tsaousa

Όταν πηγαίναμε μαζί κωλοχανείο

2012-01-26T07:07:00.002+02:00

Η μόνη χώρα της Ευρώπης, που όταν ένα μηχανάκι σκοτώσει άνθρωπο, οι μισοί θα ρίξουν τις ευθύνες στο νεκρό, είναι η Ελλάδα.

Η μόνη χώρα που κι αν έχεις γυρίσει όλο τον κόσμο γυμνός, ξυπόλητος, με ιστιοπλοϊκό ή ποδήλατο και γλίτωσες λιοντάρια, καρχαρίες και κροκόδειλους, θα σε σκοτώσει όταν θα πας για σοκολάτα στο περίπτερο, είναι η Ελλάδα.

Η μόνη χώρα της Ευρώπης που αν τυχόν δηλώσεις θλίψη για τον άδικο θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, θα έρθουν κάποιοι να σου πουν «μα, δεν σ΄αρέσαν οι ταινίες του!».

Η μόνη χώρα που συνομιλείς με κάποιον και από ένα σημείο και μετά, δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη, γιατί σε πνίγει ο εμετός σου, που πισωγυρίζεις.

Τι κι αν πριν δέκα χρόνια στη Σουηδία ένας Σουηδός ξεστόμισε ότι είμαστε Άραβες με Ευρωπαϊκά ρούχα και μας υπερασπίστηκα με ό,τι μου ήρθε στο κεφάλι;
Στην πραγματικότητα, ήξερα ότι είμαστε φυλή του Αμαζονίου, με Ευρωπαϊκά ρούχα.
Και τότε γνώριζα τα μισά από όσα γνωρίζω τώρα.
Ήμουνα πιο μικρή κι αθώα. Τώρα, τα είδα όλα.

Ζω στη χειρότερη χώρα του Δυτικού πολιτισμού. Κι επειδή είμαι γυναίκα, ζω στη χειρότερη χώρα του Δυτικού πολιτισμού για μια γυναίκα.
Σε μια χώρα που οι ηλίθιες μανάδες κάνουν τα κορίτσια τους κυράτσες και δουλάρες και πουτάνες των αντρών.
Που οι πατεράδες γαμούν τα κοριτσάκια των φίλων τους, τις γκόμενες ή τις γυναίκες τους.

Μια χώρα που ακόμα και σήμερα, το 2012, ο καριόλης που σου προσφέρει δουλειά, δεν σου τη δίνει αν δεν κάτσεις να σε γαμήσει.
Ειδικά, αν πρόκειται για δουλειά που απαιτεί ικανότητες και δυνατό μυαλό.

Μια χώρα που ο γκόμενος σου, ούτε αίμα δε θα έδινε για σένα.
Κι αν το δώσει, θα το δώσει όσο σε πηδάει. Μετά, ούτε ροχάλα.

Μια χώρα που οι αυτοενταγμένοι στην κοινότητα των διανοούμενων, διανοούμενοι, σκίζονται σαν τ΄ άγρια σκυλιά για μια ατάκα μόνο. Ούτε καν ένα βιβλίο...

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Βαρέθηκες να είσαι καλή και όμορφη;

2012-01-25T19:05:00.000+02:00

Βαρέθηκες την ανεργία, την ημιαργία, το άραγμα, το μάθημα, το facebook;

Βαρέθηκες να περνάς γριές απέναντι, να σ΄αγαπάει ο Μήτσος σου, η γάτα της γειτόνισσας και όλο σου το σόι;

Βαρέθηκες τη μπούκλα ατάραχη και το μανό ατόφιο;

Αν ναι, δεν τρέχει τίποτα, είναι που παίζεις τη ζωή μιας άλλης.

Το μόνο που σε σώζει είναι το γράψιμο.

Μάθε να εκφράζεσαι μέσα από τις λέξεις και κάνε τον παράδεισό σου, κόλαση!

Το eyedoll σου παραδίδει μαθήματα δημιουργικής γραφής, με μια ελάχιστη αμοιβή το μήνα.

Ξέχνα τα πανάκριβα σεμινάρια, τις μετακινήσεις, το ωράριο.

Σε μας μπορείς να ξεκινήσεις το μάθημα από το laptop σου, στέλνοντας στην αρχή ένα μικρό κείμενο ή ακόμα κι ένα μόνο, γράμμα.

Αν έχεις λίγο ταλεντάκι, θα στο κάνουμε ταλέντο.

Τα μαθήματα δεν έχουν χρονική διάρκεια, σταματάς όποτε νιώσεις έτοιμη εσύ.

Αν συμφωνήσουμε κι εμείς ότι είσαι έτοιμη, θα έχεις μια στήλη δική σου στο eyedoll

Για επικοινωνία και περισσότερες λεπτομέρειες, στείλε μήνυμα στο info@eyedoll.gr

The beast of burden

2012-01-18T04:55:00.002+02:00

Επιστρέφοντας από το δικηγόρο για το δεύτερο διαζύγιό μου, ένιωθα πως μια μικροσκοπική κατσαρόλα με κοκκινιστό που κόχλαζε και κοπανούσε το καπάκι της, στεκότανε στην τρύπα του αυτιού μου.

Όχι γιατί ο γάμος για μένα σημαίνει μαγείρεμα. Πιστεύω ότι η κατσαρόλα μου γάμησε το αυτί ως πληρωμένος υπάλληλος του σύμπαντος, για υπενθύμιση.
Υπενθύμιση πως ενώ ξέρω ότι είμαστε πηλός, πάω και παντρεύομαι λες και θα ανακαλύψω το νόημα της ζωής.

Λες και τα δυο αρχίδια που θα βάλω στο κρεβάτι μου, είναι ικανά να με προσγειώσουν στο έδαφος, που δεν έχω καταφέρει να πατήσω ούτε μια ώρα στη ζωή μου και στέκομαι μονίμως πέντε εκατοστά πιο πάνω.

Λες και θα αγαπήσουνε αυτά τα δυο αρχίδια το τομάρι μου, που ούτε εγώ δεν τ’ αγαπάω, αφού μια μέρα θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη.

Πώς να αγαπήσεις κάτι που δεν κρατάει για πάντα;
Γιατί να αγαπήσει ο άλλος το τομάρι σου για το οποίο δεν μπορείς να κάνεις τίποτα;
Γιατί να σε αγαπήσει ο άλλος, όταν ξέρει ότι κι εσύ δεν μπορείς να γλιτώσεις το δικό του τομάρι από κανενός είδους θάνατο, συμπεριλαμβανομένου και του αληθινού;

Αυτά μου φώναζε η κατσαρόλα με το κοκκινιστό που κόχλαζε στο αυτί μου. Το κοκκινιστό μπορεί να ήταν και η καρδιά μου, που έβραζε μέσα σε δάκρυα, ιδρώτες και χυμούς, που παρήχθησαν σε δυο γάμους, δυο-τρεις σχέσεις και κάνα one night stand της πρώτης μου νιότης.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Σηκωμάρες του διαδικτύου, όλη η αλήθεια

2011-12-30T08:02:00.000+02:00

Αναλύοντας από την κόψη του σπαθιού την τρομερή, τα αγόρια του διαδικτύου, τα οποία νομίζουν ότι ένας λογαριασμός στη Google είναι εισιτήριο διαρκείας για το μπουρδέλο της γειτονιάς τους, ένιωσα τύψεις.

Όχι που κατέδωσα τους καμπαλέρος με τα πίξελς, αλλά που κανείς τους δεν είπε να παραπονεθεί.

