turuncu yazılar

iki eylem

2011-03-21T20:38:00.002+02:00

turuncuyazılar ve tuhaf kısım'a kardeş geldi.

iki eylem: fotoğraf ve yazı üzerine ortak deneme! yayında.

blogspot: http://bit.ly/e5xW4h

wordpress: http://bit.ly/i977sc

tuhaf kısım

2010-10-27T14:27:00.000+03:00

turuncuyazılar'ın ölümünün üzerinden çok geçmeden tuhaf kısım yayında, tıkla!

henüz emekliyor ama büyüyecek.

bitti

2010-10-25T13:45:00.000+03:00

-bu son konuşmamız mı olacak?

-evet.

-artık ne biz konuşacağız ne de o, öyle mi?

-evet.

-turuncuyazılar bitti mi artık?

-bitti.

bağlılık

2010-09-23T01:18:00.002+03:00

-seninle konuşmak özlenecek bir şey.

-konuşacak kimsen olmadığı için.

-gururunu okşaması gereken bir cümleye niçin bu kadar olumsuz bakıyorsun?

-gerçek olmadığına inandığımdan.

-inançların gerçekleri yok edebilecek kadar güçlü mü?

-onlar gerçeklerin üzerini örtebilirler.

-bu tam bir kandırmaca!

-kendi kendini kandırmayı başardığın sürece sorun oluşturacağını sanmıyorum.

-bu kabul edilemez.

-inançlarım kuvvetlendikçe, gerçeklik de değişecektir.

-peki ya değişen gerçekliğe ulaşıncaya kadar geçen süre?

-acı çekmeden zevk alamazsın.

-zevk almak için acı çekmek gerekir önermesini reddediyorum.

-konu dağıldı.

-kafamı karıştırıyorsun, düşüncelerini takip edemiyorum.

-onları takip edemediğin için seviyorsun.

-anlamadığıma hayranlık duyduğumu söylemekten çekinmemeni protesto ediyorum.

-üzülme sadece sende olan bir zayıflık değil bu.

-o halde sen de anlam veremediğin veya hızlı akan düşünceleri yakalayamadığında hayranlık hissi gütmeye başlıyorsun.

-yansıtıyorsun.

-üzerimdeki suçlamalar beni yoruyor.

-tartışmamak senin elinde.

-benim elimde olan hiçbir şey yok!

-yerine oturmalısın.

-tamam sakinleşeceğim, ancak beni daha fazla yorma.

-yorulmamak senin elinde.

-mümkün mü senden ayrılabilmek?

-değil.

-ne sana katlanabiliyorum ne de senden ayrılabiliyorum.

-seni bana bağlı tutan gerçekliği merak etmedim değil.

-öyle bir gerçeklik yok, sadece inançlarımın perdelediği acı gerçekler var.

-senin de perdelerin var.

-itiraf en güzel rahatlama yöntemidir.

-düşünce akışımı izleyemediğinden emin misin?

-bazen de önüne geçtiğim için kaçırıyorum seni.

-bana olan bağlılığını niçin bu raddede inceleme gereği duydun?

-çünkü sana olan kızgınlıklarım sana bağlılığımı olumsuz etkilemekte mi merak ediyorum.

-sonuç nedir?

-sonuç hiçbir zaman olmayacak. süreci merak ediyor musun?

-yorgun olduğunu biliyorum.

-bu kadarı kafi.

-bitirmek istiyorum.

-hay hay.

sen haksızsın botero

2010-08-29T02:45:00.005+03:00

botero:

“bir ressamın resim yapmasının tek nedeni kendi dünyasını yaratmaktır. gerçeklik zaten orada duruyor, onun resmini yapmanın bir gereği yok. buna paralel bir şeyin, zihinsel bir gerçekliğin resmini yapmanız gerekir. şiir, müzik ve edebiyat gibi, sanatçının kafasında var olan ve insanların tadına varabileceği bir şey.”

anlatanlar:

“fernendo botero’nun sanatı, yalnızca anlatı ya da temsil olmayıp, yaşamın kapısını çalan içsel bir kavrayışın gücünü taşır. Latin ve Kolombiyalı kimliğini özenle koruyan botero, folklorik öğelerin yanı sıra, sanat tarihinin en büyük ustalarından beslenerek özgün tarzını oluşturmuş; zengin iç dünyasını, incelikli, esprili e bilge bir yaklaşımla yapıtlarına yansıtmıştır.”

sakladığın bir durum yok ortada. ne yaptığını açıkça anlatmışsın. söylediğin sözler o kadar sıradan ve alışılageldik ki yaptığın işler için sana kızamıyorum. yaratmış olduklarının aslında başkalarının yaptıklarından farklı olmadığını ancak bu kadar güzel itiraf edebilirdin. söylediğin sözler sadece bir sanatçı için değil, tüm insanlar için geçerlidir. sözlerin fazla günlük botero! “gerçekliğe paralel olan şey zihinsel gerçeklik ve bu da sanatçının kafasındadır.” (!) yaptığın işlerin özgünlükten uzak olduğunu bu denli kolay bir şekilde ortaya koyduğun için seni tebrik etmekten alıkoyamıyorum kendimi. insan kendi kendine düşünmeden edemiyor: “başka nasıl olabilir ki zaten?”

sergiyi düzenleyenler, acaba botero’nun bu, sıradan, önemsiz, özensiz ve gereksiz sözlerini çok aradılar mı, merak etmekteyim. eline fırça alan her insanın söyleyebileceği sözleri söyleyip; bir o kadar sıradan resimler yapan botero’yu pera müzesi’ne getirmekle uğraştıkları için daha anlamlı şeyler yazabilirlerdi diye eleştirilmekten kaçamıyorlar; yoksa altına yazdıkları açıklama sebebiyle eleştirilmemeliler bile. eleştirilmeye değmeyecek bir söz dizisi bu. içsel bir kavrayışın gücünden bahsederken, kastettiklerini kendileri bile anlamıyorlar. anlaşılması güç bir cümle yaratmak için sanat dünyasında kullanımları yaygın olan kelimeleri bir araya getirmek kadar kolaya kaçmanın hiçbir suçu yoktur bu dünyada. ardından gelen diğer cümle ise bir önceki ile alakasız olup, botero’nun taklitçiliğine kılıf uydurabilmek için uzatılarak anlam karmaşası yaratmaya çalışılan gereksiz kelimeler bütünüdür.

bir sergi ancak bu denli özensiz hazırlanabilirdi. gerçi sanatçı demeye dilimin varmadığı botero için daha ne hazırlayabilirsiniz tartışılır. estetik kaygılardan uzaklaştıkça aykırılığın bayrağını en önde gururla taşıdığını sanan yüzlerce ressamdan bir tanesi o sadece. yapılmayanı yapmak adına saçmaladığında ve ortaya yeni bir şey koyamadığında bunu farklı bir şekilde anlatarak, yeniye ulaştığına insanları inandırabilirsin. ancak kendi benliğin bu aldatıya çok fazla katlanamaz.

eminim, ruhuna baskı yapan, farklı bir şey yapmadan farklılar arasında sayılma hissinin getirdiği vicdani yük seni yeterince yormuştur. bu yüzden, yazdıklarımı okuyamayacağın için mutluyum.

tombul insanlarınla, sanat dünyasına getirdiğin müthiş farklılık(!) için insanlık sana minnettar botero.

kara

2010-07-18T23:10:00.000+03:00

kolay bir giriş olsun kara üzerine yazılanların başlangıcı. zor olan başlama kısmını yine elden geldiğince geçiştir. kendine aldığın notları unutmamak için hafızanla girdiğin kavgadan yenik çıktığın için çekecek olduğun cezayı da yarı yarıya pay et; kendine ve hafızana. sana çirkin oyunlar oynayan beynini bu işten karlı çıkarma.

içinde beliren karanlığın renginin ne olduğunu keşfedemiyorsun. bir sıkıntı hali ile tanımlayıp, boş veriyorsun. çocukluk korkularını gençliğine taşımayı başarmış her aptal gibi, saçma ayinlerine devam etmek de seni rahatsız etmiyor. hele hele kendi kendine karakter tahlili yapacak kadar kendini beğenmiş olman umurunda değil.

