tuyong tinta ng bolpen

Chicken Adobo - A Love Story 9

2012-05-24T19:35:00.003-07:00

image credit to komwari

Hindi na kailangan pang buhusan ako ng malamig na tubig para magising sa katotohanan. Maliwanag pa ang dalang ilaw ng alitaptap na hindi ako kasali sa priority niya. Tama nga sigurong hindi dapat magkagusto sa taong naging close sa'yo. Sapat na ang haba ng Lupang Hinirang para marealized ko na hindi ako kabilang sa mga martir. Wala akong dapat asahan kay Kathy. Hindi ko dapat binigyan ng kahulugan ang pakikisama niya sa akin. Mali ang magkagusto na lamang bigla sa taong nagpapakita ng mabuti.

Matamis na ngiti ang salubong sa akin ni Andrea kasunod ang baso ng alak. Lutang ang ganda niya sa suot niyang tube at skinny jeans. Ang titig niya ay mapanukso na tila isang patibong para ubusin ang laman ng wallet ko. Nakuha niya ang atensyon ko palayo kay Kathy. Siguro nahalata niyang nadismaya ako sa nakita ko.

"Akala ko hindi ka na darating e," panimula ni Andrea. "Bakit hindi ka sumama sa kanila?"

"Mukhang hindi naman ako invited e."

"Kapag nasa bar ka hindi na kailangan imbitahin. You have to greet your friends or make friends sa kasama niya."

"Ganun ba dapat? Hindi kasi ako sanay e."

"You're afraid of rejection in short. Give it a try."

"Mamaya na. Hindi naman siguro masama kung kakausapin mo ako, 'di ba?"

"No problem, ikaw pa?!" Nilagyan ni Andrea ng yelo ang baso. Alam ko na ang ibig sabihin. May bayad ang itatagal ko sa harap niya.

"Mukhang iba yata ang looks mo ngayon?" Kinalog ko ang baso para sumanib ang espiritu ng alak sa yelo para hindi naman ako lugi sa presyo.

"Pansin mo ba?" Hinarap muna niya ang request ng isang guest bago muling bumalik sa akin. "Second time mo pa lamang dito 'di ba?"

"Siguro dahil mas malinaw lamang ang isip ko ngayon."

"Tama nga hinala ko, hindi ka boring tulad looks mo."

Nawala panandali ang atensyon ko kay Kathy pero sa tuwing mapapalakas ang tawa nila hindi ko mapigilan mapatingin. Gusto ko ng magwalk-out pero sa anong dahilan? Kung tutuusin mas maganda si Andrea kay Kathy, palagay ko ay mas mabait din at enjoy naman ako kausap pero may kung anong bagay na gumugulo sa isip ko para mawala ako bigla sa topic namin ni Andrea.

"Nakikinig ka pa ba?" tanong ni Andrea.

"Yes! Of course!" pagsisinungaling ko.

Anong ginagawa ng lalaking nagpaiyak kay Kathy dito? Akala ko ba hindi sila magkasundo? Si Archie parang matagal na nilang kakilala kung makipag-usap sa kanila. Parang may kakaiba. Parang may eksenang hindi ko alam kung paano nabuo.

"Sa tono ng salita mo malamang hindi. Alam ko sa akin ka nakaharap pero ang eyeballs mo nasa gilid. Hindi mo dadaya ang babae sa ganyang diskarte."

"Sorry. Na-out of focus lang."

"Siguro dapat mo na s'yang lapitan. Mahirap i-handle ang nararamdaman mo."

"How? Kahit nga ako hindi ko alam ang nararamdaman ko. I don't know kung jealousy or concern lang ako sa isang kaibigan. We are not even close friends kaya nakalilito."

"Kaya ka nalilito kasi hindi mo maamin sa sarili no na may feelings ka sa kanya."

Andrea can read my feelings? Mahirap yatang kalaban ang baristang ito. So need kong maging careful baka anytime bigla na lamang akong sampalin. Honestly, gusto ko ang dating ni Andrea. Bukod sa looks, kaya niyang sakyan ang gusto ko at may pagkakahawig ang aming mga interest.

"Pwede bang samahan mo ko mamaya? 9pm end na shift ko. May bibilhin lang ako bago umuwi. Need ko ng gift para sa Dad ko and I know na big help ka. Pwede?"

"Sure! Parang gusto ko din ng ibang ambience e." Gusto kong malaman kung ano ang itsura ni Andrea outside this bar. Tipong ibang sa "almost naked" na pananamit niya dito.

Sa labas na lamang ako naghintay para mawala ang insecurity ko sa sarili. Buti napalitan ng excitement ang gumugulo sa isip ko kanina. Ano kaya ang pakiramdam kasama ang si Andrea. Sa isang minuto kaya niyang magbato sa akin ng isang daang topic, hindi siya nauubusan ng sasabihin kaya hindi mawala ang connection namin kahit may ginagawa siya. And palagi siyang nakangiti. She's very adorable.

Wrong timing nga lang wala akong kotse. Amoy sigarilyo pa ang suot kong shirt. Sana hindi ako pumalpak this time. Hindi ko mabilang kung ilang beses akong sumilip sa pintuan para alamin kung palabas na si Andrea.

"Tara na!" Muntik na akong ma-stroke ng biglang lumitaw si Andrea sa likod ko.

"Saan ka galing?" Tama ako. Iba si Andrea sa labas ng bar. Mas appealling siya ngayon kung kelan balot na balot siya sa suot niya. May apat na patong yata ang suot niya.

"Bakit parang gulat na gulat ka? Sa likod ako dumaan bawal kami dyan sa entrance." Iniangkla niya ang kayang kamay sa aking braso. Hindi agad ako nakakilos sa bango niya. Nalampaso ang amoy ng yosi sa aking damit.

"Saan tayo?" Kapag ganito ang kasama ko parang ayaw ko ng umuwi.

-itutuloy...

Previous Chapter

Tagtagainep

2012-05-19T14:36:00.002-07:00

Akala ko ay nasa ibang planeta na ako paggising ko kaninang umaga. Nakapagtatakang walang anumang bagay ang inihagis sa akin upang magising. Tiningnan ko ang bagay na nagdidikta ng oras sa dingding, ilang minuto na lang tapos na ang morning show ni Kris.

Itlog at hotdog ang nakahandang agahan sa mesa. Walang pagkakaiba sa agahan ko mula grade school hanggang kahapon. Wala pa akong gana kumain kaya itutuloy ko na lamang ang sinusulat ko kagabi.

Nakatulugan ko na naman pala ang ginagawa ko. Naiwan ko na namang nakabukas ang laptop hanggang sa maubusan ng baterya. Iniangat ko ang ballpen pero dalawang salita pa lamang ang nasusulat ko ay bigla na lamang akong inatake ng katamaran. Sa bilis ng teknolohiya, darating kaya ang panahon na ang iniisip ko ay pwede kong ipasa sa ballpen o laptop para bago umabot sa mental block o katamaran ay nakasulat na ang kwento?

Inilapat ko ang aking likod sandali para maalala ang ideyang pumasok sa isip habang nasa byahe. Tinalo ng stress ang kwentong sana ay nakasulat na. Ipinikit ko ang aking mga mata at kinuskos ang talukap saka nag-isip ng malalim.

May kung anong bagay ang bigla na lamang bumagsak. Siguro nakapasok na naman ang pusa at umakyat sa cabinet na kinalalagyan ng mga stuff toys. May pagkakataon ngang inaakala ng mga taong pumapasok sa bahay na laruan din ang pusa palibhasa ay bibihira gumalaw.

Sinubukan kong bumalik sa pagsusulat pero nahirapan akong imulat ang aking mga mata tila may bagay na pabigat. Bulag na ba ako? Ni katitingting na liwanag wala akong makita. Nilamon ng takot ang aking katawan.

Kinapa ko ang mga bagay sa aking harapan partikular na gumagawa ng ingay. Dumampi sa aking palad ang isang pahabang bagay na sa palagay ko ay aking ballpen. Kumilos ito ng kusa kasunod ang aking mga kamay. Tila may sariling buhay ang ballpen pero hindi! Tumitigil ang ballpen sa tuwing mababakante ang aking isip. Posible kayang isinusulat niya ang mga iniisip ko?

May kung anong bagay ang bigla na lamang bumagsak. Siguro nakapasok na naman ang pusa at umakyat sa cabinet na kinalalagyan ng mga stuff toys. May pagkakataon ngang inaakala ng mga taong pumapasok sa bahay na laruan din ang pusa palibhasa ay bibihira gumalaw.

Napaidlip pala ako. Sinubukan kong bumalik sa pagsulat pero wala lalo pumasok na idea dahil sa biglang pagsumpong ng kakaibang panaginip. Buti na lamang hindi totoo. Buti na lamang hindi ako bulag. Iinaangat ko ang ballpen pero bigla na lamang akong napahinto. Nakasulat lahat ng nangyari sa inaakala kong panaginip ko.

Check Mate - Maikling Kwento

2012-05-05T08:27:00.004-07:00

Sequel ito ng Chess Match. Sopas entry ko ito tulad nung chessmatch hindi din nanalo so post ko na lang. :)

______________

Ang malaking simbahan sa Liliw palagi ang huling destinasyon namin bago kami umuwi ni Daniella. Ngiti ang salubong ng mga pamilyar na tao sa tuwing dadaan kami sa rebulto ng malaking sapatos. Kwento sa amin ni Father Greg, bagamat hindi nila alam ang pangalan namin, ang pagdaan namin sa harap nila ay itinuring na nilang inspirasyon. Kwento pa ni Father larawan kami ng pag-asa, patanggap at mabuting samahan sa kabila ng katotohanang magkapatid kami dala ng pakikiapid.

"Uuwi na tayo?" tanong ni Daniella habang nakatingin sa makapal na dami ng taong namimili ng sapatos sa kalye. Sa mga ganitong pagkakataon malambing ang boses niya at alam kong senyales iyon na ayaw pang umuwi. Mahirap talagang tanggihan ang mga paglalambing niya mula noong una pa lalo na kapag titigan niya ako.

"Ano bang bilin ng Mama mo?" Sinimulan kong itulak ako ang wheel chair palayo sa simbahan habang lumilikha ng pambihirang tanawin ang paglubog ng araw. Hindi mabilang ang mga taong nakatingala habang pinagmamasdan ang pag-aagaw ng liwanag at dilim sa likod ng simbahan. Ang namayaning sikat ng araw ay tumama sa tuktok ng kampanaryo na tinatawag naming daanan ng anghel noong mga bata pa kami.

"Huwag magpapagabi. Ibig sabihin hanggang nakikita ko ang araw pwede pa tayo umikot dito!" Kung dati-rati'y may halong pananabik ang bawat paglubog ng araw dahil sa pambihirang tanawin mula dito ngayon nagsisilbi itong babala na kailangan na naming maghiwalay.

Ngumiti na lamang ako bilang tugon tutal gusto ko pa din siyang makasama. Bumili kami ng cotton candy tulad ng nakagawian, nakipagsiksikan sa dami ng taong nagmamadaling umuwi, nagsukat ng tsinelas at sumbrero, at nakipagtawaran sa tindera kahit wala namang balak bumili. Masaya si Daniella sa mga bagay na kinagawian namin. Kontento naman akong makita siyang nakangiti. Sa ganoon paraan, masasabi kong naging makabuluhan ang bawat oras na lumilipas.

Nagpahinga kami sa may plaza habang hinihintay maubos ang dami ng tao sa kalsada. Katulad ng dati, chess ang aming pampalipas oras habang nagkukwentuhan.

"Galing no? Ang ituring kong kaibigan ng labing-siyam na taon ay kapatid ko pala. Ano kayang magiging reaksyon nina Gabo kung nandito pa sila?"

"Hindi ko nga alam kung kilala pa nila tayo! Kaya pala madalas tayong magkakampi kasi magkadugo pala tayo!"

