tuncel ergün

VUSLAT

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Tue, 27 Oct 2009 14:15:00 PDT

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar,
Ömrün bütün ikbalini vuslatta duyanlar,
Bir hazzı tükenmez gece sanmakla zamanı,
Görmezler ufuklarda, şafak söktügü anı...
Gördükleri rü`ya ezeli bahçedir aşka;
Her mevsimi bir yaz ve esen rüzgarı başka.
Gül solmayı; mehtab, azalıp gitmeyi bilmez...
Gök kubbesi her lahza, bütün gözlere mavi...
Zenginler o cennette fakirlerle müsavi;
Sevdaları hülyalı havuzlarda serinler,
Sonsuz gibi, bir fıskiye ahengini dinler.

Bir ruh, o derin bahçede bir def`a yaşarsa
Boynunda O`nun kolları, koynunda O varsa,
Dalmışsa O`nun saçlarının rayihasiyle,
Sevmekteki efsunu duyar her nefesiyle.
Yıldızları, boydan boya doğmuş gibi, varlık
Bir mucize halinde o gözlerdendir artık.

Kanmaz, en uzun buseye, öptükçe susuzdur
Zira, susatan zevk, o dudaklardaki tuzdur.
İnsan ne yaratmışsa yaratmıştır o tuzdan...
Bir sir gibidir azçok ilah olduğumuzdan.

Onlar ki bu güller tutuşan bahçededirler.
Bir gün nereden hangi tesadüfle gelirler?
Aşk, onları sevkettiği günlerde, kaderden
Rüzgar gibi bir şevk alır, oldukları yerden.
Geldikleri yol, ömrün ışıktan yoludur o;
Alemde bir akşam ne semavi koşudur o!
Dört atlı o gerdune, gelirken dolu dizgin,
Sevmiş iki ruh ufku görürler daha engin,
Simaları her lahza parıldar bu zaferle;
Gök, her tarafından, donanır meş`alerle!

Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar,
Varlıkta bütün zevki o cennette duyanlar
Dünyayı unutmuş bulunurken o sularda,
-Zalim saat ihmal edilen vakti çalar da-
Bir an uyanirlarsa leziz uykularından,
Baştanbaşa, heryer kesilir kapkara, zindan...
Bir faciadır böyle bir alemde uyanmak...
Günden güne, hicranla bunalmış gibi, yanmak...
Ey tali! Ölümden ne beterdir bu karanlık!
Ey aşk! O gönüller sana maloldular artık!
Ey vuslat! O aşıkları efsununa ramet!
Ey tatlı ve ulvi gece! Yıllarca devam et!

YAHYA KEMAL BEYATLI

İSTANBUL DESTANI

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 21 Oct 2009 15:26:00 PDT

İstanbul deyince aklıma martı gelir
Yarısı gümüş, yarısı köpük
Yarısı balık yarısı kuş
İstanbul deyince aklıma bir masal gelir
Bir varmış, bir yokmuş

İstanbul deyince aklıma Gülcemal gelir
Anadolu´da toprak damlı bir evde
Gülcemal üstüne türküler söylenir
Süt akar cümle musluklarından
Direklerinde güller tomurcuklanır
Anadolu´da toprak damlı bir evde çocukluğum
Gülcemalle gider İstanbul´a
Gülcemalle gelir

İstanbul deyince aklıma
Bir sepet kınalı yapıncak gelir
Şehzadebaşı´nda akşam üstü
Sepetin üstünde üç tane mum
Bir kız yanaşır insafsızca dişi
Boyuna posuna kurban olduğum
Kalın dudaklarında yapıncağın balı
Tepeden tırnağa arzu dolu
Sam yeli, söğüt dalı, harmandalı
Bir şarap mahzeninde doğmuş olmalı
Şehzadebaşı´nda akşam üstü
Yine zevrak-ı derunum
Kırılıp kenara düştü

İstanbul deyince aklıma Kapalıçarşı gelir
Dokuzuncu Senfoniyle kolkola
Cezayir marşı gelir
Dört başı mamur bir gelin odası
Haraç mezat satılmakta
Bir gelinle güvey eksik yatakta
Köşede sedef kakmalı tombul bir ut
Tamburi Cemil Bey çalıyor eski plakta
Sonra ellerinde şamdanlar nargileler
Paslı Acem kılıçları
Amerikan kovboyları
Eller yukarı

Ne kadar da beyaz elbiseleri
Amerikan deniz erleri
Kocaman bir papatyadan yolunmuşlar gibi
Sütten duru buluttan beyaz
Beyazın böylesine ölüm yakışır mı dersin
Yakışmaz
Ama harbederken onlara
Bambaşka elbiseler giydirirler
Kan rengi, barut rengi, duman rengi
Kin tutar, kir tutmaz

İstanbul deyince aklıma
Kocaman bir dalyan gelir
Kimi paslı bir örümcek ağı gibi
Gerinir Beykoz´da
Kimi Fenerbahçe´de yan gelir
Dalyanda kırk tane Orkinos
Kırk değirmen taşı gibi dönmektedir
Orkinos dediğin balıkların şahı Orkinos mavzerle gözünden vurulur
Denizin içinde ağaçlar devrilir
Kan çanağına döner dalyanın yüzü
Camgöbeği yeşili bulanır
Bir çırpıda kırk Orkinos
Reisin sevinçten dili dolanır
Bir martı gelir konar direğe
Atılan Kolyosu havada yutar
Bir başkasını beklemez gider
Balıkçı gülümser tatlı tatlı
Adı Marikadır bu martının der
Her zaman böyle gelir böyle gider

İstanbul deyince aklıma Adalar gelir
Dünyanın en kötü Fransızcası orda harcanır
Çalımından geçilmez altmışlık madamların
Ağzı dili olsa da tenhadaki çamların
Görüp göreceği rahmeti anlatsa insanların

İstanbul deyince aklıma kuleler gelir
Ne zaman birinin resmini yapsam öteki kıskanır
Ama şu Kızkulesinin aklı olsa
Galata kulesine varır
Bir sürü çocukları olur

İstanbul deyince aklıma
Tophane´de küçücük bir sokak gelir
Her Allahın günü kahvelerine
Anadolu´dan bir sürü fakir fukara gelir
Kimi dilenecek dilenmesine utanır
Kiminin elinde bir süpürge peyda olur uzun
Dudaklarında kirli paslı bir tebessüm
Çöpçü olmuştur bugüne bugün
Kiminin sırtında perişan bir küfe
Kiminin sırtında nakışlı semer
Şehrin cümbüşüne katılır gider
Kalın yağlı bir kolana koşulur
Piyano taşırlar omuz omuza
Kendinden ağır yükün altında adamlar
Balmumu gibi erir dururlar
Sonra kanter içinde soluk alırlar
Nazik eşya nazik hamallar ister neylersin
Ama onlar kadar piyanoyu ciddiye alırlar mı dersin
Nazdan nazik çiniden bilezik eller
Derken
Karşı radyoda gayetle mülayim bir ses
Evlere şenlik Üstad Sinir Zulmettin
Hacıyağına bulanmış sesiyle esner:
Gamı şadiyi felek
Böyle gelir böyle gider

İstanbul deyince aklıma
Stadyum gelir
Güne güneşe karşı yirmibeşbin kişi
Hepsinin dudağında İstiklal Marşı
Bulutlar atılır top top pare pare
Yirmibeşbin kişilik bir aydınlık içinde eririm
Canım ağzıma gelir sevinçten hilafsız
İsteseler bir gelincik gibi koparır veririm

İstanbul deyince aklıma
Stadyum gelir
Kanımın karıştığını duyarım ılık ılık
Memleketimin insanlarına
Daha fazla sokulmak isterim yanlarına
Ben de bağırırım birlikte
Avazım çıktığı kadar
Göğsümü gere gere
Ver Lefter´e yaz deftere
Stadyum gelir
İstanbul deyince aklıma
Binlerce insanın aynı anda
Aynı şeyi duymasından doğan sevincin
Heybetini düşünürüm
Birbirine eklenir kafamda
Binler yüzbinler milyonlar
Sonra bir mısra havalanır ürkek
Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar

İstanbul deyince aklıma
Yahya Kemal gelirdi bir eyyam
Şimdi Orhan Veli gelir
Demindenberi dilimin ucundasın Orhan Veli
Demindenberi senin tadın senin tuzun
Senin şiirin senin yüzün
Yaralı bir güvercin misali
Başımın üstünde dolanır durur
Gelir sessizce konar bu şiirin bir yerine
Neresine mi arayan bulur
Erbabı bilir
Deli eder insanı bu şehir deli
Kadehlerin çınlasın Orhan Veli

İstanbul deyince aklıma Sait Faik gelir
Burgaz adasında kıyıda
Mavi gözlü bir çocuk büyür döne döne
Mavi gözlü bir ihtiyar balıkçı gencelir küçülür
İkisi bir boya geldi mi Sait kesilirler
Bütün İstanbul´u dolaşırlar elele başbaşa
Ana avrat küfrederler uçan kuşa eşe dosta
Sivriadada da martı yumurtası toplarlar çilli çilli
Ziba mahallesinde gece yarısı
Sabaha Galata´dan geçer yolları
Maytaba alacakları tutar kahvede
Zararsız bir deliyi
Ula Hasan derler gazeteyi ters tutaysun
Çaktırmadan gazetesini tutuştururlar fakirin
Sonra oturup sessizce ağlarlar

İstanbul deyince aklıma
Sait Faik gelir
Taşında toprağında suyunda
Fakirin fukaranın yanıbaşında
Bir kalem bir yürek bilendikçe bilenir
Kıldan ince kılıçtan keskin
Hep iyiden güzelden yana
Hep kimsesizlerin

İstanbul deyince aklıma
Said´in son yılları gelir
Hey Allahım en güzel çağında Said´e
Dört beş yıl ömrün kaldı denir
Sait Sait olur da nasıl dayanır
Mavi gözlü çocuk boşverir ölüm haberine
İhtiyar balıkçı pis pis düşünür
Bir zehir yeşilidir açılır
Bir yeşil ki ciğerine işler adamın
Bir yeşil ki kasıp kavurur
Küçük mavi gözlü çocuk
İhtiyar balıkçı
Ve dilimize bulaşan zehir yeşili
İstanbul çalkalandıkça bu denizlerde dipdiri
Dilimiz yaşadıkça yaşasın Said´in şiiri

İstanbul deyince aklıma
Sabiyem gelir
Sabiyem boynundan büyük bir demetle
Sarıyer´den gelir Pendik´ten gelir
Bahar nereden gelirse velhasıl
Sabiyem oradan gelir
Ne delidir ne divane
Aslını ararsan çingenedir
Tepeden tırnağa güneştir
Topraktır
Anadır
Analar içinde bir tanedir
Biri sırtında biri memesinde biri karnında
Karnı her daim burnundadır
Canını mendil gibi takar dişine
Yürekten birşeyler katar işine
Bir ucundan girer şehrin ötekinden çıkar
Alçakgönüllüdür Sabiyem
Hem maşa satar, hem göbek atar
Ver bir çeyrek güzelim der
Neyse halin o çıksın falin
Canı çıkar Sabiyemin falı çıkmaz
Sonra anlatır dün gece başına gelenleri
Görürüm üryamda bir sarı yılan
Cenabet uğraşır durur benimlen
Uyanır bakarım benim bebelere
Yatağın ucuna kaymış
Ayağımın parmaklarını emer

İstanbul deyince aklıma
Bir basma fabrikası gelir
Duvarları uzun masaları uzun sobaları uzun
Dal gibi dalyan gibi kızlar çalışır bütün gün ayakta
Kanter içinde mahzun
Yüzleri uzun elleri uzun günleri uzun
Fabrikada pencereler tavana yakın
Al topuklu beyaz kızlar dalga geçmeyin
Dışarda ağaçlar dizi dizi
Duvarlar duvarlar uzun duvarlar
Niçin ağaçlardan ayırdınız bizi
Dışarda tarlalar turuncu asfalt mosmor
Dışarda dışarda dışarda
Mevsim gürül gürül akıp gidiyor
Ondokuz yaşında Eyüplü Gülsüm
Dalmış beyaz köpüklü akışına ipeklilerin
Kötü kötü düşünüyor
İpeğin akışına doyum olmaz
Ama gel gör ki ipekli emprimeden oğlana don olmaz
Bir top Amerikan bezi sakız gibi beyaz
Bir top Amerikandan neler çıkmaz
Perdeler yatak çarşafları çoluğa çocuğa çamaşır
Sakız gibi ağarmış bir top Amerikan bezi
Gülsüm´ün gözleri kamaşır
Üçüncü oğlanı doğururken Gülsüm
Bir top Amerikana hasret sizlere ömür
Gülsüm´lerin sürüsüne bereket
Yerine bir Gülsüm´cük bulunur elbet
Gider Gülsüm gelir Gülsüm
Azrail ettiğin bulsun

İstanbul deyince aklıma
Ağzına kadar soğan yüklü bir taka gelir
Sülyen kırmızısı üstüne zehir gibi yeşil
Samsun´dan Sürmene´den Sinop´tan
Yaz demez kış demez mutlaka gelir
Kirli yelkeninde yeni bir yama
Demirinin pası gelir dilime
Nabzımda duyarım motorunun hızını
Canımın içine sokasım gelir
İri kalçaları pullu denizkızını

İstanbul deyince aklıma
Takalar gelir
Alçakgönüllü kalender
Ya Peleng-i Deryadır adları ya Şimşir-i Zafer
İstanbul deyince aklıma
Koca Sinan gelir
On parmağı on ulu çınar gibi
Her yandan yükselir
Sonra gecekondular gelir ardısıra
İsli paslı yetim
Eyy benim dev memesinde cüceler emziren
acayip memleketim

BEDRİ RAHMİ EYÜPOĞLU

AFYON- BAŞARANLAR TERMAL TESİSLERİ

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Sat, 26 Sep 2009 11:29:00 PDT

Bayramdan hemen sonra 5 günlüğüne Afyonda Başaranlar tesislerine gittim. Olmaz böyle bir güzellik. Van gogh tablolarından çıkmış gibi bir manzara ile karşılaştık.

Yeşil ve mavi gökyüzünün uyumu bu kadar mı güzel olur.

Geniş bir otopark ile karşılıyor sizi. Hemen yanında büyük bir jeneratör. Heralde elektrik falan kesintisi olur diye yapılmış. Hoş öyle bir şey yaşamadık belkide hissetmedik.

Tesisin içinde evlerin yanında otel de yapılmış. Rapsodiden mobilyalar, mutfak, ki full mutfak eşyaları, ocak, buzdolabı, geniş bir oda, her odada büyük bir havuz, televizyon, geniş bir balkon
Hatta okumak için kitap bile konulmuş seccade ve unuttuğum bir dünya ayrıntı.. Aaaa internet te cabası.

Ama en güzeli bahçesi. Havuz zevki bir mimarın elinden çıktığı belli fotoğrafı gece çektim yansıyan görüntü otelin görüntüsü.

Gün batımının Afyon'da bu kadar güzel olacağını ben de tahmin etmemiştim. İşte Başaranlarda bir gün batımı.

Bu da başka bir görüntü.

Canınız gündüzleri hiç sıkılmıyor. Basket sahası ve çim futbol sahası emrinize amade. Tabii yok bunlarla hiç işim olmaz diyorsanız bahçede yürüyüş sırasında çok güzel çiçekler sizi bekliyor.

Mesela buradaki fotoğrafta olduğu gibi. Bol bol yürü...Çimlere yat. Elektik yüklü vücudun dinlensin.

