Opowiem wam bajkę. Bajkę, o której, jak widać, już dawno wszyscy zapomnieli...

Javier chciał się roześmiać. Ale jakiś cichutki głosik w głowie podpowiedział mu, że tym razem powinien się zamknąć. Żaden z nich nie usiadł. Mięśnie wciąż miał napięte i twarde jak stal, w lewej dłoni wciąż trzymał łamacz mieczy. Pilnował. Zachowywał czujność. Musiał, bo tu zaczynało dziać się coś, co powoli wykraczało ponad wszystko, z czym kiedykolwiek się spotkał.

Dzieciak był szalony? A może on faktycznie...?

– Czarne słońce to nie tylko znak. – Młody wyvern, w którego szarych oczach czaiła się mądrość mileniów, opuścił rękę z mieczem, by wyeksponować niepozorny czarny tatuaż na przedramieniu. Bezwiednie obrysował go palcem, pilnując, by nie dotknąć do żadnej z prostych, przypominających nakreślone dziecięcą dłonią linii. – Czarne słońce to wiązanie. To zakotwiczenie w ciele wyverna potężnej magii, którą nawet wyvern nie byłby w stanie tak po prostu władać. To kotwica. Kotwica vurda. Vurd... to jest magia, którą nawet mnie ciężko jest wytłumaczyć. Nie jestem pewien, czy w ogóle powinienem nazywać go magią. Opuść gardę, siepaczu, bo nie powiem nic więcej.

Javier wyprostował się powoli. Opuścił dłoń. I tak mógł poderwać ją odpowiednio szybko, by być w stanie zabić wyverna, zanim ten zdąży osłonić się mieczem.

– W bardzo dużym skrócie – vurda nie można uznać za magię. Utarło się go tak nazywać, stąd też u mnie te wątpliwości, ale jeśli bardziej zagłębić się w sprawę, to nie jest magia. W żadnym wypadku. Vurd to wykorzystywanie energii płynącej z kości umarłych. Wiecie – śmierć jest wszędzie. Są miejsca, w których nie ma magii lub w których da się ją wyczerpać, ale nie ma miejsc, w których nie ma śmierci. – Usiadł. Powoli, spokojnie, nic nie robiąc sobie z zagrożenia, jakie mógł nieść wciąż uzbrojony Myśliwy. Sam Myśliwy zaczynał się zastanawiać, czy faktycznie jest dla niego jakimkolwiek zagrożeniem. – Energii umarłych nie da się nagiąć do swojej woli. Nikt tego nigdy nie dokonał, dla wszystkich, którzy próbowali, kończyło się to szaleństwem. Dla mnie także. Kilkaset żyć wcześniej. Miałem wtedy smoka, z którym byłem połączony telepatycznie. To, co się z nim stało, najlepiej opisuje wspomnienie, że cztery dni temu nie rozpoznał mnie i próbował połknąć. – Uśmiechnął się gorzko. – Żeby zyskać choć minimalną władzę nad energią umarłych, trzeba mieć kotwicę. I tą kotwicą jest właśnie vurd. Pozwala on częściowo zapanować nad energią, ukształtować ją podług własnej woli, wykorzystywać... ale nie jest bezpieczny. I być może dobrze, że o nim zapomniano. Bo każdorazowe użycie vurda odbiera Łowcy część duszy. Nieodwracalnie. Energii umarłych nie da się całkowicie kontrolować. Vurd daje tego złudne wrażenie, lecz tak naprawdę odbiera wolną wolę, dyktuje własne instynkty, przeobraża Łowcę w swego niewolnika.

– Dlaczego więc chciałeś, żebym go użył? – syknął Javier.

– Bo myślałem, że potrafisz. Wyglądasz na takiego, który używa vurda przynajmniej raz w miesiącu.

Czy on właśnie zasugerował mi, że jestem wariatem? Aż zgrzytnął zębami.

– Po czym poznać, że ktoś używa vurda? Da się to jakoś wyczuć? – dopytywał Loki.

– Magia płynąca z użycia vurda jest zupełnie inna od tej, którą znacie. Od razu byście się zorientowali, obaj. Każdy by się zorientował, nawet człowiek. Bo vurd jest przerażający. I gdy tylko wypuści się go na zewnątrz, wydaje się, że cały świat zaczął kręcić się wokół niego. Nie umiem tego opisać.

– Możesz to pokazać.

Zapadła cisza. Mark spojrzał dziwnie na Lokiego, jego oczy przez dłuższą chwilę były czerwone. Palce mocniej zacisnęły się na rękojeści miecza, choć chyba nie miał nad tym kontroli. Drgnął. Przestraszył się? Ciężko było w to uwierzyć.

– Mogę. Ale każde użycie vurda może sprowadzić szaleństwo. Jakoś mi się do niego nie pali.

Milczenie się przeciągało. Loki wciąż patrzył na niego nieruchomo, Javier zaczynał drżeć. Co to było? Niecierpliwość? Cichy głos podpowiadający, że gdyby potrafił bezpiecznie użyć vurda, stałby się najlepszym siepaczem wszech czasów?

– Vurda nie da się używać bezpiecznie, siepaczu.

Bogowie, skąd on wiedział, o czym myśli...?

– To widać.

Myśliwy warknął, cofnął się dla bezpieczeństwa, ponownie uniósł nóż. Lecz wyvern nie ruszył w jego stronę.

Loki wciąż patrzył.

Mark w pewnym momencie westchnął. Westchnął ciężko, ze zrezygnowaniem, z bólem... a następnie odłożył miecz i wstał, dwoma palcami prawej ręki naciskając na czarne słońce na lewej.

Powietrze stało się dziwnie ciężkie, jak tuż przed burzą. Javier przetarł oczy ze zdumienia, nie wierząc w to, co widzi. Tatuaż rósł. Błysnął krótko, z prostych promieni czarnego słoneczka wysunęły się czarne macki, objęły całe przedramię, wijąc się szaleńczo. Jakby zarażając się przez dotyk, przepełzły na prawe, zafalowały w niemożliwym do odtworzenia wzorze, przykrywając niemal całą skórę. Sięgały coraz wyżej, aż do ramion, być może dalej...

Rzeczywistość błysnęła na samej krawędzi, rozwarstwiła się. Gdzieś z jej szczeliny wypełzała postać... Nie wypełzała. Wiła się, pływała w powietrzu, lśniąc chorym zielonkawym światłem. Gigantyczny wąż? Wąż z łbem łudząco przypominającym wyverna? Zaryczał bezgłośnie, ziemia zadrżała lekko, ognisko przygasło, jak zdmuchnięte potężnym oddechem, choć powietrze pozostało nieruchome.

Potwór chciał się wydostać. Potwór chciał zabijać. Potwór chciał wyrwać się z więzów...

Wszystko zniknęło równie nagle, jak się pojawiło.

Mark skrzywił się, pomasował przedramiona, jakby próbując przepędzić silny ból. Mocno zaciskał szczęki, chwilę trwał z zamkniętymi oczami.

– Tak właśnie wygląda vurd.

Myśliwy bał się poruszyć. Bał się drgnąć, bał się mrugać, bał się oddychać. Czarne słońce na jego własnym przedramieniu piekło, jak przypalane żywcem, jakby coś próbowało się spod niego wydostać...

O bogowie.

Zakręciło mu się w głowie. Prawie upadł. Loki opierał się o skalną ścianę, ledwo mogąc utrzymać na nogach. Nawet w jego przedwiecznych oczach błyskał strach.

Ale Loki nie był Łowcą. Loki nie czuł, jak vurd go przywołuje. Loki nie czuł jego unoszącego się na krawędzi słyszalności nucenia, mrocznego i przerażającego, lecz kojącego jak najwspanialsza kołysanka...

Zaufaj mi, a wszystko będzie dobrze...

Nigdy! Chciał pozbyć się czarnego słońca. Chciał wyrwać je wraz z kawałkiem skóry i mięśnia, chciał odciąć razem z ręką, jeśli tylko miałby pewność, że dzięki temu pozbędzie się go na dobre.

– Vurd uzależnia. Jeśli nigdy nie próbowałeś go używać... za żadne skarby nie zaczynaj – syknął Mark. Jego głos, dziwnie stłumiony i bardziej przypominający warczenie, zabrzmiał sucho i bezbarwnie, a gdzieś w nim czaiło się coś jeszcze, jakaś drgająca nuta, tak niewiarygodna, że aż trudno było ją zidentyfikować...

To był smutek. Smutek uzależnionego, który musiał odmówić sobie kolejnej dawki.

Rozdział 6

noreply@blogger.com (AK-47) — Thu, 28 Feb 2019 13:13:00 +0000

Loki

– Ej, kolego, mógłbym mieć do ciebie jedno drobne, aczkolwiek zasadnicze pytanie?

Javier nawet się nie zatrzymał, lecz obejrzał krótko przez ramię, po czym Loki poznał, że prawdopodobnie wreszcie udało mu się zwrócić na siebie uwagę.

– Jedno już zadałeś – burknął Myśliwy.

– Już w czasach, gdy się urodziłem, ten dowcip był stary – odwarknął równie uprzejmie. Wściekłość zaczynała przyćmiewać mu zdrowy rozsądek, czuł, że z każdą chwilą był bliższy wybuchu.

Nie wiedział, dlaczego zgodził się na tę cholerną wyprawę. Nie potrafił wytłumaczyć, co sprawiło, że dał się skusić na coś tak szalonego – na coś, co uroiło się w umyśle kogoś takiego, jak słynny Javier Myśliwy! – i nie spytał nawet, o co, u diabła, może chodzić.

Tytuł Przedwiecznego i spora liczba na karku swoją drogą, ale dziecinna ciekawość i zwyczajna ludzka głupota, która nigdy nie opuściła go tak całkiem, to już zupełnie co innego. I Loki z każdym dniem coraz mocniej utwierdzał się w przekonaniu, że właśnie to go zgubi. Odyn wielokrotnie powtarzał mu, że powinien wreszcie zacząć myśleć, zanim za cokolwiek się weźmie – Odyn! Na starych bogów, Odyn, o którym cały Drugi Świat wiedział, że jest równie szalony jak Javier, o ile nie jeszcze bardziej! – a on? Nic sobie z tego nie robił. Świadomość własnej nieśmiertelności bywa zgubna dla lekkoduchów. Jeśli kiedykolwiek mogło powstać takie hasło propagandowe, z pewnością on stałby się jego twarzą.

Nie wiedział, co Javier kombinował. Owszem, Myśliwy coś tam mu tłumaczył po tym, gdy już pozwolił Adrianowi uciec z zastawionej pułapki, opowiadał, co konkretnie chodzi mu po głowie... no ale właśnie, w przypadku kogoś takiego „konkretnie” nabierało zupełnie innego znaczenia. Loki nic z tego nie zrozumiał i jeśli miał w sobie choć odrobinę instynktu samozachowawczego, powinien roześmiać się szaleńcowi w twarz i odejść. Nie miał przecież wobec niego żadnych zobowiązań. Pech chciał, że natrafili na siebie w miejscu, w którym nie było możliwości, by nie współpracować. Gdyby nie współpracowali, za nic by się stamtąd nie wydostali. Pech chciał również, że przez tych kilka – sam nie wiedział, dni? Godzin? – zdążył Javiera nieco poznać.

Nie, nie umiałby powiedzieć nic o jego przeszłości, zanim stał się jeszcze Myśliwym. Ale to, co widział, ten wrak wyverna, ta wbrew pozorom krucha postać, nękana potwornymi wspomnieniami i lękami, do których sama nie chciała się przyznać, zaczęła go intrygować. Lokiego od zawsze ciągnęło do szaleństwa. Loki kochał tajemnice i nade wszystko kochał wiedzę. A Javier był zagadką, o której rozwiązaniu marzył od stuleci. Może dlatego właśnie tak się zachował. Może dlatego poszedł za nim, choć wciąż nie miał pojęcia, do czego jest potrzebny. Momentami nabierał wątpliwości, czy sam Javier pamięta, dlaczego wypuścili Adriana i zaraz ruszyli jego tropem.

Bogowie, jak to absurdalnie brzmiało. Loki, ty stary kretynie... Możliwe, że wpakowałeś się w coś, co określić można jedynie mianem wyrafinowanego i niezwykle skomplikowanego samobójstwa. A jeszcze nie tak dawno nie spieszyło ci się do piachu... Jeszcze nie tak dawno byłbyś w stanie zrobić wszystko, by uniknąć śmierci, a teraz sam pchałeś się w jej lepkie łapy.

Zaufał szaleńcowi. Wariatowi, ćpunowi i cholera wie, czemu jeszcze. Tylko że ten szaleniec, wariat, ćpun i cholera wie, co jeszcze, wciąż tak bardzo go fascynował...

Trudno było oprzeć się możliwości poznania bliżej powtarzanej pełnym strachu szeptem legendy, nawet jeśli zdrowy rozsądek podpowiadał, że nie skończy się to różowo.

Czego nie robi się dla wiedzy? Odyn był skłonny oddać za nią oko i część własnej duszy. Loki mógł więc ten jeden, jedyny raz zaryzykować najcenniejszym, co posiadał, i po cichu liczyć na to, że wyverna faktycznie tak trudno zabić, jak to opowiadają. Jeśli nie będzie pchał się naprzód, a jedynie obserwował z boku, nic takiego przecież nie musiało się stać...

No bo co? Sam Javier mu nie zaszkodzi. Javier miał w sobie żałośnie mało magii. Jeśli tylko zachować czujność...

Tylko że Javier był siepaczem. Nie skrytobójcą, nie mordercą, a siepaczem. Dla niego zabijanie stanowiło sztukę, a w Drugim Świecie od wieków był największym artystą.

Javier Myśliwy. Tak go nazywano. Niewielu pamiętało, kim był wcześniej, a jeszcze mniej wiedziało, dlaczego stał się tym, kim był teraz.

A kim był? No cóż. Był kimś, komu zabijanie sprawiało największą przyjemność. Kimś, kto decydował o życiu i śmierci, szastał wyrokami, a jeśli już jakiś wydał, nigdy nie chybiał. Nie miał litości, nie miał sumienia... miał tylko przeczucie, że to, co robi, jest elementem czegoś większego, ogromnego planu, którego prawdopodobnie sam nie pojmował i który równie dobrze mógł być urojony, jak większość jego pomysłów. Był wyvernem, który właściwie odrzucił swoją moc. Był wyvernem, który nie pamiętał, jak przemieniało się w wyverna, nie korzystał z magii inna niż ta, którą posługiwali się siepacze, i nigdy, ale to nigdy nie poddał się instynktowi Łowcy.

Loki nie wiedział, jak to możliwe. Nigdy jeszcze nie słyszał, by którykolwiek z Łowców zapanował nad tą naturą. To było zbyt silne, zbyt mocno w nich siedziało i zbyt wielkimi konsekwencjami groziło, jeśli się je dusiło. Łowcy nieraz używali mocy dla własnego zdrowia...

A może tu kryła się spora część problemu? Javier zdołał w jakiś sposób opanować moc Łowcy. Zablokował ją, zdusił w sobie, zmusił do uległości i nie pozwalał, by wypełzła na zewnątrz, i może właśnie to ostatecznie go zgubiło? Ale jak potężną magią musiał dysponować, że mu się to udało? Teraz magii nie było czuć od niego prawie wcale. A przecież nie istniały zaklęcia, które mogły wyczerpać ją na całe życie.

Prawda?

Siepacz. No właśnie, siepacz. Siepaczy nie było wielu, z pewnością dałoby się policzyć ich na palcach jednej dłoni. Lecz każdy z nich wyszkoleniem, inteligencją, szaleństwem i pragnieniem krwi nokautował całą Ithariańską gildię razem wziętą. O siepaczach wiedziano niewiele z dość prostego powodu: budzili grozę tak potężną, że nieraz ludzie bali się samego wymieniania ich z nazwy, by nie zapeszyć. Siepacze mieli się za sędziów świata. Siepacze uważali, że zostali wybrani do tego, by przynieść światu czystość i sprawiedliwość, by usunąć zawadzające jednostki, by wielki Plan mógł się ziścić. Nikt nie wiedział, jak ich plan wyglądał. Czy oni sami wiedzieli? Wielu wiązało ich ze słowami zawartymi w Wielkiej Przepowiedni i Planie, który właśnie tam wymieniono, lecz to było jedyne podobieństwo. Siepacze nie czcili Boga. Siepacze czcili starych bogów krwi, wina i snu, a z nowymi wierzeniami nie chcieli mieć niczego wspólnego.

Siepacze nieraz przyjmowali zlecenia. Jeśli wiedziało się, jak prosić, a przede wszystkim jak zapłacić, można było wynająć siepacza. Lecz niewielu miało na to odwagę.

A więc Javier był kimś takim. Był siepaczem. Aniołem Nocy, Sługą Czerni, Ramieniem Sprawiedliwości, czy jak tam jeszcze ich nazywano.

Ale przy okazji był też wrakiem samego siebie.

Loki nie wiedział, czym konkretnie były wywary z grzybów, które pił. Choć parokrotnie próbował, nie zdołał zbliżyć się do żadnego z nich na tyle, by dokładniej zbadać zapach i móc wyodrębnić z niego poszczególne składniki. To nie był jeden grzyb, tu nie było wątpliwości – bo przecież poczułby to, wyverni węch nigdy nie zawodził. Ale właściwie... co za różnica, ile ich było? Grunt, że działały.

Javier był chorobliwie blady. Javierowi potwornie drżały dłonie, Javier miał wiecznie rozbiegane spojrzenie i nienaturalnie rozszerzone źrenice. Javier miał wiele przedwczesnych zmarszczek na twarzy mężczyzny maksymalnie trzydziestopięcioletniego. Zmarszczek, których jako wyvern nie powinien mieć – przecież wyverny się nie starzeją!

Javier miał problemy z równowagą. Javier chwiał się, brakowało mu tchu, krztusił się wręcz po większym wysiłku fizycznym. Javier kaszlał krwią, gdy myślał, że nikt tego nie widzi, Javier był szczupły, choć bardzo dużo jadł, Javier nie mógł spać w nocy, Javier mówił do siebie i do rzeczy, które nie istniały. Javier nie potrafił skupić się przez dłuższy czas, Javierowi szwankowała pamięć, Javier miał grube i niezdrowo nabrzmiałe żyły na przedramionach.

Javier płakał z bólu, gdy myślał, że Loki już śpi.

Loki nie widział go jeszcze w trybie siepacza. Nie miał pojęcia, czy ktoś w takim stanie mógł skutecznie w niego wejść. Raczej w to wątpił. Historia Myśliwego mówiła wprawdzie sama za siebie, lecz widząc go, poważnie zaczynało się wątpić, czy przypadkiem opowieści te nie są mocno przerysowane.

Javier wyglądał na ciężko chorego. Tylko co niby mogło wykończyć wyverna? Te cholerne grzybki? Inne narkotyki? Pewnie tak. Bo przecież nie choroba, do diabła. Nie było choroby, której wyvernia magia nie dałaby rady.

Ach, i znowu kwestia wyverniej magii. Gdzie ona była?

Loki na własne oczy widział, jak tamten wielki Niemiec, Mark Von Lahman, poradził sobie z Javierem. Widział i dokładnie zapamiętał, bo sam nie mógł w to uwierzyć. Jak ledwie kilkumiesięczne pisklę mogło zrobić coś takiego ze starym siepaczem? Myśliwy wydawał się przy Marku denerwującym dzieciakiem, niczym więcej. Gdy Niemiec złapał go za gardło, a potem cisnął nim przez głowę o ziemię, gdy zaczął się szarpać, potężny siepacz w niczym nie przypominał siepacza, a biednego, schorowanego starca. Młodzieńca z suchotami, który nie powinien ruszać się z własnego łóżka. Żałosne, chorowite dziecko.

Tajemnica. Ach, tajemnica... Kusząca, fascynująca, wywołująca dreszcze podniecenia. Zdecydowanie należało ją poznać. Nie darowałby sobie, gdyby taka okazja przeszła mu koło nosa...

Inna tajemnica w postaci Marka von Lahmana, który z kolei miał w sobie coś, co natrętnie sugerowało mu, że o czymś ważnym zapomniał, mogła chwilę poczekać. Mark nie wyglądał na takiego, co zamierzał znikać. Chociaż kto to tam wie, skoro wysłali go na Cmentarz Zapomnianych...

– Chciałeś zadać mi jakieś pytanie, staruszku.

Loki z trudem wyrwał się z zamyślenia, uświadomiwszy sobie, że Javier na niego patrzy. Uśmiechał się półgębkiem, czerwone oczy niepokojąco lśniły. Kilka złocistych kosmyków falowało na wietrze, wyrwawszy się z ciasnego węzła na karku.

– Chciałem spytać cię o to, gówniarzu – specjalnie zaakcentował to słowo – co my, do jasnej cholery, tak właściwie robimy.

– Jak to co? – Myśliwy zmarszczył brwi, zatrzymał się na szczycie kamienistego wzniesienia. Usłana ostrymi skalnymi odłamkami ścieżka opadała ostro w dół, zwiastując ciężką przeprawę, tuż za nią rysowała się rozległa przepaść i równe, niemal jak odrysowane od linijki skalne szczyty. Tutaj Święte Góry stawały się już znacznie niższe, niemal jednolite, lecz wciąż zdradliwe i niebezpieczne. Przynajmniej istniała szansa, że ciężej tu spotkać hiporaumy.

Zorientowawszy się, że to jest koniec pytania, rudy Przedwieczny westchnął ze zniecierpliwieniem i wycedził jeszcze raz, starając się zachować ostatki spokoju, który coraz mocniej mu się wymykał:

– Dlaczego idziemy za Adrianem? Dlaczego najpierw prawie go zabiłeś, a następnie darowałeś życie, wysłałeś w diabły i ruszyłeś za nim? Gdzie tu sens? Jeszcze jakby przynajmniej o nas nie wiedział, ale po tym, jak nas kilka dni temu...

– Nie idę za Adrianem dla samego Adriana.

Loki urwał raptownie w połowie słowa. Minę musiał mieć cokolwiek absurdalną, bo Myśliwy wreszcie się zlitował i rozwinął:

– Słuchaj, no. Nie wiem, dlaczego za mną leziesz. Nie prosiłem cię o to. Ja chcę czegoś od Adriana. Bo wydaje mi się, że on może doprowadzić mnie do pewnego miejsca, na którym dość mocno mi zależy. Nie wiem, skąd o nim wie, ale nie wnikam w to. Jest mi potrzebny, dlatego nie będę go jeszcze zabijał.

– Nie mogłeś tak od razu?! – Bóg kłamców i zdrajców opadł na większy kamień i ukrył twarz w dłoniach z jękiem. – Chodzę za tobą od tylu tygodni, a ty dopiero teraz...

– Nie pytałeś.

– Kurwa...! – Odetchnął kilka razy głęboko. – Dobra, dobra. Nie pytałem. Jasne. To... czym jest to ważne coś?

Mina Javiera z zaskoczonej stała się kpiąca. Pogardliwa.

– Myślisz, że zdradziłbym ci coś takiego? Tobie? Panu zdrajców?

– Idę z tobą, pomagam ci, więc coś mi się chyba należy?

Nie zauważył, jak to się stało. W jednej chwili Javier stał przed nim – blady, kruchy, z trudem maskujący zbyt szybki oddech po wspięciu się na wzniesienie – a w następnej... góra i dół zamieniły się miejscami, skała uderzyła w plecy, w głowie zawirowało, przed oczami na chwilę pociemniało. W gardło oparzyła stal obnażonego długiego sztyletu.

– Powiem to tylko raz, więc lepiej, żebyś zapamiętał – wycedził Javier. Jak to się stało, że znalazł się tak blisko, szczerząc ostre wyvernie kły centymetry od jego twarzy? Jakim cudem zaciskał prawą dłoń na kołnierzu jego płaszcza tak mocno, że ledwo był w stanie zaczerpnąć oddech? Jak to możliwe, że nie był w stanie odepchnąć jego uzbrojonej lewej dłoni, choć włożył w to siłę obu rąk...?

Javier nagle się roześmiał.

– Potężny Przedwieczny, pozwól, że o czymś ci opowiem. Jest takie miejsce... Miejsce, w które chciałby dotrzeć każdy wyvern, lecz mało który wie o tym, że ono wciąż istnieje. A ci, którzy mają pojęcie, jak się w nie dostać, są na wagę złota. – Splunął. – Złoto. Dlaczego to zawsze musi być złoto? Nieważne. Tak się złożyło, że bardzo mi na tym miejscu zależy, ponieważ jest tam coś... No, coś bardzo dla mnie ważnego, potężny Przedwieczny. Tak ważnego, że nie potrafisz sobie tego nawet wyobrazić w tej swojej przedwiecznej głowie.

– Dlaczego więc mi nie powiesz? – wykrztusił. Błąd – natychmiast poczuł pieczenie na gardle i zapach własnej krwi, po idealnie naostrzonym sztylecie spłynęło kilka szkarłatnych kropli.

– Nie powiem ci, potężny Przedwieczny, bo... – parsknął okrutnym śmiechem – bo nic o mnie, kurwa, nie wiesz. Nie pojmiesz tego.

Puścił go gwałtownie, odsunął się na kilka kroków, zatoczył lekko, warknął i z dziwnym grymasem pomasował skroń.

Loki rozkaszlał się, przekręcił na bok, uniósł dłoń do rozcięcia na gardle. Palce natychmiast splamiły się szkarłatem. Zaklął wściekle, wyszeptał słowa najprostszego zaklęcia leczącego. Podniósł się powoli.

Wściekłość. Dzika, czerwona, pierwotna... Dawno nie był tak wściekły.

Javier schodził już ze wzniesienia, nie zwracając na niego większej uwagi. Ale to nic. Zaraz zwróci.

– Dlaczego zakładasz, że nic o tobie nie wiem, Javierze Czarne Serce? – wycedził przez ostre zęby.

Drgnął. Zatrzymał się. Dłuższy czas trwał zwrócony do niego plecami, wreszcie jednak odwrócił się z błyskiem przerażenia w oczach. Palce zaciśnięte na sztylecie pobielały i zaczęły jeszcze mocniej drżeć.

– Jak... jak ty mnie nazwałeś? – syknął tak cicho, że gdyby nie nadludzki słuch, z pewnością nie dałby rady wychwycić tego pośród gwizdania wysokogórskiego wiatru.

– Javier Czarne Serce. Bo tak przecież naprawdę się nazywasz, prawda?

Milczał przez dłuższą chwilę.

– Obawiam się, że Javier Czarne Serce nie żyje od czterystu lat – powiedział wreszcie drżącym głosem, choć widać było, że zmusza się do zachowania spokoju. – Od czterystu lat nikt mnie tak nie nazywał...

– A czy to coś zmienia, jak ktoś cię nazywał? Wiem o tobie znacznie więcej, niż ci się wydaje.

– Co wiesz? Co wiesz jeszcze? – Przerażenie ustąpiło miejsca dziwnemu błyskowi, którego nie potrafił zinterpretować. Całe ciało miał napięte, jakby szykował się do ataku, lecz powstrzymywał się, chcąc dowiedzieć się więcej.

– Wiem wiele. – Teraz to Loki się uśmiechał. – Ale nie dowiesz się, ile konkretnie. Obawiam się, że wtedy straciłbym... kartę przetargową.

– Czego chcesz? – Siepacz ponownie wyszczerzył kły.

– Chcę, byś zaprowadził mnie do tego wspaniałego miejsca, na którym to tak bardzo ci zależy.

– Obawiam się, że tego akurat nie mogę zrobić. – Pokręcił stanowczo głową. Jak małe dziecko, które za wszelką cenę chce uniknąć kolejnej łyżki niesmacznej zupy. – A skoro nie chcesz mówić... będę musiał cię zabić, potężny Przedwieczny.

Loki ponownie zamierzał się roześmiać. Zamierzał dalej kuć swoją przewagę, wysuwać kolejne asy z rękawa, by całkowicie podporządkować sobie Javiera, by ten stał się od niego zależny, by pozwolił zbliżyć się do skrywanej tajemnicy...

No cóż, zamierzał wiele rzeczy. Ale z pewnością nie spodziewał się, że Javier Myśliwy tak po prostu wcieli w życie groźbę, skoro jeszcze chwilę wcześniej chciał go wypytywać.

Był szybki. Był cholernie, niewyobrażalnie szybki jak na kogoś, kto wyglądał na wrak człowieka. Tak pewnie wyglądała odpowiedź na nurtujące go pytanie, jak to jest, gdy wchodzi w tryb siepacza. Cóż, odpowiedź brzmiała: jakby niczego innego przez całe życie nie robił.

Gdzie drżące dłonie? Gdzie zaburzenia równowagi? Gdzie urywany oddech, gdzie słabość, gdzie krwawy kaszel?

Smukła postać w czerni dopadła go jednym skokiem, zanim jeszcze zdążył wyciągnąć długi miecz z pochwy na plecach. Jak on mógł poruszać się tak szybko?

Na nic poszły ponad cztery tysiące lat ćwiczeń w obliczu gniewu siepacza. Gdy w ostatnim momencie uchylił się przed ciosem sztyletem, który rozpłatałby mu gardło aż do kręgosłupa, Loki poczuł się słaby i nieporadny jak małe dziecko.

To on miał miecz. To on miał przewagę lat doświadczenia, to on miał potężną magię na swoje usługi, to on mógł zamienić się w ziejącą ogniem bestię, która jednym kłapnięciem szczęk rozpłatałaby człowieka na pół. A jednak zmuszony do wycofania się pod naporem wściekłości Javiera, zrozumiał, skąd wzięły się te szeptem powtarzane legendy, które jeszcze raptem kilka minut wcześniej uważał za wyolbrzymione.

Długi miecz tylko przeszkadzał. Jak jednak mógłby go odrzucić, skoro nie miał nawet chwili czasu, by zmienić go na sztylet Łowcy, ukryty w pochwie za pasem na plecach?

Odskoczył, sparował cięcie sztyletem, odpowiedział najszybciej jak mógł, płaskim cięciem, które swoją prędkością i siłą z pewnością pozbawiłoby głowy każdego, kto znajdowałby się na miejscu Javiera. Myśliwy wykonał wręcz nieprawdopodobny unik, powtórzył więc cięcie z drugiej strony, mając nadzieję, że dosięgnie go, gdy ten będzie się prostować. Nic z tego – czuł się tak, jakby bezładnie machał długim patykiem przed doświadczonym wojownikiem. Cofał się, potknął o jeden z wystających kamieni, niemal upadł, zaklął w emocjach, gdy siepacz wykorzystał moment i dosłownie się na niego rzucił.

Ale jak? Dlaczego? Tak po prostu, zupełnie nie przejmując mieczem, który już wracał na swoją pozycję, skoczył niemal płasko wprzód, jakby zamierzał się na niego nabić.

Cóż, z pewnością Loki nie chciał go zabijać. Ale przeżył tyle lat wyłącznie dlatego, że potrafił w porę określić, którego przeciwnika należy się pozbyć, by samemu ochronić skórę. Tym razem się nie cofnął. Czekał, ułamki sekund przeciągały się w nieskończoność...

Nie nadział się. Na bogów, jak on to zrobił? Choć miecz Lokiego wciąż pozostawał w ruchu, siepacz w locie złapał go słabszą prawą ręką, odepchnął jak zabawkę, wykręcając przeciwnikowi nadgarstek, i ciął sztyletem. Loki w ostatniej chwili wypuścił stal z drętwiejących palców i zasłonił się przedramieniem. Zabolało tak, że aż zawył, krew trysnęła szerokim strumieniem. Okręcił się, łapiąc drugą dłonią Myśliwego za kołnierz, wykorzystał jego własny impet i niemal cisnął nim o ziemię.

Szlag. Jasna cholera, taka rana to i pomimo magii mogła goić się tygodniami. Wśród krwi i przeciętych mięśni błyskał kawałek naciętej równo kości, druga z pewnością pękła od samego impetu. Oczy zachodziły łzami bólu. Jeśli kiedykolwiek odzyska pełną władzę w ręce, uzna to za pieprzony cud...

Odskoczył, podrzucił miecz nogą, złapał w słabszą prawą rękę. Cofał się tyłem, obserwując zbierającego się z ziemi Javiera.

Wstawał powoli, plecami do niego. Co on knuł? Zabić go teraz? Ciosem w plecy? A właściwie dlaczego nie? Siepacz nie zasłużył na śmierć wojownika.

Tuż za nim zaczynała się przepaść. Nie wiedział, co to było – czy faktycznie była to górska przepaść, w którą upadek mógł zakończyć się śmiercią, czy zwykły uskok, za którym znajdowała się maleńka skalna kotlina, w której można było rozpalić ognisko i schronić się przed wiatrem. Liczył na przepaść. Gdyby w nią skoczył, miałby czas, by w locie przemienić się w wyverna. To oczywiste, że w zwarciu z Javierem nie miał najmniejszych szans, ale w drugiej skórze... Przecież Javier się nie przemieniał!

Ryzykujemy? Ryzykujemy.

Zrobił jeszcze jeden krok w tył, wybił się i skoczył w rozpościerającą za plecami pustkę.

Dokładnie w tym samym momencie Javier odwrócił się błyskawicznie, a wystrzelony z malowanej runami kuszy ciężki bełt o czwórgraniastym grocie ze świstem przeciął powietrze.

– Trafiony, trafiony! – zapiał Javier. I to było w zasadzie ostatnie, co zapamiętał, zanim wylądował na skałach poniżej, skołowany, obolały i kompletnie zdezorientowany.

Szlag, to jednak była kotlina. Dość duża, dość głęboka, jeśli mógł ufać zachodzącym mgłą oczom – zdążyłby się przemienić. Tylko ten cholerny bełt centymetr pod sercem tak kurewsko bolał...

Nie wiedział, ile czasu minęło. Był nieprzytomny? Chyba nie, skoro Javiera jeszcze tu nie ma. Z pewnością zaraz tu zejdzie, by zobaczyć, czy nie powinien strzału poprawić. Cholera, żeby on spudłował, to już naprawdę trzeba było mieć jakieś chore szczęście...

Miecz leżał kilka kroków dalej. Niemal kwiląc z bólu, odłamał sterczące z piersi drzewce i podczołgał się do porzuconego ostrza. Posługując się nim jak laską i opierając się bokiem o skalną ścianę, zdołał stanąć na nogi. Pot zalewał oczy, pierś paliła, lewej ręki właściwie wcale nie czuł.

– A gdzie ty jesteś, mój truposzu?

Zdołał zdusić przekleństwo. Javier, wychylając się zza krawędzi, nie mógł go zobaczyć – miał pełny obraz na krwawy ślad na nagiej skale, lecz nie dostrzegał nic więcej. Może trzeba było leżeć w miejscu i udawać martwego? Zagryzając zęby, zdołał przemknąć za pobliską skałę. Ostrożnie, ostrożnie, by haczykowate kolce grotu nie zawadziły o serce. I tak znajdowały się tak blisko niego...

Musiał stąd zwiać. Tylko jak? Nie przemieni się. Za cholerę się nie przemieni. Z każdą chwilą miał coraz silniejsze wrażenie, że grot musiał być pozłacany. To co? Wyjąć go z rany? Nie, przecież wyrwie go z kawałem mięśnia. Tak będzie jeszcze gorzej.

Kurwa, przecież on już wbijając się w ciało, musiał złamać przynajmniej dwa żebra. Może dlatego tak ciężko się oddychało?

– Truposzu? No już, odezwij się, nie rób wujkowi tej nieprzyjemności!

On musiał być gdzieś tutaj. Szybko zszedł – może gdzieś obok znajdowała się ścieżka? Zaraz go znajdzie. Choćby po samej krwawej drodze, jaką za sobą zostawiał.

Wyjrzał delikatnie, ostatkiem magii, który zdołał zebrać z okaleczonego ciała, przeskanował otoczenie. Przemknął pod sąsiednią skałę.

– No gdzie ty jesteś, potężny Przedwieczny? Przecież wiesz, że przede mną i tak nie uciekniesz!

Zbliżał się. Znowu przeskoczył za kolejny kamień – w tym miejscu stały niemal jak kolce sterczące z ziemi – lecz i tak był zbyt wolny. Dłoń na rękojeści miecza zaczynała się pocić. Zacisnął zęby, poprawił chwyt. Podrzucił miecz, złapał go odwrotnie, by ostrze układało się w dół, od strony małego palca. Tak...

– No już, truposzu, wujek nigdy nie lubił bawić się w chowanego!

– Słusznie. Zaklepany! – ryknął, wyskakując zza skały. Rzucony miecz świsnął przeraźliwie w powietrzu i przeszył na wylot ciało zaskoczonego siepacza.

Javier padł na kolana, z niedowierzaniem przyglądał się długiej rękojeści wyverniego miecza. Loki, oddychając z coraz większym trudem, rzucił się do ucieczki. Szkoda miecza, ale...

Zaterkotał mechanizm kuszy.

Uskoczyć, schować się! Gdzie? Nie ma nigdzie...

Rzucił się zygzakiem. Bolało, kłuło, kaszlał krwią... ale po co to wszystko? Na człowieka może i by zadziało. Javier jednak był wyvernem. Dla niego ruchomy cel to jak przekąska przed obiadem...

– Mama ci nie powiedziała, żeby nie podnosić ręki na starszych? – rozległo się gdzieś z tyłu.

Upadł. Potknął się, przewrócił. Nie dał rady dłużej. Ale strzał nie nadchodził.

– Ty...! Ciebie też zabiję, ty...! – zawył Javier.

– No, bo się oplujesz. Już, siad. Z tym skalpelem w serduchu chyba nie powinieneś się ruszać, bo sałatka z ciebie zostanie. – Mark von Lahman, sądząc po odgłosie, musiał soczyście splunąć. Coś skrobało, jakby rysował po gołej skale. – A ty tam, Przedwieczny? Dychasz jeszcze?

– Skąd ty się tu wziąłeś?! – wykrztusił. Na brodę prysnęła krew, zaniósł się kaszlem.

– Dobra, potem, ty też się lepiej nie przemęczaj. – Potężna dłoń z zaskakującą łatwością pomogła stanąć mu w mocno zgarbionej postawie.

– Bełt – wychrypiał. – Ma kolce. Nie mogę się...

– Wyobraź sobie, że wiem, jak wygląda. Możesz się przymknąć i nie utrudniać mi roboty? – Niemiec, nie przejmując się protestami, podprowadził go do Myśliwego i posadził na ziemi obok.

Nie mógł uwierzyć własnym oczom. Javiera otaczał szczelny, misternie spleciony krąg runiczny. Pięknie wyrysowany, doskonale wręcz, jak przez samego mistrza runów... Tylko problem w tym, że żaden z nich nie żył od ponad sześciuset lat...!

– Co jest? Kto się tego nauczył? – wydukał. Javier posłał mu wściekłe spojrzenie, lecz runiczne więzy trzymały go w miejscu.

– Powoli sobie przypominam. – Mark z dziwnym uśmiechem wykonał charakterystyczny gest w okolicy głowy. – Nie ruszaj się, jeszcze nie zawsze mi to wychodzi jak trzeba. – Rozdarł mu zakrwawioną koszulę, bez chwili wahania kawałkiem węgla wyrysował na lepkiej skórze kilka kolejnych znaków, z których każdy był tak skomplikowany, że aż dwoił się Lokiemu w oczach. Niektóre z nich nawet on widział pierwszy raz w życiu.

– Przypominasz sobie? – powtórzył bezwiednie.

