tulinbo's

Eyvah Füme'ye Aşık Oluyorum...

2012-07-23T12:28:00.002+03:00

Nedir bu sürekli yeni bir yer keşfetme isteği... İstanbul'un hızına yetişme çılgınlığı... Bir kere kabul etmen gereken bir şey var. İstanbul'un hızına yetişemezsin. Bu yüzden sakin olup vaktini ve paranı iyi değerlendir. Böyle daha çok mutlu olursun.

Mesela Bebek'te yeni açılan Füme'ye git...

Hani çok sade, seni yormayan, menüsü anlaşılır mekanlar vardır ama servis açılıp yemekler masaya geldiğinde lezzet şöleni başlar... Burası böyle bir restaurant.

İşte bu yüzden Füme'ye git...

Öğlen ve akşam menüsü ayrı olduğu için her ikisini de ayrı ayrı tavsiye ediyorum. Ne yalan söyleyeyim beni kalbimin orta yerinden vuran en önemli özelliği de beyaz örtüleri oldu. Beyaz örtü üzerinde ne yersem keyfi iki kat artıyor benim için. Ama öyle lüks, pahalı, yıldızlı sofraları hatırlatmıyor bana. Tamamen teyzoşumun sofralarını hatırlatıyor. Hala her akşam sandıktan ütülü beyaz örtü çıkar bizde...

Netice olarak Arzu Sonkaya ve Hazan Turaçtemur'a nasıl teşekkür etsem acaba bu güzel mekan için. Kısa sürede bu kadar popüler bir mekan yarattıkları ve kaliteden ödün vermeden en iyisini yaptıkları için.

Mekan sadece yemekleri ile değil, ufak sergileri ve akustik müzikleri ile de adından söz ettirecek. Mesela uzun zamandır blogunu takip ettiğim Ahmet Coka'nın sergisinin Füme'de olduğunu öğrenince nasıl sevindim anlatamam. Açılış için küçük bir kokteyl düzenlemişler. Hemen kuzenimi de alıp gittim. Hem de yeni bir şeyler denemek için de bahane oldu. Ahmet Coka ile bizzat tanıştığıma da çok sevindim. Hayatından 12 günü anlatan mini sergisinde favorim "happy eid" çizimi oldu. :) Onun görselini buraya koymayacağım, bizzat gidip görün isterim. Hatta bu çarşamba günü gidin Jam Session Akustik keyfini de yakalamış olursunuz. Tüm etkinlikleri Füme Restaurant facebook sayfalarından takip edebilirsiniz.

Biraz da gördüklerimden değil de tattıklarımdan bahsedeyim. Geçen bir öğlen gittiğimde çilekli brie sandwich seçtim menüden. Yukarıda şahane instagram fotoğrafımdan görebilirsiniz. Hepimiz teknoloji sayesinde birer fotoğrafçı olduk ya... :) Neyse ben o günden sonra her öğlen gidip aynısını yemek istediğim sandwichime döneyim... Özel tahiıllı ekmeğin içinde ince dilimlenmiş çilek, brie ve yeşillikler. Yanında da Barbare Rose içtim tabi ki :) Daha fazla tarif vermiyorum. Çünkü ben bunları oturup evde yapın diye değil, gidin bu kadar emek verilmiş özel lezzetleri yerinde tadın diye yazıyorum. Çok okuyan değil çok tadan bilir neticede! Sonra evde kendi tariflerinizi de yaratırsınız.

Kendi kendime her seferinde aynı şeyi yememe sözü verdiğim için bir sonraki sefer tuttum kendim ve bu sefer ortaya atıştırmalıklar söyledim. Hepsi harikaydı. Bir de yanında fırında mantarlı milföyü denedim. Ona da aşık oldum... Yaz etkisiyle mi her şeye aşık oluyorum acaba...? Yoksa gerçekten Füme'de ne yesem güzel mi? En iyisi bu öğlen de gidip deneyeyim :) Bebek'te görüşürüz...

26.06.2013'ten not: 2013 itibari ile bu sevdiğim mekanın kapandığını ve yerine Bebek Ocakbaşı açıldığını üzülerek yazıyorum. Henüz daha Bebek Ocakbaşı'nı denemeye kalbim elvermedi...

Füme Cafe&Restaurant

Bağarası Sokak 2E Bebek, İstanbul

0212 358 36 88

sntrldükkan... "tasarım ve lezzetin buluşması"

2012-05-18T21:44:00.002+03:00

Haliç ve İstanbul Boğazının kesiştiği noktada yer alan Galata, yüzyıllar boyunca tarihin sessiz tanıklarından olmuş. İzlerini ise her köşesinde hala cömertçe hissettiriyor bizlere. Meydanın kalabalığına aldırmadan Galata Kulesinin etrafında yer alan sokaklardan biri Serdar-ı Ekrem’e doğru kıvrıldığınızda, her biri ince detaylarla tasarlanmış dükkanlar çıkıveriyor karşınıza. Şimdi ise bu sokağın ruhuna yakışan, hatta çıtayı oldukça yükselten sntrldükkan adında yeni bir mekan kapılarını açtı.

Bugünlerde iki ortak Defni Sofuoğlu ve Özlem Gülsoy , Galata ruhunu geçmişlerindeki çağdaş müze mağazacılığı deneyimiyle harmanlayıp içinde kafe konsepti ile birlikte workshop'ların, minik sergilerin yapılacağı, modern sanata ait tasarım ürünlerinin yer aldığı bir mekana ev sahipliği yapmanın heyecanı içinde olduklarını söylüyorlar.

Sntrldükkan; aydınlatmadan kırtasiyeye, seramikten deri tasarım ürünlerine, takıdan ufak mobilyaya kadar geniş bir ürün yelpazesi ile birlikte Galata’ya taşınması ile bünyesine kattığı kafe konseptiyle misafirlerine sabah kahvaltısı dahil oldukça zengin bir mönü sunuyor. Henüz daha çok yeni olmasına rağmen ben size somon çorbasını, somon ızgarasını, yaban mantarlı tagliatelle, ıspanak ve pancarla hazırlanmış salata ve limonlu tart’ın mönüde en beğendiklerim arasında olduğunu söyleyebilirim. Bir de her yerde bulamayacağınız yeni butik üreticilerden biri olan Barbare Şaraplarının çeşitlerini kadehte sunuyorlar. Somon ve Barbare Rose keyfi denemeye değer...

Aslında bununla da bitmiyor; her seferinde beni şaşırtacak yeni bir lezzetle karşılaşabiliyorum.

Bir de işin öbür tarafı var. Kafe bölümünde oturup dükkan bölümüne doğru baktığınızda sizi kendine çeken tasarım dükkanı...Burada eminim ilk dikkatinizi çeken ürünlerden biri Birsen Canbaz'ın kırmızı biberli seramik avizesi olacak. Diğer aydınlatmaları da şahane ama kırmızı biber başka...

Sera İlel'in porselen boyama çay bardakları, kaftanları, omletistanbul'un 'filler aşkına' temalı çay tabakları ve kaseleri, genç tasarımcılardan escapefrom sofa imzalı iskandinav stili mobilyalar, Ümit Aybek takı tasarımları, Kare deri çantalar, Bige Ökten imzalı yastıklar, dantel ayraçlar ve istanbul koleksiyon mugları ise keşfetmeye doyamayacağınız ürünler arasında sayabilirim.

Bununla da bitmiyor… İndirek aydınlatmalarla düzenlenmiş mekanda fonda jazz müziğinin etkisiyle lezzetli kahve ile ev yapımı kurabiye ve tartlar da süpriz oluyor. Eğer o gün şanslı gününüzdeyseniz süpriz canlı jazz dinletisine denk gelebilirsiniz.

Başarılı akşam yemeği mönüsüyle kısa bir süre önce sessizce misafirlerini ağırlamaya başlayan mekan 7 Nisan açılış partisiyle de yaza heyecanlı bir giriş yaptı. O tarihten bu yana da birçok güzel etkinlikle bizleri bir araya getirdi.

Defni ve Özlem, amaçlarının misafirlerin evlerindeki rahatlıkla, dergilerini okuyup yemeklerini yiyebilecekleri, aynı zamanda kendilerine ve dostlarına özel tasarım hediyeler alabilecekleri bir mekan yaratmak olduğunu söylüyorlar. Butik otel İstanbulsuite home'un altında yer alan sntrldükkan ile tam da anlattıkları gibi bir mekan yaratmışlar. Eksiği yok , fazlası var! Hatta yazdığımdan çok daha fazlası sizlerin keşfini bekliyor…

Hacı Mimi Mah.

Serdar-ı Ekrem Sok. No 28

Galata-Beyoğlu

tel: 0212 2431868

Anadolu Lezzet Dünyası'na Yolculuk...

2012-01-31T10:46:00.000+02:00

Kasım sonuydu...Ilık bir kış sabahı İstanbul Yenikapı’dan feribotla Mudanya’ya geçerken birkaç saat sonra tadacağım birbirinden leziz yemekleri düşünüyordum. Mekanın adı Anadolu Lezzet Dünyası olunca daha düşünürken ağzım sulanmaya başlamıştı.

Ben dersimi çalışıp mekan ile ilgili bilgi topladığımı düşünüyordum ki daha kapıdan girerken tahminimden çok daha büyük bir keşif olacağını anladım.

1995 yılında Anadolu Et Lokantası olarak hizmet vermeye başlayan bu kocaman restoran zamanla müşterilerinin beklentilerine daha iyi cevap verebilmek için yeniden tasarlanmış. Samimi bir ortam yaratmak için çatısı altında 5 farklı restoran konseptine ayrılan mekan çok ince detaylarla tasarlanmış.

Uzun bir keşif olacağını söylemiştim. Tüm restoranları gezerken mütevazi ve samimi kişiliği ile Vahit beyden mekanı kurduğu ilk günden bu noktaya getiren başarı hikayesini dinledim. 60 personel ile ayda 15 bin kişiye hizmet veren toplam 450 kişilik bir mekanın hem de 1. sınıf Turizm belgesi alarak 17 senedir kalitesini sürekli artırması gerçekten takdir edilmesi gereken bir başarıdır bana göre. Restorandaki müşterilerin yüzlerindeki memnuniyete bakarak bile bunu anlayabiliyorsunuz. Elbette bu hikayenin bir kahramanı daha var ki; bunu öğrendiğinizde taşlar yerine oturmaya başlıyor.

Vahit beyin oğlu Serdar Ertan, New York’ta bu işin eğitimini almış. Sadece mutfak değil, işletmenin her türlü detayını öğrenebilmek için Michelin yıldızlı restoranlarda çalışmış. Dekorasyondan, hijyene, mutfakta konuşulanlardan, mekanın kokusuna kadar her detayı deneyimlemiş. İşte mekan içindeki 5 farklı restoran; Anadlou Et Lokantası, Mumbar Ocakbaşı, Lopeti Steak House, Desinare Ristorante&Cafe ve Marina Balık Restoranı da Serdar Ertan’ın mutfak idaresi , malzeme bilgisi ve satınalma yeteneği ile geliştirilmiş.

Alışkanlıklarından çok zor vazgeçen Türk insanına Lopeti Steak House’da Dry Aged ve Wet Aged sunulurken ilk başta tereddüt yaşansa da kısa sürede çok güzel geri dönüşler almışlar.

Zaten Serdar Ertan’ın bu açıklamasını kim duysa bakış açısı değişir:

“Bana sorarsanız orta pişmiş eti 1 gece dinlendirdiğiniz için bakteri açısından riske girersiniz. Fakat kuru dinlendirmede et, tamamen kendini korur. Bakteri üretmez, çünkü özel bir dolapta hava sirkülasyonu sayesinde korunur. Wet Aged ise Arjantin mutfağında çokça uygulanan bir teknik ve Dry Aged tekniğine göre daha tasarrufludur. Etten kayıp olmaz bu teknikte. Kıyaslarsak; Dry Aged tekniğiyle yaşlandırılan et daha yumuşak ve lezzetlidir. Wet Aged’de ise çok yumuşak olmaz. Kasların enzimler tarafından parçalanması süreci eti yumuşatan süreçtir.”

Her restoranda geleneklere bağlı kalınarak yeniden dizayn edilen bir Klasik Türk mutfağı izlerini görebilirsiniz. Örneğin Adana Kebabı, yine Adana Kebabı ama lavaşının içine özel bir eski kaşar ekleyip ve ızgara yapıyorlar. Çatala gelecek şekilde küçük dürümler tasarlamışlar.

Hani ocakbaşında etin yanına bir de domates biber közlerler ve tabağın yanına garnitür olur ya, onu da közledikten sonra püre haline getirip sos yapmışlar ve farklı formlarda tabaklarla sunuyorlar. Kulağa nasıl geliyor bilemiyorum ama etinizi közlenmiş domates ve biber sosuna batırmak şaşırtıcı bir keşif oluyor.

Bunların yanında ise Antep’ten gelen ve koruk suyu ile yapılan turşu, şifalı salata olarak nitelendirebileceğim taze otlar katılmış gavurdağı salatası ve patlıcan herse mutlaka tavsiye ediyorum. Bir de bu lezzetlerin yanında Anadolu üzümünden yapılmış şarapları denemenizi tavsiye ediyorum. Rakıya ihanet etmiş olmayacaksınız. Hatta kebap size teşekkür edecek eski dostu ile kavuşturduğunuz için. Eğer bu konuda bilgim az diyorsanız bunun için özel eğitim almış servis personelleri size en doğru şarabı seçmenize yardım edecek merak etmeyin.

Evet kebap yiyorsunuz, hem de ocakbaşında ama kesinlikle bir restoran inceliğinde. İşte bizim kebabımız , bizim Anadolu lezzetlerimiz böyle sunulmalı. Her detayına böyle özen gösterilmeli ve siz de böyle lezzetlerin peşinden koşmalısınız. Yeni nesillere kültürümüzü anlatabilmek ve aktarabilmek için. Ellerine sağlık ve afiyet olsun diyebilmek için…

Eski Mudanya Yolu7 Bademli BURSA

0224 549 23 03

www.anadolulezzetdunyasi.com

Yeni İtalyan Komşumuz... PiPa

2012-01-28T14:21:00.000+02:00

Nişantaşı son yılların en renkli ve hareketli günlerini yaşarken, mahallenin gösterişten uzak bir ara sokağına sade ve basit ismiyle gerçek bir İtalyan komşu geliveriyor. PiPa…

İstanbullular bu komşuyu sevmekle kalmıyor adeta bağırlarına basıyorlar ve buluşma noktası ilan ediveriyorlar.

Hem damak zevkine hem de görsellik anlayışına güvendiğim mahallelinin bir bildiği vardır elbete diyorum.

Kurucu ortaklarından biri aynı zamanda mutfak direktörü Napoli doğumlu, ödüllü şef Enzo Carbone olup, Concept Masters tecrübesi ile birleşince , bir de mekana mimar Mahmut Anlar’ın eli değince ortaya adının sadeliğinin tersine böyle iddialı bir mekan çıkmış. Keşfetmek için sabırsızlanıyorum.

Kapıdan içeri girdiğimizde paltonuzu vestiyere bırakıp bize eşlik eden hostesle dar bir koridora yöneliyoruz. Koridorun iki tarafına boylu boyunca yerleştirilmiş gösterişli şarap kavında yüzlerce çeşit şaraba takılıyor gözlerim. O anda keyifli bir lezzet yolculuğunun kapılarını araladığımı anlıyorum.