Unutmadan tesis tesis diyoruz ama burada yok yok bir bölüm hayvanat bahçesi gibi yapılmış.

Kazlar ördekler Kangal köpekleri, tavşanlar... Çocuklar bayıldılar.

Tavşanlar;

Çocuklar çimlerde,

Bu da başka bir çim fotoğrafı,

Canınız buların dışında farklı bir şey yapmak istiyor, ne yapsam ne yapsam diyorsanız;

Bakıcı refakatinde Asil bir İngiliz kısrağı sizi bekliyor.
Cidi ciddi yarış atı. Hatta ismi esmeralde gibi birşeydi.

Ve bunların hepsini bu tesiste bulabiliyorsunuz.

Çocuklar güvenli bir şekilde parkta oynuyor.

Siz havuz başında hülyaya dalıyorsunuz.

Havuza yansıyan otel bütün ihtişamıyla ben buradayım diyor.

Ve bahçede sizi bekleyen bir kaç tane çiçeğin fotoğrafı. Hepsi için çok zaman lazım. Böyle bir tesiste zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz bile.

Vel hasıl çok güzel dinlendik. Stres attık. Sıcak suyundan faydalandık. Bir çok ayrıntıyı atladım, hangi birini anlatıyım ancak gidip görmeniz gerekir diyorum. Tesisin sahiplerine hizmetlerinden dolayı sonsuz selam ve sevgilerimi yolluyorum. Biraz daha tanıtılmaya ihtiyacınız var. Bu güzellikleri daha çok kişiye duyurmanın yollarını bulun. Herkes görmeli bilmeli bu güzellikleri.

Peki nasıl ulaşılacak buraya?

Telefonları nelerdir derseniz?

Buyrun efendim işte iletişim numaraları

Daha fazla ayrıntı için ziyaret edebileceğiniz web sitesi;

BAŞARANLAR TERMAL

Alo Rezervasyon: +90 272 273 63 64
TUNCEL ERGÜN

2009

KOT PANTOLONUN HİKAYESİ

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 16 Sep 2009 00:33:00 PDT

Loeb Strauss 1829 yılında Bavyera’da doğdu. 1847′de ailesi New York’a yerleşti. Burada adını Levi olarak değiştirdi. Levi 1848 yılına kadar ağabeyleriyle ticaret yaptı. Daha sonra Kentucky’ye giderek bohçacılığa başladı. Hayali kendisine bir at arabası alarak bohçayı sırtında taşımaktan kurtulmaktı.

1849 yılında Kaliforniya’da altın bulunduğu haberleri tüm Amerika’ya yayılmıştı. 1848′de James Wilson Marshall adlı New Jersey’li bir marangoz, California’da değirmen inşa ederken bir miktar altın buldu, böylece altına hücum devri başladı. “Altına hücum” sloganıyla gidebilen herkes altın avına çıktı. Levi de 24 yaşındayken bu hayale kapıldı. Kaliforniya’da ürünler o kadar pahalılaşmıştı ki, Amerika’nın bir bölgesinde 1′e satılan bir ürün Kaliforniya’da 10′a satılır hale gelmişti. Levi Strauss bu ticari boşluğu görünce abisinden aldığı malları San Francisco ya da Kaliforniya’ya getirerek satmaya başladı. Özellikle dikiş makineleri çok fazla sipariş alıyordu. Ayrıca kumaşlara da büyük bir rağbet vardı.

Madencinin biri madende çalışanların problemlerinin en büyüğünün pantolonlarının çok çabuk yırtılması olduğunu ve bunun için sağlam pantolon yapıp yapamayacağını sordu. Bu iş Levi Strauss’un aklına yattı. Kanvas kumaş çok fazla satılıyordu. Pantolon satılmasındaki bu artışın sebebi, altın madeni arayanların giydiği pantolonların çok çabuk yıpranmasıydı. Özellikle Fransa’dan gelen “denim” (şu an bile Amerika’da pamuklu kumaşlardan yapılan kot kumaşlara “denim” deniyor) kumaşı çok sağlamdı ve lekeleri saklama özelliğinden dolayı mavi rengin tercih edilmesi Levi için çok büyük bir fırsat doğurdu. Fransa kanvası artık onun elinden geçmeye başladı.

Levi Strauss, 1853 yılında Levi Strauss and Company adlı şirketini kurdu ve sadece pantolonla ilgilenmeye başladı. Pantolonların cep ve fermuar problemi çıkınca başka bir terziden aldığı çözüm patentiyle kısa bir süre içinde çok büyük satışlar yakaladı. 1873′te Levi Strauss, Live’s patent Riveted 501 pantolonunu üretti. İlk başlarda çok sıradan bir ürün olarak görülen bu kot pantolonlar kısa zamanda kovboylar, oduncular, demiryolu işçileri, petrol işçileri ve çiftçilerin en talep gören giysisi haline geldi. Kovboylar için üretilen kotların ise ata rahat binmeleri için dar dikilmesi gerekiyordu. Bunun çaresi de bulundu, 1902′de jeans pantolonların arkasına iki tane cep dikildi. Kot pantolonun günlük giysi haline dönüştürülmesi amaçlanıyordu. 1902′de kot pazarı bu kadar gelişirken, Levi Strauss hayata veda ediyordu.

1950′lere geldiğimizde kot pantolon Amerika gençleri tarafından fazlasıyla beğenilmişti. Özellikle “asi gençlik” diye tabir edilen yeni nesil ile sanatçıların jeans pantolon giymeleri büyümeyi hızlandırdı. Yeni markalar pazara girmeye başladı. Levi’s 1960′larda kadın giysileri üreterek uluslararası pazara, 1971′de ise halka açıldı. 1981′e gelindiğinde yalnızca ABD pazarında 502 milyon çift Levi’s marka kot satılmıştı. 1980′lerin sonunda hem aile şirketi olması ve kottan başka ürünlerin de imalatının yapılması, hem de kendilerine başka rakip görmemeleri sebebiyle Levi’s satışların da büyük bir düşüş yaşandı. Marka sonradan toparlansa da rakipler boş bırakılan yeri çoktan doldurmuşlardı.

Jean kumaşın kısa geçmişi

Bugünkü jean pantolonların bildik kumaşı “denim”, 17. yüzyılda Fransa’da yapılan çift katlı “serge de Nimes” adlı bir dokumadan türetilmiş. Bu kumaşın, Kristof Kolomb’un gemilerinde kullanmak için sağlam bir yelken kumaşı arayışı sonucu üretilmeye başlandığı söylenir. “Jean” kelimesi ise Cenovalı denizcilerin pamuk, keten ve yün karışımı dayanıklı bu kumaşı sevip giysi yapmalarıyla doğmuştur. 18. yüzyılda kölelerin tarlalarda çalıştırılmaları sonucu bollaşan pamuk jean kumaşın hammaddesi yapıldı, yün ve keten kullanılmamaya başlandı. 1800′lü yıllarda jean pantolonlar ve tulumlar dayanıklılıklarından ötürü madencilerin, boyacıların, işçilerin kıyafeti haline geldi. Bu kıyafetlerinin renkleri alıştığımız jean renginin aksine siyah, kahverengi, yeşil ve beyazdı.

Yazar : Aydın BELET / gencgelisim.com

GENÇ BİR TÜRKÜN GİRİŞİMCİLİK ÖYKÜSÜ

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 16 Sep 2009 00:20:00 PDT

Paris’e 2004 yılının Ekim ayında Sorbonne’da edebiyat master’ı yapmak üzere geldim. İlk sene aklımda ticarete hele hele kozmetiğe dair hiçbir düşünce yoktu. Daha çok hayatım ev-okul arasında geçiyordu. Zamanla tabi ki yeni insanlarla tanıştım, çevrem gelişmeye başladı. O yıllarda tanıştığım ve kozmetik sektöründe deneyimi olan arkadaşlarımın ileride ortaklarım olacağını hayal bile edemezdim tabi ki.

2007’de Fransız arkadaşlarımla çıktığım bir Uzakdoğu seyahati sırasında üst düzey bir güzellik salonunda değişik türde bir kozmetik maskesi gördüm. Daha önce kullandığım maskelere hiç benzemeyen bu ürün çok dikkatimi çekti. Hemen uygulattırdım; sonuçtan da çok memnun kaldım. Kozmetik işinde o zamanlar benden daha deneyimli arkadaşlarım da ürünün çok yenilikçi, etkili ve kaliteli olduğunu onayladılar. Burada geçirdiğim yıllar sırasında maaşlı bir işin bana göre olmadığını anlamıştım ve aklımda kendi işimi kurmak vardı ama ne yapacağıma tam olarak karar veremiyordum. Birbirimize baktık ve gayet spontane bir şekilde “Neden bu ürün üzerinde çalışmıyoruz” dedik.

Paris’e döndüğümüzde hepimiz çok heyecanlıydık; bu ürünü onlar Fransa’ya ben ise Türkiye’ye getirecektim. İki piyasada da ortak çalışmaya karar vermiştik. Tabi ki ilk aşamada zihnimde çok fazla soru işareti vardı: “Acaba bu sektörü yeterince tanıyor muyum? Ya başarısız olursam? Çevremdekiler ne düşünür? Çok fazla sermaye gerekir mi? Kendi işimin başına geçecek donanıma sahip miyim?”. Tüm bu sorular bir süre boyunca birbirini kovaladı. Ama çocukluğumdan beri her zaman kendime inandım ve risk almaktan korkmadım. Cesaret ve kendine güvenin insanın hayatta en değerli hazinesi olduğuna inanırım. O yüzden, bir anda, tüm sorgulamaları geride bırakıp işe atılmaya karar verdim. Bu konuda elimden geleni yapacağıma, çok çalışacağıma dair kendime söz verdim.

Sonrasında hemen İstanbul’a geldim; burada epey uzun bir süre kalarak çok geniş kapsamlı bir piyasa araştırması yaptım. Gerçekten salon salon, depo depo dolaşarak bilgi topladım. Aynı anda birçok kadınla konuşarak kozmetik alanında ne tarz yeniliklere açık olduklarını, ürün konusunda tercihlerinin ne olduğunu saptadım. Şimdi geriye baktığımda hazırlık sürecinin çok önemli olduğunu söyleyebilirim çünkü iyi bir market araştırması piyasaya sunulacak ürünün seçiminden ürünün ambalajına kadar her şeyi etkiliyor. Fransa’ya tekrar döndüğümde ortaklarımla Türk kozmetik piyasasıyla ilgili öğrendiğim tüm bilgileri paylaştım.

Ürün Türkiye’ye gelmek üzere hazır olduğunda ikinci ve gözümü en çok korkutan aşama beni bekliyordu: Dağıtım ve Pazarlama. Bu konuda da insana en çok yardımcı olan yine kendine güveni. Tabi ki ürünün kalitesi ve etkisinden emindim ama insanları kendi inandığıma inandırmak ayrı bir misyondu. Her görüşmeye, her randevuya bizzat giderek her şeyin gerektiği gibi yapıldığından emin oldum. Çekinmeden her seferinde gittim, ürünü tanıttım, projemi anlattım. Çok çalıştık ve kısa zamanda İstanbul’un en kaliteli güzellik klinikleri ve estetik merkezlerinde ürünümüzü sattırmayı başardık. Şu anda sadece İstanbul’da 50’den fazla satış noktamız var ve krize rağmen gayet iyi performans alıyoruz.

Kendi işini kurmak isteyenlere en başta önereceğim kendilerine güven duymalarıdır. Morallerini bozacak yorumlar duyacaklar, her şeyi bilen insanlardan negatif tepkiler alacaklar. Olsun, asla yılmasınlar ve değerine inandıkları bir projeyi hayata geçirme konusunda asla tereddüt etmesinler. Bana ailem ve yakın arkadaşlarım bu yolda çok destek oldular ama asıl gereken enerjiyi kendi içimde buldum. Hayatta başarılı olmak için mucizevi reçeteler gerekmiyor bence. Sadece 2 faktör var rol oynayan: Kendine güvenmek ve çalışmak!

Kaynak:Bihter Sabanoğlu

33 KÖY 3003 ÖĞRENCİ YARDIMLARINIZI BEKLİYOR

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Mon, 07 Sep 2009 06:32:00 PDT

HANİ BİZİM DE UFAK BİR KATKIMIZ OLSUN İSTEDİM.
TUNCEL ERGÜN
BAŞKA BİR ARKADAŞIN SİTESİNDEN AYNEN AKTARIYORUM;

Okulların açılmasına sayılı gün kaldı.33 köy 3003 öğrenci için bir şeyler yapmak istiyorsak acele etmeliyiz.Çocuk gülücükleri karışmak isteyen dostlar!Alış-verişe gitmeden önce İHTİYAÇ LİSTESİ lütfen göz atınız…
Bu arada her geçen gün çok hoş gelişmeler oluyor kampanyamızla ilgili.
Birmilyonkalem (1MK) sitesinin kampanya editörleri Kırmızı Günlük, Efsa, Ateş Böceği ve Coffe'nin katkılarıyla pek çok blog yazarına ulaşıldı. El emeğini, göz nurunu çocuklarımızla paylaşan dostlarımız oldu. Ben de kalem kutusu dikmek istiyorum diyen dostlar Saniye's Handcraft sayfasına lütfen uğrasınlar.
Kampanyaya katılanlar gönderilerine ilişkin bilgiye 1MK Bağışçılar sayfasından izleyebilirler.
Kırtasiye malzemeleri göndermek isteyenler için adres:33 KÖY 3003 ÖĞRENCİ İÇİN EL ELE KAMPANYASIDursunbey İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü -10800Dursunbey – BalıkesirTel: 0266 662 10 36
Para yardımında bulunmak isteyenler için banka hesap no:
33 KÖY 3003 ÖĞRENCİ İÇİN EL ELE KAMPANYASI
TC Ziraat Bankası - Dursunbey İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü
Eğitime Destek Hesabı - 52755380-5001
Güzel bir hafta geçirmeniz dileklerimle...

UZAĞA GİDEN

Kampanyaya Destek Veren Kalemler

Ahkâm Defteri Ahmet SÖYLEMEZ Annelerle hayata dair Ateş Böceği Aydan Atlayan Kedi Aykırı Denemeler AYKIZ Baykuşun Karalama Defteri Beneaththeground Benim Kuzum Beran UZER BETTRA Bi dost BigaripWomen Blogpare Cadılar Kampı Çocukla Hayat Coffee Delfina Deran Digital Kelebek Dursunbey.com Ebruli EFSA EKONOMİTÜRK Elifin Günlüğü Erkan BAL Evrenin Dünyası Fikrin ne?Gaykedi Gönül Pencerem Hafif.org Halimce günce Hayat İzlerim Hayat TORLAK Hünerli Bayanlar İN"saN BünyeS!İnandığım Masallar İzler ve Yansımalar Kağıttan Gemiler Kampanyacıyız Biz KIRMIZI GÜN/LÜK Kitap Katalog Kuyruk Acısı La Dolce Vita La Paragas LaCheen Lunaparkta yaşamak Minimalist MixX muhaber.net N. Emrah AYDINONAT Okumuş Adamlar Onverita PİNO Pucca Günlük Qutunthiyişi Saniye's Handscraft Şeker Kokusu Senbilirsinabla Sesiber Sinemahser Siyah Kelebek Styleistico Türkiye İnternette Uzağa giden kadın Yanık Saçlı Kız Yüreğimdeki Yağmurlar Zuhal VOGİT

AŞK VE EVLİLİK

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Sun, 30 Aug 2009 23:16:00 PDT

"Mükemmel bir kadının sıradan bir erkek için çektiği acıları aşık olmayanlar anlayamaz" derler. Tersi de mümkün. Elhak doğrudur. "Adaletin bu mu dünya?" sorusunu sordurtacak kadar acı çektiren ve çıldırtan bu manzara karşısında insan çaresizliğe boyun eğer ki, bu daha da zordur.