Γιατί, είναι γνωστό πως τα περισσότερα αγοράκια, μπαίνουν στον πειρασμό να την πέσουν στην κουνιστοκώλα που ποζάρει στην προσωπική της σελίδα με το μαγιό βαθιά χωμένο εκεί που σέρνει το καράβι, όπως λέγεται αυτό που ακόμη και η βασίλισσα το πάει μόνη της στην τουαλέττα.

Αν εγώ δεν είχα καραβοσούρτη, αλλά καραβοσμπρώχτη, το ίδιο θα έκανα.
Γι αυτό ένιωσα τύψεις. Που δεν αντέδρασαν τα παλικάρια στο χαφιεδισμό μου, αντίθετα αντιμετώπισαν με στωικότητα τις πικρές διαπιστώσεις μου.

Βέβαια, εγώ δεν αναφερόμουν σε όλους τους αρσενικούς που διαθέτουν πληκτρολόγιο, στα τρία είδη μαλάκα που συναντάς στο διαδύκτιο αναφέρθηκα, γιατί το φλερτ έστω και μέσω διαδικτύου είναι υγεία, όταν γίνεται με κριτήριο και μέτρο, φυσικά.

Παρόλα αυτά, κατανοώντας πως είναι λεπτή η διαχωριστική γραμμή του μαλάκα από τον φυσιολογικό, κάποιοι θα είχαν κάθε δίκιο να προσβληθούν.
Γι αυτό ένιωσα τύψεις που τα αγόρια έβγαλαν το σκασμό.
Σημάδι αυτοελέγχου και ανωτερότητας, ασυζητητί. Μπορεί και σταρχιδισμού, αλλά προτιμώ να το βλέπω ρομαντικά.

Γιατί, οι σηκωμάρες του διαδικτύου φίλοι μου, είναι πρωτοξαδέλφια του ρομαντισμού, αφού, παρά την οικονομική κρίση και την ανέχεια, πάνω απ΄όλα ο έρωτας και έρωτας ίσον φεγγαρόφωτο, φτερουγίσματα και ανακατωσούρα στο στομάχι.

Αν σκεφτούμε ότι πολλά πηδήματα γίνονται στο ημίφως και υπό την επήρεια αλκοόλ, τότε δε μιλάμε απλώς για ρομαντισμό, αλλά για υπερομαντισμό, την επιτομή της συγκινησιακής δόνησης του όντος που λέγεται άνθρωπος και όχι καυλοράπανο, όπως υποτιμητικά αποκαλούν οι κυνικοί.

Οι άντρες πέφτουλες του διαδικτύου λοιπόν, είναι βαθιά ρομαντικοί.
Βαθύτερα ρομαντικές όμως, είναι οι γυναίκες του διαδικτύου.
Και είναι βαθύτερα ρομαντικές, επειδή γίνονται μάνες. Για την ακρίβεια, όχι επειδή γίνονται μάνες, αλλά επειδή του γαμούν τη μάνα.
Ποιανού; Του πεσίματος φυσικά.
Καλά το καταλάβαμε, ήρθε η ώρα μας...

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

.

Οι σηκωμάρες του διαδικτύου

2011-12-27T07:40:00.000+02:00

Μπήκα για πρώτη φορά στο ίντερνετ, το καλοκαίρι του 2000.

Ούτε η λίμνη με τις πάπιες τέτοια ησυχία.

Έγραφες τα κειμενάκια σου, έστελνες κάνα μέιλ, έπαιρνες κάνα μέιλ, έπαιζες καμιά πασιέντζα και το έκλεινες, με την ασφάλεια του ανθρώπου που ορίζει σε μεγάλο ποσοστό τη ζωή του.

Τα blogs ήταν ελάχιστα, το facebook δεν υπήρχε και για να βρεις γκόμενο, έπρεπε να τραβηχτείς έξω από το σπίτι, σε μπαράκια και λοιπές μαζώξεις.

Σήμερα, κατουριέσαι και δεν σηκώνεσαι από τον υπολογιστή, μέχρι να διαβάσεις τι απάντησε η Πιτσιλωτή Πέστροφα στην Τσουρομαδημένη Κότα, όταν την είπε κωλορατσίστρια, για τον Αλβανό που αποκάλεσε Αλβανό και όχι Γάλλο, κάτι που δε λέγεται δημόσια, παρά μόνο ιδιωτικά, αλλιώς παθαίνεις βλεφαρόπτωση.

Ξεχνάς να φας, επειδή κάποιος εκφράζεται άσχημα για τον Μίκη Θεοδωράκη κι εσύ πρέπει να του αλλάξεις γνώμη οπωσδήποτε, αλλιώς θα πάθεις μαλάρια και θα πεθάνεις σε 24 ώρες.

Αργείς στη δουλειά σου, επειδή ο άλλος γράφει πως ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, κάτι που είναι εντελώς εκτός μόδας αυτή την εποχή και αν δεν παραμείνεις συνδεδεμένος να τον ξεχέσεις/ διαγράψεις/ βρίσεις, στο ίνμποξ, θα σκορπιστείς σε εκατομμύρια πίξελς και η στάχτη σου θα πεταχτεί στους υπονόμους.

Φτύνεις την οθόνη όταν πέφτεις πάνω σε εθνικιστικά ή φιλοκυβερνητικά άρθρα, φωτογραφίες παιδεραστών, κακοποιήσεις ζώων και σκυλάδικα τραγούδια ή όλα αυτά από την ανάποδη, ανάλογα σε ποιο στρατόπεδο έτυχε να σε πετάξει η μοίρα.

Αλλά, όλα αυτά δεν είναι τίποτα. Τα παραπάνω τα ανέφερα, για να γίνει κατανοητό πως το διαδίκτυο αν ήταν μόνο αυτά, θα είχε εξελιχθεί πολύ σωστά και σύμφωνα με τη φύση του ατελούς κωλανθρώπου.

Εκείνα που ξεπερνούν τα όρια της σαχλαμάρας και εισχωρούν στην ατμόσφαιρα της πλαγιομετωπικής με τη χλαπάτσα, είναι οι σηκωμάρες του διαδικτύου.

Στο διαδίκτυο, μια γυναίκα μπορεί να συναντήσει τρία είδη εραστών.

Τον μαλάκα, τον πιο μαλάκα και τον πολύ μαλάκα.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Πιστεύεις στη ζωή μετά τα Χριστούγεννα;

2011-12-24T02:02:00.000+02:00

Λένε ότι τα παιδιά είναι τυχερά, επειδή δεν μπορούν να αντιληφθούν την κρίση που ταλαιπωρεί εμάς τους μεγάλους.

Αυτό, μέχρι πέρσι.

Φέτος με τα κάλαντα, θα τη νιώσουν και τα παιδιά την κρίση.

Αν χτυπάνε κουδούνι και ο νοικοκύρης του σπιτιού δεν περπατάει στα νύχια από μέσα, παραμονεύοντας πίσω απ΄τις γρίλιες να τα δει να φεύγουν, το πολύ-πολύ να τσιμπάνε κάνα εικοσάλεπτο την περφόρμανς.

Για να μαζέψουν τα λεφτά που χρειάζονται, ώστε να πάρουν το γκάτζετ που θέλουν για το κινητό ή το πισί τους, θα πρέπει να περιμένουν και τα κάλαντα του 2012 να συγκεντρώσουν όλο το ποσό, αλλά τότε θα έχει βγει άλλο γκατζετάκι, καλύτερο και ακριβότερο, δηλαδή νάδα, ξανά.