– Kurwa, zdechnij wreszcie! – jęknął Javier. Wciąż krwawił, choć miecz już zniknął – zwijał się w kręgu w pozycji embrionalnej, coraz mocniej trzęsąc się z bólu. – Dlaczego ty nie możesz po prostu umrzeć?!

– Dlaczego tak nagle chcesz mnie zabić? – zripostował błyskawicznie. – Co jest takiego w tym czymś, do czego ma cię zaprowadzić Adrian, że aż...

– Zamknąć się, obaj! – ryknął Mark.

– A mnie kiedy opatrzysz? – Myśliwy popatrywał na niego kątem oka.

– Powiedziałem. – Nawet nie patrząc, wysunął rękę i samym palcem wyrysował w kręgu dodatkową runę. Tę akurat Loki znał – Javier zamilkł, zakneblowany magią. – Najpierw opatruję zdrowszych na umyśle. Chociaż zwykle wcale nie opatruję, więc zauważ, że i tak poszedłem na spore ustępstwo.

– Zaraz, Mark, skup się! – Loki odruchowo odtrącił dłoń wyverna, gdy ten sięgał w stronę sterczącego z rany drzewca. – Kto, do cholery, nauczył cię magii run?!

– Kto miał mnie uczyć? Sam ją wymyśliłem.

Roześmiał się. Roześmiał się tak, że aż znowu zakrztusił się krwią, choć sporo z niej zostało już zablokowanej skutecznym zaklęciem. Dopiero po chwili spojrzał na Marka, który na chwilę przerwał pracę i patrzył na niego jak najbardziej poważnie.

Jego oczy.

Kurwa, one były szare. Jasnoszare, niemal białe, nieludzkie, a w nich czaiła się mądrość milleniów...

– Jak to wymyśliłeś? Chłopie, ty się dobrze czujesz? – wydukał, gdy już odzyskał oddech.

– Zapytał facet z bełtem w sercu. Słyszałeś, że nazywali mnie Pożeraczem Światów? Okazuje się, że jest w tym nieco więcej prawdy niż fantazji Riona. – Krzywy uśmiech nie sięgnął jasnych oczu. – Ale adekwatniejszą nazwą jest Antykreator. Tak mnie nazwali w dniu Stworzenia. – Wzruszył ramionami. – Jest sporo spraw, o których powinieneś się dowiedzieć. Ale najpierw się zamknij, bo my tu gadu gadu, a tamten siepacz od siedmiu boleści zaraz ducha wyzionie.

– Ręka. Co z moją...? – szepnął jeszcze, zanim uzdrawiająca magia o niespotykanej sile na dobre go uśpiła.

– Odpadła i żrą ją robaki. – Niemiec prychnął, zakręcił węglem między palcami jak monetą. – A co ma być? Zamknij się wreszcie. Wspomnienia może i mi wróciły, ale na poczucie humoru trzeba jeszcze poczekać.

Odpłynął.

Rozdział 5

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 26 Nov 2018 17:25:00 +0000

Mark

Płomienie miały w sobie coś magnetycznego.

Tak, podobały mu się od zawsze. W końcu trudno, żeby tak nie było – powodowała nim zwyczajna ludzka ciekawość wspomożona opierającą się na ogniu magią wyvernów, więc to normalne, że fascynowały go, że chętnie je obserwował, że chciał czuć na skórze ich ciepło. To ogień był tym, z czego brała się siła wyvernów. W ogniu zmieniali postać, ogień leczył wszystkie obrażenia, ogień wzmacniał ciało i kipiącą w nim magię, ogień napawał wręcz niewyobrażalną euforią, ogień był posłuszny i dawał się kształtować podług własnej woli...

Ale to nie było to. Teraz... teraz ogień był jego częścią. Zapomnianym fragmentem ciała, którym na nowo uczył się władać. W jednej chwili gorące języki, odznaczające się w mroku nocy absurdalnie jasną plamą, zyskały stan skupienia. Zyskały zapach, dotyk... zyskały namacalny, wyczuwalny umysł. Zyskały uczucia. Stały się żywe, a przez to jeszcze potężniejsze... i jeszcze bardziej fascynujące. Słuchały go bez zawahania, z radością układały się w niezwykłe kształty, podyktowane jedynie myślą i wzrokiem.

Ogień tańczył dla niego. Ogień był jego nierozerwalną częścią. Jak mógł przeżyć tych nędznych trzydzieści lat bez niego?

Trzydzieści lat...

Zaśmiał się cicho pod nosem, poprawił na prowizorycznym śpiworze, rozłożonym bezpośrednio na gołym kamieniu.

Trzydzieści lat w niepamięci. Trzydzieści lat życia w słabym, upośledzonym ludzkim ciele. Trzydzieści lat...

Pierdolone trzydzieści lat!

Płomienie buchnęły z nową siłą, pod gwiaździste niebo uniósł się snop iskier. Chwilę zajęło, zanim zdołał na powrót uspokoić szalejący żywioł. Z taką łatwością reagował na jego zmiany nastrojów...

Tak, dobrze, trzydzieści lat. Tyle czasu upokorzenia, bólu, wyklinania... niewiedzy. Ale czym to jest w obliczu wieczności? Chwilami kręciło mu się w głowie z nadmiaru informacji – z nadmiaru wspomnień, które nagle się pojawiły, zalewając umysł jak wzburzona rzeka.

Nie wiedział, co konkretnie je wyzwoliło. Potężny wyvern? Walący się strop jaskini? Eksplozja wściekłej mocy? Czy może skradziony z kaplicy Antykreatora tajemniczy miecz, którego musiał użyć po złamaniu własnego...?

W tym kawale zimnej stali nie było niczego nadzwyczajnego. Wielokrotnie od czasu tamtych wydarzeń wyciągał go ze zniszczonej pochwy, obracał w palcach, mając nadzieję znaleźć jakąś wskazówkę, próbując wyczuć choć najmniejszą iskrę pradawnej magii, jaką kipiał cały Cmentarz Zapomnianych – z początku myślał, że ta potęga pochodzi właśnie od tej broni, ale... teraz miecz Antykreatora zdawał się tak bardzo niemagiczny, jak to tylko możliwe. Jedyną bardziej interesującą rzeczą była pięknie stylizowana litera „A”, wygrawerowana pośrodku jelca, ale czy coś ponadto? Tak, nawet kompletny ignorant zorientowałby się, że ma do czynienia z czymś prastarym, z czymś mającym prawdopodobnie tyle lat, co oba Światy, lecz... oprócz tej aury przedwiecznej tajemniczości nadal pozostawał zwyczajnym kawałkiem hartowanej stali. Widocznie używanym, naznaczonym wieloma rysami, z popękaną, wymagającą wymiany skórą na długiej rękojeści, ale w pełni normalnym. W dodatku raczej kiepsko wyważonym. Można było przyzwyczaić się do nieco za mocno ciążącego w porównaniu z rękojeścią ostrza, zwłaszcza że było długie, ale do kunsztownej, idealnej w każdym calu broni wyvernów się nie umywał. Przy niej nadawał się jedynie do dłubania sobie w zębach.

Markowi w dłoni leżał idealnie. Czuł jego mankamenty, lecz gdy tylko zacisnął na rękojeści palce i przybrał postawę, miał wrażenie, że broń stała się przedłużeniem jego ramienia. Ale przecież nic w tym dziwnego. W końcu władał nią od... ilu? Dziesięciu tysięcy lat?

Zaśmiał się odruchowo. Wiedział, że powinno go to przerażać, lecz... te wszystkie wspomnienia nadal miały w sobie coś zabawnego.

To, czym był teraz, było tylko kolejnym z niezliczonych wcieleń. Wyglądał identycznie za każdym razem, za każdym razem był sobą w pełnym tego słowa znaczeniu, lecz Antykreator istniał tak naprawdę od zarania dziejów. Pożeracza zawsze tworzono wraz ze światem, który miał zniszczyć... Tylko dlaczego to jedno wcielenie było inne? Dlaczego potrzebował tak silnego bodźca, by sobie wreszcie przypomnieć? Dlaczego urodził się niepełnosprawny? Czy to dlatego, że nareszcie wszystko sprzysięgło się, aby wypełnić słowa Wielkiej Przepowiedni?

Największy problem w tym wszystkim stwarzało to, że odpowiedzi na te pytania powinien szukać w swoich poprzednich wcieleniach. Tylko jaki z tego pożytek, skoro nie pamiętał tego pierwszego, najważniejszego...?

Niewielka ognista kulka dała podnieść się palcami. Zatańczyła krótko na paznokciu wyciągniętego w górę kciuka, by po kilku sekundach jak kropla spłynąć wzdłuż przedramienia, wywołując przyjemny ognisty dreszcz na skórze, nieosłoniętej pomimo chłodu górskiej nocy.

Prawda była taka, że Mark czuł się oszukany. Teraz, gdy nareszcie mógł spojrzeć na wszystko z szerszej perspektywy, widział wyraźniej, co się stało. Przemiana w wyverna... O tak, to był zwyczajny spisek, i nic więcej. Altruizm i empatia Ryjisjaveeika? Raczej szczyt egoizmu.

Prawda była taka, że Ryjiv, który doskonale znał słowa Wielkiej Przepowiedni i podążał za nimi od wielu lat, specjalnie doprowadził do jej wypełnienia. Jaki cel władca wyvernów miał w obróceniu świata w drzazgi?

Całkiem zabawne było to, że zależało mu chyba na tym o wiele mocniej, niż samemu Antykreatorowi.

Bo Mark nie chciał zagłady świata.

Nie zastanawiał się nad tym w ostatnim czasie. No bo po co? Owszem, czasami nazywali go tym całym Pożeraczem, czasami ktoś podsuwał mu wersy Wielkiej Przepowiedni, której treści nawet nie znał w całości i mało go to interesowało... zdarzało się, że sam robił coś, co mogło wywołać tonę przypuszczeń i nawet strach, ale w głębi duszy ani przez chwilę w to nie wierzył. Interesowało go tylko to, co było namacalne i nie podlegało wątpliwościom: po trzydziestu latach męczarni w uszkodzonym ciele nareszcie los się do niego uśmiechnął. Skąd nienaturalna potęga? Skąd niezrozumiałe przebłyski, pomagające odnaleźć się w sytuacjach, w których nie znalazł się nigdy wcześniej? Skąd zmysł do szermierki i magii? Nie wiedział. Nie szukał odpowiedzi. Dostał to wszystko, a więc należało się tym cieszyć, prawda? Na co drążyć?

Teraz, gdy prawda wyszła na jaw, pojawił się też ból. Niemożliwy do opisania, cięższy niż zwalający się na grzbiet kamienny strop smoczej jaskini, silniejszy niż ostre szpile przeszywające rozszczepiony kręgosłup, ucinający oddech mocniej niż zalewające twarz wody Trującego Źródła...

Bo to był ból całego świata.

Antykreator nie chciał zabijać. Nie chciał patrzeć na śmierć milionów ludzi, na płonące miasta, na deszcz krwi i ognia i na całą resztę apokaliptycznej zawieruchy, w którą przecież też dopiero co nie wierzył.

Nie chciał. Ale jakaś jego część nie pragnęła niczego innego. Tak, jakby Mark i Pożeracz Światów w rzeczywistości byli oddzielnymi bytami uwięzionymi w jednym ciele...

Był Mark. I była zatruta igła w czarnym wyvernim sercu.

Ogień zasyczał, popiół sparzył dłoń. Palce bezwiednie wyrysowały na skale kilka prostych run, które niemal od razu zajaśniały delikatnym żarem, czerpiąc z przesiąkającej powietrze magii.

Wrażenie bycia obserwowanym pojawiło się nagle, jak spływające gdzieś z zewnątrz olśnienie. Zesztywniał, zamarł w bezruchu, napiął mięśnie, przygotowując się do odparcia ewentualnego ataku. Ogień otoczył lewe przedramię, gotów zareagować na wezwanie swego pana. Uniósł powoli wzrok...

Był tam, tak wyraźny, że mało brakło, a krzyknąłby i rzucił się w tył. Ogromny czarny kształt, o odzień ciemniejszy od otaczającej go nocy, stojący tuż na samej krawędzi blasku dawanego przez ognisko. Żywy, choć doskonale nieruchomy, jak posąg. Oczy błyszczały w blasku płomieni, z nozdrzy uniósł się obłok pary...

– Teufelin? – zawołał odruchowo.

Teufelin. Taaak... Teufelin tu nie ma. I to przez ciebie, Pożeraczu Światów...

Wstał powoli, starając się nie wykonywać gwałtownych ruchów. Wyciągnął dłoń, zacmokał, lecz jednorożec pozostał zupełnie nieruchomy. Dopiero stojąc zdał sobie sprawę z tego, jak był ogromny. Pewnie miał do czynienia z dzikim ogierem...

Ale czy tutaj, do cholery, żyją dzikie jednorożce? Oczywiście, że nie!

– Czego tu chcesz?! – Choć znajdował się kilka metrów dalej, drgnął, gdy mięsożerne konisko pokazało mu zęby we wściekłym grymasie. Plama bieli błysnęła oślepiająco w ciemności, rozcinając ją jak błyskawica, lecz zagasła równie nagle, jak się pojawiła. – Idź stąd! No już!

Machnął dłonią. Koń nie wyglądał na takiego, co by się spłoszył. Nawet nie drgnął. Nie zamiatał ogonem, nie poruszył uszami... być może nawet nie oddychał... Trwał tam, na samej granicy widzialności.

Kim jesteś, Antykreatorze?

Szept zdawał się dobiegać zewsząd. Jednocześnie przenikał każdy kamień wokół, każdą komórkę ciała, i znajdował się tylko w jego głowie.

– Chcesz wiedzieć, kim jestem? Gówno ci powiem! – Wyszczerzył odruchowo kły. Cisnął kamieniem, skalny odłamek w locie zdążył rozjarzyć się do czerwoności. – Spierdalaj!

Jednorożec od niechcenia wykonał pół kroku w bok, bez problemu unikając pocisku. W lśniących ślepiach błysnęło politowanie, a wielki kształt wreszcie odwrócił się leniwie i stopił się z ciemnością w jedno.

Rozdział 4

noreply@blogger.com (AK-47) — Wed, 26 Sep 2018 11:35:00 +0000

Rion

Drakkary miały w sobie coś przerażającego. Niskie, długie, smukłe, kojarzące się z żywymi istotami i jako takie traktowane przez swoich sterników, były dość częstym widokiem na wodach Drugiego Świata, lecz nieodmiennie powodowały u niego gęsią skórkę. Od zawsze patrząc na nie miał dziecinne wrażenie, jakby stanął oko w oko z tworem wyciągniętym bezpośrednio ze zbyt wyrazistego koszmaru sennego, czymś, co nie miało prawa istnieć. Czymś, co być może stanowiło nawet most pomiędzy tym, co rzeczywiste, a tym, co lepiej, by pozostało jedynie w sferze marzeń i domysłów...

Tak, drakkary zdecydowanie były przerażające.

A zwłaszcza gdy pojawiały się w taki sposób.

Zadymiarz bezszelestnie wyłonił się z oparów białej jak mleko mgły, dumny, potężny i nieco przytłaczający, jak coś żywcem wyciągnięte z koszmaru sennego. Bez żadnego trudu okręcił się, kierując dziobem w stronę nabrzeża i wymijając wznoszącą się pionowo skalną ścianę, następnie zarył w niewielką kamienistą plażę. Po pokładzie zaczęła krzątać się załoga, której sam widok przyprawiał o dreszcze – rośli mężczyźni już sami w sobie budzili respekt, a gdy jeszcze dołożyć do tego świadomość, że każdy z nich w pojedynkę potrafiłby obrócić w ruinę duże miasto w czasie krótszym, niż zwykły człowiek potrzebuje na przejście na drugą stronę ulicy... Tak, to robiło wrażenie.

Rion sam nie potrafił powiedzieć, skąd nieraz brały się u niego te dziwnie ludzkie odczucia. Urodził się w Drugim Świecie, a więc od samego początku nauczony był tego, by traktować wyverny z należytym szacunkiem. Doskonale pamiętał, gdy jako dziecko chował się w popłochu przed długowłosymi mężczyznami o czerwonych oczach, jak płakał, gdy starsi bracia straszyli go opowieściami o nich. Nawet w dorosłości odczuwał respekt – spotkanie wyverna nie było niczym dziwnym, a większość nich zwykle okazywała się przyjazna, zawsze jednak wolał usunąć się z drogi, gdy któregoś widział. Od zawsze wpajano mu, że dopóki wyverna nie prowokował, ten nie miał żadnego powodu, by zrobić mu krzywdę, ale jeśli tylko zrobiłby coś nie tak...

No dobrze, podobne odczucia były normalne dla człowieka. Normalne, ale i bezpieczne – prawda, istniał zakaz atakowania ludzi, lecz mało to trafiło się takich, którzy gotowi byli go złamać dla chwili zabawy? Tylko dlaczego wciąż to wszystko go prześladowało, skoro człowiekiem nie był od ponad czterystu lat? Litości, przecież w tej chwili dysponował taką potęgą, że nawet wszyscy razem, mężczyźni z okrętu prawdopodobnie nie daliby mu rady!

Potrząsnął ze złością głową, chcąc wyrwać się dziwnemu nastrojowi. Postąpił kilka zdecydowanych kroków w stronę Ryjisjaveeika, który, ignorując kilku młodszych, którzy rozstawiali trap, przeskoczył przez burtę i zabrał się za wiązanie cum do niewielkiego drewnianego słupka sterczącego spomiędzy kamieni.

– No, ciekaw jestem, jak oni go teraz odholują na miejsce – mruknął pod nosem, opierając dłonie na biodrach i obserwując, jak reszta niechętnie opuszcza pokład.

– Mnie ciekawi, jak oni go tutaj w ogóle przyprowadzili – wtrącił Rion. Z niemałą satysfakcją zauważył, że władca drgnął, gdy odezwał mu się tuż za plecami. Nie usłyszał go, gdy się zbliżał? Ciekawe.

– Nie mam pojęcia. I nie obchodzi mnie to, dopóki się nie okaże, że nie umieją tego powtórzyć. – Z czułością i niejakim smutkiem pogładził rzeźbioną burtę. Rion dopiero teraz zauważył, że w wielu miejscach widać na niej głębokie bruzdy – dobitny znak, że rejs nie przebiegał tak łatwo, jak wszyscy by sobie życzyli. I tak sternik wykazał się niezwykłym talentem, że okrętu całkowicie nie rozbił.

A czy sternikiem nie był przypadkiem Ryjiv?

Dopiero gdy władca odwrócił się, zarzuciwszy na plecy czerwono-białą tarczę, zauważył jeszcze jeden niezgadzający się szczegół: sporego siniaka dekorującego jego prawą połowę twarzy. Do tego miał rozciętą wargę, a nos z pewnością niedawno musiał krwawić.

– A tobie co się stało? – spytał ze zdziwieniem.

– W bardzo dużym skrócie: Markowi odbiło, odrzucił moją pomocną dłoń, popieścił w ten sposób i odszedł w cholerę. – W czerwonych oczach błysnęło coś groźnego. – Muszę tłumaczyć jaśniej?

– No dobra, ale gdzie jest ten nasz Pożeracz? – dopytywał, widząc, że oprócz skwaszonego Jaromira, zaspanego Tantala i obcego elfa na pokładzie nie ma nikogo więcej prócz załogi.

Nagle Ryjisjaveeik drgnął. Uniósł gwałtownie wzrok, postąpił kilka kroków naprzód. Rion cofnął się odruchowo, czując się nagle jak zwierzyna łowna. Sam nie potrafił powiedzieć, skąd mogło wziąć się to uczucie – znał przecież władcę doskonale, z pewnością mógł nazywać go przyjacielem, i to od dobrych kilkuset lat – lecz nagle... w czerwonych oczach blondyna błysnęło coś obcego. Jakieś głęboko skrywane uczucie, które zdołało przebić się przez potężną barierę. Zaledwie na chwilę, lecz wystarczyło, by to zauważył.

– Rion, przyjacielu... – słowo „przyjaciel” wręcz wypluł, krzywiąc się, jakby miało gorzki smak – powiedz mi... dlaczego zawsze tak go nazywałeś?

– Ja... Co? – Zmarszczył brwi z wyjątkowo mało inteligentną miną. – Chyba nie rozumiem...

– Obawiam się, że doskonale mnie rozumiesz. Dlaczego wiecznie tytułujesz Marka Pożeraczem Światów?

Rudy obejrzał się przez ramię z dezorientacją, jakby miał nadzieję zobaczyć podpowiedź w oczach coraz wnikliwiej obserwującej ich załogi „Zadymiarza”.

– Przecież robię to od samego początku, a ty nie interesowałeś się tym wcześniej! – wykrztusił wreszcie.

Ryjisjaveeik warknął gardłowo, postępując kolejny krok naprzód. Rion wzdrygnął się i skulił ramiona. Choć spora część wyvernów chętnie wydawała niemal zwierzęce dźwięki, doszukując się przyjemności zarówno w tym, jak i wrażeniu, jakie zwykle wywoływały, tak nie słyszał nigdy wcześniej, by podobne wydobywały się z gardła wręcz zaskakująco ludzkiego władcy. Owszem, szczerzył czasem kły, warczał, lecz ten gadzi charkot, zdający się dobywać głęboko z potężnej piersi...

– To nie jest odpowiedź na moje pytanie, Rion.

– Co chcesz ode mnie usłyszeć? – Bezradnie rozłożył ramiona. – Nazywam go tak, bo od samego początku zainteresowało mnie, jak jest potężny. Do tej pory nikt nie był w stanie mi dorównać, a on z łatwością zgniótłby mnie jak robaka! Tak mi się to po prostu skojarzyło. I tyle.

– Skojarzyło ci się... – Wydawał się chwilę smakować te słowa na języku. Jego spojrzenie stało się nieobecne, czoło przecięła wąska pionowa zmarszczka. – Nigdy nie miałeś podstaw, by sądzić, że on faktycznie może być Antykreatorem?

– Nie zastanawiałem się nad tym, na Boga! – Zbierając się na odwagę, stanowczym gestem odepchnął od siebie władcę. Zaczynał denerwować się na własne ludzkie odruchy, nakazujące ukorzyć się przed stojącym wyżej w hierarchii. Do cholery, kto tu był do tej pory tytułowany najpotężniejszym?! To Ryjiv powinien bać się jego!

Ryjisjaveeik na ten gwałtowny gest zdawał się obudzić z letargu. Spojrzał na niego z niedowierzaniem, zmarszczył brwi, jego spojrzenie naraz stało się znacznie przytomniejsze. Przy sporej dawce dobrych chęci można było nawet doszukać się w nim drobnej iskry poczucia winy, choć w tym przypadku rudy sam nie wiedział, czy nie poniosła go wyobraźnia.

– Co się stało? – spytał stanowczo. Nie chciało mu się wierzyć w to, że takie anomalie w zachowaniu mogła spowodować zwykła sprzeczka z Markiem. Niemiec od samego początku był porywczy, nikogo nie powinny dziwić jego zmienne nastroje.

– Masz przyjść na zebranie Najwyższej Rady za dwadzieścia minut. Jeśli się tam nie pojawisz, znajdę cię osobiście w najczarniejszej dziurze i przywlokę tam siłą, jasne? – Błysnął jeszcze ostry kieł, zanim Norweg stanowczo obrócił się na pięcie i zniknął w przejściu do wnętrza góry, traktując jak powietrze salutujących mu strażników.

Rion pokręcił głową z niedowierzaniem i zaklął szpetnie pod nosem. Po plecach przebiegł mu pierwszy lodowaty dreszcz strachu, skóra zdrętwiała od wyimaginowanego chłodu.

Ryjisjaveeik

Wykute w skale korytarze jak zwykle kojarzyły mu się z grobowcem – zimne, wilgotne, cuchnące czymś, co przywodziło na myśl jedynie starość i przemijające wieki. Gołe kamienne ściany, ociosane wyjątkowo topornie i bez szczególnej dbałości, mocno kontrastowały z posadzką, na którą składały się niewielkie kamyki we wszystkich możliwych odcieniach szarości, z niezwykłą precyzją ułożone w fantazyjne, nieprzedstawiające niczego konkretnego wzory. Nie szkodził im upływ lat i wilgoć, nieraz zbierająca się w kałuże sięgające kostek, nie szkodziły im tysiące butów, depczące każdego dnia. Zdawało się, że ta dziwna i wspaniała, choć w gruncie rzeczy zaskakująco tania mozaika to jeden z tych elementów, które wraz z wyvernią potęgą trwać będą wiecznie.

Nie potrafił powiedzieć, na czym to polegało, ale wykute w skale imperium było jedynym miejscem, w którym czuł się jak w domu. Pamiętał jak dziś uczucie sprzed prawie sześciuset lat, gdy pierwszy raz przekroczył skalny próg. Choć prowadzono go jako więźnia, sponiewieranego, rannego i upokorzonego, tajemnicze uczucie przyciągania potrafiło wtedy postawić go na nogi pomimo uciążliwych ran i wyczerpania. Miał po prostu wrażenie, jakby nareszcie po latach bezsensownej tułaczki trafił do domu. Jakby cały chaos wokół nareszcie w jednej chwili uspokoił się i wskoczył na swoje miejsce... Tylko tutaj czuł się niezwyciężony, tylko tutaj nie opuszczało go wrażenie, jakby cały świat miał zaraz paść mu do stóp. Słyszał wiele plotek, jakoby władcy wyvernów naprawdę związani byli niezwykłą więzią z tymi kipiącymi pradawną magią górskimi tunelami, wiedział jednak, jak mało znaczyła ona dla jego poprzedników – pamiętał, jak narzekali na zimno, wilgoć, echo, jak nieustannie prześladowało ich uczucie bycia obserwowanym przez coś pradawnego, mrocznego i niekoniecznie cieszącego się z konkurencji... On sam nigdy tego nie zaznał. Kipiący nienazwanym mrok, czający się wszędzie tam, gdzie nie sięgał migotliwy blask pochodni, nie był mu wrogi. On z nim współpracował, żyli w idealnej harmonii...

To on nieraz podpowiadał mu, co powinien zrobić. To on potrafił delikatnymi sugestiami podsunąć najlepsze rozwiązania i naprowadzić na to, co mogło okazać się zbawienne z perspektywy czasu... To on pozwalał zrozumieć, co należało począć w przyszłości.

Z ledwością powstrzymał pełen zadowolenia uśmiech, gdy macka idealnej ciemności na moment oderwała się od całości w nieużywanym korytarzu i ciekawie zbliżyła, badając go po długiej nieobecności. Lodowaty dreszcz, jaki objął jego ciało, nie miał w sobie niczego nieprzyjemnego, a wręcz niósł ze sobą orzeźwiający powiew pradawnej potęgi, tak potrzebny dla pokrzepienia. Ryjiv nie wiedział, jak powinien rozegrać zebranie Rady tak, by nikt nie zechciał wyrzucić go za drzwi, więc takie wsparcie okazało się więcej niż potrzebne.

Sala obrad jak zwykle zachwycała. Duże, dość niskie pomieszczenie w kształcie idealnej kopuły znajdowało się w samym wierzchołku góry, dzięki czemu na środku sklepienia można było wykuć w skale świetlik. Ogromna rozeta w kształcie symetrycznego kwiatu została wyłożona witrażowym szkłem w subtelnych pastelowych kolorach, a przenikające przez nią światło rzucało niezwykłe refleksy na długi kamienny stół o blacie rzeźbionym w szczerzące kły wyverny. Kamienna mozaika na podłodze układała się tu w regularną spiralę, coraz mocniej zacieśniającą zwoje w kierunku centrum, w które wtopiono nieobrobiony rubin wielkości strusiego jaja. Pamiętał, jak wielu idiotów usiłowało go z podłogi wydłubać, mając nadzieję na łatwy zarobek, i jak rozczarowani byli potem, gdy okazywało się, że siedział w kamieniu zaskakująco mocno...

Wszedł do sali jednymi z wrót ze zdobionych formowanymi w motyw winorośli okuciami. Wielokrotnie dziwił się, jak to możliwe, że stare drewno nie zniszczało przez niesprzyjający klimat podziemi? Widocznie chronić musiały je wyjątkowo potężne zaklęcia. Nigdy nie czuł od niego niczego wyjątkowego, ale też nigdy przez te wszystkie lata nie skupiał się na tym szczególnie mocno. Może najwyższa pora bliżej się tym zainteresować?

Dwunastu członków Najwyższej Rady wstało i z szacunkiem pochyliło głowy. Siedzący w rogu stołu Rion rozejrzał się zabawnie zagubionym wzrokiem, zdając się szukać wsparcia; aż trudno było powstrzymać cisnący się na usta uśmiech, tak żałośnie wyglądał. Szkoda, że okazja do śmiechu nie była najlepsza...

O tak. Może jeszcze nie wszyscy zdawali sobie z tego sprawę, ale takich kłopotów nie mieli już dawno. O ile kiedykolwiek...

Ryjisjaveeik podszedł nieznośnie powolnym krokiem do swojego siedziska, ledwo będąc w stanie powstrzymać się od okazania zdenerwowania. Usiadł, wyciągnął dłoń po już czekający na niego prosty srebrny kielich. Przyjrzał się czysto perłowemu napojowi w jego wnętrzu, w zadumie poruszał naczyniem, obserwując, jak gęsta ciecz oblepia jego ścianki i mieni się w przepuszczanych przez rozetę promieniach słońca. Wreszcie, samemu nie mogąc już wytrzymać przeciągającego się milczenia, zaczerpnął pierwszy łyk. Ambrozja eksplodowała w ustach feerią smaków, nieznośnie słodka, jakby lekko mleczna, może trochę kokosowa... niemożliwa do opisania. Przełknął, żałując, że nie może dłużej się delektować. Odstawił kielich, reszta wyvernów wreszcie zajęła miejsca.

– Skąd ten pośpiech w zwoływaniu zebrania? – odezwał się Salmon pozornie uprzejmym tonem, lecz widać było, że ledwo maskuje złość. – Dopiero co wróciłeś z wyprawy ratunkowej. Czy nie lepiej byłoby odpocząć...?

– Sprawa jest na tyle nagląca, że na odpoczynek mogę pozwolić sobie dopiero po jej przedstawieniu – uciął stanowczo.

– Ach tak? A w takim razie... z całym szacunkiem, ale jaka jest w tym wszystkim rola Riona? – Mężczyzna gniewnie spojrzał na siedzącego naprzeciwko rudego. – Nie rozumiem, jakim prawem...

– Przebywam tutaj na polecenie samego władcy, a więc nic ci do tego, Salmonie – wycedził Rion, czerwieniejąc. Drżące ze zdenerwowania dłonie zacisnął na krawędzi kamiennego blatu, widocznie ledwo powstrzymując się od wstania z miejsca. Ryjiv doskonale go rozumiał – Salmon niegdyś był mentorem Riona, lecz odkąd dowiedział się, iż moc ucznia znacznie przerosła jego własną, z dnia na dzień rozgorzała między nimi nieformalna wojna. Sam wolałby uniknąć okazji, w których mogło dojść między nimi do spięć, doskonale pamiętając, że zwykle zachowywali się wtedy gorzej niż rozwydrzone dzieci, lecz... no cóż, nie miał wyboru. Tylko czekał na porcję dziecinnych wyzwisk, jaka nieuchronnie miała nastąpić – od „nieopierzonego młokosa”, jakim starszy zwykł nazywać swego ucznia, po „zdechłą rybę”, jak zawsze odwdzięczał się uczeń, bezczelnie drwiąc z jego imienia.

– Salmonie – odezwał się zdecydowanym tonem, widząc, że starszy z wyvernów już otwiera usta. – Nie wiem, czy pamiętasz, że Rion swego czasu otrzymał nawet propozycję przystąpienia do Rady, więc jak najbardziej ma prawo tutaj przebywać.

– Propozycji nie przyjął!

– Owszem, lecz nie przypominam sobie, by została wycofana?

Mężczyzna opuścił wzrok, dusząc przekleństwo. Władca niezaprzeczalnie miał rację, lecz typowa wyvernia godność nie pozwoliła mu tego tak po prostu przyznać.

– Poza tym – drążył Ryjiv – coś mi się zdaje, że zapomniałeś, jak należy zwracać się do władcy?

Rillena przestała piłować paznokcie, unosząc lekko głowę. O tak, dawno nie widziała Ryjiva aż tak zdenerwowanego... Tylko co się stało?

– Tak, panie. Przepraszam. – Salmonowi słowa te przeszły przez gardło z wyraźnym trudem, lecz Ryjisjaveeik nie przejął się zbytnio. Przecież pamiętał, że szacunku mógł spodziewać się po wszystkich, oprócz członków samej Rady. Oni nigdy nie potrafili go zaakceptować – od zawsze uważali go za uzurpatora, kogoś, komu władza nigdy się nie należała. Owszem, może i zdobył ją niekoniecznie legalnymi środkami, ale czy to znaczyło, że nie zasłużył na szacunek? Nie był tak potężny, jak poprzednicy, był zdecydowanie słabszy od każdego jednego wyverna w tym pomieszczeniu, lecz posiadał coś, czego brakowało wszystkim jego poprzednikom do tej pory: spryt. I poparcie ludu. Bo lud zawsze stał za nim murem.

– Ryjiv, do cholery, powiesz wreszcie, co tam się stało? – Rion nie wytrzymał, zaciskając dłonie w pięści. Dwanaście czerwonych spojrzeń utkwiło w jego sylwetce, lecz nie zwrócił na nie uwagi, wpatrzony we władcę. W przyjaciela, którego dziś kompletnie nie poznawał...

– Mark von Lahman zdołał dostać się na Cmentarz Zapomnianych, pokonać demona i wyjść z tego cało – powiedział wreszcie i urwał, nie mając pojęcia, jak powinien ubrać w słowa pozostałą część.

– Jakim cudem?! – Rick aż zerwał się z miejsca. – Przecież nikomu to jeszcze się nie udało! Nikt jeszcze stamtąd nie wyszedł, przecież wszyscy po wejściu do kaplicy Antykreatora... – Urwał raptownie, a cała krew odpłynęła mu z twarzy. – Na niebiosa... – jęknął wreszcie i opadł z powrotem na krzesło, gdy nogi odmówiły mu posłuszeństwa.

Zapadła chwila nieznośnej ciszy.

– Ryjisjaveeiku – zaczął wreszcie Senam zaskakująco słabym głosem. – Nie chcesz nam chyba powiedzieć, że to, co niechcący zasugerował brat Rick...

– Niestety to właśnie chcę powiedzieć. – Ryjiv odetchnął głęboko i zacisnął palce na kielichu. – Mark von Lahman zdołał wejść do kaplicy Antykreatora i przeżył to. Powiem więcej! Wyniósł stamtąd miecz. Obawiam się, że każdy z nas wie, co to oznacza.

– I ty twierdzisz, że o niczym przedtem nie wiedziałeś? – Wszystkie spojrzenia jak na komendę skierowały się w stronę Rilleny. Piękna kobieta odruchowo obnażyła ostre kły. – Chcesz nam wmówić, że nie wiedziałeś o tym, gdy przemieniałeś go w wyverna?

– O czym ty mówisz? – syknął ktoś.

– O Wielkiej Przepowiedni! – Zerwała się z miejsca, granatowa suknia zaszeleściła. – Żaden z was tego nie widzi?! Nasz najwyższy władca przez cały ten czas doskonale znał słowa Wielkiej Przepowiedni, a i tak postąpił tak, by jej przekaz stał się nieuchronny! Jak mogłeś? Przecież wiedziałeś, że to on! – Spojrzała na niego ze złością, ale i z trudem skrywanym lękiem. – Czy może jednak jesteś aż takim ignorantem, za jakiego mieliśmy cię do tej pory, i zwyczajnie zapomniałeś?!

– Rilleno... – Uśmiechnął się pobłażliwie, jak do małego dziecka. – Myślisz, że o czymś takim da się tak po prostu zapomnieć?

Kobieta wciągnęła głośno powietrze, jakby ją uderzył. Ktoś zaklął, Rion dosłownie skamieniał.

– I ty sugerujesz, że...?

– Zrobiłem to specjalne. Świat potrzebował Antykreatora, a więc nareszcie go otrzymał. – Odchylił się lekko na krześle. – A co sam Antykreator uczyni ze światem, nie jest już moją sprawą.

Rozdział 3

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:40:00 +0000

Livia

Jedyny zwrot, jakim w ostatnich dniach potrafiła określić samą siebie, to „sprzeczne uczucia”.

Livia nie miała pojęcia, co powinna sądzić o naprawdę wielu kwestiach, które spotkały ją w ciągu tych kilku ledwie miesięcy. Wystarczyła właściwie jedna chwila, jedna podjęta naprędce decyzja o zaatakowaniu niani i ucieczce z domu, by wywrócić całe jej życie do góry nogami. Gdyby tylko potrafiła cofnąć się w czasie, gdyby przewidziała wtedy, jak wielkie konsekwencje będzie miało wtrącenie się w samo to, co Louis zamierzał zrobić z Allanem... Oddałaby wszystko, by móc wrócić do tej nudnej, szarej codzienności, która niegdyś tak ją odpychała. Na Boga, zgodziłaby się nawet na to nieszczęsne małżeństwo, gdyby tylko miała gwarancję, że coś by to dało!

A teraz co? Teraz nie miała nawet pewności, czy to, co dzieje się z nią samą, jest aby na pewno normalne.

Tak, potrafiła zmienić kształt. To, co było do tej pory możliwe jedynie podczas pełni, to, na co tak bardzo czekała, co miesiąc gorzej znosząc niecierpliwość, co miesiąc pragnąc tego jeszcze mocniej, wreszcie zostało jej dane. Ale co z tego, skoro wciąż nie potrafiła przybrać postaci wilka całkowicie? Owszem, na wpół ludzka forma, która stała się jej drugą połową, porośnięty czarnym futrem wilkopodobny stwór na dwóch nogach nie był wcale taki zły – może i była wolniejsza i bardziej niezgrabna od wilkołaka w jego szczytowej formie, ale bez żadnego problemu dostawała się tam, gdzie wilki mogły tylko o tym pomarzyć. Chwytne dłonie miały naprawdę wiele zalet, podobnie jak i niemal wyprostowana sylwetka. Ale czy to było normalne? Nigdy nie widziała, by z jakimś wilkołakiem się tak działo. Ba! Nigdy nawet o tym nie słyszała! Próbowała wypytywać Shadyę, przymusić ją do przyznania się, co ona na ten temat wie – bo coś musiała, była przecież prawdziwą Alfą! – jednak nigdy nie udało jej się dowiedzieć czegoś konkretnego. Na każdym kroku miała wrażenie, że kobieta coś przed nią ukrywa. Że nie mówi całej prawdy... Owszem, wspominała nieraz coś niejasnego, w czym nie dało się doszukać zbyt wielu istotnych szczegółów, nakazywała jej spokój, tłumaczyła, cierpliwie prowadziła wręcz za rękę przez nowy dla dziewczyny wilczy świat, lecz... no właśnie, nie trzeba było posiadać jakichś specjalnych zdolności, by wyczuć, że coś jest nie tak. Shadya też się martwiła, też się bała. Tylko czego?

Od tematu Shadyi można było płynnie przejść do następnej nurtującej ją kwestii – a konkretnie ojca Andersa. Wprawdzie nie widziała tego, jak potraktował Allana, i jakaś jej bardziej złośliwa cząstka żałowała tego naprawdę mocno, jednak słyszała z opowieści, jak cała sprawa wyglądała. Tajemniczy gniew wyverna był dla niej zupełnie niezrozumiały. Dlaczego się tak zachował? Dlaczego zareagował tak gwałtownie na taką błahostkę, na którą nawet ona w całej swojej dociekliwości nie zwróciłaby uwagi? Przecież to było zupełnie nie w jego stylu.