Koridorun sonunda mekan bizi el yapımı olduğunu öğrendiğim İtalya’dan getirtilen pizza fırını ve usta bir şeffaflıkla gizlenmiş mutfak selamlıyor. Hemen mutfağın önünde yer alan yarımada şeklindeki barın önünden geçerek ana salona ilerlemekte biraz zorlanıyoruz. Çünkü yemek yemekte olan herkesin tabağına göz gezdirmeden geçemiyorum.

Kademeli olarak yerleştirilen masalar tüm mekana hakimiyet sağladığı için nereye oturduğunuzun pek bir önemi yok. Rezervasyon yaptırırken dert etmeyin.

Önceden dayanamayıp ödevimi çalıştığım için mönüyü hazırlarken en büyülü tatlara ulaşmak için zeytinyağını ve Buffalo mozzarellayı İtalya’dan getirdiklerini, ayrıca el yapımı makarnalar , ekmekler ve organik sebzeler kullandıklarını biliyorum. Bir de porsiyonları büyük olduğu için masadaki herkesin farklı bir yemek seçmesi için ısrar ediyorum. Böylelikle masada bir lezzet şöleni yaşayabiliriz.

İlk defa gittiğim bir yerde garsondan tavsiye almayı severim. Burada da öyle yapıyorum ve başlangıçlardan “Izgara yeşil kuşkonmaz, Scamorza peyniri ve siyah Norcia truf mantarı” önermekte gerçekten çok haklı olduklarını söylemeliyim. Ana yemeklerden seçimi ise size bırakıyorum. Sadece yüreğinizin götürdüğü yere gidebilirsiniz. Çünkü her şey çok leziz.

Yemeği beklerken ortamın aydınlatması dikkatimi çekiyor. Mahmut Anlar’ın ışığı yönetmesini, gölgeler ve renklerle oynamasını hep çok beğenmişimdir. Bir röportajında okumuştum “Tekdüze olmayan bir aydınlatma, cazibe unsurunu da artırır.” Diyordu. İşte PiPa’da da bunu yaratmış. Hem güzel yemek yiyebileceğiniz şık bir restorandasınız hem de bir şeyler içmek için uğrayıp, barda tanıdıklara rastlayıp sohbet edebileceğiniz bir bardasınız.

Ben bununla da kalmayıp mekanı gündüz gözüyle görmek istedim ve bir öğlen yemeğine gittim. Bu sefer ise farklı bir ışık oyunu ile karşılaştım. Tamamen cam ile kaplı olan mekanda gün ışığının keyfini çıkardım. Yazın bahçeye dönüşecek olması ayrı bir keyif olacaktır eminim.

Biz afiyetle yemeklerimizi yedik ve tatlı olarak da kendimizi “nutellalı pizza” ile ödüllendirdik. Ödül ne için mi? Böyle keyifli bir mekanı keşfettiğimiz için!

Yeni komşu sizi yemeğe bekliyor, işte adresi…

Süleyman Nazif Sok. No: 7/B Nişantaşı

Tel: 0212 225 74 72

Mavi ve Yesilin Ortasindaki Cennet...SEDEF ELIO

2011-08-28T00:38:00.000+03:00

Issız bir adaya gidiyorsunuz ve yanınızda götürmeniz gereken tek şey kendiniz! Çünkü bu adada hayatta kalma mücadelesi gibi bir derdiniz yok. Tek hayal etmeniz gereken iyi müzik, iyi yemek ve bir yandan eğlenirken bir yandan da ruhunuzu dinlendiren bir ortam.

İstanbul’da yolum adaya pek düşmez diyorsunuz belki ama bu sizin daha Elio Sedef’i keşfetmediğinizi gösterir. Ufak bir kaçamak yapıp, kendinizi Göcek’te gibi hissetmek isterseniz rotanızı hemen Marmara Denizi’ndeki adaların en miniği Sedef Ada’sına çevirmelisiniz. Kartal’dan 10 dakika ve Bostancı’dan 45 dakika mesafede bulunması ise İstanbul’da yaşayanlar için kaçırılmayacak bir fırsat.

Adanın en huzurlu köşesine konumlanan Sedef Elio, Berna-Mesut Yılmaz çiftinin oğulları Hasan ve Yavuz Yılmaz kardeşlerin kurduğu CFS (Comfort Food Services)’e ait. İşletmesini ise İsviçre’de otelcilik okuyup, Sheraton, Parksa Hilton, Ritz Carlton, Papermoon, Hillside gibi Türkiye’nin önemli otel ve işletmelerinde görev aldıktan sonra eşi Ruhsim Samanlı ile RAS Turizm ve Danışmanlık şirketini kuran Aydın Samanlı yapıyor. Samanlı birçok kaliteli restorana danışmanlık yaparak yılların getirdiği tecrübesini gösteriyor. Sedef Elio da bu projelerinden biri ve kendisi bu mekânın kısa sürede vazgeçilmez bir müdavim mekânı olacağından da emin.

Daha önceki yıllarda da restoran olarak hizmet veren mekânı fazla değiştirmemiş olmalarına rağmen, mimar Süreyya Tan’ın fark yaratan birkaç yeniliği kendinizi kaliteli ama bir o kadar da samimi ve rahat hissettiriyor. İster hafta içi kaçamak yapın, ister hafta sonu kahvaltı veya brunch’la güne başlayın, Elio Sedef’te tüm gün küçük plajın ve sakin denizin keyfini çıkarabilirsiniz. Akdeniz Mutfağı’nın hakim olduğu mönüsü ise oldukça geniş ve iddialı. Yaz boyunca sushi mutfağının da hizmet verecek olması artılarından.

Tabii ki bu kadar alternatifli mutfağın yanında hatırı sayılır bir de içki mönüsü var. Şarap mönüsünde her zevke uygun üzüm çeşitliliği sunulurken, frozen margharita ve mojitoları da kesinlikle denenmeli. Ben yine de size, Côtes d’Avanos Narince-Chardonnay veya Egeo Roze ile başlamanızı tavsiye edeceğim.

Mekân, şimdiden popüler olması nedeniyle çok fazla davet ve organizasyona ev sahipliği yapıyor. Adaya kadar gelip kapıdan dönmek hiç de hoş olmaz, o yüzden mutlaka rezervasyon yaptırın derim.

Bu yanı başınızdaki cenneti hayal etmeyin, gidip yaşayın…

Not: Heybeliada ve Büyükada’dan ring seferleri var, ayrıca Kartal’dan Deniz Taksi de iyi bir alternatif.

www.elio.com.tr
Tel: 0216 382 48 84
facebook.com/eliosedef

Renklerin Oyunu & Lezzetlerin Uyumu... Shirley Çeşme

2011-07-26T14:47:00.001+03:00

Yağmurlu günlerin arasında yüzünü gösteren güneş bu sene pek bir istekli ama bir o kadar da nazlı geldi. Ama sonunda geldi… Yaz gelince ısınan bedenimiz de ruhumuzla aynı ritimle dans edecek mekanlar aramaya başladı. Kimi zaman sakin ve sessiz, kimi zaman kahkahalarla dolu, ama özünde hep sıcak ve huzurlu… İşte sizinle istediğiniz ritimde dans edecek bir mekan... Ama bu sefer İstanbul dışında!

Çeşme Marina’nın karşısında 200 yıllık 2 katlı tarihi bir binaya biraz renk katmışlar, sonra o renklerle biraz oyun oynamışlar. İçine de tat ve sevgi eklemişler… Biraz cilveli, bolca enerjik bir mekan yaratmışlar. Adını da tam kendine yakışır seçmişler; Shirley!

Bu ismi duyduğumda aklıma ilk olarak Shirley Maclaine ve dolayısı ile Frank Sinatra ile rol aldığı Can-Can filmi geldi. Renkli, hareketli ve cıvıl cıvıl… Filmdeki kostümlerin renkleri , elbiselerin eteklerin müzikle dalgalanması gözümün önüne geldi. Shirley’nin logosu da mekanın enerjisi de bana bunları hatırlattı.

Çeşme’de sezon daha açılmadan Shirley’nin kapıları açıldı. Ben de bu açılışta olma şansını yakalayanlardan oldum. Simge ve Özlem Altuner kardeşlerin sahibi olduğu bu samimi sıcak mekan beni hemen sarıverdi. Hangi masaya oturursanız oturun mekanın hepsi sanki sizin. Her köşesini görüyor ve her masayı sanki tanıyorsunuz. Çünkü tasarımcı Kerem Küçükgürel’in yani Brandmood ekibinin eli değimiş buraya… Logodan bardaklara, bahçedeki ışıklardan, perdelere hatta buraya özel üretilmiş tuzluklara kadar her detay size Shirley’nin ruhunu , enerjisini aktarıyor. Sonra San Francisco’lu şefleri Jeff Harpel’in Akdeniz yorumuyla fark yaratan mönüsü var. İşte bu yemekleri tattığınızda Shirley’nin tam anlamıyla 5 duyunuzu da düşündüğünü anlıyorsunuz. Yemekler masaya geldiğinde önce gözleriniz bayram ediyor. Yemeğe başlamadan önce fotoğrafını çekmeden duramıyorsunuz. Çünkü sunumu da tadı kadar başarılı!

Sabah kahvaltıda geleneksel pişi de İspanyol tortillası da yiyebilirsiniz. 3 katlı tabakta gelen kahvaltı tabağı da masada hem şık hem de işlevsel oluyor.Akşam yemeğinde ise üzerinde salsa verde sos ve yanında beyaz peynirli, fıstıklı yeşil kabak salatası ile gelen ızgara levrek denemenizi kesinlikle öneriyorum. Fesleğen ve sakızlı puding de unutulmazlardan olmaya aday. Menüdeki lezzetlerin hepsine uyum sağlayacak şarap çeşitliliği de menüde mevcut. Birçok şarabı da kadehte sunmaları gerçekten yemeğinize uygun şarabı seçmenizi kolaylaştırıyor. Tüm ekibin bu konuda farkındalığı yüksek ve yemekle şarap uyumunun ne kadar önemli olduğunu biliyorlar. Özellikle Kavaklıdere’nin tüm ödüllü şaraplarının mönülerinde olmasının avantajını yaşıyorlar.

Çeşme’de her geçen gün iyi yemek, kaliteli hizmet veren mekanların sayısı artıyor. Artıyor ama her ne kadar iyi olursa olsun mekanlar genelde Eylül sonunda kapılarını kapayacak olmanın zorluğunu yaşıyor. İşte bu noktada Kerem Küçükgürel bu mekan için planlarını ve hayallerini anlatıyor. Electrolux’un mutfak sponsoru olduğu mekanda kış boyunca yemek kursları, workshoplar düzenlenecek. İzmir’den üniversitelerle birlikte ortak çalışmalar geliştirilecek. Ayrıca Shirley 12 ay boyunca özel davet ve organizasyonlarınıza catering hizmeti verecek. Yani anlayacağınız bu ekibin sezonu olmayacak. Dört mevsim Shirley tatlarını lezzet düşkünlerine sunacaklar. Biz de yolumuz her çeşme’ye düştüğünde soluğu orada alacağız… Kim bilir konsept partilerini de kaçırmamak için haftasonu kaçamağı bile yapılır!

Musalla Mahallesi yalı caddesi 1016 Sokak No:5 Çeşme izmir

facebook.com/shirley çeşme

(Karaf Magazin 47. sayı Yaz Mekanları yazımdan...)

Tarihi mahalleye samimi bir Fransız ... ROSE MARINE

2011-05-26T15:16:00.001+03:00

Bahar gelmedi derken yaz geldi! Ama ben çalışan bir lezzet tutkunu olarak size tüm yaz güneyden seslenemeyeceğim için İstanbul'da şehir turuma devam ediyorum. Gezerken de hem ruhuma, gözüme hem de damağıma keyifli gelen mekanlarda biraz fazla duruyorum. Dünya mutfağından farklı lezzetlerin İstanbul’un tarihi dokusu içinde hayat bulması ise beni daha da heyecanlandırıyor. Aslında biraz da üzülüyorum... Anadolu toprakları üzerindeki tarihimizi incelediğimizde bugünkü mutfak bizi şaşırtmamalı. Tüm medeniyetlerin Anadolu'ya kattıkları aslında gerçek füzyon mutfağını oluşturmuyor mu?

Geçen hafta Arnavutköy'den Tünel'e geçmiştim , bu hafta da komşu mahalle Cihangir'e uzandım...

Kanuni Sultan Süleyman ile Hürrem Sultan'ın Halep’te 22 yaşında ölen oğlu Şehzade Cihangir adına 1559’da yapılan Mimar Sinan eseri Cihangir Camii ile başlar bölgenin tarihi… Ardından yapılan hamamlar, tekke ve mektepler ile Cihangir, mahalle olmaya başlar. Tarih boyunca 5 büyük yangın atlatır, bu sebeple semt önemli 7 çeşme ile çevrelenir. Suyun gelmesi ile çevrede hamamlar da yerini alır.

19. yüzyıl sonlarında ahşap binaların yerini almaya başlayan Rum ve İtalyan mimarların Art Noveau binaları şimdiki görüntüsüne kavuşmasını sağlar Cihangir’in. İlk bakışta sessiz ve sakin gözüken bu semtin kalbi artık tarihi apartmanların girişine yerleşen restoran ve kafelerinde atar. Bu kafe ve restoranlar birer yaşam alanına dönüşür. Buluşma noktaları olur mahalle sakinlerinin… Ama kapalı değillerdir, misafir ağırlamayı çok severler, hatta mahalleden olmasanız da, kendinizi Cihangirli hissettirler. Bu yüzden açılan yeni mekânlar da uzun soluklu olur. İyi olanı sahiplenmeyi bilirler.

Rose Marine de böyle sizi kendine bağlayacak mekânlardan olacak. Semtin kendine has dokusuna sadık kalmışlar ama aynı zamanda diğer mekânlardan farklı bir soluk getirmişler. Cihangir’in alışılagelmiş bohem ruhundan sıyrılmış, biraz Fransız ama kesinlikle samimi ve rahat bir ortam yaratmışlar.

Gündüz sohbet etmeye, kitap okumaya veya laptop’ınızı alıp çalışmaya gidebilirsiniz. Cihangir’de eşi benzeri olmayan gizli kış bahçesinde kendinizi evinizde hissedebilirsiniz. Hatta abartıp evinizde misafir ağırlıyormuş gibi de hissedebilirsiniz.

Bir de öğrendiğim kadarıyla Rose Marine’de sürprizlere de hazır olmalıymışsınız. Alt kattaki piyanoya ne zaman ünlü veya cesur birinin geçeceği belli olmuyormuş. Mekân sahipleri şöyle diyor: “Burada performans sergilemek tamamen serbest!”

Rahat ve samimi ortam, bol ödüllü şef Hüseyin Kurt’un özel mönüsü ve yüzlerce şaraptan oluşan kavı ile birleştiğinde mekânı vazgeçilmez yapıyor. Ortam Fransız esintileri taşısa da mutfak tam bir dünya mutfağı! Yazımın başında da söylediğim gibi bu beni şaşırtmıyor. Hatta olması gereken diyorum. Burada da Türk, İtalyan, Fransız, Rus, Fas, Meksika, Çin ve Thai gibi alternatiflerle zengin bir mönü sunuluyor.