Bir kadının saçlarının kıvrımlarını düşünerek sabaha kadar uykusuz kalan, onu terk eden kadının acısıyla iş yerinden çıksa da evinin yolunu bulamayıp şehrin öteki ucuna giden ve tek çaresi bir taksi çevirip gerçek dünyaya götürmesi için yalvarmak olan,

"neden aşk bir yerde intiharla birleşir?" diyerek canını kurtarmak için kendinden kaçmaya çalışan, soğuktan elleri donacak, yüzü taş kesilecek hale gelse de o sokağın başından ayrılmaya gücü yetmeyen,

"belki bir ara perdesini açar da onu görürüm" umuduyla sabaha kadar köşede bekleyen, bir kez tebessüm etse dünyanın bütün çiçek bahçeleri gözünün önüne gelen, "bir şehrin bütün sokaklarını gezmektir gözlerin" diyerek, duyduğu sevinç veya çektiği acıdan gözlerinin rengini bile hatırlayamadığı kadına sitem etmekten başka çaresi olmayan,

"Benim için değmez" diyen kadına gözlerini keskinleştirerek "Senin için her şeye değer" diyen ve hayat ona "Değmezmiş" dedirtse de, "Hayatımda yaşadığım en güzel günlerdi" cümlesini kurarak meydan okuyan, asla gelmeyeceğini anladığında "hatıran yeter" diyen bir erkeğe,

"Bu mu seni bu hale getiren?" diye sormak ne kadar aptalca ise, bir erkeğin dilinden dökülen kelimelerin efsunuyla ne yediğini bile anlamayacak hale gelen, aynada kendini seyretmeyi bir türlü başaramayan çünkü her baktığında kendini değil, ona bakan erkeğin bakışını gören,

"olursa o olsun, değilse olmasın" diyerek kendini gayya kuyusunun derinliklerine salan, içinden ayrılık geçen her şarkıyla korkan, içinden deniz geçen her şarkıda boğulan, içinden bahar geçen her şarkıda sevinçten içi içine sığmayan, tatlı bir çocuk görünce vücudunda hoş bir esinti dolaşan,

güzel bir ev görünce parmağına takılacak yüzüğü, o kutu gibi odada el ele kol kola sarmaş dolaş geçecek dakikaları düşünen, sevimli bir yaşlı görünce onunla geçireceği yılları düşünüp tatlı bir huzurla dolan,

bütün hayat sanki ikisi etrafında dönüyormuş gibi heyecan duyan, sonra aşkın kaderi ayrılık gelip çatınca, bütün geceler "Neden?" sorusuyla geçen, ağlamaktan gözleri şişse de yüreği kanamaya devam eden, herkesten ama herkesten, hatta kendinden bile kurtulmak isteyen, yalnızlığın büyük bir boşluk, kalabalığın dayanılmaz bir gürültü olduğu günlerin nasıl geçtiğini bile anlayamayan ve "O mu bu kadar şeye mal olan ve değer mi?" sorusuna "Evet odur ve o her şeye değer" cevabını veren bir kadına, "Unutursun" demek de o kadar aptalcadır.

Yeşilçam filmlerinin sonunda hep mutlu bir sahne vardır, fakir ama gururlu genç fabrikatör kızıyla kavuşmayı başarır. Ya da tersi. Hep merak ederdim, "buraya kadar tamam, ya sonra ne oluyor?" diye. Bunlar şimdi kavuştular, muhtemelen evlenecekler, ya sonra? Mutluluk devam ediyor mu? Aslında hepimiz kandırıldık, diyebilirim. "Halk kandırılmak ister, o halde kandırılsın" diyen atasözü ne kadar doğru. Hülya Koçyiğit'le Kartal Tibet sonunda kucaklaşıyorlar ya, "Seven ne yapmaz" şarkısı çalıyor ya, dünya yıkılsa umurumuzda olmazdı. Hatta sabaha kadar beraber ölmeyi beklemeleri bile o kadar güzeldi ki!...

Bu kitap eksik. Geri kalan sayfalarda o kadar ilginç şeyler yaşanıyor ki, insanın hafsalası almıyor. Ne mi oluyor? Bunlar evleniyorlar. Zaten asıl problem bundan sonra başlıyor. Sevmek kolay tanımak zor. Hoş, bir insanı tanımak imkansızdır ama, tanıdığımızı zannetmek de güzeldir. Artık bu bizim aşıklarımız birbirlerini bütün çıplaklığıyla tanımaya başlıyorlar. O bir tarafı melek, diğer tarafı insan olan ama melek tarafı ön planda olan kişinin insan tarafı kendini göstermeye başlıyor. Giderek normalleşme başlıyor, kaçınılmaz olan sıradanlaşma hız kazanıyor. Evliliğin en kötü tarafı sevdiğin ve uğruna onca fedakarlık yaptığın insanın diğerlerinden hiç de farklı olmadığını görmektir. Buna yürek nasıl dayansın? İşin zor kısmı bundan sonra.

Biri düzen diğeri isyan, biri kural diğeri kuralsızlık, biri teslimiyet diğeri özgürlük, biri iktidar diğeri muhalefet olan evlilik ve aşk bir arada olur mu? Genelde yaygın kanaat "evlilik aşkı öldürür" şeklinde. Neden? Evlilik binlerce yıllık müessese, aşk ise her yaşayan kişide yeniden yazılan bir garipler kitabı. Garip çünkü evlilik demek devlet demek, hukuk demek, yasa ve sorumluluk demek. Aşk ise bireysel özgürleşme çabası. İçe doğru bakış, kendini bulma serüveni. Evliliğin her dinde kitabı, yasaları ve geleneği var. Ama aşkın kitabı yok. Kadınla erkeğin bir sevgiyi yaşatması ve sürdürmesi ancak devlet, aile ve geleneğin desteğiyle mümkün. Aksi takdirde kim, bir başkasının himayesine girmeye razı olur ki! Bu yüzden evlilik aşkı daima yener. Çünkü sağduyunun, ortak aklın sesidir. Eğer bu çembere dahil olmak isterseniz herkes size kucak açar.

Ya aşk? Başta kendi aklından başlayarak bütün akıllara, ailene, inançlara, geleneğe, devletin ve halkın kurulu düzenine isyan etmeyi gerektiren bu yüce özgürlüğe kim destek versin! Gönlün sahibi Allah. Bir tek O'dur senin yaşadıklarını bilen ve anlayan. Gerisi ağyar dediğimiz ötekiler.

Evlilik aşkı öldürmüyor, ne haddine! Sadece evlilik aşkı kaldırmıyor. Hiçbir iktidar, kurduğu düzenin bozulmasına müsaade etmez. Evlilik de haklı aşk da. Ne bu iktidar (evlilik) bu muhalefeti (aşk) kaldırır, ne de bu muhalefet bu iktidara teslim olur. Özgürlük öyle güzel ki insan bir kez tattı mı ne sen kalıyorsun ne de ben. Evlilik kolay, aşk zor. İnsan kendisiyle kavgalı olmaya dayanabilir mi? Tabi ki kolay olanı seçecek. Sen de evleneceksin ve her evli insan gibi ev, araba, tatil, çocuk (ki bu evliliğin asıl işlevidir), sosyal imkanlar, iyi bir kadro, bankada birikmiş para, sahilde bir yazlık peşine düşeceksin. Ömrün geçecek bu hayallerle, yaşadığın mutlulukları hayatın en büyük gerçekleri zannedip mutlu olacaksın. Haklısın, peşinde koşmaya değer şeyler. Çirkin kadınlarla tipsiz erkeklerin iç güzelliğinde ısrar etmesine bakma. Öyle güzel zevklerdir ki bunlar, uğruna bir ömür harcamaya değer. İki gücün iktidar savaşında aşkın yenik düşmesi doğal. Aslında yenilgi değil bu, aşkın kendini çekmesi. "Burada yerim yok" deyip başka gönüller aramaya gitmesi. "Hürriyyeti kulluğa taş çatlasa satmam" demek hangimizin yiyeceği bir lokmadır ki!...

Evlilik aşktan umudunu kesenlerin sığındığı liman. Evlilik kadere teslimiyet. Evlilik özgürlükten kaçış. "Sevdiğimle evlenemedim, evlendiğimi seveyim" demenin diğer adı. Mutluluk bu mu? Eğer senin için evlilik bir kaçış ise, unutmak için evleneceksen boşuna uğraşma. Gönül yarasını bir düğün kapatmaz. Mevlana'nın dediği gibi "Bir aşkın acısını ancak başka bir aşk unutturur."

Tercihini yap. Ya halkın istediği normal kalıplara girer, kendi kaderine hükmetme sevdandan vazgeçer, herkes gibi olursun, ya da yalnız kalmayı göze alarak bedel ödemeye razı olursun. İşte evlilik, kişinin kendinden, isteklerinden, beklentilerinden, kendi olmaktan vazgeçtiği yerdir ve ancak bu şekilde yürür.

Bir de bunların üstüne evlilik ve aşkı bir arada yürütmek isteyen (şanslı mı, bahtsız mı demenin asla mümkün olmadığı) kişilere gelince! Onlara selam olsun. Gönüller sultanı Mevlâna onlara ışık tutsun. Hele bunlar ilk gönül ağrısıyla evlenmişlerse, gönül ateşinde pişiyorsa evlilikleri gerçekten Allah onlara merhamet etsin. Onların neler yaşadığını sen ve benden başkası asla bilemez.

"Hoştur bana senden gelen ya goncagül yahut diken"

BİR MÜDDET ZEYTİN YİYECEĞİZ AMA..

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 22 Jul 2009 02:55:00 PDT

Kendisini karşılayan sekretere;

Nazif Beyle görüşmek istediğini söyledi.

Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: "Nazif Bey mi?" dedi. "Evet, Nazif Bey!" diye cevap alınca, hüzünlü bir ses tonuyla "Nazif Bey sizlere ömür efendim, onu kaybedeli dört yıl oldu." dedi.

Hiç beklemediği bu haberle bir acı saplandı yüreğine. "Ya, öyle mi…?" diyebildi sadece.

Hicranlı bir suskunlukla bir müddet öylece kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlar yanaklarından süzülüp göğsüne damladı. Kendisini toparlayıp "Onun adına görüşebileceğim bir yakını var mı acaba?" diye sordu. "Evet var, oğlu Selim Bey....". Titrek bir sesle "Öyleyse Selim Beyle görüşebilir miyim?" dedi.

Görevli hanım, insanda saygı uyandıran bu kibar beyefendiye, "Selim Bey oldukça meşgul bir insan, randevusuz görüşmek pek mümkün olmuyor; ama ben yine de kendisine bir haber vereyim." dedi ve telefona yöneldi..

Sonra "Kim diyelim efendim?" diye sordu. "Kendimi ona ben tanıtmak istiyorum kızım." cevabı üzerine sekreter dahili telefonu çevirdi. Daha sonra mütebessim bir çehreyle, "Selim Bey sizinle görüşmeyi kabul etti, lütfen beni takip edin." dedi. Beraber merdivenden çıktılar. İnce bir zevkle döşenmiş geniş bir salondan geçip büyük bir kapının önünde durdular, sekreter kapıyı açarak, 'Buyurun!' dedi. O da içeri girdi. Kendisini ayakta bekleyen vakur ve mütebessim gence doğru hızlı adımlarla yürüdü, elini uzatarak, "Merhaba, ben Prof. Dr. Mehmet Baydemir." dedi. "Bendeniz de Selim Cebeci… Lütfen buyurun, oturun." dedi, genç iş adamı.

Mehmet Bey, kendisine gösterilen yere oturur oturmaz: "Yirmi üç yıl, tam yirmi üç yıl… Vaktiyle bana burs verip okumama vesile olan insanın elini öpmek için bu ânı bekledim." dedi ve dudakları titredi, gözleri doldu. "Ama o büyük insanın elini öpmek nasip değilmiş, bunun için ne kadar üzgünüm anlatamam."

Yaşarmış gözlerini kuruladıktan sonra Selim Beye döndü: "Fakat en azından o büyük insanın mahdumunun elini sıkmaktan da bahtiyarım."

Misafirin bu sözleri üzerine Selim Bey yerinden fırladı, kulaklarına inanamıyordu. Kelimelerinin her biri birer hayret nidâsı gibi dizildi cümlelerine: "Mehmet Baydemir demiştiniz değil mi, Tosyalı Mehmet Baydemir mi?"

Profesör, delikanlının bu heyecanlı haline bir anlam veremeyerek başıyla "Evet" dedi.

Bunun üzerine Selim Beyin gözleri sevinçle parladı. "Babamla sizi uzun yıllar aradık; ama bulamadık." dedi. Profesörün yanına gelerek iki eliyle elini tuttu, candan bir dost gibi sıktı ve "Sizi karşıma Allah çıkardı." dedi.

Bu sözler profesörü çok şaşırtmıştı. "Uzun yıllar beni mi aradınız? Peki ama neden?" dedi. Selim Bey gülen gözlerle profesöre bakarak "Bizdeki emanetinizi vermek için..." deyince, profesörün şaşkınlığı iyiden iyiye arttı. "Emanet mi?" dedi. Selim Bey cevap vermeden yerine geçip telefonu çevirdi. Karşısındakine "Gelebilir misiniz?" deyip telefonu kapattı.

Mehmet Bey, şaşkın gözlerle Selim Beye bakarken kapı çalındı, odaya iyi giyimli bir bey girdi. Selim Bey ona yanına gelmesini işaret etti, sonra kulağına bir şeyler fısıldadı. Gelen kişi bir şey söylemeden geldiği kapıya yöneldi. O çıkarken Selim Bey, misafiriyle tatlı bir sohbete başladı. Sohbetleri koyulaştıkça, çehrelerindeki şaşkınlık, yerini birbirlerine hasret kırk yıllık ahbapların yeniden buluşmalarındaki sevinç, samimiyet ve güvene bırakmıştı. Mehmet Bey yurt dışındaki tahsilinden, araştırmalarından ve yirmi üç yıl boyunca her yıl büyüyen memleket hasretinden bahsetti.

Sonra Nazif Beyin duvardaki portresini göstererek, "Bu günlerimi şu büyük insana borçluyum." dedi. "Bana yalnızca maddî destek vermedi, mânen de beni hiç yalnız bırakmadı. Yurt dışında tahsil görürken yanlışa her yeltendiğimde hayalen yanımda hazır oldu. ‘Sana bunun için burs vermedim.’ diyerek bana istikamet verdi. Ona her namazımda dua ediyorum." dedi ve gözlerini Nazif Beyin duvardaki fotoğrafına mıhladı. Sonra gözleri portrenin altındaki ilk anda mânâ veremediği diğer tabloya kaydı.

Son derece şık bir çerçevenin içinde, bazı yerleri yamalı ve tamir görmüş oldukça eski bir çift çorap duruyordu. Biraz daha dikkatli baktığında çerçevede bazı cümlelerin de sıralandığını fark etti:
"Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra..."

Selim Bey, kendisine bir soru sorduğu için başını ona çevirdi; fakat aklı tabloda kalmıştı. Selim Beye cevap verirken tabloya bir daha baktı. İkinci cümle de birinci cümle gibi üç nokta ile bitiyordu:
"Bir müddet sabredeceğiz, sonra..."