No i teraz proszę bardzo: Shadya się zamartwiała – choć nie chciała tego po sobie pokazać, nie mogła za nic się wziąć, nie wytrzymując z nerwów. Ba! Wczorajszego wieczora, gdy okazało się, że nie ma co liczyć na to, by Anders wrócił jeszcze tego dnia, przyłapała ją na tym, jak płakała, zapatrzona niewidzącym wzrokiem na wirujące za kuchennym oknem płatki śniegu. A to, że Shadya płakała, oznaczało, że coś jest naprawdę na rzeczy... Dlatego właśnie Livia, nie będąc już w stanie wytrzymać dziwnej atmosfery panującej w domu, zrobiła to, co było jej jedynym lekarstwem na wszelkie kłopoty i każde złe samopoczucie. Wyszła na dwór, zrzuciła ludzką skórę i ruszyła przed siebie, zanurzając się w pachnącym śniegiem mroku między iglastymi drzewami lasu, który rozciągał się tuż za posiadłością jej opiekunki.

Nic nie przynosiło jej takiego ukojenia, jak bieg przed siebie i odbieranie świata wyostrzonymi wilczymi zmysłami. Gdy pędziła na czterech łapach, z łatwością wymijając drzewa i chłonąc wręcz całą sobą oszałamiające zapachy pozostawione przez drobne leśne zwierzęta, czuła się tak, jakby wszystkie problemy przynajmniej na tę jedną chwilę zostawały daleko w tyle, nie mogąc jej doścignąć. Owszem, gdyby się zatrzymała, z pewnością zaraz by się pojawiły, dogoniły ją, atakując ze zdwojoną mocą, ale tak przynajmniej przez tych kilka beztroskich minut mogła czuć się całkowicie wolna.

Zatrzymała się gwałtownie na szczycie niewielkiego pagórka, pod wpływem impulsu uniosła łeb do góry i zawyła przeciągle, płosząc grupkę gniazdujących nieopodal wron. Z dziwną, niezrozumiałą satysfakcją obserwowała chwilę, jak ptaki uciekają w popłochu. Tak, to ona była tutaj panią... Gdy trwała tak samotnie, miała wrażenie, jakby wszystko w lesie należało tylko do niej. Jakby to od niej zależały życie i śmierć tysięcy zwierząt, jakby to ona jednym skinieniem mogła decydować o ich losie...

Szkoda, że te chwile trwały tak krótko.

Ruszyła niespiesznie dalej, trzymając się ledwo widocznej w śniegu ścieżki, wydeptanej kilka dni wcześniej przez stadko saren. Choć ich lekko piżmowy zapach wiercił we wrażliwym nosie, nie miała wcale ochoty na polowanie. Intrygował ją jeszcze jeden trop, którego z samego początku nie potrafiła nazwać. Dziwny, przyprawiający o dreszcze zapach unosił się tu intensywnie, jednocześnie znajomy, jak i kompletnie obcy. Zapach kilku istot, pozostawiony przez jednego człowieka...

Zaklęła wściekle w myślach, gdy wreszcie uświadomiła sobie, że podąża tropem Allana. Zapach zmiennoskórych, lekko cierpki i przywodzący na myśl cały tłum, był na tyle czysty, że bez trudu mogła wywnioskować, iż przechodził tędy stosunkowo niedawno. Wiele nie myśląc, ruszyła tropem, nie musząc pochylać łba – nawet jeśli zapach na moment by jej umknął, odcisków butów w śniegu nie dało się nie zauważyć. Kilka metrów wcześniej jeszcze ich nie widziała – pewnie dopilnował, by nie było tak łatwo go odnaleźć – lecz tutaj ewidentnie darował sobie zacieranie śladów.

Nie wiedziała, kiedy zaczęła się skradać. Jej ciało całkowicie automatycznie przeszło w tryb polowania, napięła więc mięśnie i opadła bliżej ziemi, niemal czołgając się w gęstym śniegu. Uniosła się dopiero gdy dotarła do niewielkiej polany: stanęła na tylnych łapach, w równym stopniu przypominających kończyny wilka, jak i człowieka, i wyjrzała zza pnia okazałego świerka, strzygąc uszami. Odruchowo wbiła ostre pazury w korę drzewa, przymknęła ślepia, delektując się świeżym zapachem żywicy.

Tak, był tam. Siedział na zwalonym w samym centrum wolnej przestrzeni pniu drzewa, tyłem do niej. W kręconych włosach topniały świeże płatki śniegu, coraz potężniejsze ramiona garbiły się, jak przygniecione potwornym ciężarem...

Współczuła mu. Wbrew temu, co o niej sądzili, Livia Schmucker nie była pozbawiona serca. Owszem, w większości przypadków nie potrafiła okazać troski, gubiła się, gdy tylko pojawiało się zbyt wiele uczuć, wolała przed nimi uciekać, niż mierzyć się z tym, co ze sobą niosły, ale... miała wyobraźnię. Potrafiła bez problemu wyobrazić sobie, co młody mężczyzna musiał przeżywać, gdy w jednym momencie stracił wszystko. Dom, rodziców, cały majątek...

Chciała coś zrobić, by przestał cierpieć, lecz kompletnie nie wiedziała jak. Westchnęła, rozluźniła się nieco, ruszyła w stronę skulonej sylwetki, nie zamierzając się już kryć.

Nie potrafiła w pamięci odtworzyć, dlaczego na mgnienie spuściła ze zmiennoskórego wzrok. Może zobaczyła coś zakopanego w śniegu, może wyczuła obcy zapach... grunt, że tę nieuwagę przypłaciła kilkoma porządnymi siniakami. Zaskowyczała bardziej z zaskoczenia, niż bólu, gdy jakiś ciężar zwalił się jej na grzbiet, dosłownie wciskając jej nos w zaspę. Szarpnęła się, chcąc intruza z siebie zrzucić, lecz okazał się o wiele większy i potężniej zbudowany od niej. Zamarła, warcząc głęboko.

– Nie wydaje mi się, abym kogokolwiek tutaj zapraszał – rozbrzmiało jej w głowie.

– A czy ta polana jest twoja? Zdawało mi się, że las nie należy do nikogo! – prychnęła wściekle, podejmując jeszcze jedną próbę oswobodzenia się. Tym razem Allan pozwolił jej na to, mogła więc zerwać się i odskoczyć na kilka metrów, by znaleźć się w bezpiecznej odległości.

Wielki czarny basior przechylił sceptycznie łeb, jakby zastanawiał się, czy aby na pewno chce z nią rozmawiać.

– Miałem na myśli to, że mówiąc, iż chcę być sam, chciałem... no nie wiem... być sam? – Teraz w jego jedynym oku pojawiła się iskra pobłażania.

– No i masz, jak już chcesz facetowi pomóc, to spotykasz się z takim przyjęciem... – warknęła w myślach. – Dobrze, już sobie stąd idę, skoro tak bardzo chcesz być sam. W porządku? Nie życzę sobie więcej zamiatania mną podłogi. – Uniosła ostrzegawczo wargi, gdy poruszył się w jej stronę. – A teraz odejdę w pokoju. Dupek. – Odwróciła się...

O tak, Allan w tym wcieleniu był znacznie silniejszy, niż mogła się spodziewać. Nie zdążyła pokonać nawet metra, a już poczuła zaciskające się na karku silne szczęki. Je wilczy instynkt, już wcześniej wysyłający znaki ostrzegawcze, tym razem aż bił na alarm, nie chcąc podporządkować się tak ostentacyjnej próbie dominacji. Szarpnęła się, chciała okręcić, by móc chwycić go zębami za miękką skórę na gardle, ale był na tyle szybki i zwinny, że nawet nie mrugnęła, a już przyciskał ją do leżącej w ściegu kłody. O dziwo w ludzkim wcieleniu, a przecież jako człowiek powinien być znacznie słabszy od niej!

– Posłuchaj, psinko – wycedził, dokładnie akcentując każde słowo, jakby chciał mieć gwarancję, że wszystko dobrze zrozumie. – Nie wiem, co wam wszystkim się nagle uroiło, ale ja nie jestem z tych, którzy dają sobą pomiatać. Mam nadzieję, że się rozumiemy?

– Nie pomiatam tobą! – Nawet nie zawarczała. Przecież zmiennoskóry był jednym z tych, którzy powinni najlepiej znać jej charakter. Bez wrednych docinków nie byłaby sobą, ale nie oznaczały jeszcze, że kimś pomiatała! Taka po prostu była, taki był jej sposób na to, by nie dopuszczać do siebie zbyt wielu uczuć, których tak bardzo się bała... – Rozumiem, tak? Puść mnie!

Rozluźnił chwyt po kilku dłużących się w nieskończoność sekundach. Wstał błyskawicznie, niedbałym ruchem otrzepał się ze śniegu.

– No to spływaj, mała.

Tylko cudem powstrzymała się od wspomnienia, że wcale nie jest mała – miała przeczucie, że akurat dzisiaj jakiekolwiek prowokowanie go było jawnym samobójstwem. Nie mówiąc nic, wycofała się pomiędzy drzewa i z dosłownie podkulonym ogonem potruchtała w kierunku domu Shadyi, nie zadając więcej pytań. Bała się...

Ale była też oczarowana. Wstydziła się przyznać to przed samą sobą, ale Allan w takiej wersji podobał jej się tak bardzo, że to aż bolało.

Rozdział 2

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:40:00 +0000

Ryjisjaveeik

Ryjisjaveeik wiele rzeczy w życiu widział. Pamiętał bitwy, walki z potężnymi Istotami, pamiętał upadki i narodziny niejednej cywilizacji... ale Cmentarz Zapomnianych był czymś, z czym spotkał się pierwszy raz. Tak, słyszał o nim wiele – w Drugim Świecie jego mit obrósł już taką sławą, że ze świecą szukać kogoś, kto nie wiedział o jego istnieniu. Matki straszyły nim nieposłuszne dzieci, w wielu miastach figurował jako groźba dla tych, którym przyszłoby do głowy popełnić poważne przestępstwo... ale z Cmentarza Zapomnianych nikt nie wracał, i tyle wystarczyło, by niewielu kręciło się w jego pobliżu.

Wyglądało to niesamowicie – musiał przyznać to nawet ze swoim typowo męskim podejściem do piękna. Góry w tym miejscu stawały się wyższe, bardziej spiczaste, lecz między nimi rozciągała się niemal idealnie okrągła niecka, porośnięta soczyście zieloną trawą, nieskażona żadnym krzewem. A w samym jej środku, jak pleśń na skórze umierającego świata, wznosiła się kępa groteskowo powykrzywianych, starych drzew, otoczonych ceglanym murem, wyglądającym, jakby tylko on trzymał je jeszcze w ryzach. Kłębiły się za nim, chciały wyjść, pragnęły zdominować świat poza surową ramą, jaką im narzucił, lecz przegrywały nierówną walkę. Z tej odległości wyglądały nawet na martwe – na szarych, jakby obdartych z kory gałęziach praktycznie nie było liści, a te nieliczne przybrały dziwny, lekko różowawy odcień. Szeleściły na lekkim wietrze, jakby już dawno uschły.

– Cuchnie śmiercią – syknął Mikkail, cofając się na kilka kroków.

– A czego się spodziewałeś? – Posłał mu znużone spojrzenie, pokręcił głową z politowaniem i ruszył w dół niewielkiego wzniesienia, zarzucając na plecy okrągłą tarczę.

Tantal i Ferris rozbili obóz na tyle blisko Cmentarza, by widzieć, czy nikt nie próbuje kręcić się w jego pobliżu, i na tyle daleko, by nie musieć wdychać dobiegającego z niego zapachu, kojarzącego się z mokrym kamieniem i pleśniejącym papierem. Niewielkie ognisko dymiło silnie, lecz dawało wystarczająco wiele ciepła, by ogrzać okrytą płaszczem postać, siedzącą tuż przy nim.

– Wreszcie! – Tantal oderwał się od czyszczenia doskonale wypolerowanego miecza i zerwał się na nogi.

– Przybyłem tak szybko, jak tylko mogłem. – Ryjiv odsunął go niecierpliwym gestem. – Co z nim? – Jeszcze raz spojrzał w stronę ogniska.

Mark wyglądał... dziwnie. Z pewnością nie był ranny, o czym świadczyć mogło to, że siedział o własnych siłach. Tu jednak pojawiał się pierwszy problem: młody wyvern zdawał się zupełnie nie zwracać uwagi na pojawienie się większej ilości osób. Trwał całkowicie nieruchomo, jak zahipnotyzowany wpatrzony w płomienie ogniska. Gdy przyjrzał się uważniej, Ryjiv zauważył, że ogień formował się w kształty zbliżone do ludzkich sylwetek, tańczących szaleńczo i wciąż umykających tuż przed nosem czegoś, co przypominało polującego na nich smoka.

– Właściwie to... – Grek zawahał się na chwilę, spojrzał niepewnie na siedzącego kilka kroków dalej Ferrisa. Zielonowłosy elf skinął krótko głową, jakby wyrażał zgodę na to, by powiedzieć wszystko. – Wrócił, można powiedzieć, w otoczeniu fajerwerków, ponieważ tuż przed nim pojawił się smok. Okazuje się, że to on sprawował pieczę nad Rynnem.

– I co z tym smokiem zrobiliście?

Hunter zatrzymał się na szczycie wzniesienia, założył ramiona na piersi, jak strażnik. Mikkail czaił się kilka kroków za nim, milcząco czekając na rozwój wypadków. Jego czerwone oczy nie schodziły z sylwetki skulonego przy ogniu Marka, jakby przeczuwał, że coś jest nie tak, choć nie mógł słyszeć rozmowy.

– Jak to co? – Do rozmowy włączył się elf. – Puściliśmy wolno. Bydlę było tak wielkie, że nic byśmy nie zdziałali. Cztery tysiące lat co najmniej.

– Tak? – Władca wyvernów spiął się ledwo zauważalnie. – A ty kim jesteś, specjalisto?

– To elf, którego spotkaliśmy po drodze – pospieszył z wyjaśnieniami Tantal. – Pracuje ze smokami.

– No dobrze... elfie. – Ciężko było odkleić palce od rękojeści tasaka, gdy już zacisnęło się na niej dłoń. – A dalej?

– Mark wrócił jakąś godzinę po smoku. Tylko że... – Grek odetchnął głęboko, jak przed skokiem do lodowatej wody. – Coś jest nie tak. Nie mam pojęcia co, ale...

– W pierwszym odruchu Tantala zaatakował – wtrącił elf, widząc, że wyvern na problemy z powiedzeniem więcej. – I prawdopodobnie by go nawet zabił, gdyby nie to, że w porę ich rozdzieliłem. Gdy mnie rozpoznał, zaczął się tylko śmiać. I od tego czasu tak siedzi.

Brzmiało to przynajmniej niepokojąco. Ryjiv jeszcze raz przeniósł wzrok na siedzącego przy ognisku Marka...

Młodszy wyvern nie bawił się już posłusznymi jego woli płomieniami, tylko patrzył wprost na niego. Dopiero teraz zauważył, że jego oczy nie są czerwone, tak jak powinny być, lecz jasnoszare, przywodzące na myśl pochmurne niebo. Dziwne, jakby magnetyczne, przedwieczne, przeszywające na wskroś... przerażające. To były oczy kogoś, kto widział narodziny świata, kto posiadł całą jego mądrość i wiedział, jak należy ją wykorzystać.

– A kiedy zmienił mu się kolor oczu? – syknął, z trudem odwracając wzrok. Dziwnie czuł się, gdy musiał przestać go obserwować. Poczucie zagrożenia rozlało się parzącą plamą w przełyku i za nic nie chciało odpuścić.

– Ja... nie mam pojęcia. – Tantal potarł zmęczonym gestem twarz. – Nie wiem. Nie zauważyłem tego wcześniej, dopiero gdy wrócił. Ale... daj mi chwilę, dobra? Dopiero co sam musiałem sobie zaleczyć rozciętą tętnicę szyjną, czuję się beznadziejnie.

– Aż tak cię urządził? Ciebie?

– Ano mnie. Idź z nim pogadaj, to w końcu twój przyjaciel. Mi szkoda zdrowia na to... – Opadł z trudem na trawę.

– Przyjaciel... Ładne słowo, nie uważasz? Władco?

Ryjisjaveeik okręcił się błyskawicznie, słysząc głos tuż przy uchu. Ciepły oddech Marka nieprzyjemnie połaskotał go kark, wywołując falę ognistych dreszczy wzdłuż kręgosłupa. Lecz pomimo tego, że miał za sobą wieki doświadczenia, że w walce nigdy nie miał sobie równych, przed szybkim jak mgnienie lewym sierpowym nie zdążył się osłonić. Zakręciło mu się w głowie, padł na ziemię, czując się tak, jakby ciało na chwilę zupełnie przestało go słuchać. Jak przez grubą szybę usłyszał stłumione przekleństwo zrywającego się na równe nogi Tantala i okrzyk Mikkaila, pewnie już biegnącego w ich stronę. Przez chwilę chciał unieść dłoń w kierunku swojej załogi, zatrzymać ją w miejscu...

Jeśli myślał, że to już koniec, grubo się pomylił. Spróbował wstać, lecz wtedy silna dłoń chwyciła go za kołnierz kolczugi i bez najmniejszego trudu dźwignęła na nogi, ignorując, że metalowe pierścienie ranią jej palce. Spojrzał wprost w przerażające szare oczy, zdławił narastający w gardle warkot. Zamarł zupełnie, czując, że przeciwnika w takim stanie nie powinien bardziej prowokować.

– Co masz mi do powiedzenia, przyjacielu? – Mark uśmiechnął się szeroko, prezentując ostre kły, lecz nie było w tym nawet grama wesołości. – Co masz mi do powiedzenia o przyjaźni?

– Nie mam pojęcia, o co ci chodzi – wykrztusił wreszcie, splunął krwią i sięgnął do zaciskających się pod gardłem palców. Spróbował odepchnąć dłoń Marka, lecz nie zdołał jej nawet poruszyć.

– Nie masz? A to szkoda. – Pokręcił głową. Przez chwilę wyglądał tak, jakby naprawdę żałował. – Zdawało mi się, że po tym, jak przemieniłeś mnie wbrew prawu, pragnąc przyspieszyć Apokalipsę, której mam być iskrą zapalną, będziesz miał mi coś do powiedzenia.

Poluzował uścisk tak gwałtownie, że mało brakło, a Ryjiv przewróciłby się, nagle znów musząc polegać na własnych nogach. Odskoczył, skulił się, gotów odpowiedzieć na następny atak.

Mark patrzył na niego chwilę, jakby coś rozważał.

– Pożeracz Światów zerwał się ze smyczy – zaintonował wreszcie, jakby cytował słowa jakiejś piosenki, następnie odwrócił się jak gdyby nigdy nic i odszedł, niedbale zarzucając na plecy pochwę z mieczem.

Dziwnym, prostym mieczem, od którego biła podejrzanie znajoma aura nienazwanego...

– „Zrodzony z krwi podczas narodzin świata, wbrew światu w Syna Ognia przemieniony...” – zaśpiewał, oglądając się przez ramię. – Mówi ci to coś? Bo mi wiele. Oj, byłbyś zaskoczony, gdybyś wiedział, jak wiele... – Roześmiał się i ruszył dalej, nie dodając nic więcej.

– Nic ci nie jest?! – Mikkail dopadł do Ryjiva dwoma skokami, podtrzymał, gdy zachwiał się niebezpiecznie. – Torn, zatrzymaj go...!

– Nie! Niech idzie... – Ryjisjaveeik otarł wierzchem dłoni krew z rozbitego nosa. Warknął wściekle, złapał się za głowę, zacisnął pięści na włosach w bezsilnej złości.

Bo skąd niby Mark von Lahman znał słowa Wielkiej Przepowiedni?

Zacisnął zęby, pomasował obolały nos, chcąc sprawdzić, czy nie trzeba go nastawić. Jednocześnie w jednej chwili uśmiechnął się szeroko, błyskając poplamionymi krwią ostrymi zębami.

Bo wyglądało na to, że faktycznie stworzył Antykreatora.

Rozdział 1

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:40:00 +0000

Allan

Puste korytarze, czerń sadzy, połamane deski i swąd spalenizny. Tylko tyle zostało z całego życia Allana von Lahmana.

– Może byśmy już poszli, co? I tak już nic nie znajdziesz – jęknął Bonawentura, gdy kolejny raz z rzędu musiał siłować się z połamanymi krokwiami, by umożliwić zmiennoskóremu wejście do sypialni.

Allan nie odpowiedział. Jeszcze raz powiódł wzrokiem po wnętrzu. Spędził tu już wiele godzin, lecz wciąż nie mógł przywyknąć do tego, jak miejsce, w którym spędził całe swoje życie, mogło stać się w jednej chwili zupełnie obce. Gdy oparł się dłonią o ścianę, zachwiawszy po przekroczeniu sterty desek, odkrył, że nadal jest ciepła, choć od pożaru minęły dwa dni.

Dwa dni, wypełnione śniegiem i gwizdaniem wiatru w nieszczelnościach okien domu Shadyi Sullivan, która łaskawie przyjęła go pod swój dach. Dwa dni życzliwości, ostrożnych spojrzeń, obchodzenia się z nim jak z przysłowiowym jajkiem i plotkowania przyciszonymi głosami, gdy na moment się odwracał.

Schylił się, by podnieść walającą się w popiołach misternie zdobioną, srebrną ramkę. Niestety piękny rysunek matki spłonął w niej doszczętnie, zostawiając po sobie jedynie garstkę poczerniałych, odrobinę lepkich w dotyku łusek, kruszących się między palcami.

– Ta. Nic tu po nas – westchnął wreszcie, odrzucając przedmiot. Podniósł się z klęczek, otrzepał i ruszył przodem w kierunku wyjścia, nie oglądając się za siebie. Bał się, że jeśli to zrobi, kolejne ze wspomnień zaatakują go ze zdwojoną mocą.

Tam na przykład była jadalnia. Doskonale pamiętał piękny sufit, malowany w sceny biblijne, i zwieszający się z niego kuty żyrandol, pod którym stał długi stół. Pamiętał, jak zasiadali przy nim całą rodziną do każdego posiłku. Jak ojciec, nie przejmując się karcącym spojrzeniem matki, czytał gazetę przy jedzeniu i na głos informował synów o co ważniejszych wydarzeniach, nie zwracając uwagi nawet na to, czy mówi z pełnymi ustami. Pamiętał kolekcję ręcznie zdobionej porcelany matki, pyszniącej się w ozdobnych kredensach, ustawionych pod ścianami. Pamiętał, jaka była z niej dumna – nigdy nie pozwoliła czyścić jej służbie, zawsze zabierała się za to osobiście, wyznając zasadę „jeśli chcesz, żeby coś zostało zrobione dobrze, zrób to sam”. Pamiętał nawet nieszczęsne śniadanie, podczas którego przedstawiono im przeznaczoną Markowi Margaret, a po którym zupełnie nic już nie było takie samo.

Teraz do jadalni nie dało się wejść – strop częściowo zawalił się, zalegając na podłodze stertą poczerniałego drewna, a wspaniała porcelana zamieniła się w kupkę nic niewartych skorup, możliwych do dostrzeżenia przez niewielką szparę, na jaką dało się otworzyć przywalone czymś drzwi. Nie wchodził głębiej, bojąc się, że w każdej chwili sufit może runąć całkowicie.

Na dworze, w porównaniu z nadal promieniującym ciepłem wnętrzem, było lodowato zimno. Pnie drzew wspaniałego ogrodu wokół spalonego Nocnego Dworu ginęły w wysokich na niemal dwa metry zaspach, łyse gałęzie odcinały się ostrą czernią na tle jasnoszarego, niemal białego nieba, zaciągniętego grubym kobiercem chmur. Wszystko zdawało się idealnie nieruchome, nierzeczywiste... jak żywcem wyciągnięte z dziwacznego snu.

– Już wszystko? – Anders stał na zewnątrz, nie przejmując się temperaturą. Nieruchomy jak marmurowy posąg, drgnął dopiero gdy Allan i Bonawentura wyłonili się na zewnątrz.

– Wszystko. Możesz zamykać.

Wyvern spojrzał sceptycznie na zmiennoskórego, jakby niepewny, co powinien sądzić o jego niczym niezmąconym spokoju, wreszcie jednak potrząsnął głową, rezygnując z zadania rodzącego się w niej pytania, i spokojnym krokiem zbliżył się do drzwi. Zamknął powoli pięknie rzeźbione, o dziwo wcale nietknięte ogniem wrota i węglem wyrysował na nich szybko skomplikowaną runę. Symbol zabłysnął delikatnym żarem, a następnie przygasł, zmieniając się w ledwo widoczną smugę.

– Co to było? – Allan zajrzał mu ponad ramieniem.

– Runa zabezpieczająca przed ogniem. – Zakonnik wytarł ubrudzone czernią palce w wyciągniętą z kieszeni nieskazitelnie białą chustę. – Magia run jest zakazana, chłopcze, więc lepiej wyrzuć ten znak z pamięci.

– Zakazana, ale praktyczna – włączył się wilkołak. – Nieraz zdziałać możesz nią o wiele więcej, niż zwykłą magią. Więcej i prościej. Właściwie to kiedy jej zakazano? Myślałem, że to... magia flagowa wyvernów?

– Flagowa... – zaśmiał się cicho. – Tak, przed wiekami wyverny słynęły z tego, że opanowały runy do perfekcji. Posługiwały się nimi długo, ale... no cóż, zauważyły, jak wielką potęgę przynoszą, więc zakazano ich nauki. Zbyt wiele złego mogły wyrządzić, gdyby zostały wykorzystane przez kogoś niepowołanego.

– Ale ty je znasz?

Zatrzymał się na tyle gwałtownie, że łysy osiłek niemal wpadł mu na plecy. Czerwone oczy błysnęły groźnie.

– Ja je po prostu pamiętam, Bonawenturo.

– Ach... Dobra, dobra, ja przecież tak tylko pytałem... – Wilkołak o dwubarwnych oczach wycofał się lekko, unikając patrzenia zakonnikowi prosto w źrenice.

Allan sam już nie wiedział, co powinien o nich sądzić. Zwłaszcza Bonawentura był dla niego chodzącą zagadką – wielu wspominało o tym, jak jest stary, i może faktycznie tak było, tylko co z tego, skoro większości spraw zdaje się po prostu nie pamiętać? Zawsze ustępował, gdy przychodziło do konfrontacji z wyvernami, choć przy innych Istotach stawał się wręcz nadmiernie pewny siebie. A tu... wystarczyło jedno spojrzenie niezbyt potężnego w gruncie rzeczy wyverna, by wycofał się niemal z podkulonym ogonem.

– A Rynn? – spytał cicho zmiennoskóry.

Wyczuł, że Anders drgnął, lecz oprócz tego nie widać po nim było, żeby pytanie w istocie jakkolwiek go zaniepokoiło.

– Rynn to właśnie magia run. Sam widzisz, do czego była w stanie doprowadzić.

– Wciąż nie wiemy, kto właściwie się nią posłużył. A skoro jest tak, jak mówisz, musiał to być ktoś stary. A najstarszą osobą w mieście... no cóż... – odchrząknął, poniewczasie zorientowawszy się, co właśnie chciał powiedzieć. Zwolnił, jakby zamierzając wycofać, lecz wtedy...

Nigdy jeszcze nie widział Andersa zdenerwowanego – ten mężczyzna zawsze był dla niego synonimem spokoju i siły ducha, dlatego cofnął się kilka kroków, gdy wyvern w jednej sekundzie okręcił się na pięcie i ruszył w jego stronę. Nie był szybki, z pewnością nie wykorzystał w tym momencie pełni swoich możliwości, lecz gdy odruchowo spróbował mu uskoczyć, poczuł zaciskającą się na gardle silną dłoń. Jęknął, gdy uderzenie plecami o pień drzewa wybiło mu z płuc ostatki powietrza, zakrztusił się, nie mogąc nabrać go przez palce, zaciskające się na kołnierzu kurtki jak imadło.

– Dokończ – poprosił wyvern. No właśnie – nie krzyczał, nie denerwował się, a prosił właśnie. W jego głosie pobrzmiewał idealny spokój, tak kontrastujący z atakiem i pałającymi gniewem oczami. – Proszę, dokończ, skoro zacząłeś. Najstarszą osobą w mieście...?

– Nie, ja naprawdę... – Spróbował jakoś wywinąć się z uścisku, lecz równie dobrze mógłby siłować się z ograniczającym go od drugiej strony drzewem.

– No, powiedz! – Ostre kły błysnęły w krwiożerczym uśmiechu.

– Najstarszą osobą w mieście jesteś ty – wykrztusił ostatkiem sił, czując, jak zaczyna wirować mu w głowie od braku powietrza.

– No tak. – Zakonnik zaśmiał się bez cienia wesołości. – Najstarszą osobą w mieście jestem właśnie ja. I do tego znam magię run. Wniosek jest oczywisty, prawda?

– Andersie! – Bonawentura zdołał wreszcie otrząsnąć się ze zdziwienia i zbliżyć, gotowy w każdej chwili zainterweniować.

– Nie ruszaj się, kundlu! – Bladą skórę musnął pierwszy język ognia. – Tak, mógłbym wykorzystać Rynn i sprowadzić demona do miasta. Ale dlaczego miałbym to czynić? I jeszcze pomagać wam, gdy już się stało?

– Anders! – Kobiecy krzyk przeszył powietrze jak wystrzał. Shadya, widząc, co się dzieje, puściła się biegiem w ich stronę, próbując nie zaplątać w długą, przystrojoną grubym futrem suknię. – Anders, co ty robisz?!

– Mógłbym sprowadzić demona. – Uścisk zelżał, Allan upadł na kolana, krztusząc się. Wyvern spojrzał na niego jeszcze raz i splunął pogardliwie. – Taaak, to leży w mojej mocy. Ale tego nie zrobiłem. A to... – niedbałym gestem wskazał na już siniejące ślady na delikatnej ludzkiej skórze zmiennoskórego – uznaj za lekcję, jak należy zwracać się do starszych.

Odszedł, nie reagując na nawoływania wilkołaczycy. Shadya wreszcie dopadła do Allana, pomogła mu wstać, wykazując się sporą siłą, kontrastującą z delikatną budową ciała.

– Co się stało? – dopytywała niespokojnie, oglądając się za oddalającym zakonnikiem. Byłym zakonnikiem, o czym Allan przypomniał sobie, gdy zobaczył oprócz zdziwienia i strachu iskrzące w jej oczach uczucie, z którym od jakiegoś czasu nie starała się kryć.

– Nie wiem. Nie mam pojęcia – powiedział powoli Bonawentura.

Allan też nie wiedział. I zdecydowanie nie chciał się tego dowiadywać.

Prolog

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:39:00 +0000

Noc.

Gryząca ciemność między powykręcanymi groteskowo drzewami. Mrok napierający ze wszystkich stron – kłębiący się jak mgła, zachowujący jak żywa istota, liżący parzącymi mackami odsłonięte fragmenty skóry, pozostawiając na nich pasma gęsiej skórki.

Chłód.

Niesione wraz z gwiżdżącym w nagich gałęziach drzew wiatrem lodowate zimno, od którego drętwiała skóra i trzęsły się dłonie.

Pragnienie...

… ale inne, niż to, którego doświadczał nieraz w swoim w gruncie rzeczy długim życiu. O ile nie przedwiecznym, do czego wciąż nie mógł przywyknąć.

Pragnienie było duszące. Zdawało się siedzieć gdzieś głęboko w piersi, próbując uporczywie wydostać się na zewnątrz. Jak żywa istota wyrywało się, sprawiając niemal fizyczny ból, drapało od środka, skomlało i prosiło, by zwrócił na nie uwagę...

To było pragnienie zabijania.

Chciał widzieć, jak palą się miasta. Jak ludzie uciekają w panice, jak wykrwawiają się, leżąc bezwładnie na ulicach, jak szukają się, nawołując rozpaczliwie, jak próbują mu umknąć... Chciał śmiać się, patrząc, jak próbują zasłonić się przed ciosem opadającego miecza, jak żałośnie kulą się u jego stóp.

Chciał widzieć, jak świat pogrąża się w chaosie, jak stopniowo umiera... jak się kończy. Jak płonie!

Chciał zadawać śmierć. Chciał doprowadzić do upadku świata. Ale jednocześnie niczego nie pragnął tak mocno, by chęć ta wreszcie go opuściła.

Skóra była gorąca i parzyła, jakby ciało nękała silna gorączka. Nawet lodowaty wiatr nie przynosił ulgi, choć niósł ze sobą zapach trzaskającego, arktycznego wręcz chłodu.

Mokre od wieczornej mgły włosy lepiły się do zroszonego potem czoła, a oczy w kolorze pochmurnego nieba zdawały się płonąć. W nich można było ujrzeć wszystko – przedwieczną mądrość, potęgę, grozę... ból całego świata.

Oto on: w koronie z wyvernich rogów i krwawych kolców, a imię jego Antykreator.

Epilog

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:36:00 +0000

Zdawało się, że wyszli wprost ze ściany ognia.

Pnące się pod niebo płomienie nie robiły im najmniejszej krzywdy, a jedynie odbijały się w wypolerowanych klingach mieczy i czerwonych oczach.

Każdy z nich był przystojny na ten prawdziwie męski, pełen siły sposób.

Każdy był młody.

Każdy poruszał się z nieludzką gracją i precyzją.

Ubrani byli wszyscy tak samo – w długie czarne płaszcze, czarne bezrękawniki, czarne rękawice sięgające łokci, czarne spodnie i czarne wysokie buty.

Ich twarzy nie zakłócał żaden grymas niepokoju.

Pokryte kilkudniowym zarostem policzki zaczerwieniły się od żaru, lecz nie znaczyła ich nawet kropla potu.

Niezwyciężeni bracia.

Jak zawsze...

Na zawsze.

Rozdział 25

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:35:00 +0000

Allan

Ogień był wszędzie.

Ale nie bał się. Nie wiedział, skąd nagle wziął się u niego ten spokój. Wiedział tylko, kiedy się pojawił.

Prawdopodobnie.

Być może stało się to wtedy, gdy ostatni raz spojrzał na pokrytą krwią twarz ojca, błagającego go o coś, czego nie zdążył wypowiedzieć. A może wtedy, gdy jeden z wilków skoczył na ratunek jego matce i już nie wrócił?

Jednak nie wiedział.

Jedno było tylko pewne: szalejące dookoła płomienie, choć parzące mu skórę, nie mogły zmusić go do odwrotu. Po prostu nie.

Nie wiedział, dlaczego miałby nadal tu stać. Nie wiedział, dlaczego miałby jeszcze patrzeć bezproduktywnie na płonący Nocny Dwór. Na co czekał? Na pomoc, która nigdy nie nadejdzie? Na wroga, na którym mógłby się zemścić?

Nie było w nim ani grama złości. Po prostu chłodna determinacja i spokój. Cały czas spokój...

Z impetem wpadła na niego Shadya. Wyszczerzyła pokryte krwią zębiska i warknęła:

– Co ty tu jeszcze robisz, głupcze?!

– Nie wiem – odpowiedział zgodnie z prawdą, uśmiechając się powoli.

Wilczyca szturchnęła go chłodnym nosem w policzek, popiskując cicho, lecz nie ruszył się. W końcu zrezygnowana odbiegła, krótkim poszczekiwaniem przywołując do siebie ocalałych członków swojego stada. Nie było ich wielu – rozpoznał tylko Livię, kulejącego Bonawenturę, Mściwoja i Zawiszę ze skórą rozciętą na całej długości grzbietu.

Zapanowała cisza, o ile można było mówić o niej przy wszechobecnym huku płomieni. Powoli wyjął z wiszącej u pasa pochwy rapier, uważnie przyjrzał się wyszczerbionemu ostrzu.

Wreszcie! Przez płomienie przebiła się jakaś sylwetka. Nienaturalnie wysoka i szeroka w ramionach, o okrągłej twarzy i tłustych, czarnych włosach, zaczesanych na prawą połowę twarzy.

– No proszę, czekałeś na mnie... – Mężczyzna roześmiał się złośliwie, ukazując poczerniałe pieńki zębów. Miał dziwny akcent.

Allan milczał. Nadal stał wyprostowany.

– No cóż. Całkiem miło z twojej strony. – Człowiek rozłożył szeroko imponująco umięśnione ramiona, jakby chciał ogarnąć nimi wszystko dookoła. – Jak podoba ci się moje dzieło? Kosztowało mnie mnóstwo pracy, ale... uważam, że naprawdę warto było.

Zmiennoskóry nie drgnął nawet o milimetr.

– No co? – Napotkany znowu zaśmiał się głośno. – Mowę ci odjęło z wrażenia? Pewnie wiesz już, że twój braciszek usiłował mnie stąd przegonić. Ale cóż – nie udało mu się. Wprawdzie niemal zabił mojego strażnika i zniszczył runę, lecz ja już wcześniej zdążyłem się uwolnić. Taki jestem zapobiegliwy... – Roześmiał się z własnego żartu.

Allan nadal jedynie mierzył go wzrokiem swojego jedynego szarego oka. Zaciśnięty w lewej dłoni rapier ani drgnął.

– Nie jest z ciebie zbyt miły kompan do rozmowy. – Demon zmrużył gniewnie złote oczy. – Aż pomyśleć, że kiedyś też byłem człowiekiem. W gruncie rzeczy nawet podobnym do ciebie, szczeniaku... – Splunął pogardliwie. – Boisz się, co? Wszyscy się boją. Dlatego nienawidzę ludzi. Bo to najbardziej tchórzliwe ze wszystkich stworzeń, jakie kiedykolwiek spotkałem.

Allan się nie bał. Po prostu czekał, aż demon znajdzie się w odpowiednim zasięgu.

– Ach, nieważne. Boisz się czy nie – nie moja sprawa. W każdym razie i tak zaraz będziesz martwy. Ale może najpierw w coś... zagramy? – Uśmiechnął się złośliwie.

Pod wpływem niewyjaśnionego impulsu Allan również skrzywił się w sadystycznym grymasie. Poruszył bronią i powiedział spokojnym, delikatnie zachrypniętym od gorąca głosem:

– Uwielbiam gry.

– W takim razie: może...

– Ale nie mamy na nie czasu.

– Jak to: nie mamy czasu? – Demon był niezwykle rozbawiony.

– Ponieważ już po ciebie idą.

Rozdział 24

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:35:00 +0000

Ryjisjaveeik

– Źle z nim.

Telepatyczny głos sprawił, że przysypiający na kamiennym tronie Ryjisjaveeik podskoczył, niemal strącając z głowy rogaty hełm, który nie wiadomo po co założył parę godzin temu po wypiciu kilku kielichów wina.

– O co chodzi?! – wysłał chaotyczną, jeszcze nie do końca przytomną myśl.