Hatta Rose Marine ayağının tozu ile “Modern Türk Mutfağı” konsepti ile semte güzel bir merhaba demişti. “Türk usulü sushi: Tushi” ile de çok ilgi çekti. Tushi: kısır ve nar ekşisinin roka ile sushi tekniği kullanılarak sarılmasından oluşan, Şef Hüseyin Kurt’un özel mezesi. Ayrıca başlangıç olarak fava üzerinde kadayıfa sarılı İskenderun karidesi, renkli biberli borani ve baklava hamuruna sarılı levrek de iz bırakan tatlardan oldu. Belki aynı mönüyü sürekli bulamayabilirsiniz ama mutlaka sizi çekecek yeni ve farklı tatlar sunacaklardır. Gece 04.00’e kadar açık olup DJ performansları sunan mekânı aynı zamanda özel günler için de kullanabileceğinizi bir kenara not edin.

Tarihi dokunun içinde kendinizi evinizde hissetmek isterseniz Rose Marine’i denemelisiniz. Ben mahalle sakini olmasam da kendimi evimde gibi hissettim... Siz de deneyin...

Kılıç Ali Paşa Mahallesi Akarsu Caddesi No:27

Cihangir-Beyoğlu/İstanbul

Tel: 0212 249 62 77
facebook.com/Rose Marine Cihangir

(Karaf Magazin Sayı:46 İlkbahar Mekanları Yazımdan)

Are you "spoil"ed?

2011-05-21T18:28:00.000+03:00

Tarihi binalar yavaş yavaş restore ediliyor, nihayet metro durağı da geliyor ve bir semt küllerinden yeniden doğuyor. Yıllarca belki de sadece avize almak için aklımıza gelen Şişhane’de şimdi İstanbul’un en iyi restoranları yerini almaya başlıyor. Sakin, huzurlu bir lezzet durağı haline geliyor. Galata’dan buraya doğru uzanan tasarım dükkânlar bu semti bir cazibe merkezi yapmakta ısrarlı. İşte tam bu sırada Meşrutiyet Caddesi 84 numarada Spoil yerini alıyor.

Geçen sezon Şişhane’nin adını tekrar duymamızı sağlayan Public’in usulca semte veda etmesinin ardından Spoil de bir anda dikkatleri üzerine çekmeyi başardı. Fakat Spoil dekorasyonu ve enerjisi ile sanki uzun zamandır buradaymış gibi karşılıyor bizi. Öğlen saatlerinde hareketin başladığı mekân, gece 04:00’e kadar kapılarını lezzet tutkunlarına açık tutuyor.

Hafta sonunda ise 24 saat uyumayan şehrin nabzı neredeyse Tepebaşı, Asmalımescit ve Şişhane üçgeninde atıyor diyebiliriz. İşte tam bu sırada Spoil’de DJ Salih Saka ve ekibinin performans gösterdiğini söylemek bilmem yeterli olur mu? Spoil bir anda eğlenceli bir mekâna dönüşüyor.

Güzel müzik bir tarafta dursun, öğlen ve akşam farklı mönü sunulan, geniş bir Akdeniz Mutfağı olan mekânın dekorasyonuna Jeyan Ülkü ve Yalın Tan’ın dokunuşları ayrı bir hava katmış. Gündüz oldukça aydınlık ve ferah olan mekânda samimi bir ortam yaratılırken, akşam biraz daha ağır ama korkutmayan bir restorana dönüşüyor. Bu sadece dekorasyon ve mönü ile olmuyor tabii ki.

Diesel Türkiye Distribütörü ve Özlenir Giyim’in Yönetim Kurulu Başkanı Tahsin Özlenir ve İstanbul Yiyecek ve İçecek Grubu eski ortaklarından Muhittin Ülkü’nün ortaklığında hayata geçirilen bu proje adından da anlaşılacağı gibi yemekleri ve müziği ile müşterilerini “şımar”tmaya kararlı. Muhittin Ülkü de işletme yöneticisi Ersel Şen ile bizzat mekânın nabzını tutuyor. Belli ki uzun yıllara dayanan tecrübesi aşırılıklardan uzak, yormayan bir mekân yaratmasını sağlamış.

Özellikle belirtmek istediğim bir diğer detay ise yemek çeşitliliğine yakışır genişlikte olan şarap mönüsü. Hatta Kavaklıdere’nin “Ancyra” serisinin Narince, Öküzgözü, Boğazkere gibi birçok çeşidinden “Pendore Öküzgözü”ne kadar birçok şarabı kadehte bulabiliyorsunuz. Özellikle başlangıç olarak tabouleh, dil balığı, tartar gibi soğuk mezelerden tercih ederseniz bir kadeh “Egeo Sauvignon Blanc” ile başlamanızı öneririm.

Ben bu mekânı anlatmaktan yorulmam, eminim siz de yemekleri denemekten yorulmayacaksınız… Hatta denedikçe şımaracaksınız, şımartılacaksınız...

Meşrutiyet Caddesi No:84, Şişhane/İstanbul
Tel: 0212 251 26 96-0530 240 49 08
facebook.com/ SPOIL RESTAURANT BAR ŞİŞHANE

(Karaf Magazin Sayı:46 İlkbahar Mekanları yazımdan)

Arnavutkoy'un yeni sakini: ANTICA LOCANDA

2011-05-18T13:56:00.001+03:00

İstanbul’un satır aralarını okumak gibidir ara sokaklarını keşfetmek. Tarihi detaylar alır götürür sizi… Hele bir de hem ruhunuza hem de damağınıza hitap eden bir mekân keşfettiyseniz değmesin kimse keyfinize. İşte bu önemli keşiflerden biri de Osmanlı döneminde yapılan en büyük Rum kiliselerinden Taksiarhi Rum Ortodoks Kilisesi’ne ait eski fırın binasının Antica Locanda ile yeniden hayat bulması.

İçeri girdiğinizde yüksek tavanı ve sade dekorasyonu ile şöyle derin bir nefes alabilirsiniz. Yüksek mimar Turhan Kaşo gerçekten muhteşem bir proje çıkarmış ortaya. Her şey olması gerektiği gibi. Güzel bir yemek yiyeceksiniz ve gözünüzü rahatsız eden bir fazlalık olmayacak etrafta.

Ben mekânı keşfederken ilk merak ettiğim, mekânın sahibi ve şefi Gian Carlo Talerico’yu İstanbul’a neyin sürüklediği oldu. Tabii ki aşk… İstanbul aşkından önce belli ki sevgili eşi Beldan’a duyduğu aşk onu buraya sürüklemiş. Toscana’da başlayan bu aşkın ikisinin de yaratıcılıklarını nasıl güçlendirip Arnavutköy’de böyle geleneksel ve rustik İtalyan restoranı doğurduğunu Beldan Hanım’dan dinledim. Birlikte kilisenin bahçesine açılan küçük muhteşem terasta sohbet ettik. Bahar aylarında terastaki bu iki masa için rezervasyon kuyruğu olacağını şimdiden tahmin edebiliyorum.

Öncelikle Gian Carlo’nun “en iyi malzemelerle en yalın şekilde pişirme” anlayışının tabakların hem lezzetinde hem de sunumunda, dolayısıyla Antica Locanda’nın mönüsünde kendini hissettirdiğini anlattı. Bu “locanda”da her şey günlük ve taze hazırlanıyor. Makarnalar servisten birkaç saat önce elde yapılıyor, ekmekler bu mutfakta pişiyor, risotto için standart bekleme süresini göze almalısınız çünkü siparişiniz ile pişmeye başlıyor. Ama önceden bilmenizde fayda var; burada gerçek İtalyan yemekleri sunuluyor. Her yerde standart olmuş ve İtalya’da bile modası geçmiş tatlara rastlamazsınız mönüde. Günlük hazırlanan pizzalar da sadece öğle yemeğinde sunuluyor.

Geleneksel İtalyan Mutfağı’nı yöresel çeşitliliği ile sunmayı hedefleyen Antica Locanda’nın mönüsünden birkaç öneri istiyoruz ve Beldan Hanım bize kökeni ortaçağa uzanan ve tipik bir İtalyan başlangıç tabağı olan crostino, Ligurya usulü kalamar yahnisi, Roma usulü taze bucattini carbonara, Toskana usulü taze maccheroni gibi özgün lezzetlerine uygun tabakları öneriyor. Ben de size 20 dakikayı göze alıp 2 kişilik risotto ve mükemmel sosu ile kuzu pirzolayı öneriyorum. Şarap mönüsünden ise “Côtes d’Avanos Narince Chardonnay 2009” ve “Pendore Syrah 2009” rekoltelerini seçebilirsiniz.

Mönüyü aldığınızda ilk sayfada şefin bir hoş geldiniz yazısı var. Her akşam misafirlerine sürpriz yemekler sunduğunu söyleyen şef Gian Carlo yazısında “aklının mönüye koyamadığı yemeklerde kaldığını” belirtiyor. İtiraf edeyim, benim aklım mönüdeki tüm yemeklerde kaldı!

Not: Kilisenin bahçesine açılan küçük bir de teras alanı bulunan Antica Locanda, pazartesiden cumartesiye öğlenleri 12:00-14:30, akşamları 18:30-23:30 arasında servis veriyor. Pazar günleri kapalı olan restoranın akşam saatlerinde vale hizmeti de mevcut.

Satış Meydanı No:12 Arnavutköy/İstanbul
Tel: 0212 287 97 45 - 0532 321 18 41

(Karaf Magazin Sayı: 46 İlkbahar Mekanları yazımdan...)

Seyahatler... Biriktirirken hafiflemektir...

2011-04-23T23:32:00.001+03:00

5. gün: 28 Aralık 2010

Paris'e ilk ziyaretim olduğundan bazı klasikleri mutlaka denemeliyim. Özellikle bugün de Paris'teki ilk yalnız günüm ve ben güzel bir seçimle başlıyorum:

Cafe de Flore

172 Boulevard Saint Germain

75006 Paris

Cafe de Flore ile randevunuzda kendinizi oldukça rahat hissedebilirsiniz. Çünkü çok klasik ve rahat bir ortam. Size pahalı bir yere gelmişsiniz hissi vermiyor ama her detayda Cafe de Flore logosunun olması buranın gerçekten de kendi standartlarında bir marka olduğu hissini kesinlikle veriyor.

Cafe'nin önünde camekanlı bir bölümde en köşedeki masadan kalkanları gözüme kestiriyorum ve hemen masayı kapıyorum. Hem caddeyi hem de içeriyi izleyebileceğim bir açıdayım. Bu arada küçük bir detay vereyim; boş bulduğunuz yere oturabilirsiniz çünkü garsonlar size yardım etmeyecek. Ama yanlış anlamayın bu ilgisizliklerinden değil, aksine sizi rahat hissettiren bir davranış. Ben de bu rahatlıkla menüyü alıp incelemeye başlıyorum...

Menü küçük bir hikaye kitabı gibi ve açtığınızda ilk sayfada J.P. Sartre'ın üçlemesinin adı ile karşılaşıyorsunuz. "Les chemins de la liberte" (The roads to freedom/ Özgürlüğe giden yollar) ; Sartre'ın 2. Dünya Savaşı ve Nazi istilasına cevaben ve yaşama bağlılığının bir göstergesi olarak yazdığı eser. Önceleri 4 kitap olarak planlanmış ama sadece 3'ü basılmış. Kitaplarının bir çoğunu bu cafede yazdığı bilinen Sartre'ın gerçekleri olağanüstü kurgularla yansıtmasını hep çok sevmişimdir. Özellikle "İş İşten Geçmeden" adlı kitabını tavsiye ederim. Zira ben iş işten geçtikten sonra okumuştum!!!

Yalnız başına kahvaltı ediyorsanız kahvaltının anlamı başka olur. Düşünceler, hayaller, yeni birşeyler keşfetme arzusu... Böyle durumlarda ya çok klasik bir kahvaltı tercih edersiniz yalnız hissetmemek için ya da çok yeni birşey denersiniz benim gibi, özgürlüğünüzü ilan etmek için.
Tabi ki bu kadar da anlam yüklemeden sadece iki lokma da yiyebilirsiniz.
Ben öneriler bölümünden şunu seçtim: "Fromage blanc avec coulis de fruits rouges..." fromage'ı peynir sandım, fruits rouge da kırmızı meyve... Sonra resimdeki yoğurt ve kırmızı meyve sosu geldi. Yoğurt biraz daha krema gibi ama kesinlikle ağır değil. Yanında tabi ki bir de cafe au lait (latte gibi bol sütlü kahve) aldım. Kahvaltı güzel ama önümde uzun bir gün var. Yola devam etmek gerek...

Saint Germain'de yürüyüp kaç gündür keşfedemediğim ara sokaklarını gezmeye başladım.

Burada oturuyor olsaydım eminim hergün evime taze çiçekler almak isterdim.

Paris Çiçekçileri ; rengarenk, resim gibi, ...

Her birinin sanki bir hikayesi varmış gibi durup okumak istiyorsunuz... Durup bakakalıyorsunuz...

Fotoğraflıyorsunuz...
İşte seyahat etmenin en güzel yanlarından biri de sahiplenmemeyi öğreniyorsunuz. Bazı şeyler olduğu yerde daha güzel. Siz sadece anılarınıza birkaç kare ekleyip yanınıza alın yeter. Hayata fazla yük bindirmenin anlamı yok. Bu sefer mecazi anlamda söylemiyorum.
İşte herşeyi beğenip alıp götüremeyeceğiniz bir butik daha:

Serendipity (la boutique)

81-83 rue du Cherche-Midi 75006 Paris

e.mail : contact@serendipity.fr

tél : +33 (0)1 40 46 01 15

200m2 bir garajı alıp içine her telden tasarım birşeyler koyup güzel bir butiğe çevirmek zor bişey değil , ben de yaparım diyorsanız hadi buyurun!

Her dokunduğunuz eşyanın bu kadar basit olup da bu kadar özel olmasına anlam vermek zor geliyor.

Bir oyuncak bu kadar basit düşünülerek tasarlanmalı, ona sahip olacak çocuğun gözünden dünyayı görebilmelisiniz. (Basit düşünmek derken yanlış anlamayın , basit düşünmek daha da zordur çoğu zaman.)

Sonra eşyalar; büyüseniz de onlarla eğlenebileceğinizi unutturmamalı size... Çok anlam yüklemeden sevebilmelisiniz onları, hayatınızın bir parçası olabilmeli, vakti geldiğinde vazgeçebilmelisiniz de elbette, yerine yenilerini koyabilmeli! Az olmalı ama öz olmalı... Evde etrafınıza bakın, olmasa da olur dediğiniz eşyelerı düşünün. Sadece size iyi hissettiriyor diye bir yastığı tutabilirsiniz ama hiç kullanmadığınız bir vazo boşluk doldurmasın masanızda...

Konudan uzaklaşmadan dükkana dönüyorum. Böyle dükkanların dezavantajı ise siz dükkanı gezerken hayallere dalıp başka yerlere gidebiliyorsunuz ama onlar orada satılmak için bulunuyorlar. Birileri gelip sadece ilham alsın diye değil.

Çok mu acımasız oldu yorumum? Ben bu dükkandan boş çıkarken biraz içim acıdı belki ondandır.