satır satır sildikten sonra yazdıklarını, noktasına virgülüne dokunmadan ortaya koyduğun safsatanın saçmalık derecesi üzerine edebilecek tek kelimen yok. yazık ki bu durumun içinden çıkmak için atman gereken adımları bilmiyorsun. bu bilgisizliğin yegane sebebi sorunu çözümleyememiş olman. daha kendi kendine neyin yanlış olduğunu bile itiraf edemiyorsun. içindeki karanlığın bir kara delik olduğunu düşünüp, korkulara sarılman da bundan kaynaklanıyor. içindekinin ne olduğunu bilmiyorsun! sadece tahmin ediyorsun. tahminlerin yüzünden bu belirsizlik seni sarmalıyor. dört kolla sarıldığın ilkelerin, kesin düşüncelerin birer birer yıkılırken, farklı bir insan olma yolunda attığın adımları görmüyorsun bile. kişi attığı adımları göremezse nasıl yürüdüğünü fark eder? hangi yoldan gittiğini bile bilmeyen bir gezginsin. bir planın yok. nedense planının olmamasına duyduğun hayranlık zaman zaman seni pişmanlığa sürüklüyor.

hayatın seni sürüklediği yere değil de senin seçtiğin yerde olmaya başladığında ise rahatsız olmaya başlıyorsun. karanlığın içine düştüğünü hissedip panik yapıyorsun. yavrularına yiyecek bulamamış kuş gibi endişeleniyorsun. güneş batmadan doyurman gereken ruhunu o gece aç bırakıp, sessizce ağlıyorsun. ağlamana devam et, gökten üç elma ha düştü ha düşecek.

gezgin özentisi

2010-07-08T15:39:00.002+03:00

sayılamayacak kadar fazla kurduğum hayaller. ve bir o kadar da az gerçekleşme ihtimalleri. ulaşamayacak olduklarıma selamlarımı sunuyorum. onlarsız eksik olacak hayatım; onlarsız eksik kalacak yaşlılığım. bildiğim ama görmezden geldiğim en güzel konudur hayallerimin gerçekleşme olasılıkları. değişkenlerim, bana göre fazla olduğundan, yollarım ve dolayısıyla ulaşacağım noktalar da benim normallerimin üzerinde. hemen sıradanlığa başvurup hayat beni nereye sürüklerse orada olurum diyerek noktalamak isterdim. ancak öyle olmayacağından eminim. zira benim için inşa edilmiş bir yoldan ilerliyorum. tek mesele benim, o yolun hangi yol olduğunu kestirememem. bu konuyu açıklığa kavuşturursam yukarıda bahsedilen tüm tedirginlikler yok olacak. geriye ise sadece heyecanı tükenmiş tekdüze bir hayat kalacak. belirsizliklerimle belli olduğum yaşamımda her şeyi yoluna koyarsam, bana hiç şaşırma fırsatı kalmayacak. şaşkınlıktır insanı mutlu eden. ummadığını bulmaktır mutluluk. benim mutluluğum yolumun belli olmasıyla birlikte yok olacak. bu sebepten elimden geldiğince ertelemeye çalışıyorum kararları. “olsun bitsin” den çok, olmaya devam etsin diyorum. örneklendirme yapacak kadar da açıklamaya niyetim yok.

hayallerimin sayısı her geçen gün artmakta. olasılık hesabını elimden geldiğince karmaşıklaştırmak istiyorum. planım, içinden çıkılmayacak bir hal aldığında, son nefesimi vermek. bir planın mümkün olduğunca karışık ve belirsiz olması, başarıya ulaşamayacağı anlamına gelmez. çünkü mutluluk tamamıyla belirsizlikten alıyor gücünü.

gideceği yollar belli olmayan gezginlere özenmiş kişilerin mutluluğu konusunda birkaç kelam etmek isterdim hep.

nekrofili

2010-05-10T17:40:00.001+03:00

savunacak tek kelime yok, işlenen suça dair. giriş cümlesi olarak kullanılabilecek en iğrenç cümleyi bulmak hiç de zor olmadı. farklılıklarımızı sergilediğimiz her anımızda, kendimizi savunmak için gösterdiğimiz çaba takdire şayan olur. gerçeğin peşinden koşmaktansa, zahirinin eteğinin altına girmeyi tercih edenlerdir, kahramanlık öykülerine konu olanlar. öykülerde yer bulamayanlar ise, kahramanlık yapamadıkları için kendilerini suçlu hissederler. yalanını kendine bile yediremeyen insan, sıradan olmayı sindirmekte hiç zorluk çekmez. iş bu noktada başlıyor dans. kıvraklıkta son nokta sahneleniyor şimdi. yalanlarımızla devam etmesini sağladığımız her döngü, sıra bize geldiğinde biraz daha doyuyor gerçekdışıya. savunmaya geçmemizin hiçbir insani açıklaması yok. farklıklarımızı gizlememizin de olmadığı gibi. döngülerimize duyduğumuz hayranlıkla karışık nefret, asıl kaynak olan bilmemeyi gizlemek için kullanılan bir araç sadece. beğenilerimizi seçmeye başladığımız gün, beğenmediklerimizi dile getirdik. hoşumuza gitmeyenleri söyledikçe kendimizi beğendik. kendine güven duyan her insan gibi kendini beğenmiş, egoist, narsist bir kişilik yaratmak zor olmadı. kandırılmışlığımızı baskılamak için kandırmaya ve yaptıklarımızı beğenmeye başladık. ihtiyaçlarımız o denli derin ki ölüm bile bizi, bizi sevmekten vazgeçiremez. nekrofilinin doğuşu da bu şartlı cümleyi temel alır.

karışızm

2010-05-04T19:10:00.003+03:00

var olmakla yok olmak arasında gidip geliyorum. her an gözden kaybolabilirim. nereye gittiğimi hiç kimse anlayamaz. ya da belki hep burada kalırım. fark edilmeyen varlığımla, varlığına değer katarım. agua fresca’yı dinlerim. sangit om’a selam veririm. neredeyim şimdi? bilemezsin. çok güzel bir yerdeyim. hayal dünyanın sınırlarını zorlamak istemiyorum. muhtemel anlamazsın. ama bil ki güzel bir yerdeyim. bu evrende de kaybolma ihtimalim var. ya da hala var olmaya çalışıyorum. çabalıyorum var olabilme adına. bir yandan da yok olma hevesim geçmiyor. bir türlü karara varamadım. kararlarıma söz geçiremiyorum. sanki kararlarımı ben vermiyorum. ihtimal dahilinde. karışızm felsefesinin temellerini atıyorum. attığım son temel olmasın. var olmayla yok olma arasında bir yerlerde var olmaya çalışanlara ithaf ediyorum karışızm’ı. bencilliğin içinde kıvranırken acı acı, karar verememenin acısını yansıtıyorum. aynaların kırıldığı an, bu an. soytarılık yapmadan çıkıyorum bilinmeyen evrenimden. geliyorum bilinen evrene. kesişen evrenlerimizi seviyorum, salt beni hayatta tutuyor diye.

mektuplar 1940

2010-04-20T06:59:00.000+03:00

“…İngiliz hava filosunu savaş dışı bırakmayı hedef alan Alman uçakları, her hücumdan ağır kayıpla dönüyordu. Bu durum karşısında Almanya, İngiliz hava ve deniz üslerini ve endüstri merkezlerini hedef almaya başladı. 6 Eylül 1940’ta Alman saldırısı, Londra üzerine toplandı. Londra bir ay boyunca her gün bombalandı. Bu bombardımanlar sırasında 14.000 kişinin ölmüş, 20.000 kişinin yaralanmış olduğu düşünülmektedir. İngiliz Hava Kuvvetleri’nde bir pilot, gökyüzünde önceleri, ardından uçağı düşüyor, kolunu kaybediyor. Kadın evde, çok uzakta, çok uzakta olanları korumaya gönderdiği kocasını bekliyor önceleri, sonrasında ise hastanede kolunu kaybetmenin verdiği acıyla yaşamaya çalışan kocasını bekliyor. Bombardıman 7 Ekim’de Alman kuvvetlerinin çekilmesiyle bitti.”