– Chodzi o Marka. – Po barwie głosu poznał, że to Tantal. Znajdował się bardzo daleko, więc musiał skupić się mocno na rozumieniu poszczególnych słów. – Naprawdę z nim źle. Nie dość, że twierdzi, iż poturbował go prawdziwy wyvern – a poturbował całkiem porządnie, nawiasem mówiąc – to na Cmentarz Zapomnianych musi być nałożona jakaś klątwa, która atakuje każdego, kto próbuje z niego wyjść, bo inaczej nie potrafię tego wytłumaczyć. On zdołał dotrzeć do obozowiska, choć zmogło go krótko po tym – spadł z końskiego grzbietu, jak tylko się zatrzymał. Teraz nie ma z nim żadnego kontaktu. Z początku miałem nadzieję, że jest po prostu w szoku – w końcu nie możemy się nawet domyślać, co tam widział, ale od kilku godzin jego stan się nie poprawia. Ma wysoką gorączkę i bredzi coś o twoim medalionie i mieczu Antykreatora...

Ryjiv zerwał się na nogi, nagle całkowicie rozbudzony. Przytrzymał dłonią zsuwający się na oczy hełm, poszukał wzrokiem tasaka, który zostawił gdzieś w pobliżu. Poczuł, jak jego serce przyspiesza z podekscytowania – a więc żyje! Markowi udało dokonać się czegoś, czego nie zrobił nikt w całej historii – wyszedł żywy z miejsca, z którego jeszcze nikt nie wrócił. Powrócił z misji, na której wszyscy spisali go na straty...

Po chwili jednak zatrzymał się, przetrawiając sens słów Tantala. Przeżył, ale może nie potrwać to zbyt długo... Źle z nim.

Słyszał legendę o chorobie Cmentarza, lecz uważał ją jedynie za niezbyt wiele wnoszącą, aczkolwiek z pewnością ciekawą bajkę. Jak w końcu można było ją spisać w wiarygodny sposób, skoro z Cmentarza jeszcze nikt nie powrócił? W bajce zawarto pewną magiczną formułę uzdrawiającą wymagającą medalionu Władcy jako katalizatora.

Z pewnością nie zaszkodzi. A może coś wskóra.

Tylko o co chodzi z prawdziwym wyvernem i mieczem Antykreatora?

– Przybędę tak szybko, jak tylko będę mógł – zapowiedział w końcu, do bólu zaciskając dłoń na rękojeści tasaka.

– To nic nie da. Przez większość drogi nie da się wzbić w powietrze, a konno zajęło nam to ponad dwa tygodnie. Nie zdążysz. Miałem nadzieję, że znasz jakąś formułę...

– Znam formułę, ale do jej użycia potrzebujecie mnie. Kto powiedział, że zamierzam lecieć lub jechać konno? Popłynę.

Zapadła chwila pełnej napięcia ciszy. W końcu Tantal powtórzył z niedowierzaniem:

– Popłyniesz? Niby czym? Kajakiem? Rzeki w tej części Drugiego Świata są zbyt płytkie nawet jak na małe statki. Momentami mają nie więcej, niż pięćdziesiąt centymetrów głębokości – prychnął, wyrażając swoją opinię dla szalonego pomysłu.

– Pamiętasz może mój drakkar? – Ryjisjaveeik mimowolnie uśmiechnął się pod nosem.

Ciężko było nie pamiętać największego skarbu Najwyższego Władcy. Ryjiv kochał ten wikiński okręt wojenny o wdzięcznej nazwie „Zadymiarz” niczym własne dziecko. A nawet bardziej, ponieważ dzieci wszelkiej maści szczerze nie znosił.

– Pamiętam... – zaczął ostrożnie.

– To świetnie. Gdy wyjmie się cały balast, ma zanurzenie nieprzekraczające trzydziestu centymetrów. Bez masztu nawet mniej, ale lepiej nie pozbawiać się napędu. Wystarczy tyle?

– Z pewnością... A nie wywróci się? Przecież...

– Nie wywróci. A więc spodziewaj się nas w najbliższym czasie.

Odciął swoje myśli od umysłu wyverna. Wzrok znowu się wyostrzył. Chwilę stał w miejscu, obserwując tańczące płomienie na jednej z pochodni, w końcu jednak skoczył w stronę drzwi. Popędził wąskim korytarzem, wysyłając wszystkim członkom Rady krótką wiadomość:

– Zebranie nadzwyczajne. W sali obrad, natychmiast.

Musiał przyznać, że jeśli się ich wystarczająco mocno przestraszyło, potrafili zadziałać naprawdę szybko. Przy rzeźbionym, wyciosanym z szarego kamienia stole byli już wszyscy – niektórzy spoceni po biegu, inni z widocznymi śladami snu na twarzy.

– Co się stało?! – Rillena podniosła się na jego widok, poprawiając wiązanie jedwabnego szlafroka w kolorze krwi.

– Ruszam na wyprawę – powiedział bez żadnych ogródek.

Wszyscy jednocześnie umilkli.

– Na jaką znowuż wyprawę?! – ryknął Salmon.

– Ratunkową. Zbierzcie mi całą załogę Zadymiarza, wypływamy najszybciej, jak się da. Zorganizujcie kogoś, kto pomoże mi wyciągać balast. Jako drugiego oficera biorę Jaromira. – Odsunął niecierpliwym gestem dłoń Ricka, który proponował mu kielich ambrozji.

– Nie możesz teraz ruszyć, szykuje nam się kolejna wojna z wampirami...

– Owszem, mogę. Ktoś jeszcze ma jakiś problem? No dalej, proszę się nim ze mną podzielić.

Senam spuścił wzrok pod siłą jego spojrzenia.

– To świetnie, że sobie wszystko wyjaśniliśmy. Szykować mi załogę. – Wyszedł, mocno trzaskając dwuskrzydłowymi wrotami.

Chwilę nikt się nie odzywał.

– Zwariował, jak nic – skwitowała po jakimś czasie Rillena.

***

Zadymiarz czekał cierpliwie tam, gdzie go zostawił – wyciągnięty na małą żwirową plażę Strumienia bez Nazwy. Ten niezbyt szeroki, lecz potwornie głęboki potok doskonale nadawał się na wędrówkę odciążonym okrętem, choć z pewnością nie będzie ona należała do najprzyjemniejszych – w niektórych miejscach nie mogą spodziewać się wiatru, a długie wiosła z pewnością się nie zmieszczą, tak więc czekało na nich odpychanie się nimi od skalnych ścian.

Wyvern zamaszystym ruchem ściągnął z okrętu zabezpieczające go płótno. Jego oczom ukazał się znajomy i upragniony widok – rzeźbione wręgi i podłużnice, galion w kształcie łba ryczącego wyverna o wyjątkowo bujnym porożu... Odetchnął głęboko. Nie ma to jak w domu!

Torn i Hunter zajmowali się wyciąganiem balastu, Mikkail rozwinął płótno ogromnego prostokątnego żagla malowanego w białe i czerwone pasy. Szybko zbierała się reszta załogi – wiernej i kompletnej od lat.

Jedynie Jaromir, zdecydowanie drobniejszej postury niż wyverni wikingowie, zagubionym wzrokiem obserwował przygotowania, niepewnie bawiąc się zdjętą cięciwą łuku, który zawsze zabierał ze sobą.

Malowane we wszelkie możliwe kolory okrągłe tarcze znalazły się na burtach, żagiel zwinięto. Ryjiv chwycił za wiosło sterowe i ryknął:

– Ruszamy, śmierdzące gamonie! Ruchy, wyciągamy go do wody!

Dwadzieścia wyvernów zgodnie zepchnęło okręt do głębokiego strumienia. Wskoczyli do środka, poczuli delikatne drganie pokładu, gdy ruszyli z prądem.

– No, ludziska, czeka nas najtrudniejszy rejs naszego życia. Dość długiego życia, nawiasem mówiąc. W jak najkrótszym czasie musimy przepłynąć niemal cały Drugi Świat, w czym w większości miejsc brakować będzie czasu i możliwości rozwinięcia żagla. Będziecie wiosłować jak dzicy, dopóki nie wyrzygacie płuc, a może nawet i dłużej. I żaden mi się nie poskarży, bo inaczej będzie za nami płynął wpław. Czy to jasne?!

Rozległy się chóralne potakiwania.

– W takim razie do roboty, hałastro, coś za wolno wam to idzie!

– No proszę, na lądzie nie jest aż tak denerwujący – mruknął pod nosem Jaromir do stojącego najbliżej Ronnela.

– Słyszałem! – huknął kapitan.

Wody strumienia przybierały idealny odcień błękitu, zupełnie jak na barwnym obrazku w książeczce dla dzieci. Wysokie skaliste ściany, uniemożliwiające momentami dojrzenie nieba, przybierały wspaniałe fantazyjne kształty, jednocześnie zaciskając się po obu stronach niczym kleszcze, sprawiając, że momentami okręt się o nie ocierał. Nie było wiatru – załoga chwyciła za wiosła, którymi odpychała się od skał. Ryjisjaveeik z całych sił napierał na wiosło sterowe – pozbawiony balastu okręt łatwo zbaczał z kursu, co grozić mogło katastrofą.

Mocno zgrzytnął zębami, gdy rzeźbiony kadłub otarł się o szorstki kamień.

– Mikkail, taka twoja mać, nadawaj jakiś rytm! – ryknął, aż wszyscy podskoczyli.

Wioślarz zdenerwowany i mający wrażenie, że zaraz zostanie po tyłku jest silniejszy i bardziej wytrzymały, niż wioślarz spokojny – tej zasady trzymał się naprawdę mocno.

Nie robili przerw, załoga cały czas musiała karmić się nawzajem uzdrawiającą magią. Mieli nadzieję na odpoczynek, gdy strumień zmienił się w wąską rzekę, a wiatr zaczął mącić jej taflę. Nikol i Gregorij wciągnęli żagiel, zmęczona reszta rzuciła długie wiosła na pokład i opadła na ławki, dysząc ciężko.

– A wy co, cholera jasna?! Myślicie, że teraz wam się upiecze?! Siadać do wioseł! – Ryjisjaveeik ostudził ich zamiary.

– Ale przecież jest całkiem mocny wiatr... – nieśmiało zaoponował Mikkail.

– Ten zefirek nazywasz całkiem mocnym?! Za chuja pana nie zdążymy w takim tempie!

Wiosła zagrzechotały w dulkach.

Zamknął oczy, wreszcie zadowolony.

– Okręt przed nami! – Krzyk Mikkaila wyrwał go z zamyślenia. Poderwał się i spojrzał we wskazywanym kierunku. Niestety jeden z ogromnych rogów galionu zasłaniał widok.

– Może tak jakieś szczegóły?! – zawołał.

– Wygląda na wojenny. Jest większy od naszego, ma dwadzieścia wioseł. Czerwony trójkątny żagiel.

– Patrol rzeczny?

– Możliwe. Mają białą flagę, chyba chcą, żebyśmy się zatrzymali.

Ryjisjaveeik z niejakim niepokojem zerknął na piracką banderę, powiewającą radośnie na maszcie. Uważał ją za całkiem niezłą ozdobę, choć patrole zazwyczaj były innego zdania.

– Trudno. Musimy z nimi porozmawiać. – Zgrzytnął zębami.

– Stracimy mnóstwo czasu. Co jeśli będą chcieli nas eskortować? Na pewno nas spowolnią. Wprawdzie mają trójkątne żagle, ale nie wyglądają mi na wyjątkowo szybkich.

– W takim wypadku przemówimy im do rozumu za pomocą Argumentu i Perswazji. – Torn pogładził po rękojeściach przewieszone przez plecy miecze o takich właśnie imionach.

– Może uda się po dobroci. Wiosła!

Dwanaście ociekających wodą piór uniosło się, wioślarze wsparli się na drewnianych drągach, dysząc ciężko.

– Żagiel!

Biało-czerwony materiał załopotał bezładnie na wietrze, zanim Hunter zdążył go zwinąć.

Łódź patrolu zbliżyła się. Jej kapitan – postawny, lekko siwiejący mężczyzna – objął spojrzeniem drakkar, a następnie zeskoczył na jego pokład nie pytając nawet o zgodę, co byłoby raczej w dobrym guście. Gregorij odruchowo sięgnął do zatkniętego o pasek topora, lecz Mikkail zdecydowanym ruchem powstrzymał jego dłoń. Jako pierwszy oficer miał pilnować porządku, więc choć – jak każdy o przeszłości wikinga – kochał dobre wino, jedzenie, ballady i bijatyki, tym razem musiał jednej jatce zapobiec.

– Czym mogę służyć? – Ryjisjaveeik, w każdej chwili gotów do zastosowania swego słynnego lewego sierpowego, zbliżył się z promiennym uśmiechem.

– Z początku zamierzałem was puścić – w końcu co tam możecie tą swoją śmieszną łódeczką – ale nie podoba mi się to. – Strażnik znaczącym ruchem głowy wskazał w kierunku bandery.

– To taki żart. – Ryjiv już się nie uśmiechał. Nazwanie jego okrętu wojennego łódeczką było naprawdę niezbyt rozsądnym posunięciem.

– Gdzie płyniecie? – Siwiejący mężczyzna zatknął palce za szeroki pas z mieczem. Chyba naprawdę nie wiedział, z kim ma do czynienia.

– Do źródła rzeki. – Wyvern niby przypadkiem zaczął bawić się medalionem.

– Obawiam się, że się nie uda. Miejscami woda jest na pewno zbyt płytka.

– Skoro udało nam się do tej pory przeprawić przez Strumień bez Nazwy, to na rzece z pewnością nie napotkamy problemów. – Dłoń naprawdę mocno świerzbiła.

– No cóż. Jak już mówiłem – nie wyglądacie mi na szkodliwych, ale bandera naprawdę mnie zastanowiła. Poza tym jesteście całkiem nieźle uzbrojeni. Czułbym się bezpieczniej, jakbym mógł was eskortować.

– Wiedziałem! – Torn umilkł raptownie pod wpływem łokcia Mikkaila, który z całym impetem wbił mu się między żebra.

– Niestety śpieszymy się. – Ryjiv usiłował jeszcze być uprzejmy.

– My też, wyobraźcie sobie. Ale mus to mus. Płyńcie w odległości dwudziestu metrów za nami, tak, byśmy was widzieli.

Przeskoczył na pokład swojego okrętu, wykrzykując kilka komend.

– No litości, zgodziłeś się?! – Gregorij zawołał naprawdę żałośnie.

– Zgodziłem. A teraz zabawmy się! – Z szerokim uśmiechem zatarł dłonie i doskoczył do steru. – Wciągnąć żagiel! Do wioseł!

Kapitan patrolu zaczął przekazywać im jakieś znaki, lecz oczywiście wszyscy udali, iż ich nie widzą. W końcu mężczyzna doszedł do wniosku, że nie trzeba marnować na nieposłusznych piratów energii, i odwrócił się do swej załogi. Statek powoli obrócił się tak, że zatarasował rzekę.

Gdy patrol znalazł się w odległości większej, niż dwadzieścia metrów przed nimi, Ryjisjaveeik ryknął:

– Do wioseł, stare mendy! Staranujemy dziadów, skoro sami się o to proszą!

Nad spokojną taflą wody poniosło się echo ochrypłych okrzyków bojowych. Kapitan patrolu odwrócił się niepewnie i ujrzał coś, co sprawiło, że jego serce na moment stanęło. Drakkar – śmieszna łódeczka – pędził na nich jak szalony, popychany mocnym wiatrem i siłą mięśni dwunastu potężnych nieśmiertelnych wioślarzy.

– Robimy zwrot, ale migiem! – zawołał przerażony. Jego głos zabrzmiał słabo i piskliwie.

Nie zdążyli. Już wzmocniony żelazem dziób „Zadymiarza” miał wbić się w rufę z całą mocą, gdy Ryjiv delikatnie przesunął ster. Wikiński okręt staranował rząd dziesięciu wioseł; przerażona załoga patrolu odskoczyła od burt, usiłując schronić się przed wzbitymi w powietrze odłamkami drewna.

Na tym jednak nie zamierzali skończyć. Hunter i Torn chwycili dwa wiosła i wyciągnęli je w kierunku okrętu. Każde z nich zostało wzbogacone o potężny hak tuż przy piórze – oba te twory inwencji twórczej Ryjisjaweeika zawadziły o maszt okrętu. Gdy drakkar szarpnął gwałtownie, drewniana belka złamała się i zwaliła z impetem do wody.

Dowódca patrolu ochłonął nieco, gdy śmieszna łódeczka znikała za zakrętem rzeki. Zagonił kilku członków załogi do porąbania pozostałości masztu. Zaklął.

– Nienawidzę tej roboty – warknął pod nosem. – Na co czekacie?! Przybijamy do brzegu! Chcecie ich gonić szalupą?!

***

Stosunkowo szybko znaleźli się u źródła rzeki. Miała swój początek u stóp szarej, spękanej skały, okolonej paroma powykręcanymi, poczerniałymi jakby od pożaru łysymi drzewami. Rozlewała się tutaj w niewielkie jezioro o idealnie czarnych wodach, nad którego taflą nieustannie unosiło się widmo białej, ledwo dostrzegalnej ciepłej mgły. Niebo było srebrno-granatowe, co zwiastowało nadciągającą burzę.

Żagiel opadł, niewydymany już wiatrem, który nagle ucichł. Mikkail i Ronnel zebrali go.

– Wiosłujemy dalej? – wydusił zalewający się potem Torn. Wsparł się na wiośle, jakby miał zaraz upaść.

– Nie. Dalej musimy iść. Ronnel, Viggo, Gregorij i Jaromir zostają, reszta rusza ze mną.

– Jak to? To niby po co ja tu jestem, skoro zamierzasz zostawić mnie na pokładzie? – Jaromir rozłożył ramiona z pretensją w głosie.

– Jak to po co tu jesteś? Należysz do najlepszych łuczników wśród wszystkich wyvernów. Będziesz strzelał do zmor.

– Zaraz. Do czego?! – Ronnel pobladł.

– Do zmor. Takie małe, dość wredne paskudy. Mogą was atakować z powietrza, a wolałbym, żeby mi nie zniszczyły okrętu. – Z żalem spojrzał na i tak już mocno obtłuczoną burtę „Zadymiarza”. – Schodzimy na brzeg! – ryknął na ociągającą się załogę.

Spojrzał niespokojnie na ciemne chmury. Wiatr znowu się odezwał, korony martwych drzewek poruszyły się.

– Czeka nas niecała godzina marszu, więc ruszać tyłki! – zawołał, zeskakując na skałę. – O ile zdążymy przed burzą...

Zacisnął dłoń na medalionie.

Rozdział 23

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:34:00 +0000

Mark

Oto on.

Cmentarz Zapomnianych.

Miejsce spoczynku milionów morderców, wyvernów, magików i tych, którym zdarzyło się poprzeć niewłaściwą osobę w niewłaściwym czasie.

Miejsce, o którego istnieniu wiedzieli wszyscy, ale nie był w nim nikt. A w każdym razie nikt nie powrócił żywy, by móc opowiedzieć innym o tym, co tutaj widział.

Miejsce, w którym wprawdzie nie pochowano nikogo od setek lat, ale w którym śmierć była tak namacalna, że zdawała się być częścią ciebie...

Z daleka mur zdawał się być ścianą bluszczu, co nadawało mu swoistej miękkości, lecz gdy podeszło się bliżej, można było zauważyć więcej szczegółów. Cegły były nierówne, popękane, spomiędzy nich wyciekała zaprawa. Miejscami uszczelniono grubą na kilkadziesiąt centymetrów ścianę kamieniami, które teraz walały się na porośniętej gęstym mchem ziemi. Mur miał dobre trzy metry, więc nawet bardzo wysoki Mark nie mógł dojrzeć, co się za nim znajdowało. Ponadto został zwieńczony ostrymi skorodowanymi szpikulcami, zupełnie jakby ktoś zadbał o to, by to, co czaiło się poza ogrodzeniem, nie wydostało się na zewnątrz... Długo szukał bramy – na próżno. W końcu zdecydował się na pokonanie muru – w końcu mógł ciągnąć się kilometrami, nie sposób było go obejść. Wspiął się nie bez trudu na szczyt. Pnącze okazało się nie być zwyczajnym bluszczem – gałązki wyposażone były w drobne haczykowato zakończone kolce, które uparcie czepiały się ubrania, pochwy z mieczem na plecach, topora za paskiem i długich włosów. Pokaleczył nagie ramiona tuż nad tym miejscem, gdzie kończyły się długie skórzane rękawice. Ale to, co znajdowało się po drugiej stronie, było warte swojej ceny.

Martwe drzewa o tak grubych pniach, że nie mogłoby ich objąć dziesięciu mężczyzn, rosły w równych odstępach, zupełnie jakby kiedyś ktoś zasadził je tu celowo, lecz ich szare łyse konary splatały się ze sobą, tworząc sklepienie ledwo przepuszczające choć odrobinę światła. Panował półmrok, przez co podłoże było bardzo słabo widoczne. Na szczęście poradził sobie z tym wyostrzony wzrok wyverna. Korzenie wystawały ponad ziemię, miejscami unosząc się jak mosty, tworząc tunele lub zalegając po prostu na ziemi, sięgając może nawet do kolan. Pomiędzy nimi wiła się wąska, popękana, kamienista ścieżka, ledwo widoczna z powodu przecinających ją korzeni i stert szeleszczących na wietrze suchych liści. Nie unosiła się, powybrzuszana przez rośliny. Zdrewniałe pędy po prostu na niej leżały, jakby okazała się zbyt twarda na to, by mogły ją rozkruszyć.

Mark zeskoczył z muru, podszedł do drogi. Ukucnął przy niej, dotknął delikatnie palcem zakurzonego kruszcu. Nie znał tego kamienia. Był idealnie biały, gładki, jakby wypolerowany, ale nie szlachetny. Wyprostował się. Po bokach drogi stały żeliwne latarnie, zniszczone przez lata działania żywiołów; na starszych drzewach można było zauważyć ślady po przykręconych dawno temu do pni obejmach pochodni. Popękane, rozsypujące się płyty nagrobne i niekompletne rzeźby gęsto obrastał kolczasty bluszcz i zielony mech.

Ruszył naprzód, pamiętając o nieubłaganie płynącym czasie. Poruszane nawet najmniejszym podmuchem wiatru gałęzie skrzypiały, trąc o siebie. Przez moment miał wrażenie, że słyszał głośny śmiech tuż za swoimi plecami. Obrócił się błyskawicznie, obnażając broń. Było pusto, tak jak to można było przewidzieć. Niechcący pozwolił, by strach nim zawładnął. Pamiętał doskonale słowa Riona, zupełnie jakby wyvern stał obok i natrętnie szeptał mu je do ucha: „Pamiętaj. Nasza magia tu nie działa. Wszystkie problemy musisz rozwiązywać stalą i siłą własnych mięśni”.

Rudy mógł się nie odzywać. Rzadko uciekał się do magii. Zawsze wolał walkę opierającą się na zdolnościach szermierczych, ale świadomość, że w razie czego nie może ratować się nieczystymi chwytami, zdawała się go przytłaczać.

Miał wrażenie, że idzie już od kilku godzin. Z początku omijanie blokujących drogę korzeni szło mu perfekcyjnie, odruchowo, lecz w końcu zaczęły mu się dwoić i troić w oczach, co kończyło się częstymi upadkami. Ale wreszcie ukazał się upragniony cel tułaczki: kaplica.

Był to wysoki, ale dość przysadzisty budynek, pomalowany na brudny srebrzystoszary kolor, podobny do tego, jaki przybrały pnie drzew. A przynajmniej z daleka wydawało się, że jest pomalowana – z bliska okazało się, że bogato rzeźbione ściany wykonano po prostu z tego samego tajemniczego kamienia, co ścieżkę. Rzeźby bynajmniej nie były radosne: przedstawiały szkielety, ludzi z głowami smoków i skrzyżowane piszczele. One akurat były wszędzie. Mur został nimi upstrzony tak bardzo, że nie sposób było zatrzymać wzroku na czymś innym. Dwuskrzydłowe, łukowato zakończone drewniane wrota ozdobiono za to misternymi trupimi czaszkami. Sporo można było spędzić, wychwalając kunszt wykonawcy: każde pęknięcie kości, każde zadrapanie, każda nierówność, każda obłość zostały oddane z niezwykłą precyzją. Do wrót prowadziły cztery kamienne stopnie, po bokach których wyrzeźbiono dwie puste misy, a nad nimi znajdował się okrągły witrażowy świetlik. Potłuczony, lecz w ołowianych ramkach skrzyły się jeszcze resztki kolorowego szkła.

Mark mocno pchnął stare drewno. Ustąpiło z głośnym protestem starych zawiasów, zapraszająco otwierając się w głąb budynku. Wszedł do środka, w razie czego nie spuszczając dłoni z rękojeści miecza. Nawet tutaj na drewnianej podłodze walały się suche liście, które zapewne dostały się do środka przez rozetę.

Z początku nie chciał nawet wierzyć w to, co widzi. Całe ściany i sklepienie zostały wyłożone ludzkimi kośćmi. Zęby szczerzyły do niego tysiące czaszek; niektóre z pewnością były wyvernie, co poznał po przerośniętych i ostro zakończonych kłach. Zachowane były perfekcyjnie, co niestety nie odnosiło się do reszty kości. Inne były popękane, spróchniałe, pokryte zielonym nalotem, który mógł być nawet panoszącym się wszędzie mchem.

Było jednak coś sto razy gorszego. Pajęczyny. I zapewne czający się w mroku ich lokatorzy. Na samą myśl wyvern poczuł przebiegające po plecach ciarki.

Wiatr poruszył lekko starym zardzewiałym dzwonem, znajdującym się w wieżyczce nad wejściem. Głuchy gwizd sprawił, że prawie podskoczył, szarpiąc miecz. Powstrzymał się jednak przed obnażeniem stali w ostatnim momencie. Przez chwilę nawet zapragnął sprzedać sobie siarczysty policzek. Nie można przecież popadać w paranoję. Zwłaszcza gdy jest się legendarnym Pożeraczem Światów i (ponoć) najpotężniejszą istotą magiczną. Niestety ciężko było w to uwierzyć, co tylko komplikowało sprawę – w końcu jeszcze miesiąc temu był kaleką.

Gdy wzrok wreszcie przyzwyczaił się do panującej ciemności, zauważył w drugim końcu pomieszczenia drzwi. Nie były tak okazałe, jak poprzednie, ale dość mocno rzucały się w oczy na tle ludzkich szczątków. Tuż przed nimi znajdował się podłużny drewniany podest. Podszedł bliżej, z wahaniem przejechał palcem po leżącej na nim zakurzonej skórzanej pochwie, kryjącej w sobie długi miecz. Po chwili zauważył przykutą do desek pordzewiałą metalową tabliczkę. Krótka inskrypcja po staroelficku głosiła: „Oto jest jedyny oręż Antykreatora, Światów Pożeracza”. Wzruszył ramionami, złapał za troki pochwy, zarzucił ją sobie na ramię. Według tych kilku słów miecz należał do niego, więc chyba miał prawo zabrać go stąd. Ciekawe, jak wygląda – po tylu latach w podobnych warunkach mógł być kompletnie zardzewiały, na sprawdzenie tego jednak przyjdzie czas później. Ruszył do drzwi, nacisnął klamkę. Ustąpiła, jakby ktoś dopiero co ją oliwił. Zawiasy również nie wydały najmniejszego dźwięku, choć umęczone drewno zareagowało suchym trzaskiem.

– Niemożliwe – jęknął.

Przed nim rozpościerała się skalista przełęcz o wysokich na ponad trzydzieści metrów ścianach. Obie porośnięte mchem i drobnymi sosnami i brzozami skały stały tak blisko siebie, że w powstałej szczelinie nie zmieściłoby się dwóch ludzi obok siebie.

Obrócił się. Przez otwarte wrota kaplicy nadal widział cmentarz. Z powątpiewaniem jeszcze raz zlustrował wzrokiem skały. Wydawały się prawdziwe.

– Dobra. Raz się żyje.

Obuta w podkuty wojskowy but noga przekroczyła próg i znalazła się na kamienistej górskiej ścieżce. W razie czego nie zamykał drzwi; zastawił je kamieniem, by nie zrobił też tego wiatr.

Szedł jakiś czas w nieruchomym powietrzu, cały czas zachowując najwyższą ostrożność. Zdezorientował się, gdy ścieżka nagle rozwidlała się pod kątem prostym. Poszedł odnogą, spodziewając się najgorszego. Droga okazała się ślepa; ukazało się na niej niskie, łyse drzewko o czarnej korze, którego gałęzie nieprzyjemnie stukały na wietrze, a za nim ziejące czernią wejście do jaskini, wyglądające jak wykute przez człowieka. Bardzo niskie, zapadnięte, musiałby się schylić, by przez nie przejść. Dookoła czarnego prostokąta wykuto ramę, na której ostre zęby szczerzyły nie większe niż wnętrze dłoni ludzkie czaszki. Choć ich oczodoły zostały wydrążone dość płytko i nie zakrywał ich cień, wyvern miał wrażenie, że śledzą każdy jego ruch, jakby były żywym istotami. Z czarnego korytarza wionęło lodowatym chłodem i duszącą stęchlizną, cudowną mieszanką obiecującą długą wędrówkę w kompletnych ciemnościach pod ziemią. Wiedział, że musi tam wejść, ale bardzo długo decydował się na zrobienie pierwszego kroku.

Długo szedł nieoświetlonym korytarzem, mocno pochylony, by nie uderzać głową o nierówności w niskim sklepieniu. Nie mógł wyczarować kuli ognia, która oświetliłaby mu drogę. Próbował wielokrotnie.

Wreszcie jednak akustyka się zmieniła, jego kroki wielokrotnie odbijało echo, gdzieś z boku słyszał stłumione kapanie wody. Po tym poznał, że musiał wejść do rozległej groty.

Wyciągnął miecz. Nie widział kompletnie nic, ale dobrze orientował się samym słuchem. Świst wysuwanej z pochwy klingi był okropnie głośny, tak samo wypowiedziane szeptem przekleństwo, którym go skomentował. Cudem powstrzymał się od kolejnego, tym razem głośniejszego. Ostrożnie posuwał się naprzód, delikatnie stawiając stopy na niepewnym gruncie.

Nagle jego twarz zalało światło. Zmrużył oczy, osłaniając je dłonią. Następnie odskoczył ze stłumionym okrzykiem, upadając na plecy, miecz potoczył się kilka kroków dalej. To było oko. Wielkie jak on sam, pozbawione białka, lodowato niebieskie, miejscami wręcz białe, wpatrzone w niego wąską kocią źrenicą.

– Kim jesteś i czego szukasz w moim domu? – zagrzmiał donośny głos.

Wyvern nie odpowiedział.

Coś się zmieniło – każda z drobinek kurzu, które unosiły się powietrzu, zaczęła wydzielać jakby lekko fosforyzujące zielonkawe światło. W tej poświacie zauważył zarys powoli wstającego z ziemi ogromnego smoka o kolczastym łbie i potężnym ciele.

– Raczej kim ty jesteś? – spytał, otrzepując się z pyłu i podnosząc broń.

Ścianami wstrząsnęło potężne drżenie, kilka odłamków kamienia odkruszyło się i spadło na ziemię, rozbijając z głośnym hukiem. Smok warczał.

– Jam jest Rhein, władca umarłych! A ciebie jak zwą? Kim jesteś, że śmiesz mi się pokazywać na oczy?

– Jestem Pożeraczem Światów – odparł pewnym głosem. Wprawdzie Ferris zdążył już przygotować go na spotkanie ze smokiem, tłumacząc dokładnie, jak wielu tytułów powinien użyć, by gad zapałał do niego szacunkiem, jednak w jednej chwili wszystko uleciało mu z głowy. – I wyvernem.

– Wyvern? – Wargi smoka uniosły się powoli do góry, ukazując ostre jak sztylety kły długości ostrza miecza.

Mark przezornie nic nie mówił. Czekał, do jakich wniosków dojdzie wielki gad.

Smok powoli wyprostował długą szyję i zmrużył ślepia. Zdawały się świecić własnym blaskiem, dzięki czemu gigantyczne rozmiary jaskini, w jakiej się znajdował, były doskonale wyeksponowane. Wyvern nie był już tak pewny siebie. Nie mógł przybrać swojej prawdziwej postaci, więc z tak ogromnym zwierzęciem nie miał szans. Jego jedyną nadzieją była szybka ucieczka, utrudniona w znacznym stopniu przez zalegające na podłożu sterty potłuczonego kamienia.

– Wyvern? Ty jesteś wyvernem?! – Warkot wstrząsnął sklepieniem. – Jak śmiesz kłamać mi w żywe oczy, pisklaku?! Jesteś przecież tylko nędznym śmiertelnikiem!

Marka zamurowało. Doskonale wiedział, że smoki mają w zwyczaju nazywanie każdego, kto nie osiągnął według nich godnego wieku czterystu lat pisklakiem, ale zainteresowało go coś innego. Nie jest wyvernem? On nie jest wyvernem?!

– Posłuchaj, gadzino – wycedził przez zaciśnięte zęby, unosząc miecz. – Nie tobie osądzać, czym jestem, a czym nie. Ale kłamać nie zwykłem. Przybyłem tutaj, by zdjąć klątwę ciążącą nad moim rodzinnym miastem i przegnać nękającego jego mieszkańców demona. Ty mi tu tylko zawadzasz na drodze, jasne? Już robię ci łaskę samym tym, że raczyłem z tobą w ogóle rozmawiać, zamiast po prostu przejść obok, traktując cię jak zwykłą kupę kamieni, których jest tu pełno.

– Demon? Klątwa ciążąca nad twoim miastem? – Wydało mu się, że smok się śmieje. – Tak się mile złożyło, że to ja zesłałem wam tego demona. I jestem z niego bardzo dumny.

– To szkoda, bo muszę zmusić cię, byś go przepędził.

– Ty? Zmusić mnie?

– Zaczyna mnie denerwować, że mówisz pytaniami.

– A ty jesteś zbyt pewny siebie. Nie zmusisz mnie do niczego. Mógłbym zmiażdżyć cię jednym palcem. Zobacz, jaki ja jestem ogromny, a jaki ty maleńki.

– Na pewno istnieje sposób, by odblokować moje magiczne moce. A wtedy byłbyś na pewno zaskoczony.

– Mile, czy niekoniecznie?

– Mam dosyć tych przekomarzanek. Istnieje sposób na to, bym mógł cię wyminąć?

– Czy naprawdę myślisz... Ach, co mi szkodzi, i tak przecież ci się nie uda. Dwie sale dalej znajduje się wykuty w ziemi krąg. W samym jego środku jest szczelina. Musiałbyś włożyć w nią sztych miecza i wymówić słowa zapisanego kredą zaklęcia. O ile znasz język, w którym je sporządzono. Wtedy byłbym zmuszony cofnąć swojego demona. – Wargi uniosły się jakby w uśmiechu. – No biegnij, ciekawe, który z nas dotrze tam pierwszy...

I tyle? Smoki są jednak żałośnie naiwne...

Gad otworzył pysk, jakby chciał powiedzieć coś jeszcze, ale Mark w tym samym momencie rzucił się gwałtownie w bok, w stronę czerniejącego otworu prowadzącego do sąsiedniej jaskini. Smok ze wściekłym rykiem skoczył za nim, ziemia zatrzęsła się od jego ciężaru, zawaliła się jedna ze starych kolumn podtrzymujących sklepienie, gdy została uderzona wielkim skrzydłem. Uzbrojona w ponad trzymetrowej długości szpony łapa opadła tuż obok wyverna, sprawiając, że prawie upadł. Odepchnął się jednak od ziemi i biegł dalej. Zatrzymał się dopiero słysząc znajomy syk i widząc czerwonawe światło pełgające po ścianach. Zaklął, gdy fala gorącego powietrza musnęła mu skórę, uskoczył w bok, kryjąc się za stertą kamieni. Płomienie przyjemnie popieściły skórę, lecz nagrzany nimi kamień stał się zbyt gorący na to, by mógł go dłużej dotykać. Wyostrzony wzrok zauważył, że każdy odłamek opatrzony był misternymi runami, których niestety nie potrafił odczytać. Były jeszcze starsze niż staroelicki, starsze, niż najstarszy ze znanych jego ludowi języków. Zatarły się przez lata zalegającej pod ziemią wilgoci, lecz dla kogoś, kto je zna, nadal byłyby czytelne.

Dalej, nie krępuj się – pomyślał, widząc przed sobą chmurę ognia. Potworne światło poraziło jego oczy, jęknął, odruchowo osłaniając twarz fragmentem płaszcza. Szalejące wszędzie dookoła płomienie nie czyniły mu jednak najmniejszej krzywdy, a wręcz wzmacniały i wprawiały w stan niekontrolowanej euforii. Naraz zapragnął zaśmiać się w głos.

Nagle na tle płomieni zobaczył przybliżającą się postać. Mocniej zacisnął palce na parzącej rękojeści miecza, do tej pory całkowicie pewien, że nie ma tu nikogo oprócz smoka. Długie, sięgające do pasa, idealnie czarne włosy zaplecione miał w dziesiątki drobnych, obciążonych szlachetnymi kamieniami warkoczy; czarna szata sięgała do kostek. Jego twarz była doskonała – symetryczna, piękna, nie szpeciła jej nawet jedna zmarszczka. Fioletowe oczy patrzyły twardo. Przybysz rozłożył szeroko ręce i wielkie jak on sam skrzydła – możliwe, że były białe, lecz w blasku płomieni przyjęły rdzawo-czarny odcień.

– A jednak jestem w piekle – wymamrotał wyvern.

– Nie jesteś w piekle, a do martwego sporo ci brakuje. – Rhein w jednej chwili zamknął paszczę i cofnął się kilka kroków, warcząc nerwowo. Widać było gołym okiem, że tylko czeka, aż ktoś sprowokuje go do ponownego ataku. Mężczyzna podał Markowi dłoń i pomógł wstać. Skórę miał idealnie gładką.

– To w takim razie... kim ty niby jesteś? – Odruchowo obnażył kły.

– Upadłym. Zdrajcą. Wygnańcem. Ale przy okazji Stróżem.

– Stróżem? – Mark gotów był już uwierzyć we wszystko. – Ale czy to się nie kłóci z Upadłym?

– Zaczynam wątpić w twoją inteligencję. – Fioletowe oczy błysnęły. – A tyle mi o tobie opowiadano... Jestem Stróżem demona. To ja go wysłałem i ja go kontroluję. Rhein jedyne użycza mi cząstki swojej mocy.

Niemiec widocznie nie był przekonany.

– Ach tak. Stróż demona... – Splunął z pogardą. – W takim razie muszę uprzejmie prosić cię, żebyś się ździebko odsunął, bo mi drogę zastawiasz. I powiedz coś swojemu legwanowi.

– Jesteś tak bezczelny, że aż zaczynam cię lubić. – Na idealnej twarzy zagościł idealny uśmiech. – Możesz się wycofać. Zwykle nie jestem tak łaskaw dla tych, którzy przychodzą do mego domu z obnażoną bronią, lecz myślę, że dla ciebie zrobię wyjątek. Wiesz, gdzie jest wyjście.

– Wiem, że z niego nie skorzystam – wycedził. Błyskawicznie machnął mieczem. Klinga świsnęła tuż przed nieskazitelną twarzą; czarne skrzydła zafurkotały, gdy tajemniczy nieznajomy odskoczył w tył, umykając przed ostrzem. Wyvern bez wahania kopnął go w splot słoneczny, przeskoczył nad ciałem i popędził w kierunku nieodległego przejścia do następnej groty...

Wyglądało na to, że właśnie dał smokowi sygnał niezbędny do ponowienia próby pożarcia go. Oszalały gad pędził cały czas za nim. Nie zatrzymał się nawet wtedy, gdy znalazł się już dosłownie kilka kroków od celu.