"Pero aamin ko, noong una natakot ako akala ko kasi katulad ng mga napapanood ko sa mga teleserye na madalas hindi magkasundo ang dalawang pamilya. Pero sabi ni Nanay matagal na niyang tinanggap at natuto na siyang magpatawad kaya wala dapat mabago sa ating dalawa."

"Mas natakot ako! Hindi ko nga alam kung paano kita haharapin. Sa mga kwento mo, sobrang iniidolo mo ang ating ama kaya inisip kong mababago ang pagtingin mo sa akin. Ayokong magkasira tayo."

"Kapatid nga kita pareho tayong mas pinangalagaan ang samahan. Bahagi man tao ng pagkakamali, hindi iyon magiging dahilan para mabago ang samahan siguro dahil magkasundo na tayo dati pa."

"Natuto kasi tayong tanggapin ang lahat. Totoo nakakabigla pero lamang ang excitement, imagine ikaw ang kuya ko!"

"Madaya naman si tatay 'di ba? Kailangan pa niyang pumanaw para malaman natin ang lahat. Minsan ko na ding tinanong si Nanay tungkol sa pagtatago nila ng sekreto ni tatay pero ang sagot niya mahalin kita tulad ng pagmamahal ko sa aking ama."

"Sayang nga lamang dahil kaunting oras na lang ang ibinigay para sa atin." Hindi ako tumugon. Hanggang ngayon hindi ko gustong pag-usapan ang mga bagay na may kinalaman sa kamatayan. Alam kong gagaling pa siya. Naniniwala akong may pag-asa pa. Katulad ni Tatay, ginugupo na din ng cancer si Daniella, may pagkakataon ngang nagkakasabay pa sila ng check-up dati.

Sinubukan kong ibahin ang usapan. Binilisan ko ng laro para malipat ang atensyon niya sa chess. "Malas, mukhang mauubusan na ako ng tira."

"Pero kung tutuusin maswerte pa nga ako," nakangiting wika ni Daniella pero halata pa sa kanyang mata ang panghihinayang habang nakaabang sa sunod kong tira. "Alam ko kasi kung hanggang saan na lamang ang buhay ko kaya nagawa kong humingi ng tawad sa mga pagkakamali ko at magpasalamat sa mga taong nakasalamuha ko. Isa pa naging makabuluhan ang bawat araw na kasama kita. Sa palagay mo ba maiisip kong gawin iyon kung naging normal ang buhay ko?"

Tama si Daniella. Normal ang buhay ko kaya madalas kong mabalewala ang mga simpleng bagay na dapat kong pahalagahan at ipagpasalamat. Naiinggit ako sa kanya lalo sa pinagkukunan niya ng lakas. Daniel ang tawag ko sa kanya dahil mas lalaki pa siya kung tutuusin sa akin. Mula pa pagkabata namin ipinagmamalaki ko na siya bukod sa matalino at malambing ay wala akong natandaang araw na nakalimot siya bumati at kamustahin ako. Kaya kahit madalas ang pangangatiyaw niya sa tuwing natatalo ako sa chess match hindi ko makuhang ipagtanggol ang natapakan kong ego dahil kakaiba sa pakiramdam ang makita siyang nakangiti.

Sinalubong kami ng Mama ni Daniel sa may pintuan nang ihatid ko na siya pauwi. Inalalayan niya kaming makapasok hanggang sa makalipat ng pwesto ni Daniella sa sofa.

"Ian, natagalan kayo ngayon ah," puna ng Mama niya. Nagkatinginan lamang kami ni Daniel. "Daniel pinahirapan mo na naman yata ang kuya mo."

"Si Daniel po kasi sobrang lakas kumain kaya nahirapan akong itulak ang wheel chair," pagbibiro ko kay Tita Vhel.

"Hindi naman po. Natagalan po ang paglubog ng araw kaya hindi namin namalayan ang paglipas ng oras. Kinukumusta nga pala po kayo ni Father Greg!" depensa naman ni Daniella.

Kukulangin ang magdamag kung pakikinggan namin ang lahat ng kwento ni Daniella. Natatawa na lamang ako kapag pumapasok sa usapan ang ginawa kong pandaraya kanina sa chess para lamang makalamang sa laro. Matapos akong mamaalam kay Daniella, inihatid ako ni Tita Vhel sa may gate. Kinausap niya ako tungkol sa kalagayan ni Daniella. Bagamat may tiwala siya sa akin, hindi na maganda ang kalagayan ni Daniella kaya hindi makabubuti kung matatagal siya sa labas. Sinubukan niyang maging matatag habang nagkukwento ng resulta ng huling check-up pero hindi niya mapigilan mapaiyak noong yakapin ko siya.

"Salamat sa paggabay sa anak ko," naluluhang wika niya habang tinitingnan ang bintana ng kwarto ni Daniel.

"Ang bilin po ni Daniella, huwag tayong malulungkot dahil siya ang pinakamakinang na tala sa gabi at kung araw naman siya ang exclusive guardian angel natin," pagtatapos ko bago tuluyang umalis.

Nakatulog na sa hapag ang mahal kong ina. Handa na ang hapunan at alam kong nalipasan na naman siya ng gutom sa paghihintay sa akin. Bigla kong naalaala ang binitiwang salita kanina ni Daniel, hindi ko nagagawang magpasalamat sa malilit na bagay na ginagawa ni Nanay para sa akin at alam ko din na may pagkakataong nasasaktan ko siya. Hindi na ako nagdalawang-isip at hinalikan ko sa pisngi ang mahal kong ina. Bigla naman siyang nagising siguro sa pagkagulat dahil sa unang pagkakataon ay ginawa ko iyon. Ngumiti siya at niyaya akong maghapunan.

"Kamusta naman ang lakad ninyo ni Daniel? Natutuwa talaga ako sa batang iyon, masayahin at malambing. Alam mo bang tumawag pa siya dito para sabihin na nasa bahay ka nila? Kung hindi kami magkakilala hindi ko iisiping may sakit siya."

"Kausap po namin kanina si Father Greg, sabi niya si Daniel po mismo ay isang patotoo na wala sa haba o sa tagal ng inilagi sa lupa ang saya ng buhay. Kahit kasi may sakit makulit pa din at nakukuha pang makipagbiruan."

"Kaya hanggang maari huwag kang panghihinaan ng loob! Aba si Daniel nga palaging masigla e."

"'Nay, natatakot ako. Sa bawat araw na magkasama kami alam kong bumabagsak na ang katawan niya. Kanina noong pauwi na kami, matagal siyang hindi nagsasalita. Ayaw niya lamang aminin pero alam kong umiiyak siya."

"Normal iyon anak. Kahit ang tayo nakukuha din nating magpanggap. Hindi biro ang pinagdadaanan niya. Kaya nga bilib ako sa kanya dahil mas pinili niyang maging masaya kaysa magmukmok sa loob ng bahay."

"Sobrang bigat niya din kanina, hindi dahil tumaba siya o kung ano, alam kong hindi na niya kayang alalayan ang sarili para makakilos."

Niyakap ako ni Nanay. "Ang lahat ng ito ay nakaplano na, anak. Itinuring ko na ding anak si Daniel kaya ang hiling ko sa'yo ay maging matataga ka din gaya niya."

Sapat na ang itinakbo ng kamay ng orasan para ipaalalang palubog na ang haring araw sa tuwing mamasyal muli kami ni Daniel. Naupo kami sa damuhan sa may simbahan at sabay na pinagmasdan ang tila disyertong nag-aapoy na langit. Pinakinggan namin ang padating na hangin at ang koryong nagmumula sa simbahan. Napasigaw pa si Daniel sa kasiyahan.

"Uwi na tayo kuya. Hinihintay na tayo ni Mama."

Tahimik ang paligid sa aming pag-uwi. Tanging ang mga dahong nililipad ng hangin ang gumagawa ng ingay. Maging ang pamamaalam ko'y ubod ng ikli.

Ginising ako ng malakas na sigaw at katok mula sa pintuan. Isinugod sa ospital si Daniel sigaw ni Nanay. Hindi na bago ang ganoong sitwasyon pero sa pagkakataon ito umiiyak si Nanay. Alam kong darating ang panahon na ito at napaghandaan ko na pero ang walang tigil na hikbi ni nanay ang nagpapahina ng tuhod ko.

Pabilis ng pabilis ang tibok ng puso habang lumalapit ako sa kwarto ni Daniel. Ang kaninang nagtatakbuhang tao ngayon ay mabagal ang kilos at tila natalo sa sugal ang itsura. Ang malakas na hagulhol ni Tita Vhel ang nagpabagsak ng puso ko. Hindi ko man lang inabutang buhay si Daniel. Bakit hindi niya ako kasama sa huling sandali?

Lumabas ako ng ospital at sumigaw ng ubod ng lakas sa pagbabakasakaling ang pader ng ospital ang humaharang ng aking dasal sa Diyos. "Hindi man natupad ang panalangin kong gumaling si Daniel, baka pwede humiling extension?!" sigaw ko sa nasa taas. Ang bughaw na langit ang saksi sa bawat luhang umaagos sa mata ko. "Gusto ko pa kitang makasama Daniel! Hindi pa tapos ang chess match natin, may championship pa 'di ba? Daniel!!!"

Yakap mula sa aking likuran ang pumilit sa aking magpakahinahon. Yakap mula sa inang inulila ng kanyang asawa at anak. "Sabi ni Daniella kung sumakit ang ulo o nagreklamo, hindi ka nag-enjoy sa laro," wika ng Mama ni Daniella. "Hindi ka ba nag-enjoy kasama siya?"

"Sobrang ikli! Hindi ba pwedeng humingi ng extension? Parang ipinagdadamot sa akin ni Tatay si Daniel kinuha na niya agad!"

"Sa lahat ng bagay ang Diyos ang Grand Master. Iniisip mo pa lang, nagawa na Niya. Binigyan ka na ng extension noon pa, sapat na ilang taon magkasama kayo bilang magkaibigan pero binigyan ka pa isang taon bilang makapatid. Sa palagay ko, naging patas din lang ang tatay mo, noong buhay siya ikaw ang kasama niya at sa pagkakataong ito, sila naman ni Daniel ang magkasama. Masakit para sa atin ang nangyari pero hindi niya gustong malungkot tayong nagmamahal sa kanya."

"Hindi ko man lang nasabi kung gaano ko kamahal ang aking kapatid."

"Masakit sa isang ina ang mawalan ng anak. Pero anong magagawa ko kung ang huling hiling niya ay maging masaya ako? Ang pisikal na katawan lamang naman niya ang nawala pero ang pagmamahal niya sa atin kailanman ay hindi mawawala.."

Nakatayo ako sa harap ng puntod ni Daniella. Dala ko ang chess board na iniregalo niya sa akin. "Pangako, ikaw ang magiging dahilan ng pinakamatamis na ngiti ko. Para sa akin ikaw pa din ang Grand Master. Hindi ka natalo, hindi ka naubusan ng tira, nagkataon lamang na may time limit ang nasabakan mong laban. Tama ka, sa anumang laban iisa palagi ang dapat maging dahilan at ito ay ang pagiging masaya."

Patient 1905 - Maikling Kwento

2012-04-30T16:14:00.001-07:00

Kung may buhay ang alarm clock malamang isa na akong kriminal ngayon dahil ilang ulit kong inihagis ang relo para tumigil sa pagtunog. Kinailangan kong bumangon ng mas maaga sa karaniwan kong gising upang umabot sa call time ng aming school service papuntang Cavite. Sa Cavite Center for Mental Health ang duty ko simula pa kahapon na tinatayang umaabot ng apat na oras ang byahe mula sa school. Medyo moody pa naman ang driver kaya malabo akong hintayin kapag hindi umabot sa call time.