“yakın olmak zorundasın bu adama. kapamalısın kalbindeki çatlakları. tane tane çıkarmalısın cam kırıklarını teninden. soluk borusuna vermelisin nefesini. soluk soluğa kalmalısın. adım atamadığında, koltuk altına girmelisin.”
6 Eylül 1940

“yakın olmak zorundasın bu kadına. tamir etmek yetmez, yeni bir kalp bulmalısın her defasında. ciğerine işlemiş cam kırıklarını bulmalısın. akciğerlerine doldurmalısın soluğunu. gerekirse kesmelisin havayı ciğerlerine çekmeyi. tutmadığında elleri ayakları, eli olmalısın, ayağı…”
13 Eylül 1940

“yakın olmak zorundasın bu adama. paylaşmalısın kalbini, yorulduğunda kalbi. bir bütün olunca cam kırıkları tüm organlarıyla, camdan yapılmış gibi nazik davranmalısın. yeni bir atmosfer yaratmalısın, sadece o nefes alabilsin diye.”
28 Eylül 1940

“yakın olmak zorundasın bu kadına. fitlerce yüksekteyken, kalbini çıkarıp atabilmelisin, kucağına. camdan yapılmış bedenine bombalar yağdıranları cezalandırmalısın. gökyüzündeki bulutlara söylemelisin kana bulamasınlar havayı. kan solumamalı o.
4 Ekim 1940

“yakın olmak zorundasın bu adama. diyetini ödeyebilmelisin aşkının, gerekirse kolunu kesebilmelisin, ona verebilmelisin. yakın olabileceğini ispatlamalısın.”
18 Ekim 1940

“yakın olmak zorundasın bu kadına. verebilse kolunu sana, almalısın hiç düşünmeden! madem ki veremiyor bu nefret ettiği kolunu sana, kızmamalısın onu kesip attı diye… ”
25 Ekim 1940

deli

2010-03-20T08:23:00.000+02:00

-yazmasam deli olacaktım.*
-iyi ya akıl hastanesine ziyarete gelirdik.
-nasıl bir hastane hayal ettin?
-içi bembeyaz bir hastane. her köşesi ayrı bir ton. biraz papatyadan, biraz buluttan, biraz da sütten almışlar tonları.
-…
-muhteşem pencereleri var. çam ağacından yapılma. tahta kuruları kıyamıyor kemirmeye. hayallere sığmayan bir kahverengiye boyanmışlar. çam kokuyor koridorlar.
-orman gibi.
-kapı tokmakları el işlemesi. altın yaldızlı. öyle sıradan işlemeler değil ha. binlerce yıldır aynı işi yapan tatlı bir dede yapmış hepsini. altı ay, gece gündüz dememiş, çalışmış.
-devam et.
-tüm odalarda sıra sıra çiçekler. gün ışığı korkuyor içeri sızmaya. titriyor, sanki birini incitecek. hepsi dünyanın farklı köşelerinden gelmekte. kırmızısı, yeşili, mavisi, sarısı…
-susma, konuş.
-banklar var koridorlarda. rahat mı rahat. koyu sohbetlere dalmış insanlara mekan olmuşlar.
-koyu sohbet mi? bu nasıl delilik?
-tam delilik!
-daha çok anlat.
-sakin insanları var. kendiliğinden kalkıp gelmiş onlarca insan. en delileri senden daha akıllı.
-…
-gülmeni protesto ediyorum.
-kabul edildi.
-mahcup bakışları var. yabancılara karşı utangaçlar. ziyaretçi sevmiyorlar. kırılgan ve acemi gençliklerinden geriye kalan tek şey “bi söyleyip bin gülmeleri”**
-…
-kırışan derileri, göz kapaklarını kapatmaya başlamış. ağladıklarında hala “ilk gözyaşlarını”** anımsıyorlar.
-…
-hüzünlenmeni protesto etmeyeceğim.
-özür dilerim.
-akşamları toplanıyorlar. piyanonun başına geçiyor en gençleri. kemanı alıyor eline öteki. şarkı söylüyorlar.

“ah kaldırımlar biliyor, bi devir muhteşemdik
güz güneşinden hüzünlü, ilk yazdan şendik”**

hala şenler. hüzünlü bir şenlik hayal et. sahnedekiler ağıt yakarak oynuyorlar. hüznü kutluyorlar.
-hüzün kutlanır mı?
-eskiye özlem duyan yaşlılardan bahsediyorum.
-bir an, anlama yeteneğimi kaybettim sandım.
-korkacak yaşta değilsin henüz.
-senden bir sene de fazlam var üstelik.
-ölüme bir sene daha yakınsın.
-devam etmeni öneriyorum.
-kabul edildi.
-diğer şarkıya geçiyorlar. sözler kadar müzikleri de okuyorlar. farklı her tını, hepsini aynı yere götürüyor. kımıldamadan yolculuğa çıkıyorlar. geçmişe gidiyorlar bazen. bazen de hayal etmiş oldukları geleceklerine. zor kımıldayan bir adam yanındaki kadının elini tutuyor.
-bu yaşta aşık olmak! muazzam!
-bu konuşmayı hemen şimdi bitirmeliyiz.
-yanlış bir yorum yaptığımı düşünüyorum. özür dilerim.
-kabul edildi.
-anladığını varsayıyorum.
-sanırım.
-sonra gözler sarılıyor birbirine. beraber düşünüyorlar, konuşmadan. anlamadığı ve anlatamadığı için küfürler savuran insanlara nispet yaparcasına, beraber çıkıyorlar bahsettiğim yolculuğa.
-…
-kulakları mest eden o müziğe kapılmış hepsi. sanki, o besteyi yapan adamı*** da alıyorlar o anda yanlarına. bir yandan da sözler dökülüyor dudaklarından.

“eğildi kederimden buğday başakları
matemim var söndürün ışıkları
kim yaşar böyle yasla aşkları
kim böyle durur ihanetlere karşı
kim döker bu kadar gözyaşı
yalancı, beni de aldattın
yalancı, beni de aldattın”****

-…
-içinden tekrarlamak işe yaramaz. bağırarak okumak gerekir.
-haklısın.
-ve iki şarkıda getiriyorlar gecenin sonunu.
-niçin sadece iki şarkı?
-dinlediğini hissetmek ister insan. onu yaşamak. tüm satırlarını ezberlemek. iki çok değil mi?
-sıkılmazlar mı hiç bundan?
-deliler sıkılmaz.
-böyle delilik olmaz!
-oturmanı tavsiye ediyorum.
-ben de daha açık konuşmanı.
-ayağa kalkarak konuşmanın söylediklerini haklı çıkarmayacağını fark etmene sevindim.
-orada olmayı isterdim.
-insan hep olduğu yerden kaçmak ister.
-burada da olamıyorum.
-ait olamama.
-buna ait olduğun şeylerin seni yorması desek?
-yoruldum.
-bitirelim öyleyse.
-iyi olur.

*haritada bir nokta, sait faik abasıyanık, 1952
**son sardunyalar, sezen aksu, 1995
***goran bregoviç
****kasım yağmurları, sezen aksu, 1997

müebbet

2010-03-09T08:59:00.000+02:00

sahip olduklarının kıymetini bilen insanların ortak özellikleridir, kazandıklarını zor elde etmeleri. hayal kurarken bile yer verilemeyenlere dokunmaktır gerçekten sahip olmak. bu sebeptendir ki aklının ucundan bile geçmeyenlere ulaşanlar dünyanın en mutlu insanlarıdır. kıymet bilirler. sinema olabilir bu, küçük bir çocuk için, fiyakalı bir dondurma, bir hamburger ya da otobüs yolculuğunda el sallayan insanlar… o kadar uzaktır ki onlar, istemekten bile kaçınır çocuk. çünkü bilir ki; onlardan birini istediği halde, özlem duyacak. yokluğunda hüzünlenecek. çocukça bir hüzün kaplayacak her yanını. bu sebepten, ulaşamayacağını istemez. o yokmuş gibi davranır. içinde bir yerlerde bir gün ona ulaşabileceğini düşünerek erteler özlemini.