Zatrzymał się jak wryty tuż przed wejściem do skąpanej w nieprzeniknionym mroku jaskini. Coś tam było – z ciemności wyzierała druga para oczu, lecz inna niż smocza. Wielkością z pewnością dorównywały ślepiom Rheina, lecz zdecydowanie przypominały ludzkie – z okrągłą źrenicą, tęczówką i białkiem. Problem stwarzało jednak to, że tęczówka była idealnie czerwona.

– Świetnie – skonstatował pod nosem. Wyglądało na to, że najlepszym, co mógł w tej chwili zrobić, jest nadziać się na własny miecz. Zupełnie pozbawiony mocy, nie miał szans w starciu z jednym gadem, a z dwoma... Wolał nawet o tym nie myśleć.

– Rheinie, panie umarłych! – Tego głosu wcześniej nie słyszał. Brzmiał głębiej niż należący do smoka i zwracał się do niego z wyraźną pogardą. Wyvern? Niemożliwe, skąd tu ktoś taki jak on? Wyczułby go! A może...

Prawdziwy wyvern!

W ostatnim momencie odskoczył, gdy z jaskini jak taran wyleciał drugi gad, rycząc ogłuszająco. Podpierał się na skrzydłach, co tylko potwierdziło wrażenie Marka, że nie ma przednich łap. To naprawdę był prawdziwy wyvern...

– Ale one nie wyginęły jakiś czas temu? – spytał sam siebie.

Nie miał czasu, żeby się zastanawiać – przecież nieoczekiwany sprzymierzeniec wcale nie musi wygrać tej walki. Wpadł do jaskini. Smok nie kłamał: na wielkim okrągłym podeście pośrodku sali znajdowała się spora szczelina, idealna, by wepchnąć w nią ostrze miecza. Wskoczył tam, wepchnął sztych broni w skałę. Wymagało to sporej siły – nawet ze swoimi wyvernimi mięśniami sporo się namęczył, zanim wcisnął ostrze do połowy, zupełnie jakby próbował wbić je w przerażająco twarde ciało. Coś trzasnęło, podest rozstąpił się, ukazując sporą wyrwę w kamiennym podłożu. W wyrwie leżał kamień, na którym namalowano pradawną runę – krzywą spiralę, przeciętą jednak błękitną, a nie czerwoną błyskawicą. Szybko narysował na niej węglem skrzyżowane dwie podobne błyskawice, jak kazał mu Rion, na głos odczytał kilka wersów zaklęcia, znaczących kamień poniżej.

I nic. Kompletnie nic się nie stało. To naprawdę tyle? – zwątpił.

Po chwili z drugiej części ogromnej groty dobiegł go ryk. Na górującą nad nim skałę wskoczył Rhein – zwinny i szybki niczym kot. Wszystkim jego ruchom towarzyszyło mnóstwo gracji, każdy gest był płynny i doskonale obliczony. Niesamowite, żeby zwierzę o jego gabarytach było do tego zdolne... A jednak. Rozłożył skrzydła, na Marka posypała się istna lawina złotych monet, które wypadały spomiędzy smoczych łusek. Odruchowo skulił się, lecz o dziwo przeklęty kruszec nie zrobił mu krzywdy. W ślad za smokiem pojawił się wyvern...

– Zasłużyłeś na koniec, jaki spotkał twoją rasę! Giń w męczarniach za to, że choćby odważyłeś pokazać mi się na oczy! – ryknął Rhein i z całej siły uderzył potężnym ogonem we wznoszącą się tuż obok kolumnę, podtrzymującą kamienne sklepienie wznoszące się tak wysoko nad nimi, że nie sposób było je dostrzec.

Rozległ się huk, ściany pokryły się drobnymi pęknięciami, powiększającymi się w miarę, jak potężny grzmot walącego się stropu narastał. Smok zasyczał wściekle i rozłożywszy skrzydła, wyleciał z sali. Wyvern poruszył się, by skoczyć w pogoń, lecz w tym momencie spadł na niego większy kawał rzeźbionego kamienia, przygniatając do ziemi. Zaskrzeczał wściekle, usiłując się wyswobodzić. Po kilku nieudanych próbach skupił spojrzenie swoich dziwnie ludzkich oczu na stojącym z boku Marku.

– Uciekaj stąd, pisklaku. Tu czeka na ciebie tylko śmierć. Uciekaj, przecież już wszystko zrobiłeś!

– Ale... – Odruchowo przerzucił się na mowę telepatyczną.

– Daruj sobie te wzruszające gadki! Doprowadzają mnie do szału! I nie myśl sobie, że pojawiłem się tutaj tylko po to, by ratować twoją nic nie wartą ludzką skórę! Idź już.

– W takim razie... po co tu jesteś?

– Ktoś mnie przekupił możliwością rozprawienia się z odwiecznym wrogiem w zamian za uzyskanie odrobiny czasu dla pewnego nic nie wartego bydlaka, który ma czelność tytułować się wyvernem. Idź już! – Zionął w jego stronę ogniem.

Mark, nie zastanawiając się dłużej, sięgnął po miecz. Pociągnął, chcąc wyciągnąć go ze skały, lecz wtedy coś trzasnęło, a zabytkowa klinga pękła idealnie w połowie. Zaklął paskudnie, odrzucił bezużyteczną rękojeść, odpychając na bok sentymenty. Skoczył do wyjścia. Po drodze potknął się o coś i runął na kolana. To był wielki jak kurze jajo klejnot o idealnej barwie oczu smoka. Nie myśląc wiele, schował go do przewieszonej przez ramię torby.

Nie wierzył, że to może się tak skończyć. Cały czas żywił nadzieję, że wyvern jakoś wygrzebie się z opresji. To przecież nie było realne – zwierzę, które przetrwało zagładę całego swojego gatunku, nie mogłoby zginąć w tak prozaiczny sposób...

Jednak wtedy stało się coś dziwnego. Powietrze syknęło, w uszach zapiszczało od nagłej zmiany ciśnienia. Poczuł się tak, jakby ktoś nagle zdjął z niego blokujący moce klosz. Zapierająca dech w piersi potęga zalała go z całą mocą.

Zatrzymał się w półkroku. Jeszcze raz obejrzał się przez ramię na wielkiego wyverna, widocznie nie mającego już siły na to, by walczyć o uwolnienie. Podskoczył lekko, różnobarwne płomienie objęły całe jego ciało. Ogromne skrzydła ze świstem przecięły powietrze, gdy rzucił się w kierunku przygniecionego gruzem gada, ignorując walące się sklepienie.

Rozdział 22

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:33:00 +0000

Mark

– Chyba pora się rozstać. – Mark odezwał się niemal niesłyszalnym szeptem.

Jakiś czas temu zatrzymali się na szczycie niewielkiego wzniesienia w rozległej kotlinie górskiej. Ośnieżone szczyty górowały nad nimi, spomiędzy ich ostrych krawędzi prześwitywały ostatnie promienie zachodzącego słońca. Niedaleko, u stóp jednego z większych wzniesień, można było zauważyć przerwę w jednostajnej soczystej zieleni łąki. Czarna plama była celem. Cmentarzem Zapomnianych.

Patrzyli na niego od dłuższego czasu, nie mogąc zdobyć się na działanie. Wiedzieli, że nadeszła pora, by się pożegnać. Nikt jednak nie chciał poruszać drażliwego tematu.

Wszyscy wiedzieli, że Mark jest niepokonany. Już nieraz udowodnił, że nie ma dla niego niemożliwego. Już nieraz zadziwił wszystkich swoją przebiegłością i uporem. Już nieraz pokazał, że w pełni zasłużył na to, by być posiadaczem największej potęgi.

Wszyscy wiedzieli też, że wizyta na Cmentarzu Zapomnianych oznacza dla niego pewną śmierć.

Ale był przecież Pożeraczem Światów. Nikt nie chciał wierzyć w to, że jakiekolwiek siły wyższe miałyby pozwolić na jego zgubę. Przecież był im do czegoś potrzebny.

– Tak. Chyba pora – potaknął Tantal.

Nie było uścisków, nie było łez, nie było życzeń powodzenia i cnych zapewnień, że wszyscy z całego serca wierzą w jego powrót. Mark po prostu spiął hiporauma i popędził go do galopu w kierunku czarnej plamy.

Długo jeszcze za nim patrzyli. Czuł na plecach palący wzrok osób, które zdążyły się do niego przywiązać. A może nawet go polubić.

Nie mógł widzieć tylko jednego. Jak Ferris w pewnym momencie odwrócił się, nie wytrzymując. Jak gładząc po długiej szyi Nerderin Sehaaleta, zmienia stopniowo wyraz swojej twarzy. Jak smutek zamienia się powoli w upór i stanowczość kogoś, kto nie ma nic do stracenia.

– Chyba mam pomysł – powiedział elf.

Ale Mark von Lahman nie mógł tego słyszeć.

Tantal

Ścieżka Zdrajców z pewnością nadawałaby się świetnie na wyjątkowo wymyślne narzędzie tortur. Wiła się stromo pod górę, kręta i zdradziecka, często z jednej strony ograniczona przepaścią lub ukazującym się co jakiś czas Strumieniem bez Nazwy, w którym niegdyś wyverny topiły swoich wygnańców. Idealnie lazurowy kolor, który przybierały jego wartkie wody, były doskonałym dowodem na to, że legendy o niesamowitej głębokości nie są wcale przesadzone. A przynajmniej tylko trochę. Wykute w skale stopnie były ogromne – czasami trudno było je pokonać, nie pomagając sobie rękami. Zupełnie jakby wykonała je inna rasa ludzi – wyższych. A olbrzymy ponoć nie istnieją...

Wszystko to kończyło się wodospadem. Chmara spienionej wody opadała z ponad pięćdziesięciometrowej wysokości, by zniknąć od razu pod ziemią. Rzeka wynurzała się spod szarej skały dopiero po stu metrach.

Ferris stanął na krawędzi skały, patrząc w ścianę wody. Drobne kropelki unoszące się w powietrzu osiadały na jego ubraniu i zielonych włosach. Gdy Tantal ostatkiem sił dowlókł się bliżej, nie mógł powstrzymać się od złośliwego komentarza:

– A gdzie słynna żelazna kondycja wyvernów?

– W lesie... – burknął wściekły Grek, z trudem łapiąc oddech.

Elf znowu spojrzał na potęgę żywiołu, dającą początek Strumieniowi bez Nazwy.

– Powiadają, że za tym wodospadem kryje się wejście do ogromnej groty. Nikt jednak nigdy tego nie sprawdzał, bo impet spadającej wody jest tak wielki, że nie da się po prostu tam stanąć. Natychmiast złamie ci kręgosłup. – Położył na ziemi długi pakunek, który dźwigał do tej pory, odwinął z materiału drewniany instrument, przypominający potężniejszy flet.

– Co to? – Tantal ochłonął na tyle, że zdołał wykazać jakiekolwiek zainteresowanie tym, co dzieje się wokół niego.

– To jest obój. Potrzebny mi – odparł elf lakonicznie.

Uniósł instrument do ust, wyprostował się, nabrał powietrza, zagrał kilka świdrujących, przeciągłych nut. Odczekał chwilę.

– Nieprzyjemnie kojarzy mi się z nazwą sklepu mięsnego – burknął wyvern. – A ty co? Zaklinasz wodę? – Zrezygnowany, usiadł na mokrym kamieniu.

– Cicho. Nie przeszkadzaj mi.

Nasłuchiwał chwilę, następnie zagrał jeszcze raz – długi dźwięk na przemian opadał i wznosił się, wręcz hipnotyzował swoją czystością. Aż dziw, by ktoś miał w płucach tyle powietrza...

Teraz zaczęło się coś dziać. Ziemia niezauważalnie drgnęła, Tantal odruchowo złapał za rękojeść sztyletu, rozglądając się niepewnie. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę z niskiego prawie na granicy słyszalności dźwięku, dobiegającego jakby z wnętrza góry przed nimi, wprawiającego w drżenie podłoże. Jednocześnie formujące się na wodzie cienie jakby zafalowały.

Zmrużył oczy. Teraz dostrzegł przybliżającą się sylwetkę – rozmazany, lecz jak najbardziej widoczny długi kolczasty łeb, wyposażony w dwie pary rogów: dwa ogromne, zakrzywione, poprzecznie prążkowane, i dwa proste, zaledwie metrowej długości, wręcz przyklejone do ciała. Wielkie skrzydła poruszyły się lekko, gdy podpierające się na nich zwierzę podeszło bliżej. Pysk powoli się otworzył, można już było rozróżnić zarysy ostrych jak sztylety kłów.

– Czego chcecie?! – zagrzmiało w ich głowach. Jednocześnie znowu grzmot wstrząsnął skałą, już rozpoznawalny jako warczenie dobywające się z potężnej piersi smoka.

Nie smoka... wyverna!

Tantal, oniemiały, powoli osunął się na kolana. Przecież to niemożliwe! Ostatni prawdziwy wyvern zginął kilkadziesiąt tysięcy lat temu, nikt z żyjących nie pamięta nawet dlaczego! Może to iluzja?

Ferris znowu zagrał kilka dźwięków. Wyvern zaryczał, cofając się lekko.

– Przybyłem, aby prosić o przysługę – odezwał się najemnik.

– Gadaj, czego chcesz...

– Kojarzysz może Rheina – pana umarłych?

Łeb uniósł się wyżej, gdy ogromny gad rozprostował długą szyję. Następnie, otrząsając się z wody, przekroczył ścianę wodospadu, ukazując się w pełnej krasie. Woda bryznęła na wszystkie strony, odbijając się z impetem od brunatnych łusek. Tantal nie miał już żadnych wątpliwości. Przez moment zastanowił się, czy nie powinien zacząć bić pokłonów, płacząc jak dziecko.

– Rhein, powiadasz? – W czerwonych oczach prawdziwego wyverna zatańczyły złośliwe ogniki.

Allan

Coś było nie tak.

Nie wiedział, na czym opiera to przypuszczenie, ponieważ wszystko zdawało się aż nad wyraz spokojne. Śnieg przestał padać, tylko wiatr nadal cicho gwizdał w kominie. Płomień świecy delikatnie drżał, poruszany niewyczuwalnym przeciągiem. Gałęzie drzew za oknem skrzypiały, jakby rozmawiając ze sobą.

Ale nie było w porządku. Może i nie wyczuwał tego. Ale wiedział. Po prostu wiedział.

Nerwowo przechadzał się po pokoju. Jego wzrok wyłapywał szczegóły, które wcześniej zdawały się umykać: tapeta w okolicach sufitu zaczynała się marszczyć, poddając się wszechobecnej wilgoci, lśniący lakier przestawał trzymać się rzeźbionej ramy łóżka i łuszczył się w kilku miejscach, jakby zapraszając, by go zeskrobać.

Wyjął z wiszącej u pasa pochwy sztylet i zaczął go podrzucać. Za każdym razem bezbłędnie chwytał za rękojeść.

W pewnym momencie drgnął, a ostrze przecięło skórę na jego dłoni. Broń potoczyła się po podłodze z głuchym dźwiękiem.

Potarł nagle pokryte gęsią skórką ramiona. Wyszedł z pokoju na pogrążony w półmroku korytarz. Wstyd. Nadal starał się przejść nim jak najszybciej, choć doskonale wiedział, że cokolwiek czaiłoby się w mroku, z nim nie ma szans.

Ojciec siedział za swoim biurkiem w zawalonym książkami gabinecie, ćmiąc fajkę i wyglądając przez okno.

– Czy nie uważasz, że jest... zbyt spokojnie? – spytał Allan lodowatym tonem bez słowa przywitania.

– Co masz na myśli? – Norman nawet się nie odwrócił. Wypuścił tylko z ust obłoczek dymu uformowanego na kształt koła.

– No... – Zmiennoskóry bezradnie rozłożył ramiona. – Nieważne – warknął w końcu, zawracając na pięcie.

– Zaczekaj! – usłyszał jeszcze głos ojca, ale nie zatrzymał się.

Po kolei zaglądał do każdego pomieszczenia. Wszystko jednak było w jak największym porządku. Świeżo odkurzona porcelanowa zastawa matki, obraz krewnego o wyjątkowo niesympatycznej fizjonomii, kolekcja broni ojca zajmująca niemal całą ścianę, kwiaty na stole w jadalni...

Zaraz.

– O cholera – mruknął pod nosem, gwałtownie zawracając.

Wpadł do pomieszczenia, dwoma susami pokonał odległość dzielącą go od stołu. Tak, bukiet ewidentnie był świeży. Jeszcze pachniał...

A za oknem śnieg.

Otworzył usta, by zawołać ojca, lecz przerwało mu przeciągłe wycie Shadyi, dobiegające z zewnątrz. Jednocześnie rozległo się bolesne piśnięcie jednego z wilków, świadczące tylko o jednym.

Mają gości. I to takich, którzy potrafili bez problemu skonstruować niemal idealną iluzję i zrobić krzywdę wilkołakowi.

Rozdział 21

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:33:00 +0000

Tantal

W momencie, gdy Anduz zastrzygł uszami i niespokojnie parsknął, Mark już wiedział, że coś jest nie w porządku. W tym samym momencie dobiegło ich telepatyczne wołanie Ferrisa:

– Galopem przed siebie, ale bez dyskusji!

W tym samym momencie w powietrzu świsnęła strzała. Anduz stanął dęba, gdy musnęła jego ucho, niespodziewający się niczego Tantal runął na ziemię. Ulfr zaklął szpetnie, mordując się z zatkniętym za pasek toporem, a Mark, jak podpowiadał mu rozsądek, z całej siły spiął nogami Teufelin. Czarny jednorożec niczym błyskawica wystrzelił do przodu, nie protestując. W pewnym momencie jednak zza zakrętu wyłoniło się trzech ludzi na koniach. Klacz zarżała, próbując się zatrzymać, lecz czując szarpnięcie za wodze, popędziła dalej. Zmyliła jednak krok, czego Mark z początku nie wyczuł, więc nie wyszło jej to, czego normalnie dokonałaby z łatwością.

Wyvern lekko uniósł się w strzemionach i zmusił wierzchowca do skoku. Teufelin, która jeszcze nie odzyskała równowagi, spróbowała zaprotestować, lecz w końcu oderwała się od ziemi – zbyt późno i zbyt mocno. Lądując tuż za końmi napastników, zakwiczała przeraźliwie i runęła na bok.

– Mark, do cholery! – Anduz zadrobił w miejscu, gdy napastnicy zarzucali mu na szyję sznury; Tantal nie protestował przed związaniem rąk. Ulfr usiłował jeszcze walczyć, lecz zrezygnował szybko, gdy jedna ze strzał wbiła się w sam środek jego okrągłej tarczy.

– To ty miałeś pilnować, czy nikt nas nie śledzi... – warknął pod nosem Niemiec, gdy wrogowie podnosili go z ziemi. Lewa noga, którą przygniótł przed momentem upadający jednorożec, bolała nie do opisania, nie mógł oprzeć na niej ciężaru ciała.

Gdzieś nad nimi rozległ się głośny ryk Nerderin Sehaaleta. Ferris widocznie pogonił smoka, by ruszył na pomoc towarzyszom, co potwornie silny gad przyjął z entuzjazmem.

– Nie! Zostańcie tam, gdzie jesteście! – zawołał telepatycznie Tantal

– Nawet nie ma takiej opcji! Mają złote łańcuchy, to was wykończy! – Myśl elfa zabarwiona była wyraźnym gniewem.

– Damy sobie radę. Chyba nawet domyślam się, o co może chodzić...

Konni rozstąpili się, przepuszczając kogoś. Niski mężczyzna o bujnych brązowych włosach ułożonych w cokolwiek dziwną fryzurę wyjął z sakwy barwiony na złoto pergamin. Wszyscy pochylili z szacunkiem głowy, gdy odczytał podniosłym głosem:

– W imieniu Jego Wspaniałości księcia Stereneusza, prawowitego władcy Andaeru, aresztuję was!

– Niby za co?! – niemal zapłakał Mark.

– Za bezprawne przekroczenie naszej nienaruszalnej granicy i nierespektowanie wezwania do zatrzymania się.

– Wy do czegoś wzywaliście?!

– Proszę się uspokoić...

– Nie zamierzam się uspokajać! Właśnie jadę oddać życie za zgraję ludzi, z których połowy nawet nie znam, więc mogę równie dobrze podpaść jakiemuś księciuniowi, o którym pierwszy raz w życiu słyszę! – ryknął wyvern.

– Proszę pana, naprawdę, jeśli się pan nie uspokoi, będę zmuszony użyć złotych więzów...

Niemiec, choć ze sporym wysiłkiem, powstrzymał się od komentarza.

– Mogę już wkraczać? – naciskał Ferris.

– Nie. – Tantal starał się zachować cierpliwość.

Ruszyli za strażnikami granicy. Teufelin mocno utykała na lewą przednią nogę, co nie wróżyło dobrze – jedyna miłość Marka prawdopodobnie została okaleczona na całe życie. A Mark był bardzo sentymentalny, choć nigdy by się do tego nie przyznał... Z pewnością nigdzie nie ruszy się bez swojego wierzchowca.

Poprowadzono ich do zamku, wznoszącego się w niewielkiej kotlinie. Z pewnością wiele brakowało mu do wspaniałości budowli, które odwiedzili w ostatnim czasie – była to najzwyczajniejsza niezbyt ładna budowla warowna. Kanciaste blanki, wieża z małymi oknami, szare i nijakie mury... Jedynym, co mogło imponować, była jej wielkość. Choć i tak nie umywała się do potęgi siedziby Amyona...

Natychmiast po wkroczeniu na dziedziniec kazano im zejść z koni. Ulfr przyjął to tym razem z pokorą, choć odrobinę sadystyczny błysk w jego intensywnie błękitnym oku podpowiedział, że jest na pograniczu wybuchu. Mark nadal kulał, lecz istniała nadzieja, że to tylko stłuczenie. Czego nie można było powiedzieć o Teufelin... Tantalowi dosłownie serce się krajało, gdy ciągnęli ją do stajni.

Zaprowadzono ich przed oblicze wspomnianego księcia Stereneusza. Długo przemierzali korytarze zbudowanego na kształt labiryntu zamku – tak jak cała reszta budowli, były szare i nijakie. Sala tronowa również nie zachwycała, choć już sam książę przyciągał wzrok.

Był szczupłym, wysportowanym młodzieńcem, odzianym w drogie, kolorowe szaty. Jego twarz była idealnie gładka, włosy ułożył w delikatne fale, spływające złocistą kaskadą na umięśnione ramiona. Uniósł się lekko na tronie, widząc wprowadzanych na salę jeńców.

– A co my tu mamy?!

– Czy mi się zdaje, czy już byliśmy gdzieś w ten sposób powitani? – parsknął pod nosem Mark. Wystarczyło tylko przelotnie na niego spojrzeć, by mieć pewność, że planował kogoś z zimną krwią zamordować.

Tantal nie skomentował. Miał wrażenie, że młodzik wprowadzi ich w poważne kłopoty.

– Znaleźliśmy ich na granicy, wasza wspaniałość. Bezprawnie ją przekroczyli. – Strażnik miał niezwykle oburzony głos, zupełnie jakby dopuścili się niewyobrażalnej zbrodni.

– Ach tak? – Książę uśmiechnął się delikatnie. – Nie wiem, czy wiecie, ale w moim kraju coś takiego traktowane jest jak wyzwanie na pojedynek – zwrócił się do jeńców. – Proponuję więc, abyście wybrali kogoś, kto stoczy ze mną walkę, inaczej zostaniecie wtrąceni do lochu. – Bawił się doskonale.

– Nie ma problemu, ja mogę. – Tantal wzruszył ramionami.

Mark mu przerwał.

– Pojedynek, powiadasz? – roześmiał się głośno. – Jestem wręcz zaszczycony! I ty zapewne również, jako że trafił ci się najpotężniejszy wojownik Drugiego Świata! Nie mogę się doczekać walki! – Wstał, wyciągnął w stronę strażników związane ręce. – Z tym jednak mogę mieć pewne problemy w utrzymaniu broni...

– Mark... – Tantal zmartwiał. Tak, chyba jednak pora pogodzić się z myślą, że resztę swojego wiecznego życia spędzi pod ziemią. Istniał maleńki cień szansy, że loch nie jest zbyt wilgotny.

– Powinieneś się cieszyć, że ktoś odwala za ciebie brudną robotę. – Młodzik wyszczerzył do niego radośnie kły. – Więc jak będzie z rączkami? Migusiem!

– Przecież... ty nawet nie masz konia!

Mina Marka stała się wroga. Nie potrafił ukryć silnych emocji.

– Nic nie mów. Po prostu nic nie mów, jasne? – Odwrócił się do Stereneusza. – Dajcie mi dwa dni na przygotowanie.

– Już drżę z niecierpliwości! – Młodzieniec nie ugiął się pod twardym spojrzeniem oszalałego wyverna.

***

Tantal od początku wiedział, o co chodzi, dlatego też nie pozwalał Ferrisowi wkraczać do akcji. Książę Stereneusz słynął w Drugim Świecie ze swojego Turnieju Osobliwości. Były to rycerskie walki, które toczył ze swoimi przeciwnikami – najbardziej oryginalne i kolorowe wydarzenie w okolicy, na które ściągały tłumy z całego świata. Rycerze i ich konie zawsze stroili się w fantazyjne przebrania, dzięki czemu walki bardziej przypominały fantastyczne tańce potworów, niż potyczki.

Istniał jednak jeden kruczek. Stereneusza nie sposób było pokonać. Ktoś, kto nie znał jego cokolwiek oryginalnej techniki walki, z góry znajdował się na przegranej pozycji i nie miał żadnej szansy, by przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. I właśnie dlatego Tantal chciał walczyć. Ponieważ znał technikę walki księcia. A Mark nie miał pojęcia, w jak potężne tarapaty ich wpędził...

Chyba łatwo było się domyślić, dlaczego przegrani w Turnieju Osobliwości po walce znikali bez śladu.

Na drewnianych trybunach panowało zrozumiałe poruszenie. Dzieci domagały się głośno jak najszybszego rozpoczęcia widowiska, kobiety plotkowały ze sobą, mężczyźni zakładali o niewyobrażalne sumy. Między ludźmi z trudem przeciskali się sprzedawcy przekąsek – w powietrzu czuć było zapach karmelków, kukurydzy z masłem, podpłomyków i chleba ze smalcem. Napięcie było wręcz namacalne. Grupka młodzieńców kłóciła się zawzięcie o to, jakie fantazyjne stroje zobaczą na Turnieju.

– Niech mnie kule biją! – rozpływał się Ulfr. – Gadzinko, spróbuj koniecznie tego chleba ze smalczykiem. Jest wprost... niedościgniony!

– Może później – warknął, odpychając wielką łapę z przekąską, usiłującą wepchnąć mu się prosto w twarz.

– No ale skosztuj...!

Wiking zreflektował się dopiero wtedy, gdy ujrzał ostre wyvernie kły zdecydowanie bliżej własnych palców, niż by sobie życzył. Przeklinając pod nosem, odsunął się na bezpieczną odległość i ostentacyjnie zapatrzył w inną stronę.

Wreszcie nadszedł długo wyczekiwany moment. Wielkie wrota po jednej stronie piaszczystej areny otworzyły się.

Książę wyglądał wspaniale. Dosiadał wielkiego śnieżnobiałego konia – Tantal z nieukrywanym podziwem zauważył, że był to tak zwany wierzchowiec parasim, mieszanka zwykłego konia z jednorożcem. Grzywa rumaka została pofarbowana na idealne, lśniące jak lustro złoto, również kopyta nabrały tego odcienia. Jeździec miał na sobie również złotą zbroję, na plecach pyszniły się białe skrzydła, upodabniające go do anioła.

Tłum oszalał z zachwytu. Głośno bito brawo, wiele osób krzyczało, zakłady stały się jeszcze bardziej zuchwałe. Wszyscy wiedzieli, że wspaniały książę, świecący z daleka Władca Słońca, musi być zwycięzcą. Niemożliwe, żeby ktoś był równie wspaniały.

Wszyscy jednak ucichli, gdy na arenie pojawił się Mark.

Trudno było mu się do tego przyznać, ale Tantala również opanowało przemożne pragnienie ucieczki na widok przerażającej postaci.

Mark von Lahman, Nietykalny, legendarny Pożeracz Światów, Antykreator, Bratobójca, Najpotężniejszy... Teraz wszystkie te przezwiska nabrały całkiem nowego wydźwięku.

Ubrany był w czarną kolczugę, na którą narzucił czarny płaszcz z wymalowanym na plecach białym krzyżem, jak negatyw stroju krzyżackiego z Pierwszego Świata. Włosy pozaplatał w drobne warkocze, by nie przeszkadzały pod hełmem – a każdy z nich ozdobiony był maleńką kościaną trupą czaszką. Skąd je wziął w tak krótkim czasie, pozostawało tajemnicą. Czarny hełm z byczymi rogami trzymał pod prawą pachą, w lewej dłoni ściskał wykonany na krzyżacką modłę zabytkowy miecz.

Nie dosiadał Teufelin.

Dosiadał hiporauma.

Gigantyczny koń z metalu został nakryty purpurowym materiałem zwieńczonym na karku białą kryzą. Z przypominających rurki nozdrzy co jakiś czas buchały płomienie, stalowoszara grzywa nie skrywała groźnie odwiedzionych do tyłu uszu.

Najbardziej jednak zadziwiało to, że prowadził wierzchowca za pomocą samych nóg. Wodze zwisały luźno, zaczepione o łęk siodła.

Nikt nigdy nie ujeździł hiporauma. Było kilku śmiałków, którzy tego próbowali – każdy z nich jednak kończył prędzej czy później w lazarecie. Lub trumnie. Ale nie Pożeracz Światów Mark Von Lahman. On uwielbiał udowadniać, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych.

Cisza przeciągała się, gdy przeciwnicy zajmowali pozycje. Koń Stereneusza wyraźnie niepokoił się obecnością hiporauma, książę z trudem nad nim panował. Stalowa bestia, do tej pory spokojna, rzuciła łbem, wyczuwając strach drugiego zwierzęcia.

Wydano komendę do rozpoczęcia walki.

Mark zasalutował, naciągnął hełm na głowę i natychmiast spiął hiporauma, który wyskoczył raptownie w bok. Wystarczyło jedno odbicie się od ziemi, a już znalazł się za wrogiem. Długi miecz świsnął w powietrzu, zataczając najpierw szeroki łuk dla dodania impetu.

Stereneusz odwrócił się błyskawicznie, chcąc sparować uderzenie. Cięcie Marka było zdecydowanie nieprofesjonalne – mógłby z łatwością wykonać szybkie pchnięcie, a następnie odskoczyć, zanim tamten skończyłby ruch absurdalnego zamachu, jednak spanikowany koń nie zamierzał go słuchać, drobiąc w miejscu i nie dając się przekonać do usłuchania komendy. Zorientowawszy się, w jakim pechowym położeniu właśnie się znalazł, wykonał szybką, wręcz rozpaczliwą zasłonę. Hiporaum jednak znowu zmienił kierunek, miecz niemal niezauważalnie przeskoczył na drugą stronę. Książę zachwiał się w siodle od impetu ciosu. Spróbował odpowiedzieć, lecz zwinnego wroga już tam nie było.

Widownia milczała.

Hiporaum stanął dęba, uderzył kopytami w złotą tarczę księcia. Ten runął na ziemię.

Kilku ludzi jęknęło.

Mark mógł teraz zrobić dosłownie wszystko. Ale nie zrobił. Pogonił konia, który zaczął zataczać okręgi na arenie. W tym czasie Stereneusz dał radę wdrapać się z powrotem na siodło.

Tantal nie miał już wątpliwości. Mark zwyczajnie się bawił. Niezwyciężony książę nie miał z nim najmniejszych szans.

Młodzieniec zaatakował, zasypując wyverna istnym gradem ciosów. Ten parował je bez większego wysiłku, zmusiło go to jednak do odwrócenia większości odwagi od hiporauma. Nietresowane zwierzę, zaskoczone zamieszaniem, zaczęło się odruchowo cofać.

Tłum nieśmiało zaczął kibicować Stereneuszowi.

Hiporaum zachwiał się. Mark jakby tego nie zauważał. Chwycił klingę przeciwnika, ufając grubości okutych metalem rękawic, przyciągnął go bliżej do siebie, niemal wyciągając z siodła. Wysyczał mu prosto w twarz:

– Zginiesz marnie, człowieku. – Następnie uniósł broń do ostatecznego ciosu.

Stereneusz jednak był sprytniejszy. A przede wszystkim nie zaślepiała go chęć zemsty. Wykonał błyskawiczne pchnięcie.

Tantal jęknął. Nawet wyvern nie przeżyje wbicia sztychu w gardło...

Marka uratował hiporaum. Wielkie zwierzę najwyraźniej przypomniało sobie, że jako drapieżnik nie zostało stworzone do cofania się. Koń znów stanął dęba, machnął ogromnymi stalowymi kopytami. Stereneusz ponownie wyleciał z siodła, tym razem jednak nie podniósł się. Kilku ludzi wpadło na arenę, zerwało złoty hełm z głowy władcy, starając się go ocucić.

Mark spojrzał powoli na widownię. Następnie leniwie uniósł miecz do góry w geście triumfu.

– Kurwa mać, co to miało znaczyć?! – ryknął Tantal, gdy tylko udało mu się zbliżyć na tyle, by młodszy wyvern mógł go usłyszeć.

– Jak to co? Chcieli widowiska. Więc je dostali.

Xaron

Zbudowane z czarnej, zniszczonej, popękanej skały ściany wąwozu wznosiły się wysoko nad nim, a ich szczyty ginęły w gęstej mgle. Wilgoć nieprzyjemnie osiadała na włosach i ubraniu. Droga ciągnęła się już tak od kilku godzin, a on, nękany ciągłym bólem spowodowanym zbyt długim przebywaniem w ciele człowieka, szedł coraz wolniej i mniej pewnie. Z pewnością z daleka przypominał do złudzenia pijanego, gdy przewracał się o najmniejsze nawet przeszkody, lecz musiał dzielnie zignorować krwawiące dłonie i kolana. Nie mógł się teraz przemienić – do jaskini Yereneia musiał dotrzeć jako człowiek. Obrzydliwie słaby i niezdarny człowiek... Od śmierci Amyona zaczynał nienawidzić tego wcielenia.

Musiał dotrzeć do jaskini smoka jako człowiek, inaczej brat już dawno wyczułby jego obecność, zażądał wyjaśnień.

Z drugiej strony wpadnie w szał, gdy zobaczy dwunożnego ssaka; darzył pogardą wszystko, co nie miało łusek i błoniastych skrzydeł, a smoków, które co jakiś czas upodabniały się do słabych istot, wręcz nienawidził. Ale jeśli Xaron nagle wpadnie na jego teren z rozłożonymi skrzydłami zamiast rozmawiać, natychmiast zacznie walczyć. Nawet się nad tym dłużej nie zastanowi.

Kolejna wyrwa w podłożu okazała się niemożliwa do przeskoczenia. Czując następny paroksyzm bólu, przeszywający na wskroś całe ciało, utrzymujący się długo i nieznośnie, wyciskający łzy z oczu – jęknął, opadając powoli na większy z głazów. Oparł się o chłodny kamień, dysząc ciężko. Skóra paliła go jak zawsze w trakcie przemiany, lecz nadal się powstrzymywał. Yerenei z pewnością wyczuje drżenie powietrza spowodowane użyciem tak ogromnej ilości magii.

Westchnął, próbując rozluźnić po kolei wszystkie mięśnie, pociągnął z zawieszonej u pasa manierki łyk wody. Natychmiast zwymiotował płyn i sporą dawkę krwi. Znowu zwinął się z bólu.

Chrzanić to wszystko...

Uwolnił moc, znowu jęcząc. Przemiana nastąpiła jeszcze szybciej, niż zazwyczaj – nie zdążył odsunąć się od ściany, więc uderzył w nią wielkim łbem. Yerenei już na pewno wiedział o jego obecności, rozłożył więc lśniące niczym najdroższe kamienie skrzydła i ryknął ogłuszająco; na ziemię posypała się mała lawina obluzowanych czarnych odłamków. Otrząsnął się, przeganiając odrętwienie z partii mięśni, których od jakiegoś czasu nie używał. Nastawił uszu, nasłuchując.

Gdzieś niedaleko – w promieniu czterdziestu kilometrów – rozległ się huk i świst, wydawany przez przecinające powietrze skrzydła wielkiego gada. Nie minęła minuta, jak na niebie tuż nad nim ukazał się strumień różnobarwnego ognia, a za nim ogromny złoty smok.

Wprawdzie był na to przygotowany, lecz atak Yereneia był tak szybki, że ledwo zdążył umknąć przed szponami czterech łap pikującego potwora.

– Yerenei! – zawołał, odskakując.

Złoty smok zdawał się go nie słyszeć. Głośno warcząc, zaczął się zbliżać. Jego wyszczerzone kły ociekały pianą, łuski na podgardlu jaśniały, zapowiadając zionięcie ogniem.

– Yerenei, wysłuchaj mnie!

Uskoczył; w miejscu, w którym się przed chwilą znajdował, eksplodowała kula bękitno-różowego ognia.

– Yerenei, bracie! – spróbował jeszcze raz. – Yen, Amyon nie żyje!

Poskutkowało. Złoty łeb uniósł się lekko, w zielonych oczach pojawiło się coś na kształt zaciekawienia.

– Coś na nas poluje, Yerenei. Nie żyją Amyon i jego syn, ja cudem umknąłem...

– Amyon był słaby. Wiedziałem, że prędzej czy później tak się stanie. Może to i lepiej, że już go nie ma. To nie było normalne, te ciągłe zabawy w człowieka... – parsknął pogardliwie.

– Chcesz powiedzieć, że...

– Dobrze się stało, Xaronie. Ty również powinieneś się o tym przekonać.

Wielkie skrzydła rozłożyły się, poruszyły, z ziemi razem z wielkim smokiem poderwał się obłok skalnego pyłu. Yerenei odleciał, nie oglądając się za siebie.

– Nie pokazuj się tu więcej! – rozległo się jeszcze.

Xaron chwilę stał, zmartwiały. Nie mógł zmusić się do poruszenia.

Nie był zły. Nie był rozżalony.

Zawładnęła nim pustka. I okropna, niemal dusząca świadomość...

Jestem sam.

***

Dopiero po chwili dotarł do niego ukryty sens słów Yereneia. Ryknął wściekle. Yerenei był jedynym, który pragnął śmierci braci... Tylko kto mu w tym pomógł?

Rozdział 20

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:32:00 +0000

Mark

Las faktycznie mógłby być niezbyt miłym miejscem na nocny spacer.

Gałęzie potężnych, wysokich, w sporej mierze uschniętych drzew splatały się wysoko nad wąską ścieżką, tworząc praktycznie niemożliwe do przebycia dla promieni słonecznych sklepienie. Przez ogromne liście przeświecało słońce, zupełnie jak przez intensywnie zielone witraże, lecz jego blask nie docierał tak nisko. Wszędzie można było znaleźć ślady niegdysiejszego bogatego życia: rozpadające się rzeźby, obrośnięte bluszczem i mchem; kamienne schody, prowadzące donikąd; ruiny okrągłych, ozdobionych kolumnami świątyń... W pewnym momencie mijali nawet wielki wybetonowany staw w kształcie prostokąta, obecnie wypełniony tak brudną, że niemal czarną deszczówką, po której powierzchni pływały butwiejące liście. Dojścia do tego miejsca, które pewnie dawno temu kipiało życiem, strzegło niewielkie, lecz stare i powykręcane jak od reumatyzmu drzewo, o konarach idealnie białych i pozbawionych liści. Jednak żyło – brakowało mu aury smutku i cierpienia, wręcz namacalnej, gdy miało się do czynienia z martwymi drzewami.