İyice meraklanmıştı. Bu ilk görüşmeleri olmasaydı, yanına gidip tabloyu iyice inceleyecekti; fakat bu uygun düşmez, düşüncesiyle yalnızca sohbet arasında göz ucuyla merakını gidermeye çalışıyordu. Ancak her seferinde biraz daha artan bir merakın içinde kalıyordu. Üçüncü cümlede:
"Bir müddet yürüyeceğiz, sonra..." diye yazıyor ve altta böyle birkaç cümle daha sıralanıyordu. Artık aklı hep tablodaydı. Sonunda dayanamayıp, "Selim Bey merakımı mazur görün. Şu tabloya bir mânâ veremedim."

Selim Bey kendisine has bir gülüş ile misafirine baktı, derin bir nefes alarak: "Malumunuz, babam varlıklı bir insandı. Oldukça iyi bir hayatımız vardı. Sonra ne olduysa her şeyimizi kaybettik. O zenginlikten geriye hiçbir şey kalmadı. Köşkümüzdeki hizmetçiler de gitti. Yemekleri artık annem yapıyordu. Hatırlıyorum da bir sabah, kahvaltıya sadece zeytin koyabilmişti.

O zengin kahvaltılarımıza bedel, yalnızca zeytin... Şaşkınlık içinde, 'Başka bir şey yok mu?' diye sormuştum. Bu soru karşısında annemin hüngür hüngür ağlayışı gözümün önünden hiç gitmiyor. Annemin ağlayışına mukabil babam: 'Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra...' dedi ve durdu, güçlü bakışlarını üzerimizde gezdirdi, 'Alışacağız.' dedi.

Ve iştahla bir zeytin alıp ağzına attı. Birkaç gün sonra haciz memurları gelip köşkümüzü de elimizden aldılar. Kenar bir mahallede küçük, eski bir eve taşındık. Doğru dürüst bir eşyamız da kalmamıştı. Annem bezgin bir sesle: 'Bu evde hiçbir şey yok! Burada nasıl yaşayacağız.' diye haykırdı. Bunun üzerine babam: 'Bir müddet sabredeceğiz, sonra alışacağız.' dedi.

Gittiğim özel okuldan ayrılmış, bir devlet okuluna yazılmıştım. Sabahleyin okula servisle gitmeyi umarken, babam elimden tuttu, 'Bu ilk günün, okula beraber gideceğiz.' dedi. Yürümeye başladık. Okul oldukça uzak gelmişti bana, yorulup geride kaldığımı hatırlıyorum. Babam kim bilir hangi düşüncelere dalmıştı.

Geride kaldığımı fark etmemişti. Biraz sonra fark edince bana döndü. İsyan dolu bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Bir an bana ızdırapla baktıktan sonra, yanıma geldi. Bir şey söylemesine fırsat vermeden, kızgın aynı zamanda nazlı bir tavırla, 'Yoruldum.' dedim. Babam oldukça sakin bir şekilde: 'Bir müddet yürüyeceğiz, sonra alışacağız.' dedi.

Babam her sabah erkenden çıkıyor, geç saatlerde ancak dönüyordu. Döndüğünde ise küçük odaya çekiliyor, bazen saatlerce orada kalıyordu. Çoğu zaman buradan gözyaşları içerisinde çıktığını görüyordum. Bir gün, merakıma yenilip babamın küçük odasına girdim. Yerde bir seccade, seccadenin üzerinde de bir tespih vardı.

Duvarda ise Arapça bir ibarenin altında şu yazı vardı: 'Allah borcunu ödeme niyetinde olanın kefilidir.' Babamın dediği gibi oldu, zor da olsa zamanla alıştık. Bu hal birkaç yıl sürdü. Bir gün babam eve çok farklı bir yüz ifadesiyle geldi. Ağlamaklı bir yüz ifadesi vardı. Her birimize bir paket getirmişti. Köşkten ayrıldığımız günden beri ilk defa paketlerle eve geliyordu. Bizi bir araya topladı. 'Bugün, benim için ne mânâya geliyor biliyor musunuz?' dedi, kelimeleri boğazına düğümlendi, gözlerine yaşlar hücum etti.

Sözlerini kesmek zorunda kaldı. Her birimize hediyelerimizi teker teker verdi ve bizi ayrı ayrı kucaklayıp yanaklarımızdan öptü, kendisi de bir koltuğa oturdu. Cebinden gazeteye sarılı bir şey çıkardı. O sırada da ağlıyordu. Hepimiz şaşkınlık içinde babama bakıyorduk. Gazeteyi açtı, içinden bir çift yeni çorap çıkardı. Bu gözyaşlarıyla, bir çift çorabın alâkasını kurmaya çalışırken babam, beklemediğimiz bir şey yaptı. Çorabı burnuna götürdü, kokladı, kokladı. Arkasından hıçkırarak ağlamaya başladı. Hepimiz şok olmuştuk, tek kelime bile söylemeden bekledik.

Babam nihayet kendisini topladı ve 'Bir zaman önce, büyük bir borcun altına girmiştim. Borcumu ödeme niyetiyle yeniden çalışmaya başladığım zaman kendi kendime 'bütün kazancım, borçlarımı ödeyinceye kadar alacaklılarımın hakkıdır. Onların hakkını vermeden ayağıma bir çorap almak bile bana haram olsun.' demiştim.

Bugün ise, Allah'ın yardımıyla, borcumu bitirdim. Artık kimseye tek kuruş borcum kalmadı." dedi. Sonra gözyaşları içinde ayağındaki çorapları çıkarıp yeni çoraplarını giydi. Ben de o eski çorapları hem aziz bir baba yadigârı, hem de bir ibret nişanesi olarak sakladım.

Bu çoraplar her gün bana: 'Paralarını ödeyinceye kadar bütün kazancın alacaklılarının hakkıdır.' diyor”. Selim Beyin bakışları bilinmez âlemlere dalarken o, nemlenen gözlerini kuruladı, sonra dönüp duvardaki siyah-beyaz fotoğrafa hayran hayran baktı.

"Babanız sandığımdan da büyükmüş Selim Bey. Ben olsaydım öyle müreffeh bir hayattan sonra anlattığınız gibi bir darlıkta, herhalde çıldırırdım." Selim Beye döndü ve "Siz ne yapardınız?" diye sordu. Selim Bey kendisine has tebessümü ile: "Bir müddet zeytin yerdim, sonra..." dedi ve gülümsedi. O sırada kapı çalındı, biraz önceki beyefendi elinde bir kutuyla içeriye girdi. Kutuyu Selim Beyin masasına bırakıp çıktı. Selim Bey yerinden kalkıp kutuyu alarak Mehmet Beye uzattı. 'Buyurun, yıllarca size vermek istediğimiz emanetiniz.' dedi.

Mehmet Bey bilinmez duygular içerisinde kutuyu açtı. İçinden kadife bir kese çıktı. Keseyi açıp içini kutuya boşalttığında merakı iyiden iyiye arttı. Keseden birkaç tane cumhuriyet altını ile bir not çıkmıştı. Mehmet Bey hassasiyetle katlanmış kâğıdı açıp okumaya başladı.

Sevgili Mehmet Bey oğlum,
Bazen istediğimizi yaparız, çoğu zaman da mecbur olduğumuzu... Tahsil hayatınız boyunca size burs vermeyi taahhüt etmiştim. Ancak eğitiminizin son altı ayında size burs verme imkânını bulamadım. Bir müddet sonra imkânlarıma yeniden kavuştum; lâkin bu sefer de size ulaşamadım. Dolayısıyla size borçlandım ve borçlu kaldım.

Eğer böyle bir borcu gözyaşı ve ızdırapla ödemek mümkün olsaydı, ben bu borcu fazlasıyla ödemiş olurdum. Zira sevgili oğlum, bu altı aylık zaman diliminde bursunu verememenin ızdırabıyla kaç gece ağladım onu Rabb'im bilir. Her neyse, bursunuzu tarihlerindeki değeriyle altına çevirdim. Bu altınlar sizindir. Bunlar elinize ulaştığında, borçlarımın tamamını ödemiş olacağım.

Sevgilerimle, Nazif Cebeci.

Mehmet Bey neye uğradığını şaşırmıştı. Bu büyük insanın yüceliği karşısında bir çocuk gibi yalnızca ağlıyor, ağlıyordu. Selim Bey de bir hayli duygulanmıştı. Onun da yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Bir ara yaşlı gözlerle babasının siyah-beyaz portresine baktı. Kendisine yıllarca hüzünle bakan gözleri, bu sefer sevinçle bakıyor gibiydi…

MAYMUN, PARA, YEMEK, SOYGUN VE SEKS

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Fri, 03 Jul 2009 02:48:00 PDT

En çok satan kitaplar listesinde haftalarca birinci sırada yer alan “Freakonomics” kitabının yazarı Steven Levitt, yaklaşık bir yıl önce New York Times'ta, Yale Üniversitesi’nde yapılan çok ilginç bir araştırma hakkında ses getiren bir yazı yazdı. Yazı ve araştırma, para ve maymunlarla ilgili.

Keith Chen, Yale Üniversitesi’nde ekonomi bölümünde görev yapan bir profesör. Keith Chen'in araştırması, maymunlara, para kullanmayı öğretmek ve bunun sayesinde topladığı bilgileri, bizlerin yani insanların para ile olan ilişkisiyle karşılaştırıp çeşitli sonuçlar çıkarmak üzerine. Araştırma, Yale Üniversitesi’nin maymun laboratuvarında başlıyor. Bu laboratuvarda 7 Capuchin maymunu, bir ana ve birçok küçük, deney kafesinde para kullanmayı öğreniyor. Para olarak, gümüş renkli somun kullanılıyor. Süreç, gayet basit. Ana kafesten bir maymun alınıp, deney kafesine koyuluyor. Bu maymuna, para adını verdikleri somun veriliyor. Maymun, öncellikle bu somunu kokluyor, ağzına götürüyor. Bu aşamada bir tepsi içinde çeşitli yiyecekler getiriliyor: elma, üzüm ve jelibon. Amaç, bu 7 maymunun her birinin sevdiği yiyecek türünü bulmak ve bu yiyeceği elde etmek için parayı kullanmalarını sağlamak.

Deney kafesindeki maymun elmayı seçiyor. Araştırmacılar, maymuna elmayı vermeden önce, elinden parayı alıp, maymuna yiyeceği veriyorlar. Bu süreç haftalarca sürüyor ve maymunlar, birkaç hafta sonra, ellerindeki somunun yani paranın gücünü anlamaya başlıyorlar. Maymunlar, paranın kullanımını; araştırmacılar, en çok tercih edilen yiyeceği öğrendikten sonra, yeni bir süreç başlıyor: fiyatlandırma. Bu yeni süreçteki amaç, maymunların, biz insanlar gibi rasyonel kararlar verip vermediğini bulabilmek. Böylece araştırmacılar, birçok maymunun tercihi olan jelibonun fiyatını iki somun, elmanın fiyatını yarım somun ve üzümün fiyatını ise bir somun yapıyorlar. Buldukları sonuç ise gerçekten ilginç. Maymunlar, deney sırasında, biz insanlar gibi para harcama konusunda çoğu zaman rasyonel davranıyorlar. Parayı, en çok yiyecek alabilecekleri şekilde harcamaya başlıyorlar. Maymunlar, 1 somun verip, 2 elma almayı, fiyatı 2 somun olan bir adet jelibona tercih etmeye başlıyorlar.

Buraya kadar her şey güzel! Günlerden bir gün, yine ana kafesten, deney kafesine alınan maymun, deney kafesindeki bir tepsi içinde bulunan 12 somunu görüp, aniden çılgına dönüyor. Paraların bulunduğu tepsiyi kapıp, kendisini ana kafese atıyor. Ana kafesteki bütün maymunlar bir anda gökten para yağdığını görüp, yere düşen paraları kapışmaya başlıyorlar. Levitt, bunu yazısında maymun tarihinde gerçekleşen ilk “banka soygunu” (maymunun tepsiyi çalması) ve “hapishane kaçışı” (maymunun deney kafesinden ana kafese kaçışı) olarak tanımlıyor. Bütün bu kaos içinde araştırmacılar, ana kafesteki maymunlardan parayı geri almaya çalışıyorlar. Olay biraz yatıştığı bir anda, Keith Chen, hiç görmemeyi tercih ettiğini söylediği bir olaya şahit oluyor: Erkek maymunlardan biri, dişi maymunlardan birine yaklaşıp, ona elinde bulunan somunlardan birini veriyor ve bunun karşılığında, dişi maymun, erkek maymunun seks teklifini kabul ediyor! İşin ilginç yanı, bu iki maymunun “işi” bittikten sonra, dişi maymun, “kazandığı” parayı araştırmacıya getirip, bununla üzüm almaya çalışıyor. Chen, bu olayı maymun tarihindeki ilk “fuhuş” olarak tanımlıyor.

Üniversitenin araştırma etik bölümü, maymunlar üzerinde yapılan para araştırmasının, maymunların yaşam koşullarını, değerlerini ve gündelik yaşamlarını tamamen değiştirdiği ve zedelediği gerekçesiyle, araştırmayı iptal edip, maymunlara para verilmesini yasaklıyor.

KARADENİZLİ - FIKRA

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Fri, 03 Jul 2009 02:37:00 PDT

Adam dükkana girdi ve hamsi istedi.
“Karadenizli misiniz?” diye sordu tezgahtar.
Adam kızdı:
“Karadenizliyim, ne olacak?”
Ve başladı yine öfkeyle sormaya:
“Ne yani? Şimdi Antepfıstığı istesem ‘Antepli misin?’ diye mi soracaksın? ‘İzmir tulumu’ istesem İzmirli, ‘kestane şekeri’ istesem Bursalı mı olacaktım?”
“Yooo” dedi tezgahtar.
“O zaman niye sordun ‘Karadenizli misin’ diye?”
“Burası NALBUR dükkanı da ondan…”

KAHVENİZİN TADINA VARIN

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Fri, 03 Jul 2009 02:33:00 PDT

Kariyer yolunda ilerleyen bir grup yeni mezun, eski üniversitelerindeki profesörlerini ziyaret için bir araya gelirler. Sohbet, sonunda işin ve hayatın stresinden şikâyetleşmeye döner.

Misafirlerine kahve ikram etmek isteyen profesör, mutfağa gider ve yanında büyük bir termos içinde kahve ve porselen, plastik, cam, kristal olmak üzere değişik tarzda ve ucuz görünenden pahalı ve hatta çok özel olanlarına kadar değişik kahve bardakları ile gelir.

Herkes bir bardak seçince, profesör şöyle der: “Fark ettiyseniz, tüm pahalı görünen bardaklar alındı ve geriye ucuz görünümlü, sade bardaklar kaldı. Kendiniz için en iyi olanı istemeniz normal olsa da, bu sizin stresinizin ve problemlerinizin kaynağı aslında. Emin olun ki, bardağın kendisi kahvenin kalitesine hiçbir şey katmaz. Çoğu zaman, sadece daha pahalıdır ve hatta bazı durumlarda da içtiğimizi saklar! Hepinizin aslında istediği kahveydi, bardak değil, ama bilinçli olarak en iyi bardaklara yöneldiniz ve sonra birbirinizin bardağına bakmaya başladınız. Hayat kahveye benzer. İş, para ve toplumdaki konumunuz da bardaklar. Onlar hayatı tutmak için sadece araçlardır ve seçtiğimiz bardak yaşadığımız hayatın kalitesini belirlemediği gibi değiştirmez de. Bazen sadece bardağa odaklanarak kahvenin tadını çıkarmayı unuturuz. Kahvenizin tadına varın! En mutlu insanlar, her şeyin en iyisine sahip değildirler, sadece her şeyin en iyi şekilde tadını çıkarırlar.”