Bütün gün birçok dükkan gezdim ama aklım geçen gün gördüğüm botlardaydı. O dükkanı bulmalıydım. Günlerdir düz ayakkabı ile kilometrelerce yol yürüdüm ve itiraf ediyorum topuklu ayakkabılarımı özledim. İnanması zor ama düz ayakkabılar bacaklarımı ağrıttı... Bir kadın heryerde kadındır. Birgün sahil kasabasına yerleşme hayallerimi değiştirmez bu , olmadı evin içinde giyerim topuklularımı. Dükkanın Pompidou'dan Bastille'e giderken olduğunu hatırlıyorum. Hatta Pain de Sucre önünde uzun bir kuyruk vardı aynı sokakta... Hafıza işte böyle birşey, siz istediğinizde çıkabilsin diye bilinçaltında daha neleri saklar. Rue des Francs-Bourgeois...
Ayakkabı alışverişimi yaptıktan sonra artık daha rahat gezebilirim.
Fakat gözüme takılan "Sidney Carron" isimli tasarım takı dükkanı sanırım hafızama yer edecek cinsten... Bir yüzük beğendim vitrinde, ama dükkan kapalı, hadi hayırlısı!

Bakmayın kendimi biraz alışverişe kaptırdığıma , uzun sürmedi. Etrafı keşfetmeye devam ediyorum.

Birkaç gündür Paris sokaklarında belirli aralıklarla dizilmiş aynı model ve renkte yüzlerce bisikletin hikayesini merak ediyordum. Biraz araştırdım ama Paris'te yalnız geziyorsanız size cevap verecek pek sıcak kanlı Parisienne görmeniz mümkün olmuyor. Yine de araştırmacı gazateci ruhum ile birkaç şey öğrendim. Fransızca bisiklet anlamına gelen "Vélo" ve özgürlük anlamına gelen "Liberté” kelimelerinin birleşiminden oluşan VELIB ; Paris'in bisiklet kiralama sisteminin adı. Aslında bunun 2007'de başlatılan bir ulaşım projesi olduğunu sonradan öğreniyorum. Amaç trafiği %40'lara varacak şekilde azaltmakmış. Eminim hava bu kadar soğuk olmasaydı bunu geldiğim ilk gün keşfederdim. İlk yarım saatinin bedava olduğu bu sistemi kredi kartınızla kiralayabiliyorsunuz. Kiraladığınız bisikleti şehrin herhangi başka bir noktasına da bırakabiliyorsunuz. Daha detaylı bilgi almak için 2teker 'i mutlaka okuyun.

Paris Dolmuşu'nu daha önce tanısaydım Aydın kesin bilgilendirirdi beni. Hatta bugün yeni otelime geçerken metro ile gitmememi tavsiye de ederdi eminim. Koca valizi metroda taşımak eziyet oldu. Tamam İstanbul'da hasret kaldığımız metro burada tüm şehri sarmalıyor olabilir ama herşey bir yere kadar. Aydın ile havaalanındaki bahtsız karşılaşmamızı saymazsak onunla daha iki gün sonra tanışacağız .

Yalnız gezdiğim bugünü basit ama güzel bir yemekle bitirmek istedim. Önceden listeme aldığım restoranlardan birini denedim.

Chez Flottes

2 Rue Cambon 75001 Paris

1 numaralı metro ile Tuileries durağında inip meşhur Tuleires bahçeleri solunuzda kalacak şekilde Rue de Rivoli üzerinden yürüyün. Sağınızda ise turistik hediyelik eşya dükkanlarını göreceksiniz.Sanırım sağdan üçüncü sokak Rue Cambon. Eğer kendimi Flottes için şartlamış olmasam başka birçok seçenek aklımı çelebilirdi. Çünkü bu sokakta çok fazla restoran var.

Restoranın girişinde yiyeceğiniz deniz mahsülünü seçebilirsiniz. Bu birçok kişi için cazip gelebilir ama beni hep korkutmuştur. Bu konuda daha öğreneceğim çok şey var. Bu yüzden şimdilik önerilere göre yol almaya devam etmeliyim. Fransızca bilmemek işte bu noktada gerçekten canınızı sıkabilir. iletişim kuramadan yemek seçmek...

Neyseki şarap ve peynir seçebiliyorum. Bir de "fois gras" yı biliyorum.

Size bir tavsiye; 5 çeşitten oluşan deniz mahsülleri tabağını seçerken içinden en az birini severim diye düşünmeyin! Benim gibi hiçbirini yiyemeyebilirsiniz.

Ama neyseki ekmek ve tereyağı getiriyorlar sofraya. Zeytinyağına alışık biri olarak tatilde olmanın keyfini çıkarıyorum. Sonra bir kadeh Sauterns ile fois gras ve bir kadeh de Bordeaux ile Sainte-Nectaire, Gorgonzola ve Camambert çok çok güzel geldi.

Bugüne dair sizinle paylaşabileceklerim bu kadar ama biraz daha fazlasını anı olarak kendime saklayacağım kesin...

Ne demiştim başlıkta; Seyehatler... Biriktirirken hafiflemektir! Anıları taşıyın ama sadece sizi rahatlatacak olanları...

Haftaya Paris'te başlamak... Sakin, Rahat ve Lezzetli

2011-01-30T23:34:00.007+02:00

4. gün 27 Aralık Pazartesi

Haftanın ilk günü ve ben işe değil Paris sokaklarında gezmeye hazırlanıyorum. Hande son gününü daha iyi değerlendirmek için erkenden çıktı. Günlerdir kapalı olan dükkanları talan edecek sanırım. Benim hiç acelem yok, bir ara yakalarım ben onu, ya Christian Louboutin'de ya da Chanel'de ...

İki gündür yaptığımız gibi Saint Germain'de yürüyerek güne başladım. Tüm cadde sanki "bugün pazartesi" der gibi stresli ve telaşlıydı. Ama kimin umurunda? Zaten dillerini de anlamıyorum...

Bugün sakin ve rahat bir gün geçireceğim dedim ve yüreğim beni yine ilk olarak Madeleine'e götürdü.

Gurme turuma devam ettim. Sonra şu meşhur La Fayette'i gördüm. Ama büyük "departman store"lar hiç bana alışveriş ruhunu vermiyor. İçimi karartıyor... Kaçıyorum.

Opera için bir kere daha şansımı zorladım ama maalesef...

Yine hayalkırıklığı ile yürürken bir anda kalbim yerinden çıkacak sandım. Sanki teyzemin elinden tutuyormuşum da onu gördüğüm vitrine sürüklemek için kolunu çekiştiriyormuşum... Sanki 7 yaşıma geri dönmüşüm ve rüyalarıma giren pembe saten bale ayakkabılarının cennetine düşmüşüm...

Repetto:

22 Rue Paix, 75002 Paris

Repetto, Paris

Repetto artık sokakta giyilebilen ayakkabılar da yapıyor ama aynı şey değil... Benim kutusundan çıkarıp yatarken başucuma koyduğum gibi değil.

Dükkana girdiğimde bir anda sahne arkasında hissettim kendimi. "Fındıkkıran 1.perde başlamadan hemen önce son dekor kontrolleri yapılıyor ve yeni Repetto'larımı yumuşatmak için perdenin hemen arkasında piroutte çalışıyorum. Dönerken de kaymamak için kenarda duran reçinelere puantlarımın ucunu sürüyorum."

Bu hayalle mağazadan çıktım ama içim öyle bir ısınmış ki soğuğu hissetmedim...Ayaklarım yerden kesilmiş bir şekilde yürümeye devam ettim Paris sokaklarında...

Akşam İstanbul'dan tesadüfen aynı tarihte Paris'te olan bir arkadaşımla buluştum. Daha önce burada yaşadığı için kendimi ona bıraktım ve onun çok sevdiği Le Market'te gittik.

Le Market
15, avenue Matignon
Paris, Ile-de-France 75008

Market, Paris

Le Market, meşhur Jean Georges restoranlarından biri... Hani İstanbul'da da W Hotel içinde açılıp önceleri büyük ses getiren ama sonra bir anda kapanan Spice Market gibi...

1956 Alsace doğumlu şef Jean Georges Vongerichten 1985'ten beri önce Boston'da sonra da New York , Las Vegas, Paris ve Shanghai gibi gurme başkentlerinde birçok restoranı açmış.
Bunların hepsinin ayrı bir hikayesi ve tarzı var ama ben size New York'tan iki önerimi yazacağım.

ABC Kitchen:
35 East 18th St (near Broadway) NY

New York'ta en sevdiğim mağazalardan biri ABC carpet ve ABC home'un içinde açılan ABC Kitchen tam anlamıyla bir "farm-to-table" organik restoran olmuş. Greenmarket'ten de birkaç blok ötede olması nedeniyle sürekli menüyü taze sebzelere göre değiştiriyorlarmış. Ama benim en çok dikkatimi çeken tatlı alternatifleri oldu. henüz denemedim çünkü restoran henüz çok yeni. İlk New York ziyaretimde deneyeceğim. ABC home'da alışverişe de güzel bir mola olur.

Mercer Kitchen:
99 Prince St NY
Meatpacking District'teki bu restoranda ağırlıklı deniz mahsülleri menüsünü tavsiye ederim. Avokado soslu karides veya "raw bar"dan bir seçenek olabilir...
Bu arada tüm Jean Georges restoranları open table rezervasyon sistemine bağlı. Bu yüzden internetten güvenli bir şekilde rezervasyon kolaylığı var.

Bu alternatiflerin yanında Bora Bora'da Lagoon, Las Vegas'ta Prime Steakhouse da olabilir. Diğer tüm restoranlar için web sitesini mutlaka ziyaret edin. Ve Jean George'un bloguna da bir göz atın.

Şimdi asıl Paris gezim içinde yer alan Market'e dönebilirim.
Champs Elysees üzerinde Franklin D Roosevelt meydanı kesen Avenue Matignon'dan Saint-Honore'a doğru yürürseniz Le Market'i cadde üzerinde sol tarafta görebilirsiniz. Biraz dikkat etmeniz gerek ama kışın bahçesi de kullanılmadığı için pek dikkat çekmiyor.Ya da soğuktan kafamı kaldırıp bakamadığım için şuan hafızamda böyle kalmış.
Soğuktan içeri girince pek de Fransızlardan beklemediğim sıcak bir karşılama beni şaşırttı.

Market, Paris

Market pek Fransız tarzında bir restoran değil. Jean Georges'un Amerika'da uzun yıllar kalmasının etkisini görebiliyorsunuz. Biraz daha yeni dünya tarzında bir menüsü var. dekorasyonu da daha modern ve sade. Mekan da oldukça aydınlık hatta bu yüzden pek romantik diyemeyeceğim. Yumuşak bir ışık var ama Joel Robuchon'un daha samimi sıcak ve romantik bir ortamı vardı. Burası daha çok iş yemeği ve hatta öğlen gelebileceğim bir yer gibi hissettirdi. Ta ki garsonlarla tanışıncaya kadar. Oldukça nazik samimi garsonlar yabancı olduğunuz için direk İngilizce menüyü getirdiler ve beni kalbimden vurdular. Kaç akşamdır menülerle savaş verdiğimi düşününce bununla artı puan aldı benden.

Yemek seçiminde yüreğinizin sesini dinleyin. İsterseniz Fransız bir seçim yapıp foie gras deneyebilirsiniz: Buradaki menüde "foie gras brule, plum, spicy fig jus"güzel bir başlangıç olabilir. Ya da "Black truffle and fontina" pizza öğlen için güzel bir alternatif....

Denizden gelsin diyorsanız "steamed sea bass, carrot confit in cumin" diyorum...

Jean Georges'un baharatları kullanma şekli oldukça yaratıcı. Tatlı baharatları ve meyveleri ana yemeklerde çok güzel kullanıyor. Sanırım bu meslek hayatına başladığı Uzakdoğu'nun etkisi diye düşünüyorum.

Mesela "filet of duckling, coco beans, fig chutney, sriracha emulsion" da güzel bir alternatif olabilir.

Champs Elysees, Paris

Market'ten çıkıp Avenue Franklin Delano Roosevelt'te Le Carre Cafe'de cigar molası veriyoruz. Isıtıcıların altında soğuk ama sakin havanın keyfini çıkarıp bir kadeh Provence rose de burada içiyorum.

Gece hiç bitmesin istiyorum.
Bu gece de güzel bir seçimle Paris seyahatime keyif katmanın mutluluğu içinde tekrar Hande ile buluşmak için Champs Elysees'de yürüyorum. Bir anda kendimi yine turistik kalabalık caddenin ortasında buluveriyorum. Dolayısıyla birçok mağaza da geceyarısına kadar açık. Bu saatte hala kasalarında kuyruk olan Virgin'ın önünde Hande ile buluşuyoruz.

Hande'nin Paris'teki son akşamı...
3 gün çabuk geçti ama en azından dolu dolu geçti.

Birlikte son geceyi de güzel bir ritüelle bitirelim dedik.

Noel sonrası Yeni Yıl öncesi ışıl ışıl içinizi ısıtan Champs Elysees'te şarap keyfi... Daha ne olsun?
Sakin, rahat ve lezzetli...

Paris: geldim , gezdim, yedim , içtim... yine gelirim...

2011-01-15T04:30:00.003+02:00

3.gün- 26 Aralık 2010

Paris'te yeni bir sabah... Noel bitti ama bu sefer de pazar günü olduğu için dükkanlar kapalı. Bu bana garip bir mutluluk veriyor. Bu sokaklar sakin olduğunda daha keyifli sanki. Sanki boş bir film seti gibi. Ama biliyorum ki bu uzun sürmeyecek birazdan kendimi kalabalık turistik mekanların ortasında bulacağım.

Kaldığımız bölge sabahları çok sessiz. Galata'nın sabahları gibi şehri dinleyebiliyorsunuz. İki adımda Notre Dame'ın ihtişamlı silüetine ulaşabiliyorsunuz. Biz Notre Dame'in hemen güneyinde St Michel bulvarının Seine Nehri'ne paralel sokaklarından biri olan Saint Severin caddesinde sevimli bir otelde kalıyoruz.

Hotel Europe Saint-Severin

38-40 Rue Saint Severin, 75005 Paris

http://www.hoteleurope.net/

Yılbaşı dönemi için çok da iyi bir fiyata ayarladık. 2 kişilik oda kişi başı 50 Euro. Banyosu yenilenmiş, temiz bir otel. Odalar, lobi ve koridorlar küçük ama zaten kimin umurunda, metroya yakın ve hatta gece yarısı son metroyu kaçırsan bile şehrin her yerinden yürüme mesafesinde diyebilirim. Ya da her saatte taksi bulabiliyorsun. Şehrin merkezinde en fazla 15 Euro ödersiniz.

Otelden çıkmadan önce resepsiyonistten bize akşam için Joel Robuchon'da yer ayırtmasını rica ediyoruz. Yanımızda arıyor ama malesef 3 Ocak'a kadar yer yok! Nasıl olur, listemde olan bir restoran ve biz yemek yiyemeyecek miyiz?
Tabi ki hayır! Otelden çıkıp sessiz Saint Germain bulvarından yürüyerek Rue de Montalembert'teki L'Atelier de Joel Robuchon'a ulaşıyoruz. Dükkan henüz kapalı, içeride öğlen için hazırlık yapıyorlar. Kapıyı hayret edilecek derecede nazik bir görevli açıyor. İsim vermeyeceğim çünkü söz verdim bir de üzerine yakışıklı! Pes etmeden bir süre ısrarlarımıza devam ettik ve akşam 9 için 2 kişilik yerimiz ayrıldı. Kimse duymasın dedi sakın siz de söylemeyin lütfen... Ah ah neyseki Kavaklıdere kimliğimi söylemeden yer ayarladık yani.
Şimdi gönül rahatlığı ile Paris sokaklarını arşınlayabilir ve planladığımız güzel kahvaltıya kavuşabiliriz.