Hindi biro ang pagiging student nurse lalo na kapag may outbreak ng mga nakakahawang sakit na wala pang lunas. Noong nakaraang buwan nga nagdeklara na ng cancellation ng klase pero hindi kami exempted. Kaya kahit nakakatakot kailangan naming masanay sa mga ganoong sitwasyon. Parte iyon ng pinili kong karera. Sa isang banda masaya din naman lalo na kapag may bagong silang na sanggol, makakita ng ngiti hatid ng bagong buhay, mga kwento ng himala at pag-asa. Pakiramdam ko parte ako ng bawat pagkabigo at tagumpay. Masaya sa pakiramdam ang maging bahagi ng pagdudugtong ng buhay.

Ngayon iba sa karaniwan ang ang hawak kong pasyente. Sila ang mga taong nawala sa wastong pag-iisip dala ng sakit, hindi magandang pangyayari at pagtakas sa katotohanan. Nasa Mental Health kami hindi lamang para magbigay tulong medikal pati na din maghatid din ng saya. Bukod sa paghanda ng gamot at pagkain para sa mga pasyente may kasunod na dalawang oras na bonding, kwentuhan at sayawan. Nakakatawa. May sarili akong problemang kinakaharap pero pinili akong maging leader upang maghatid saya sa mga pasyente gayong ang sarili ko mismo ay hindi kakitaan ng ngiti. Ilang araw na akong balisa. Hindi ako kasama sa graduating class. Halos maluha sa bawat araw sa kabila ng kasiyahan ng iba kong kaklase. Napakasakit tanggapin dahil sa alam kong nagsisikap ako ngunit hindi pinalad makatapos kasabay ng aking mga kaklase. Mas lalo ko pang naramdaman ang panlulumo nang mabalitaan kong pumasa ang mga madalas late, absent, nakatambay lamang sa labas ng school at laman ng mga gimikan.

Sa isip ko, parang hindi yata patas. Parang may mali. Sana biro lamang ang lahat. Pero hindi dahil wala akong paghugutan ng ngiti. Ganoon siguro magbiro ang tadhana susubukan kung gaano kalakas ang tao. Paano ko sasabihin sa magulang ko ang lahat? Inaasahan na nila ang pagtatapos ko at ilang beses nang ipinamalita ng aking ama ang pagreretiro dahil propesyonal na kaming lahat. Hindi ko sinadyang biguin ang magulang ko. Ayokong maging katatawanan na ang anak ng high school principal ay may singko sa class card.

Isang pasyente ang bigla na lamang nagwala matapos patigilin sa pagsasayaw. Oras na kasi ng kainan pero nanatili siya sa stage. Nagawa niyang magtago sa ilalim ng mesa nang subukan siyang pakalmahin ng mga volunteer. Pinapalo niya ang kamay ng sinumang sumubok alalayan siya palabas. Sinubukan ko siyang kausapin at ilang sandali ay lumabas siya mula sa ilalim ng mesa habang pumapalpak. "Ikaw ang nasa gitna! Galing mo sumayaw.. kanina," paputol-putol niyang wika.

Hindi ko akalain na sa gaya pa niya ako makatatanggap ng papuri. Siya na wala sa tamang pag-iisip, ay matatandaan ako sa karamihan ng tao. Hindi ko na matandaan ang huling taong nagsabing tama ang ginawa ko. Mailap sa akin ang papuri. Madalas pagkukumpara sa iba kong kapatid ang nadidinig ko na parang kutsilyong humihiwa sa

Ang salita niya ang tila nagpahilom sa malalim kong sugat. "Ikaw din magaling! Mamaya sayawan ulit. Pero sa ngayon kakain muna tayo.." Masaya. Hindi ko namamalayan lumuluha na pala ako.

May tumapik sa akin mula sa likuran dahilan upang punasan ko ang aking mata. Hindi ako handang ikwento kung ang pinagdadaan ko kung sakaling may mag-usisa. "Katulad din nila ako," wika ng matandang lalaking kanina ay nag-aayos ng mga upuan. "Patient 1905, Victor San Andres. Pinagdaanan ko din ang kalagayan nila. Salamat sa ginawa mo kanina. Bibihira ang mga taong magbubuhos ng oras dito kadalasan takot ang nauuna bago maisipan tumulong."

Sa itsura niya hindi ko aakalaing dati siyang pasyente. Akala ko isa siya sa mga volunteer. "Halos wala naman po akong ginawa. Nagkataon lamang po siguro na natandaan niya ako. Matagal na po ba kayo dito? O dumadalaw lang po din kayo?"

Tumango ang aking kausap. "Dito ako nakatira. Kasama nila. Ang totoo niyan, handa na ang lahat sa aking paglabas noong gumaling ako, ang susundo na lamang sa aking ang kulang."

"Ano pong nangyari?" usisa ko.

"Wala pala akong hinihintay. Isang Linggo, isang buwan... taon. Sinubukan kong sumulat pero walang tugon.. Siguro iniisip nila na pera ang kailangan ko. Siguro pabigat na ako sa kanila. Siguro nagbabayad lang ako sa mga nagawa kong mali."

"Kung hindi niyo po mamasamain, ano pong naging dahilan at humantong kayo dito? Nagkasakit po ba kayo? Parang sobrang hirap lalo pa't malayo sa pamilya."

"Katigasan ng ulo at bisyo ang nagtulak sa akin dito. Natuklasan ng magulang ko na hindi na ako nag-aaral pero tuloy ang hingi ko ng baon. Natakot akong mapagalitan kaya pinili kong lumayas at subukan ang mga bagay na hindi dapat."

"Napabarkada po kayo?"

"Hindi bunso. Hahanga ka sa mga kaibigan ko noon. Tama, kilala silang mga basag-ulo at lulong sa iba't ibang bisyo pero sila mismo ang humimok na umuwi ako. Kahit sigarilyo hindi sila pumayag na masayaran ang labi ko. Maswerte nga daw ako at pinag-aaral ng magulang ko kaya hindi dapat sila suwayin. Kinabukasan inihatid nila ako pero suntok ang salubong ng tatay ko sa dalawa kong kaibigan. Hindi nila alam ang mga taong kung husgahan nila ay basura ay siyang nag-uwi sa akin."

"Ganyan din ang magulang ko. Ramdam ko ang pressure sa bawat araw lalo na kapag nakikita ko ang mga kapatid ko. Hindi sila marunong makinig. Hindi ko kayang tumbasan ang kakayahan nila. Gusto kong magalit pero hindi ko magawa.."

"Alam ko ang nararamdaman mo. Huwag mong paninindigan ang paniniwalalang yan. Lumugar ka sa tama. Pinigilan ako ng mga kaibigan ko pero sinunod ko pa din ang gusto ko kaya ako nagkaganito. Humanap ako ng ibang tao na kayang sumabay sa gusto ko. Umabot sa lahat ng bagay sa bahay ay naisangla o naibenta ko na. Inatake si Papa sa mga pinaggagawa ko. Ang kamatayan ni Papa ay mas itinuring kong kalayaan pero hindi ko na kinaya ang bisyo ko. Nilamon ang buo kong pagkatao. Itinakwil ako ng mga kapatid ko sa nangyari. Basura na ang tingin ko sa aking sarili noon."

"Hindi ninyo naisipan magparehab?"

"Hindi ko alam. Wala na ako sa sarili. Naghuhukay daw ako ng lupa gamit ang aking mga kamay lamang hanggang sa maalis ang aking mga kuko. Sabi nila mga kapatid ko ang nagdala sa akin dito."

"Dumadalaw daw aking ina dati at palaging umiiyak. Hindi ko naramdaman ang mainit niyang yakap na kinaiingitan ng karamihang nakakakita sa amin."

Natatandaan ko may lalaki siyang kausap kanina noong parating kami. Kung hindi siguro kami naging abala ay matatagalan pa ang kanilang pag-uusap. "Pero iyong kausap ninyo po kanina? Kayo po ang dinalaw niya, 'di ba?"

"Oo ako nga. Siya ang kaibigan ko, kahit sinaktan siya ni Papa noon hindi siya nakalimot. Siya din ang nagbalita sa akin na patay na si Mama at ng mga kapatid ko naman ay nasa ibang bansa na. Pinipilit niya akong doon tumira sa kanila at gusto din akong maging parte ng kanilang pamilya. Pero naiisip kong mas mabuting nandito ako."

Tumatak sa isip ko ang bawat sinabi ni Mang Victor. Hindi ko napapansin ang kamalian ko dahil mas pinapahalagahan ko ang bagay na makikinabang ako. Nalilimutan kong may mga tao nga pala sa paligid ko. "Sa mga panahong akala natin tayo ay nag-iisa may mga taong hindi natin napapansin na nagpapahalaga sa atin. Sila ang totoong kaibigan. Naging sarado lamang ang isip natin kaya ang pakiramdam natin ay wala tayong kakampi. At ang pananatili dito ang napili ninyong paraan para ituwid ang pagkakamali ninyo na sana ay hindi nangyari kung nakinig kayo sa kanila. Tama po ba ako?"

Ngumiti ang aking kausap at tumayo pabalik sa kanyang ginagawa. "Dadating pala ang panahon na matutunan kong magmahal ng hindi ko kadugo at natagpuan ko iyon dito. Hanga ako sa mga doctor, nurse at gaya mong estudyanteng nagsakripisyo ng oras para sa iba. Sa una maaring pera ang habol natin sa mga pinili natin karera pero habang tumatagal dedikasyon na ang kikilos para mahalin ang isang gawain. Ito ang puntong kahit wala kang pera sa bulsa makukuha mong ngumiti. Siguro ito ang hinahanap ko na saya dati. Sana pinatawad na ako ng mga magulang ko sa pagkakataong ito."

"Hiling ko din po ang pagpapatawad nila sa inyo." Nakaramdam ako ng matinding guilt habang kausap ko ang matanda. Hindi dapat ako matakot sa mga bagay na dapat mangayari dahil may pagkukulang ako.

"Tandaan mo, hindi ka matututo ng tama kung hindi mo naranasan magkamali," pahabol niya bago tuluyang bumalik sa ginagawa. "Ang sarap ng tagumpay ay mas masaya kung nanggaling ka sa pagkatalo."

Nakakuyom ang palad ng aking ama matapos kong ipagtapat ang pagkabigo kong makagraduate. Hawak naman ng aking ina ang kanyang ulo habang naghihintay sa mangyayari.

"Maluwag ko pong tatanggapin ang parusa. Patawad po at binigo ko kayo. Kung bibigyan ninyo po ako ng pagkakataon, pangako makakabawi ako."

Lumapit sa akin ang aking ama at nagbitaw ng malalim na buntong hininga. "Sapat ng kabayaran ang mag-aral ka ng mas mabuti tulad ng pangako mo. Handa na ang hapunan, anak. Alam kong pagod ka."

Ang kaninang nakakuyom na palad ay marahang tumatapik sa aking likuran. Ang kanyang braso ay tila lubid na ayaw akong pakawalan. Ang mainit na yakap ay nangangahulugan ng pagtanggap at pagmamamahal kahit walang salitang binibitawan.

wakas-

Lihim sa MRT

2012-04-29T07:33:00.004-07:00

This is an excerpt from the journal of the missing MRT driver.

Madalas mo bang maranasan na humabol sa last trip ng MRT?

May mga kwentong hindi alam ng marami na may isang pang station ang MRT na hindi bukas sa mga pasahero. Ang kadalasang nakararating dito ay mga nakakatulog na byahero. May isang linya ng tren bago sumapit ang huling station. Dito kadalasang nakaparada ang mga hindi ginagamit na tren o under maintenance. Pero lingid sa kaalaman ng iba may sekretong nagaganap sa station na ito.

========

July 4, 2010 2305 hrs.

Dalawang katawan ang duguan at wala ng buhay. Magnanakaw daw kaya napilitang barilin ng guard. Sa pagkakatanda ko ay sila ang nagrereklamo kanina na nawawala ang kanilang kasamahan.

August 15, 2010 2313 hrs

Sixteen fatalties. Bodies were gassed to death including guard on duty.