KOMİK İTİRAFLAR DEVAMM

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 24 Jun 2009 08:12:00 PDT

Erik
İnciri taneyle, karpuzu dilimle alan ben; bugün postayla gelen kolinin içinden naylon bir poşette yeşil erik çıkınca oturdum ağladım. Telefonda “Canım cekti, yerime yer misin?” demiştim bir hafta kadar önce. Kolinin içindeki notta “Canımcığım, sensiz boğazımdan geçmedi. Seni Seviyorum. Dayın” yazıyordu

Psikiyatri servisi
Canı sıkılınca değişiklik olsun diye yanına el örgüsünü alıp, hastanenin psikiyatri servisine yatan, bu da yetmezmiş gibi oradaki hemşireleri, ''Bana kim daha iyi bakarsa, mühendis oğluma onu alacağım haberiniz olsun'' diye gaza getirmeye çalışan benim sevgili pamuk anneannem olur.

Halk plajındaki dört adam
Haftasonu gittiğimiz bir halk plajına almadılar bizi. Yurdumun çeşitli illerinde iyi mevkilere gelmiş bu dört aslan gibi adamı almadılar evet. Almadılar çünkü yanımızda dam yoktu. Almadılar çünkü belimizde şort omzumuzda havlularla hangi karizma meslekleri icra ettiğimizi bilemediler. Elimizi sallasak ellisi potansiyelindeki adamlar olduğumuzu göremediler de, potansiyel plaj abazası gözüyle baktılar hepimize. Ne yaptılar, adam başına 15 TL giriş ücreti istediler yarım saat gireceğimiz bir denize. Biz de saf saf kapıdan dönerken “Ne kadar da pahalıymış, başka yerde girelim" dedik. Meğer bize ne gözle baktıklarını fark edememişiz, geri dönmemiz için öyle demişler ve asıl fiyat 5 TL imiş. Öğrendim içime battı, kınıyorum ve ağlamak istiyorum.

Mübarek çocuk
Kayınvalidem "İkinci çocuğu yapın." diye söylenip duruyor fakat kızını Meryem Ana sanıyor zannedersem. Üç haftadır bize demir attı da!

Halı yıkama
Alkışlarınız, koskoca hortumu halının üzerine bırakmış, bir elinde lolipop, diğer elinde sigara, ara sıra lolipopu ağzına götüren, ara sıra elindeki sigaradan bir fırt çeken, ayaklarını da yıkadığı halıya sürtmek sureti ile ''halı yıkama'' ya çalışan, mahallemizin 72 yaşındaki teyzesine gelsin lütfen

Bronz kız
Tatile gittiğimizde ilk günler ortalarda beyaz peynir gibi dolaşmamak için otelden çıkarken vücuduna bronz allık süren bendim. Tamam, denize girip çıktıktan sonra beyazlayan salak da bendim; ne var yani?

İsyan var
Daha önce kuş ve balık beslemiş olan amcam geçenlerde bir araba aldı. Bir hafta boyunca arabayla o kadar çok ilgilendi ki, 4 yaşındaki yeğenimin isyan eden cümlesi; "Babacım arabayı kaç saatte bir yemleyelim?"

Derbiyesiz gediler
Akşam vakti telefonum çalıyor... Arayan sevdiğim bir arkadaşım nöbette canı sıkılmış ve ısrarla sohbete çağırıyor. Gidiyorum... Henüz kahvelerimizi yudumlamamışken acil bir vaka geliyor. Merakla hepimiz yaşlı teyzenin başına gidiyoruz. Arkadaşım teyzenin rahatsızlığını anlayabilmek için şikayetini soruyor. Teyze ''Garnımın içini gediler dırmalayı doktor gızım, gayrı devası sendedir hanım evladım.'' diyerek rahatsızlığını özetliyor. Arkadaşım teyzenin cümlesini çözümlemeye çalışırken araya ben giriyorum ve teyzenin tam istediği cevabı veriyorum: "Merak etme sen tonton teyzem, muazzam doktordur; beş dakikaya kalmaz yakalar o derbiyesizlerin hepsini!'

Paris yolcusu kalmasın
Müşterisinin hediye ettiği 10 günlük Paris seyahatini "Kedim rahatsız, onu bu halde bırakamam!" diye reddeden orjinal bizzat ablam, "İkiz gibi benziyoruz, kimliğinle ben gideyim." diye dayatan uyanık bizzat ben, "Sen şimdi kuleye falan da çıkarsın, başın döner aşağı bakınca, düşersin." diyen babam, "Kızım ille kule görmek istiyorsan Galata Kulesi'ne, Kız Kulesi'ne git, kesmiyorsa Kilyos'ta yaparım ben sana kumdan kule!" diyen de annem olur.

Kayınpederin salyaları
Düğün için hiçbir şey yapmayan kayınpedere cinslik olsun diye alınan imitasyon takı seti 20 Lira, imitasyon 10 altın bilezik 50 Lira, imitasyon kelepçe 25 lira... Kayınpederimin annemlerin bu taktıklarını görünce akan salyalarını görmek paha biçilemez...

KOMİK İTİRAFLAR

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 24 Jun 2009 06:41:00 PDT

Sakar şirin
Arka cebindeki telefonu unutup alaturka tuvalete giren ve pantolonu indirmesiyle birlikte telefonunu tuvaletin içine düşüren, daha sonra nerede olduğunu görebilmek için eğilen, eğilirken gözlüğünün başından kayarak düşmekte olduğunu hisseden ve panikle onu tutmaya çalışırken tutamadığı gibi yalpalayan ve kendini de düşürmemek için duvara tutunmaya çalışırken sifonu çekmek suretiyle telefonunu ve gözlüğünü tuvalete kurban veren biri tabii ki normaldir canıııım. Sakarlıkla ne alakası var?
Dumansız hava sahası
Trafikte ilerlerken birden öndeki aracın egsozunu emmeyi istiyorsanız, bilin ki siz de sigarayı yeni bırakmışsınızdır

Cips bağımlısı
Alkışlarınız bundan 12-13 sene önce silindir şeklindeki kutularda yeni satışa sunulan cipsin hepsini yedikten sonra, kutunun arkasındaki "Dikkat! Bağımlılık yapar!" sloganını okuyup parmağıyla kendini kusturan, ondan sonra da "Allah'ım n'olur bağımlılık yapmasın!" diye ağlayarak dua eden bana gelsin lütfen.

Duyguların tercümanı
Süpermarkette uzun bir ödeme kuyruğundayız. Kasiyer kız, sırası gelen genç bir adamla sohbete başlıyor. Sohbet birkaç dakika, iki tarafın da attığı kahkahalar eşliğinde devam ediyor. Kuyruğun en arkasındaki teyze dayanamayıp kasiyer kıza sesleniyor: “Kızııım, oğlanla sonra oynaşırsın. Bizi daha fazla bekletme gözünü seveyim!”

Para için
O arabesk-fantezi dinliyor ben yabancı rock, o parkta, bahçede saatlerce oturup çekirdek çitlemekten hoşlanıyor ben sürekli gezip yeni yerler keşfetmekten, o iki lafı bir araya getiremeyen birisi ben ise her fırsatta taşı gediğine oturtan biriyim, o sağcı ben solcuyum, onun yaptığı tek spor seksten ibaret -ki o da benim zorumla ve bu yüzden 95 kilo- benim ise neredeyse denemediğim branş kalmadı... Bütün bunlara rağmen 1,5 senedir birlikteyiz. Neden mi? Çünkü o zengin, ben fakirim

Hayallerim vardı
Çok çekici bir müşterimiz var. Normalde müşterilere gitmediğim halde onun ofisine ben giderim. Son gittiğimde lavabodaydı. Ben seslenince alelacele çıktı sanırım ki alttan bağlamalı iç çamaşırını bağlamayı unutmayı bırak, arkasını içeriye sokmayı da unutmuş. O görüntüyü gördükten sonra tövbe bir daha gitmem. Kadının hiçbir çekiciliği kalmadı gözümde. Kuyruklu gibi yahu!

Yerim seni
2 yaşındaki kızımla hamilelik dönemimdeki videoları izliyoruz. Heyecanla kocaman karnımı gösterip "Bak kızım sen oradaydın" diyorum. Benim küçük cimcimemin lafıysa beni yerlere yatırıyor: "Annee sen beni yedinn?!!"

Son çare
Yakın bir akrabanın düğününe giderken, annemi üzerindeki günlük kıyafetleri çıkarıp daha düzgün bir şey giyme konusunda ikna edemedik. İnatla direndi. Sebebini açıklamak zorunda kaldı sonra. Meğer 30 yaşındaki erkek kardeşimin işleri iyi gitsin ve kısmeti açılsın diye okutmuş, daha doğrusu kardeşimi böyle bir şeye ikna edemeyeceği için kendi okunmuş. Üzerindeki kıyafetleri üç gün değiştirmemesi gerekiyormuş.

Dövme o dövme
Dövme yaptırdığından beri, banyo yaparken sırtını sabunlamak için kafasını çevirdiğinde sırtındaki siyahlığı böcek zanneden ve her seferinde korkudan 3 buçuk atan başka biri daha var mı? Yalnız olmadığımı bilmek istiyorum da...

FIKRA

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Tue, 16 Jun 2009 05:41:00 PDT

Adamın karısı kaybolmuş. Sormuş, aramış, bulamamış, karakola gitmiş.
Komiser Temel’miş. Adam derdini anlatmış.
Komiser Temel, kayıp kadının resmini istemiş,
adam da cüzdandan çıkarıp vermiş.
Komiser Temel, uzun uzun fotoğrafa baktıktan sonra
"Hemşerim, iyi düşündün mü?" demiş:
“Ha bu kariyi, hakkatten bulmamuzi istiyor misun da!..”

İKİ KÜÇÜK KIVRIK BEYAZ KAĞIT

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Tue, 16 Jun 2009 05:35:00 PDT

Zaman mum gibi eriyor yeşil örtülerde
Zaman kırbaç gibi sırtımızda
Zaman ateş oluyor
Kül oluyor
Savrulacak başımızda
Kalkın dostlar kalkın
Horozlar kulaklarımızın dibinde ötüyor
Horozlar ayaklarımızın altında
Dudaklarımız neden buz tutmuş gerçeğe

“Işık Kapısı”, Mehmet Erdoğmuş

Zaman bir zamane delikanlısı gibi rüzgar yeli olmuş esiyor tepemizde. Bu rüzgara çoktan hazırlamış bir reçete: Kasırga hızında bir tayfuna kapıldık, Siber Toplum’u yaşamaktayız!

Artan rekabet koşulları. Sürekli değişen piyasalar. Yeni teknolojiler; yeniden yapılanmalar, birleşmeler, krizler, fırsatlar. Bir açılıp bir kapanan bütçeler, stratejik işbirlikleri, gittikçe daralan marjlar. Marjinal iş dünyası; yaşlı dünyamızın tozunu dumanına katmakta, hepimiz peşinden koşturmaktayız. Neredesin Hannibal? Nerede kaldı fillerin? Babamın horozları da sustular ötmüyorlar artık. Bu koşuya tazı hızı da yetmez, artık bukalemun olmak zorundayız. Sürekli deri değiştirmeli ve daha yukarıya sıçramalıyız. Adaptörlerimizi takmalı; voltajlarımızı sıkı tutmalı, hızlı ve çevik olmalıyız.

Ofislerimiz, monitörlerimiz patinaj izleriyle doldu. Gün geliyor kalkıp masamızdan bir bardak su bile içemiyoruz. Açlık şekerlerimiz birer birer düşüyor. Kramplar, hipertansiyonlar, bel fıtıkları, mide ağrıları, böbrek taşları, migren ve panik atakları. Yakışır hepimize! Stres topu gibi yuvarlanmakta; hızlandıkça işimizde, hayatımızda irtifa kaybetmekteyiz. Yaşamımıza haz katacakken, sürekli işimize hız katmaktayız.

Kalender insanlardık. Şimdi hepimiz calendar’larımıza esir olduk; bir yastık, bir yorgan iş ajandalarımızla yatıp kalkmaktayız. İlişkilerimiz ofis dehlizlerinde, mesai fazlalarında soğudu. Gün ışığına hasret kaldık; önce nefes daraltıp, sonra nefes açıcılar almaktayız.

Dışarıda yaşanacak bir hayat, hâlâ biraz oksijen var! Klavyeler altıncı parmağımız, mouse’lar fare kapanlarımız oldu. Kısıldık kapanlarımıza, kendimize yaşamıyoruz.

Tamam işimizi seviyoruz; “Çok çalışmam gerek çok” öğretildi, biliyoruz. Neden işe herşeyimizi veriyoruz da kendimize bir “Bendensin” çekemiyoruz?

Ben bu hafta iş yavaşlatma eylemi yapacağım. Bilgisayarımdaki calendar’a şöyle bir göz kırpıp, kendi kendime kalender bir ajanda yapacağım, kendime çalışacağım, bir ışık kapısı açacağım, dışarıya çıkacağım:

Pazartesi akşamı: İşten erken ayrılacağım. Hanımı alacağım, sinemaya gideceğim. Sonra belki bir yerde bir değil iki kahve üst üste, uykumu kasten kaçıracağım. Taammüden epey bir geç yatacağım. Saati de kurmayacağım. Sabah karnım ağrıyarak uyanacağım, ola ki başım da döner? Velhasıl kolay kalkmayacağım. Tıraşımı damat tıraşı yapacağım; yavaş yavaş, kesmeden biçmeden, hiç acele etmeden. Yıllar sonra işe salı sabahı epey bir geç gideceğim. Akşam 17.30’da anında toz olacağım.

Salı sabahı: Çocukları erkenden kaldırıp kucaklayacağım, daha güneş doğarken ailecek sabah yürüyüşü yapacağım, parkta oynayacağım. Sahildeki balıkçı barınağında çaylar içip onlara rastgele diyeceğim, el sallayıp yolcu edeceğim. İşe saatinde gidip, saatinde çıkacağım. İşi uzatmayacağım, ömrümü uzatacağım.

Çarşamba öğlen: Anneme telefon açmayacağım, bizzat gideceğim. Hızsa hız, basacağım gaza, aman kırbaç gibi sırtımda babamı bu meşgalelerde kaybettim, ben anneme gideceğim, annemin yemeklerinden yiyeceğim, tonton yanaklarını sıkacak, gönlünü alacağım gönlüme katacağım.

Kendimi talim terbiye edeceğim. Artık, masamda tuna balıklı sandviçe talim etmeyeceğim. Perşembe öğlen: Şirkette en az tanıdığım arkadaşımı yemeğe davet edeceğim. Tanıyacağım, tanışacağım. Sohbet edeceğim, işin dışında ne varsa, hep işten konuşmayacak, içten konuşacağım. O akşam bütün dosyaları okumayı bırakıp yine tam mesai bitiminde çıkacağım; kitapçıya uğrayarak yeni kitaplar alacağım: Kitap okuyacağım.

Daha dur! Daha dur! Kalbimi kırdığım yeter. Cuma günü: Okul kırar gibi işi kıracağım.