Sama ścieżka za to porośnięta była intensywnie, nienaturalnie wręcz zieloną trawą, pomiędzy której źdźbłami nieśmiało wyglądały drobne różnokolorowe kwiaty: od fioletowych, poprzez różowe i białe, aż do bordowych. Kontrast był tym większy, że wymarły las naokoło był ciemny i zdecydowanie nieprzyjazny.

Mark miał wręcz wyrzuty sumienia, gdy musiał prowadzić Teufelin po pięknym dywanie kwiatów. Nie miał jednak wyboru – zarówno koń, jak i oba jednorożce wpadały w panikę, gdy próbowało się wprowadzić je pomiędzy mroczne drzewa i rzeźby o wykrzywionych cierpieniem twarzach. Zdawało się, że nawet Nerderin Sehaalet ogląda się z trwogą.

Bo cały czas towarzyszyło im uczucie, jakby ktoś ich obserwował. Ktoś o niekoniecznie dobrych zamiarach. Ktoś niezbyt gościnny i niezbyt sympatyczny...

Ale nikt nie miał tyle odwagi, by wejść między drzewa i zobaczyć, czy za jednym z większych odłamków jasnego marmuru nie kryje się coś żywego. Nawet Xaron się niepokoił, co chwilę zerkając na splątujące się nad nimi gałęzie, czy są na tyle rzadkie, by mógł przybrać postać smoka i wzlecieć wyżej.

Najgorsza była cisza. Nie śpiewały ptaki, w krzakach nie buszowały drobne zwierzęta, nawet nie latały wszechobecne owady. Po prostu panowało idealne milczenie, zmącona jedynie odgłosami ich kroków. Zupełnie jakby las zamarł w oczekiwaniu na coś wielkiego i groźnego.

– Jest głodny – powiedział nagle półgłosem Tantal.

Mark z początku popatrzył na towarzysza z lekkim politowaniem, ale sam musiał przyznać, że od jakiegoś czasu odnosi podobne wrażenie.

Kilka godzin później sceneria zmieniła się. Od jakiegoś czasu nie widzieli już szczątków marmurowych pomników i konstrukcji, otoczenie nieco bardziej przypominało cmentarz. Droga rozwidlała się. Prowadziła dalej w las, lub do szerokiego kanionu, wytyczonego ceglanymi ruinami, wżartymi niemal w zbocze delikatnego wzniesienia. Wiało stamtąd chłodem i wilgocią, jak ze starej, ogromnej i niekoniecznie bezpiecznej jaskini.

– Obawiam się, że tutaj nasze drogi muszą się rozejść. – Xaron zatrzymał się, niechętnie patrząc na sczerniałe ze starości cegły.

– Już? Szybko zleciało... – zakrzyknął Ferris do przesady pogodnie, jak zwykle.

– Nie obiecałem przecież, że będę towarzyszył wam do końca. Tutaj muszę zboczyć ze szlaku. By jak najszybciej znaleźć się w kryjówce Yereneia, wiecie przecież.

Zapadła cisza. Mark patrzył pod nogi, na kolorowe kwiaty otaczające jego stopy i kopyta Teufelin. Tylko Ferris zdołał zaprotestować:

– Ale...

– Proszę was. Nie utrudniajcie. Od początku przecież mówiłem, że nie idę z wami do samego końca. – Smok ścisnął ramię elfa, pomimo ostrego tonu uśmiechając się łagodnie.

Pożegnania nigdy nie są łatwe. Teraz też nie padły żadne wielkie słowa, nikt nie wybąkał błogosławieństwa na drogę, nikt nie spojrzał drugiemu w oczy. Gdy Xaron znikał w otoczonym ceglanymi ścianami wąwozie, Mark miał wrażenie, że coś się kończy. Na dobre.

I nadal trwał przy tym stwierdzeniu, nawet gdy ponure ruiny i plamy niebezpiecznego cienia zastąpiły wysokie, smukłe sosny, pomiędzy którymi rosły kępy soczyście zielonego, miękkiego mchu, a przez gałęzie zaczęło prześwitywać ciepłe słońce.

Wyczuwając jego nieuwagę, Teufelin chwyciła wędzidło w zęby i wyrwała naprzód. W ostatnim momencie ściągnął wodze, zatrzymując potężną klacz. Ta parsknęła w proteście, kładąc uszy na łbie.

– Jesteś dziwnie rozkojarzony – mruknął Tantal, gdy udało mu się opanować atak śmiechu.

– Bo mam powody – odburknął Niemiec.

– Nie martw się, przecież jeszcze się spotkamy...

– Może wy. – Popędził jednorożca, wyprzedzając grupę.

Starszy wyvern chwilę patrzył za nim w zamyśleniu. Może wy... Niby od samego początku liczył się z tym, że słynny Pożeracz Światów może towarzyszyć mu tylko w jedną stronę, teraz jednak, gdy sam zainteresowany wyraził na głos wątpliwości, poczuł dziwny ścisk w gardle.

A jeśli on faktycznie nie wróci?

Allan

Bonawentura pociągnął łyk z manierki.

– Słuchaj teraz uważnie – zaczął lekko zachrypniętym głosem. – Z prędkością nie jest u ciebie źle. Szybko łapiesz, o co w tym chodzi. Opanowałeś zasłony i odpowiedzi w walce z o wiele silniejszym przeciwnikiem. Jakbyś bardzo chciał, już byś mógł stawić czoła wyvernowi, ale lepiej, byś nauczył się jeszcze jednego.

Allan nie przerywał, czekając cierpliwie na dalszy ciąg.

– Pozycja wyvernia. Wyverny o dziwo walczą mieczem zupełnie inaczej, niż wszyscy. Patrz uważnie. Może nie spotkasz się z tym szczególnie często, ale istnieje ryzyko, że napotkasz śmieszka, który tym cię zdezorientuje. Dlatego wypada, byś wiedział, co z tym robić.

Wilkołak chwycił drewniany miecz. Zamarł na mocno ugiętych nogach, broń trzymał w lewej dłoni, jak wyvern. Ramię miał wyprostowane niemal nad głową, delikatnie zgięte w łokciu, palec wskazujący przełożony przez jelec. Druga ręka – prawa – zamarła u boku, wyciągnięta nieco do przodu, jakby gotował się do chwycenia ostrza przeciwnika. Wszystko to było kombinacją pozycji włoskiej szablowej, rapierowej i szpadowej. Z mieczem miało niewiele wspólnego.

Allan sceptycznie skrzywił usta.

– Upośledzona linia? Jesteś pewien, że to działa? Jesteś praktycznie cały odsłonięty, a ręka z mieczem ma dość małe pole manewru. Moim zdaniem bez sensu. A długi miecz jest zbyt ciężki, by długo tak wytrzymać.

– Jeśli chodzi o wytrzymałość, to się nie mądruj. Wyvern utrzymałby tak broń i przez rok, jakby musiał. Poza tym, pozycja jest wygodna do zrobienia błyskawicznego i dalekiego wypadu. A każdy wyvern zdoła się zasłonić, zanim ty w ogóle rozpoczniesz natarcie. I ułatwia pchnięcia, których ty z ludzkim refleksem pewnie byś nie zauważył, dopóki nie wylądowałyby w twoich bebechach. Wiem, że wygląda groteskowo, ale z jakiegoś powodu działa. Weź miecz. Musisz nauczyć się przed tym bronić.

Allan dość niechętnie sięgnął po broń treningową.

Rozdział 19

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:32:00 +0000

Ryjisjaveeik

Pojawili się jakby znikąd. Wyrośli spod ziemi. Obeszli magiczne zabezpieczenia, wtargnęli do najlepiej strzeżonej twierdzy w historii świata.

I nigdy nikt nie zorientowałby się, że są w środku, gdyby nie morderstwo. Gdyby nie byli na tyle odważni, by zabić wyverna, mogliby zrobić dosłownie wszystko: wynieść tony kosztowności, nałożyć własne klątwy...

Mogli zrobić wszystko. Ale popełnili jeden kardynalny błąd.

Oczywiście ranny wyvern nie poddał się bez walki; zanim poniósł śmierć, zdołał zabrać ze sobą trzech krwiopijców, trzech swoich największych wrogów. Ale był nieuzbrojony, a tamci mieli wielokrotną przewagę liczebną.

Na trupy szybko natknął się ktoś ze służby, doniesiono więc w trybie natychmiastowym władcy. A władca nie był zbyt zadowolony obrotem spraw...

– Jak to, kurwa, obeszli zabezpieczenia?! – ryknął Ryjisjaveeik. – Nawet ja ich nie mogłem wyminąć w zeszłym roku!

– Nie wiem, panie, nikt z nas nie mógł się zorientować, ale prace nad tym trwają... – wydukał Salmon.

– Gówno, a nie prace! Ja już znam tych twoich specjalistów! Za pięć lat będą wiedzieli równie wiele, co teraz! – Z impetem wbił ostrze sztyletu w rzeźbiony blat długiego stołu. Kilku członków Rady podskoczyło. – I gdzie oni teraz są?!

– Może zamiast się kłócić o jakieś błahostki, zajmiemy się tym, jak wypędzić naszych niechcianych gości? – Rillena cmoknęła z dezaprobatą, przesuwając kościanym pilniczkiem po idealnym paznokciu.

– Świetnie, świetnie, trzeba się ich pozbyć jak najszybciej, oczywiście! Wszystko, tylko żeby nie przyznać się do tego, że są tutaj przez was! – Po raz pierwszy od wieków Najwyższa Rada spuszczała głowy, onieśmielona słowami władcy. Po raz pierwszy od wieków nie miała władzy absolutnej... Właściwie to nigdy jej nie miała, ale nie chciała tego otwarcie przyznać. Ryjisjaveeik był pierwszym w historii, który nie zamierzał słuchać jej rozkazów.

– Wasza wysokość, proszę... – Rick nie śmiał unieść wzroku.

– O, dzisiaj jestem „wasza wysokość”, a jeszcze wczoraj uważaliście mnie za kogoś, z czyim zdaniem nie warto się liczyć! Nie myślicie przypadkiem, że powinienem wziąć to pod uwagę?! – zaśmiał się bez cienia wesołości.

– Radzę wziąć pod uwagę to, że po korytarzach panoszą się nam całe oddziały wampirów – burknął Salmon.

– O tym niestety nie da się tak łatwo zapomnieć... – prychnął i splunął przez lewe ramię z pogardą. – Potrzebuję armii.

– Armii? Całej armii, żeby dać sobie radę z zaledwie paroma setkami...

– Żeby dać sobie radę, ale jednocześnie nie ponieść strat. Ilu żołnierzy u nas w tej chwili stacjonuje?

– Dziesięciu Łowców, dwudziestka łuczników, Szarańczy zaledwie tuzin...

– Ale to Szarańcza. Po ich przejściu nic nie zostaje. Biorę ich.

– Wszystkich? – Salmon zapomniał, jak zamykało się usta.

– Wszystkich. Łucznicy też mogą być przydatni. Może jeszcze ze trzech Łowców, ale nie więcej. Nie chcę mieć w dość poważnej bitwie bandy ogarniętej berserkerskim szałem na głowie. Przygotuj ich. Potrzebuję też Jaromira. – Wstał od stołu. – Idę się odpowiednio ubrać – oznajmił z prostotą, opuszczając salę.

W komnacie, w porównaniu do chaosu w całej twierdzy, było zaskakująco spokojnie. Cisza, lekki półmrok, subtelny zapach palącej się pochodni i nieruchomość powietrza... Można by pomyśleć, że trafiło się do innego świata.

Kolczuga nadal doskonale na nim leżała, chociaż już tak długo jej nie zakładał. Długi tasak gładko wychodził z pochwy, rzemienie okrągłej tarczy nie uciskały przedramienia bardziej, niż to było konieczne. Uśmiechnął się pod nosem. Znowu stawał na czele oddziałów... Ile to już lat minęło, od kiedy robił to ostatni raz?

Sporo. Naprawdę sporo. Nawet nie miał pojęcia, jak bardzo mu tego brakowało.

Wyverny były zbyt potężne, by je tak po prostu atakować, nie miał więc zbyt wielu okazji do zabawy... A naprawdę lubił się bawić.

– Jak się masz, Szarańczo?! – zawołał radośnie, wchodząc na arenę, na której zebrali się żołnierze.

– Ujdzie – odpowiedział cicho jeden z nich.

– Bij! Zabij! – ryknęła zgodnie reszta.

Ryjisjaveeik uśmiechnął się szeroko. Kochał władzę. Kochał, gdy wszyscy zgodnie go słuchali. Ale kto niby tego nie lubił? Kto nie czuł się dobrze ze świadomością, że zgromadzeni u jego stóp świetnie wyszkoleni żołnierze gotowi są oddać życie za to, by władcy nie spadł włos z głowy...?

Każdy by to wielbił. Każdy jest w głębi próżny, choć praktycznie nikt nie chce się do tego przyznać. Bo to wstydliwe, choć jak najbardziej prawdziwe. A prawda zazwyczaj nie jest zbyt pochlebna.

Najlepiej strzeżona twierdza na świecie wygląda z zewnątrz niezbyt imponująco. To zwykła wydrążona od środka góra. Nic szczególnego. Żadnych obwarowań, obronnych fos, mostów zwodzonych, fałszywych bram, grubych na kilkadziesiąt metrów murów z cegły. Żadnych wież strażniczych, koszar, otworów, z których można by strzelać z łuku do wroga. To zwykła jaskinia, której tunele ciągną się pod ziemią kilometrami. Pełna ukrytych przejść, zamaskowanych chodników i sal, na które nałożono tyle zaklęć obronnych, że każdy niepowołany spaliłby się po przekroczeniu progu. Ale ta jaskinia od zawsze była strzeżona tak pilnie, że jeszcze nigdy nikt, kto nie był wyvernem, nie oglądał jej wnętrza. A każdy, kto stacjonował w środku, musiał znać na pamięć rozkład korytarzy, ponieważ żadna mapa nigdy nie powstała.

Dlatego zbyt mocno uświadomione pijawki musiały umrzeć.

Informatorzy zdążyli już zorientować się, gdzie mogą znajdować się wampiry. Szarańcza zajęła pozycje za załomami muru, łucznicy usadowili się wygodnie na galerii, trzech Łowców ze znudzeniem dłubało sobie w zębach, ziewając zdecydowanie zbyt często, jeden z nich z obojętną miną przeżuwał kanapkę. Ryjiv przechadzał się w tę i z powrotem. Spokój żołnierzy za nic nie mógł mu się udzielić.

Ponadto miał wyjątkowo paskudne uczucie. Jakby już kiedyś widział coś podobnego.

Wiedział, co pojawiało się we wspomnieniach. Słynna Bitwa o Drugi Świat.

Niegdyś Drugi Świat był jednym krajem, potężnym, zgranym i całkowicie oddanym swoim władcom. Niegdyś nie było w nim buntowników, przestępczość utrzymywała się na znikomym poziomie, a wszystkim żyło się niczym w raju.

Ale pewnego dnia to wszystko się zmieniło.

Nie wiadomo, skąd pojawili się najeźdźcy. Zupełnie jakby wyrośli nagle spod ziemi. Mieli niemal dziesięciokrotną przewagę liczebną, z pozoru tak potężna armia władców była bez szans. A na jej czele miał stanąć młody książę, tak ukochany przez rodziców. Miał stanąć, by ponieść śmierć. Tak jak wszyscy u jego boku.

Ryjiv pamiętał wszystko tak, jakby zdarzyło się zaledwie wczoraj. Był wtedy zwykłym żołnierzem, jeszcze nie został władcą wyvernów. Wiedział więc, jak to wyglądało naprawdę.

Niecierpliwie przebierające kopytami centaury, okryte czerwonymi zbrojami. Zdenerwowane, uderzające ogonami smoki o kolorowych łuskach. Niewzruszeni z pozoru Żołnierze Króla, cali w złocie. A na ich czele on. Przystojny, z pozoru o twarzy tak doskonałej, że można było wziąć go za elfa. Chodziły nawet słuchy, że matka ukrywała przed światem fakt, iż syn nie jest prawowitym dziedzicem Królestwa, lecz jedynie bękartem. Miał długie, sięgające do pasa kruczoczarne włosy, lekko skośne oczy i dyskretnie spiczaste uszy. Był po prostu piękny. Lecz pozorne zniewieścienie rysów wcale nie odbierało jego postawie i zachowaniu wewnętrznej siły, której ulegał każdy. Po prostu ten człowiek był urodzonym przywódcą.

Umarł, lecz nie do końca.

Ale co się z nim stało? Włosy, niegdyś piękne i długie, obecnie sięgały zaledwie do połowy policzka, były odrobinę tłuste. Twarz pokryta niechlujnym zarostem, o wiele bardziej męska, niż kiedyś. Czerwone oczy, podkrążone i zdecydowanie pozbawione wcześniejszego uroku. Zdawało się, że nawet ich kształt się zmienił. Tylko uszy nadal były spiczaste. Na ciele, zamiast wspaniałej złotej zbroi, zwykła skórzana kurta, w ręku, zamiast długiego miecza, ciężki, prosty łuk.

Jaromir. Niegdyś władca, obecnie zwykły nauczyciel szermierki.

Ich spojrzenia na moment się spotkały. Ryjiv szybko odwrócił się, nie mógł patrzeć w oczy komuś, przed kim powinien klękać, a kogo mianował dowódcą łuczników.

Wszyscy zamarli, gdy w korytarzu dało się słyszeć pierwsze kroki. Wprawdzie wyverny mają lepszy słuch, niż wampiry, ale różnica nie była aż tak wielka. Umilkły prowadzone szeptem rozmowy, oddechy się wyciszyły, kolczugi przestały grzechotać, strzały w kołczanach nie uderzały już o siebie, osełka nie sunęła po ostrzu sztyletu. Wszyscy czekali, aż w polu widzenia pojawi się pierwszy przeciwnik.

Stało się to stosunkowo szybko. Poruszali się truchtem, czwórkami. Gdy znaleźli się w odległości możliwej do pokonania dla potężnych, niemożliwych do naciągnięcia dla człowieka łuków, echem od sklepienia groty odbił się potężny głos Jaromira:

– Nałóż!

Pierwsza czwórka stanęła.

– Naciągnij!

Druga wpadła pierwszej na plecy, zamieszanie rosło.

– Wypuść!

Brzęknęło zgodnie dwadzieścia cięciw, strzały z ciemnego drewna świsnęły w powietrzu, biało-czarne lotki zniknęły w ciemności, trafieni nie zdążyli nawet krzyknąć. Opadli bezgłośnie na ziemię, gdy dwadzieścia pocisków z zabójczą wyvernią precyzją zagłębiło się w wolno bijących zimnych sercach.

Wśród szeregów Szarańczy poniósł się radosny okrzyk, Łowcy unieśli miecze i zawęszyli, czując zapach krwi. Ich źrenice już się rozszerzały, zaraz nastąpi przemiana w bezlitosne, żądne krwi zwierzęta...

Ryjisjaveeik uśmiechnął się pod nosem.

Kolejne strzały przecięły zimne, wilgotne powietrze, ilość trupów rosła. Łowcy skoczyli naprzód, zagłębili się w szeregach zdezorientowanego przeciwnika, wyjąc ochryple. Gdzie przeszli, zostawiali za sobą jedynie śmierć. A Szarańcza szybko dokończyła dzieła, bezgłośnie włączając się do bitwy.

Cisi i potwornie skuteczni. Najlepsi z najlepszych.

Wampiry rzucały się do ucieczki, lecz gady nie odpuszczały. Po prostu biegły za nimi, trzymając się w bezpiecznej odległości, szyjąc z łuków.

Na zewnątrz za to na niedoszłych najeźdźców czekała kolejna niespodzianka.

Po niebie kołowały trzy przeobrażone wyverny, na ich potężnych karkach siedzieli wojownicy. Ogromne zwierzęta zaczęły pikować, widząc ofiary, zrobiło się gorąco od wystrzelających z ich pysków strumieni ognia.

Tego Vladimir nie przewidział.

Rozdział 18

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:31:00 +0000

Livia

Między drzewami wiła się biała jak mleko mgła. Jej opar nasiąknięty był duszącym smrodem zgnilizny, zalegającym w płucach i wżerającym się w pamięć jak trucizna. Powykręcane pnie i martwe, a jednak jakby chore gałęzie splatały się nad jej głową, tworząc szczelny baldachim, dzięki któremu oszczędzono im widoku ciemnego burzowego nieba.

Nieba w kolorze oczu Allana.

Potrząsnęła głową. Czemu zaprzątać sobie myśli zmiennoskórym? Przecież nawet go nie lubiła. Więc dlaczego jego obraz cały czas stawał jej przed oczami, jak wyżarty w źrenicy, ilekroć zamknęła powieki? Pełna złych obaw, nie mówiła o tym nikomu, ale dręczyły ją też od pewnego czasu również sny. Widziała w nich rzeczy straszne, przerażające, o których bała się potem nawet myśleć, a co dopiero komuś opowiedzieć... Na razie żywiła się jeszcze złudną nadzieją, że może to jednak zwykłe koszmary, wywołane na przykład ciążącym stresem.

Ale czy w zwyczajnych koszmarach widziałaby powtarzający się pożar Nocnego Dworu, pole zalane krwią i Allana umazanego nią po łokcie? Wściekłego, pewnego siebie, niepowstrzymanego, takiego, jakim nie jest...

Widziała też siebie. W długiej białej sukni, również zachlapanej czerwienią, z dzikim wyrazem twarzy i obłędem w oczach. Trzęsącą się, przeszywaną dreszczami, jakie nawiedzają ciało tuż przed przemianą w wilka.

Ugryzła się w język, następnie z całej siły wbiła równo spiłowane paznokcie w skórę przedramienia. Nie myśl o tym. A przynajmniej nie w tym miejscu. Nie w miejscu, które sprawia, że jest się na skraju paniki, w którym zło i strach są namacalne. Wystarczy tylko zrobić jeden nieostrożny krok i zaatakują...

– Szybko, szybko, już niedaleko! – zawołała, odwracając się w stronę maszerujących za nią ludzi.

Same kobiety i dzieci. Zapłakane, brudne, dźwigające małe tobołki, ciągnące za rękę starsze dzieci i niosące młodsze. Dwie kobiety miały konie, lecz prowadziły je za uzdy, ponieważ wierzchowce niepokoiły się niebezpiecznym podmokłym gruntem, kwiczały i nie słuchały rozkazów. W siodłach odpoczywało kilka maluchów, zmieniały się co kilka minut. Z tyłu wlekli się zmęczeni, wyczerpani wręcz starcy. Paru z nich zostało, by czekać na wracającą dziewczynę i razem z nią iść z powrotem do miasta.

Mężczyźni zostali. Zostali wszyscy, którzy mogli się na coś przydać.

O dłoń Livii otarła się bokiem drepcząca razem z nimi Shadya. Przez moment oczy dziewczyny spotkały się z orzechowymi ślepiami ogromnej wilczycy.

– Świetnie ci idzie, Livio. Tak trzymaj. Już niedaleko. – Pokrzepiająco skinęła łbem i odbiegła.

Dlaczego granica nie mogła przetrzeć się w innym miejscu, nieco bardziej dostępnym?

Jakieś dziecko płakało, po chwili inne, motywowane przez nie, również podjęło krzyk. Jak rozprzestrzeniająca się w błyskawicznym tempie zaraza. Livia warknęła pod nosem kilka słów, które z pewnością można by uznać za nieodpowiednie w ustach dziewczyny z dobrego domu. Ale niestety hałas nie pomagał jej we wcielaniu się w rolę przewodniczki. Odszukanie ledwo widocznego tropu wymagało od niej całkowitego skupienia, a w takim chaosie było ono nieosiągalne. A tak prosiła o ciszę...

Livia naprawdę nie lubiła dzieci.

– Już niedaleko, zaraz ziemia stanie się stabilniejsza, znajdziemy ścieżkę – powtarzała jak litanię, chociaż sama w to nie wierzyła. Bagniska ciągnęły się kilometrami, przejście przez nie mogło zająć nawet cały dzień.

Dopiero wyruszyli, a ludzie są już tak zmęczeni. Jak to zniosą?

Norman

Wyszedł przed dom. Przed chwilą Livia i Shadya wyruszyły z częścią mieszkańców miasteczka, by wyprowadzić ich w bezpieczne miejsce. To był jego zdaniem chory pomysł. Te przyzwyczajone do wygód życia matrony i małe dzieci potrzebowały wozów i koni, by przebyć taką odległość. Na drodze miałyby małe szanse, a co dopiero na podmokłym, niebezpiecznym gruncie bagien? Najbardziej bał się jednak o maszerujących z nimi starców. Wątpił, aby wielu z nich przeżyło.

Spomiędzy drzew wypadł wilk o czarnej sierści. Lekko utykał na jedną łapę, ale wyglądała ona na raczej przeciążoną długotrwałym biegiem, niż uszkodzoną. Cały grzbiet, pysk i pierś uwalane miał we krwi, lecz widać było gołym okiem, że nie jest jego. Podszedł bliżej, dysząc. Dopiero teraz mężczyzna zauważył, że zwierzę nie ma lewego oka.

– Allanie, prosiłem cię, odpoczywaj! – zganił syna, powstrzymując się ostatkiem sił i woli od wyrzucenia rąk do nieba w rozpaczliwym geście.

Wilk powoli zaczął się prostować, wreszcie stanął na dwóch nogach już jako jego młodszy syn. Kręcone włosy zlepiała mu zakrzepła czerwień, lecz w jasnym oku błyskały iskierki podniecenia.

– Ależ ojcze, nie potrzebuję odpoczynku, czuję się świetnie! – zawołał, uśmiechając się od ucha do ucha. W grymasie było zdecydowanie więcej sarkazmu, niż radości.

– Synu... – Pokręcił głową. Kłótnia nie miała najmniejszego sensu. Allan był potwornie uparty. – Powiedz mi, bo nurtowało mnie to od jakiegoś czasu, kto z tobą ćwiczył?

– W jakim sensie?

– Kto uczył się przemian? Jak długo?

– Nikt mnie nie uczył. Gdy dowiedziałem się, że mam te moce, zacząłem sam ćwiczyć. Gdy okazało się, że wcale ćwiczyć nie muszę, bo każda przemiana idzie mi gładko i bez problemów, zacząłem po prostu zmuszać się do pozostawania w ciele zwierzęcia jak najdłużej. I tyle. Czemu chcesz to wiedzieć? – Od niechcenia zajął się zeskrobywaniem błota z ubrania. – Prosta ta zmiennokształtność.

Norman zamarł.

– Jak to? To przecież niemożliwe!

– Dlaczego niemożliwe? – Zatrzymał się w połowie ruchu.

– Zmiennoskórzy ćwiczą latami! Nie ma takiego, nawet wśród najpotężniejszych, który przybrałby postać dowolnego zwierzęcia nie przećwiczywszy tego wcześniej! Nawet Mark przecież...

– Widocznie jestem pierwszy. – Wzruszył ramionami. – Wybacz, ale muszę natychmiast się umyć.

Zgarbiony chłopak odszedł w kierunku drzwi, oglądając dłonie uwalane w czerwonej mazi. Odprowadzał go pełen niezrozumienia wzrok ojca.

Rozdział 17

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:31:00 +0000

Katherine

Katherine ziewnęła szeroko i jeszcze raz wczytała się w wypisane odręcznie kształtne i pełne zawijasów pismo. Pomimo upływu lat czarny atrament nie zatarł się, lecz coraz gorzej odcinał się na tle żółknącego papieru.

Świata stworzenia historia w skrócie i na szybko.

Dawno temu, gdy jeszcze nie słyszano o żadnej z ras humanoidalnych, światem rządziły wielkie gady. Występowała wśród nich ogromna różnorodność: były małe niczym dziecię, wielkie jak góry, krwiożercze i nawykłe do zabijania i potulne niczym młode kocięta, kierujące się samym instynktem i wybitnie wręcz inteligentne. Zawsze najbardziej wśród nich wyróżniały się potwory skrzydlate, o fizjonomii zdecydowanie innej, niż cała reszta. Na ich karkach rosły zarówno pióra, jak i wspaniałe, lśniące barwami najdroższych kamieni łuski. Zakrzywione, gładkie rogi budziły respekt, kształtem przypominające wilcze kły szczerzyły jedynie w razie konieczności. Istoty o kocich oczach, długich ogonach, czterech łapach i pięknych skrzydłach obleczonych delikatną, niemalże przejrzystą błoną poczęto nazywać smokami.

Ich bracia jednak, równie inteligentni i obok smoków pełniący funkcję władców ówczesnego świata, nie budzili podziwu, lecz jedynie paniczny strach. Dwie pary poprzecznie prążkowanych rogów, jedne proste, a drugie zakrzywione w większym lub mniejszym stopniu, tworzyły dookoła potężnych karków koronę; ostro zakończone łuski nie lśniły w świetle słońca, a najczęściej przybierały kolor idealnej czerni. Wilcze kły zdawały się większe i twardsze, a skrzydła zdolne do przysłonięcia słońca. Potwory o mrożącym oddechu, ludzkich oczach koloru krwi i tylko dwóch łapach nazwano wyvernami.

Zarówno przepotężne smoki, jak i odporne na żar ognia wyverny za władców świata się uznawały. Do perfekcji opanowały mowę telepatyczną, to właśnie od nich ludzie i elfowie się jej uczyli. Jednak władcy dnia i władcy nocy nigdy nie pałali do siebie miłością. Częste potyczki mąciły spokój, lecz nigdy nie przeradzały się w otwarty konflikt. Do czasu.

Dnia pewnego w królestwie smoków pod opiekuńczymi skrzydłami łaskawego władcy Mardrama Zielonołuskiego na świat przyszedł Dagon Zdrajca, owoc zakazanego poczynania smoczycy i wyverna. Pisklę miało cztery łapki i jedną parę rogów, lecz skrzydła ogromne, ślepia czerwone, a łuski idealnie czarne. Od początku wiadomo było, że jest zbyt silny, by przebywać z innymi pisklakami, więc Mardram, do tej pory niezmierzony w swej mądrości i dobroci, popełnił kardynalny błąd: zdecydował zamknąć mieszańca w więzieniu, niczym najgorszego mordercę. Dagon dorastał w poczuciu samotności i odrzucenia, a jego spokojne serce smoka coraz bardziej upodabniało się do serca żądnego działania i mściwego z natury wyverna. Wiedział, że od smoków zaznał samego zła, więc nie ma co się dziwić, że po opuszczeniu swego więzienia natychmiast udał się do panów nocy, wyvernów. One od wielu tysiącleci czekały jedynie na powód do rozpętania wojny. Przyjęły zdrajcę jak jednego ze swoich, uformowały za nim niezwyciężony legion i ruszyły nieść śmierć swym braciom – smokom.

Wojna wiele lat się toczyła. Smoki – o wiele liczniejsze, lecz wśród swych cnót posiadające również litość – padały pod naporem bezwzględnych synów ognia. Widząc porażki, wiele z nich dołączało do niezwyciężonej armii, by zabijać swoich i nie zostać zabitymi. Dagon mordował, okaleczał, niszczył, a przyjemność sprawiało mu to przeogromną. Pół-wyvern wyrwał Drzewo Świata z korzeniami i spalił je, śmiejąc się radośnie!

Mardram – chwała jego imieniu! – już od początku widział, jak marne szanse ma jego państwo, lecz kierował się nadzieją. Doszedłszy jednak do ostateczności, zdecydował się na rzecz z punktu widzenia dzisiejszych historyków szaloną, lecz dla niego jedyną możliwą. Wypowiedział Dagonowi Zdrajcy bitwę.

By oglądać starcie pierwszy raz od wieków smoki i wyverny zgromadziły się w jednym miejscu. Panowie ognia mieli pewność, że bitwa jest przesądzona – przepotężne wyverny, których krew płynęła w żyłach Dagona, od zawsze dawały radę najstarszym spośród smoków. Lecz nie doceniono wspaniałego Mardrama Zielonołuskiego – starego i doświadczonego. Pokonał on pół-wyverna, zabił go, a ciało spopielił jadem. Nie udało mu się jednak zniszczyć umieszczonego koło serca wroga kamienia, w którym przetrwała jego dusza – został zgładzony przez oszalałe wyverny.

Wojna, zakończona największą w dziejach erupcją wulkanu, przyczyniła się do kompletnego spustoszenia w świecie. Bracia smoków i wyvernów, ich cisi i tak różni poddani, zawsze wierni i oddani, wyginęli. Przez wiele księżyców na ziemi panowały piekielne warunki, niemożliwe do przetrwania dla większych zwierząt nie potrafiących się chronić potężną Magią.

Pomimo tych strat, są również powody do radości. Dzięki wojnie i nowym gatunkom zwierząt, które zastąpiły nieszczęsnych poddanych, powstały dwie najważniejsze obecnie rasy: najpierw potężni, narodzeni z najczystszej Magii elfowie, a następnie bliżsi zwierzętom humanowie. To oni dostąpili zaszczytu: smoki, nie mogąc znieść utraty poddanych, postanowiły wcielić humanów, potocznie zwanych ludźmi, w swe szeregi. Dusza każdego z zabitych podczas wojny smoków, do tej pory uwięziona w kamieniu, mogła zamieszkać w jednym ciele wraz z duszą ludzką, darować swemu żywicielowi możność zmiany postaci na smoczą i posługiwania się wielką Magią.

Znów jednak wyverny nie chciały okazać się gorszymi. Już wcześniej niezbyt liczne, a po walkach na skraju wyginięcia, nie mogły pozwolić sobie na strategię podobną smoczej, ograniczał je również brak kamienia z duszą koło serc. Postanowiły więc obrać inną drogę: zmieniały w wyverny. Z początku elfowie, później stopniowo kolejni ludzie stawali się tacy, jak one. Jedna dusza w dwóch ciałach: wyverna, i człowieka. Nieśmiertelność. Magia potężniejsza od smoczej. Niezwykła, nie dana wcześniej śmiertelnikom siła i wytrzymałość. Powstały nowe rzesze wyvernów, gotowych kontynuować dzieło Dagona Zdrajcy.

Jednak nigdy do tego nie doszło. Na skutek niepoznanych dotąd przyczyn prawdziwe wyverny wyginęły. Zostali jedynie potężni Strażnicy, ich Cisi Bracia.

Vladimir

– Krew. Wszędzie jest krew, Gregorze. Mam ją nawet pod paznokciami... – Vladimir niewidzącym wzrokiem patrzył w ogromną kulę zachodzącego słońca.

– Obawiam się, że to mogą być resztki obiadu, panie – mruknął Gorgon. Gdy się poruszył, po całej sali rozszedł się dość przykry dla wampirzego nosa odór węża.

– Co ty nie powiesz... Resztki kolacji... Dobre sobie! – prychnął. – Miałem na myśli raczej, że ostatnio z mojej winy ginie wielu niewinnych. Choćby ten dzieciuch Wolfgang. Nie znosiłem go, po prostu miałem dosyć jego idiotycznych pytań, ale na litość boską! Nie życzyłem przecież mu śmierci. A jestem pewien, że wyverny go zabiły. Przecież to zmieszaniec, zagrożenie dla nich... Dla nas właściwie też, ale na pewno znalazłbym inne rozwiązanie! Krew, tyle krwi... Nie mam już siły.

Gorgon podszedł bliżej, oparł łokcie na parapecie. Jego skóra barwy cynamonu lśniła złociście w ostatnich promieniach dnia, oczy wyglądały jak dwie czarne studnie. Na głowie za to znajdowały się świeże, młode węże. Sięgały mu dopiero do ramion, lecz były bardzo ruchliwe – rozglądały się ciekawie, gryzły nawzajem, wykręcały swoje cienkie, pokryte czarną łuską ciała pod pozornie niemożliwymi kątami.

– Gregorze, jesteś o wiele starszy ode mnie. Czy już kiedyś było aż tak źle?

– Powiadają – zaczął przytłumionym głosem, jakby powierzał wampirowi tajemnicę – że niegdyś wszystkie róże były białe. – Po chwili westchnął ciężko. – Ale zawsze miały kolce. Teraz wcale nie jest najgorzej. Historia została dla potomnych złagodzona.

– Ale to są wyverny. Są zdolne do wszystkiego. Muszę przyznać: boję się. Wiem, że nie poprzestaną na zabiciu Wolfganga. Będą chciały mnie, ponieważ to ja go stworzyłem. O bogowie, czemu?! Przecież to zawsze ja byłem przeciwny wojnom z gadami! A teraz jestem ich celem... – Splunął. – Wygląda na to, że sam przyczyniłem się do spełnienia Wielkiej Przepowiedni.

– Wyverny działają według prostej i bardzo życiowej zasady: jeśli ktoś nie jest przyjacielem, to znaczy, że jest wrogiem.

– Czy mógłbyś przestać mówić zagadkami?

– Chodzi o to, że jeśli nie pokazałeś otwarcie, że jesteś za nimi, nie mają żadnych podstaw, aby zostawić cię w spokoju. Bo to nie leży w ich interesie. Dla tych gadów nie ma strony neutralnej. Jeśli pokażesz im, że spełnienie Przepowiedni nie leży również w twoim interesie, wezmą to pod uwagę i zastanowią się dwa razy.

– Tak myślisz? – Znowu wyjrzał przez okno na opustoszały dziedziniec. Nie zauważył nawet, że jego wierny sługa przeszedł z nim na „ty”.

– Tak właśnie myślę. – Jeden z węży zasyczał, jakby na potwierdzenie jego słów. – Poza tym według wyvernów to tamten Niemiec, Mark von Lahman, jest Pożeraczem Światów.

– Wyverny... – mruknął, jakby wcale nie usłyszał ostatnich słów. – Ale co my możemy zrobić, jeśli zachce im się zwalić nam na głowę? Jest ich o wiele mniej, niż nas, ale posiadają regularne wojsko. A tego o sobie nie mogę powiedzieć. Już jeden Łowca mógłby poradzić sobie z nami w pojedynkę. Spójrzmy prawdzie w oczy: nie mamy najmniejszych szans w starciu.

– Jeśli ono w ogóle nastąpi.

– Nastąpi, zapewniam. Oni nie przebaczają tak łatwo. Honor przede wszystkim. A niewyciągnięcie konsekwencji – czyli puszczenie nam płazem egzystencji Wolfganga – byłoby równoznaczne ze splamieniem honoru. Nie rób takiej miny, te bestie są cholernie honorowe. Przysięgam.

– Wiem, wiem, ale nie o to chodzi. Mówiłeś, że Wolfgang posiada niesamowitą moc magiczną?

– Tak. Jakby chciał, mógłby zniszczyć wszystko to dookoła jednym słowem.

– Świetnie. Tylko jeszcze co on ma wspólnego z Wielką Przepowiednią? Pożeraczem Światów nie jest przypadkiem Mark von Lahman? – Tym razem podkreślił to o wiele mocniej.

– Szczerze? Od początku w to wątpiłem. Dobra, może i jest potężny, ale... brakuje mu... Sam nie wiem. Można nazwać to krótko chęcią do obrócenia wszystkiego w popiół. Mark von Lahman jest zbyt normalny. Ma sumienie, zależy mu na kimś. A Wolfgang... Rety, ten dzieciak nawet z kilometra wygląda tak, jakby dosłownie nie miał duszy!