August 16, 2010 5000hrs

Dumating nga mga taong nakabihis ng Red Cross. Sila ang mga kadalasang nasa mga station para humingi ng donation. May mga dala silang box na yari sa styrofoam. Pagkatapos ay may dumating ng truck ng yelo. Hindi malinaw pero alam kong mga tao ang buhat-buhat nila papasok ng truck.

September 17, 2010 6004 hrs

Hindi ako nakapasok. Bumaligtad ang sikmura ko sa nakakasulasok na amoy pagbukas ko ng tren. Alam kong gas iyon. May nanpasin akong dugo sa ilang bahagi ng riles.

October 3, 2010 1204 hrs

Nabaril ang isang MRT driver. Alitan pamilya daw. May nakafile siyang resignation letter. Siya ang resposible sa gas leak.

Dec 16, 23, 2307 hrs

Sinakal ng guard ang naabutang humihinga pang pasahero. Humingi ng tulong ang babae pero hindi niya kinaawaan.

=================

Pilas ang mga sumunod na pages ng journal. Hindi malinaw kung may alam ang pamunuan ng MRT sa nangyayari. Nakakahilakbot ang sumunod na tala.

=================

January 5, 2011 0700 hrs

Kailangan kong umalis. Magtago. Itinakas ko kagabi ang batang muntik maging biktima ng bentahan ng lamang loob. Kung hindi umiyak ang bata maisasalba ko sana ang nanay niya.

January 5, 2011 1823 hrs

May naririnig akong nagtatanong ng tirahan ko. Buti na lamang nakatalikod ako at nakasumbrero kaya hindi ako naituro ng may-ari ng tindahan.

January 5, 2011 2306 hrs

Hindi ko na alam ang gagawin. Natatakot ako. Hindi ko alam kung saan itatago ang journal na ito. Kita ko sa bintana ang mga taga Red Cross. May kumakatok.

=============

Hindi malinaw kung ano ang nangyari. Hindi masabi ang katotohanan ng journal. Ang tanging maiiwan tanong ay, hahabol ka ba sa last trip ng MRT?

Casa Ruendera

2012-04-27T07:28:00.000-07:00

"Takbo!" sigaw ng ilang kalalakihan.

Hindi biro ang ginawang nilang pang-aasar sa mga gansa kaya hinabol sila at gustong matuka. Hindi sila iba sa mga naunang bakasyunista. Para sa kanila ang saya ay kapilyuhan o paggawa ng bagay na alam nilang ipinagbabawal. Kill joy ang tawag sa hindi susunod sa gusto nila.

"Lolo hindi ninyo ba sila susuwayin?" tanong ko.

"Hayaan mo sila apo," "Mapapagod din ang mga iyan. Isa pa, sanay na ang mga gansa sa kagaya nila."

"Pero may kalokohan po ang mga ito. Nakita ko po silang tumawid sa kabilang bakod."

Biglang napatayo si Lolo mula sa kanyang pagkakahiga sa silyang tungga-tungga. "Sa Casa Ruendera?!"

"Opo. Mahigpit po ng ipinaggbabawal ang pagpasok doon di ba? Tsaka ano namang gagawin nila sa nasunog na bahay."

"Paanong?? Malolokong mga bata! Ipatawag mo sila at pauwiin."

Nagtaka ako sa ikinilos ni lolo. Ngayon ko lamang nakita siyang lubhang naalarma at alam kong may halong takot. "Ano po dahilan at ipinagbabawal pumasok?"

"Mapanganib."

"Paano pong naging mapanganib?"

"Sunog at luma na ang bahay na iyon. Maaring bumigay anumang oras kaya hindi pinapapasok ang sinuman sa loob."

Kung sunog at marupok na pundasyon lamang ng bahay ang dahilan bakit gaanoon na lamang nag takot na nabuo kay lolo. "Bakit kaya po nasunog ang bahay na iyon? Siguro sa kataasan ng bakod kaya hindi naapula ng mga bumbero."

"Mabuting huwag ka ng mag-usisa. Ipatawag mo na sila at magpatuloy ka na sa trabaho."

Alam kong may itanatago ang matandang hardinero. Sinubukan kong magtanong sa kasamahan ko sa resort pero walang gustong magsalita. Limitado sa ipinagbabawal ng may-ari ang pagpunta kahit sa paligid lamang ng nasabing Casa ang alam nila.

"We are sorry to inform you that you have to leave our resort tomorrow morning." Kahit walang interesado sa ginawa kong paliwanag sa grupo tungkol sa kanilang violation buong galang ko pa din silang kinausap. Dinig ko din ang sisihan ng bawat isa.

"Ikaw kasi. Iniwan mo kasi ang lighter sa loob kaya tayo nahuli," pabulong na wika ng lalaking nakasando.

"Bakit ako? Sino bang nagyaya sa nakakatakot na lugar na iyon!"

"Laki mo na takot ka pa sa multo." pahabol pa ng isa. "Sayang ang binayad natin kaya ienjoy natin ang huling gabi dito."

"Ano namang kalokohan iyan Mek?"

Tumingin sila sa akin saka nabulungan.

Sa ilang buwan kong paglilingkod sa resort ngayon lamang ako kinabahan ng sobra. Sana hindi na lamang ako nag-usisa. At ano kaya ang nasa isip ng grupo ng mga lalaking iyon kanina. Siguro gagawa na naman ng bawal ang bisyo.

"Halimaw! Halimaw!" sigaw mula sa labas. "Halimaw! Tulong!"

Bigla akong napabalikwas at sinubukang hanapin ang pinagmumulan ng ingay. Marahil ay guni-guni ko lamang dahil wala na akong narinig na kasunod na sigaw. Napaparanoid na ako. Lumabas ako ng kwarto para mag-usisa. Nakita kong parating si Lolo kaya naisipan kong mag-usisa.

"'Lo, may narinig ba kayong sumigaw kanina?"

"Sumigaw? Wala. Kararating ko lang e."

"Saan naman po kayo nanggaling?"

"Dyan lang. Nag-ikot-ikot. Baka may gumawa na naman ng kalokohan e."

Hindi ako kumbinsido. Tinungo ko ang kwarto ng mga lalaki at wala man lamang akong nadinig na pagkilos mula sa loob. Sumilip ako sa bintana at kumpirmadong nandoon pa ang kanilang mga gamit.

Sinubukan ko ng hanap sila sa paligid. Wala na silang ibang pupuntahan kundi ang ipinagbabawal na lugar. Mabilis kong tinungo ang bahay sa pagbabakasakaling mapigilan sila sa kalokohan nila.

May kumaluskos sa loob ng bakuran kaya mas lalong tumibay ang kutob ko na nasa loob sila. Isang kumikinang na bagay ang tumawag sa akin. Malapit iyon sa may gate at sa palagay kong may apoy pa.

"Lighter," wika ko.

"Mapanganib ang bahay na iyan." wika ng matandang hindi ko namalayang sumusunod sa akin. "Sana ay nakinig ka na lamang. Walang maaring makaalam ng sekreto ng mga Ruendera. Ako ang sumunog ng bahay na iyan para wala ng maghangad pumasok. Ang ganda ng bahay na iyan dati ay isang patibong para may makain ang kanilang anak na halimaw." Tumalikod ang matanda at naglakad palayo.

Susunod na sana ako nang biglang may humila sa aking kamay papasok sa loob. Matalim na mata ang huli kong natatandaan.

-end-

And We meet Again

2012-04-26T16:02:00.002-07:00

(image credit to original uploader)

Soulmate ang tawag ko sa dalawang taong bigla na lamang nagkagaanan ng loob kahit sa una pa lamang pagkikita. Soulmates are destined to meet. Pero it doesn't mean na they are meant to be. Siguro walang maniniwala sa akin. Kasya siguro sa kahon ng posporo ang chance na may sumang-ayon sa paniniwala ko lalo pa ngayon na uso na ang chatmate na minsan ay sa unang pagkikita pa lamang ay kasalan na agad.

"Oh, Tom! Akalain mong magkikita tayo dito!" Medyo napakunot ang noo ko sa babaeng bigla na lamang sumigaw sa harap ko. "It's me Jenny!"

"Jenny oh? Hindi kita nakilala. Hindi ko alam na pumupunta ka pa dito."

Si Jenny ang unang girlfriend ko. Mataba siya noon kaya hindi ko nakilala ngayon. Siya ang pinakamaingay sa klase nila kaya madali tandaan sa lahat ng sophomore student. Wala siyang ginawa kundi alaskahin ang mga student teacher o mga fourth year high school student na substitute noong nangananak ang kanilang adviser. Naisipan kong ipahiya siya kaya ibalik ko sa kanya ang pang-aalkansya.

"Siguro nagpapansin ka kaya ang ingay mo," puna ko. "May crush ka siguro sa akin." Kinapalan ko ang mukha ko para makapagbitaw noon para lamang tumahimik.

"Bakit ka namumula? Siguro ikaw ang may crush sa akin!" ganti naman niya. "Baka mamaya marealized mo ako ang sagot sa mga dasal mo."

"Hindi pa ako nagdadasal kaya malabong mangyari iyon. Baka laman lang ako ng pantasya mo." Hindi ko inakalang sasakay siya sa pang-aalaska ko kaya bawat salita ko may sagot agad siya.

"Maganda na sana ang idea mo e kaso kapag magpapantansya na ako, nalilimutan kong isali ka."

Sa bawat arawa ganoon ang aming usapan. Nang matapos ang pagsubstitute hindi namin akalain ang mamimiss namin ang isa't isa. Hindi namin mapigilang magkangitian sa tuwing magkakasalubong sa daan.

"Kamusta ingay?" tanong ko noong minsang makita ko siya sa canteen. Hindi siya kumibo at patuloy lamang sa pag-inom ang iced tea. "Kamusta sabi ko!"

"Ah, ako pala kausap mo. Wala naman kasing maingay dito."

"Namiss ko ang mga kakulitan mo na iyan!"

"Namiss din kita. Wala kasi akong laruan. Siguro soulmate tayo, ikaw ang alaga kong tuta dati." It was magical. We both believe in soulmates. Sa mga simpleng pasaringan, hindi namin inaakala na may mabubuong samahan. Then later on, naging kami.

Noong naggraduate ako from high school ipinangako ko sa kanyang dadalaw ako sa school para bisitahin siya. Hindi pa uso noon ang cellphone kaya madalas sablay ang araw at oras ng aking pagpunta. Hanggang sa unti-unti nawala ang magic. Ang huli kong balita umalis na si Jenny after ng graduation nila.

"Buti nakilala mo ako," wika ko kay Jenny habang naglalakad sa lobby ng school.

"Sino ba namang makakalimot sa boring mong facial expression."

Napangiti ako. "Hindi ka talaga nagbago. Hindi ko akalain magkikita pa ulit tayo."

"Soulmates are destined to meet di ba?"

Tumango ako. "Bakit ka naparito? Ang huli kong balita nasa Pampanga ka."

"Kababalik lang namin. Transferee ang anak ko dito sa school. Kaloka nga kababago-bago pa lamang pinapatawag na agad ako ng principal."

Napahalakhak ako. "Akalain mong same pa ng reason kaya ako napunta dito. Ipapakilala ko mamaya sayo si Louise."

"Is she pretty?"

"Of course!"

"So mana sa misis mo."

"Ang anak mo babae o lalaki?"

"Lalaki. Si Frank. Pakilala ko na din siya after baka magkakasundo sila."

Tulad dati kinakabahan ako. Minsan na kaming naging laman ng principal's office dahil sa Public Display of Affection. Pagpasok namin ng office nandoon ang anak ko at anak ni Jenny.

"Good Morning parents," bati ng principal. "Pinatawag namin kayo para i-raise ang isang concern regarding sa inyong mga anak. Mahigpit na ipinagbabawal sa loob ng campus ang PDA o Public Display of Affection..."

Nagkatinginan kami ni Jenny at pasekretong ngumiti.