Τον μεθεπόμενο χρόνο, μαζί με τα φετινά λεφτά και τα λεφτά του 2012, πάλι το μακρύτερο θα καταφέρουν να αγοράσουν κι έτσι, το ξημέρωμα του 2013 θα βρει τα παιδιά της Ελλάδας να πίνουν για πρωινό Nesprozac...

...Η συνέχεια ΕΔΩ

Πας θέατρο; Δωρεάν προσκλήσεις για 2 μαύρες κωμωδίες

2011-12-22T03:53:00.003+02:00

Θέλεις προσκλήσεις για το θέατρο ώστε να διασκεδάσεις δωρεάν αυτές τις γιορτινές μέρες; Το eyedoll.gr προσφέρει 4 διπλές και 5 διπλές προσκλήσεις για τα έργα "LUV" και "Ο Θεός κι η ψυχή σου". Μπες ΕΔΩ και ΕΔΩ και δες τι παίζει!

Παιδιά ενός απόπατου Θεού

2011-12-15T06:39:00.004+02:00

Η πρώτη μετανάστευση στην οικογένεια, μόλις πραγματοποιήθηκε.
Μια ξαδέλφη μου έφυγε στην Αυστραλία. Για πάντα. Πιο πάντα δεν γίνεται, λέει.
Ο πατέρας της ήταν μετανάστης στην Αυστραλία, αυτή γεννήθηκε εκεί κάτω, αλλά αποφάσισε να ζήσει εδώ, ακριβώς πριν 20 χρόνια.
«Σιγά που θα κάτσω να σκάσω στην Ελλάδα, έτσι όπως την καταντήσανε!» μου είπε όταν έφευγε, πριν ενάμιση μήνα.
Η πρώτη της τηλεφωνική ανταπόκριση σήμερα από το μέτωπο του ζωντανού κόσμου, ήταν η εξής:
«Είμαι καλά, έφτιαξα τα χαρτιά μου, έχω ασφάλιση υγείας παρότι δεν δουλεύω ακόμη, μπήκα στο ταμείο ανεργίας, αγόρασα αυτοκίνητο και ζω πάλι σαν άνθρωπος. Από δουλειές, κάργα, δεν ξέρω ποια να διαλέξω».

Γλίτωσε. Και ένας να σωθεί, αρκεί.
Αν και δεν μιλάμε για έναν. Φεύγουν πολλοί σιγά-σιγά, όσοι τουλάχιστον έχουν ανεπτυγμένο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Όπως έφυγε ο πατέρας της, τη δεκαετία του ’60.
Η κόρη του θέλησε να σπάσει την αλυσίδα του κακορίζικου, επιχειρώντας να ζήσει εδώ. Κι ας μην ήξερε καλά-καλά τα Ελληνικά όταν το αποφάσισε.
Σκέφτηκε όταν ήρθε αρχές του '90, πάνε αυτά, περάσανε. Η Ελλάδα αναπτύσσεται, εκπολιτίστηκε, έγινε επιτέλους ο άνθρωπος το μέτρο, βαστάει και πλάτες η Ευρώπη, γιατί να κάθομαι στην Αυστραλία με τις αράχνες, τους καρχαρίες στη θάλασσα και τους κροκόδειλους να κλαίνε στα ποτάμια;

Την ξέρασε όμως από δω η γη, όπως και τον πατέρα της.
Η γη μας και δαγκώνει και ξερνάει, σαν όλες τις αράχνες, τους καρχαρίες και τους κροκόδειλους μαζί. Αυτό δεν το είχε υπολογίσει.
Αλλά μήπως το ήξερα κι εγώ που εδώ γεννήθηκα, πρόλαβα τη δεκαετία του ‘70 με τη φτώχια της, τα λεωφορεία τα σαράβαλα, τους φούρνους που πουλούσανε μόνο ψωμί και τα περίπτερα που ήταν ένα κίτρινο κουτί και από εμπόρευμα δυο πράγματα;
Μια μάρκα καλσόν, μια μάρκα σαμπουάν, κάμελ για τα παπούτσια, μονάχα μακαρόνια Μίσκο και οι μπανάνες χρόνια ολόκληρα απαγορευμένες.
Ας ξέρουν οι μικρότεροι ότι δεν είχαμε ούτε μπανάνες.
Κάποιο εμπάργκο είχε γίνει δε θυμάμαι, θυμάμαι όμως πως λαχτάραγα μπανάνα κι αν βρίσκαμε ποτέ καμία πράσινη, τσουρούτικη και με τιμή φωτιά και λαύρα, την προσκυνούσαμε σαν τίμιο ξύλο.

Τα δημόσια νοσοκομεία βρώμικα, χωρίς προσωπικό και φάρμακα, πλήρωνες ΙΚΑ και γιατροπορευόσουν αν μπορούσες, στο ιδιωτικό θεραπευτήριο. Αλλιώς, ψοφολογούσες σε ένα μαξιλάρι που το έσφιγγες στη μύτη, μη σου μυρίζει η χιλιοκατουρημένη τουαλέτα του διαδρόμου.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Γραμμή στον Άη Βασίλη

2011-12-07T09:23:00.005+02:00

Άγιε μου Βασίλη, φέτος σου στέλνω εγώ δωράκι και μάλιστα νωρίς, για να προλάβεις.

Σου στέλνω λίγη Κόκα πεντακάθαρη, απ' την καλή, αγορασμένη στις τουαλέτες μεγάλου Αθηναϊκού ξενοδοχείου.

Την έδινε ένας κύριος, πρώην διευθυντικό στέλεχος εκδοτικής εταιρίας, που τώρα βγάζει το ψωμί του με αυτό τον τρόπο.
Αυτός τραβάει επίσης τις μυτιές του, παθαίνει τρελή υπερένταση και βιάζεται να ξεπουλήσει το εμπόρευμα, οπότε το πουλάει όσο-όσο.

Εγώ δεν παίρνω κόκα αγιούκο μου, γι' αυτό αργώ τόσο πολύ στα ραντεβού μου.
Προχθές με κάλεσαν σε φιλικό σπίτι για φαγητό στις δέκα το βράδυ και εμφανίστηκα στη μια παρά τέταρτο. Το χοιρινό στην κατσαρόλα έκοψε τη σάλτσα απ΄ τα νεύρα, ενώ ο οικοδεσπότης ξανάρχισε το τσιγάρο.

Αρχίζω να πιστεύω ότι όλοι παίρνουν κόκα, εκτός από μένα. Γι αυτό βιάζονται να κάνουν γρήγορα τα πάντα.
Δες η κυβέρνηση. Με το που παίρνει τη μια δόση, ζητάει κιόλας την επόμενη.
Γιατί, τα σούπερ μάρκετ, οι ΔΕΚΟ, τα πρατήρια; Σου παίρνουνε τα φράγκα μαζεμένα μην τα χάσεις.
Οι γκόμενοι; Ένα πήδημα και δρόμο. Κάτσε ρε μεγάλε, το δεξί μου το βυζί το είδες;
Δεν ακούει, μπήκε να τσατάρει την επόμενη.
Γιατί, ο χρόνος; Κοιμάσαι έφηβη και ξυπνητήρι-ξυπνητήρι, ξυπνάς μια μέρα σαραντάρα.
Τα αυτοκίνητα, οι μηχανές, τα αεροπλάνα; Γίνεσαι δίγαμος σε Ελλάδα και Αμερική και παίρνεις πρωινό και στα δυο σπίτια.
Οι γιορτές; Έρχονται Χριστούγεννα κι εσύ χωνεύεις μαγειρίτσα. Έρχεται Πάσχα και ξεστολίζεις το Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Τώρα θυμήθηκα μια φίλη μου, που δεν το ξεστολίζει ούτε Πάσχα. Το αφήνει εκεί μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα. Όχι κόκα παίρνει αυτή, αλλά τη Βολιβία ολόκληρη σνιφάρει.