Gerard-Mulot
76 Rue de Seine, Paris

Gerard Mulot

76 Rue de Seine 75006 Paris

http://www.gerard-mulot.com/

25 yıl önce Bayan ve Bay Gerard Mulot'nun kurduğu bu pastane sabahları kapısında kuyruk olanlardan. Fransa'nın pastanelerinin, fırınlarının methini duymuştum ama bu kadarını beklemiyordum. Bunun sebebini de araştırmadan duramadım. Sonunda tüm sorularım beni tek bir cevaba ulaştırdı: Beurre! (tereyağı) Tüm dünya tarafından en iyi olarak kabul edilen ve Fransa'nın Normandiya ve Charentes-Poitou bölgelerinde yapılan tereyağı AOC(Appelation d'Origine Controlee) sistemine bile sahip.
Burada yedikleriniz, korktuğunuz, sağlıksız diye bildiğiniz bu hayvansal besin hakkındaki tüm düşüncelerinizi değiştirecek. Sadece çok lezzetli olması değil , biraz araştırdığınızda doğal tereyağının tahmin ettiğiniz gibi sağlıksız olmaması.
Gerard Mulot, tereyağının ve tecrübenin etkisi ile en iyilerden biri.
Normalde herkes birşeyler alıp çıkıyor bu dükkandan ama biz arkada bulunan 4 sandalyeden birine oturmayı hedefledik. Ben yine farklı bir şey denemek için rastgele içinde peynir de olan birşey seçtim. Tourte Poireaux -Fromage Chevre (Pırasa ve Keçi peynirli turta) ve bir de Feuillete Jambon-Gruyere... (çok ince kat kat yufkalardan yapılmış jambon ve gravyerli bir çeşit börek) ve tadı damağımda kaldı... Bu sefer tatlı yemedim ama vitrinde yanında küçük tüp içinde frambuaz sosu olan bezelerde de aklım kaldı.

Fransızların soğuk ve kibirli tarafını burada da gördük. Biz aldıklarımızın yanına birer fincan da kahve almıştık ki , bizden sonra gelen turistlere yoğun oldukları için kahve veremeyeceklerini söylediler. Tamam içerisi kalabalık ama topu topu 4 sandalye var ve oturacak olan toplam 4 kişiyiz zaten. Bunun üzerine aldığım yiyecekleri mikrodalgada ısıttırabilir miyim sizce? 10 dakika bekleyerek evet.

Gerard-Mulot vitrininden...

Pont Royal, Paris

Yine de keyfimiz yerinde Pont Royal üzerinden Place Vendome'a doğru yürümeye başladık.

Tarihin içinde yürüyorsunuz. Tüm dokular korunmuş, sonradan yapılan binaların, eklemelerin hepsi eskiyle uyum içinde , gözünüze batmıyor.Kıskanıyorsunuz, imreniyorsunuz, burada olduğunuz için sevinirken İstanbul için sızlanıyorsunuz. Son yıllarda İstanbul'daki değişimi, gelişimi düşünüyorum. Güzel ama bunun bir grup insanla değil bu şehirde yaşayan herkesin vizyonu ve çabası ile olacağını bilmek gerek.

Biz bunları düşünürken Paris'te projeler bitmiyor. 2012'ye kadar şehir merkezinin tamamen trafiğe kapatılacağını duydum ve o halini görmek için de sabırsızlanıyorum. Bisikletle tüm şehri dolaşabileceğim güzel bir ilkbahar gününü hayal edebiliyorum.

Place Vendome, Paris

Hayal gibi bir meydanın önündeyim şimdi:

Place Vendome, 75001 Paris

Fransa tarihinde büyük bir önemi olan 8 köşeli ve devlet dairelerini içeren saraylarla kaplı bu meydanın inşası XIV. Louis emriyle 1687'de başlamış ve 1699'da tamamlanmış. Günümüze kadar ortasındaki heykel/sütun birçok siyasi olayla değişmiş. Son olarak Napolyon sütunu 1873'te dikilmiş ve günümüze kadar gelmiş. Yandaki fotoğrafı meydanın ortasından sarayların bir bölümünü göreceğiniz şekilde çektim. Bu devasa meydanı kadraja oturtmak da oldukça zor zaten. Kuşbakışı haritadan incelemenizi tavsiye ederim.

Bu şaşalı meydan mücevhercileri ve Lady Diana'nın son gecesini geçirdiği Ritz oteli ile günümüzde hem dünya sosyetesinin hem de soyguncuların uğrak yeri... Hikayesi de filmlere konu oluyor tahmin edeceğiniz gibi.

Sola doğru dönerek Madeleine meydanına doğru yürüyoruz. Bu meydanı Levon'un önerileri içinde okurken küçük bir detay dikkatimi çekmişti. " Bir öğleden sonranı Madeleine'e ayır mutlaka. Çok güzel bir kilise, içi bildiğin kalıpların dışında, zaten dışarıdan da Roma tapınağına benziyor. Ama oraya kilise için değil gırtlak için gideceksin...gırtlak için gideceksin...gırtlak için gideceksin..." kulaklarımda hala çınlıyor !

Tavsiyelere uydum ve kiliseyi gezip Academie Nationale de Musique binasını da gezdikten sonra gurme keşfine başladım. İşte önerilerim:

Lavinia, 3 Boulevard de la Madeleine 75001 Paris www.lavinia.fr : Paris'in hatırı sayılır kavlarından biri. Üst katında ise istediğin her şarabı açtırıp yanında şarküteri tabağı alabileceğin bir bistrosu var.
Fauchon, 26 Place Madeleine 75008 Paris http://www.fauchon.fr/ : Bir süre önce İstanbul'da City's AVM'de açılacağı haberleri ile gündeme gelen gurme ve şarküteri markası önce ürünlerinin paketleri ile gönlünüzü çalıyor. Renkler , uyum ve mağaza düzenlemesi görülmeye değer. Elbette ürünleri de... Mutlaka çaylarını, hardallarını, çikolatalarını deneyin. Ama malesef Türkiye'ye gelişi ile ilgili henüz bir netlik yok.
Hediard, 21 Place Madeleine 75008 Paris http://www.hediard.fr/ : Kırmızı çay kutuları, kırmızı kapaklı reçel ve hardal kavanozları... Eğer siz de benim gibi kaliteli ürünlerin muhteşem sunumlarına ve paketlerine vuruluyorsanız bölgede bir tam gün geçirebilirsiniz.
Maison de la Truffe, 19 Place Madeleine 75008 Parishttp://www.maison-de-la-truffe.com/ : Trüf! Ya nefret edersin ya da benim gibi bayılırsın... Değeri altını neredeyse geçen bu mantar çeşidi yetiştiği toprağın çeşidine göre şekil alabiliyor. Ağaç kökleri arasında yetişen, su ve tuzlarla beslenen trüfün keskin aroması tüketilirken çok dikkatli olunması gerekiyor. Miktarı ve ne ile beraber sunulduğu çok önemli. Fransa'da fois gras (kaz ciğeri patesi) ile denemenizi tavsiye ederim... Bunun için özel degustasyon menülerinin de olduğu Maison de la Truffe'ü (Trüf Evi) deneyebilirsiniz.
Senderens , 9 Place Madeleine 75008 Paris http://www.senderens.fr/ : Alain Senderens'ten önceki yazımda bahsetmiştim. 3 yıldızı istemeyip geri veren ve ardından biraz daha rahat ulaşılabilir bir mekan yaratmak isteyen bu yetenekli adamın mekanına mutlaka gidin. Menüden ne seçerseniz seçin yanında önerdikleri şarabı deneyin ve mutlaka soslarına ve baharatlarına dikkat edin.

Madeleine'den ayrılmak zor oldu ama yazdığım tüm mekanları bir günde gezemedim. Fakat Paris seyahatimin devamında burası oldukça uğradığım bir destinasyon oldu.

Günün diğer yarısında ilk durağımız Pompidou Ulusal Sanat ve Kültür Merkezi oldu.
Amacımız aslında Opera Bastille'e yürüyerek Kuğu Gölü Balesi için bilet bulmaktı ama Pompidou'nun önünden geçerken dayanamadık kendimizi bir anda içeride buluverdik.
Centre Pompidou
http://www.centrepompidou.fr/

1 Aralık'ta “De Stijl ve Piet Mondrian” üzerine açılan sergi ile başladık gezimize. 1917'de Hollanda'da başlayan De Stijl akımından retrospektiflerle bu akımın en tanınmış temsilcilerinden biri olan Piet Mondrian'ı bir arada ele alan sergi 21 Mart'a kadar devam edecek. Form ve renkleri basite indirgeyen , siyah , beyaz ve ana renklerden oluşan ve sadece yatay ve dikey çizgi formlarını kullanan bu akımı anlamak için gayet tatmin edici bir sergi olmuş.

Georges @Centre Pompidou, Paris

Theo van Doesburg ve Cornelis van Eesteren'in de içinde olduğu bu akımın önemli mimarlarının 100'den fazla eserini görebilirsiniz.

Her yerde damağımıza da hitap eden bir nokta elbetteki buluyoruz. Bir kadeh şarap molası vermek gerek. Pompidou'nun en üst katında Georges'un girişteki küçük rahatsız koltuklarına oturuyoruz. Yemek almayacağımız için masaya geçemiyoruz. Bir kadeh Sauternes'imi yudumlarkenyorgunluğumu buraya bıraktım.
Yeni bir enerji ile artık yola devam...

Opera Bastille, Paris

Büyük pişmanlık... Çok büyük...

Nasıl oldu da Kuğu Gölü Balesi biletimi Paris'e gelmeden önce organize etmedim ki!

1963'te Rudolf Nureyev'in Margot Fonteyn ile Champs Elysees Tiyatrosu'ndaki Kuğu Gölü performansını defalarca DVD'den izledikten sonra Nureyev'in kareografisini yaptığı bu gösteriyi Bastille Operası'nda izlemek unutulmaz olurdu.

Bu üzüntümü biraz hafifletecek olan akşam yemeğimiz için tekrar Saint Germain'e dönüyoruz. Saat 9 olmadan Joel Robuchon'un kapısındayız.
L'Atelier de Joel Robuchon (2 Michelin yıldızı)
5 Rue de Montalembert 75007 Paris
http://www.joel-robuchon.net/

Adamımız bizi hemen tanıyor ve içeri buyur ediyor. Restoranın ortasında bulunan 20 kişilik barda yerimizi alıyoruz. Açık mutfağın etrafına kurulan bu bar çıkan her tabağı görme şansı veriyor. Ayrıca Michelin yıldızlı bir restoranda olmanın verdiği baskıyı hafifleten bir samimiyet oluyor ortamda. Baskı tamamen bu kadar güzel yemek içinden hangisini seçmeliyim. Ya aklım öbüründe kalırsa! Tabi ki bu kadar abartılacak bir durum değil. Sadece bu akşam da güzel bir yemek yiyecek olmanın mutluluğu ve şımarıklığı bu.

Joel Robuchon 1945 Fransa doğumlu, tüm dünyada 9 farklı şehirde 14 restoranı var ve bu restoranların toplamda 26 Michelin yıldızı var. Farklı dillerde de baskısı yapılan toplam 6 yemek kitabı olan şefimiz aynı zamanda Larousse Gastronomique'in güncel baskısının yayın komitesinde yer alıyor. Fransızca bilmiyorsanız menüden birşey seçmek için kesinlikle yardıma ihtiyacınız var. Bizim yemek ve şarap siparişimizi vermemiz yarım saat sürdü. Sonunda degustasyon menüsünden bir başlangıç seçtim; Patlıcan (L'Aubergine, confite en mille-feuille a la mozzarella et au basilic) Ana yemek olarak da dana yanağı (La boeuf, en tournedos au poivre noir de Malabar) doğru bir karardı. Yanına da sommelier'mizin önerisi ile 2008 Bourgogne-Hautes Cotes de Nuits "CuveeDR" (Domaine David Duband) söyledik.

Ama bu gecenin süprizi yemeğin ortalarındayken yanımıza oturan aile oldu. 10-14 yaşlarında 3 çocuğu olan bu aile Joel Robuchon deneyimimizi her anlamda bir şölene çevirdi. Yarattıkları gürültü ve sesten şaşkınlığımız sürerken çok konuşkan ve kendine güvenen baba etrafındaki herkesi ailesine katmak istermişçesine etrafa laf atıyordu. Yanıbaşında oturanlar olarak biz de bu muhabbetten payımızı aldık. Ama muhabbeten daha önemlisi babanın menüden seçtiği herşeyden bize de ikram etmesi oldu. Sanki yemekleri kendi pişiriyormuş gibi tadıp yorum yapmamızı-harika dememizi- bekliyordu. Bu mekanda hatırı sayılır bir aile olduklarını , menüde olmayan tatların bile sunulması ile anladık.

Yemeğimizi özel bir tatlı ile bitirdik: La Sphere au chocolat et a la Poire William. İnce bir çikolata küresinin içine gizlenmiş armut ve krokanlı dondurma...Resimde gördüğünüz gibi çikolata küresinin üzerine sıcak çikolata dökülerek eritiliyor ve içinden tatlımız çıkıyor. Voila! Yanında da bir kadeh Banyuls Galateo... Bon appetit!

Ve bunun üzerine fazla söze gerek yok, sessiz Paris sokaklarında yürüyerek geceyi bitiriyoruz.

Svgler

Özgür Ruh, Kutsal Kalp, Paris Sarhoşu Ben...

2011-01-09T15:21:00.007+02:00

2. gün-25 Aralık 2010

Paris'te her sabah güzel bir kahvaltı ile başlamalı. Bütün gün yürüyeceksin bu sokaklarda. Enerjiye ihtiyacın olacak. O yüzden kahvaltıda alacağın kalorileri hesaplayarak bu keyiften mahrum etme sakın kendini.

Hande, Paris konusunda biraz tecrübeli olduğundan ben hazırlıksız geldim. Notlar çıkarıp, harita çalışmadım. Sadece kafamda gitmek istediğim restoranları belirledim. Bir de Kavaklıdere'de gırtlaktan sorumlu bakanımız Levon'un tavsiyelerini aldım. Daha ne olsun!
Sanat eseri gibi vitrinlere sahip patisserielerden birini seçmek oldukça zor. Biz ilk sabah Boulevard Saint Germain'in ara sokaklarında yürürken Noel sabahı olması nedeniyle kapalı dükkanlar arasında kahve ve ekmeğin kokusunu takip edip Hande ile aradığımızı bulduk. Tamam İstanbul'dan biliyorsun Paul'ü ve şahane ekmeklerini ama orjinalini de denemen lazım.

Paul

694 Rue de Seine, Paris

Rue de Seine üzerindeki Paul'e girdiğimizde ise zorlu bir seçim ile karşı karşıya geldik.

Önce tatlı reyonunun önünden geçtim. Fakat benim için tatlıdan daha önemli bir tat vardı Fransa'da! Fromage! (ben Türkçe'sini de çok seviyorum: PEYNİR)

Susamlı ekmeği ile Camambert'li bir sandviç ve kahve güne güzel bir başlangıç oldu. Tabi ki bitiremeyeceğimizi bile bile yanına brioche da aldık. Çikolatalı ve kuru üzümlüsü tadılmalı... Brioche bir çeşit Fransız ekmeği. Hatta Marie Antoinette'in "Qu'ils mangent de la brioche" derken söylemek istediği de "ekmek bulamıyorlarsa brioche yesinler"dir.

Biz de afiyetle yedik...