-end-

Chicken Adobo - A Love Story 8

2012-04-14T19:02:00.001-07:00

image credit to komwari

Ako ang bida sa kwentong ito pero bakit hindi ko kontrolado ang sitwasyon. Isang malaking playground ang lahat ng umiikot sa akin at ako ang napiling paglaruan. Ang nakapaligid lamang sa akin ang maaring gumawa ng caricature lalo pa't hindi naman ako celebrity na may stalker. Hindi rin naman ako pulitiko na dapat bantayan ang kilos at lalong hindi si Dora na palaging dapat sundan.

Lumapit ako sa bulletin board at mabilis na ginusot ang drawing bago pa makarating si Kathy. Ayoko na ng gulo. Maayos na ang lahat sa amin. Nawala ang excitement kong pumasok, kung kanina ay halos lumipad ako sa kama ngayon kahit tansan paniguradong hindi ko matatalon.

"Recci, bakit maaga ka pumasok? Wala namang special para dumating ka ng maaga dito." Hindi ako maaring magkamali si Recci lamang ang pinagkwentuhan ko ng gala namin ni Kathy.

"Iniisip mong ako ang gumawa niyan? Matagal na akong pumapasok ng maaga ngayon ka pa ba magtataka?"

"Iyon nga e. Tuwing umaga at wala pa ako nangyayari ang lahat."

"Kakaiba ka, Men. Kakaiba. Kaya siguro tahimik ka noong first day mo dito kasi wala kang taong pinagtitiwalaan. Hindi na prehistoric era ngayon, hindi lahat ng kaharap mo cannibal. Matagal ng uso ang mutualism. Matuto ka na magtiwala."

"Eh sa palagay mo sinong gagawa nito?"

"Itanong mo sa babaylan mo! O kaya sa bathala ng mga lapis!" Halos umakyat lahat ng dugo ni Recci sa kanyang ulo. Palibhasa ay may kaitiman nagkulay ube siya. "Hayaan mo magpapalate ako baka tumigil na nga. Saka bakit ka apektado sa drawing kung balewala naman sayo ang lahat. Akala ko ba hindi mo type si Kathy." Hindi ako nakapagsalita matapos niyang magwalk-out at bumitaw ng dialog na pwedeng magpataob kay Coco Martin.

"Hoy! Tumbler ko!" ang tanging naisigaw ko.

Bakit nga ba ako masyadong nauulol sa drawing? Tapos na ang bully days hindi ako batang dapat matakot kung mapahiya. Kung gaano man ka-sarcastic ang drawing paniguradong naghahanap lamang ng saya ang gumawa nito pero kung hindi magpapaepekto malamang magsawa din. Nahihiya ako kay Recci. Naging kaibigan ko din s'ya kahit palaging inuubos ang stock ko ng kape.

"Bakit tulala ka d'yan? Kulang ka na naman ba sa tulog?"

Bakit ang mga tao ngayon bigla na lamang sumusulpot. Kung may sakit ako sa puso malamang under surgery na ako. Bigla tuloy bumilis ang tibok ng puso. "Hindi! Nagbabasa lang ako."

"Nagbabasa? Eh puro pictures lang ang nandyan sa bulletin board."

Sobrang babaw ko talagang magdahilan kaya malabo akong maging pulitiko paniguradong buking agad kapag nagsinungaling. "Ah eh, binabasa ko ang background ng mga pictures. Sobrang liliit nga kaya natagalan na ako. Saang lugar nga ba 'to, mukhang pamilyar e."

"Hay naku! Tumingin ka sa kanan mo, sa may stage lamang yan!"

"Kaya pala mukhang pamilyar."

"Ano 'yang nasa kamay mo?"

"Wala!" Ibinulsa ko na agad ang papel na may drawing ng caricature. "Pinagbalutan ko ng pagkain kaso inubos na ni Recci kanina. Patay gutom talaga ang isang iyon!"

"Tara pasok na tayo!"

Totoo nga! Umiikot lang ang kapalaran sa malas at swerte, ito na ang best time kasama si Kathy. We ate our lunch together and both namin naenjoy ang kwentuhan. Medyo nanakit lang kapag sobrang natutuwa lalo na kapag kabataan ang usapan. Nagrequest pa ako ng isang kanta pero bayaran ko daw siya. So nagcoffee kami together. Medyo weird ang pakiramdam kasi basta nagtatama ang aming mata bigla na lamang kaming nagkakatawanan. Ang matindi pa wala namang reason para tumawa.

Napag-usapan din namin ang caricature and sabi niya huwag ng intindihan dahil mapaparanoid lamang kami sa pag-iisip. Then bigla pumasok sa isip ko si Recci. Nasira ang pagkakaibigan namin dahil lamang sa pagkaparanoid ko sa caricature.

"Nagalit nga sa akin si Recci dahil pinagbintangan ko siyang gumawa nun e!"

"Hayaan mo na iyon! Sigurado ilang araw lamang nakabuntot na siya sa'yo. Hindi naman iyon nabubuhay ng walang kakapitan e."

"Sigurado ka?"

"Oo naman! 2nd art class na namin 'to kaya sigurado ako."

"Sana nga. Pero he deserves an apology."

"Wag na! Masyado ka namang mabait. Walang arte sa katawan iyon kaya hindi big deal doon ang mga sinabi mo. Sa sobrang simple niya pinapalampas niya lahat ng ginagawa sa kanya."

"Kilalang kilala mo siya ah!"

"Syempre."

Matagal na palang hindi ako tumututog ng gitara. Basta may nagtulak na lamang bigla sa akin para kunin ang gitara ni erpat. Akala ko nga hindi na ako marunong. Masarap talaga ang musika sa tenga kaya nagtataka ako kung bakit may mga taong nalulungkot kapag may nadidinig na particular na kanta. Siguro tama si erpat, ang musika lamang ang tanging may kakayahan para kausapin ang damdamin ng tao. Ang isang strum ng gitara ay maaring maghatid ng isang katerbang saya o kaya naman ay bariles ng mga luha.

"Kaibigan, tila yata matamlay.
Ang iyong pakiramdam,
At ang ulo mo sa kaiisip.
Ay tila naguguluhan,
Kung ang problema o suliranin.
Ay lagi mong didibdibin
Ay tatanda kang bigla
Pag tumulo ang luha
Hahaba ang iyong mukha
At ikaw ang siyang kawawa."

Paborito ni erpat ang APO, hindi lamang sa beat pati na din sa hatid na aral ng lyrics. Sa tuwing nakikita niya akong parang naluging tindero sa Baclaran, paborito niya akong kantahan. Para kaming tropa lang ni erpat kaya hindi mahirap mag-open. Sa lahat ng pinasok ko hindi nawala ang suporta niya hanggang sa pag-angat at pagbasak hindi siya nawala sa pag-alalay.

Nasa pangatlong stanza na ako nang biglang nag-ring ang cellphone ko. Mabilis kong tinakbo ang phone sa kusina sa pag-asang si Kathy ang tatawag. Ilang araw na din akong paranoid na sana may matanggap man lamang akong message o tawag mula kay Kathy. Sadly. hindi sya.

"Ralph!"

"Hello, who's this?" tanong ko agad sa hindi nakaregistered na number ng caller.

"Its me, Andrea. Sa bar! Bakit hindi ka na pumupunta dito?" Naibigay ko ba ang number ko kay Andrea? Hindi ko din matandaan.

"Ah, wala kasi akong maisip na gagawin d'yan e." Hindi ko trip uminom lalo na kapag may pasok kinabukasan.

"Wala namang ibang gagawin dito. Hindi naman pwedeng gumawa ng homework dito," pagbibiro niya.

"I mean, ayoko naman pumunta mag-isa."

"Nandito naman ako." Oo nga naman nandoon siya. Bukod sa witty makwento pa plus cute pa. "Oh and your friend is here! And Archie!"

"Friend?"

"Stop asking. I'll wait for you. Bye!"

Umeecho pa ang sinabi ni Andrea sa tenga ko. Sinong kaibigan ko ang nasa bar? "Oh know, Kathy!"

Sa mga ganitong pagkakataon, umaapaw ang andrelin ko pero ang kotse hindi. Nadiskarga pa yata ang baterya. Wala namang tambay na pwedeng magtulak at kung meron man, malamang ay umiwas sa may gulong na tetanus.

Napilitan akong magbyahe kahit wala sa plano ko ang lumabas ng gabi. Nandoon si Kathy pati si Archie. Subukan lamang ng Archie na iyon na bastusin si Kathy pagkakasyahin ko siya sa tetra pack ng bear brand.

Pumasok ako ng bar at sinalubong naman agad ni Andrea. Malikot ang mata ko habang kinakausap niya. Hinahanap ko si Kathy. Sa sobrang dami ng tao hindi ko agad siya makita. Kung hindi pa umupo ang babaeng nakaharang sa kanya hindi ko siya mapapansin.

Hindi ako napansin ni Kathy kahit kawayan ko siya. Palapit na sana ako ng makitang kong papunta sa kanila si Archie. Pagkatapos noon, bigla na lamang tumayo at nakangiting kumaway sa akin.

Palapit na sana ulit ako sa kanila nang may lalaking lumampas sa akin. Papunta siya direction nina Kathy at siya namang sinalubong ni Kathy at naupo kasama nila. Invisible ba ako talagang masaya lamang siya. Nang tinamaan ng ilaw ang lalaking lumampas sa akin, siya ang lalaking kasama niya noong makita ko siyang umiiyak sa tabi ng kalsada.

Bakit iba ang nararamdaman ko? Nagseselos ba ako?

-itutuloy...

Previous Chapter

kaibigan

2012-03-31T18:43:00.000-07:00

Bakit ngayon nagmumumok ka? Binalaan na kita 'di ba? Sinabi ko naman sa'yo maling ibigin ang kapatid kong mas pogi sa akin. Tapos ngayon nagtatanong ka, kung pinaasa ka? Since day 1 nagmahal ka na pero ang taong mahal mo hanggang ngayon nakikipaglokohan pa.

Niyakap mo na ang sakit kasi nagmamahal ka, katwiran mo. Tama ka dyan pero huwag mong yakapin pati katangahan. Ilang beses ka na bang umiyak? May sorry ka na bang natanggap?

Siguro naman hindi ka lang ngayon nabigo. Ilang beses na din kita inumpog magising ka lang. Ngayon ka pa ba susuko? Hindi ako eksperto sa ganitong larangan, ayaw ko lang makita kang nasasaktan. Hindi ko lang alam kung bakit naniniwala ka sa bago mong nakilala kesa sa ilang taon mo ng kasama. Kumbaga sa buy and sell, sumubok ka pa ng iba gayung may makukunang kilala. Tapos magtataka kung bakit niloko ka?

Lahat ng kalsada may lubak, ang bawat balat may peklat at ang tela ay may gusot. Lumang kwento na ang pagkabigo. Kaya lumang kwento na ang paraan ng pagbangon.

Ang palay na natutong tumayo at yumabong hahantong din sa pagtungo kapag nabibigatan na.. Bakit hindi mo din subukan? Tutulungan kita, makinig ka lang. Kaibigan kita dati pa 'di ba

A Baso Story

2012-03-20T10:33:00.003-07:00

Walang kakaiba sa basong hawak ko maliban sa naiwang lipstick sa bunganga nito. May isang taon na din nang iuwi ko ang baso mula sa hotel na pinaglilingkuran ko. Sino nga bang mag-aakala na ang simpleng basong ito ay muntik maging dahilan para mawalan ako ng trabaho? Kahit saan naman siguro ng kompanya ay ipinagbabawal ang pagpupuslit ng mga kagamitan. Marahil nakakatawa nga ang ginawa ko pero ginusto ko naman talaga kahit alam ko ang pwedeng masamang mangyari.

Hindi na bago kung boring ang morning shift kapag Tuesday at ang paghihintay kung tama ang sagot sa tanong ni Dora ang pinakaexciting gawin. Trend na kumbaga sa Seven Lakes Hotel na walang function meeting na nagaganap kapag Martes. Kahit anong pakulo hindi nagtagumpay para mawala ang sumpa ng Martes tulad ng free breakfast, free wi-fi, free coffee at malaya makakausap si Simsimi sa 36-inches LCD.