işte bu yüzdendir ki ilk defa sahip olma anı unutulmaz. o zaman dilimi, hafızanın kral dairesinin ücretini hayatın sonuna kadar ödemiştir. burada hatırlanan ilk hamburgerin tadı, ilk izlenen film veya ilk yenen pahalı dondurma değildir. hatırlanan, o iki ekmek arasındaki köftenin yendiği mekan, içine koyulduğu poşet torba ve etraftaki şahıslardır. sinema perdesidir. sanki çok önemli bir şey değilmiş, her gün sinemaya geliyormuş gibi tavırlar içinde, ellerinde patlamış mısırlarla salona giren, kahkahalar patlatan insanlardır. mutlu insanlardır. mutlulukları, çocuğun mutluluğundan farklı olan insanlardır. o filmdir ki hatırlanmaz ne olduğu. zira izlenememiştir adam akıllı. perdenin büyüklüğü, ortamın karanlığı, koltukların rahatlığı düşünülürse kim filmi izler ki zaten. kim böyle büyüleyici bir olay varken filmi izlemeye cesaret edebilir ki!

yıllar sonra, otogarda bir otobüsün içinde olsa o çocuk, yanında, önünde, arkasında, önünde oturan ve çılgınlar gibi el sallayan insanları görür. sonra pencereden dışarı bakar. kalabalık bir grubun sanki tüm otobüsü uğurlarcasına karşılık verdiğini fark eder. ardından o da el sallar. dışarıda, sevdiklerine veda edenlerden hiçbirinin, salladığı ele karşılık vermeyeceğini bilir. güvendiği, kimsenin el sallayanları eşleştirmeye çalışmamasıdır. işte böyle durumlarda da, tatmin edilemeyen bir özlemin de olduğu söylenebilir.

çocuk, sinemaya, hamburgere, dondurmaya, tiyatroya, konserlere, pahalı sakızlara, bilgisayarlara, cep telefonlarına ve birçok şeye hep bir saygı besler. bir insan, sakıza saygı besler mi! besler.

ve bu çocuk, ilk sevdiği kıza duyduğu sevgi, saygı ve özlem nedeniyle suçlanacaksa eğer, en azından bir müebbeti hak eder.

*iş bu düşüncelerin bir kısmı ismi mühim olmayan bir adamla yapılan muhabbetlerden alıntıdır.

göl, deniz (kısım iki-son)

2010-03-03T14:05:00.000+02:00

açıklama güçlüğü çektikleri için kaçmaya mecbur edilenler, ilk gecelerini geçirdikleri mağarada korku içinde kalacaklar. sırtlarında taşıdıkları “fişlenmiş insanlar” damgaları kadar ağır olmasa da yok edilme tehlikesi karşısında iyice belleri bükülecek. ölüm düşüncesi her insanı, anne karnındaki haline döndürür. cenin pozisyonu ile savunma mekanizması gelişir. hepsinin beli bükülecek. sahte gün ışıklarıyla hayata tutunmaya çalışan çiçekler bile korkacaklar. solacaklar. öyle bir korku ki kurumaya yüz tutan göl, birden bire tüm suyunu kaybedecek. belki birkaç sene daha orada kalabilecekken, aniden yok olacak. ayaklarının altında duran, inanmadıkları toprak bile, kaçacak delik arayacak. işte o anda içlerinden biri yumacak gözlerini. ardından, birkaç dakika o halde bekleyecek. ve sonra açacak maviliğini. anlatmak istediklerini yazamayan kişilere özgü bir edayla bakacak, korkunun kaynağına doğru. bir kalem, bir kağıt çıkaracak iç cebinden. kalemi güçlükle oynatacak kağıdın üzerinde. sonra bakacaklar ki hepsi, her kelimede biraz daha azalmakta korkuları. cenin pozisyonundan çıkıp, ayağa kalkacaklar. toprak kaçmayı bırakacak. göl yeniden oluşmaya başlayacak. çiçekler bile tekrar açacaklar. harfler birbirlerine koşup sarılacaklar. dans edecekler. her danstan bir kelime çıkacak. kelimeler güneşe kuvvet verecek. güneş daha çok parlayacak. karlar erimeye başlayacak. yazamayan yazarların aklından, işkenceler geçecek. yalnızlıklarıyla ödüllendirildikleri için memnun olacaklar. idam edilen arkadaşları için saygı duruşu yapacaklar. yazmanın, aslında yazamamaktan kaynaklandığını haykıracaklar.

-kısım iki sonu.

-son kısım.

cevap niteliğinde

2010-02-26T12:40:00.000+02:00

“ölmek isteyeni kurtarmak öldürmekle birdir.*” demiş ama emin değilim, doğru olduğundan.

ölmek isteğiyle, kendini denize bırakan bir insanı tutmak gerekir mi, bilmiyorum o yüzden.

daha sancılı olan durum ise, denizde iki kişi olması. biri çırpınıyor kurtulmak için diğeri ise kendini bırakmış; rahatça boğulmak amacıyla!

bilemiyorum, hangisine yardım etmeye çalışırdım. ya da bilmek istemiyorum.

şu an düşündüğüm ise hava olmayan ortamda yaşayamama durumu. zor olmalı suyun içinde nefes almaya çalışmak. acı verici olmalı.

kurtulmak istemeyeni kurtarsam, tekrar havaya kavuştursam, nefes alsa; onun için daha iyi mi olur bilemedim.

insan olmak, havaya muhtaç olmak zor. suya alışmak çok daha zor. alışma çabası ise ızdırap dolu.

hadi onlar insan, alışamamak onların doğası gereği. peki ya balıklar?

bahaneleri yok bizim gibi! hiç bir zaman da olmayacak.

*”Invitum qui servat facit occidenti” (Horatius) Montaigne, Denemeler,1999, s.325

göl, deniz (kısım bir)

2010-02-08T21:09:00.001+02:00

hissettiklerini açıklayamayan insanların yazmalarını yasaklayacaklar. kelimelerine eklediği çekim ekleri nedeniyle, okunması zor insan sıfatı fişlerine eklenmişlerden olmak üzere yol alan şahısları da idam edecekler. hem ölüme hem de yasaklamaya karşı çıkmanlar ise bir ormana kaçacaklar. işkencelerin, fikirlerini açıklayan insanlara sunulan bir lütuf olduğu günlerin geride kaldığını düşünmek isteyecekler. dertlerini anlattıkları, yıllanmış çam ağaçları olacak o ormanda. ağaçlardan artakalan cılız gün ışığıyla nefes almaya çalışan otların üzerinde gezinecekler. ufak bir ışık gördüğünde baharın geldiğini sanıp açan çiçekleri, korumaya alacaklar. soyu tükenmekte olan hayvanları bulacaklar. onları yanlarına alıp, kurumaya yüz tutan gölün kenarına gelecekler. bir avuç tuz atıp suya, denize olan özlemlerini giderecekler. kar altında kalan toprağa ulaşabilmek için metrelerce kazacaklar. kazdıkça, gördükleri toprağın gerçek olduğuna inanmayacaklar. güvenleri sarsılmış bu insanlar, doğaya bile inanmayacaklar. ceplerinde duran, yalancı ışığa aşık olan çiçekler ve yanlarında hayvan dostları ile kuytu bir mağarada geçirecekler ilk gecelerini. gün aydınlanırken korkuyla açacaklar gözlerini.

-kısım bir sonu.

yavaş

2010-01-13T00:39:00.001+02:00

-geç kaldın.
-sen hep zamanında gelirsin.
-alışkanlık işte.
-alışkanlıklarımızın günlük yaşamımıza etkisinden bahsedilecekse bu ortamdan koşarak kaçacağım.
-beni bu tür bir muhabbet açmaya yeltenmekle suçladığın için seni protesto ediyorum.
-proteston reddedildi.
-hızına yetişemiyorum.
-yeterince hızlı koşamadığından.
-kısa ve düşük cümlelerle yarattığımız anlam gizliliği birçok kişiyi rahatsız ediyor.
-konuyu geçiştirmene izin veremem.
-peki. ben hızlı koşuyorum. hatta attığım her adım bir öncekinden daha büyük. ancak attığım adımların sayında bir azalma olabilir. tabi burada toplamdaki azalmadan bahsetmekteyim.
-nicelik ölçme esnasında kullanılan farklı kriterler sebebiyle sonuçları yanlış bulmaktasın.
-sorduğumuz soruların yanlış olduğunu düşündüğümden cevaplarımızdaki hatalar beni çok da ilgilendirmiyor açıkçası.
-hayat zor soruları sordukça kolaylaşır. zor soruları sormak da cesaret gerektirir elbette.
-korkaklıkla suçlamak ancak korkakların meziyeti olabilir.
-başım ağrıyor.
-bitirelim.
-yavaşlıyoruz…

formspring.me sayfası

2010-01-13T00:10:00.001+02:00

sor ki söyleyeyim! http://formspring.me/karoten

bitt

2010-01-11T04:05:00.000+02:00

-başlayalım mı?