Tamam kahvaltı keyifli ama içimiz kıpır kıpır, bir an önce kendimizi yollara vurmak niyetindeyiz. Daha fazla Paul'ün vitrinine veya yan masadakilerin tabaklarına takılmadan hesabı istiyoruz. Garçon, l'addition s'il vous plait! Paris uykudan yavaş yavaş uyanmaya başladı. Noel sabahı herkes evinde, sokaklar ve metro bomboş. Rue de Bac'tan vakit kaybetmeden metroya biniyoruz. Amacımız heryerin kapalı olmasından faydalanarak Sacré-Cœur Bazilikası'nı görmek. Bunun için VI. Luois döneminden beri dini bir yerleşim yeri olan Montmartre'a gideceğiz.

12. hat ile Saint Germain'den Porte de la Chapelle yönünde giderek Abbesses durağında inebilirsiniz. ile Anvers metro duraklarıyla Montmartre'ye ulaşabilirsiniz. Metrodan indiğinizde merdivenlerden çıkmak istemezseniz Funiculaire de Montmartre veya Montmatrobus ile yorulmadan Basilique du Sacré-Cœur'e ulaşabilirsiniz.

Buraya vardığımızda bir anda turistik bir gezide olduğumuz gerçeği ile yüzleştik. Bu gezimde bu duygudan uzak kalmam lazım. Bir an önce bir kafede oturup birer kadeh güzel şarap içmeliyiz derken muhteşem bir manzara ile karşılaştık:

Sacré-Cœur Bazilikası

Montmartre

1875 yılında Paris'in en yüksek rakımlı yerinde inşası başlayan kilise 1914 yılında tamamlanmış ama 1. Dünya Savaşı sonunda ziyarete açılmış. Orta kubbesinin yüksekliği 83m ve toplam 4 kubbesi var. Roman ve Bizans mimarisini yansıtan bu muhteşem kilisenin mimarlıkta Lanterno denilen bir de feneri mevcut. Fransa-Prusya savaşı sırasında hayatını kaybeden Fransız'ların anısına yapılan bu ibadethaneyi hergün 06:00-23:30 saatleri arasında ziyaret etmek mümkün. Tüm bu teknik bilgilerin yanısıra sizi büyüleyen ruhunuzu rahatlatan bir havası var. İçeride mum yakmadan geçemeyeceksiniz. Ve o anda tüm dileklerinizin olacağına yürekten inanacaksınız. Ben inandım, olacak!

Kiliseden çıkıp arka sokaklara doğru yürüdüğünüzde eski Paris'in içindesiniz. Yeni şehrin aksine daha dar ve kıvrımlı sokaklarda kafeler, hediyelik eşya dükkanları ve restoranlar sıralanmış. Tabiki şekerciler , bol nutellalı krepçiler ve fırınlar yine standard! Montmartre'ın en meşhur meydanı Place du tertre'e ulaştığınızda ressamların soğuğa rağmen sıralandığı ve bir geçit törenini anımsatan kalabalığa karışıyorsunuz.

Şanslıysanız meydana bakan ve kafelerden birinde ısıtıcının altında yer bulup şarabınızı sipariş ediyorsunuz. Şarap sipariş ederken korkmayın. Kötü şarap içme şansınız yok. Belki sevmediğiniz bir tür olabilir ama siz de neyi sevmediğinizi keşfetmiş olursunuz. Bu da bir kazanç! Biz şanslıydık yerimizi de şarabımızı da bulduk:

Chez Eugene

17 Place du Tertre 75018, Paris

Dışarıda oturup mevsimin de avantajını kullanıp bir kadeh beaujolois noveau ve bir kadeh de Des Chartrons-Bordeaux söyledik ve toplam 9 Euro ödedik. Voila!

Herşeyin keyfini çıkarmaya çalışırken vakit nasıl hızla akıyor.
Hava kararmadan acaba Eiffel'e ulaşabilir miyiz?

Acaba herkesin iyi ya da kötü yorum yaptığı sözde demir yığını beni nasıl etkileyecek?
Eminim aranızda bu şehri çok iyi bilenler var. Siz bilebilirsiniz. Ben yeni öğrenmenin heyecanını yaşıyorum. Özgürlüğüne düşkün kova burcuyum ben... Özgürce keşfediyorum!

Seine Nehrinin aşağısına geçerek biraz da batıda kalan Eiffel Kulesi'ne ulaşmak için yine metroya biniyoruz. Birçok farklı kombinasyon ile gidebilirsiniz Eiffel'e. 6 ile Bir Hakeim veya C ile Champs de Mars Tour Eiffel durağına ulaşmak gerek. Biz Anvers'ten 2 ile Charles de Gaulle Etoile'e oradan da 6 ile Bir Hakeim'e gittik. Hemen çözüyorsunuz metro düzenini. Hatta New York metrosu gibi kolay geldi bana.
Bu Eiffel fotoğrafını koymamın özel bir nedeni var. Bu devasa yapının altında kendinizi küçücük hissediyorsunuz. O kadar büyük ve açık bir alan ki Aralık ayında iliklerinize kadar donmanın kelime anlamını öğrenmek için bir saat kuleye çıkış kuyruğunda beklemeniz yeterli. Neyse ki sabah yiyemediğimiz brioche'lar çantamızdaydı ve enerji verdi. Ayrıca soğukta zıplamak da gerçekten işe yarıyor. Çünkü bu sefer pozitif düşünce de kurtaramadı bizi...
Soğuk nedeniyle 3. kat kapalı dediler. Önce biraz üzüldüm "şansa bak" dedim. Ama tanrım bu şans beni soğuktan öldürecek mi? Neden 2. kat açık? neden Eiffel hava koşulları nedeniyle tamamen kapalı değil? Asansör ile zar zor 2. kata ulaştık ve dışarıda toplam 20saniye durabildim.
Eiffel'den indiğimizde mutluluktan gözlerim yaşardı demek isterdim ama soğuktan hem gözlerim hem de burnum akıyordu. Ne telefonu tutacak ne de haritayı çıkarak güç yoktu ellerimde ama sırada beklerken akşam yemeği için çok özel bir yerde masa ayarlamayı başarmıştık. Bunun için mutluyduk.

Benim gibi iphone ile sonradan tanışıp elinizden düşüremeyenlerdenseniz yurtdışı seyahatlerinde en zorlanacağınız şey internete bağlanamamak. Turkcell'e bir servet ödemek istemiyorsanız telefonun genel ayarlarından Ağ'lara girerek hücresel veri bölümünü ve uluslararası dolaşım'ı kapamanız yeterli. 3G açık kalabilir. Ayrıca ben konum servislerini de açık tuttum ve en azından google map'ten nerede olduğumu harita üzerinden görebilidim. İçiniz rahat etsin isterseniz "Kullanım"dan istatistikleri sıfırlayarak yurtdışına çıktığınız andan itibaren internet kullanımınızı takip edebilirsiniz.

Montmartre'den gelirken kullandığımız 6 ve 2 numaralı hatları yine kullanarak şehrin doğu tarafına gittik ve Alexandre Dumas* durağında indik.İsterseniz 3 ile giderek Porte de Bagnolet'de de inebilirsiniz. Yaklaşık olarak aynı yürüme mesafesi. Metrodan indikten sonra sessiz ve boş sokakalardan yaklaşık 20 dakika yürüyerek mekanımıza ulaştık:

Mama Shelter

109 Rue de Bagnolet, 75020 Paris

http://www.mamashelter.com/

Mama Shelter, Club Med'in kurucusu Trigiano ailesi ve Fransız filozof Cyril Aouizerate tarafından kurulan ve Philippe Starck tasarımı özel bir otel. Restoranı ise neredeyse otelden daha da popüler. Lokasyon olarak fazla turistik olmaması da burayı daha da özel kılıyor. Bu arada öğrendiğim önemli bir bilgi de Mama Shelter Nisan 2011'de İstanbul'da da açılacakmış. Ama ben bu restoranı kopyalamaya çalışanları İstanbul'da görmüştüm. Kızmıyorum tabi, benzemeye çalışmak da kötü bir şey değil. Sadece gün gelsin İstanbul'a gelip bizim yaratıcı farklı mekanlarımızı incelesinler kendi şehirlerine kopyalamaya çalışsınlar, güzel olmaz mı?

Güzel olur ama şuan bundan daha güzeli yemeğe konsantre olmak. Masaya oturduğumuzda fransızca menüleri masamızda buluyoruz. Eyvah , işte korktuğumuz başımıza geldi, bunlar şimdi İngilizce de konuşmaz derken; İngilizce menüyü getiriyor süper yakışıklı garsonumuz. Ve üstüne İngilizce konuşuyor. Kemiklerim ısındı, keyfim yerinde, siparişimizi veriyoruz. 1 şişe 2006 Bordeaux-Haut Medoc D de la Marque, başlangıç için Camambert chaud, ail confit, salada de mache...
3 Michelin yıldızlı şef Alain Senderens**'in batı baharatlarını Fransız yemeklerine iyi entegre ettiğini Vedat Milor'dan duymuştum ama seçtiğimiz ana yemek de bunu ispatlamış olduk. Flank Angus fillet, potatoes, onions, mushrooms'un yanında gelen pepper sauce'a sos demek yetmez. Bu sos kesinlikle hafızama kazınacak ve bundan sonra yiyeceğim tüm sosları karşılaştırmak için kullanacağım. Çıtayı fena yükselttik. Kusura bakma Joel! Yarın akşam sendeyiz, sen düşün artık!

Svgler
T

*Alexandre Dumas (baba): 1802-1870 Üç Silahşörler, Monte Kristo Kontu, Demir Maske'nin yazarı
**Alain Senderens Madeleine'deki 3 Michelin yıldızlı Lucas Carton'un sahibiyken 3 yıldız istemiyorum diyerek restoranı kapamış. Şuan aynı yerde 2 Michelin yıldızlı Senderens adlı restorana sahip ve Mama Shelter gibi restoranlara danışmanlık yapıyor.

Paris “Ville Lumière”

2011-01-07T22:44:00.002+02:00

1. gün -24 Aralık 2010

Seine (Sen) Nehri üzerinde kurulmuş , Île-de-France bölgesinin merkezi Paris…

Sanat ve kültürel yaşamı ile bilinen, bilinmesi gereken, yaşanılması gereken Paris…

Yıllardır birçok ülkenin başkentini, önemli şehirlerini gördüm ama bu ışık şehrini (Ville Lumière) nasıl oldu da 30 yaşıma sakladım diye düşündüm. Cevabı ise çok basit.

Paris beni onu anlayabileceğim bir dönemde çağırdı. Tarihi dokusu ile günümüz tasarımını birleştirdiği küçük detayları görebileceğim, yüzlerce yıllık bağlardan gelen şarapları füzyon mutfağı ile birleştirirken ne kadar Parisienne ruhlarını koruduklarını algılayabileceğim bir yaşta çağırdı beni.

Ve adına yakışır ışıl ışıl Noel akşamı gittim bu romantik şehre. Son anda yetişen vizemle 24 Aralık Cuma akşamı Charles de Gaulle* havaalanına indim.
Şehrin genel olarak büyüsünden etkilendiysem de Fransızlarla ilgili şüphelerimi hala yıkabilmiş değilim. Öncelikle Noel akşamı havaalanlarına gelenleri pek sevmiyorlar. Grev yapıp valizleri vermeyebiliyorlar. Sorduğunuz İngilizce sorulara Fransızca cevap verebiliyorlar ki İngilizce anladıklarından emin olabilirsiniz. Yine de bu benim Paris’i sevmeme engel olamadı.

Gece yarısı 01:00 den sonra toplu taşımanın da olmadığını ve taksi bulmanın da zorluğunu düşünmek lazım. Tavsiyem kesinlikle özel günlerde gidiyorsanız normal saatlerde şehre inmeniz.

Ama vize alma sürecimden başlamak üzere arkadaşım Hande’nin de şahit olduğu pozitif düşünce gücümü kullandım. Bir saat içinde valizlerimiz geldi. Fötr şapkası ile janti Bülent bey yılın yarısını Paris’te geçiren biri olarak birkaç kişiyi organize etti ve hepimize dolmuş usulü taksi ayarlardı.

Siz bu durumda işinizi şansa bırakmayın ve Paris Dolmuşu'nu** önceden rehberinize kaydedin. Hatta mutlaka gitmeden rezervasyonunuzu yaptırın. Yaratıcı bir fikri cesur bir girişime çeviren Aydın Dinç ve abisi size eşi benzeri bulunmayan bir hizmet sunuyor. Bunun sadece bir transfer hizmeti olmadığını kapıdan kapıya ulaşımda her türlü iletişim problemlerini de çözdüklerini eklemek isterim. Ben Aydın’ı ilk o akşam havaalanında gördüm ama bu son görüşüm değildi. Gezi yazımın içinde siz de kendisi ile tanışacaksınız. Ben Galatasaray ve ardından Sorbonne’dan mezun olmasıyla başlayan hikayesini bizzat kendinden dinleme fırsatı buldum.

Daha birçok güzel şey keşfettim bu 9 günlük gezimde. Ben aslında böyle şehirlerde birkaç ay kalıp keşfetmeyi severdim. Paris de bunu hakederdi. Ama hayat hızlı ve keşfedecek daha çok şehir var. Artık 18 de değilim hayata ara verip şehir değiştireyim. Küçük tatlar, küçük kaçamaklar da hayata renk katar. Hele bir de ışık şehri Paris'teyseniz...

svgler
T

*Charles de Gaulle : 1959-1969 yılları arasında görev yapan Fransa Cumhurbaşkanı. Asker ve siyasetçi.

**Gerekli bilgiler No:1

http://www.parisdolmusu.com/

00336 84 65 24 03

scoreboard:

Vize: 100 üzerinden 100! Son anda alıp uçağa yetiştim.
Grev: 100 üzerinden 50 Hatta paltomu da valize koyduğum için 10 daha kırpabilirim.
Pozitif düşünce: 100 üzerinden 80 (hala tereddütleri atamamışım)
Paris dolmuşu: "bonus"

Hamam yerine pazarda bayılanlar!

2010-08-09T16:23:00.002+03:00

7 Ağustos Cumartesi sabahı geç uyanmanın cezasını 1,5lt su kaybederek ödedik. Caaanım Datça pazarında ruhumu teslim etmemize az kalmıştı ki alışveriş yapmanın dayanılmaz hafifliği ile kendimize geldik.
"Biz kadınlardan korkulur"u bir kez daha göstermiş olduk... Konumuz bir çeşit hayat bilgisi, herkesin kabullendiği bir hayat gerçeği: Bir kadın alışveriş için nelerden vazgeçer! Biz bu sefer sağlığımızdan vazgeçmek üzere olduğumuzu geç de olsa anladık.
Ben her sene 1 haftalık Datça tatilimde cumartesi pazarına gelirim. Eğer tatilim 1 haftadan az sürecekse mutlaka cumartesiye denk gelsin isterim.
Ama bu sefer fena yakalandım. Sabah erken kalkamadım ama pazarımdan da vazgeçmedim. Tam öğle sıcağında Serbü ve Rukiş ile kendimizi pazarın ortasında buluverdik. Ben bu sıcağı biryerden hatırlıyorum. Evet evet! Maya'da spor sonrası girdiğim saunadan!
Kendimi kalabalığın içine attım demek isterdim ama bu sıcakta pazara gelen birkaç akıllıdan biri olduğumuzu belirtmek isterim. Tam bu sırada stratejik bir karar alıp daha hızlı hareket etmek için saatlerimizi kurup güney, doğu ve batı kanatlarına ayrıldık .