Αγιούκο μου, εγώ δεν βιάζομαι ποτέ. Να, τώρα που έχω όσα λεφτά μάζεψα και στα οκτώ απ΄ τα κάλαντα, δεν βιάζομαι να τα αυγατίσω.
Φυσικά και να ‘θελα, δε γίνεται, αλλά πες ότι γινόταν, πες ότι η λέσχη Μπίλντερμπεργκ έφτιαχνε σοκολάτες όπως ταιριάζει στο όνομά της και όχι παγκόσμιες συνωμοσίες. Πάλι δεν θα με ένοιαζε να αποκτήσω περισσότερα.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Όλα εγώ πληρώνονται

2011-11-27T07:56:00.004+02:00

Στον έρωτα με πλήγωσα η ίδια περισσότερο από ότι οι άντρες με τους οποίους είχα σχέση και μ΄αυτό εννοώ, πως για όλα όσα μου συνέβησαν, ευθύνονται οι λάθος επιλογές μου.

Από αυτές τις γελοιότητες κατάφερα να μπερδέψω τις φίλες μου, που νομίζουν πως είμαι πολύ ψαγμένο άτομο επειδή κάνω αυτοκριτική και πως οι άντρες δεν με πλήγωσαν πολύ, γιατί είμαι τσίφτισσα, μαγκιόρα και πανέξυπνη.

Τη «λάθος επιλογή» δεν την κατανοούν με τίποτα. Ούτε καν την επιλογή.
Οι περισσότερες πιστεύουν πως στον έρωτα πρέπει να είμαστε ζωάκια, πως αυτός που μας γυαλίζει, πάει και τελείωσε, αυτός είναι για μας.
Εδώ ακριβώς η κρεμ ντε λα κρεμ, γίνεται κάμελ για τα παπούτσια.

Γιατί όταν λέω γυαλίζει, εννοώ κάθε είδους γυάλισμα. Από εμφάνιση μέχρι δουλειά και από λεφτά, μέχρι κοινωνική θέση.
Όλα γυαλίζουν σε έναν άντρα, εξαρτάται μόνο από ποια μεριά θα τον κοιτάξεις πριν τον επιλέξεις.
Η αηδία είναι πως όταν κάνεις την επιλογή σου, κάτι το φως, κάτι το δείλι, κάτι της μάνας σου τα χείλη, βλέπεις τις λάθος γωνίες.

Αυτό έπαθε η Αντιγόνη, κολλητή απ΄ το δημοτικό.
Παντρεύτηκε τον άντρα της, γιατί από το σημείο που τον πρωτοκοίταξε, γυάλιζε σαν χρυσόψαρο με το σπουδαίο κοινωνικό και μορφωτικό του επίπεδο.
Κυρία η Αντιγόνη από τότε, πάνε τα ξέκωλα τα μίνι και τα σορτς, οι ντίρλες στα μπαράκια και τα τρελά διήμερα στη Μύκονο.

Μέχρι και το μαλλί της ίσιωσε, να γίνει αυτό το ωραίο το κυριλέ με τη φραντζούλα, που το ‘χε ατίθασο και αλανιάρικα σγουρό και μπερδεμένο.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Κοτρόνα για δυό

2011-11-19T16:16:00.005+02:00

Έχω μνήμες από τότε που μου άλλαζε τις πάνες η μάνα μου.

Θυμάμαι τη γυμναστική μετά το μπάνιο και πόσο απαίσια ένιωθα. Ειδικά όταν μου άνοιγε τα χέρια και μετά τα περνούσε χιαστί πάνω από το στήθος μου. Δεν μπορούσα να ανασάνω.

Ήθελα να της πω ότι είναι τρελή μ΄αυτό που μου κάνει, γιατί σκάω και πονάω, αλλά δεν μπορούσα. Δεν μιλούσα ακόμα. Κάρφωνα το βλέμμα στο ταβάνι και περίμενα με υπομονή να τελειώσει το μαρτύριο.

Το παθαίνω και τώρα αυτό, παρότι ξέρω πια να μιλάω. Αλλά τώρα το παθαίνω επειδή δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά.
Νομίζω όλοι το παθαίνουμε.

Γίνεται με κάποιους ανθρώπους που μπλέκουμε κατά καιρούς τις ζωές μας.
Έρχεται ο άλλος και σου ακουμπάει μια κοτρόνα στο στήθος και ενώ είσαι σχετικά στραβός, χειροτερεύεις, γιατί η κοτρόνα περιορίζει και το οπτικό σου πεδίο.
Νομίζεις ότι δεν ανασαίνεις καλά, επειδή πρέπει να κόψεις το τσιγάρο. Ότι έχεις κακή διάθεση επειδή είσαι σκατοχαρακτήρας. Πως δεν κάνεις με άνθρωπο τελικά, γιατί είσαι ελαττωματικός.

Ώσπου σηκώνεσαι ένα πρωί απ’ το κρεβάτι και πέφτει η κοτρόνα στο πάτωμα.

Προσωπικά, μόνο ό,τι βλέπουν τα μάτια μου πιστεύω και αν δε δω την τρύπα στο παρκέ, δε θα καταλάβω ποτέ ότι τόσο καιρό ο άλλος είχε ακουμπήσει πάνω μου ενθύμιο από το νταμάρι του.
Κακό να πιστεύεις μόνο αυτό που βλέπεις, καλύτερο είναι να βλέπεις αυτό που πιστεύεις.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Τα αιδοία παίζει

2011-11-14T05:10:00.004+02:00

Χαζεύοντας κάτι επαφές στο facebook, έπεσα κατά τύχη πάνω σε μερικές παλιές μου φίλες.
Τόσο παλιές, όσο το παλιό πρόσωπο της Έλλης Στάη. Από τα τιμημένα δεκαοκτώ.

Τότε που παίρναμε σβάρνα κάθε βράδυ τα μπαράκια του Κολωνακίου με τα μίνι, τα καλσόν με τη ραφή, τις βάτες, τα φουντωτά μαλλιά, πίναμε, χαμουρευόμασταν και πηγαίναμε για ύπνο όταν ξημέρωνε.
Τότε που μαθαίναμε να κάνουμε τις γυναίκες, ενώ στο μυαλό ήμασταν ακόμη μουρόχαβλες.
Αν ο γκόμενος δεν είχε επιγραφή νέον στο κούτελο να γράφει «μαλάκας», πέφταμε στην καψούρα του για δυο ημέρες. Ε, ναι, για δυο μέρες, άντε για μια βδομάδα. Θέλαμε να τους ερωτευτούμε όλους.
Ήταν η εποχή που το γκόμενο που είχες σήμερα εσύ, τον είχε προχτές η φίλη σου.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το σεξ ήταν τόσο ελεύθερο όσο οι κάμπιες την άνοιξη και τόσο ξεκωλιάρικο, που έπαιρνες ρεπό από τα one night stands.