Late ako ng dalawang minuto kaya hindi alam kung bakit wala kahit isang kitchen crew ang nasa area nila. May meeting siguro. "Si Angel nandyan," wika noong gwardiya bago ako pumasok. Hindi ko naman pinansin dahil hindi naman bago sa akin kung pumasok ang dishwasher. May pagkakataong nagtatalo kami lalo kapag hindi maayos ang pagkakapatong ko ng tray sa zinc.

Ang mga crew na hinahanap ko ay nakasilip pala sa bahagyang saradong pintuan. May napapamura pa habang pinag-uusapan ang bisita sa function hall. Sobrang kinis, puna pa ni Mark. Sinira ko ang moment nila nang bigla akong dumaan sa gitna nila at dumerecho sa function hall. Ako kasi ang assign doon kaya paniguradong maglalaway sila sa inggit.

Nakatingin ako sa kanila habang lumalapit sa bisita taglay ang pang-asar kong ngiti. Okay na sana ang entrance ko pero biglang nanginig ang tuhod ko nang makita ko ang pinag-uusapan nila. Si Angel Locsin! Anlabo naman kasi ang gwardya. Pasalamat siya at malaki ang katawan niya kung hindi didibdiban ko siya pag-uwi ko dahil hindi malinaw ang sinabi niya. Hindi ako fan ng mga artista pero iba ang isang 'to pre! Sa kanya lamang yata ang bagay ang magulo ang buhok. Walang bad hair day kahit bagong gising!

Matapos kong mag-serve iniwan ko na ang supervisor namin sa pag-aasikaso sa mga bisita, sumama na ako doon sa mga crew sa likod ng pintuan. Hinihintay ko na lamang ang senyas ni bisor kung kailangan na ulit ako. Nagtaping pala si Angel at Piolo kaya napadpad sa Hotel. Literal palang Lobo ang title ng palabas nila. May mabilog kasi kay Angel, yung pisngi niya. Mamula-mula pa. :)

Ang ordinaryong Martes biglang naging exciting. Sumenyas na ang bisor. Tumayo na din si Angel at Piolo. Binuhat na ng ibang crew ang gamit nila at inihatid sa parking. Mabilis naman akong kumilos para linisin ang mesa. Sa isang iglap may hawak akong plastic. Planado na ang lahat bago pa ako lumapit, inilagay ko ang basong ininuman ni Angel sa plastic at ipinasok ko sa malaking lata ng pineapple juice para magmukhang basura. Instant ang pagiging masipag ko, kasama ng ibang basura ako na ang naglabas mula sa kusina. Pagsapit ko sa labas nagpaalam ako sa guard na bibili ng yosi at doon ko matagumpay naihiwalay ang lata sa ibang basura. Iniwan ko sa tindahan ang basong nasa loob pa din ng plastic at binalikan ko na lamang noong uwian.

Buong gabi kong tinitigan ang baso. Buong-ubo ang hugis ng lips ni Angel sa baso na parang bang iniwan talaga para sa akin. Kung lagi ba namang ganun ang Martes, aagahan ko palagi ang pasok. Swerte ng baso, ilang beses dumikit sa labi ni Angel.

Hindi na ako magtataka kung bigla akong ipatawag ng supervisor makalipas ang isang Linggo dahil sa nawawalang gamit sa kusina. Matapos ang inventory, sinabi ng dishwasher wala daw siyang nahugasang baso isang umaga noong dumating si Angel Locsin. Alam nilang ako ang naglinis ng mesa noon kahit hindi ako makakalusot.

Pumasok ako ng office ng supervisor pero hindi na ako kinakabahan. Handa akong aminin ang lahat ng may katotohanan kahit mawalan ako ng trabaho tutal ginusto ko talaga ang nangyari.

"Good Morning. Ipinapatawag niyo daw po ako sir," wika ko ng may galang at kaunting lambing na din. Nakakataas pa din pala ng Adrenalin kapag humaharap sa ganito lalo na kapag guilty.

"Maupo ka, Vince. Alam mo na siguro kung bakit ka nandito. It was reported na you stole something sa hotel," panimula niya. "Totoo ba?"

"Yes sir, baso sir. Iyong pong ininuman ni Angel Locsin. Natukso po ako doon sa baso na may lipstick. Isa lamang po iyon, nagtataka--"

Hindi na ako pinatapos ni Sir at agad siyang nagsalita. "Well. Since inamin mo hindi na kita parurusahan. Honesty pa din ang mahalaga sa akin." May sasabihin pa sana ako para idepensa ang aking sarili. Pinutol na lamang ni sir kaya naunahan na ako ng tuwa.

"Talaga po? Wala pong sanction?" tanong ko ulit kahit nadinig ko naman.

"Palitan mo na lang, hindi naman masyadong mahal ang baso kaya mabilis mong mapapalitan iyon."

"Masusunod po. Thank you sir!" Dalawang baso ang nawawala sabi ng dishwasher. Nagtataka naman ako dahil isa lamang ang kinuha ko. Sabi niya wala siyang nahugasan na baso sa mga ginamit ni Angel at Piolo. Hindi naman patas kung sa akin din ibintang. Buti na lamang at mabait si Sir.

"Ah Vince," paalis na sana ako nang biglang tinawag ni Sir. "Make it two."

-end-

Chicken Adobo - A Love Story - 7

2012-03-09T02:24:00.002-08:00

image credit to komwari

Kung bibilangan ko ang ikot ng kamay ng relo malamang sapat na iyon para makarating ako sa ibang planeta. Hindi na siguro ako masusundan ni Kathy Belarmino kung doon ako magtatago. Kung toxicated siya kagabi sa alak, ako naman ay nagkaroon ng amnesia. Swerte siya at alam na sa sofa ako nakatulog. Ni detalye ng pag-uwi namin sa bahay wala akong natatandaan.

"Caffe Latte and Mocha Frappucino, tall."

"Name sir?"

"Rafael.." Saludo din ako sa mga barista. Hindi nawawala sa focus and alam kong nag-eenjoy sila sa ginagawa nila. Namamangha ako sa bilis ng kanilang kamay at sa bilis ng kanilang connection sa kaharap. Parang napakahiwaga ng pinagkukunan nila ng natural na ngiti sa kabila ng bilis ng kilos nila. Ito nga siguro ang tinutukoy ni erpat na wala sa akin. Kailanman man hindi ako tumagal sa mga pinasok kong career o pinagkakaabalahan. Madali akong magsawa lalo na kapag hindi ako nakararamdam ng fulfillment. Sa una nakasasabay ako sa agos, sa kalagitnaan gagawin ang mga bagay ng paulit hanggang sa bandang huli ay mawalan na ng push para magpatuloy, isang cycle na nakasawa. Nakakapagod.

"Ano bang gusto mo?" tanong ni erpat noong minsang inihatid niya ako para sa isang job interview. Pang apat kong trabaho kung sakali iyon sa loob ng isang taon.

"Hinahanap ko pa din po," sagot ko.

Bakit nga ba ako nasa Art Class? Namiss ko ba ang luto ni ermat o hinahanap ko pa din ang bagay na makapagpapasaya sa akin? Ang depression na bumabalot sa ulo ko noong pumanaw ang parents ko ay inakala kong mawawala sa pag-alis at byahe sa iba't ibang lugar pero hindi pala. Pagtakas ang pinili ko hindi pagtanggap. Noong tumapak ako ng pintuan ng Art Class tension ang sumalubong sa akin. Laging threatened ang buhay ko sa bawat araw. Palaging nasa dulo ng daliri ko ang aking huling hininga. Hindi ko namamalayan, unti-unting nawawala ang lungkot na dumadaloy sa aking sistema. Sa kabilang banda may nagbago sa akin. Siguro dahil nakita ko ang aking sarili sa Art Class. Oo tama. Pero hindi. Isang tao lamang ang nagpabago ng lahat. Ang babaeng may malaking keychain sa bag. Si Kathy Belarmino.

"Hoy! Bakit parang hindi maubos ang ngiti mo d'yan!" puna ni Kathy habang papalapit ako sa kanya. Bakit nga ba ako nakangiti? Wala naman dapat ikasaya dahil alam kong kakabahan na naman ako lalo pa't sasapian ng espiritu ng kape. "Nambola ka na naman siguro ng barista."

Poker face for you Kathy Belarmino! Alam kong boring akong tao kaya imposibleng makapambola pa ako. "Jolly person ako, accept that. Isa pa, mas madali ang ngumiti kesa sumimangot."

"Oo na! Huwag mong iligaw ang usapan. Gusto kong malaman kung bakit ka nasa tabi ko kagabi. Hindi kita mapapatawad kung may ginawa kang hindi maganda!" Ang eyelids niya muntik ng maglaho. Seryoso siya alam ko. Buti na lang napaghandaan ko na ang isasagot. Sapat na ang itinagal ko sa loob para makapag-ipon ng paliwanag. Sasabihin ko lang na nagbanyo ako at nilalamok sa sofa. Tumabi lang ako ako sa kanya pero walang malisya. "Batista!"

"Maghintay na lang tayo ng isang buwan!" natarantang wika ko pagkatapos niyang tapikin ang mesa.

"Anong pinagsasabi mo?!"

"Tulad mo blangko din ako." Pinakamabuti na sigurong magsabi ng totoo mas lalo akong mabubuking na nagsisinungaling kung sisigawan. Tama si Recci mukhang mapapanood na niya ako sa Discovery Channel. "Hindi ko nga alam kung paano tayo nakauwi. Ang alam ko lang ay inaayos ko ang pwesto mo noong nakahiga ka sa back seat."

"Back seat? Sa tabi ng driver seat ako natutulog. Nginitian mo nga lang ako noong tinanong kita kung saan tayo papunta." Anong sinasabi ng babaeng to? Inayos ko pa nga ang pwesto niya para hindi siya mahulog sa upuan kung sakaling magpreno ako. "At pagkarating ng bahay ninyo, nakakatawa ka kasi naglalakad ka doon sa linya ng tiles, palagay ko sinusubukan mong maglakad ng tuwid. Tapos nahiga ka na sa sofa at nakatulog na din ako."

"Ginawa ko iyon?" Ang natatandaan ko sa linya ng parking lot ako naglalakad. Kung sa bahay nangyari iyon, ang inaakala kong kotse ay ang kama? At kaya nadaganan ako ng hita niya dahil sinubukan kong siyang iupo?

"Wala ka talagang natatandaan?"

"Wala."

"Okay. Sa palagay ko naman harmless ka talaga. Nagtataka lang ako kasi noong natutulog ka sa mesa ay may traces ka ng lipstick. Uhmm.. Sorry I thought hinalikan mo ako. Sabagay meron din sa may tenga baka nakipagflirt ka sa barista."

Patay. Nagbabad na nga ako sa tubig hindi pa nabura. Pero at least hindi ko sinadya yon. "So ako pala ang lasing," nasabi ko na lang matapos ay nagkatawanan na kaming dalawa. "Baka ako ang nasamantala!"

Magaling mag-initiate ng usapan si Kathy, natural siyang madaldal kaya hindi namin namamalayan ang paglipas ng oras. Lumamig na ang kape at hindi pa lumampas sa kalahati ang bawas. Nasobrahan yata ang pakikinig ko sa kwento niya kaya nalimutan kong may iniinom ako. Assignment na lang ang tirang kape.

"Mas mabuti na nga din sigurong magkakape na lang palagi tayo," nakangiting wika ni Kathy.

Palagi? Ibig sabihin masusundan pa. And that was it. Magkaibigan na yata kami. Sana.