Çıkıp tüm eskicileri dolaşacağım. Kızımın çalışma masasını gaspetmekten vazgeçiyorum. Kendimi horlamayacağım. Çukurcuma’da, belki de Horhor’da eski bir çalışma masası arayacağım. Bulursam iki de siyah saten eski memur kolluklarından alacağım, ara sıra masamda çalışırken takacağım. Şirket’in başına “Muhsin Bey” olacağım. Kimseyi takmayacağım. Daha bir cesaretlenirsem hele; rahmetli babamın eski şeritli daktilosunu da götüreceğim, kuracağım masama, iteceğim keyboard’u bir tarafa. Takacağım beyaz sayfaları; banal olsa da sanal olmasın, kendi elimle yazacağım, düşünerek tane tane, cırt cırt satır başları yapacağım, inci dizisi gibi takır takır mesajlar yazacağım, sonra onları uçak yapıp yan kübiklere uçuracağım. Yaramazlık yapacağım.

Akıl var izan var. İzin diye bir şey var. Bu hafta kendimi değil, iznimi kullanacağım.

Cumartesi gecesi: Arayacağım bulacağım bir latin bar; “Historia de un amor” nerede çalıyorsa eski sevgilim şimdi artık o benim karımı alıp oraya dansa gideceğim, şimdi kocası değil yine ilk aşkı olacağım! Ben o gözler için neler vermezdim, lakin herşeyimi işe güce verdim; o gece, bütün gece gözlerine bakıp duracağım, eskisi gibi gözlerinde kaybolacağım.

Pazar günü de delikanlılık arkadaşlarımı toplayacağım. Çok uzun zaman oldu uğramadım eski şehre, “Tarihi ve Turistik Süleymaniye Hamamı”na gidip yıkanacağım. Bildik dost hücrelerime kavuşana dek keseleneceğim. Göbek taşına yatacağım, stres balonlarımı birer birer köpük yapıp uçuracağım. Eski çocuk düşlerim; gençlik sevinçlerim suya düşmüş, yeni hayat mücadelelerim, iş tasalarım epeydir karabasan olmuş başımda, tüm karabasanlarımı hamam tasına koyacağım; faka bastırıp, kaynar suyla haşlayacak, başımdan aşağı aktaracağım. Sonra kurnadaki berrak suya elimi daldırıp eski düşlerimi, sevinçlerimi arayacağım, bulduğum kadarını avucuma alacak, sımsıkı tutacak, bırakmayacağım.

Ardından camiye uğrayacağım; benimkisi de iş mi, ben kendimi ne sandım, öyle bir ufak adam, adım adım küçüleceğim bulutlara halvet minarelerinin eteklerinde, kubbesine hayran hayran bakakalacağım! Mimar Sinan’ı sanacağım!

Çıkınca karşısındaki salaş lokantada; öyle menü, önden bir başlangıç, arkadan bir ara sıcak seçmece falan yok, talebelik günlerimdeki gibi, getir garson kardeş: Kurufasulye, pilav, turşu yiyeceğim.

Dönüşte sahil yoluna çıkıp yürüyüş de yapacağım. Arasıra kollarımı kaldırıp havaya derin derin, serin serin nefes alacağım, daralmış nefsimi açacağım. Beynimi hamamda yıkadım ya sahilde fön çekip havalandıracağım. Ofise bağlandığım yeter, bu hafta sonu evden ofise hiç bağlanmayacağım, gün ışığı göreceğim, hayata bağlanacağım!

Bunları yazıyorum ya vallahi yapacağım! Söz! Yapamazsam her iki avcuma kırkar cetvel vuracağım.

Şimdi hazırsanız dostlar: Niyetçiniz geldi hanımlar, beyler, beyaz miskin tavşanınız olacağım. Kepçe kulaklarımı çoktan diktim havaya; koydum patilerimi niyet kutunuzun üstüne, dişledim iki küçük kıvrık beyaz kağıt uzatıyorum önünüze: Birinde İŞ birinde YAŞAM yazılı. Çekin alın birini, koyun cebinize.

Biliyorum. Kolay değil hem demir gibi işlemek hem gönlünce yaşamak! Bu ikisi iki ayrı düğüm; birbirine karışmakta çoğu zaman, bir ters iki düz örülüp durmaktayız. Oysa örülen hayatımızdır, bir kördüğüm olmamalı. Peki ya “iş ve yaşam dengesi” nasıl kurulmalı? Bilen becerikli dostlar bize de anlatmalı.

Yazar: Adnan Erdoğmuş

İNDİRİM TALEBİNE NE DEMELİ?

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Tue, 16 Jun 2009 04:50:00 PDT

Şu ana kadar hiç kimse size “Fiyatınız çok yüksek; indirim istiyorum,” dedi mi? Bu yazıda, size böyle bir yorum karşısında verilebilecek iki yanıttan bahsedeceğim. Bu yanıtlardan biri, başta beklediğinizden çok daha büyük bir satış yapmanızı sağlayabilecek potansiyele sahip. Merak mı ettiniz?

Her şeyden önce, indirimi doğru yapmak, izlenebilecek en uygun yol olabilir. Diğer taraftan, indirimi yanlış yapmak, size satış kaybettirmekle kalmaz, potansiyel bir müşteriye gelecekte yapabileceğiniz bütün olası satışları da kaybettirebilir. Ne dediğimi anlamak için okumaya devam edin.

Yazar: Tessa Stowe
Diyelim “Tamam” dediniz ve anında indirim yaptınız. Sizce bu potansiyel müşteri şimdi ne düşünecek?:
• Satış konusunda çaresiz görünüyorsun.
• Fiyatını daha ne kadar indireceğini merak ediyorum. Hımm, belki başta planladığımdan daha büyük bir indirim istemeliyim.
• Başta sunduğun fiyat gerçek fiyat değildi. Beni kandırmaya mı çalışıyorsun? Sana gerçekten güvenebilir miyim?
• Bu kadar çabuk indirim yapmaya hazırsan, kendi hizmetlerine pek değer vermiyorsun demektir.
• Fiyatının çok yüksek olduğunu kabul ediyorsun. Bu bir sorun.
• Bir dahaki sefere senden birşey almaya geldiğimde, yine indirim isteyeceğim.

Kendiliğinden indirim yapıvermekteki sorun şu; siz birşey veriyorsunuz, ama karşılığında kesinlikle hiçbir şey istemiyorsunuz. Tam da bir kazan/kaybet durumu yaratıyorsunuz. Potansiyel müşteri, bir indirim tutarı “kazanıyor”, siz ise “kaybediyorsunuz”. Ayrıca, indirim yapmayı kabul etmeniz, satışı yapacağınız anlamına gelmiyor. Aslında, tam tersi oluyor. İtibarınızı zedeleyebiliyorsunuz; öyle ki, kişi size artık güvenmiyor ya da sizinle iş yapmak istemiyor.

Şimdi farz edelim ki indirim yapmak yerine, onlara “Neden indirim istiyorsunuz?” diye sordunuz. Yanıt, talebin arkasında ne olduğunu anlamanıza yardımcı olacak. O zaman, verilen yanıta bağlı olarak, aşağıdaki iki yaklaşımdan birini kullanabilirsiniz.

Birinci Yaklaşım
Para gerçekten bir sorunsa, bu yaklaşım faydalıdır. Bir indirim vermektense, değer taşıyan birşeyi hariç bırakarak fiyatı düşürürsünüz. Bu bir kazan/kazan seçimidir. Onlar daha düşük fiyat alırken, siz de belli bir değer paketi için fiyatınızı korursunuz. Örneğin, “Fiyat sizin için daha önemliyse, X ürününü/hizmetini çıkarmamızı öneririm,” diyebilirsiniz. (Yüksek değere sahip olduğu düşünülen birşeyi çıkarmayı önerin.) Kişi, indirim sağlamak için, sunduğunuz çözümün değerinden bir miktar fedakarlık yapması gerektiğini görmelidir. Alternatif olarak, neyi çıkarmak isteyecekleri konusunda onlardan öneride bulunmalarını isteyebilirsiniz. Ya da siz bazı önerilerde bulunabilirsiniz. Potansiyel müşteriniz, fiyatı indirmenin bir bedeli olduğunu anlamalıdır!

İkinci Yaklaşım
Karşılığında size birşey vermeleri koşuluyla indirim yapmayı kabul edersiniz. İndirime karşılık olarak, sizin için önemli ya da değerli birşey vermelerini isteyin. Bu da bir başka kazan/kazan seçimidir. Örneğin, diyelim saati 200 dolardan danışmanlık önerdiniz ve biri indirim istiyor. “İlk etapta 100 saatlik danışmanlık almayı kabul ederseniz, fiyatımı saatte 200 dolardan 180 dolara indirmeye hazırım,” diyebilirsiniz. Müşteri, indirimi kabul edecek; siz de 100 saatlik taahhüt alacaksınız. Bir başka örnek, müşterinin sizden belli bir tarihe kadar alım yapması durumunda indirime gitmektir. Bu tarih (örneğin vergi yılı sonu), sizin için önemlidir. Önemli olan, ne yaparsanız yapın, bunun bir kazan/kazan durumu olmasını sağlamaktır ve kişinin neden bu indirimi yapmaya hazır olduğunuzu çok net anlamasıdır.

Bir keresinde milyonlarca dolar değerinde çok büyük bir satış işine dahil olmuştum. Her zamanki gibi, yüksekçe bir indirim talep edildi. Aynı anda bazı başka hizmetleri (ihtiyaçları olan) de satın almaları durumunda indirimi yapmayı kabul ettim. İndirim talebi ve yanıtımı paketleme şeklim sayesinde, çok daha büyük, aslında iki katı, bir satış yaptım!

Umarım, şunu fark etmeye başlamışsınızdır; insanlar, sizden indirim istediklerinde, bu sizin için büyük bir fırsat yaratır.

HAYAL KIRIKLARI

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Tue, 16 Jun 2009 02:59:00 PDT

Aqui se queda la clara
La entraniable transparencia
De tu querida presencia
Comandante Che Guevara

Biz orta yaş kuşağının azı gerçeğe dönüşen, çoğu acı gerçeklere yenik düşen hayallerimiz, sıkı aile ilişkilerimiz, fıkı dostluklarımız vardı. Bu sıkı fıkılık içinde umutlarımız bir gün yeşerse de, ertesi güne yaşamaz solardı. Yaşantımıza ne kadar çok sevgi hakimse; bir o kadar korku, savcıydı. Nefretlerden aşkların, umutlardan kavgaların doğduğu yıllardı.

Su küçüğün, geriye kalan herşey büyüğündü: Güne ailece yapılan mükellef kahvaltılarla başlar, geceleri mütemadiyen yataklarımızı ıslatırdık. Karşılıklı pencerelerimiz: “Benimki ıslak, seninki benden ıslak”, birbirlerini eleverip dursalar da, yaş çarşaflarımızı evlerimizin pencerelerinden nadasa bırakan annelerimizin eteklerini çekiştirir, içeride kurutmaları için yalvarır, iki işaret parmağımız havada, “Tövbe anne tövbe”ler ederdik. Sonradan başka hünerleriyle tanışıp barışacağımız pipilerimizden o zamanlar çok pimpiriklenir, uzak dururduk.

Sadece ailesel ilişkilerimizde değil, toplumsal ilişkilerimizde de hayli kuvvetliydik! Henüz emniyetimiz çevik güçleşmeden önce toplum kuvvetlerine sahiptik. Beyaz yuvarlak kasklı, siyah kalın coplu toplu polisleri okulumuzun bahçesinde her gördüğümüzde ödümüz kopar, sınıflara koşar, sıra gözlerimizden bize göz kırpan kumandan Che Guevera kartpostallarını usturupluca dörde katlar, kız arkadaşlarımızın gömleklerinin altına itinayla yerleştirir, edeplice aşık olurduk. En büyük hayal kırıklıklarımızı ilk aşklarımızda yaşardık.

Daha orta sondaydık: Şimdinin ilköğretim sekizinci sınıfında, okul açılışı töreninde bizim sınıfın sırasında rastladığım ilk çocukluk aşkıma, birkaç hafta sonra altı ortalı defterden özenerek kopardığım boş bir beyaz sayfa parçasına, bir güzel el yazısı dersinde özenerek yazdığım küçücük bir kağıtçık, içi dolu divit uçlu yazıcık, azıcık aşıkcık mektubuma ertesi gün heyecan içinde ümit verici bir cevap beklerken, sen mektup git annesine yakalan, sen küçük sevgilim tut adımı ver, ertesi sabah iki ders arasında çağrıldığım Müdür Muavini odasında; Muavin Bey, Valide Sultan, Kerimeleri ve ben, dördümüz birden, ilk küçük kalp çarpıntımın ilk büyük hayal kırıklığıma dönüşmesi için bir aradaydık. Nasıl üzülmüş nasıl sıkılmıştım anlatamam, böyle yıllar sonra yazarım:

“‘Sen kalbime doğan bir güneşsin’ de ne demek Muallim Bey, reca ederim buyurun bakın, kızımın Türkçe kitabının arasında bulduğum bu aşk mektubunu Adnan denen bu kerata yazmış. Kızım günlerdir ders çalışmıyor, lütfen bu çocuğa bir tekdir, bu okula bir çekidüzen verin, ne ayıp şeyler” benzeri cümlelerle benzeri az görülür bir asabiyet içindeki mazbut anne, ikide bir beyaz ipek gömleğinin tavşan kulak yakalarını silkeliyor, masum aşıklar değil makbul talebeler istiyordu. Akabinde buyurun burdan yakın pozisyonunu alan Muavin Bey, bir yandan kafasını tasdik kaşesi gibi kullanırken, öte yandan çatlamış aynamsı gözlerini kısarak beni tepeden tırnağa süzüyor, sağ işaret parmağını bir öne bir arkaya, yüzüme doğru tehditkar bir ifadeyle sallıyordu.

Bu esnada daha dün “gözleri aşka gülen taze söğüt dalı” sevgilim, “daha dün annemizin kollarında yatarken” yakalandığımız bu küçük aşk kaçamağımızın duruşma salonunda annesinin dizi dibindeki sandalyeye oturmuş, terleyen pembemsi avuçlarını birörnek siyah okul formasının üzerinde kavuşturmuş, başını iyice öne eğmiş, sessizce oflayıp püflüyordu!

Derinden gelen bu oflamalar püflemeler yanaklarındaki gamzeleri şişirip yok etmeye çalışırken, yüreğinde kopan alev fırtınalarını söndürmeye yetmemiş, yanaklarının alı al olmuştu. Benim, bedim benzim solmuştu. Kalbime doğan ilk aşk güneşi; taş yürekli bir anne ve zalim bir muallim elinde bir anda çifte kavruluvermiş, ateşi kora dönmüş, bedbin olmuştum. Mirkelam, derdime kelam: “Geçip giden zamanları, bir yerlerde bulsam; sonra üzülsem, üzüldüğüme üzülsem; gözyaşıma dalıp dalıp, seni hatırlarım”, fakat beyaz döpiyes üzerine pembe bir şapka giymiş, pespaye piyesine bizi figüran kılmış o hanım hanımcık Belgin Dorukcuk yüzündendir ki şapka takan kadınlara bugün dahi görsem bu yüzden dayanamam, hemen bu olayla bir illiyet bağı kurar, illet olurum!

“Ah sen üzgün ah ben üzgün o da üzgün yapma herkes de üzgün” çocukluk aşklarımıza dair yazılacaklar, en çok dinlediğimiz grup Queen, en sevdiğimiz yemek rosto, en beğendiğimiz artist tabii ki Jean Paul Belmondo hatıra defterlerinde kalmıştır. Artık gençlik başımıza dumandır, biz “umutların arasından, kirpiklerin karasından” bakarken, ağabeylerimiz bizler için “döşte bıçak yarasından canım” güneş toplamaktadır. Kalbimize doğan güneşe vuslat edemediysek, “Güneşin zaptı yakın”dır.