– I tu właśnie pojawia się następna kwestia... – Gorgon zaśmiał się konspiracyjnie. – A co ty zrobiłbyś, gdyby legendarny Pożeracz trafił w twoje ręce? Zgładziłbyś go? Czy może jednak zostawił przy życiu, by móc szantażować nim wrogów?

Jasne jak lód oczy Vladimira rozbłysły.

– Gregorze, cholerny wężowaty! Jesteś genialny!

– Tak? Miło to słyszeć, panie. Ale może to jedynie zasługa mojego wieku. Nauczyłem się wyciągać różne wnioski tak szybko, jak się da...

– Ale to było oczywiste, tylko ja, ślepy i głuchy, nie mogłem zauważyć! Rozwiałeś moje wątpliwości, dzięki tobie znów będę mógł spać w nocy! A może przynajmniej po tym, jak odzyskam naszego Pożeracza. – Uśmiechnął się szeroko, poklepał gorgona po ramieniu i odszedł w głąb pomieszczenia.

W co jak się wpakowałem?! – jęknął w myślach Gregor. – Było się zamknąć!

Rozdział 16

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:28:00 +0000

Mark

Okolica sprawiła, że ledwo utrzymywał się w siodle ze zdziwienia. Wszystko – konary zdziczałych drzew owocowych, kłosy wysokich niekoszonych od dawna traw i wybujałych chwastów, zaściełające trakt kamienie – wyglądało jak zatopione w grubej warstwie lodu. Gdy tylko zza chmur wyjrzał pomarańczowy skrawek słońca, przezroczysta otoczka rozbłysła oślepiającym blaskiem, odbijając ciepłe promienie. Ciepłe na tyle, że lód z pewnością by się roztopił.

– Co to jest? – jęknął w końcu Mark, gdy ciekawość wygrała z osłupieniem. – To jest lód?

– Jaki tam znowu lód, mamy przecież przyzwoite czternaście stopni – prychnął Tantal.

– W takim razie co?

– Szkło.

– Co proszę?!

Jadący przed nimi na sporej roboczej kobyle przewodnik okręcił się w siodle.

– Szkło. Kilkaset lat temu ta okolica była kolebką rolnictwa Drugiego Świata. Jednak pewien czarnoksiężnik, któremu odmówiono gościny w tutejszej gospodzie, rzucił na ziemię potężny czar, przez co pokryła się szkłem. Za każdym razem, gdy usunie się jego warstwę, na następny dzień pojawia się kolejna, jeszcze grubsza.

– Z czego w takim razie żyjecie, skoro nie macie dostępu do żadnego rodzaju rolnictwa? – zainteresował się Ulfr.

– Z hutnictwa, to chyba oczywiste. Zaopatrujemy w szklane wyroby praktycznie cały Drugi Świat, łącznie z Wyspami Samotnymi na Wszechoceanie. Wykonujemy też biżuterię, którą uważa się za najpiękniejszą i najdroższą na świecie. Jedzenie kupujemy od sąsiadów.

Rozmowę przerwało przekleństwo Tantala. Grek nieomal wypadł z siodła, gdy Anduz poślizgnął się na trakcie. Jednorożec zakwiczał dziko, szarpnął łbem i zatańczył, wchodząc potężnym bokiem w myszatego ogiera Ulfra. Ogier zarżał i stanął dęba. Teufelin obejrzała się obojętnie, wykazując znikome zainteresowanie wypadkami, jej jeździec jednak trochę bardziej się zaniepokoił. Głównie tym, że mało brakło, a mieliby do czynienia z końskim dominem.

– Nic wam nie jest? – zawołał do wyverna i wikinga.

– Chwilę, niech policzę zęby... Raczej nie – odparł podnoszący się z ziemi Ulfr.

– Radzę wam zejść z koni i poprowadzić je dalej, nie są przystosowane do tych warunków. – Przewodnik z uczoną miną starał się jak mógł okazać swoją wyższość podróżnym. Wychodziło mu całkiem nieźle, musieli to przyznać – trzymał się dumnie wyprostowany na grzbiecie odważnie kroczącego konia pociągowego, w tej chwili o wiele pewniejszego od bojowych jednorożców, chociaż jeszcze zaledwie przed godziną nie mógł nawet marzyć o dorównaniu ich gracji, zwinności i szybkości. Ale tutaj, przyzwyczajony do śliskich dróg i podkuty w odpowiedni sposób, zdecydowanie był panem.

Tantal posłuchał rady przewodnika, powoli spuszczając się z siodła, by nie zachwiać nieszczęsnym parskającym ze zdenerwowania wierzchowcem. Anduz położył uszy płasko na łbie i twardo zaparł się nogami, gdy Grek szarpnął za wodze, chcąc pociągnąć go za sobą. Kończyny znowu rozjechały się na pokrytych warstwą szkła kamieniach, więc jednorożec wspiął się na tylne nogi, machając ogromnymi kopytami tuż koło głowy swojego jeźdźca.

– Kurwa mać! – wyrwało się Tantalowi.

– Jakie to było niestosowne z waszej strony, wasza wysokość – mruknął pod nosem Mark, próbując opanować Teufelin, której sytuacja również przestawała się podobać.

Nastroje jednak poprawiły się, gdy Ulfr, zeskakując z siodła, poślizgnął się i upadł w kępę sztywnych krzaków, klnąc szpetnie.

– Cicho, mieszańcu, słyszę coś! – syknął przewodnik, ściągając wodze niezbyt energicznego kasztanka.

– Nie nazywaj mnie mieszańcem... – warknął wiking przez zaciśnięte zęby, sięgając w stronę topora – bo cię tak przefasonuję...

– Zamknij się, on naprawdę coś słyszał – zganił go Tantal przyciszonym głosem.

Stanęli w ciszy, starając się opanować zaniepokojone konie.

– To smok. Bogowie, smok! – Przewodnik wyglądał, jakby zamierzał natychmiast zmusić nieszczęsną zmęczoną życiem chabetę do cwału w stronę bezpiecznego miejsca. Jakiegokolwiek.

– Chyba wiem, o jakiego smoka chodzi... – Grek ukazał w uśmiechu sporą przerwę między górnymi jedynkami.

W tym samym momencie na polu wylądował Nerderin Sehaalet z Ferrisem na karku, po krótkiej chwili ukazał się również wielki jak góra złotołuski Xaron. Ogromny smok wyglądał nierzeczywiście i pięknie w słońcu rozświetlającym jego lśniące łuski i pokryte warstwą szkła gałęzie dookoła. Uniósł dumnie ostry pysk, jego wielkie nozdrza poruszyły się leniwie, gdy smakował powietrze.

– Czuję coś w pobliżu. Kumuluje się tu całkiem sporo magii.

– To oczywiste chyba. Przecież to drzewo widocznie na ścianie lasu to Yggdrasil. – Tantal uczenie uniósł głowę.

– Co... – jęknął przewodnik. – Wy rozmawiacie z tymi bestiami? Mordercami?! Plugawcami?! – wybuchnął w końcu, zamaszystym gestem wskazując w stronę smoków.

– Tylko nie plugawcy! – zaryczał Xaron. – Wypraszam sobie, w istocie jestem o wiele bardziej religijny, niż może wydawać się na pierwszy rzut oka!

– Oni są z nami – wyjaśnił Mark.

– Yggdrasil?! – ryknął Ulfr, jakby dopiero teraz dotarło do niego znaczenie słów towarzysza.

– Tak, Yggdrasil, Święty Jesion, Drzewo Świata i te sprawy. – Grek, znudzony, machnął dłonią.

– Ale to... niemożliwe! Tutaj?! – Wiking gwałtownie się zatrzymał, koń wszedł mu w plecy.

– Tak, tutaj. Coś nie tak? – zdenerwował się wyvern. – Ach, cholera, no tak – zreflektował się szybko, ale nie przeprosił za zniewagę.

Mieszaniec jeszcze raz popatrzył tęsknie w stronę zarysu potężnego drzewa.

– Czy będziemy przejeżdżać obok?

– Tak. Niebawem.

– Może byśmy się ruszyli, żeby to niebawem nastąpiło jeszcze w tym roku? – podpowiedział Mark, ziewając.

Wszystkie słowa wyrażające wielkość naraz stawały się słabe i małe, gdy próbowało się nimi opisać ogrom Yggdrasila. Drzewo pięło się na wysokość sporej góry; na potężnych gałęziach wybudowano kamienne platformy, po których spokojnym krokiem przechadzali się ludzie w jednolitych białych strojach. Wyłożono je prostym, lecz eleganckim brukiem. W środku każdej platformy znajdował się otwór niewiele większy od ludzkiej dłoni, w który wprawiono ołowianą ramkę, układającą się w kształt symetrycznego kwiatu. Z pewnością kiedyś był to wielokolorowy witraż, lecz teraz po barwnych szkiełkach nie pozostał nawet ślad. Otwór zapewne zostawiono, aby spływała nim deszczówka. Pień został wydrążony od środka, by zapewnić mnichom mieszkania, a po jego zewnętrznej stronie pięły się szerokie kamienne schody, na które z łatwością można by wjechać na grzbiecie konia. Wszechobecna szklana zmarzlina nie śmiała tknąć intensywnie zielonych liści wielkości ludzkiej głowy.

Nawet Xaron zadzierał łeb, onieśmielony.

Ulfr za to padł na kolana, ukłonił się i trwał tak, szepcząc pod nosem coś, co mogło być modlitwą. Tantal rozróżnił tylko wielokrotnie wzywane przez wikinga imię Odyna.

– Powieszonego Boga znam osobiście i nie powiedziałbym, żeby był zbyt sympatyczny, więc lepiej go tu nie przywołuj – podpowiedział usłużnie.

– Znasz go?! – Ulfr nie wiedział, czy ma uwierzyć. Gdy Grek skinął głową, zadał pytanie, które potem wielokrotnie sobie wypominał:

– I jaki jest?

– No cóż... zaskakujący. Nie ma wcale jasnych włosów i brody. I od włóczni woli tasaki i łuki. Ponadto obdarzono go sporą dawką czarnego humoru, którym z wielkim upodobaniem nas raczy. A Loki jest jego teoretycznie najlepszym przyjacielem, chociaż parę razy byłem świadkiem jednej z ich „drobnych sprzeczek”. Dobrze, że skończyło się tylko złamaną ręką strażnika i podbitym okiem Lokiego.

– Lokiego też znasz?! O bogowie, o bogowie... – Złapał się za głowę, nie podnosząc się z kolan.

– Tak w ogóle, to nie wydaje wam się, że to jest dąb? – spytał nieśmiało Mark.

– Co jest dąb? – zamotał się niezbyt gramatycznie Ferris, z całych sił ściskający wodze uprzęży Nerderin Sehaaleta.

– To drzewo. To nie jest jesion. Ma zupełnie inne liście.

– Jesion nie jest drzewem iglastym? – zainteresował się przewodnik.

Niemiec jęknął, ocierając czoło z potu.

– Mam dość – oświadczył, następnie odchylił się w siodle, naciągnął na twarz kaptur czarnej peleryny i ostentacyjnie zaczął gwizdać, dając reszcie do zrozumienia, że z prostakami rozmawiać nie będzie.

– Zacznij sobie jeszcze dłubać w zębach mieczem – mruknął wyjątkowo drażliwy tego dnia Tantal.

Ulfr, widocznie wyobraziwszy sobie, jak komicznie wyglądałby niemiecki szlachcic dłubiący między jedynkami sztychem długiego zabytkowego miecza, parsknął wyjątkowo paskudnym rechotem.

– Czego szukacie w naszych skromnych progach, podróżnicy? – Z wielkiej bramy w pniu drzewa wyłonił się odziany na biało mężczyzna. Jego szata pokryta była drobnymi haftami, więc zapewne zajmował dość wysoką pozycję. Gładko ogoloną twarz wykrzywiał odrobinę sarkastyczny uśmiech.

– Jesteśmy tu właściwie tylko przejazdem... – zająknął się Tantal.

– To dobrze się stało, ponieważ niedawno kazałem wysprzątać pokoje gościnne. Zapraszam, przeczekacie noc, zjecie z nami kolację i jutrzejsze śniadanie. Dobrze radzę – widzę, że teraz wasza droga wiedzie przez las. Po zmroku jest tam niebezpiecznie.

– Ale naprawdę damy sobie radę, jak widać – mamy ze sobą dwa smoki...

– Nalegam.

Pozostali bezsilni wobec zaciętości kapłana. Xaron przemienił się w człowieka, ciekawie się rozglądając wszedł do wnętrza drzewa razem z resztą. Nerderin Sehaalet zmieścił się w bramie, podobnie jak wierzchowce. Pożegnali się z przewodnikiem, który popędził ociężałego pociągowego konia w drogę powrotną, i zamknęli za sobą stare, rzeźbione wrota.

We wnętrzu drzewa było jasno, przytulnie i ciepło. Jasne drewno ozdabiały skromne, lecz wykonane wprawną ręką obrazy, wijące się na ścianach schody ciągnęły się aż do samego wierzchołka, który był jeszcze zbyt cienki, by móc w nim zamieszkać. Co kilka metrów w żeliwnych obejmach znajdowały się płonące jasno pochodnie, więc nawet pod stopniami cień nie miał szans. Drzwi do pomieszczeń były zamknięte.

– Rozsiodłajcie konie, tam po lewej jest stajnia. Zaczekam tutaj na was.

Tantal zachowywał się bardzo sceptycznie, chociaż Markowi wydawało się, że raczej nic im nie grozi. Był młody, owszem, ale kapłani mieszkający w Yggdrasilu byli na tyle znani, że zdążył o nich to i owo usłyszeć. Słynęli właśnie z tego, że byli bezgranicznie dobrzy, chociaż czasami wręcz narzucali swoją wiarę. Zazwyczaj jednak mieli tak mocną siłę perswazji, że poddawał się niemal każdy.

Tego akurat można było się trochę obawiać...

Teufelin parsknęła, nie chcąc zostawać w niskim jak dla niej pomieszczeniu. Od kilku dni nie odstępowała swojego jeźdźca na krok, wiedziała, że cały czas jest blisko, więc zmiana tego nie wydawała jej się dobra. Anduz jak zwykle przyjął wszystko z siłą swojego spokoju. Ten wałach był wręcz słynny wśród wyvernów – w niczym nie przypominał innych jednorożców, które były narowiste, łatwo wpadały w furię i nie lubiły biernie się wszystkiemu przyglądać. Był doskonale wytresowany, reagował na najmniejsze nawet szarpnięcie wodzami, potrafił kopać i gryźć na zawołanie, był niesamowicie silny i szybki, ale, choć młody i jak najbardziej przypominający standardowego przedstawiciela rasy jednorożców z wyglądu, charakter miał zupełnie inny.

Gdy wyszli ze stajni, zostali poprowadzeni krętymi drewnianymi schodami na sporą salę. Tutejsi zakonnicy najwyraźniej nie ślubowali ubóstwa, ponieważ długi stół z grubo ciosanego surowego drewna wprost uginał się od spiętrzonych na nim ciepłych aromatycznych potraw. Oczy cieszyły również wielkie misy z kolorowymi świeżymi owocami, w razie gdyby ktoś nie miał akurat ochoty na żeberka w miodzie lub karkówkę w ostrym sosie.

Mark oczywiście miał. Wszyscy z boku tylko patrzyli z uśmiechami, jak nakłada sobie kolejne porcje wyśmienicie doprawionego mięsa. Brakowało mu tego podczas drogi, chociaż uparcie twierdził, że uwielbia smak suszonej wołowiny. Jednak teraz z całych sił powstrzymywał się od wskoczenia na stół i pochłonięcia wszystkiego, co znajdzie, i to wspomagając się gołymi rękami. Zdawał sobie jednak sprawę ze zgromadzonej dookoła setki osób.

Po posiłku, gdy reszta udała się do przydzielonych im pokoi, a Nerderin i Xaron odlecieli na polowanie, wyvern zszedł do stajni. Schody stały się dość niebezpieczne, gdy pogaszono większość oświetlających je do tej pory pochodni; za każdym stopniem zdradziecko czaił się cień, gotów zmylić go w każdym momencie. Ale on przecież miał doskonały wzrok wyverna zaprawiony odrobiną magii Fenrira Wilka.

Teufelin powitała go cichym parsknięciem. Uniosła wielki łeb znad żłobu z surowym mięsem, potrząsnęła długą lśniącą grzywą. Zaczął czesać jej piękną sierść, wyróżniającą się miękkością nawet na tle innych jednorożców. Jak na wierzchowca bojowego wyglądała doskonale, niemal dorównując tym reprezentacyjnym.

– Synu, czy chcesz się wyspowiadać? – usłyszał za plecami.

Nie dał po sobie poznać niepokoju, spowodowanego tym, że nie dosłyszał kroków kapłana, więc nie odwrócił się. Dalej czesał konia. Teufelin jednak uniosła wielki łeb, ukazała mocne, lekko żółte zęby i zagrzebała w pokrywającym podłoże sianie kopytem wielkości talerza.

– Z czego mam się spowiadać? – prychnął Niemiec.

– Słyszałem, że masz wielu na sumieniu.

– Ale nie żałuję śmierci żadnego z nich. Zabicie tych osób było moim obowiązkiem.

– Obowiązkiem... Naprawdę wierzysz, że ty i twoi bracia i siostry stoicie na straży świata? Że wolno wam oceniać, kto jest dobry, a kto zły? Kto ma żyć, a kogo lepiej byłoby zamordować?

– Skoro tak mówią od wieków, lepiej jest wierzyć. Uważam, że to o wiele bezpieczniejsze, niż sprzeciwianie się władcy.

– Wasz władca chyba bardzo nie lubi niesubordynacji?

– Bardzo. Oj, bardzo. – Uśmiechnął się cierpko pod nosem. Czasami miał ochotę cieszyć się jak dziecko z tego, że Ryjisjaveeik jest jego przyjacielem.

Kapłan westchnął i podwijając szatę, usiadł niespiesznie na opartej o ścianę drewnianej skrzyni. Chwilę milczał, ale Mark miał cały czas wrażenie, że go obserwuje.

– Czemu tak stoisz? Czemu cały czas pochylasz głowę, jakby pilnował cię osiłek z batem? – spytał cicho.

– Garbię się, ponieważ nie przepadam za uderzaniem głową w powałę. A przy moim wzroście zdarza się to dość często, jeśli się nie uważa.

– Nie. Nie o to chodzi, wyvernie. Jesteś potężny. Jesteś silny. Jesteś odważny. Jesteś – że tak powiem – diabelnie inteligentny. Ale na każdym kroku sam sobie musisz to udowadniać.

Ręka powoli sunąca zgrzebłem po końskim boku zadrżała i zatrzymała się.

– Słucham?

– Nie wierzysz w siebie. Takie coś specjaliści zwykli nazywać niskim poczuciem własnej wartości. Z jednej strony możesz wszystko, ale z drugiej cały czas musisz udowadniać samemu sobie, jaki jesteś silny. Bo po prostu zanim czegoś nie zrobisz, nie wierzysz, że jest w granicach twoich umiejętności.

– Trudno, żeby człowiek, który zaledwie rok wcześniej potrzebował pomocy, by wstać z fotela, wierzył w siebie... – parsknął, mając nadzieję, że da tym znak, iż rozmowę uważa za zakończoną.

– Opowiedz mi o tym.

– Po co?

– Pomoże. Uwierz mi, pomoże.

– Co mam niby opowiadać? Nie wracam do tego nawet w najgorszych koszmarach. Nie jestem w stanie...

– Co ci było?

– Urodziłem się z rozszczepionym kręgosłupem. Nie utraciłem władzy w nogach, ale nigdy nie były na tyle silne, bym mógł się swobodnie poruszać. W wieku pięciu lat otrzymałem kule i uczyłem się chodzić, wcześniej praktycznie nie wychodziłem z łóżka. To cholernie bolało. Przy każdym ruchu. Jakby ktoś ci wbijał w plecy rozgrzany do czerwoności pręt... A ojciec cały czas patrzył na mnie zupełnie jakby miał mi to za złe. Jakby to była moja wina... – Zacisnął pięści. Teufelin trąciła go pyskiem w twarz, pogładził ją po wielkim, czarnym jak noc łbie. Gigantyczny, poprzecznie prążkowany róg wielkości szpady prawie wybił mu oko, gdy klacz nadstawiła się do dalszych pieszczot.

– Ale to minęło, Marku von Lahmanie. To już nie wróci. Teraz jesteś panem. Teraz każdy w Drugim Świecie drży na sam dźwięk twojego nazwiska. Masz zaledwie rok, a już tyle osiągnąłeś...

– Poważnie? Gadają o mnie? A co ja takiego zrobiłem? Tytułują mnie tym całym Pożeraczem Światów, Ryjisjaveeik coś często wspomni o Wielkiej Przepowiedni... ale przecież bym czuł, gdyby to było prawdą. Jestem zwykłym gówniarzem, któremu czasem wydaje się, że coś może. Nie mam nawet roku.

– A już jesteś na szczycie. Wielka Przepowiednia jest prawdziwsza, niż ci się wydaje. – Wstał powoli. – Zastanów się poważnie nad naszą rozmową. I idź już lepiej spać, jest późno.

Trzasnęły drewniane drzwi.

W stajni jeszcze długo paliło się światło.

Rozdział 15

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:27:00 +0000

Allan

Zapadał zmierzch. Wiał lekki lodowaty wiatr, padające płatki śniegu wirowały na nim i osiadały na nagich konarach kiwających się w jego porywach drzew. Gwizdało w nieszczelnościach okien i kominie, ogień w palenisku syczał i migotał. Powstające od niego cienie na twarzy ojca zdawały się głębsze niż zwykle, oczy prawie ginęły w sinych worach powstałych przez bezsenność. Usta zaciskały się w wąską linię, w ich kącikach pojawiały się już zmarszczki. Na jeszcze niedawno kruczoczarnych włosach mężczyzny zaczęły pojawiać się pasma siwizny.

– Allanie, proszę cię, nie jesteś na to gotowy...

– Jeśli nie ja, to kto? – Uśmiechnął się pod nosem.

– Livia bardzo chętnie – a wręcz nachalnie – oferowała swoją pomoc...

– Livia. Co Livia może, czemu ja nie dałbym rady? Nawet przemiany nie zawsze jej wychodzą.

– Ale nie straciła dwa dni temu oka.

Allan uśmiechnął się lekko, unosząc jeden kącik ust. W jego jedynym oku o idealnym kolorze nieba przed burzą zamigotał na moment złośliwy ognik. Norman zauważył w tym momencie, że jego synowie stają się do siebie coraz bardziej podobni. Od jakiegoś czasu młodszy zmiennoskóry nieświadomie zaczął wykorzystywać miny Marka, stał się chętniejszy, jeśli chodzi o walkę, zainteresował się czymś więcej, niż powieściami, nad którymi jeszcze nie tak dawno spędzał całe dnie. Ponadto był silniejszy. Bardziej dorosły. Poważniejszy. W jego rysach brakowało tego dziecięcego zamyślonego wyrazu, który towarzyszył mu od zawsze.

Ale nadal nie nawiązywał kontaktu wzrokowego.

– Co z tego? To tylko oko. Poradzę sobie.

– Synu, nie wydobrzałeś jeszcze. Rana się nie zagoiła.

– Ale trzymam się całkiem nieźle. Nie wierzysz we mnie?

– Nie, ale...

– Markowi byś pozwolił? – Sięgnął po najcięższą broń.

Twarz Normana przybrała odcień purpury.

– Tak. Jego bym puścił. Głównie dlatego, że nie brakuje mu żadnej części ciała!

– Czuję się dobrze.

Potarł ręką czoło, na którym perliły się drobne krople potu. Nie miał siły. Nie wiedział, jak odwieść młodszego syna od pomysłu. Nie wiedział, jak wytłumaczyć mu, że w takim stanie nie podoła misji. Allan zdawał się być po prostu ślepy, nie zauważał swojego odbicia w lustrze. Nie widział, że bandaż, którym okryto jego lewą połowę twarzy, przy każdym najmniejszym wysiłku pokrywa się krwią. Nie widział, że jego skóra przyjęła odcień cienkiego pergaminu, przez który prześwitywały żyły. Nie widział zapadniętych, dawno nieogolonych policzków, trzęsących się rąk, tak słabych, że często nie mógł nawet utrzymać w nich filiżanki herbaty. Nie widział tego, jak jego czoło pokrywało się potem, gdy próbował wstać z łóżka bez pomocy. Nie widział tego, że po pokonaniu trzech stopni musiał zatrzymywać się dla złapania oddechu. Nie pamiętał, że Livia przewróciła go rano samym przyjacielskim klepnięciem w ramię...

– Zachowujesz się jak masochista... – mruknął pod nosem. Nie był smutny z powodu stanu zdrowia syna – był wściekły. – Co ty chcesz udowodnić?

– Co proszę? – Chłopak odwrócił się gwałtownie, jego oko błysnęło gniewnie.

– Idź już. Idź. – Machnął dłonią, odganiając go jak natrętną muchę.

Trzasnęły drzwi.

Gdy znalazł się na mroźnym powietrzu, odetchnął z ulgą. Starał się po sobie tego nie okazywać, ale rozmowa z ojcem, przekonanie go do własnych racji, sporo go kosztowały. Nie mógł znieść wyrazu jego twarzy, gdy kazał mu wyjść z gabinetu.

Stopy w wysokich wojskowych butach zapadały się w głębokim śniegu. Miejscami zaspy sięgały mu niemal do kolan. Wiatr rozwiał jego idealnie czarne lśniące loki. Gdy jeden z nich, zwinięty jak sprężynka, opadł mu na czoło, usłyszał obok głośne szczeknięcie. Spojrzał powoli w tamtym kierunku. Livia pod postacią czarnego wilka patrzyła na niego kątem oka, wywalając różowy jęzor. Śmiała się. Warknął tylko i przyspieszył, chcąc zostawić ją jak najszybciej za sobą.

Na brukowanej drodze prowadzącej do miasta nie było żywej duszy. Wszyscy siedzieli w domach, nie rozumiejąc tego, co działo się dookoła. A może to i lepiej? W końcu od razu wybuchłaby panika, a tego w końcu starali się od początku za wszelką cenę uniknąć. Wampir mieszkający w okolicy nie jest w końcu powodem do obaw, lecz mający im coś ewidentnie za złe demon daje już nieco większe pole do popisu wyobraźni... A ta w przypadku mieszkańców miasteczka praktycznie odizolowanego od reszty świata i jego wynalazków działała bez zarzutu.

Niebo przecięła błyskawica, przez moment zalegające między drzewami cienie zostały przegnane. Po okolicy przetoczyło się głuche echo grzmotu, ziemia zadrżała trwożliwie, jakby w obawie przed tym, co zaraz nastąpi. Poryw wiatru zakołysał skrzypiącymi przeraźliwie konarami, na ziemię spadło kilka pierwszych kropli deszczu. I znowu cały śnieg szlag trafi... – pomyślał odruchowo Allan. Dopiero po chwili uzmysłowił sobie, że wzrost temperatury może oznaczać tylko jedno: moc tego, który upatrzył sobie zniszczenie miasta i jego mieszkańców, najwyraźniej słabnie.

Zatrzymał się. Przed nim w ceglanym murze wznosiła się stara brama, w której łuku kołysał się pokryty naroślami rdzy dzwon, nie wydając żadnego dźwięku. Skorodowane szpikulce celowały prosto w pokryte srebrnymi chmurami niebo, stare drzewa stały po cichu, jakby pilnując, by nikt nieproszony nie dostał się do środka. Mur gęsto obrastał bluszcz, miejscami martwy przez panujące od jakiegoś czasu niezwykłe mrozy.

Popchnął furtkę; dawno nieoliwione zawiasy zaprotestowały, stawiając niespotykany opór jego osłabionym ramionom. W końcu jednak stanął na brukowanej alejce, pokrytej stertami śniegu i rozmokłych liści, dla dodania sobie odwagi głaszcząc rękojeść ciążącego u boku rapiera. Wreszcie wziął głęboki oddech i ruszył naprzód. Nie wiedział, czego ani kogo szuka. To ten ktoś miał znaleźć jego.

Miejscami z rozmywanych przez padający coraz gęściej deszcz zasp wystawały nagrobki: niegdyś wspaniałe, a obecnie zaniedbane rzeźby i popękane, porośnięte miękkim, wilgotnym mchem płyty, na których nazwiska były w większości tak zatarte, że nie dało się ich odczytać. Allan jednak lubił to miejsce, choć budziło w nim pewien niepokój. Miało swój klimat.

Kolejny grzmot, już rozlegający się o wiele bliżej, niż poprzedni, sprawił, że podskoczył. Zły na siebie, zacisnął mocno pięści, chcąc kontynuować ten niecodzienny spacer, gdy nagle tuż obok rozległo się:

– No proszę, ktoś tu się boi?

Głos był dziwny, zachrypnięty, przywodzący odrobinę na myśl węża. Mógł należeć zarówno do stulatka, jak i młodego chłopaka. Allan odwrócił się, starając się zachować kamienny wyraz twarzy. Nie dostrzegł jednak nikogo, jedynie coraz gęstszy cień zalegający między potężnymi pniami drzew, tak grubymi, że nie objęłoby ich trzech ludzi. Zdawało się, że jest o wiele ciemniej, niż przed chwilą.

– Niepokoisz się, prawda?

Właściciel głosu błyskawicznie się przemieścił, teraz znowu był za nim. Zrobił to idealnie bezszelestnie. Chłopak w ostatnim momencie powstrzymał się od odwrócenia w jego stronę.

– Boisz się. Czuć od ciebie tchórza na kilometr. Niepokoisz się tym, że mnie nie widzisz, tak?

Zamknął oko, głęboko odetchnął, starając się przynajmniej częściowo uspokoić. Następnie wykonał mylny ruch, jakby chciał ponownie obrócić się w stronę tajemniczego człowieka, lecz wtedy gwałtownie wyciągnął rapier z wiszącej u boku pochwy i wyprostował go.

– Nie boję się – wysyczał.

Miał marne szanse na powodzenie, ale z niewiadomych przyczyn udało się. Sztych celował idealnie w grdykę napastnika, która gwałtownie poruszyła się, gdy przełknął ślinę. Uznał to za oznakę strachu, więc uniósł wzrok, by zobaczyć też resztę twarzy. Była upiornie blada, kryła się pod szerokim kapturem czarnej peleryny. Wąskie, blade usta powoli rozciągnęły się w uśmiechu, demonstrując niepokojąco zaostrzone kły.

– Brawo, szczeniaku, przechytrzyłeś mnie – powiedział bez śladu uznania. Następnie zniknął.

Allan nie miał pewności co do tego, czy naprawdę się teleportował, czy może zwyczajnie pobiegł z wampirzą prędkością – grunt, że nagle znalazł się po jego drugiej stronie i błyskawicznie przycisnął do drzewa, trzymając za gardło. Rapier potoczył się po ścieżce. Nawet nie wiedział, w którym momencie go upuścił.

– Już ja cię nauczę szacunku dla starszych, gówniarzu... – Blada twarz znalazła się zdecydowanie bliżej, niż by sobie tego życzył.

– Puszczaj... – wykrztusił.

– Co proszę? – Twarz wykrzywiła się z rozbawieniem, ale w prawie białych oczach pojawiły się sadystyczne błyski. – Mógłbyś powtórzyć? Mówisz bardzo niewyraźnie z...

Nie dokończył. Obuta w podkuty wojskowy bucior noga wystrzeliła błyskawicznie i wcelowała perfekcyjnie w splot słoneczny. Napastnik zakrztusił się i runął na ziemię.

– Mówiłem, żebyś mnie puścił – powtórzył chłopak z godnością, podnosząc broń. Sprawdził jak gdyby nigdy nic, czy się nie porysowała.

– Przeklęty... – wycharczał wampir.

– Mówiłeś coś? – Nadstawił ucha, uśmiechając się słodko.

Napastnik splunął.

– Prędzej ci do pieca... – Wstał z trudem, chwilę opierał się ciężko na pomniku anioła z urwanym skrzydłem. – Czego ode mnie chcecie? – spytał wreszcie, prostując się.

– Czego chcemy? Pomocy.

– Pięknie o nią w takim razie prosicie... – Potarł obolałe plecy, na których wylądował.

– Nie miałem wyboru. Również wolałbym w spokoju porozmawiać.

– A więc porozmawiajmy... Jak na ciebie wołają, pudlu?

Allan z całej siły zacisnął zęby. Nienawidził swoich włosów.

– Nazywam się Allan Wolker Johannes von Lahman. A ty, umarlaku?

– Mów mi Duncan. Nie zasłużyłeś, by znać moje prawdziwe imię.

– Z jednej strony to dobrze, bo i tak mnie ono nie interesuje. Ale Duncan? Z zagranicy, rozumiem?

– Nie twoja sprawa. Urodziłem się w Wielkiej Brytanii, ale tak dawno temu, że nawet nie możesz zdawać sobie sprawy z tego, jak wtedy wyglądała.

– Wielka Brytania, piękny kraj... Nie żebym kiedykolwiek tam był, ale...

– Gówniarz. Czego ode mnie chcecie?

– Już mówiłem: pomocy. Miasto trzyma w garści jakiś wyjątkowo złośliwy demon. Cmentarz, na którym mieszkasz, znajduje się w granicach miasta, więc myślę, że ciebie też to w jakiś sposób dotyczy. – W spokoju zaczął oglądać paznokcie lewej dłoni, jakby nagle zauważył w nich coś wielce intrygującego.

– Jakiego rodzaju pomocy oczekujecie? Bo jakoś nie widzę, bym mógł cokolwiek z tym zrobić.

– Potrzebujemy jak najwięcej osób z jakimikolwiek magicznymi zdolnościami, by walczyć z Jeźdźcami Bez Twarzy.

– Walka to nie moja działka.

– Jesteś wampirem, twoja siła bardzo by nam pomogła...

– A ile macie tam wyvernów? Jednego? To i tak, jakbyś miał dziesięciu mojego pokroju. Odpowiedź brzmi: nie. A teraz ruszaj do domu, póki nie wpadłem na to, żeby zrobić z sobie z ciebie kolację.

– Ale...

– Czy ja mówię w innym języku? Zjeżdżaj! – Odwrócił się na pięcie i zagłębił w mroku między drzewami.

Zabiją mnie – uznał Allan, gdy wracał do domu, rozchlapując wodę z zalegających we wgłębieniach w bruku kałuż.

Rozdział 14

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:27:00 +0000

Katherine

Od razu, gdy zobaczyła odrobinę sadystyczny uśmiech na twarzy Jaromira, wiedziała, że czeka ją coś nowego. Ponadto na drugim końcu zbudowanej w jaskini wysypanej piaskiem areny ustawiono dużą okrągłą tarczę.

– Mam dla ciebie niespodziankę. – Wyvern rozpakował skórzany worek, który przyniósł ze sobą. W środku krył się wielki, prosty łuk angielski. – To dla ciebie. – Wręczył go dziewczynce.

– Łuk?

– Nie da się ukryć. Jak już pewnie wiesz, wyverny mają coś w stylu własnych nauk wyzwolonych, lecz są nimi miecz, sztylet, tak zwana szabla wyvernia, którą zaraz ci pokażę, i łuk właśnie.

– Czy wyverny nie preferują przypadkiem kuszy?

– Widzę, że słuchałaś jednak Ryjiva. Owszem, wolimy kusze, ale ty ze swoją mikrą wagą i chwilowo niezbyt dużą siłą nie dałabyś rady takowej naciągnąć. Normalny łuk też sprawiłby problem.

– Normalny... to znaczy?

– Twój ma na przykład siłę naciągu około piętnastu-dwudziestu kilogramów, mój już ponad dziewięćdziesiąt. Zobacz sobie. Naciągnij każdy po kolei.

Dziewczynka wzięła w dłoń swój nowy łuk. Założyła strzałę na cięciwę, spojrzała w kierunku tarczy, oceniając odległość. Od zawsze interesowała się tą bronią, technikę miała więc opanowaną. Niestety gorzej było z celnością. Naciągnęła – zdziwiła się, że sprawiło jej to trochę trudu, ręka trzęsła się, buntując przed dłuższym trzymaniem cięciwy. Wreszcie puściła; strzała przeleciała obok tarczy i zniknęła w mroku. Gdzieś z trybun rozległ się głośny rechot. Jaromir zmiażdżył wzrokiem siedzącego tam Odyna i zaprosił go gestem na arenę. Przedwieczny szybko wstał i czym prędzej uciekł z sali, prawie zrzucając siedzące mu na ramionach kruki.

– Wyrobisz się – zwrócił się do uczennicy, zakładając ramiona na piersi.

Z pewnością najdziwniejszym, co ją do tej pory spotkało, były słowa, które można uznać za pocieszenie, padające z ust nauczyciela.

Chwyciła teraz łuk Jaromira. Był odrobinę cięższy, wykonany z ciemniejszego drewna, nosił wiele śladów długotrwałego użytku, lecz cięciwa była nowa. Założyła strzałę, znowu przybrała pozycję. Uniosła prawą dłoń, trzymającą łęczysko, i... na tym się skończyło. Zupełnie jakby siłowała się z kamieniem. Jęknęła z wysiłku, lecz cięciwa nawet nie drgnęła. Odłożyła broń, spodziewając się usłyszeć z ust mistrza coś w stylu „jesteś słaba”. On jednak bez słowa podniósł łuk, bez żadnego wysiłku naciągnął i wystrzelił, na oko wcale nie celując. Strzała wbiła się w środek tarczy, grzęznąc w niej po lotki.

– A teraz jeszcze jedno. Szabla wyvernia. – Znowu sięgnął do worka.

Przyrząd, jaki wyjął, przypominał odrobinę jednosieczny tasak i krzywą szablę husarską. Miał jednoręczną rękojeść z finezyjnie wygiętym jelcem, tworzącym osłonę dla palców, a lekko zakrzywione ostrze, płynnie i dyskretnie rozszerzające się ku końcowi, było nieco krótsze od klingi szabli. Hakowato wygięta głowica wyglądała jak coś, czym można z powodzeniem roztrzaskać komuś czaszkę.

– Mogę potrzymać? – spytała zafascynowana.

– Nie udźwigniesz. – Złośliwość znowu zagościła w czerwonych oczach wyverna.

– Jak to nie udźwignę?! Przecież walczę mieczem jedną ręką!

Nadal uśmiechając się złośliwie, podał jej broń. Chwyciła za idealnie dopasowującą się do dłoni rękojeść. Jaromir puścił. Szabla natychmiast wyślizgnęła się z jej zaciśniętych kurczowo palców i upadła w piasek.

– Ale... – zaczęła.

– Mówiłem, że nie udźwigniesz. Jeszcze parę lat. Odzyskasz moce i pomachasz też tym.

– Ale to jest co najmniej trzy razy cięższe od długiego miecza! A jest o połowę mniejsze!

– Wiesz, musi tak być. Szabla wyvernia powstała, gdy któryś z nas – bardzo inteligentny i przystojny swoją drogą – postanowił stworzyć broń, która będzie jednocześnie poręczna, ale też zdolna rozrąbać człowieka na pół.

– Ty to wymyśliłeś? – załapała od razu.

– Oczywiście, że tak. Jeśli chodzi o wykonywanie broni, jestem najlepszy.

Chwilę patrzył na jej twarz.