Sa wakas matitikman ko na muli ang sarap ng payapang buhay. Itinaas ko na ang bandera. Hindi na ako makakakita ng death glare mula kay Kathy Belarmino. Inihiga ko ang pagod kong katawan pag-uwi ng bahay. Hindi ako makatulog agad. Natatawa pa din ako sa nangyari. Kumuha ako ng lapis at papel, nagdrawing ako ng caricature na nakangiti. Hangang sa napagkatuwaan ko ding lagyan ng lipstick sa pisngi at tenga. Mahirap palang dayain ang sarili. Nababaduyan ako sa sarili ko pero kusa talaga akong napapangiti. "Salamat Kathy."

Isa sa weird na pakiramdam ay ang alam mong nanaginip ka pero wala namang maalala kahit konting scene. Tipong lahat ng imposible ay nangyari noong gabing natutulog ka gaya ng biglang pagkakaroon kakahayahang lumipad pero pagbangon mo naglaho ay kakayahan mong lumipad pati ang sidekick na aso kasama ang lahat ng piraso ng panaginip. Basta may kung anong bagay ang nagtulak sa akin para bumangon ng maaga.

Habang naglalakad sa parking sinalubong na ako ni Recci. Gawain na niya iyong tuwing umaga. Hindi ko alam kung dahil kaibigan ang turing niya sa akin o alam niyang may dala akong kape palagi. Alam na nga niya kung saang parte ng kotse kukunin. Kung dati-rati nag-iisa ako sa kiosk na pinilit magmukhang kabute ngayon may karamihan na kami. May mga kangitian na din ako.

Habang naglalakad kami papunta ng art class, nag-iisip na ako ng mga bagay na pwedeng magpangiti kay Kathy para naman hindi naman siya palaging bida sa Discovery Channel. Hindi sa paraang pagpapatawa dahil alam kong palpak ako doon. Sinubukan kong humanap ng paraan sa mga old pals ko. Tinawagan ko sila para magkaroon ng konting idea. Simpleng bagay lang pala pwede ng mapangiti ang babae kung tutuusin. Ano bang kulay ang hilig ni Kathy? Anong bagay kaya gusto niya? Mapapasubo yata ako, kahit kasi konting detalye wala akong alam tungkol sa kanya.

"Mukhang magkasundo na kayo ni Kathy ah?"

"Siguro. Sana tuloy-tuloy na."

"Tuloy-tuloy hanggang simbahan." pabiro ni Recci. "San ang honeymoon?"

"Huwag mo ngang haluan ng malisya! Ni hindi ko pa nga kilala masyado si Kathy."

"Men, obvious tinamaan ka na!"

"Wala no! Hindi siya pasok sa tipo ko."

"Hindi nga pasok sa tipo pero pinatibok naman ang puso mo. Huwag mong lokohin ang sarili mo, hindi ka magkakainteres kilalanin ang babaeng iyon kung hindi ka tinamaan."

"Malabo ang sinasabi mo, Men."

"Ihi ka ba?"

"Ihi? Bakit?" kunot-noong wika ko.

"Kinikilig kasi ako."

"Corny na. Itinigil mo na.."

"Cute noong nasa bulletin, di ba? May dalawang caricature nagkakape." wika ng babae sa kausap niya noong makarating kami sa may lobby.

"Oo nga. Parang ngang kwento to e." sagot ng kausap."

Napatingin ako kay Recci. "Caricature? Not now please," wika ko sa sarili ko.

itutuloy...

Previous Chapter

Chicken Adobo - A Love Story 6

2012-03-03T18:53:00.002-08:00

image credit to komwari

Parang saranggolang tinatangay ng hangin ang isip ko sa loob ng Art Class na tipong kung hindi matibay ang pisi ay mawawala na lamang bigla. Kutob ko parang may kakaiba na namang mangyayari. Natigil na ang gumagawa ng caricature pero napa-paranoid naman ako sa muling pagsulpot nito.

Si Kathy nakangiti sa akin kapag napapalingon ako sa kanan. Bakit kaya? Nakapagtatakang hindi death glare ang salubong niya sa akin kanina at nagpasalamat pa sa breakfast. Kahit naman bata siguro ay marunong magprito ng hotdog kaya wala akong naiisip na dahil para maging instant ang bait niya sa akin. Posible kayang nag-enjoy siya sa hotdog kaya ganoon ang ngiti niya?

"Pwede ka bang maging idolo?" wika ni Recci habang tinatabig pa ng ilang ulit ang aking siko.

Napakunot naman ang noo ko sa sinasabi ni Recci. "Tumigil ka nga! Ikaw dapat ang maging idolo ko dahil hawig mo iyong artista! Si Vince Ganda!"

"Huwag mong ibahin ng bida sa kwento ito. Balita ko may chicks ka daw kagabi."

Gusto ko sanang pilipitin ang ilong ni Recci para irewind ang sinabi niya. Paano nalaman ng senglot na ito na may kasama ako kagabi? Laglag ang tuka niya sa bahay pa lamang. Hindi na nga kinaya ng kasamahan niya sa bahay ang bigat niya sa sobrang kalasingan tapos ngayon sagap na niya ang pinakalatest na chismis. Ipinagkakalat kaya ni Kathy na magkasama kami kagabi? Sa ngiti ni Recci mukhang alam niya pati ang pagtulog namin ng magkatabi.

"Anong chicks na sinasabi mo dyan?" depensa at pakunyari kong walang alam. "Kung saan mo man nabalitaan yan paniguradong nanaginip ka lang. Lasing ka pa siguro."

"Talaga? Kaya pala lutang ang isip mo kakaisip kay Andrea." Andrea? Buti na lang. Akala ko si Kathy ang tinutukoy niya pero bakit narating pa din sa kanya iyon. "May Andrea ka na napaamo pa ang leon! Kakaiba ka, idol"

"Sino namang leon?

"Eh 'di si Kathy mo."

"Nagtataka nga din ako e. Bigla na lamang bumait si Kathy."

"Ingat ka lang dre. Sa napapanood ko sa Discovery Channel ganyan talaga ang mga leon kapag in love. Mabait sila sa lalaki pero nanlalapa na kapag hindi pinagbigyan lalo kapag may pumasok sa teritoryo niya. Kaya paniguradong babantayan ka niyan!"

"Puro ka naman kalokohan. Paano mo nalaman niyan? At kilala mo pa talaga si Andrea."

"Kay Archie. Sikat iyon dre sa kapreskuhan. Andito siya kanina, mukhang may karibal ka kay Kathy. Huwag mong hahayaang siya ang maging bida! Once na minvolve si Kathy sa circle ni Archie paniguradong sira ang buhay niya."

"Ano bang bidang pinagasasabi mo diyan? At never akong nagkaroon ng interest kay Kathy. Wala na silang subong pacifier pa hindi malaman ang mali at tama."

"Si Kathyyy!" Halos lumipat sa bumbunan ang puso ko sa sigaw ni Recci. "Bilis ng reflexes mo! Iyan ba ang walang interes?"

"Tumigil ka nga baka madinig ka!"

Hinintay namin ang pagdating ni Kathy na tila naglalakad sa alon ng dagat. Kung may katabi siya malamang napinsala na ang bewang sa tindi ng paggalaw ng kanyang balakang. Bibihirang pagkakataon na makita ko siyang maging kilos dalaga.

"Pwede ba kitang makausap?" panimula ni Kathy. Sa tono pa lang may naamoy na akong panganib. Hindi ko hilig ang pakikipagtalo kaya nakikinig na lamang ako sa mga sasabihin niya.

"Sa linya pa lamang alam kong dapat na akong umalis. Paano dre, aabangan kita sa Discovery Channel!" paalam ni Recci na may halong ngiti ng pang-aasar.

Naglakad kami papunta sa parking may halos isang metro ang layo sa isa't isa. Halatang nagkakailangan. Gusto niya akong makausap pero kahit isang salita wala naman siyang binibitawan. Ano mang oras mula ngayon alam kong uungkatin niya ang buhay ko. Wala akong alam kaya anong isasagot ko.

"Coffee muna tayo?" alok ko para naman maging comfortable kami sa isa't isa. "Tamang tama medyo malamig."

"Baka may lakad ka o ibang tao ang gusto mo yayaing magkape."

"May ibang tao ba dito? Unless may nakikikita kang ibang nilalang."

"Hindi ko alam. Nakatulog na nga ako sa sasakyan wala ka pa e. Busy ka sa pambabae."

"Woh stop! Womanizing is not my thing. Sino kaya itong nakikipag-usap na magkacross pa ang kamay habang umiinom ng alak at halos magdikit na ang ilong?" Napailing na lamang ako sa pinagsasabi ni Kathy. Hindi niya ako pwedeng husgahan ng ganoon. "Pasalamat nga ako sa barista hindi ako nainip habang invisible ako sa paningin mo. Nalimutan mong may kasama ka kagabi Kathy!"

"Talagang tinitingnan mo pa ako ha? Toxicated ako kagabi at hindi mo man lang ako pinigilan."

"Ikaw ang nagyaya sa lugar na iyon. Ihahatid na nga sana kita sa inyo kaso ayaw mo pa. At mukhang enjoy ka naman sa pakikipagharutan e."

"Sa tono ng boses mo parang may pakialam ka. Nagseselos ka?"

"Hindi no! Anong gusto mo kiligin ako sa pinaggagawa ninyo? Sige next time."

"Okay! Sorry for being stupid. Naguguluhan lang ako sa mga nangyayari."

Sumakay ako ng kotse na tila walang nadinig. Isinenyas ko ang kamay ko at sumunod naman
siyang pumasok ng kotse. She's acting weird. Kanina nakangiti siya ngayon parang lalaban ng rap battle na hindi nauubusan ng pamatay na linya.

"Just relax. Mag-usap tayo ng mahinahon."

"Si Archie nandito kanina. He wanted to date me."

"So go! Bakit kailangan mong sabihin 'yan! Don't act na I'm your dad."

"Ayoko! Ni hindi ko nga matandaan kung ano nangyari kagabi!"

Hindi niya matandaan? Posibleng hindi din niya alam kung bakit siya nasa bahay at kung bakit magkatabi kami. "Ikwento ko sa'yo.."

"Stop!" Palundag niyang tinakpan ng kanyang kamay ang aking bibig. Nawalan ako ng balanse at aksidenteng napadagan siya sa akin. Nagtama ang mga mata namin at hindi ko mapigilang mapangiti. Siguro sa pang-aalaska ko sa kanya. Ngumiti din naman siya at tinapik pa ako sa tagiliran.

Biglang may kumatok sa bintana ng kotse. Si Recci. "Sa bahay n'yo na ituloy 'yan!"

Inayos ni Kathy ang kanyang sarili. Namula pa siya at sumimangot. "Ikaw kasi!"

"Anong ako? Ikaw itong basta na lang dumagan sa akin!"

"Hoy! Kung hindi ka lampa, hindi ka madadaganan."

"Sorry kung hindi ko kasing macho ni Archie."

"Stop it."

"Teka. Nababahin ako. Ha-rchie!!"

"Nang-aasar ka!!!"

"Hindi. Nabahin lang. Bakit ba parang mabait ka yata ngayon? May kailangan ka siguro?"

"Wala naman. Nagpapasalamat lang ako kasi sa dami ng tao ikaw pa ang tutulong sa akin kagabi. Kung wala ka siguro malamang hindi ko na kilala ang sarili ko ngayon. "

"Ano ba kasing drama ang pinasok mo? May tumutulong naman sayo kagabi di ba? Sino iyon?"

"Wala iyon! A man from the past. Nakikipagbalikan hindi naman naging kami."

"Kawawa talaga kaming mga lalaki..."

"Kapal naman ng mukha mo sabihin iyan."

Aaminin ko si Kathy ang nagbibigay ng sakit ng ulo sa akin pero hindi ko maitatangging napapangiti niya ako kahit sa mga simpleng galaw niya. Mula facial expression hanggang sa paghaba ng nguso. I may say na hindi complimentary ang ugali namin siguro mas mabuting tawaging supplementary. Kung ano ang wala sa isa nandoon naman sa isa. Kaya kahit lagi kaming nagbabangayan nauuwi din sa ngiti.