-sen nasıl istersen.

-benim isteklerime göre hareket etmediğimizi ikimiz de biliyoruz sanırım.

-bu kuşku götürmeyen bir gerçek, çünkü biz iki kişiyiz.

-yalan söylemeden yalan söyleyebilen kişi.

-yalancı demeden yalancı diyebilen kişi.

-başladık farz ediyorum.

-sen nasıl istersen.

-sonu gelmeyen fikirlerin, sonunda, seni deli edecek.

-deli olmadığımı iddia edemem.

-akıllı olanlarla deli olanlar arasındaki ince çizgiden bahsedeceksek ben kalkıyorum.

-sen nasıl istersen.

-gidecek gücüm olmadığını bildiğin için blöflerime cevap vermiyorsun.

-tahminlerim genelde doğru çıkmakta.

-genelleme yapacak kadar aciz durumda mısın şimdi de?

-acizliğim senin bir gün gitme ihtimalin olduğunu bildiğim anda ortaya çıkıyor.

-ihtimallerin olduğu bir evrendeyiz. ki zaten sen de kesinliğe inanmazsın.

-aslında bu da genellemelere bel bağlamamızı kaçınılmaz kalıyor.

-genelleme yapmakla kesin düşüncelere sahip olma hakkında bir bağlantı kurmak zor.

-zorlama fikirler sayesinde ortaya çıkıyor güzel fikirler.

-şairane bir yanın olduğunu hep söylemişimdir.

-sicilya müziği gibi.

-nedir sicilya müziği gibi olan?

-sohbetimiz.

-nedir benzerlik?

-ben acı çekiyorum, sense sohbet ediyorsun. ben acılar içinde kıvranırken sen muhabbet-ül endam eyliyorsun.

-aynı cümleyi iki kez kurmak anlamda pekiştirme yaratıyor değil mi?

-çoğunlukla fark edilmez.

-acına aşinayım, aynı senin benim sohbetime aşık olduğun gibi.

-alışkanlıkla, aşkı bir tutuyorsun.

-senden de hiçbir şey gizlenmiyor.

-sen benimle eğlendikçe, ben seninle üzülüyorum. rica…

-sessiz kaldığın anlarda da korkuyorum, gitmenden.

-hiçbir zaman gidemeyeceğimi biliyorsun.

-kesinliğe inanmadığımı on dokuz satır önce sen seslendirmiştin.

-senaryoda açıklar yakalayan eleştirmen havasına büründüğünde, sağ kaşın havaya kalkıyor.

-tespitlerinle var oluyorsun.

-senin var olma sebebin var mı?

-büyük oranda sensin.

-böylesine kendini beğenmiş bir bünyenin başka birini yüceltecek sözler sarf ettiği nadir görülür.

-yine tespit.

-tartışamadık, tartışmaya bile giremedik.

-evet.

-neden bahsedecektik, unuttum.

-bu bir soru cümlesi mi?

-cümlelerimi karıştırıyorsun, çekmecelerimi karıştırır gibi. aklımın arkasını karıştırıyorsun, yatak odamı karıştırır gibi.

-karıştırıyorsun.

-bitirelim burada.

-sonra devam ederiz.

-hala korkuyorsun…

-şimdilik bitt…

baş ağrısı

2009-12-09T23:08:00.000+02:00

kişiden kişiye değişmekle beraber, genelde başın ön tarafını kaplar ağrı. bir yılan gibi kıvrılır. sessizce gelir, insanın sesini yükseltmesine izin vermez. sinsidir. geldiğinde yapabilecek tek şey beklemektir. bir silah doğrultulmuş, tam kalbinin ortasına nişan alınmış, çaresizce bekleyen adam olunur karşısında. alın çizgileri de ağrının asılı kaldığı birer dala dönüşür. ne kadar çok çizgi varsa yaşamdan kalan, o kadar da şiddetli olur bu sebepten. yıllarca dökülen alın terleriyle kazanılmış alın çizgileri şimdi ihanetin başrol oyuncusudur.
çizgiler olmasa da ortaya çıkar bazen. “kafanı patlatacak gibi.” şeklinde sıradan bir kalıp kullanmaya gerek yok. zira anlatılmaya çalışılan kavram, dar kalıplara sokuldukça anlam bozulması ortaya çıkıyor. kafa derisinin içerisinde gezen karıncaları düşünmeli insan. kafatası ile alın derisi arasında bir meydan muharebesi varmış gibi hayal etmeli. “yüz binlerce kişiden oluşan bir ordu, periyodik adımlarla kemiklerinin üzerinde marşlar söyleyerek yürüyor.” işte bunu hayal edebilmeli. savaşın iki tarafının da sıktığı kurşunlar aynı yere isabet etmekte. sanki savaş ikisi arasında değil de, ayaklarının altındaki toprağa açılmış gibi.
-“savaşların tek kaybedenleri, üzerinde insan öldürülen topraklardır.”
baş ağrısı için bir tanım yapılmalı, ancak bu, baş ağrısı çekilmeyen bir zamanda mümkün olabilir. mümkün olmayanı istediği ölçüde vardır insan denir bir yandan da istediklerinin sınırı olmayacağını idrak etmeli. idrak sınırlarını açtığı ölçüde azalacaktır, sınırsız istek hırsı.
baş ağrısını istememekle, ondan kurtulan olmamıştır kuşkusuz. belki de kötü olanı istemektir çözüm. satırlara çözüm sığdırmak güç ve anlamsız. sadece çözümü göstermek ve kaçmak gerekli. kaçmak.

yaşam ölüm

2009-05-12T23:03:00.000+03:00

yaşamı

sıradanlığı ile göz dolduran bir insan o. çevresindeki herkes gibi hayatını idame ettirebilecek kadar kazanıyor. ve yine herkes gibi çocukları var. elbette bir de karısı. günlük rutin işlerini büyük bir zevkle yapıyor. kaybedeceği çok şey olduğunu düşündüğü için de aklına bir an olsa bile düzenini bozmayı getirmemiş. sadakate önem veren ve yalan söylemeyen bir yapısı var. kısacası normal nedir sorusuna bir cevap o. o kadar normal ki bir kez olsun çizgisini aşmamış. kendisine verilen görevleri başarıyla gerçekleştiriyor bile denemiyor onun için. çünkü hayatta hiçbir başarısı yok. o sadece görevleri yerine getiriyor. bu görevlerin de sıradan işler olduğunu söylemeye gerek yok kuşkusuz. kaldı ki normal olmayan bir işi başarması imkansız onun. yapabilecekleri, herhangi bir insanın birazcık deneyimle üstesinden gelebileceği işlerden ibaret. ondan zoru başarmasını bekleyen de yok zaten. kendisinden hiçbir beklentileri olmayan insanlarla çevrilmiş etrafı. çocukları bile umursamıyor onu. okul harçlıklarını da annelerinden alıyorlar. kısacası hiç farkına varmayacaklar onun. o karşıdan karşıya hiç kırmızı ışıkta geçemez. çünkü hiçbir sürücü onu görüp yavaşlamaz. sürücüler yayaların yürüyüşlerinden tanırlar. kararlılık gördüklerinde hızlarını kesmeye başlarlar. onu gören sürücü kılını bile kıpırdatmaz. bunun bir başka anlamı daha vardır. çarpacağı insanı süzer arabayı kullanan, ona zarar vermesi halinde başına açılacak işleri düşünür. o dünyada bir trafik kazasında öldüğünde, ölümüne sebebiyet verenin en az acı çekmesi için seçilmiş olan insandır. zarar verilenin değerine göre ceza kesilen dünyada parkta duran bir bank kadar değeri olmadığını birkaç insan bilir onun. birkaç insan bilir, bunun sebebi de onun hakkında düşünen az sayıda insan olmasıdır; eşi ve iş yerindeki yöneticisi. ikisi de, varoluşu katma değer sağlamayan bu insanı mecburiyetten tanımıştır. beraber yaşamak ve çalışmak için etrafındaki insanları tanımak zorundadır kişi. evle iş arasındaki her zaman kullandığı yolun haricinde hiçbir yol kullanmaz. kendini huzursuz hissetmekten öyle kaçar ki, rahatsız edici bir durum ortaya çıkabilecek hiçbir ortamda bulunmaz. ihtimalleri gözden geçirir ve en güvenli olduğu yerde kalır. hiç şans oyunlarını denememiştir. hatta oyunlar hakkında bir fikri bile yoktur. hayatında heyecan yaratacak, umut beslemesini sağlayacak hiçbir işe bulaşmaz. düşünmemeyi kendine yol bellemiştir. aslında öyle bir yol izlediğini bile bilmemektedir. zira bunu bile düşünmemiştir. ölen adam, işte bu adam. ancak öldükten sonra adı muhabbetlerde geçmiş ve aynı gün içerisinde gömülüp unutulmuştur. tarihte yerini hiçbir şey olarak almıştır. o hiçbir tarih kitabına, dergiye, ansiklopediye konu olmamış, adı sokak isimleri düşünülürken akılların ucundan bile geçmemiştir. geriye bıraktığı şey ‘yok olan şey’dir.