Οι φίλες μου κι εγώ, βουτώντας κρυφά ένα κόκκινο σκαραβαίο που ανήκε στον πατέρα της μιας, ντυμένες και αρωματισμένες σαν εξώφυλλα, με τις βλεφαρίδες τόσο κάγκελο που δεν χωρούσαμε στο αμάξι και χωρίς φράγκο στην τσέπη γιατί μας κερνούσαν όπου κι αν πηγαίναμε, περνούσαμε ζαχαροκάλαμο, μελάσα και κομπόστα.
Συχνά κοιμόμασταν στο σπίτι της μιας ή της άλλης αν τυχόν λείπανε οι γονείς ταξίδι, ώστε το πρωί που θα ξυπνούσαμε, με ένα πακέτο τσιγάρα και πέντε καφέδες η κάθε μια, να αναλύσουμε τι είπε ο γκόμενος το βράδυ, τι εννοούσε, πώς πηδήχτηκε όποια πηδήχτηκε και ποια φοβόταν ότι έχει μείνει έγκυος.

Εκείνη την εποχή, εκτός από πολύ σεξ, γίνονταν και πολλές εκτρώσεις...

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Ξύπνα να πιεις το υπνωτικό σου

2011-11-11T04:58:00.004+02:00

Διάβασα ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει στην αγορά ένα χάπι που θα σβήνει τις κακές αναμνήσεις.

Είμαι από τους πρώτους που θα το πάρουν, αλλά υποθέτω πως θα μου σβήσει απ’ τον εγκέφαλο τη μισή ζωή μου ως τώρα.

Δεν το φοβάμαι όμως.
Θα ξαναγίνω παιδάκι. Με τη διαφορά, ότι τώρα θα μπορώ να ξεχωρίσω την παπάγια απ΄τον κανάγια.
Δεν θα θυμάμαι τίποτα που να μου προκαλεί ναυτία, κανένα χωρισμό, αποχωρισμό ή θάνατο.
Θα ρωτάω «μαμά πού είναι ο μπαμπάς;» κι εκείνη θα μου λέει «βρήκε δουλειά κοντά στο Θεούλη».

Θα βλέπω τον άντρα που ερωτεύτηκα πριν λίγα χρόνια «όπως ο γέρος τη ζωή» και θα αναρωτιέμαι ποιος είναι ετούτος ο μαλάκας που το παίζει γκόμενος και δεν του κάθομαι που να γυρίσει η γη το μέσα-έξω.
Αλλά και να μου θυμίσουν ποιος είναι, δεν παίρνω άλλο χάπι, γιατί ο έρωτας αν ξεχαστεί, πάει και τέρμα.

Θα ξεχάσω τους Τοσοδούληδες της δουλειάς μου, γιατί να σε γαμάνε κάτι τύποι που πετάνε χαλικάκια για να βρουν το σπίτι τους, δε λέει.
Άλλος άνθρωπος θα γίνω.

Οι μόνες αρνητικές επιδράσεις του χαπιού είναι πως θα σβήσει από το μυαλό μου και αναμνήσεις μάλλον χρήσιμες, όπως και ότι δεν θα με προφυλάξει από γεγονότα που θα γίνουν μελλοντικά κακές αναμνήσεις.
Παρόλα αυτά, εγώ θα το πάρω.
Γιατί αγνοώντας την έννοια «κακή ανάμνηση» θα ρισκάρω περισσότερο.
Κι αν πέφτω στα σκατά, θα παίρνω το χαπάκι να ξεχνάω.
Αυτό, μπορεί να με πάει από πολύ ψηλά έως πολύ χαμηλά. Αλλά το χαμηλά, το βλέπεις ισόπεδο όταν δεν έχεις κακές μνήμες.

Βούτα τη Λάτση από τα πλούτη της, δώσε της το χάπι και βάλε τη να ζει σε ένα δυάρι στην Κυψέλη κερδίζοντας το ψωμί της παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα Γαλλικών, στα οποία θα πηγαίνει με λεωφορείο.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Πηδάει καλά ο τσιγκούνης;

2011-11-04T07:02:00.003+02:00

Μπορεί η πολιτική επικαιρότητα να απασχολεί ακόμη και τις κάνουλες αυτή την εποχή, όμως από τη στιγμή που τρώμε, μιλάμε και αναπνέουμε, δεν θα υποκύψουμε στο φασισμό του χαμένου τάλιρου.

Μπορεί να μας έχει γίνει κοτσίδα ως τον κώλο η οικονομική κρίση, αλλά δεν θα πάψουμε οι γυναίκες να ασχολούμαστε και με τους άντρες.

Έτσι κι αλλιώς, τα πάντα εκτός από ατμός είναι και χρήμα, οπότε, κατά μια έννοια και οι άντρες κομμάτι της επικαιρότητας αποτελούν.

Σκεφτείτε για παράδειγμα, πώς αισθάνεται αυτές τις μέρες ένας τσιγκούνης άντρας. Τι νίλα θα περνάει.
Σαν να τον βλέπω μπροστά μου, βγαίνει ραντεβού με τη γκόμενα και ανησυχεί μήπως κάνει την πάπια και δεν πληρώσει το ποτό της.
Χέστηκε αν η τύπισσα είναι από κείνες που μετράνε τέτοια πράγματα κι άμα πληρώσει δεν θα τον ξαναδεί.

Αυτός θα πάει σπίτι του με μερικά Ευρώ στην τσέπη σωσμένα από τον Ερυθρό Σταυρό της μαλακίας που τον δέρνει, ενώ θα έχει να λέει στους φίλους του πως βγήκε με γκόμενα χτες βράδυ.
Ό,τι έχει κανείς γενικώς, καλό είναι.

Κάποτε έβγαινα με ένα τύπο που παρουσίασε εξανθήματα τσιγκουνιάς αμέσως.
Συναντηθήκαμε σε σινεμά για να σπάσουμε τον πάγο του πρώτου ραντεβού, παρακολουθώντας και καλά την ταινία. Μόνο που εγώ, είχα ξεχάσει το πορτοφόλι μου.
Όταν του το είπα, δυσκολεύτηκε. Πήρε μερικά δευτερόλεπτα σιωπής για να αποφασίσει αν πρέπει να μου κάνει το εισιτήριο. Τον βοήθησα λέγοντας πως θα του δώσω τα λεφτά την επόμενη φορά που θα βρεθούμε.

Το χαμόγελο επέστρεψε στα χείλη του και μπήκαμε στην αίθουσα.
Τον σπάσαμε τον πάγο μια χαρά με την ταινία και υποθέτω πως ο τύπος τον πούλησε στα μπαρ γυρνώντας σπίτι του μετά.
Στο δεύτερο ραντεβού, μια που υπέκυψα στο ερευνητικό μου καθήκον και τον ξανασυνάντησα, πρότεινε να πάμε στο καζίνο, γιατί το έπαιζε το άθλημα...

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Λεκιάστε με, σκουπίστε με, τελειώστε με

2011-11-02T06:21:00.003+02:00

Ο φερόμενος ως λαός, ξύπνησε.
Το ίδιο και οι δημοκρατικές δυνάμεις της χώρας.

Ο πρωθυπουργός αποφάσισε να πλύνει τα χέρια μετά από δυο χρόνια δουλειάς και οι βουλευτές του όχι σαπούνι, αλλά ούτε νεράκι δεν του φέρνουν. Μόνο σκοινί να κρεμαστεί.