Lakin havada bulut, sen o güneşi de unut, lise yılları boykota uğramış, çizmeler ayaklara geçmiş, vakit dolunay vaktidir: Netekim fakülteye girdiğimizde zaptiye kumandanları iş başına gelmiş, zapturapt zamanıdır. Evvel emirle: Sağcılar amfinin solunda, solcular sağında; talebeden çok asker otururken ortamızda; dersimiz “Anayasa”, konumuz “Çok partili düzende seçimler”, süngüler altında: “Barajlı d’hondt sistemi”ni tartışmaktayız! Münazarada kazara sesimiz biraz yükselse, asker, slogan atıldı, kavga çıktı sanmakta, çocukluğumuzda az çimdiklenmemiştik, büyüdük şimdi hepimiz dipçiklenmekteyiz.

Nihayetinde alaylısı mekteplisi, hep birlikte oku oku budur sonu, mezuniyet sonrası cüppeler giyilmiş, celseler duvara asılmış, hayat kavgası başlamıştır. İdeallerimiz yarı yolda kaldıysa, aşkta kaybettiysek, aynası iştir kişinin, belki işte kazanacağızdır? Ne var ki ortalık toz dumandır:

Serseri aşık Belmondo amcam Marsilya’da çetecilik oynarken; Eminönü haydut karaborsacı kaynamaktadır. Gün gelecek karaborsacılık kâr etmeyecek, Alain Delon ilk kez bir filmin sonunda ölmeyecek, birbirine cephelenen bir muhalefet bir koalisyon iktidarlar, define peşinde avcılar misali sırasıyla hazineyi tamtakır bırakmakla suçlanacaklar; muhalefete düştüklerinde uygun adım marş marş, onlar da yatağı ıslattıktan sonra birbirlerini gammazlayacaklar, soruşturma savcılarının cüppelerini çekiştire çekiştire çarşaf çarşaf dosyalarla sırasıyla Yüce Divan’ın yolunu tutacaklardır. Bir büyük hayal kırıklığını da ilk iş deneyimlerimizde tatmaya hazırızdır:

Hayalperestliği bastırılan ruhlarımız stajyer odalarında, adliye koridorlarında köhne zemin arşivlerinde ayak işlerine koşturulmakta, boş yere zaman öldürmektedir. Mütalaa istenmeden asla görüş bildirilmeyecek; dolap, katip yok; mübaşir ile el ele vererek dosyalar üst üste bağlanıp, yan yana yere istiflenecek, tebeşir tozunu yutanları teneşir paklayacak, kapılar parmakla tıklatılacak; rica, ricale mahsus olup; sadece arz ve istirham edilecektir. Koca bir yılın sonunda, yolun henüz başında bir üstünden, üstünkörü bitirilen staja, “Üstün bir başarıyla tamamlanmıştır” imzası alınacaktır.

Mücadele başlayacaktır: Resmisi, gayriresmisi tüm daireler, namları her ne kadar daire olsa da o vakitler doksan derece dik açıyla idare edilmektedir: “Ya dışındasındır çemberin ya da içinde yer alacaksın” işyerlerinde de demokrasi hak getire, “Kendin içindeyken kafan dışındaysa çaresi yok kardeşim”, bürokrasi ve hiyerarşinin boruları ötmekte, iştatörler kol gezmektedir. Çekler ve Slovaklar henüz ayrı düşmemiş, Yeni Türkü ilk uzunçalarını çıkarmış, bir “Çekoslavakya-lılaştıramadıklarımız” bir de kurumsallaştıramadıklarımız vardır; şeffaflık ve katılımcılık duyulmuş şeyler değil, şeflik revaçtadır:

Bugünün iki kübiğini doldurur genişlikteki, “Beklet kızım, bağlama” sekreter odalarından geçilen salon salonmanje, umuma kapalı, patrona angaje umum müdür odalarında, kapitone kırmızı kadife panolar önünde, hiyerarşik makam koltukları üzerinde birbirinden hiyer hiyerağaları oturmaktadır!

Hassaten gençliğimiz bu minval üzere böyle geçmiştir: Masum kalplerimiz ayıp tabularında dağlanmış, açık zihinlerimiz ezberci okul sıralarında kapatılmış, çift tedrisat diplomalarımız her daim teftişat var organizasyonlarda hizaya girmiştir. Sözümüz pek dinlenmemiş, kulak arkası edilmiştir. Hayalleri falakaya yatırılıp faka bastırılmış bizim nesilden bu sebeple bu mevzularda pek bir hayır gelmemiştir. Hasebiyle fosilleri kendi asabi hallerine bırakınız, siz yeni bir fasikül açınız, bir sonraki kuşağa bakınız.

Bana hiç bakmayınız. Ben şimdilerde, vakti zamanında çarşafım kuru kalsın diye su mu içmeyip bağrına taş bastığım böbreklerimden mustarip bir halde hafta içleri kübiğimde elektronik mesaj kutumu temizlemekte, hafta sonları lazerle böbrek taşlarımı kırdırmaktayım.

Bu yaştan sonra sağ olsun dostlar bu yazma meşgalesini çıkardılar başımıza, önceleri ben ne yazarım ne yazayım, bunca iş güç arasında ne zaman vakit bulayım ne zaman yazayım derken; zamanla eş, dost ve akrabalardan hamiyet görüp teşvik duydukça karne almış çocuklar misali sevinir olduk, işe inat, en yoğun olduğum günlerin akşamları, çoğunluk cuma geceleri oturup, sabahlayıp yazmaktayım.

Herkese hararetle tavsiye ediyorum, özellikle genç arkadaşlara, daha bellekleri bellenmeden önce. İnsan hakikaten yazarken düşünüp taşınıyor, zihnini kurcalıyor, irdeliyor; etrafını sorgulayıp, kendisiyle hesaplaşıyor. Tekrar talebelik günlerine dönmüş gibi hissediyorum kendimi. Eşim sağ olsun elma dilimliyor arada; hafıza nazlanıp, esin uçunca, tam dilimin ucundan yazıya döndüremediğim bir kısım olursa, gidip mola veriyor, oğlumun üstünü örtüyorum, deli yatıyor; kızım da sabah bir merak okuyup, editörlüğümü yapıyor:

“Babiş bu yazı güzel olmuş ama sonu karışık bitmiş, hem o çalıkuşu o begonvile niye gidip gelip konmuş, peki ayna tam ortasından nasıl çatlamış, ne manası varmış, ya annem kalkıp okuyup, kalbine doğan ilk aşk güneşine kızarsa, ‘Gözyaşıma dalıp dalıp seni hatırlarım’ ne demek, bari Mirkelam’ın şarkısını araya alma, çıkar.”

Yani hafta sonları evcek yeni bir hayat, cümbür cemaat edebiyat parçalamaktayız:

Birinci parça: Hayal güçlerini kullanan toplumlar, hayat hakkı tanıdıkları özgür düşünceler ve yaratma hevesleriyle ivme kazandılar, eski köylerine yeni icatlar çıkarıp keşif uygarlıkları kurdular.

İkinci parça: Hayallerine pranga vuran ülkeler, eski tas eski hamam, aynı basma aynı kalıp, halklarını zorla itaate, kıt kanaat ziraate, dışa bağımlı montaj sanayiine, içgüveysinden hallice ekonomilere, bir ileri iki geri kalmışlığa mahkum ettiler.

Parça parça: Bizler, az gelişip çok borçlanmış ülkemizde, yarı esaret yarı hürriyet, öyle iki arada bir derede kalıverdik.

Paramparça: “Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler”, bizi doğar doğmaz sımsıkı kundaklara sarmalayan ebelerimize, güneşlerimizi doğmadan batıran ebeveynlerimize, mefailün failün vezinler ezberleten hocalarımıza, salla başını al maaşını bekleyen hiyerağalarımıza dönüp de bugün artık, “bir tek söz bile söylemeye hakkım yok”tur.

Zaman geçti, geçmişle hesaplaşmak nafile, şimdi mekanı değiştirebiliriz. Kundakları yırtıp atabilir, serbest hece ile konuşabilir, salonmanje müdür odalarının duvarlarını pekala yıkabiliriz.

Kendi hayallerimizin çoğunu gerçeğe dönüştüremediysek, çocuklarımızın duygularına saygı duymalı, gençlerimizin umutlarına sarılmalıyız.

Sarıldıkça: Geçmişte kalan her bir hayal kırığımızın yüreğimizde yara açtığı parelerden birine tekrar sıkıca tutunup kaynamaya çalıştığını, iyileşmeye başladığını hissedebiliriz.

Hissettikçe: Unuttuğumuz hayallerimizi yeniden anımsayabilir, umup durduğumuz hayallerimizden, henüz geç değil, hiç ummadığımız gerçekleri hâlâ doğurabiliriz.

Doğurdukça: Hayallerimizi değil, içinde yaşadığımız, yalancı şahitliklerini yaptığımız kötülükleri, çelişkileri ve çaresizlikleri kırabiliriz.

Kırdıkça: Tepemizde “Hayal etme, itaat et” diye dolaşan her cenahtan hayalet avcılarını teslim alabiliriz.

Hayatın pınarıdır, hayal. Özgür bırakıldığında, cesaretle beslendiğinde, emekle omuzlandığında kalplerimizden taşacak güzellikler, akıllarımıza sığmayacak mucizeler taşır bize. Hayata bağlar, yaşatır!

O aydınlık durur hâlâ
Yürekleri saran ışıltısıyla
Bağlıdır senin sevgili varlığına
Kumandan Che Guevara

Carlos Puebla (Çeviri: Adnan Özer)

Carlos Puebla - Adnan Özer

CİLVELİ KAHVE

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Sat, 13 Jun 2009 03:33:00 PDT

Manisa'da eskiden gelinlik kızlar, evlerine gelen görücülere bu kahveyi ikram edermiş.

Manisa'da eski dönemlerde gelinlik kızlar, evlerine gelen görücülere bu kahveyi ikram edermiş. Bol köpüklü kahvenin üzerine öğütülmüş badem konurmuş. İşte o ''cilveli'' adıyla bilinen Türk kahvesi, patentle koruma altına alındı.

Manisa'nın tarihi ve turistik mekanlarından olan Yenihan'da kafe işletmeciliği yapan Tamer Çipiloğlu, cilveli kahveye sahip çıkıp yeniden canlandıran kişi. Eski dönemlerde şehzadeler için de özel olarak hazırlana bu kahve, asıl şöhretini gelinlik kızlarla edinmiş. Gelinlik kızlar eve gelen görücülere bu cilveli kahveyi hazırlarmış.

CİLVELİ KAHVE NASIL HAZIRLANIYOR?

Cilveli kahve, sunumu ve tüketiliş şekliyle diğer kahvelerden ayrılıyor. Fincana dökülen bol köpüklü Türk kahvesinin üzerine çifte kavrulmuş, öğütülmüş badem ve iki çeşit baharattan oluşan karışım dökülüyor.

Kahvenin yanında bir kaşık veriliyor. Kahve içilmeden önce bademler yeniyor. Ardından kahve içiliyor. Köpükle badem ezmesinin karışımı özel bir tat oluşturuyor. Dövülmüş bademin kahvenin dibine çökmemesi için mutlaka çifte kavrulmuş olması gerekiyor

CİLVELİ KORUMA ALTINDA

Unutulmak üzere olan bu içeceği, 6 yıl önce tekrar tanıtmak üzere harekete geçtiklerini bildiren Çipiloğlu, ''Cilveli kahveyi koruma altına almak için ilk önce patent çalışmalarına başladık. Patent almak için başlattığımız çalışma, 2 senelik süreçte tamamlandı. Bundan sonra hem cilveli kahveyi tanıtmak hem de benzeri yeni türleri geliştirmek için çalışacağız'' dedi.

Çipiloğlu, cilveli kahvenin özellikle yerli turistlerin ilgisini çektiğini, tüketiminin giderek arttığını, bu kültürü unutan birçok Manisalının da cilveli kahveyle yeniden tanıştığını belirtti.

UMUT-SUZLUK

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Mon, 25 May 2009 14:11:00 PDT

Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu.
Kanadı yok umutsuzluğun,
akşam vakti deniz kıyısında bir taraçada,
toplanmış bir sofrada kalayım demiyor.
Umutsuzluk bu,
o bir sürü olayların dönüşü değil bu,
tıpkı akşam karanlığında bir karıktan öbürüne giden tohumlar gibi.
Bir taşın üstündeki yosun ya da su bardağı değil o.
Kardan elenmiş bir gemi o,
ya da düşen kuşlara benzetebilirsiniz,
ama kanlarının en küçük bir kalınlığı yok.
Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu.
Başa takılan süslerle çevrilmiş küçük bir şey o.
Umutsuzluk o.
Kopçası bulunamayan inci gerdanlık, bir ipe gelmez,
böyle bir şey işte umutsuzluk.
Gerisinden, ondan hiç söz etmeyelim.
Başlamışsak bitiremeyiz umutsuzluğu.
Saat dört sularında avizeden umutsuzlanırım ben,
gece yarısına doğru da yelpazeden umudumu keserim,
tutukluların cigaralarından umutsuzlanırım.
Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu.
Yüreği yoktur umutsuzluğun,
el umutsuzlukta hep soluk soluğa kalır,
umutsuzlukta kalır öyle aynalar, bize asla ölüp
ölmediklerini söyleyemezler.
Beni büyüleyen umutsuzluğu gördüm ben.
Yıldızların türkü söyledikleri vakit gökyüzünde
uçan bu mavi sineği seviyorum.
Şaşılacak, o uzun dolu tanelerine benzeyen umutsuzluğu,
o kendini beğenmiş o öfke küpü umutsuzluğu büyük çizgileriyle tanıyorum.
Her gün herkesler gibi kalkıyorum,
kollarımı çiçekli bir kâğıda uzatıyorum,
hiçbir şeycikler hatırlamıyorum, ama hep
umutsuzluğun yardımıyla o geceden koparılmış güzelim
ağaçları görüyorum.
Odanın havası davul tokmakları gibi güzel.
Zaman içinde zaman bu. Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu.
Bana bir sırık uzatan perdenin rüzgârı gibi o.
Böylesi bir umutsuzluk akla gelir mi! Yangın var!
Ah yine geliyorlar...
İmdat!
İşte merdivenlere düştüler...
Ve o gazete ilanları, o kanal boyunca ışıklı reklamlar.
Kum yığını, git, pis kum yığını!
Büyük çizgileriyle önemli değil umutsuzluk.
Bir orman yapmaya giden angarya ağaçlar,
bir gün daha yapmaya giden bir yıldız angaryası,
ömrümü uzatan bir angarya günleri daha.

TUNCEL ERGÜN

FOTOĞRAF: AHMET KARABİLGİN

YAYINIMIZA (UMARIM) KISA BİR SÜRE ARA VERİYORUZ, VERİYORUM, VERİYORLAR, VERİYOR, BEN NE YAPTIĞIMI BİLİYORMUYUM ?

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Sat, 16 May 2009 16:01:00 PDT

İş güç derken bu blog olayına hiç vakit ayıramıyorum. Bir süre eski yazılarla devam edin.