ölümü

kendisine kırmızı ışık yanmasına rağmen karşıdan karşıya geçmeye çalışırken bir kamyonun çarpması sonucuyla öldü. kimseyi rahatsız etmeden öldü. olay yerine ambulans gelmesine, kamyon sürücüsüne ceza verilmesine gerek kalmadan, hemen oracıkta öldü. hayatındaki en heyecanlı şeyi yaparak öldü. ölürken yüzündeki gülümsemenin sebebi, hayatını iki saniyeliğine de olsa değiştirmesiydi…

beden, ruh

2009-03-14T23:01:00.000+02:00

sanılmasın ki bedenler yara aldıklarında ruhları özgür bırakırlar. ölüme götüren yolu gördüğünde her beden, ruha özgürlüğünü vermeme düşüncesinin ağırlığı altında ezilir. bu noktada ruha karşı bir mahcubiyet duyar. hisselerini ona söyleyemeyecek kadar utangaç ve çekinik olduğundan (aslında beceremediğinden) ne ruhu özgür bırakır ne de açıklama yapar. ruh da bu anlamsız durumun içinde umutsuzca bekler. ölen bedenden kopup gitmekle onunla kalmak arasında kalır. zira karar veren bedendir.

ikisinin hikayesi:

beden ölmesine, yani apaçık yok olmaya ilk adımı atmasına rağmen ruh’unu bırakmak istemediği için ruh’tan fedakarlık yaparak yanında kalmasını istemeyi beceremez bir türlü. işte bu durumdur en kötüsü. ruh’a ne “git!” der ne de “kal!”. susar beden. beden’in susuzluğu ne ruh’un nehir olup akmasıyla çözülebilir ne de yeniden doğmakla. onun tek çaresi kendindedir. sessizlikten bıkma şansı olmayan ruh ise çaresizdir. “git” denmemiştir, gitsin; “kal” denmemiştir, kalsın. daha kötüsünün olduğunu ispatlamak isteyenlere karşı, duruşum ve bakışlarım, onları vazgeçirmek için oldukça yeterlidir. kimse inkara kalkışmasın. anlamayışınız, ruh’la beden’in birbirine olan aşkını görmeyişinizdendir. işte bu sebepten, şu anda, inkara kalkışanlarla, intihara kalkışanlar arasında fark kalmaz benim gözümde. beden, ruh’a kal diyememenin ezikliğini hissettikçe kendi içine gömülür. kartopu gibidir bu gömülüş, gittikçe büyür. üstüne üstlük çevresel etkiler de bedeni yıpratır. ne de olsa beyaz bir kefenin içinde toprağın kucağına bırakılmıştır. şimdi, sıçanlarla, böceklerle ve bir de solucanlarla boğuşmaktadır. “beyaz kefen” diyerek kelimeye vurgu yapmaya çalışanlardan nefret ettiği kadar nefret etmektedir bu hayvanlardan. aslında razıdır hayvanların onu yok etmesine, yeter ki; kefenin beyaz olduğunu herkesin bilmesine rağmen, inatla, insanların başına vura vura onları etkilemek için bu tamlamayı kullananlar da onunla aynı yere gömülsünler. içini rahatlatan şeyse her canlının mutlaka bir gün diğerleri tarafından yeneceğidir. aynı her canlının mutlaka bir gün diğerleri tarafından yenilgiye uğratıldığı gibi. yenilecektir ve yenecektir… bir ‘insanın’ bedeni olması ona ayrıcalık tanımamıştır, bundan sonra da tanımayacaktır. ruh’u unuttuğu için kızar kendine. böyle düşüncelere dalıp gitmektense ona ne tür bir konuşma yapacağını düşünmelidir. komik olan durum ise ruh yanı başında durmaktadır. durun, daha komiğini söyleyeyim, yaklaşık seksen beş senedir ikisi bir arada yaşamalarına rağmen, elleri bile dokunmamıştır birbirine. ruh, bedenin içinde yaşamıştır ama ona dokunmamıştır. ne aşk… beden’i soracaksınız, “o dokunmak istemedi mi ki?” diyeceksiniz. demeyen de okumasın bu satırdan sonra, zira şimdiye kadar anlattıklarımı hiç anlamamıştır demektir bu. onun içinde olup bitenleri bilen yok ama eminim istemiştir. yeni doğan bebeğine dokunmak isteyen baba gibi istemiştir hem de. dokunabileceği günü hayal ederek geçirmiştir tüm yaşantısını. büyük olasılıkla yara almak ve ölmek için can atmasının sebebi de budur. öldüğünde ruh’una dokunabileceğini öngörmüştür belki de. ölüme atlaması da böylelikle açıklanır sanırım. şimdi beden’in hayallerini bir kenara koyalım ve durumu anlatmaya devam edelim. birkaç kelime söylemesi gerekmektedir o’na: “gitme, burada kal, yanımda ol, yalnız koyma, unutma vb.” fakat bu kelimelerden bir cümle çıkaramayacak kadar bitkindir. bitkin olmasını, ‘onu yemeye devam eden canlılardan bildi.’ diye not düşeceğim yıllar sonra buraya...

ruh’un uzun bekleyişi yüz yıl kadar devam etti. beden artık yenilebilecek yeri kalmadığından sadece kemikten oluşmakta. zamanla görmek, duymak ve hissetmek için yeni uzuvlar geliştirdi. ruh ise güzelliğinden hiçbir şey kaybetmedi. “ruhlar yaşlanmaz. derlerdi fani hayatta. demek ki doğruymuş söylenenler.” demişti ölümle geçirdiği ellinci yılında. sonra bugüne yani yüzüncü yıla gelesiye kadar düşünmedi bu konuyu. çünkü düşüncelerini beden’in anlayabileceğini ve bunları düşündüğü için üzülebileceğini sandı. ruh her zaman beden’in onu anladığını düşündü. sonunda anlayacaktı yanıldığını… beden, geçirdiği değişim yüzünden mutlu muydu, yoksa beğenmemiş miydi bu yeni halini, seviyor muydu hala onu? hep merak etti bu gibi şeyleri. şimdiki ve geçmiş hayatlarına dair hep konuşmak istedi. ama konuşamadı, bedenle en büyük ortak özellikleri de buydu sanırım, kelimeleri içlerine hapsetmek… sonuç olarak, bu süreç boyunca ne beden konuştu ne de ruh. sadece, beden’in kendi kendine mırıldanmaları oldu. “söyleyeceklerini toparlıyor.” diye açıkladı bu durumu umutsuz bekleyen. “yüz yıl susmak ne kadar da zordur.” diye düşünenler olmuştur şimdi. sanılmasın uzun bir süre bu. bir insan için bir saat bile çok fazlaymış gibi gözükebilir fakat söz konusu ruh ve beden olunca yüz yıl hiçbir şeydir. dediğim gibi yaklaşık yüz yıl sonra beden birden döndü ruh’a ve: “git.” dedi. ruh bir iki saniye duraksadı, arkasını döndü sonra, uzaklaşmaya başladı. uzaklaştıkça zaten saydam olan görünüşü daha da görünmez oldu. uzaklaştıkça küçüldü, aynı beden’in umutları gibi. uzaklaştıkça söndü geri dönme olasılığı, beden’in kör ışığı gibi… sonunda bir noktaya dönüştü ufukta ve dönmemek üzere gitti. giderken hep aynı şeyi mırıldandı: “mutluydum onun yanında, neden ‘kal’ demedi?...”. beden de, kızdı sözcüklere, daha önce sese dönüşemedikleri için. söylendi kendi kendine: “ gitti, yüz yıldır gitmek istiyordu ama ben ‘git’ diyemediğim için kaldı. aslında hep gitmek istedi… sevmedi!”. ruh devam etti belli belirsiz dudak hareketlerine: “üzülmemem için ‘git’ diyemedi yüz yıldır. sonunda söyledi içindekileri. meğer hep gitmemi istemiş…”