Η Ελευθεροτυπία έκλεισε, η Liberation βάζει τον τίτλο «ΧΑΟΣ» στα Ελληνικά και οι μικρές αγγελίες της πολιτικής ζωής της χώρας όπως το ΚΚΕ, ο ΛΑΟΣ και οι άλλοι, ζητάνε εκλογές αντί για οίκτο.
Οίκτο σαν αυτό που ζητάει ο φερόμενος ως λαός, ενώ βλέπει ότι δεν υπάρχει στο λεξικό του Moody’s.
Μόνο φωνές ακούει παντού, μπλεγμένες μεταξύ τους. Από το διπλανό διαμέρισμα, μέχρι το γραφείο της Μέρκελ ή του Σαρκοζί.

Πλάκα-πλάκα, είναι η πρώτη φορά στη ζωή τους που χρειάστηκε να δουλέψουν στα σοβαρά οι Ευρωπαίοι ηγέτες και δεν ξέρουν πώς να το κάνουν.
Νομίζαμε πως λουφάραμε μόνο εμείς στη δουλειά, πως μόνο τα δικά μας πτυχία ήταν πέτσινα.
Πιο εύκολο είναι πια για τη Μέρκελ να μαγειρέψει στρουντλ, παρά να κάνει την καγκελάριο. Πιο πιθανό είναι για τον Σαρκοζί να τα φτιάξει μαζί μου, παρά να προτείνει βιώσιμες λύσεις...

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Άντε και μετακομίσου!

2011-10-30T07:18:00.004+02:00

Νομίζω ότι η μετακόμιση είναι το αρχαιότερο επάγγελμα, μαζί με την ιεροδουλία.

Πράγματα ιερά και τα δυο, γιατί στη μεν πρώτη, αν μετακομίζεις επειδή χώρισες γλιτώνεις τη δουλεία στον άντρα και στη δεύτερη γλιτώνεις τη δουλεία στον άντρα που δεν κάνει καλό σεξ και δεν πληρώνει κι από πάνω.
Όπως και να ‘χει, έκανα την όγδοη μετακόμιση της ζωής μου και παρότι έχω δηλώσει πως μετακομίζω όποτε αλλάζω άντρα, δεν ευτύχησα να συζήσω με οκτώ αρσενικά.
Απλώς, με τον τελευταίο αλλάζαμε συχνά σπίτι, σαν τους Μπόνι και Κλαϊντ.
Το παράδοξο είναι πως δεν μας κυνηγούσαν, ούτε χρωστούσαμε ενοίκια. Βαριόμασταν μεταξύ μας και νομίζαμε πως έφταιγε το σπίτι.
Άλλοι κάνουν παιδιά για να ανανεώσουν τη σχέση τους, εμείς κάναμε συμβόλαια ενοικίων.

Πάει κι αυτός, θα ξαναερωτευτεί, θα βαρεθούν τις μύτες τους, θα αρχίσουν τις μετακομίσεις, αλλά εγώ δεν το κουνάω από αυτό το σπίτι μέχρι να αγοράσω δικό μου, δηλαδή ποτέ.
Δεν φεύγεις από το σπίτι του οποίου η ιδιοκτήτρια σου δίνει συγχαρητήρια που κουβαλάς μαζί 4 γάτες κι ένα σκύλο, μένει από πάνω σου και λυσσάει όπως κι εσύ τις νύχτες σαν τα χάμστερ, ζωγραφίζοντας.
Είναι ζωγράφος η σπιτονοικοκυρά μου, κάνει κομποστοποίηση, έχει υψηλή αισθητική, είναι ευγενική και δεν θυμίζει σε τίποτα όλες τις προηγούμενες σπιτονοικοκυρές που είχα.
Θα ξεχάσω τη Σοφούλα που ήρθε κάποτε απροειδοποίητα επίσκεψη να δει το σπίτι της κι έσβηνε τα τσιγάρα στο πάτωμα;
Ευτυχώς ο θεός των σκύλων με λυπήθηκε και όταν βγήκε στον κήπο να αναπολήσει τα παιδικά της χρόνια που σκαρφάλωνε στο τάδε πεύκο, πάτησε μια τεράστια σκατούλα που δεν είχα προλάβει να μαζέψω, επειδή μάζευα τις γόπες της.

Δεν ξεχνιέται ούτε η Ιωάννα, άλλη σπιτονοικοκυρά αυτή, που...

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Σούλα ή τίποτα

2011-10-22T07:31:00.003+03:00

Μας κατηγορούν που γλεντάμε στα ταβερνάκια την Κρίση και τα κόλπα της κυβέρνησης.

Βέβαια, μπορεί να μην υπάρχει μία και να το κάνουμε όπως παλιά οι θείες μας, που παίρνανε μαζί το φαγητό στο τσίγκινο μπολάκι και παραγγέλνανε δυο μπύρες, αλλά δεν βαριέσαι, ο Έλληνας έχει φιλότιμο, ζεστή καρδιά, ρίχνει το ζεμπεκάκι του για να ξεχάσει τους καημούς του κι έχει ο Θεός.

Η εποχή του μάγκα με το τρίκυκλο, επέστρεψε ανεπιστρεπτί.
Ο μάγκας ο δουλευταράς και η Σούλα με το τσίτι, θα βρουν πάλι την άκρη τους.
Ένα δωμάτιο, μια σόμπα υγραερίου και κάθε Σάββατο η σκάφη μες στη μέση για το μπάνιο.
Λατέρνα, φτώχια και φιλότιμο.
Και ευτυχία. Ευτυχία, μέχρι να ξεβγάλεις με κουβά τις σαπουνάδες της ελπίδας.
Που η κυβέρνηση έχει πάρει 140 μέτρα μέχρι τώρα.
Που θα ‘τανε υπέροχο αν μιλούσαμε για κάσες. 160 ακόμα και κερδίζαμε.
Ο θησαυρός του μακαρίτη.

Αλλά μιλάμε για κομμάτια.
Κομμάτια απ’ την ψυχή σου. Την υπερηφάνεια σου. Την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σου να ζεις σαν άνθρωπος. Να προοδεύεις, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι, να πραγματοποιείς.
Τεμαχισμένα από εκείνους που μας έφεραν στη σκάφη.
Μαζί τα φάγαμε τα φράγκα, αλλά δεν ήτανε δουλειά μας να αποτρέψουμε τη μάσα. Ήταν δουλειά των τριακοσίων.
Πληρωνόντουσαν για να δουλέψουν και δεν το ‘καναν. Εμείς για τη δική μας τη δουλειά κοβόμασταν και για τη Σούλα μόνο.

Δεν ήτανε στο πόστο μας τα υπουργεία, τα λαμόγια, οι διορισμοί, οι ψηφοπλειστηριασμοί. Μονάχα στο δικό τους ήταν.
Αλλά αυτοί είχαν κότερο και πήγαιναν μια βόλτα.
Αυτοί που σήμερα κρατάνε τις δουλειές τους, καταργώντας τις δικές μας.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

You Tarzan, me sex

2011-10-18T06:45:00.004+03:00

Το σεξ με έναν άνθρωπο που γουστάρεις πολύ, όσο κι αυτός εσένα, είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις, για να περάσει ευχάριστα η ώρα σου επάνω στον πλανήτη.

Δεν ξέρω ποιος το πρωτοανακάλυψε, αλλά εντάξει, με ανύπαρκτο ανταγωνισμό σε όλα τα επίπεδα, το ανακάλυπτα κι εγώ.