– No już dobra. Zrobię dla ciebie coś, co będzie szablą wyvernią, tylko że lżejszą. Nauczę cię walczyć nią tak, jak będziesz to robić, jak już dostaniesz prawdziwą, ale będziesz musiała pamiętać, że w przypadku prawdziwej walki techniki te się nie sprawdzą, jeśli uzbroisz się w lżejszą wersję.

Dziewczynka uśmiechnęła się.

Rozdział 13

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:27:00 +0000

Mark

– Hej-ho, hej-ho, na piwo by się szło! – wył fałszywie Ulfr. Pozostawał od jakiegoś czasu znacznie w tyle, umilając podróż licznymi wyśpiewywanymi na całe gardło tawernianymi przyśpiewkami.

Markowi nawet przez pewien czas się podobało, no ale w końcu ileż można...

Myszaty ogier wikinga nagle stanął dęba, rżąc przeraźliwie. Mężczyzna zaklął wyjątkowo szpetnie, mocno ściągając wodze i z całych sił ściskając udami końskie boki w obawie przed upadkiem na usiany ostrymi skalnymi odłamkami trakt. Tuż nad ich głowami śmignął Nerderin Sehaalet, wylądował kilka metrów dalej, otrzepując z gracją wielkie skrzydła. Ferris siedział dumnie wyprostowany w siodle, lekko tylko trzymając za lejce, by energiczny młody smok stał spokojnie w miejscu. Rozejrzał się powoli, jego idealnie zielone gęste włosy zafalowały na ledwie wyczuwalnym wietrze.

– Wiecie może, gdzie jesteśmy? – zawołał.

Teufelin zarżała, kładąc uszy na łbie, Anduz spojrzał na nią powoli. Jakby koń mógł z politowaniem pokręcić głową, spokojny wałach właśnie by tego dokonał.

– Jak to gdzie jesteśmy?! – szczerze oburzył się Tantal. – Jesteśmy w Smoczym Gnieździe, specjalisto od wielkich gadów! – Wskazał palcem na odległy punkt.

Cała okolica podobała się Markowi zdecydowanie bardziej, niż zamek, w pobliżu którego poznał Nerderin Sehaaleta. Oprócz drogi, którą właśnie jechali, trudno byłoby znaleźć miejsce, którym dałoby się przejść. Trakt znajdował się na szczycie skały tak wąskiej, że wystarczyłby jeden nieostrożny ruch, by koń zmylił krok i runął w przepaść, z której sterczały w nieregularnych odstępach skalne odłamki i pułki idealnie czarnego koloru, jak ogromne kolumny podtrzymujące gęste powietrze. Pomiędzy nimi wiła się gęsta szarawa mgła. Wszystko to wyglądało jak chore połączenie gór wulkanicznych z bagnami. Na końcu traktu znajdował się zamek – nienaturalnie wydłużony, strzelisty, składający się praktycznie z samych wież, wyglądający jak żywcem wyjęty z bajki o księżniczce i złym smoku. Zbudowano go z gładkiego kamienia o różowym połysku, który wydawał się lśnić, chociaż przez zasnute srebrzystymi chmurami niebo nie przebijał się nawet najdrobniejszy promień słońca. Budowla podobała mu się nieco mniej.

– Całkiem tu ślicznie – stwierdził Mark – ale mam takie wrażenie, że trakt kończy się tym uroczym zamkiem i nie mamy możliwości, by jechać dalej.

– O to właśnie chodzi. Idziemy złożyć wizytę mojemu staremu znajomemu – cierpliwie wyjaśnił starszy wyvern.

Elf nagle nieznacznie się skrzywił, ale nie powiedział nic. Popędził smoka, który zawarczał cicho i jakby ze zrezygnowaniem, następnie ociężale ruszył w stronę okazałego budynku, miażdżąc potężnymi pazurami kamienie traktu. Delikatnie poruszył czubkiem ogona i zwiesił smętnie łeb. Markowi ani trochę nie podobała się jego reakcja...

Wrota prowadzące na rozległy, wyłożony przejrzystymi kamieniami dziedziniec były szeroko otwarte, pilnował ich tylko jeden strażnik, który pozdrowił przyjezdnych jedynie skinieniem głowy.

– Są dość mało ostrożni... – mruknął Ulfr. – Jesteśmy uzbrojeni po zęby, a oni nawet nie raczyli spytać, po co przybywamy...

– Jestem pewien, że nikt nieproszony by się tu nie pojawił. W końcu władca... A zresztą, sami zobaczycie. – Grek zaśmiał się cicho.

– Czy to jest szkło? – nie wytrzymał Mark, wskazując na lśniące przeźroczyste kamienie dziedzińca.

– Szkło popękałoby od końskich kopyt. To diament.

Ulfr szybko przekalkulował, jak godnie mógłby żyć po sprzedaniu jednego takiego kamienia, który właśnie niszczył się pod jego butami. Nagle zaczął ostrożniej stawiać kroki.

Na korytarzu spotkali jeszcze kilku strażników, lecz żaden nie zainteresował się nimi nawet w najmniejszym stopniu.

Złotych, łukowatych, rzeźbionych wrót sali tronowej nikt nie strzegł. Na całym korytarzu o dziwnie niskim sklepieniu nie było nawet żywej duszy. Brzoskwiniowe ściany o płaskorzeźbach w kształcie łuków i kolumn aż raziły w oczy pstrokatymi zdobieniami, wykonanymi dziwnie połyskującą farbą.

Tantal pchnął jedno skrzydło drzwi i wszedł do środka. Sala tronowa była ogromna i wysoka jak katedra, urozmaicona zdobionymi kolumnami, posadzką ze szlachetnych kamieni i ścianami koloru różowo-nieokreślonego. Złoty tron stał na wielkim podwyższeniu, na które prowadziło kilkadziesiąt marmurowych stopni.

Oczywiście nigdzie nie było nikogo.

– Chyba nie zastaliśmy gospodarza – odezwał się wiking.

Ledwie jego głos zdążył przebrzmieć, za podwyższeniem rozległ się delikatny szmer i cichy klekot. Ferris pobladł gwałtownie i odruchowo cofnął się o krok.

Nagle zza tronu wyskoczył smok. Niewiarygodne było to, że zwierzę jego rozmiaru mogło poruszać się z taką gracją i szybkością. Idealnie złote łuski odbijały światło tysiącami refleksów, tworząc tęczowe plamy na ścianach i krzyżowo-żebrowym sklepieniu. Gad otworzył paszczę, wokół wielkich kłów zatańczyły kolorowe płomienie. W zielonych niczym szmaragdy kocich oczach nie widać było jednak złości – tylko bezgraniczny smutek. Ogromne skrzydła o nieprzejrzystej błonie z przenikliwym świstem przecięły powietrze, złote szpony porysowały szlachetne kamienie wtopione w posadzkę

Ulfr poczuł, jak jego serce krwawi.

Fundamentami budynku wstrząsnął potężny ryk.

– Amyonie! – Tantal rozłożył szeroko ramiona i ruszył w stronę bestii.

Zwierzę zamknęło pysk, lecz złote wargi nadal odsłaniały zęby. Każdy z czterech kłów wielkością dorównywał dorosłemu człowiekowi, do paszczy można by bez problemu wjechać wozem zaprzężonym w cztery konie.

– Amyonie, jesteśmy tutaj jedynie przejazdem, ale postanowiłem wpaść, żeby przywitać starego przyjaciela!

Smok powoli uniósł łeb, zamigotał i... zaczął się raptownie kurczyć. Skrzydła i ogon powoli zniknęły, łapy przekształciły się w ręce i nogi, łeb w głowę. Tylko tęczówki oczu pozostały idealnie zielone. Wysoki, całkowicie siwy człowiek o krótkiej, lecz gęstej brodzie również rozłożył ramiona, wołając:

– Tantal, mój drogi! – Padli sobie w objęcia.

Mark szturchnął łokciem Ferrisa.

– Smokon?

– Nie, smok.

– Ale przecież on się w człowieka zmienił... – W zakłopotaniu powiódł wzrokiem do wzruszającej sceny przywitania i z powrotem.

– Oj, widzę, że faktycznie dzieciak jeszcze z ciebie... Smok potrafi przybrać postać czego tylko chce. Amyon wybrał człowieka.

– Dlaczego?

– Cóż, poznał kogoś. Swoją żonę. – Elf uśmiechnął się pod nosem.

– Ale... czy to przypadkiem nie... tak jakby... inny gatunek? – Mark miał coraz mocniejsze wrażenie, że coś tu nie gra.

– Niekoniecznie...

Przerwało im pytanie Tantala:

– No i jak tam u żony i syna?

Twarz Amyona gwałtownie się zmieniła. Świetliste oczy pokryły się delikatną błonką łez, wędrując powoli w stronę podłogi, usta zacisnęły w wąską linię, a ramiona zgarbiły.

– Joel... – odchrząknął, próbując zamaskować łamanie się głosu – Joel nie żyje. Tak samo, jak mój ojciec.

– Jak to?! – Tantal wyprostował się, odruchowo chwytając za rękojeść miecza. – Co się stało?!

– Długa historia. Usiądźcie. – Wskazał ręką na stojący nieopodal komplet wypoczynkowy – dwie leżanki, wielką kanapę i zachęcająco miękki fotel, ustawione tuż obok wielkiego, przecinanego rzeźbionymi szprosami okna.

Usiedli natychmiast, choć kilka dni w siodle dawało się we znaki.

– A więc co się dzieje? – Tantal nachylił się w stronę smoka.

Ten westchnął ciężko i zaczął mówić:

– Już od paru lat nie dzieje się u mnie tak dobrze, jak dawniej. Zacząłem mieć dziwne sny, w których widzę Rimmiel – legendarny smoczy zamek. Wydaje mi się w tych snach, że potrafię odnaleźć do niego drogę, ale jak tylko się przebudzę, moja racjonalna natura nie chce dać temu wiary. Doskonale wiem, że to tylko nierealne mrzonki. Tylko że tak prawdziwe... Ale zaczęły się dokładnie dzień po tym, jak w okolicy pojawił się pewien człowiek. Widziałem go jedynie raz, nawet nie pamiętam, jak się przedstawił, ale instynkt podpowiadał mi, że sprowadza kłopoty. Prosił o udzielenie gościny, lecz nie zgodziłem się. Wpadł we wściekłość, obiecał mi zemstę, przysiągł, że zmiecie mój ród z powierzchni ziemi, i odjechał. Do czasu ta sytuacja wydawała mi się nawet śmieszna, dopóki nie otrzymałem wiadomości od mojego młodszego brata, Xarona – ktoś zabił naszego ojca, a jego usiłował zagnać w pułapkę. Umknął jedynie dzięki temu, że doskonale znał nieprzystępną okolicę, w której znalazł się razem z mordercą. Zaniepokoiłem się już na poważnie. Do tego doszły sny... To tylko wzmagało moją nerwowość, coraz mniej czasu spędzałem jako człowiek. Kilka tygodni później doszło do kolejnego zamachu, tym razem na mojego jedynego syna Joela... – Jego głos znowu zadrżał. – Wiem, że budził kontrowersje – nie był ani smokiem, ani smokonem. Nie wiem, czy kiedykolwiek potrafiłby przybrać postać smoka, na razie prosiłem go, by nie sprawdzał swoich mocy. Niestety nie doczekał się próby, którą mu od zawsze obiecywałem... Widocznie przydzieliłem zbyt małą straż... Zastałem go martwego w jego własnym łóżku.

Tantal milczał chwilę, w skupieniu patrząc na palce splecionych na podołku dłoni.

– Rozumiem, że ty będziesz następnym celem? – spytał wreszcie cicho, patrząc w magnetyczne oczy smoka.

Amyon uśmiechnął się ponuro.

– Dobrze rozumiesz.

Grek mocno zacisnął pięści, przygryzając wargę ostrym kłem; nawet nie zauważył, gdy się skaleczył.

– Jeśli mogę coś zrobić...

– Jeśli jest w twojej mocy przysłanie mi armii, to proszę bardzo! – Smok rozłożył bezradnie ramiona. – Zresztą to i tak nic by nie dało. Armia nie powstrzyma przecież skrytobójcy...

Ferris nagle gwałtownie zerwał się na nogi. Odgarnął pelerynę, prezentując przewieszoną przez ramię kuszę, skłonił się nisko i oznajmił:

– Jestem Ithariańskim najemnikiem. Doskonale znam się na skrytobójcach. Potrafię ich powstrzymać. Czekam na rozkazy.

– Nie chcę stwarzać wam problemu. Macie swoją misję, na pewno ważną, skoro odbywacie ją w tak licznym gronie.

– Nie aż tak ważną – wycedził Tantal. Po chwili namysłu dodał: – Właściwie to czemu stąd nie odlecisz? Nie ukryjesz się na jakiś czas? Jesteś smokiem! Gdy przybierasz postać gada, nic nie jest w stanie ci zagrozić!

– Niestety jeśli zniknę ja, celem prawdopodobnie stanie się moja żona. A ona nie może się obronić w tak łatwy sposób. Ale skoro chcecie zostać... Nie zabronię wam tego przecież. Cieszę się, że jeszcze ktoś za mną przepada – zaśmiał się bez cienia wesołości. – Przydzielę wam pokoje. A ty... – spojrzał z ciekawością na elfa – kim jesteś, najemniku? Widziałem – raczej czułem, ale dla ludzkich zmysłów bliższe to będzie wzrokowi – że przybyłeś na grzbiecie smoka.

– Tak. Smok akurat nie jest mój, ale zawsze marzyłem, żeby się z jakimś... zaprzyjaźnić. Jestem specjalistą od smoków, leczę je, tworzę siodła, uprzęże i zbroje. Uwielbiam smoki.

W zielonych oczach pojawiło się coś na kształt rozbawienia.

– Tak? A więc może jestem dla ciebie jedynie kolejną ciekawostką?

– Nie, nie, skądże znowu... – Elf zarumienił się po koniuszki spiczastych uszu. – No, na początku, gdy cię jeszcze nie znałem, może i tak było. Ale naprawdę chcę pomóc. – Po chwili, spuszczając wzrok, przyznał cicho: – No, może fakt, że jesteś smokiem, odrobinę mi pomógł w podjęciu tej decyzji...

Na porytej zmarszczkami twarzy powoli wykwitł nieco złośliwy uśmiech.

– Rozumiem. Wszystko rozumiem. Ja też na początku upodobniałem się do ludzi jedynie z czystej ciekawości, nic dla mnie nie znaczyli. A czasem nawet kończyli jako mój obiad... Myślę, że mamy ze sobą wiele wspólnego. – Spojrzał na Marka. – Czy mógłbym poznać twojego smoka?

Mark pokrył się intensywną purpurą.

– Nooo...

– Coś cię trapi, pisklaku? – Smoki nazywały „pisklakiem” każdego, kto nie osiągnął zacnego według nich wieku czterystu lat.

– Dwie sprawy. Pierwsza: skąd wiesz, że smok należy do mnie? Druga: nie przeszkadza ci, że kogoś z twojego gatunku traktujemy jak... no cóż... konia? Wierzchowca? Zwierzę? Nie wiem, jak to powiedzieć.

– Wiem sporo rzeczy, których jeszcze mi nie powiedzieliście, smoki w moim wieku mogą czytać z waszych myśli jak z otwartej książki. Choć naprawdę staram się od tego powstrzymywać, zawsze usłyszę to i owo. A co do traktowania smoka... Nie przeszkadza mi to. Mnie z pewnością traktowalibyście identycznie, jeśli nie przybrałbym ludzkiej postaci i nie zdradził, że umiem mówić. Twój... pupil z pewnością przestanie dla ciebie być zwykłym zwierzęciem jak tylko okaże się, że umie doskonale wyrażać swoje myśli.

– O bogowie, a ja go tak nazwałem... – Mark dosłownie złapał się za głowę.

– Czy mógłbym wiedzieć jak?

– Może lepiej nie... – Uparcie szukał czegoś, na czym mógłby skupić wzrok. – To nic takiego...

– Nalegam. Umieram z ciekawości...

– Nerderin Sehaalet.

– A czy to nie jest przypadkiem po staroelficku „natrętny kundel”?

– Może trochę... – Zgrzytnął zębami. Odchrząknął, nieco zmieszany, niechętnie podniósł się z miękkiego fotela, by przyprowadzić... pupila. Smok nie był zachwycony tym, że ktoś przerywa jego drzemkę – otworzył tylko jedno oko, mierząc przybysza niezbyt zachęcającym spojrzeniem. Nie zmienił nawet pozycji – długa szyja nadal spoczywała na wyciągniętych przednich łapach, a prawe skrzydło, niezłożone, bezwładnie walało się po pokrytej sianem podłodze stajni. Markowi jednak udało się po pewnym czasie nakłonić zaspanego gada, by ruszył razem z nim do sali tronowej.

Amyon, widząc pobratymca, wstał powoli z leżanki. Nerderin prychnął wściekle, uderzył ogonem. Wyvern prawie przewrócił się pod wpływem mocnego szarpnięcia.

– Możesz go puścić, wyvernie – oznajmił władca, nawet na niego nie patrząc.

Puścił więc, przezornie odsuwając się szybko na bezpieczną odległość. Jak gdyby nigdy nic nalał sobie aromatycznej herbaty ze stojącego na stoliku złotego imbryka i obserwował rozgrywającą się scenę.

Amyon przez chwilę przemawiał cicho do rozjuszonego smoka, usiłując go uspokoić, lecz do szarołuskiego gada to nie docierało. Wahał się przed atakiem, jakby powstrzymywała go niewidzialna bariera – rozkładał skrzydła, pluł ogniem, warczał, syczał, ryczał, przebierał nerwowo łapami, niszcząc piękną posadzkę, tłukł wściekle ogonem. Coraz bardziej denerwował go niezachwiany spokój przeciwnika. W pewnym momencie sprężył się, ugiął łapy, ułożył skrzydła pod dziwnym kątem – ewidentnie szykował się do skoku. Postać Amyona zafalowała, po sekundzie na jego miejscu stał ogromny złoty smok. Rozłożył skrzydła jedynie do połowy, a i tak zajął nimi całą komnatę, ryknął potężnie, wprawiając ponownie umęczone mury w gwałtownie drżenie. Nerderin powoli położył uszy po sobie i odszedł w kąt, warcząc jeszcze, ale zdecydowanie ciszej, niż wcześniej.

– Smoki to samotnicy, zwykle nie tolerujemy się nawzajem. – Złote łuski zajaśniały oślepiająco, gdy gad potrząsnął wyposażonym w ogromne zakręcone rogi łbem. – I tak powinno się traktować nieposłuszne pisklaki. Żeby się zbytnio nie rozbestwiły. – Oblizał się kolczastym językiem i zerknął z wyższością na Tantala. – No co? Przy was zapewne nie był tak potulny?

***

Każdy z nich otrzymał do spania inną komnatę, lecz wszyscy w porze kolacji zebrali się w sypialni Marka, by gruntownie zastanowić się nad bogatym w wydarzenia dniem. Pomieszczenie było niezbyt duże, lecz jasne i bogato urządzone – na wystrój składało się ciężkie łoże z baldachimem i bogato rzeźbiona komoda, posadzkę jak zwykle wykonano z wtopionych w skałę kamieni szlachetnych wszelkiego kształtu i rozmiaru, a ściany ozdobiono kryształowymi lustrami w ramach ze złota lub srebra. Przez gigantycznych rozmiarów okna wpadało pomarańczowe światło zachodzącego słońca, któremu wreszcie udało się przebić przez gruby kobierzec ciemnych chmur.

– Skąd ty właściwie go znasz? – nie wytrzymał Mark, zwracając się do Tantala.

Grek zamknął oczy i mocno zacisnął szczęki.

– Jakby nie patrzeć, wyciągnął mnie z Tartaru...

– Jak to? Sam?

– Właściwie to nie sam. Pomagał mu jeden z braci, wcześniej wspomniany Xaron, na którym koncentrował się drugi atak.

– Zaraz, bo coś mi tu nie gra. – Niemiec przyszpilił starszego przyjaciela wzrokiem. – Jeśli dobrze zrozumiałem, do Tartaru wsadziły cię wyverny po tym, jak je w piękny sposób wykiwałeś. Z wiecznego więzienia wyciągnęły cię smoki. Więc jakim cudem stałeś się wyvernem? Tak po prostu ci przebaczyły?

– Między wyvernami panowała wtedy wojna. Przemienili mnie wrogowie moich wrogów. To skomplikowane, naprawdę nie możemy porozmawiać o czymś innym? Mało pytań macie? – Zaczął niecierpliwie kręcić się w fotelu.

– No niech ci będzie... A Rimmiel? Co to jest?

– Smoczy zamek zawieszony w chmurach. Legenda głosi, że jego ostatni władca dopuścił się czegoś strasznego, przez co smoki zostały stamtąd raz na zawsze wygnane. To coś w stylu naszej Perłowej Warowni, chociaż o niej wiadomo przynajmniej tyle, że istnieje, a w to wierzą tylko smoki. I za najwyższy życiowy cel postawiły sobie powrót do raju. – Powstrzymał się w ostatnim momencie od pogardliwego splunięcia.

Zapadła chwila ciszy, którą przerwał Ulfr.

– Więc co? Pomożemy mu?

– A zostawiłbyś tak to wszystko? – odpowiedział pytaniem Ferris.

***

– To jest sypialnia Joela. – Amyon pchnął drzwi i wpuścił ich do środka.

Pomieszczenie było wręcz zaskakująco małe – mieściło się w nim tylko jedno łóżko i nieduża komoda. Jedna z pomalowanych na kolor lawy ścian była półokrągła, ozdobiona witrażowymi oknami, można było wyjść tamtędy na jeden z obłych nieregularnych balkonów, gęsto oblepiających zamek. Gdy Tantal spróbował przekroczyć próg, Amyon mocno chwycił go za ramię.

– Uważaj. Nie wchodź.

– Dlaczego?

– To wszystko trzyma się jedynie na słowo honoru. Jeśli staniesz choć o krok dalej, cała lewa część wieży się zawali.

– Co się stało?!

Przez twarz smoka przebiegł cień gwałtownego smutku i lekkiego zakłopotania.

– Gdy dowiedziałem się o śmierci Joela, wpadłem w szał. Między innymi uderzyłem ogonem w tą wieżę. Nie wiem właściwie, jakim cudem nie zawaliła się od razu...

Wyvern posłusznie się wycofał.

– Panie – do pomieszczenia wpadł jeden z dworzan – panie, gość do pana. – Wyszedł szybko, kłaniając się, lecz nie mówiąc nic więcej.

– Gość – prychnął pod nosem władca.

Od razu widać było, że się boi. Schował ręce do kieszeni, starając się zamaskować ich drżenie; zdecydowanym, lecz nieco zbyt szybkim krokiem wyszedł na korytarz.

– Mamy odejść? – Tantal położył mu dłoń na ramieniu.

– Nie. Lepiej chodźcie ze mną. I weźcie broń. Mam złe przeczucia.

Zaskakująco szybko pokonał marmurowe stopnie, polecając reszcie ustawić się u stóp podestu w charakterze straży. Gdy już zajął miejsce na złotym tronie, machnął ręką i wrota otworzyły się.

Do środka wszedł człowiek wysoki, o posturze wojownika. Czarne, zmierzwione włosy, sumiaste wąsy i przepaska na lewym oku sprawiały surowe wrażenie. Pokryta siatką blizn i zmarszczek twarz miała twardy i zacięty wyraz, wyglądała, jakby została wyciosana z kamienia. Mężczyzna miał na sobie skórzany kaftan i spodnie w kolorze maskującej zieleni, nie nosił broni. Zatrzymał się przy podeście, hardo patrząc przed siebie.

– Amyonie – powiedział zaskakująco cichym głosem.

– Xaronie! – Amyon poderwał się z miejsca z energią, o jaką nikt by go nie podejrzewał. Zbiegł szybko po stopniach i uściskał brata. Widać było, że ledwo hamuje targające nim emocje. Niespokojnym wzrokiem obrzucił bandaż na ręce przybyłego.

– To nic takiego – uspokoił go tamten. – Już się prawie zagoiło.

– Xaronie, pamiętasz wyverna Tantala? To jego przyjaciele – Mark, Ulfr i Ferris. Mają też ze sobą pisklaka, ale w tej chwili nie wiem, gdzie jest. Wspaniały, wyrośnie na potężnego smoka. Usiądź, proszę. Co cię tu sprowadza? – wyrzucał z siebie słowa w błyskawicznym tempie.

– Co mnie tu sprowadza? Ty. Słyszałem, że twój syn nie żyje.

– Tak. – Smok nagle posmutniał. Nie było śladu po jego wcześniejszym entuzjazmie. – Padł ofiarą zamachu.

– A ty jesteś następny w kolejce.

Nie odpowiedział.

– Amyonie, chcę ci pomóc. Proszę... nie, żądam, abyś poszedł ze mną. Ukryjemy się. Przeczekamy.

– Xaronie... nie mogę tego wszystkiego tak zostawić.

– Przygotuj się na to, że mogę wziąć cię siłą.

– Nie dałbyś rady. I, proszę cię, nie pogarszaj... – Wyrwał gwałtownie dłoń, gdy brat ją chwycił. – Nie pomożesz mi. Nie w ten sposób... – Skrzywił się, pomasował niezdarnym ruchem czoło.

– Czy coś się dzieje? Boli cię coś?

– Nie... tak. Od rana źle się czuję, ale to nic takiego. Zwykła migrena. Przejdzie mi. To przez te ostatnie wydarzenia, jestem zestresowany i przemęczony. – Odszedł kilka kroków.

– Smoki nie mają migreny. – Xaron bezgłośnie poruszył ustami.

Ferris pobladł.

– Mam złe przeczucia...

– Na czym my to... – Amyon zwrócił się z powrotem do nich. – Ach, tak. W ten sposób mi nie pomożesz, Yerenai. A więc proszę, nie naciskaj...

– Yerenai? Amyonie...

– Tak?

– Jestem Xaron.

– No tak. A jak powiedziałem?

– Nazwałeś mnie Yerenai.

– W takim razie przepraszam, jestem dzisiaj rozkojarzony. – Znowu skrzywił się pod wpływem kolejnego ataku bólu. – Ale tu gorąco! – Zdecydowanym krokiem podszedł do drzwi prowadzących na szeroki balkon, otworzył je gwałtownie. Do komnaty wdarł się lodowaty podmuch wiatru, niosący ze sobą kilka zbłąkanych płatków śniegu.

– Bracie, co się dzieje? – Xaron znowu położył mu dłoń na ramieniu i ścisnął pokrzepiająco. – Bogowie, ależ ty jesteś rozpalony! – wyszeptał z przestrachem. Jednocześnie jego spojrzenie skrzyżowało się ze wzrokiem Ferrisa. – Elfie, co się dzieje?

Najemnik poderwał się z miejsca, dotknął dłonią rozpalonego, pokrytego kroplami potu czoła smoka, który prawie natychmiast zirytowanym gestem odepchnął jego rękę.

– Nie dotykaj mnie! Co ty w ogóle tutaj robisz?! Nie kazałem przypadkiem wam wszystkim wyjść?!

– Nie mówiłeś nic takiego...

– Wiecie, znowu miałem dzisiaj ten sen... – Władca gwałtownie zmienił temat, jego głos stał się łagodniejszy, a wzrok nieobecny. – Znowu śniło mi się Rimmiel...

– Przecież Rimmiel nie istnieje. To tylko legenda. – Brat próbował obudzić go z letargu.

– Jaka znowu legenda! Chodźcie! – Wyszedł na balkon, oparł się o barierkę. Jego szmaragdowe oczy zalśniły, ręce zadrżały, po policzku spłynęła mieniąca się na perłowo łza. – Jest przecież tam! – Drżącym spazmatycznie palcem wskazał na kłębiące się nieopodal ciemne deszczowe chmury.

– Amyonie...

– Nie mówcie, że go nie widzicie! Przecież tam jest! Widzę go! Te szare mury... strzeliste wieże... kręte schody... Zamek ukryty w chmurach... imperium... raj utracony... Ile ja bym dał... Och! – przerwał raptownie, szarpiąc się mocno do tyłu. Spomiędzy palców, którymi chwycił się za serce, zaczęła sączyć się krew. Tantal w ostatnim momencie zauważył, że w ciało wbitą miał strzałę – aż po lotki.

Amyon Złoty Smok upadł ciężko na kamienie, szmaragdowo-zielone oczy wbijały się niewidzącym wzrokiem w kłębiące się na zachodzie deszczowe chmury. Każdy mógłby przysiąc, że jedna z nich kształtem do złudzenia przypomina zamek.

Xaron

– Został otruty. To nie pozostawia wątpliwości. Znam tysiące substancji wywołujących podobne efekty. Potem jeszcze dobito go strzałem. Celnym... – Ferris, nie mogąc usiedzieć, chodził dookoła stołu w sali jadalnej. Nikt nie podzielał jego energii – wszyscy siedzieli, smętnie patrząc na rzeźbiony blat.

– Nurtuje mnie tylko jedno... Kto to, ten Yerenai? Czemu przywoływał jego imię?

– Yerenai to nasz najstarszy brat. Jako jedyny nie przybierał nigdy ludzkiej postaci. Uważał, iż to, że bogowie stworzyli go smokiem sprawia, że nie powinien podważać ich woli i żyć w innym ciele. Ukrył się i od paru tysięcy lat prowadzi pustelnicze życie. Nie widziałem go od tego czasu. Zawsze był porywczy, samolubny, agresywny i niesprawiedliwy... ale Amyon go podziwiał. – Xaron gwałtownie umilkł, przywoławszy imię zmarłego brata. – Teraz celem jestem ja... Do Yerenaia morderca nie zdoła nawet podejść... – wyszeptał po chwili. Nagle poderwał się gwałtownie, przewracając ciężkie krzesło. – Trzeba coś zrobić! Nie mogę żyć ze świadomością, że w każdej chwili ktoś może mi wbić sztylet w plecy! Jestem smokiem, więc zginę jak smok, czyli nigdy! – Uderzył z całej siły pięścią w stół, blat załamał się z suchym trzaskiem.

– Pomożemy ci. Musimy ci pomóc. Choćby ze względu na Amyona. Trzeba to zahamować... – Głos Tantala zabrzmiał dziwnie cicho po tym wybuchu.

– Uważam – zaczął Xaron, już spokojnie – że powinniśmy odnaleźć Yereneia.

– Dlaczego?

– Morderca, kimkolwiek jest, nie odważy się zaatakować, jeśli mój brat znajdzie się w pobliżu.

– To aż tak straszny jest? – Ulfr zaśmiał się nerwowo.

Xaron powoli spojrzał mu w oczy.

– Owszem. Jest aż tak straszny – powiedział z grobową powagą.

Rozdział 12

noreply@blogger.com (AK-47) — Mon, 24 Sep 2018 18:26:00 +0000

Normann

Jego gabinet w Nocnym Dworze był pomieszczeniem wysokim, mrocznym i ciemnym. Sufit z prawie czarnego drewna znajdował się niemal cztery metry nad wyściełaną starym wzorzystym dywanem podłogą. Pośrodku stało ciężkie rzeźbione, zabytkowe biurko – gdy się przy nim siedziało, było się odwróconym plecami do wielkiego gomółkowego okna o szerokim parapecie, na którym kurzyła się dawno zniszczona lampa oliwna. Zapełnione starymi książkami regały wznosiły się dumnie, osłaniając całkowicie kamienne ściany. Tomów było tak dużo, że nigdy nie zaistniała potrzeba obłożenia murów tapetą.

Norman siedział przy biurku, paląc fajkę i patrząc beznamiętnie w stojący na blacie kieliszek szkockiej whisky. Shadya, która kategorycznie odmówiła zajęcia miękkiego fotela, chodziła w kółko z rękami założonymi za plecami. Bonawentura rozsiadł się bez skrupułów i obserwował ją z szerokim uśmiechem, gładząc dłonią skórzaną manierkę, którą trzymał na kolanach. Gdy co jakiś czas ją odkręcał, by pociągnąć łyk napoju, w pokoju rozchodził się ostry zapach mocnego alkoholu. Zawisza opierał się po regał, mierząc ich wzrokiem znad krzaczastych brwi. Brakowało jeszcze tylko jednej osoby...

– No gdzie on jest?! – nie wytrzymał w końcu wilkołak z ogromną blizną na twarzy.

Bonawentura spojrzał na niego z politowaniem czającym się w różnobarwnych oczach.

– On jest tu gospodarzem. Może się spóźniać, ile mu się tylko podoba.

W momencie, gdy kończył wypowiedź, na schodach rozbrzmiały kroki podkutych butów. Po chwili drzwi się otworzyły, ukazał się w nich Allan.

A w każdym razie człowiek, który kiedyś był Allanem.

Ubrany był całkowicie na czarno, nogawki spodni wpuścił w cholewy swoich oficerek. Włosy rozczochrał, nie golił się pewnie od kilku dni. U jego boku za to podskakiwała pochwa z inną bronią, niż dotychczas...

– Synu, co to jest?! – ryknął Normann.

– To? – Allan błyskawicznie dobył długiej klingi. – To jest rapier.

– Ale Allanie, przecież...

– Co przecież? Umiem nim walczyć, jest zdecydowanie bardziej śmiercionośny, niż moja stara kawaleryjska szabla. Ponadto lżejszy niż miecz, do którego nie przywykłem. Uważam, że jest idealnym rozwiązaniem.

Mężczyzna chciał zakląć. Nie chodziło o to, że syn używa jego znienawidzonej broni – przecież nie miał prawa mu tego zabronić. Ale raczej o to, w jaki sposób mu o tym powiedział. Wypowiedź brzmiała odważnie dla postronnych, lecz chłopak nie patrzył mu w oczy, tylko o wiele poniżej. Już dawno zauważył, że nie ma odwagi nawiązywać kontaktu wzrokowego, ale miał szczerą nadzieję, że może z czasem z tego wyrośnie. Niestety nic na to nie wskazywało. Ponadto nie wiedział, czemu tak się stało. Jego synowie byli tak różni – Mark zawsze energiczny, odważny, zdawało się, że najpierw mówił, a dopiero potem się nad tym zastanawiał. Nigdy nie bał się konsekwencji, zawsze walił prosto w oczy konkrety, nie owijając w bawełnę. Allan był skryty, nieśmiały, nie radził sobie w słownych utarczkach, od razu zgadzał się na wszystko, co mu podsunięto, nawet nie próbując dyskutować. Wiedział, że to w jakiś sposób była jego wina – może wywyższał niepełnosprawnego Marka, może przez to traktował Allana jak kogoś gorszego? Może chcąc, by starszy syn nie poczuł się odrzucony, zapomniał o młodszym?

– Ojcze, mamy kłopoty. – Wypowiedź syna sprowadziła go na ziemię.

– Co się stało?

– Wydaje mi się, że zbliżają się do nas zbrojni jeźdźcy, jeden z wilkołaków wysłanych na patrol ich widział.

Shadya poderwała się z miejsca.

– Jeźdźcy bez twarzy!

– Kto?! – Normann podskoczył tak raptownie, że niechcący rozlał whisky na dywan.

– Jeźdźcy bez twarzy. Niższe demony na usługach potężniejszych. Często zamiast nich zajmują się nękaniem ofiar – wytłumaczył Zawisza z beznamiętnym wyrazem twarzy.

– Jak można z nimi walczyć?

– Jak z wyvernami. Może trochę trudniej.

Allan nie czekał – wyskoczył z pokoju. Normann popędził za nim. Gdy dotarł śladem syna do stajni, zobaczył jeszcze tylko mignięcie ogona wybiegającego na dziedziniec bułanego bojowego wierzchowca. Również wskoczył na konia, nie siodłając go, i popędził zwierzę do morderczego galopu.

– Allanie! – zawołał.

Chłopak ignorował go. Wielki koń cwałował bez wysiłku, niosąc na swoim grzbiecie zgarbioną długowłosą postać z sieczno-kolnym rapierem w lewej dłoni.

Wjechali pomiędzy gęste drzewa świerkowego zagajnika. Pomiędzy nimi przemykały srebrzyste kształty – wilkołaki Shadyi. Pędzili, wierzchowce wzbijały w powietrze tumany sypkiego świeżego śniegu, granica miasta zbliżała się nieubłaganie, zaciskając się na ich płucach niczym wielkie, nagrzane do czerwoności kleszcze. Magiczna bariera nie pozwalała, żeby się do niej chociaż zbliżyli.

Wreszcie wypadli na ośnieżone pole. Naprzeciw nich czekało sześciu jeźdźców, odzianych w długie, czarne, całkowicie zakrywające ciało płaszcze. Pod przepastnymi kapturami nie dało się dostrzec twarzy, czarne konie stały spokojnie, co jakiś czas tylko potrząsając okrytymi zbroją łbami. Sześciu jeźdźców jednocześnie dobyło długich mieczy i ruszyło w ich stronę. Sześć koni natychmiast przeszło do galopu, sześć mieczy wycelowało, niczym kopie, w przeciwników. Normann zatrzymał swojego konia, nieszczęsne zwierzę stanęło dęba i zakwiczało, gdy pociągnął za grzywę. Nie lubił jeździć na oklep, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak zwierzętom nie podoba się kierowanie za pomocą szarpania grzywą.

Był pewien, że Allan zrobi to samo, co on. Niestety jego syn, również wyciągając przed siebie rękę z bronią, pędził dalej. W momencie zderzenia z jednym z jeźdźców rozległo się przerażone kwiczenie konia, kary rumak runął na ziemię, człowiek w czarnym płaszczu razem z nim, pryskając na nieskazitelnie biały śnieg ciemną krwią z wielkiej rany w szyi. Następny nie dał się tak łatwo, lecz nie przewidział tego, że Allan, zamiast się zasłonić, zeskoczy z siodła. Odbił się od ziemi i wpakował sztych broni w brzuch przeciwnika. Zagwizdał, bułany koń podbiegł posłusznie. Został doskonale wyszkolony.

Wilkołaki również radziły sobie dobrze – powaliły wspólnie innego z przeciwników, próbowały właśnie dobrać się do następnego, wyjąc ochryple, błyskając kłami i przekrwionymi białkami oczu. Normann dopiero teraz zorientował się, że nie może pomóc – nie miał przy sobie żadnej broni.

Allan nagle zadrżał. Wprawdzie trudno było dostrzec to z takiej odległości, lecz ojciec zawsze przecież mógł ocenić, czy jego dziecku dzieje się krzywda. Natychmiast wbił pięty w boki konia, popędził do chłopaka. Nie zdążył – zmiennoskóry spadł prosto w zaspę, jęcząc boleśnie. Nie wypuścił nawet broni z ręki.

Na pierwszy rzut oka wszystko było w porządku. Na jego ciele nie można było znaleźć nawet jednego zadrapania. Dopiero gdy przekręcił jego ciało na drugi bok zobaczył, że całą lewą połowę twarzy ma zalaną krwią.

– O Bogowie... – wykrztusił, czując odpływającą gwałtownie z policzków krew. Czuł, jakby miał zaraz zemdleć.

Nie mógł stracić jeszcze jednego syna, po prostu nie mógł. Już w zupełności wystarczy, że jednego zabrały mu wyverny, by uczynić z niego jednego z nich – mordercę bez skrupułów. Nic oprócz tego młodzieńca mu nie zostało...

Władował bezwładne ciało na grzbiet Lu, jak Allan nazwał swego konia, następnie również podciągnął się na siodło i podtrzymując jęczącego z bólu syna, chwycił wodze i skierował wierzchowca w kierunku domu.