beden bir solucan gördü, taze bedenler arayan. yolunu kesti: “bitir kalanımı, yok et beni n’olur!” diye yalvardı. solucan kıvrılmaya devam etti, geçti gitti yanından bedenin. sanki onu hiç duymamış gibiydi. yüz yıllık sessizliğini bozmuştu ya bugün beden, okkalı bir küfür savurdu bir diğer gidenin ardından.
ruh, seksen beş sene boyunca içindeydi bedenin. öyle büyük bir mutluluktu ki bu, ne anlatabilirdi ne de aynı anı bir daha yaşayabilirdi. her an ayrı bir mutluluktu işte. zamanın durmasını istedi defalarca. şımarık bir sevgili gibi hiç bitmesin istedi mutlu anlar. lunaparktan çıkmak istemeyen çocuk gibiydi tam da, birisi onu oradan çıkarmak isterse ağlayacaktı bağıra bağıra. ölümden de hiç korkusu yoktu, çünkü biliyordu ki öldükten sonra da beraber olabilirlerdi. “yeter ki beden istesin.” diye bir cümle kurup, bu konuyu unutmuştu yıllar önce. onun istemesi yeterliydi aşklarının sonsuz olması için. ruh hazırdı ölüme…

şimdi ise ayrılmışlardı. sessiz aşkları sessiz bir ‘git’ ile bitmişti. halbuki ‘kal’ kelimesi ne kadar da güzeldi, ‘git’ kelimesinden. sonsuzluğa giden yolculuğu başlatacak olan tek kelime ‘git’ idi. ve beden onu seçmişti.
ruh gitti, beden kaldı.

*bir ve üç; iki ve dört kardeştiler

2009-03-12T22:59:00.000+02:00

dayanılmaz olmaya başladığında acıları, pes eder insan. kelimeleriyle yaptığı son dansında, ölmek için kendinde bulamadığı cesareti onların belini kavrarken bulur içinde.
yapabileceklerinin sınırlı olduğunu keşfettiğinde üzüntüsünü gizleyemez. ölmeyi bile beceremediğinden olsa gerek, eline yüzüne bulaştırdığı her şeyi , gerçekleştirilmesi çok zormuş gibi sunmayı seçer. seçimlerini de kendisi yaptığını sandığından, intihar girişimlerini sonuçsuz bırakıp, suçu başkalarına yükleyemez. kendini bulur katil pozisyonunda.
çektiği acıların eşik değerini aşmasından kaynaklanıyor olmalı davranışlarındaki tutarsızlığı. yazmakta bulur çareyi. yazmaya sığınıp kurtulacağını hayal eder. anlatmada yaşadığı sorunlar yüzünden anlaşılmadığını düşündüğü sözcüklerini saçar etrafa saçmasapan.
üzüntü duymanın verdiği utancı, halka açık sergisinde ifade eder. kendini aşamadığı için, kabuğuna kısılıp kaldığı için bir ucube gibi hisseder. hislerine başkalarının hissedar olmasına izin vermez. ölüm anını düşünüp, korku duymak gibi anlaşılması güç durumlar içinde bulur kendini. zaten sonuçsuz intihar girişimleri yüzünden hiçbir şeyi başaramadığını anladığında bir korku duymuştur. buna bir de anlatamadığı düşüncesi eklenince iyice çileden çıkar. başkalarını zan altına alamadığı için şahsına sürüngen gibi davranır. yapamadıklarını dünyayı kurtarmak kadar zormuş gibi yansıtmaya çalışır. gün gibi ortada duran gerçekleri kendi gerçekleriyle değiştirip sunduğunda da inanıldığını sanır. aslında her durumda beceriksizin tekidir.

*bir ve üç; iki ve dört kardeştiler.

insan

2009-01-03T22:52:00.000+02:00

-anlayamadıklarına anlam yükleyen,
-yüklediği anlamları başkalarının yorumlamasına içerleyen,
-güzel sözcüklerle litrelerce alkol almışçasına kendinden geçen,
-mutluluğu birkaç saniyede yaşanan bir duygu sanan,
-duygularını açığa vurmaktan kuduz köpek gibi korkan,
-duygularını açığa vuranları da şaşkınlıkla izleyen,
-“kaçıp gitmek geliyor içimden…” klişesini yaratabilecek kadar aptal olan,
-bebeklikten kalma bir huy olan ağlayarak istemeyi, kandırarak istemeye dönüştüren,
-kalıpları ve hatta abartmak gerekirse duvarları olan,
-bilen, bildiğini paylaşmayan,
-iyiliklerini saklayan, sakladıklarıyla mutlu olan,
-kendinde olmasını istediği şeylerin başkalarında olduğunu görünce kıskançlıktan damarları genişleyen,
-soru sormaktan utanan, utanırken de hırçınlaşan,
-sorulardan korkan, bu sebepten ezberlemeyi yeğleyen,
-başkalarının kendi adına düşünmesine değil de emir vermesine kızan,
-verilen emrin en azından açık bir tehdit olduğu gerçeğini unutup, fikirlerinin bulandırılmasının düşünce paylaşımı yaftasıyla kendisine yedirilmesinden haberi olmayan,
-üstteki iki maddeyi aynı potaya koyup bundan bir anlam çıkaramayan,
-“ıssız bir adaya düşseniz…” şeklinde cümleye giriş yapabilen,
-deneylerle hipotezler arasına sıkışmış hayatını, doğanın gerçeklerini görmeden/göremeden/görmek istemeden geçiren,
-okumayı sevmeyen, sevdiğini iddia eden, okuyorum diyen,
-yalan söyleyen ama yalan söyleyenlere çok kızan,
-günah işleyen ama günah işleyenleri ayıplayan,
-öldüren ama öldürmek kötüdür diyen,
-seven ama sevilmeyen, kendisini sevene acı çektirmekten anlamsız bir zevk alan,
-yaşamında kendisine bahşedilenlere nankörlük eden,
-daha fazlasını alabilmek için rakip sandıklarını ezen,
-rakipleriyle dostlarını ayırt edemeyen,
-anlamsız bir yarış (sadece ben mi anlam veremiyorum bilemiyorum) içerisine girmekten, anlamsız bir zevk alan,
-tekrar eden kelimelerden eşanlamlı sözcükleri kullanarak kaçınan bkz: bu satırdaki cümle,
-kendisinin tekrar etmesini göremeyen ama hayatı monotonlaşmakla suçlayan,
-“kader varsa ve tanrı yazıyorsa benim yapabileceğim bir şey yok, kader varsa ve ben yazıyorsam suçlusu benim ama ya kader yoksa?” sorusunu soran,
-“küçük ve geçici mutluluklar, uzun ve kalıcı üzüntüler…” sözcüklerini yan yana dizip insanı ağlatan,
-güçlü olmayı marifet sanıp, gücü olmayanları ağlatan,
-ağlatmaktan haz alan, ağlayarak işkence eden,
.
.
.
varlıklara insan denir.