Το σεξ που λέτε, είναι πολύ ωραίο πράγμα, αρκεί να χρησιμοποιείς τη σωστή λέξη.
Δύσκολο, γιατί αυτός που το ανακάλυψε προφανώς ήταν απασχολημένος όλη μέρα μαζί του και άφησε τους άσχετους να το ονομάσουν όπως κάνουν με τα ζώα τους, γι αυτό βλέπεις σκύλο να τον λένε Μπούμπι.

Ευτυχώς που δεν είπαν και το σεξ Μπούμπι, αν και δεν τα πήγαν πολύ καλύτερα.
Προσωπικά, έχω πρόβλημα να περιγράψω αυτή την απασχόληση με μια λέξη από τις υπάρχουσες, αλλά νομίζω και πολύς κόσμος.

Παραδείγματος χάρη, όταν λες σεξ αισθάνεσαι ότι το αδικείς, γιατί πάει ο νους σου σε μια κατάσταση σαν να κατεβάζεις τα σκουπίδια, να κλειδώνεις μετά την πόρτα, να βάζεις ξυπνητήρι και να πέφτεις για ύπνο. Από χλιαρό, μέχρι βαρετό.

Όπως, γελοία είναι και η φράση «κάνω έρωτα».
Το «κάνω» τι ερμηνεύει; Συνήθως λέμε κάνω ποδήλατο, κάνω τις δουλειές μου, κάνω διακοπές.
Κάνω έρωτα, τι σημαίνει; Ότι κάνεις κάτι κι όπου να ‘ναι τελειώνεις; Ξεμπερδεύεις δηλαδή; Πες το καλύτερα «κάνω υπομονή» για να μην παραπλανείς κόσμο.

Επίσης σιχαίνομαι τη λέξη «πήδημα». Αυτή κι αν είναι άσχετη.
«Πηδήχτηκες με το Γιώργο;», ρωτάει ο γκόμενος τη Μαρία και περιμένει σοβαρή απάντηση.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Εγώ, πότε θα γίνω μάνα (σου;)

2011-10-15T19:17:00.004+03:00

Λένε, ότι για να δεις πώς θα είναι η ζωή σου με τον άντρα με τον οποίο ερωτευτήκατε, αποφασίσατε να μείνετε μαζί κι όπου σας βγάλει, μάθε πώς χώρισε με την προηγούμενη.
Από αυτό φυσικά, θα καταλάβεις και πώς συμπεριφέρθηκε κατά τη διάρκεια της σχέσης του μαζί της.

Αν τη χώρισε σε πέντε λεπτά, χωρίς κανένα ενδοιασμό, ξέρεις ότι το σεξ τους διαρκούσε πέντε λεπτά και μάλιστα, αυτός δεν το έκανε μαζί της, αλλά μαζί του.
Που σημαίνει, ότι την είχε γραμμένη σε όλα, από τον πρωινό καφέ και τις χαρές της, μέχρι τις ξαφνικές ζαλάδες της.

Αν πάλι τη χώρισε με προσοχή ώστε μην τη θίξει, με το μαλακό, παίρνοντας κάποιο χρόνο ώστε να συμβιβαστεί με την ιδέα σε περίπτωση που εκείνη διαφωνούσε με το χωρισμό, ξέρεις ότι είναι ένας άνθρωπος με καλή ψυχή, άρα έχεις ελπίδες να περάσεις υπέροχα μαζί του.

Μαλακίες!

Στην πρώτη περίπτωση μπορεί να τη χώρισε σε πέντε λεπτά γιατί δεν ανεχόταν ούτε τη σκιά της επειδή του έσπασε τα νεύρα και στη δεύτερη περίπτωση επειδή είναι αναβλητικός ή χέστης ή σαδιστής ή μερακλής και του αρέσει να σιγοψήνει τη μπριζόλα στα κάρβουνα.

Ο χαρακτήρας που θα εκδηλώσει ένα άντρας στο ζευγάρωμα σας, δεν έχει καμία σχέση με το πώς ήταν με την προηγούμενη γκόμενα.

Αυτά είναι εξυπνάδες "ψυχολόγων" που φοίτησαν στο Deree και ξαμολήθηκαν να δουλεύουν την κοινωνία.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η μπόχα θέλει καλοπέραση

2011-10-12T07:39:00.003+03:00

Είναι γελοίο οι παππούδες μου να πολέμησαν στους δυο παγκόσμιους πολέμους και τα σίκουελ τους, να μη φοβήθηκαν, να μην έπαθαν τίποτα μέχρι τα ενενήντα τους - που, τι να κάνουμε, έληξε η εγγύηση και τα τίναξαν - κι εγώ με δυο χρόνια οικονομικής κρίσης να ανησυχώ αν θα επιβιώσω.
Δεν το δέχομαι, θα τρίζουν τα κόκαλα τους σαν την πετσικαρισμένη πόρτα του μπάνιου μου.
Για όλα υπάρχουν λύσεις φίλοι μου, γιατί η ζωή δεν είναι τεστ Μαθηματικών να μη σου βγαίνει η άσκηση, η ζωή είναι η ίδια Μαθηματικός και η άσκηση εσύ, που σημαίνει, σε λύνει στο πι και φι.

Αρκεί να το αντιλαμβάνεσαι.

Εγώ το αντιλήφθηκα νωρίς, από την πρώτη μέρα που πήγα να τραβήξω λεφτά με την κάρτα και έπεσα σε «χαλασμένο» ΑΤΜ.
Το κατάλαβα τη στιγμή που το εισόδημα του πρώην αφεντικού μου, έγινε όσο ο μισθός που μου έδινε πριν με απολύσει.
Το ένιωσα το δευτερόλεπτο που η μάνα μου πρότεινε να χρησιμοποιούμε το χαρτί υγείας και από τις δυο όψεις.
Και απέκτησα νέες συνήθειες.

Αυτές που θα καταγράψω παρακάτω για να βοηθηθούν κι άλλοι άνθρωποι.
Ξεκινάω από το σούπερ μάρκετ.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Τα βρώμικα

2011-10-07T07:01:00.003+03:00

Είναι κάτι έρωτες σαν τα παρατημένα αυτοκίνητα, τα σκουριασμένα μέσα σε βρώμικα γκαράζ, που ο μηχανικό τους πέθανε χωρίς να αφήσει πίσω κληρονόμους.

Κι εκεί που κάθεσαι, σε παίρνει κάποιος στο τηλέφωνο και θέλει λέει να πας να φτιάξεις το δικό του.

Χωρίς να είσαι κληρονόμος, χωρίς να ξέρεις από αμάξια.
Ντύνεσαι βιαστικά να πας, φτάνεις εκεί και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τα κλειδιά να ανοίξεις. Μα κάνεις έτσι με το χέρι κι η πόρτα είναι ξεκλείδωτη κι εκείνος μέσα περιμένει δίπλα στο χαλασμένο του αυτοκίνητο.
Και κάθεσαι ρε πούστη και το φτιάχνεις, δεν πιστεύεις στα μάτια σου, το φτιάχνεις, το γυαλίζεις, του το δίνεις, πότε έμαθες εσύ να φτιάχνεις αυτοκίνητα;

«‘Ελα να πάμε βόλτα» λέει, «θέλω να γυρίσουμε μαζί όλη την πόλη».