Ben önce Özkan'a gittim son moda peştemalleri görmeye... Diğer peştemal tezgahlarını da gezdikten sonra yine ona döndüm elbette... Aldığım ön bilgiye göre geçen hafta "oscar de la renta" peştemalleri varmış ama taze bitmiş :(

Bu sefer Özkan yok tezgahta. Ben seçtiğim peştemalleri kenara ayırıyorum çünkü pazarlığı Özkan ile yapmam gerek. Biraz oyalanıyorum, o sıra da birkaç turiste peştemal satıyorum. Turistler ya hemen de sahipleniyoruz ürünlerimizi. Sanki Özkan adına değil de tüm memleket adına anlatıyorum el emeğini göz nurunu! O sırada Özkan geliyor. 7 tane peştemal seçmişim ama her zamanki gibi tezgahtaki en pahalılarını bulmuşum. Hiç kaçırmam... 60TL diyor önce... 50TL olsun işte düz hesap diyorum. Yok valla abla ne kazanıyoruz ki... Tam o sırada %96 nem içinde alnımdan fışkıran ter gözlerimi yakıyor. Aman Allah'ım ne pazarlığı, insanlar bu sıcakta bütün gün burada satış yapacak, ben ise 3 kuruşun hesabını... O sırada ben başka söz etmeden sevgili Özkan uzattığım 100TL nin üzerine 45TL veriyor ve işi bağlıyoruz.

Datça Pazarı diğer köy pazarlarından çok farklı olmasa da yıllardır yerleri değişmeyen tezgahları seviyorum. Serbü ve Rukiş ile tekrar buluşup okulun karşısındaki sokaktan girince ilk sağa dönerken sağ köşedeki peynircimiz Mehmet'in iltifatları eşliğinde keçi peynirimizi tadıyoruz. Biraz da çökelek... Mehmet iltifatları sıralarken sevgili eşi nasıl da gülüyor. Belli ki Mehmet'in CRM yönetimi eşinin pek bir hoşuna gidiyor...

Tüm pazar serüvene 1 saat dayanabildik ama pazar çantamızı doldurduk: peştemaller, çeşitli otlar, peynir, sebze ve meyveler...

score board
peştemaller: 100 üzerinden 90- yeterli pazarlık yapılamadığı için 10 puan kestim.
çeşitli otlar: 100 üzerinden 20- bu saate ot mu kalır? kalanlar anca 20 puan eder...
1,5LT su kaybı: 100 üzerinden 100- toksinler gitti! Yaşasın ölmedik!

Mutluluğu taştan çıkarmak :)

2010-08-09T00:03:00.000+03:00

Sen aşkı çiçek böcek, güneş bulut sanmışsın…
Mevsimlerine göre uyuyup uyanmışsın…

Bu mısralarla Tarkan yne gönlümüzü çeledursun, ben aşkı taşlara boyayan Mino’yu buldum Datça’da… Taşlara çiçek , böcek , ağaç her şeyi resmediyor. Yüzünü güldürüyor insanın.Mutluluk veriyor...
Hep diyorum burada insanlar pek bir yaratıcı, havasından suyundan, arkadaşım Alev'in dediği gibi belki de Dionysos'un ruhunun etrafta rüzgar olarak dolaşmasından...

Halam Serbü de teyoşum Ömür gibi gördüğüm en yaratıcı insanlardandır. Evin her köşesine kendinden birşeyler katar. Mesela şömine içinde duran "çılgın balık Memo" gibi... Ya da balkon kapısına dayalı aşık şapşal balıklar gibi...Hatırlıyorum da daha ben 7 yaşındayken, stilistlik kurslarına giden halamla oturur saatlerce ben de tasarımlar yapardım. Tasarıma olan ilgimi ilk keşfettiğim yıllardı... O günden beri de hep ilham vermiştir bana...

Kendi gibi arkadaşları da böyledir. Ben Mino’yu da yıllar önce yine Datça’da halam Serbü sayesinde tanımıştım. Pozitif enerjisini hissettiğim ve sohbeti ile zamanın nasıl geçtiğini anlamadığım keyifli, yaratıcı Kova burcudur! E aynı burçtan olmamızın da etkisi vardır herhalde...
4 sene önce ilk boyadığı nazar boncuğu taşları hala evimde orta sehpamda durur. Uğur getirdiğine inanırım. Ama bu sene 4 sevimli gülen surat ile gönlümü bir kez daha fethetti…

Bu ziyaretimde Mino ile tasarımları üzerine sohbet ettik. Bana bu yazın sevimli suratlardan oluşan ana koleksiyonunu anlattı. Tasarımlarını bir yerde sergilemiyor. Ve ya satış noktası bulunmuyor. Ama onu bilenler tanıdık vasıtasıyla ulaşıyor bunlara.

Bir baktım ki burada herkesin evini süslemeye başlamış bile. Meğer tasarımları bunlarla bitmiyormuş, daha neler neler varmış. İlk zamanlar aklına ne gelirse boyuyormuş ama şimdi aklına gelenler de bir sırayla geliyormuş. Yani "hadi koleksiyon hazırlayayım" diye yola çıkmasa da birbirini kombinleyen bir duyguyu yansıtan hikayeler oluşuyormuş. Hikayeleri kendinde saklı , belki birgün paylaşır ama şimdilik taşlara sahip olan sanatseverler kendi hikayelerini buluyor bunlarda...

Benim için bu 4 mavi minik surat masmavi Ege'de büyüyen , bu masmavi sularda yüzen mutlu çocukları anlatıyor. Birgün kafama eser de çocuk sahibi olmak istersem böyle mutlu olsunlar isterim. Bu yüzden bu suratları "mutluluk" simgesi olarak saklayacağım. Evimi görenler pek alışkın değildir çiçekli böcekli şeyler görmeye ama tek tasarımlar şimdilik Mino'dan...

Eğer siz de bu mutlu suratları evinize misafir etmek isterseniz bana yazın. Ben bir çaresine bakıp size ulaştırırım. tulinbo@gmail.com

Hızlan Metabolizmam!

2010-08-08T14:12:00.001+03:00

Ben tıkır tıkır yazılarımı yazarken halam elinde tepsiyle geldi balkona... Zaten Datça'mın rüzgarı ile barışmışız gazeteleri savuracak kadar kuvvetini gösteriyor.Keyfim yerinde ama halam daha da keyif katmaya kararlı...tatlı şeyler getiriyor yanıbaşıma...

Elma üzerine dökülen tarçın metabolizmayı hızlandırıyor ve yanında içilen buz gibi az yağlı süt meyvenin şekerini dengeliyor. Metabolzimam hızlanıyor...Benden söylemesi!

Bunun üzerine de 1 saat yüzdüm mü kim korkar Echo'dan!

score board: 100 üzerinden 85 -bu kadar basit olup bu kadar keyifli olabildiği için-

3B ve 1R

2010-08-08T13:17:00.003+03:00

Datça'nın meşhur 3B si var... Bal, badem ve balık! Hepsi çok güzel hepsi çok özel...Ama benim için bir de R'si var ki asla vazgeçemem: Rüzgar!!!
Şimdi bu rüzgarın benim hayatıma nasıl girdiğini nasıl beni savurduğunu düşünüyorum. Hikaye uzun...

Ama ben blogun hakkını vermeliyim, ruhunu katmalıyım... Internet'te bulamayacağınız kıyıda köşedeki detaylar var beni Datça'ya aşık eden bunları sandıktan çıkarmalıyım.

Aslında tüm hikayeler gibi başladı benim hikayem de:

Yıl 1993… Serbü halam Datça’dan ev alalı 2 sene olmuş… Datça neresi? Nasıl gidilir? Gidilmeli midir? Bu sorulara hiç gerek yok. E almış madem gitmek görmek lazım. Teyzem gider de ben durur muyum? Durursam beni bırakıp gittiği için hasta olmaz mıyım? Emin olabilirsiniz olurum. 40 derece ateşle bile yatarım…

Datça’nın virajlı yolları (o zamanlar fenaydı) yol tutan beni ne hallere sokardı hatırlamak bile istemiyorum. Ama beni tanıyanlar ne inatçı olduğumu bilir. Ölmek var dönmek yok… Kusmak var susmak yok…

Ben Datça’nın o zamanki halini oturup anlatamam belki ama 17 senedir sürekli geldiğim bu yarımadanın bende yarattığı etki ile bugün bana ne hissettirdiğini ve nasıl aşık olduğumu yazarım.

Arkadaşlarımı peşimden sürüklerken hep bu soru var kafamda “Ya benim gördüğüm gibi görmezlerse bu cennet yeri”
Aslında 1 haftalık tatilden bunu beklemek Datça’ya haksızlık olur elbette. Ama bekliyorum işte.. Sevsinler, tekrar gelmek istesinler, döndüklerinde anlata anlata bitiremesinler…
Ve aslında biliyorum ki her gelen sonunda tekrar buraya gelme planı yapar. Hatta ev almayı bile düşünenler olur.

3 Ağustos 2010’da da aynı duygularla Özü ve İsot’la birlikte Bodrum’dan Datça feribotuna bindik. Hatta binmeden önce bir de Köfteci maceramız oldu ki, bize de yolculuğunun ilk yarım saati eğlenecek konu çıktı. Feribot’a yetişmek için köftecide terör estirdik. Ama İsot son bombayı patlattı: “Köfteler o kadar güzel ki bırakamayız”

Bilmem bu tavır size nasıl boğazına düşkün bir grup olduğumuzu anlatıyor mu? Bir de Kuyruksuz Uçurtmamız olsaydı bizimle...

Köfteleri bırakmadık tabi. Feribot yaklaşık 12-15 araba alıyor ve terasta sanki mavi turda gibi hissediyorsunuz kendinizi. Hiç mavi tur görmesek yutturacaksın diyebilirsiniz. Ben görmedim henüz o yüzden kusuruma bakmayın. Biz bu "mavi tur"da bir de köfte ile piknik yaptık ki tadından yinmez…

Yol yaklaşık 2 saat sürüyor ve biz sabah 09:30 feribotunda yer bulamayıp 17:30 a bindiğimiz için ne kadar iyi yaptığımızı hissediyoruz. Zaten rüzgar sıcağı da hissettirmiyor. Canına yandığım "rüzgar" şimdiden başladı bedenimle dans etmeye. Dur daha ben ne dans edeceğim seninle sabahlara kadar...

Feribot Datça yarımdasının kuzeyinde Karaköy limanına yanaşıyor. Arabasız geçenleri karşılamaya gelenlerin heyecanı feribot kıyıya yanaştıkça hareketlenmelerinden anlaşılıyor. Hatta yanaşmasına 5 dakika kala el sallamaya başlıyorlar. Bazı çocuklar yaz tatilini bölüp sırf aileleri mutlu olsun diye uğrar da Datça'ya, aileler pek bir mutlu olur. Çocuklar da görev yapar, bu yüzden bazıları farketmez geldikleri yerin güzelliklerini... Feribottaki rüzgar sersem de etmiştir onları zaten !

Sonunda arabayı indirip Datça merkeze doğru yol alıyoruz. Merak etmeyin mesafe uzun değil 15 dakika sonra merkezdeyiz. Yarımadanın güneyine iniyoruz. Halamın sitesinin adı Güney sitesi… ve ben yıllar sonra ilk defa bu tatilde fark ediyorum bu detayı…
Özü ve İsot da Fora otele yerleşiyorlar. Ben de yine aynı düşünce “acaba beğenecekler mi?”

Halam kahvaltıyı hazırlamış balkonda bekliyor.Karanfil ve tarçınlı ekmek, dereotu maydonoz ve kırmızı biberli salatam... Ama alışık olmadığım bir tuhaflık var. Nerde benim rüzgarım? Beni karşılamaya gelmeyecek mi? Ben ona neredeyse şiirler yazacak kadar duygu yüklüyken böyle saklanmak da neyin nesi?
Derken hafiften nazlı nazlı gösterdi kendini... Ama belli ki bu sene pek bir utangaç bizimki , uğraştıracak beni...

Belki de Kargı'da bekliyordur beni!

gezdim gördüm sıra yazmaya geldi...

2010-08-06T11:35:00.001+03:00

Bir hevesle okumaya başlayan 9 takipçimi hayal kırıklığına uğrattım...
3 aydır gezdim, gördüm, yedim,içtim hepsini kendime sakladım.

Mandıraya gidip peynir yaptım, deliler gibi dans ettim en çok da XUMA'da, gurme yemekler yedim ama en güzelini Ömür'ün mutfağında, konserlerde kendimden geçtim hatta Viyana Filarmoniyi ayakta alkışlama fırsatını bile buldum! Ama hepsini kendime sakladım. Yazmadım.

Evet bencillik yaptım ama bu arada ilk yazımı Karaf Magazin'in 43. sayısında şarapseverlerle buluşturmanın şımarıklığını da yaşadım.

Bir de sağlıklı bir yaşama adım attım. Mayadrom Sports Center'ın deneyimli eğitmenlerinden Echo ile çalışıyorum. Echo'nun hem bilgisine güveniyorum hem de hipokrat yeminine! Yani kendimce hipokrat yemini ettirdim ona. Yani: Vücut kitle endeksimi kimse ile paylaşmayacak. Paylaşırsa başına neler geleceğinin farkında!
Buradan anlaşılacağı gibi sağlıklı bir şekilde kilo verme çabasındayım. Bunca yıldır rejimdeyim deyip durmuştum ama "personal trainer"ım "Echo"m ile zinciri kırıyorum. Bunu ben değil çevremde farkı görenler söylüyor. :)

ben de diyorum ki; yeni yazılar yolda...

Datça'da yeni yazılarım için malzeme toplamaya çıkıyorum. Kargı, Palamutbükü ve Eski Datça'dan yeni keşiflerimi okuyacaksınız çok yakında.

svgler
tulinbo

Aliaga ile geziye devam...

2010-05-12T00:28:00.012+03:00

Arkası yarın demiştim 10 gün oldu... 10 günde aslında neler neler oldu. Ama ben önce yarım kalan Aliaga ile İstanbul turumu tamamlamak istiyorum. Henüz daha okuyucularımın sayısı 1 elin 5 parmağını geçmemişken sıkılanların çokluğunu göze alabilirim herhalde.

Carlos ilk günün yorgunluğunu üzerinden atamamışken ben Radisson Blu'nun kapısında beliriverdim. Kendisini yine yoğun bir güne hazırlamıştı ama bugün biraz daha insaflı davrandım.
Bir iki hipermarket ziyareti ile güne başladık. Parekende satış noktaları da önemli tabi.
Buradan sonra ilk restoran ziyaretimiz İstinya Park'taki Mezzaluna oldu. Öğle servisine denk geldik ama zaten bizim planımız da öğle yemeği yemekti. Sizi bilmiyorum ama ben Mezzaluna'nın menüsünde yıllardır keşfetmediğim birçok yemeği tatma imkanı buldum. Yediklerime inanamadım. Öğretilmiş gibi Mezzaluna'ya gidip sadece Pizza yemek, değişiklik yapmak isteyince , biraz da özleyince Melanzane sipariş etmek ne büyük eksiklikmiş! Size birkaç öneri yazacağım. Detay anlatmayacağım. Sadece gidin deneyin ve benim yaşadığım keşif duygusunu hissedin.
-gamberetti e calamari
-il guazetto con gamberi e calamari
-funghi misti trifolati con gnocchi alla romano
veee
-spiedino di pesce con riso selvatico

üstüne biz espresso içtik elbette (ekspresso diye okuyanlara bir hatırlatma yapmadan geçemeyeceğim. yazıldığı gibi okunuyor: espresso)
Türk kahvesi de olabilirdi ama Carlos maalesef kahve içmiyor. Biz de Türk çayına alıştırdık onu! Hem de ince belli de!
Bunca vakit geçirdi İstanbul'da ama henüz trafik yaşamadı dedim ve Maslak'tan Akaretlere kaç farklı şekilde gidilir onu gösterdim.
Şaka değil her tıknan yolun başında hooop alternatif yol...
Derken 10 dakika gecikme ile W Otel'deki tadım randevumuza vardık. Tadıma başlarken Carlos kısaca Aliaga hikayesini anlatmaya başladı. O her cümleyi söyledikten sonra ben Türkçe'ye çeviriyordum ki olan oldu :) Carlos: "Babam ilk oğlu doğduğunda anneme hediye olarak soyadını bağlara verdi" dedi. Ben de başladım çevirmeye... Ama öyle kaptırmışım ki kendimi tüm hikayeyi anlatmaya başlamışım. Herkes bana bakıyor bunca şeyi Carlos 1 cümlede mi anlattı diye. :)

Artık yavaşlama vakti gelmişti. Ortaköy Zuma'da Serdar ile kısa son bir tadım gerçekleştirdikten sonra Banyan'daki akşam yemeğimize geçtik.