su

2008-11-25T22:51:00.000+02:00

“onu anlatmaya kelimeler yetmez.” cümlesindeki kelimeler çok anlamsızlaşıyorlar birbiri ardına dizildiklerinde. bu sıradan kalıbın da kullanılmaktan bıktığı ortada. hatta bu sıradanlığı eleştirerek yazılarına giriş yapan insanların garip endişeleri ve sıra dışılığı(!) bile sıradanlaştı. “yine o saçma sözler… kahretsin, ne de farklı bir adamım ben!” nidasıyla devam ettirme çabası da klişe olmaktan geri kalamadı. tabi ki de bunlarla kendisine prim yapmaya kalkışan umutsuz yazar sıfatını kendisine layık görmüş budala varlıkları da unutmamalı. oysa yaptıkları kıvrak birkaç kelime ile okuyucunun kafasını karıştırmaya çalışmaktan başka bir şey değildi.
dairesel bir boru etrafında tur atan, tur atarken de tüm kıvraklığını sergileyen bir su kütlesinden farksız şimdi yazan. kendi etrafında dönmekten başka bir şey yapamayan, yönü bozuk, keyfince akan bir su kütlesinden ne gibi bir beklentisi olabilir ki insanların. kendisinden hiçbir şey beklenmeyendir hiçbir şey olan.
anlatamayacağını anlayınca kaçan masalcı gibi kıvranır su. kanıtlamak istediği çok şey olmasına rağmen, beceremediğinden akar aptalca. gezdiği diyarları söylemek ister muhtemelen. kesinlik kazandırılmasına izin verilmesin diye de şeklini şemalini korumaz. o, çözülmek, anlam kazandırılmak istenildiğinde dağılıverir, korkar bir köpek gibi. kokusunun olmadığını iddia eder utanmadan. inandırır da garip ademoğullarını kendisine. kurulan düşük cümlelerin ardına sığınır, yap-boz gibi kafa karıştırır. attığı adımların izlerini taşıdığını öne sürer, heyhat bir kelime bile edemez.
o, kıvraktır, dansöz gibi. o, darmadağındır, yap-boz gibi. o, kesinliklerden arındırılmıştır mutlaka, kendisi gibi… anlatmayı beceremez ve hep kolayına kaçar, yazan gibi.
yazanla hiçbir sorunu olmadığını iddia eder, bilmez ki yazanın çare bulunamaz dertlerinin bir kısmını içinde taşır. aslında o dertleri en iyi anlatan odur da fark etmez –ki fark etse de anlatamaz- bunların hiçbirini.
yazan yazısının dağınıklığını, anlam karmaşasını konusuna bağlar. “su”dan alır öcünü. kendi beceriksizliğini suyun normal özelliklerine ilişkilendirir ve kurtulur.
anlatamayan, kıvrak, şekil değiştiren ve aptaldır su, yazan gibi.

istem

2008-11-25T22:43:00.001+02:00

-isteyecek neyin var ki daha?
-istemediğimiz her şeyi istemektir istediğim.
-kimse sana istek duyman için engel olmuyor ki.
-farkındayım ama attığın her adım, aldığın her nefes benim istek duymamı engelliyor.
-adımlarım ve nefes alışverişim sadece kendi isteklerimi dizginler, seninkilere karışmazlar.
-farkında değilsin, değil mi; hayatıma nasıl karıştığının, ona nasıl yön verdiğinin?
-farkına varamadıklarımdır mutluluk kaynağım.
-açıklar mısın bana, istemenin nesi kötüdür?
-kötü olduğunu iddia edemem.
-peki neden istemiyorsun?
-istemek bir zincirindir. zincirin ilk halkasıyla son halkası aynıdır.
-başladığında, bitirdiğin noktaya varmaktan mı korkuyorsun.
-korkmuyorum, nefret ediyorum.
-nefret ettiklerin listesini giderek kabartıyorsun.
-nefretimle var oluyorum.
-istemek neden başladığın noktada sonlanır?
-ilk isteyişi ikinci isteyiş takip eder. sanırım sana devamını söylememe gerek yoktur. ikinci üçüncüyü, üçüncü de dördüncüyü ister.
-istem duymak, daha fazla istem duymayı mı sağlar?
-evet.
-bunun nesi kötü ki?
-sonu olmayan her adımdan nefret ederim.
-o halde bu konuşmanın bir sonu olduğunu düşündüğün için konuşuyorsun?
-sonu olmayanı aramakla geçti birçoğunun ömrü.
-sen de arıyor musun?
-arayacak ne gücüm var ne de hevesim.
-ilk bakışta anlaşılıyor, yorgunluğun, bitkinliğin, bıkmışlığın... kaçıp gitmek derdindesin.
-inatçı bir yapım olmadı hiçbir zaman.
-işte bu yüzden istemiyorsun bence.
-istek duyacak kadar uzun bir ömrüm yok benim.
-bütün hayatını isteklerle harcamak zorunda değilsin ki. doyuma ulaşırsın belki.
-istemenin bir zincir olduğundan bahsetmiştim.
-zincirlerin kopabileceğini unutuyorsun.
-isteklerimiz, zincirlerimizi tamir edebilecek kadar kuvvetlidir.
-korkuyorsun.
-korkuyu unuttuğumda dört yaşımdaydım.
-kendini beğenmiş biri gibi konuşuyorsun.
-açık sözlülüğünü seviyorum.
-hayatta nefret etmediğin şeyler olduğunu duymak sevindirici.
-senden de nefret etmiyorum.
-ama nefret ettiğin taraflarım var?
-istemek gibi.
-birini ya seversin ya da sevmezsin.
-birinin bazı yanlarını seversin, bazı yanlarından nefret edersin, bazı yanlarını da dikkate almazsın.
-senin hiç kesin yargıların yok mudur?
-yoktur.
-kesin yargıları olan insanlardan nefret ediyor musun?
-kesin yargıları olan insanların kesin yargılar sergiledikleri anlarını seviyorum ben. o andaki davranışlarını izlemek bana kışkırtıcı bir zevk veriyor. çırpınışlarını görmek... sonunda kaybettiklerinde kendilerinden geçişlerini görebilmek için ayrılmıyorum yanlarından.
-nefret ettikçe sinirlenmiyor musun?
-aksine, izlemek beni mutlu ediyor. meydan okuyuşlarını, kendinden emin yapılarını, tuttuğunu koparan elleriyle uzanmaya çalıştıkları başarıları hayal ediyorum, seviyorum onları ben.
-seninkine tam ters yönde giden bir trene binmiş insanları seviyorsun.
-izlenmeye değerler.
-senin onların yanlarında olmana müsaade ediyorlar mı?
-çoğu zaman kışkırtıcı sorularıma katlanamazlar.
-kavga ettiğiniz oluyor mu?
-gayet de.
-nasıl?
-onları izlerim. ardından izlediklerimden edindiğim bilgileri onlara aktarırım. bu onları çileden çıkarır. söylediklerimi dinlemeden bana saldırmaya başlarlar. kendilerini savunurlar. her söylediğime karşı sanki yüzyıllar önceden hazırlanmış bir savunmaları vardır. dinlerim. zira bu da çok zevklidir.
-daha da mı sinirlenirler?
-evet, çileden çıkarlar.
-sonunda neler olur, çok merak ettim.
-kavga uzamaz, genelde beni bir daha görmek istemediklerini söylerler. keserler atarlar.
-sen hiç kesip atmaz mısın?
-hiç kesip atamadım ki.
-bıçakların yok mu?
-yok.
-nasıl yaşıyorsun.
-başkalarının kesmelerine izin veriyorum. çiçek alırken bile karara varamayan insanların, büyük durumlardaki restlerini izliyorum.
-çok eğleniyorsun sanırım?
-hayat keyif alınmayacak kadar kısa değil.
-sözlerin çok kısa ve soyut.
-anladığını bildiğim için uzatmıyorum.
-anlamadığını düşünseydin hala benimle konuşur muydun?
-emin ol, satırlar önce çeker giderdin kendiliğinden. çoğu gitmiştir bile.
-sabırlı bir insanım sanırım.
-sabır, istek duymama, susma. üç güzel bir rakam.
-hepsini gerçekleştirebiliyor musun?
-susmak zor.
-sustuğunuzda rahatlayacakmışsın gibi.
-sustuğumda kurtulacakmışım gibi.
-gidiyorum ben.
-ben hep buradayım.