Γκαζώνει ανεβαίνοντας τη ράμπα με μιά ανάσα κι ας είναι κατακάθετη σα ρέμα. Κλείνει κάτω η πόρτα δυνατά, αν άφησες πίσω κάτι, ξέχασέ το.
Ισιώνει τους καθρέφτες, ρολάρει στη στροφή και το πατάει.
Περνούν οι άνθρωποι, τα δέντρα, τα σκουπίδια, οι ώρες απ’ το δρόμο κι εσείς τα ακολουθείτε, καπνίζοντας στριφτά απ΄ την καρδιά σου.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Η τύχη του να είσαι Έλληνας

2011-09-29T06:48:00.004+03:00

Με δεδομένο ότι είναι τύχη που γεννήθηκες Έλληνας και όχι Πακιστανός αγρότης ή Ινδός κατώτερης κάστας ή ακόμα, ουραγκοτάγκος του Βόρνεο, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που θεωρείται τύχη να είσαι Έλληνας.

Πρώτα απ΄ όλα, μιλάς Ελληνικά, όπως και τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια συμπατριωτών σου.

Που σημαίνει ότι συνεννοείσαι άνετα όπου και να πας στη χώρα σου.

Βρίσκεις στη λαϊκή ό,τι θέλεις, από αρακά μέχρι παντόφλες.

Οι συγγενείς σου είναι όλοι λευκοί κι αν όχι τελείως, κυμαίνονται σε ένα φάσμα χρωμάτων από ανοιχτό καφέ μέχρι εκρού, γεγονός που βοηθάει αν τους χάσεις νύχτα.

Οι νεκροί είναι ίδιοι με αυτούς των προηγμένων χωρών, ομοίως οι σκύλοι, οι γάτες, οι κατσαρίδες και οι φαλάκρες.

Έχεις το μοναδικό προνόμιο να απολαμβάνεις και φραπέ και τσάι, κάτι που δεν συμβαίνει σε Αγγλία, Κίνα, Ινδία, Θιβέτ και ολόκληρη την Ασία.

Βρέχεσαι γύρω-γύρω από θάλασσα, που βρέχεται από πλαστικές σαγιονάρες.

Τρως μαριδάκι ψιλό, ένα άλυτο μυστήριο για τους Σκανδιναβούς ψαράδες, που ψαρεύουνε μονίμως ρέγκες, γκαστρωμένες με αυγά.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Το βρωμόμου*ο

2011-09-22T08:40:00.005+03:00

Είναι κάπως δύσκολο που κατοικούμε πολλοί μαζί στη γη και τρώει ο ένας το φαΐ του άλλου, όμως με λίγη καλή θέληση μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τα οφέλη αυτής της συμβίωσης.

Άλλωστε, μόνος του ποιος θα ήθελε να ζήσει; Ούτε ο ιππόκαμπος που αυτοϊκανοποιείται.

Και επιτέλους, κάποιοι δεν τρώνε μόνο, κάποιοι είναι και μάγειρες, κάποιοι κάνουνε και λάντζα.

Τα πάντα σχεδόν εν σοφία εποίησε.

Μόλις θυμήθηκα το φίλο αρσενικού μου ανθρώπου, ο οποίος έτυχε να διαβάσει κείμενα μου.

Όταν συναντήθηκαν, ο φίλος αφού τον χαιρέτησε εγκάρδια μια και είχαν να βρεθούν καιρό, αντί να τον ρωτήσει τι κάνει, του λέει για μένα «ρε τι βρωμόμου*ο είναι αυτή, διάβασες ποτέ τι γράφει;».

Όταν το άκουσα προβληματίστηκα, αν το βρωμόμου*ο ήταν εκείνος ή εγώ.

Αλλά ήξερα…Και οι δυο είμαστε και οι δυο.

...η συνέχεια ΕΔΩ

Εκεί που ανήκουν οι γυναίκες

2011-09-14T08:07:00.002+03:00

Μιλούσα πρόσφατα στο τηλέφωνο με μια φίλη για θέμα που μας απασχολεί χρόνια, από τότε δηλαδή που ήρθαμε face to face με το ανυψωτικό του πρώτου εραστή μας.

Απαίσια λέξη ο εραστής, τη χρησιμοποίησα όμως γιατί ταιριάζει με το ανυψωτικό. Θυμίζουν και οι δυο μεροκάματο, οχτάωρο, μια δουλειά που πρέπει να γίνει τέλος πάντων και ενίοτε δεν αμείβεται καλά.

Θα προσπαθήσω να συντηρήσω μέχρι τέλους την ατμόσφαιρα «σεξουαλικό εργοτάξιο», για να μπορέσω να αναλύσω ευπρεπώς το θέμα μου.

Με τη φίλη μου λοιπόν, προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε γιατί κάποιοι άντρες είναι καλοί εραστές και κάποιοι δεν είναι.

Γιατί μερικοί σου προσφέρουν εργασιακό καθεστώς Σουηδίας και άλλοι Ουγκάντας.

Γιατί κάποιοι σε στέλνουν με το πούλμαν της εταιρίας εκδρομή στα Σούρμενα και άλλοι με πτήση charter στο Παρίσι.

Θεωρώντας σίγουρο το γεγονός πως αυτά συμβαίνουν πραγματικά και δεν είμαστε προκατειλημμένες με κάποιους εργοδότες ώστε να βλέπουμε το Παρίσι ως Σούρμενο, αναζητούσαμε την απάντηση επειδή βρισκόμαστε και οι δυο σε ηλικιακή καμπή.

Κάνουμε περίπου 20 χρόνια σεξ, άρα οι οργασμοί μας δεν είναι πια προσποιητοί ώστε να καρπώνεται την υπεραξία μας το αφεντικό, αλλά αληθινοί όπως το δίκιο του εργάτη.

...Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Τα τεκνά που άφησα πίσω μου

2011-09-02T05:11:00.004+03:00

Είναι γεγονός, βρίσκομαι στην ηλικία που θεωρούμαι πια τεκνομαγνήτης.

Όταν ήμουν μικρή και η μάνα μου ήταν όσο είμαι τώρα, την είχα για πουρό.

Πού να ‘ξερα πως της την έπεφτε ο γιος του φούρναρη, του βενζινά και του εργοδότη της μαζί.

Την ημέρα που έκλεισα τα σαράντα, ένα μεταναστευτικό κύμα τεκνών άρχισε να καταφθάνει στις ακτές της γυναικείας ματαιοδοξίας μου.

Πηδούσαν απ΄ τις βάρκες να σωθούν μες στα φιλόξενα και απόκρυφα μου μέρη, έκαναν αίτηση ασύλου, διαμονής και κάρτας εργασίας, ζητώντας μόνο ένα πιατάκι ηδονής να στυλωθούν.
Δεν τους έδωσα τίποτα.
Είμαι ρατσίστρια με τα τεκνά. Να γυρίσουν πίσω στις συμμαθήτριες τους, στις μανάδες και τις φιλενάδες τους.
Αλλά δεν πάνε. Προτιμούν να σέρνονται στα σοκάκια του facebook και της Αθήνας, ελπίζοντας ότι η τύχη τους μια μέρα θα αλλάξει.

Ε, δεν θα αλλάξει η τύχη σας αγόρια, η μούρη σας θα αλλάξει. Απ’ τα χρόνια.
Τότε θα αλλάξουν μαζί και τα γούστα σας.
Θα την κοπανήσετε νύχτα στην κοιλιά ενός φορτηγού για τα μάτια μιας πιτσιρίκας. Αλλά εκείνη θα σας δώσει στο Αλλοδαπών ως ξένο σώμα.

Αυτά τους λέω όταν είμαι στις καλές μου. Γιατί στις κακές μου ψάχνω μπιμπερόν να τα ταΐσω.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