Yemek masamız çok renkli ve keyifliydi. Gurme yazarlardan sevgili Zeyno Gürses, Mehmet Yalçın, Teoman Hünal, Mehmet Yaşin, Müge Akgün, Eren Güler , Kavaklıdere'den Ali Başman,Meltem Yavuz, Elif Erol, Cemil Kaya, Yasemin Taşlıca, Levon Bağış ve tabiki Carlos ve ben... Ortaköy'ün muhteşem kartpostal manzarasında altın köpüklerimizi yudumlarken yazın yaklaşmasını havanın geç kararması ile hatırladık... Ben işte bu akşamüstlerine bayılıyorum...
Banyan'daki menümüzü biz Didem hanımla beraber oluşturduk ama karar vermekte zorlandığınız bir güne denk gelirseniz tamamen seçimi ona da bırakabilirsiniz. Banyan'ı seçerek manzara ile zaten ilk doğru seçimi yapmış oluyorsunuz!
Ben gezdiklerimizi, gördüklerimizi, yediklerimizi anlattım.
Saat ilerledikçe sohbet daha da keyiflendi. Ben görevimi yaparak yine Carlos'un hikayesinin bir kısmını anlattım. Hepsini anlatmadım ayıp olur diye... Biraz da Carlos konuşsun di mi ama?

Saat 12'ye doğru herkes ile vedalaştık. Yasemin ile oturup birer kahve söyledik. Keyifli ve sorunsuz geçen iki günün özetini çıkardık. Yorgunluğa kesinlikle değdi.

Dediğim gibi Carlos sayesinde İstanbul'a ve restoranlarımza farklı bir açıdan bakabildim. İstanbul'u sevmek için birkaç neden daha ekledim listeme...
Ama Carlos'un davetini de değerlendirip San Sebastian'ın da güzelliklerini keşfetmekten zarar gelmez. İstanbul sevgimi de etkilemez.

Son bir teşşekkürüm var. Serhan'cım bu geziye görünmez kahraman olduğun için teşekkür eder eziyetimiz için özür dileriz.

Bitti.

Aliaga Istanbul'dan geçti...

2010-05-01T14:29:00.039+03:00

Mütevazi, akıllı ve tutku dolu insan; Carlos Aliaga Fernandez...
Tutkuyu biraz açmak isterim , bahsettiğim şarap tutkusu. Hayata da başka bir bakış açısı getiren bir tutku... Çünkü şarap sabır ister, odaklanmak ister, duyuların açık olmasını ister... Şarap yapmak ise bunların hepsini...
Şarap yapımı bağda başlar derler. Amaç iyi şarap yapabilmekse-ki kim aksini söyleyebilir- iyi üzüm gerekir. İyi üzümden kötü şarap yapanlar var ama henüz kötü üzümden iyi şarap yapabilen olmadı, olamaz da zaten.
Aliaga İstanbul'a gelirken ne düşünüyordu bilmiyordum ama onu dinledikçe herşey şekillenmeye başladı. Aliaga bağları İspanya'nın Navarra bölgesinin Güneyinde Corella'da yer alıyor. Rioja'ya çok yakın. Yakın ama kesinlikle Navarra özelliklerini yansıtıyor. Carlos bize şimdilik bağlarında Tempranillo, Grenache ve Cabernet Sauvignon yetiştirdiğini anlatırken 50 yıllık bağlar olduğunu da belirtti. Önce şaşırdım ama iyi üzüm elde etmek amaç daha çok çeşit için olmayacak şeylere bulaşmak değil!
Ben öncelikle Aliaga isminin nereden geldiğini anlatmak isterim. Biliyorum daha başlığı okurken bu adamın soyadı niye böyle? Türk mü? acaba diye soruyorsunuz. Ya da ben anlatacağım diye bahane yaratıyorum. E yazıyorsam hakkımdır hayal gücü kullanmak.
style="font-family:trebuchet ms;">Birazdan okuyacağınız hikaye karışık ama bir o kadar da ilginç. Eğer soyağacıfobiklerdenseniz bu paragrafı direk atlayın derim.

Carlos'un babası 45 yıl önce 4 "fantastik*" kız çocuğunun üzerine gelen ilk erkek çocuğunun onuruna bağlarına eşinin kızlık soyadı olan Aliaga ismini veriyor. Bu aşamada problem yok ama birgün bu bağları babadan oğula kalması gerekecek. Aliaga ismi nasıl devam edecek????
İspanyolların soyadı kanunu biraz karışık. Herkesin adının sonunda iki soyadı bulunuyor. Buna aile ismi diyorlar. Örneğin Carlos Fernandez Aliaga. Fernandez babasından gelen , Aliaga da annesinden gelen soyadı. E bu durumda bizim Carlos'un oğlu babadan Fernandezi alacak anneden de Cruz soyadını alacak. Ama bu küçük Carlos'un anneannesinin adı olan Aliaga soyadı ile alakası kalmayacak! İşte bu sebeple Carlos zamanında olaya müdahale ederek kendi soyadının sırasını Carlos Aliaga Fernandez olarak değiştiriyor. Küçük Carlos bu sayede babadan Aliaga soyadını alabiliyor. Bizim Carlos'un babası bu durumdan pek hoşnut değil tabi. Gitti Fernandez soyadının sürekliliği. Şaka bir yana herkes memnun bu durumda... Çünkü dedim ya Şarap tutuku ister!
Biraz karışık olduğunu biliyorum ama anlatmadan geçemezdim. Çünkü Carlos herşeyde olduğu gibi bunu da tutkuyla anlatmayı başardı...

Gelelim gezimize...İşim gereği Carlos'a İstanbul'da güzel bir ziyaret planı ayarladım. Aliaga şaraplarını satan ve potansiyel mekanları gezecek ve tadım yapacaktık. Benim işim bu!Çarşamba günü kendisini Ortaköy Radisson Blu'da karşıladığımda daha şimdiden boğaz manzarasından etkilenmişti. Daha göreceklerinden haberdar değildi anlaşılan :)
İlk durağımız Taksim Talimhane'de Mehmet Yalçın'ın yeni açtığı Rouge oldu. Ortağı İsmail Karpuzoğlu, restoran müdürü Orhan Kutluay ve Gusto dergisi yazı işleri müdürü Aslı Çakır ile keyifli bir tadım yaptık. İşini ciddiye alan insanları seviyorum. İşi hayatı olan insanları da seviyorum. Çünkü ben öyleyim ve aynı enerjiyi karşı taraftan da alınca inanılmaz işler çıkıyor ortaya.
Sonraki iki durağımız Hyatt Regency ve Swiss Otel oldu. Buralarda da profesyonel tadımlar gerçekleştirdik. Carlos bu iki otelden ve ekibinden de çok etkilendi. Misafirperverlikten bahsetmiyorum bile...

Biz vakit kaybetmeden İstanbul turumuza devam ederken Carlos 'un gördüklerinden oldukça etkilendiğini görebiliyordum. Ne gariptir ki biz ülkemize bir yabancı misafir olarak geldiğinde kendi ülkemize farklı bir açıdan bakmayı deniyoruz. Arada bir sirkelenip yapmak lazım bunu. Çünkü takdiri hakedecek çok iş yapılıyor bu ülkede...

Gezimize dönelim. Sıradaki mekanımız Nişantaşı'nda Elif Yalın'ın yeni mekanı Delicatessen'di. Vina Aliaga Cuvee 2003 (Tempranillo-Cabernet Sauvignon) ve Aliaga Lagrima de Garnacha'yı Elif Yalın ve Barış Topkaya ile birlikte tattık. Ve ne mutlu bize ki Elif Yalın'ın özenle hazırladığı aperatifleri eşlik etti tadımımıza. Kuşkonmaz'ın tadı hala damağımda. Bu konuda iddalı konuşabilirim. uzun zamandır böyle güzel kuşkonmaz yememiştim. Altındaki elma dilimleri inanılmaz yakışmıştı.

Carlos'un yorumu: "Beyaz ve ferah bir mekan... Avrupa'da bile böyle titizlik zor bulunur"

Zanzibar... Yılların eskitemedeği isim, sürekli yenilenen ama zarif çizgisini asla bozmayan bir tradisyonel mekan! (Arada çok sevdiğim yabancı kelimeleri böyle kullanmayı seviyorum, abartırsam kusura bakmayın ama ne de olsa burası benim çöplüğüm :)) Zanzibar ile 2001 yılında tanıştım. 1 yıllık Amerika gezimden sonra İstanbul'a döndüğümdeydi. Hayattan keyif almak için vakit kaybetmemek gerektiğine karar verdiğim zamanlara tekabül ediyor bu yıllar. Hayatımın en güzel yılları da diyebilirim. Narmanlı apartmanında Grup Tasarım Mimarlıkta çömez olarak çalışıyordum. Ve firmanın 2 güzel ortağından hayranı olduğum iç mimar Canan Çakmak beni bir öğlen Zanzibar'a götürmüştü. İşte Zanzibar keşfim. O gün bu gündür kalite değişmedi. Bu çizginin korunmasında büyük emeği geçen dostlar var elbette. Atilla ve Erce'ye her zamanki gibi ilgi ve alakaları için teşekkür etmek istiyorum. Zanzibar sizlerle daha da güzel. Keşke Süley de bizimle tadıma katılabilseydi. Gözlerimiz aramadı değil... Nişantaşı'nda Biber'e uğramadan geçilir mi? Aliaga Rozesini en çok satan mekanlardan biri Biber... Levent sağolsun. Ne diyim, İstanbul'da nadir bulunan bar şefidir Levent... Eminim bu yaz Sortie'de Biber keyfini yaşatacak bize!
Veee akşam yemeği için sevgili Gamze İneceli ve Handan Özbek ile Leb-i derya Richmond'da buluştuk. Mekana girdiğiniz anda sizi etkileyen manzaraya tutulup kalıyorsunuz. Carlos'u hadi yürü diye dürtsem mi acaba? derken Gamze ve Handan'ın enerjisi ve gülümsemeleri de aynı etkiyi yaratarak bizi her zamanki koltuklarımıza çekti... Gamze Leb-i derya'nın Konsept geliştirme müdürü . Handan ise sürekli işinin başında Leb-i derya'nın kurucu ortağı. Ama görev tanımları bir yana Gamze ve Handan Leb-i derya'nın herşeyi diyorum ben. Bu kadar iyi anlaşan iki insanın aynı zamanda bu kadar enerjik, bu kadar pozitif ve bu kadar samimi olması karşısında nazar değmesin demek istiyorum. Çünkü bütün bu özelliklerini profesyonellikle ustaca birleştirip olağanüstü işler çıkarıyorlar ortaya.
Tadım sonrası hemen bu şarapları yemeklerle eşleştirmek istedik ve kendimizi şefleri Özhan Şivetoğlu ve Gamze'nin seçimine bırakıverdik. Detayları yazmayacağım. Çünkü ne kadar anlatsam da tatmanız lazım. Siz en iyisi Leb-i derya'ya giderek gurme menüsü isteyin. Veya bırakın Gamze size yemek ve şarap seçsin.
Yazım Carlos'tan çıkarak nerelere kadar uzandı. Ama biz turumuzu hala bitirmedik.

Sonuç: Çok keyifli sohbet ve tabi ki Cuvee 2003'ün de içinde olduğu Zanzibar'ın ithal menüsüne eklenen Aliaga Roze!
Gece Beyoğlu'ndan çıkıp İstinye Park'ta yaza merhaba diyen Beymen Bej'e uzandık. O gece Beymen Bej'de Vina Aliaga Cuvee 2003 ve Aliaga Lagrima de Garnacha (roze) ikram edildi. Hakan Özkul durmaksızın bitmek bilmeyen enerjisi ile misafirlerle ilgilendi. İstinye Park'ın Park bölümü bu sene de havalar güzelleştikçe daha da dolup taşacak...

Bu günkü gezi programımızın eksiksiz tamamlanmasında büyük emeği olan Cemil ve Yasemin'e teşekkürü borç bilirim.

Artık bitsin değil mi? Evet biz yorulduk eminim siz de okurken yoruldunuz.
Ama daha Carlos ile bir günümüz daha var...
Arkası yarın...

tulinbo

*fantastik: Carlos'un ingilizce de en çok kullandığı kelime.

hayatın farkında olmak

2010-05-01T12:44:00.004+03:00

Blog yazmaya karar veren insan ne düşünür? Neden yazma ihtiyacı duyar? Sosyal medya hızlı paylaşım için bu kadar çok imkan sağlarken tek başına blog yazma ihtiyacı nerden gelir?Bilmiyorum diyerek işin içinden sıyrılabilir miyim acaba?
Peki sıyrılmayacağım...
Benim için en basit açıklaması şöye:
Hayatı ciddiye alıyorum! Attığım her adımın farkındayım. Kontrollü bir insanım demiyorum. Sınırlar çizmeyi sevmem. Ne zaman ne yapacağım belli olmaz ama birşey yapıyorsam da farkındalık antenlerim açıktır :)
Bir anda kendimi boğazın kenarında buluyorsam bir sebebi vardır elbette. Orada görmem gereken bir detay, içime çekeceğim nefesin tazeliğini hatırlamak... Belki Özü ile arabada oturarak susmaya , hayatı konuşmaya ve tekrar susmaya ihtiyacımız vardır. Kuyruksuz Uçurtma ile yürüryerek yeni seyahat planlarımız üzerinde konuşmaya... Maido ile birlikte o anı ölümsüzleştirmek için fotoğraf çekmemiz gerekiyordur... Belki de Berkeley ile üniversite yıllarından beri hayalini kurduğumuz boğazdaki ev üzerine konuşmaya...
(sevgili arkadaşlarım Berkeley, Özü, Kuyruksuz Uçurtma ve Maido blogum sizlerle güzelleşecek)
İşte bu farkındalıkları , hayatın güzelliklerini , yeni keşifleri bir yerlere karalamaya karar verdim... olur da birileri de okumak isterse diye de sanal dünyaya taşıyorum.
Unutmadan baştan söyleyeyim. Benim işim şarap! Bu sebeple yazılarımın çoğunda şarap konu olacaktır. En olmadık yerde bile karşınıza çıkacaktır. Sonra söylemedi demeyin.
N'apim, işim benim hayatım!
Hoşgeldiniz!
tulinbo