KİMİN ELİ KİMİN CEBİNDE AŞK-I MEMNU

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Wed, 06 May 2009 00:29:00 PDT

Zap yaparken arada denk geliyordum da meğer bu Aşk-ı Memnu dizisi neymiş böyle arkadaş. Anlamına baktım, "yasak aşk" demekmiş. Bu dizidekiler tam toplu katliam sebebi. Bir cinnet herşeyi halleder şerefsizim.

resme tıklarsan büyüyo. sen biliyosun zaten.
kaynak:http://anahtar-deligi.blogspot.com/

03 Mayıs 2009 Tarihinde Yapılan Parasız Yatılılık Ve Bursluluk Sınavı soruları Ve Cevap Anahtarı

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Mon, 04 May 2009 12:06:00 PDT

03 Mayıs 2009 Tarihinde Yapılan Parasız Yatılılık Ve Bursluluk Sınavı soruları Ve Cevap Anahtarı

5. Sınıf A kitapçığı

5. Sınıf B kitapçığı

9-10-11. Sınıf A kitapçığı

9-10-11. Sınıf B kitapçığı

Ve önemli sınavlar takvimler:

Parasız Yatılılık Ve Bursluluk Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <04.05.2009>

10.05.2009 Tarihli Dışişleri Bakanlığı PGY Sınavı, Sınav Yeri Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <04.05.2009>

Dil Öğrenme Yeteneği Örnek Sorular
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <04.05.2009>

Tarım Ve Köyişleri Bakanlığı Koruma Ve Kontrol Genel Müdürlüğü Sınavı Soruları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <28.04.2009>

Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. Personelinin Unvan Değişikliği Sınavı Soruları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <27.04.2009>

10 Mayıs 2009 Tarihli Dışişleri Bakanlığı Dış İşleri Eğitim Merkezi Başkanlığı Görv. Yüks. Snv.
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <27.04.2009>

05.04.2009 Tarihli Et ve Balık Kurumu Genel Müdürlüğü PGY ve PÜD Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <27.04.2009>

2009 Yılı PYBS Sınav Yeri Duyurusu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <22.04.2009>

18 Nisan 2009 Tarihli Motorlu Taşıt Sürücü Adayları Sınavı Soru Ve Cevapları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <21.04.2009>

Yurtdışı Okutmanlık Sınavı Sonuçları
Yurt Dışı Eğitim Öğretim Genel Müdürlüğü <21.04.2009>

11 Nisan 2009 Tarihli Açık İlköğretim Okulu 2008-2009 Öğretim Yılı 2. Dönem Sınavı Soruları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <21.04.2009>

02.05.2009 Tarihli Emlak Danışmanlığı Sertifika Sınavı, Sınav Yeri Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <20.04.2009>

02.05.2009 Tarihli Mortgage Brokerliği Sertifika Sınavı, Sınav Yeri Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <20.04.2009>

28.03.2009 Tarihli Şanlıurfa Valiliği İl Özel İdaresi PÜD Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <20.04.2009>

2009 Yılı TED Ankara Koleji Vakfı Özel İlköğretim Okulu 4,5,6 Sınıfların Seçme Sınavı Klavuzu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <20.04.2009>

22.03.2009 Tarihli YDEÖGM - Mesleki Yeterlik Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <14.04.2009>

28.03.2009 Tarihli Türkiye Elektrik İletim A.Ş. PÜD Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <13.04.2009>

14.03.2009 Tarihli Adalet Bakanlığı PÜD Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <10.04.2009>

SBS Sınavı İçin Davranış Notu İptal Edildikten Sonra Sınıf Puanının Hesaplama Şekli
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <07.04.2009>

15.03.2009 Tarihli Çevre ve Orman Bakanlığı PGY Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <06.04.2009>

Ted - İlköğretim Okulu 4., 5. Ve 6. ncı Sınıflarına Öğrenci Seçme Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <06.04.2009>

SBS Başvuru Duyurusu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <03.04.2009>

19 Nisan 2009 Tarihli Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. Görevde Yükselme Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <01.04.2009>

25 Nisan 2009 tarihli TEDAŞ Unvan Değişikiliği Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <01.04.2009>

08.03.2009 Tarihli Muhasebat Genel Müd. Muhasebe Uzmanlığı Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <27.03.2009>

Tarihli Türk Cumh.ve Toplulk. Görevlen. Öğretmenlerin Mesleki Yeterlik Sınavı Soru ve Cevapları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <25.03.2009>

PYBS KIlavuzu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <24.03.2009>

22.02.2009 Tarihli Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü PGY Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <20.03.2009>

28.02.2009 Tarihli Mortgage Brokerliği Sertifika Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <17.03.2009>

28.02.2009 Tarihli Emlak Danışmanlığı Sertifika Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <17.03.2009>

26 Nisan 2009 TarihliTarım veKöyİş Bak KorumaKont Gen Müd Bitki Kor Ürün Bayi ve Toptan Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.03.2009>

2009-SBS sesli kılavuz
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <05.03.2009>

2009-PYBS Sesli Kılavuz
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <05.03.2009>

2009 Yılı Polis Kolejine Giriş Sınavı Aday Tespiti e-Başvuru Kılavuzu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <04.03.2009>

2009 Yılı Seviye Belirleme Sınavı e- Başvuru Kılavuzu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <02.03.2009>

05 Nisan 2009 Tarihli Et ve Balık Kurumu Genel Müdürlüğünün GYS ve UD Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <27.02.2009>

28 Mart 2009 Tarihli T.E.İ.A.Ş. Personeline Yönelik Unvan Değişikliği Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <26.02.2009>

İlköğretim Müfettiş Yardımcılığı Yarışma Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <23.02.2009>

İlköğretim Müfettiş Yardımcılığı Yarışma Sınavı (Genelge)
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <23.02.2009>

2201 - 14. Ulusal İlköğretim Matematik Olimpiyatı (2009)
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <17.02.2009>

2202 – 17. Ulusal Bilim Olimpiyatları (2009)
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <17.02.2009>

14 Şubat 2009 Tarihli Motorlu Taşıtlar Sürücü Adayları Sınavı Soruları ve Cevap Anahtarı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <17.02.2009>

14.02.2009 Tarihli Motorlu Taşıt Sürücü Adayları Elektronik Sınav Uygulaması, Sınav Sonuç Bilgi
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.02.2009>

15 Mart 2009 Tarihli Çevre ve Orman Bakanlığının Görevde Yükselme Sınavı.
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.02.2009>

Türk Cumhuriyetleri ve Türk Topluluk. Görevlen. Öğretmenlerin Seçimi İçin Mesleki Yeter Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.02.2009>

14 Mart 2009 Adalet Bakanlığı Unvan Değişikliği Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <02.02.2009>

28 Şubat 2009 Tarihli Avrupa Birliği Genel Sekreterliği Unvan Değişikliği Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <20.01.2009>

15 Şubat 2009 Tarihli İçişleri Bakanlığı Yargı Kararıyla EK GYS
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <19.01.2009>

15 Şubat 2009 Yurtkur Hukuk Müşavirliği GYS
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <19.01.2009>

01 Şubat 2009 Tarihli Eti Maden İşletmeleri Genel Müdürlüğü Unvan Değişikliği Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.01.2009>

22 Şubat 2009 Tarihli Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü Görevde Yükselme Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.01.2009>

01 Mart 2009 Tarihli Türkiye İstatistik Kurumu Başkanlığı Özürlü Personel Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <16.01.2009>

07 Şubat 2009 tarihli Türk Patent Enstitüsü Personeli Görevde Yükselme Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <12.01.2009>

08 Mart 2009 tarihli Maliye Bakanlığı Muhasebat Genel Müdürlüğü Muhasebe Uzmanlığı Özel Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <12.01.2009>

08 Şubat 2009 Refik Saydam Hıfzıssıhha Merkezi Başkanlığı Personelinin Unvan Değişikliği Sınavı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <08.01.2009>

31 Mayıs 2009 Tarihli Özel Yabancı Ortaöğretim Okullarına Giriş Sınavı KILAVUZU
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <05.01.2009>

27 Aralık 2008 Tarihli Motorlu Taşıtlar Sürücü Adayları Sınavı Soru ve Cevapları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <30.12.2008>

Gümrük Müşavirliği Sınav Soru ve Cevapları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <07.10.2008>

Bitki Koruma Ürünleri Bayi Ve Toptancılık Sınavı Soruları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <07.10.2008>

16-17 Ağustos 2008 Tarihli Açık Öğretim Lisesi EK Sınav Soruları ve Cevap Anahtarı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <21.08.2008>

2008 YİBO-PİO Sınavı, Sınav Sonuç Bilgileri
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <05.08.2008>

2008 Yılı Devlet Parasız Yatılılık Ve Bursluluk Sınavı Sınav Sonuç Bilgileri (5,8,9,10,11 Sınf)
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <31.07.2008>

2008 SBS (6. ve 7. Sınıflar ) İstatistiki Bilgileri
Bakanlık Müşavirliği <31.07.2008>

2008 Yılı Devlet Parasız Yatılılık Ve Bursluluk Sınavı Sınav Sonuç Bilgileri (6,7 Sınıflar)
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <31.07.2008>

05 Temmuz 2008 Tarihli MTSA Sınavı Soruları ve Cevap Anahtarları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <08.07.2008>

29.06.008 Tarihli TED Ankara Koleji Vakfı Özel İlköğretim Okulu Soruları Ve Cevap Anahtarı
Bakanlık Müşavirliği <01.07.2008>

Fen L.,Sosyal Bilimler L., Spor L., Anadolu L. Öğretmenlerinin Seçme Sınavı Soru ve Cevapları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <01.07.2008>

2008 OKS Sınav Soruları ve Cevap Anahtarı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <08.06.2008>

Açıkilköğretim Okulu 2007-2008 2. Dönem Sınavı Soru Ve Cevap Anatarı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <29.05.2008>

Açık Öğretim Lisesi 2007-2008 2. Dönem Sınavı Soru Ve Cevap Anatarı
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <29.05.2008>

04 Mayıs 2008 Tarihli DPY Sınavı Soruları ve Cevap Anahtarları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <04.05.2008>

19 Nisan 2008 Tarihli MTSA Sınavı Soruları ve Cevap Anahtarları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <22.04.2008>

2008 MTSAS Kılavuzu
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <07.03.2008>

2008 Yılı OKS,DPY ve SBS Sınavları Hakkında Genelge
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <11.01.2008>

Sınav Uygulama Takvimi
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.12.2007>

27 Ekim 2007 Tarihli MTSA Sınavı Soruları ve Cevap Anahtarları
Eğitim Teknolojileri Genel Müdürlüğü <30.10.2007>

2007 OKS I. Yerleştirme Sonuçları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <12.09.2007>

2007 OKS II. Yerleştirme Sonuçları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.08.2007>

2007 OKS (I. Yerleştirme) Okulların Taban ve Tavan Puanları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <06.08.2007>

07 Temmuz 2007 Tarihli MTSA Sınavı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <12.07.2007>

2007 OKS Soru Kitapçıkları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <10.06.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test B Kitapçığı ve Cevap Anahtar 5.Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test B Kitapçığı ve Cevap Anahtar 7.Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test B Kitapçığı ve Cev.Anah.9.,10.,11Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test A Kitapçığı ve Cevap Anahtar 7.Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test A Kitapçığı ve Cevap Anahtar 6.Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test A Kitapçığı ve Cev.Anah.9.,10.,11Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test B Kitapçığı ve Cevap Anahtar 6.Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

6 Mayıs 2007 Tarihli DPY ve Bursluluk Sınavı Test A Kitapçığı ve Cevap Anahtar 5.Sınıf
Bakanlık Müşavirliği <07.05.2007>

21 Nisan 2007 Tarihli MTSA Sınavı Soruları Y Testi (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.04.2007>

2004 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 5. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2006 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 9,10,11. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2005 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 7. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2005 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 9-10-11. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2003 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 9,10,11. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2003 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 8. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2005 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 5. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2006 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 7. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2006 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 6. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2006 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 5. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2003 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 7. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2003 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 6. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2003 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 5. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2003 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 4. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2004 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 9,10,11. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2004 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 7. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2004 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 6. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2005 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 6. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <29.01.2007>

2002 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 8. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.01.2007>

2002 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 7. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.01.2007>

2002 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 6. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.01.2007>

2002 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 5. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.01.2007>

2002 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 4. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.01.2007>

2002 Yılı Test Kitapçığı ve Cevap Anahtarı 9,10,11. Sınıf
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <27.01.2007>

14 Ekim 2006 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

9 Aralık 2006 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

08 Temmuz 2006 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

26 Ağustos 2006 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

22 Ekim 2005 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Bakanlık Müşavirliği <24.01.2007>

19 Şubat 2005 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

24 Nisan 2005 TarihliMTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

1 Temmuz 2005 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

28 Ağustos 2005 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

10 Aralık 2005 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

22 Nisan 2006 Tarihli MTSA Sınavı Soruları (PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

18 Şubat 2006 Tarihli MTSA Sınavı Soruları(PDF Formatında)
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <24.01.2007>

2004 Yılı Sorular ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

2002 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

2003 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

2006 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Bakanlık Müşavirliği <23.01.2007>

2001 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

2000 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

1999 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

1998 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <23.01.2007>

2005 Yılı Soruları ve Cevap Anahtarları
Bakanlık Müşavirliği <23.01.2007>

AÖK İrtibat Bürosu Olarak Görevlendirilen HEM Müdürlükleri
Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü <15.03.2006>

HÜNKAR BEĞENDİ VE İMAM BEĞENDİ

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Mon, 04 May 2009 05:53:00 PDT

Hünkar Beğendi yapmak için bostan patlıcanı alınır, kömürde közlenir, acısı akıtılır(acı patlıcana alerjim var), kabukları soyulur, püre haline getirilir, kavrulmuş tereyağı ve un ile karıştırılır, sonra süt ilave edilir, kaşar peynir rendesi eklenir… Üzerine kuşbaşı et…

- Bostan patlıcanı değil de kemer patlıcan olmaz mı?
- Olur.
- Kömürde değil de gaz ocağında közlesek…
- O da olur.
- Acı suyunu akıtmaya çalışmasak.
- Neden olmasın.
- Tereyağı değil de margarin…
- Elbette- Kaşar peynir pahalı…
Sertleşmiş beyaz peynir rendelesem…
- O da olur. Ama sonuçta “Hünkar Beğendi” olmaz, “İmam Beğendi” olur.

MERDİVEN

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Thu, 16 Apr 2009 12:08:00 PDT

Ağır, ağır çıkacaksın bu merdivenlerden,
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak,
Ve bir zaman bakacaksın semâya ağlayarak...

Sular sarardı... yüzün perde perde solmakta,
Kızıl havâları seyret ki akşam olmakta...

Eğilmiş arza, kanar, muttasıl kanar güller;
Durur alev gibi dallarda kanlı bülbüller,
Sular mı yandı? Neden tunca benziyor mermer?

Bu bir lisân-ı hafîdir ki ruha dolmakta,
Kızıl havâları seyret ki akşam olmakta...

AHMET HAŞİM

BEN DEĞİLDİM

tuncel99@gmail.com (Tuncel Ergün) — Thu, 16 Apr 2009 11:46:00 PDT

Bir akşam-üstü pencerenden bakıyordun
Ağır ağır, yollara inen karanlığa.
Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya..
O geçen ben değildim.

Bir gece, yatağında uyuyordun..
Uyanıverdin birden, sesiz dünyaya.
Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
Ve karanlıklar içindeydi odan...
Seni gören ben değildim.

Ben çok uzaktaydım o zaman,
Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebepsiz ağlamaya.
Artık beni düşünmeye başladığından
Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya..
Bunu bilen ben değildim.

Bir kitap okuyordun dalgın..
İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
Genç bir adamı öldürdüler romanda.
Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın..
O ölen ben değildim..

ÖZDEMİR ASAF