"Kung wala lang sayo ang lalaking iyon bakit kailangan mong umiyak at magpakalango sa alak?"

"May mga bagay kasing pinagsisihan ako. At hindi ko matanggap na ang paglunok ko sa aking pride ay hindi matutumbasan kahit katiting."

"Kapag magbibigay ka, huwag umasa sa kapalit para hindi ka masaktan. Hayaan mong kusang dumating ang mga bagay dahil maaring sa kahihintay mo ng kapalit may nakalampas ng mas dapat mong pinahalagahan."

"Iyon nga e. Sablay ako e. Bobo." Sumandal si Kathy sa upuan at humugot ng malalim na hininga.

"Hindi ka bobo. Nagkataon lang na mali ang pinili mo. Hayaan mo sa dami ng pagpipiliin malamang kahit isa may tatama na!" Hindi na siya tumugon. Nakatulog na pala.

Inihinto ko ang kotse sa harap ng cafeteria. Tinatapik-tapik ko ang steering wheel, pinag-iisipan ko kung gigisingin ko ba si Kathy. Napakapowerful ng mata niya pero kung tulog naman para mas maamo pa sa alaga kong tuta.

"Oh bakit titig na titig ka sa akin?" tanong niya. Muntik pa akong magpanic nang bigla na lamang nagsalita si Kathy. Natutulog kaya ito o nagtutulug-tulugan lang? May rush sa pintig ng puso ko.

"Hinihintay ko lang magising ka, magkakape tayo di ba?"

"Hindi naman ako natutulog. Nirelax ko lang ang sarili ko.. Aminin mo nga, mabigat lang ang mata ko kanina pero bakit parang katabi na kita e ang alam ko natutulog ka sa sofa?"

"Ano sa palagay mo?"

"Seryoso ako, bakit ka nasa tabi ko?"

Patay. Ano bang isasagot ko?
http://www.blogger.com/img/blank.gif

itutuloy...

Chapter 5

Poem : Parting

2012-02-28T08:31:00.001-08:00

cup of tea
filled with ice
filled with emptiness
filled with lies.

table for two
with finest menu
meant to be shared
occupied by none.

a wounded man
heart tired of loving
into the darkness he fell
that ended all pain.

Si Milagring at ang Bibi

2012-02-23T17:55:00.000-08:00

Kagimbal-gimbal ang sinapit ng Bayan ng Majarot matapos ang pito at kalahating araw ng tag-ulan. Maraming paninim ang nasira, nangamatay na hayop, may mga asawang nagpapanggap na nawawala at sobra ang pangagati ng kamay ng mga parokyano ng tong-its at majong.

Ang inaakala nilang pagsikat ng araw ay simula na muli ng normal na buhay pero nagkamali sila. Ang paglubog ng araw ay sinundan ng pagyanig ng lupa. Lumindol sa Majarot. Nabitak ang matibay na pader ng pinagawang bahay ng kerida ni Mayor. Naging fly-over ang mga kalsada. At natabunan ng lupa ang mga bonsai.

Isa sa mga naapektuhan ay si Milagring. Ikinatuwa niya ang sunod-sunod na pag-ulan dahil nanatili sa bahay ang kanyang mahal na asawa na dati-rati ay mga hayop sa kabukiran ang kausap. Walang paglagyan ang kanyang ngiti sa tuwing didikit ang bigote ng asawa sa kanyang katawan. "Baldo, hihihi, nakikilit ako," pananariwa ni Milagring sa kanyang alaala ng mga nakaraang gabi habang malungkot na namimili sa android market. Nagbabago ang masigla niyang buhay may asawa nang tumama ang lindol. Busy sila nang gabing nagaganap ang pagagalaw ng mga tectonic plates kaya hindi nila naramdaman.

Sinubukan niyang ibalik ang sigla subalit bigo siya. Wala ng bisa ang mga kalabit at pagpapakamot ng kunyaring makating likod. Nasira ang palengke kaya wala siyang mabilhan ng magarang damit. Buti na lamang at available sa e-bay ang Victoria Secret Lingerie. Hindi nag-atubili si Milagring na ipagbili ang alagang baka ng asawa para mabili ang inaalakang magpapabalik ng kanyang sex appeal. Dalawang beses naligo si Milagring pero mas pinili ng kanyang asawa na himasin ang kanilang alagang aso. Kinabukasan natagpuang patay ang aso sa kakahuyan.

Sa pagmumuni-muni ni Milagring ay napansin niya ang paglitaw ng isang ilog. Walang ilog sa Majarot kaya nakapagtataka ang pagsulpot nito. Imposible namang galing iyon sa ulan dahil malinaw ang dumadaloy na tubig at may maliliit pang isda. Nagawa pang salaminin ni Milagring ang sarili sa tubig. Hinawakan ang bilugang pisngi ng puwet na dating kinagigilawan ng asawa. Hindi maitatangging namimiss niya ang lagitnit ng kama sa gabi, ang pagkalog ng mesa sa tanghalian, pagkaputol ng sampayan sa labahan at pagguhit ng mga daliri sa salamin ng banyo.

Nalungkot siya. Napaupo siya sa pagong na inakala niyang bato. Matapos umeskapo ng pagong ay naglakad na muli si Milagring para alamin kung nasaan ang dulo ng ilog. Napansin niya ang isang bibi na mukhang bumuhol ang mga paa sa waterliliy na nakalutang sa ilog kaya hirap itong magfloating.

Dali daling lumusong sa tubig si Milagring hindi para iligtas ang bibi kundi para gawing pananghalian. Aphrodisiac ang bibi sa loob-loob niya. Inalis niya ang mga harang at nakawala agad ang bibi.

"Agyamanak unay Apo," turan ng bibi na nangangahulugan ng pagpapasalamat.

"Wow! Bibi nagsasalita at nag-iilocano pa!" Nahampas pa niya ng bibi sa ulo sa sobrang pagkabilib.

"Natural bibi ako! May unggoy bang may pakpak at nakafloat sa tubig? Dahil tinulungan mo ko ibibigay ko ang nawala mong sex appeal!"

"Sample nga!" excited na wika pa ni Milagring.

"Ipagkakaloob ko ang gusto mo pero may kapalit siyempre dahil hindi naman ako galing sa lampara. Nagstroll lang ako dito.."

"Ginugudtym mo yata ako!"

"Totoo!" gigil na wika ng bibi. "Basta ibibigay mo ang gusto ko." Napahawak si Milagring sa kanyang katawan. "Yak! Hindi katawan."

"Eh ano gusto mo?"

"Ang pustiso ng lolo mo."

"Ang pustiso ni lolo? Ang pustiso na minana pa ni lolo sa ninuno niya? Ang pustiso madalas nakalagay sa baso. Mahalaga ang pustiso na iyon sa lolo ko, ipapasa niya pa iyon sa mga sunod na salinlahi! "

"Ayaw mo? Aalis na ko, may taping pa ako sa pagawaan ng toyo."

"Ok wait kukunin ko lang!" Inagaw ni Milagring ang pustiso sa natutulog niyang lolo. "Huwag kang aalis, parating na ko!"

Sa pagmamadali natapakan niya ang pagong at tumilapon ito sa ere. Tumama ang pagong sa ulo ng bibi na agad nitong ikinamatay.

-end-

Chicken Adobo - A Love Story 5

2012-02-18T23:24:00.000-08:00

image credit to komwari

"Bakit nasa tabi ko ang babaeng to?" Anong gagawin ko kapag nagising ang babaeng ito? Hindi pa naman ako marunong magpaamo ng dragon.

Iniangat ko ng marahan ang paa ni Kathy Belarmino na kasing bigat ng trosong itinumba ng bagyo. Tumayo ako ng kama at maingat na naglakad palayo. Nasalubong ko pa ang picture nina erpat na tila nakangiting nang-aasar bago ako pumasok ng banyo. Ipinangako ko pa naman sa kanila na hindi ako gagawa ng bagay na ikasisira ng aming apelyido.

Ibinabad ko ang aking mukha sa lagaslas ng tubig mula sa gripo. Wala akong paghugutan ng alaala kung ano ang nangyari at kung paano ako nakauwi kagabi. Chineck ko ang dapat icheck. Hindi malinaw. Ang tangi kong natatandaan ay ang mga detalye sa pagdaan namin sa isang music bar. Nakadalawa o tatlong kanta siya sa stage. Akala ko noong una ikakahiya ko ang pagkanta niya pero sa halip naging proud ako. "Kasama ko 'yan!" sigaw ko pa kagabi. Muntik mawalan ang trabaho ang vocalist. Kung may dala akong ballpen malamang nagprisinta agad akong maging manager. Napatunayan kong matataas talaga ang boses ng mga nagger na tao. Sana kapag magkausap kami palagi siyang kumakanta para naman may lambing.

"Alam mo ba kung ano ang tanging paraan para makinig o kausapin ang puso?" tanong sa akin ni Kathy.

"Ano?"

"Music. Aminin man o hindi ng tao, may pagkakataon na umpisa pa lamang ng tugtog masaya na o maiiyak na agad."

Magsasalita pa sana ako nang may lumapit na lalaki kay Kathy Belarmino. Archie ang pakilala ng nagkukunyaring bida sa kwento ito. Eh ano ngayon kung nagsusumigaw ang muscle niya sa suot na sando, dakilang extra pa din siya. Hindi bale, kapag sinipag ako pwede ng ihilera kay Jake Cuenca sa paramihan ng tinapay sa tiyan. Medyo hindi ako natuwa sa takbo ng sunod na mga eksena, parang walang companion si Kathy kung umasal. Nagkaroon pa ng exchanges ng numbers. Ang nakapagtataka, halos magdikit ang ilong nila habang nag-uusap. Samantalang kanina pudpod na ang brush hindi pa naipipinta ang kanyang mukha sa dami ng luha. Weird. "Hello World, kasama mo ako Kathy!" sigaw ng isip ko.

Gusto ko sanang magsalita na pero nagsettle na ako sa harap ng bar. The best ang reposado tequila sa larangan ng lasingan. Iyong barista na si Andrea na inakala kong galing sa buwan ay bigla na lamang nagsalita. Kung hindi nga niya ako kinalabit sa braso hindi ko malalaman na ako ang kausap niya. Nagkwento tungkol sa kausap ni Kathy, kung may competition daw ng Mr. Flirt malamang undisputed si Archie. Sa itsura naman ng bar, lahat siguro ng papasok doon ay open flirting.

"Kaya ikaw, iingatan mo ang girlfriend mo! Malayo ang ugali ni Archie sa pinakikita niya!" dugtong ni Andrea.

"Hindi ko siya girlfriend, " sagot ko. "Tsaka malaki na 'yan, hindi na siguro siya padedehado sa ganitong klase ng kalandian."

"Concern lang ako sa kaibigan mo."

"Hindi siya matututo ng tama kung hindi niya alam kung paano magkamali. Minsan lang siya maging center of attraction kaya hindi ko na i-spoil ang pagkakataon na iyon."

"Maganda siya para maging kaibigan mo lang at mukhang bait naman."

"Nakapanood ka na ba ng cinderella noong bata?"

"Oo naman. Bakit? Mala-cinderella ang buhay niya?"

"Oo. Siya ang evil sister. Hayaan mo na muna sila. Sa ngayon, lets enjoy."

"I'am Andrea. Barista, gitarista, gimikera at minsan voice coach."

"Andrea.. Nabasa ko nga sa nameplate mo. I'm Rafael. Entrepreneur minsan tumatanggap din ng labada."

"Bukod pala sa pagiging cute, palabiro ka."

"Ang pagiging cute natural na pero iyong palabiro depende na sa kausap."

"Ganyan ka ba talaga? Parang nakapalalim mo na tao. May laman ang sinasabi."

"Kapag tinatamaan lamang ng alak. Pero kung wala, kagaya mo lang din ako, hindi madamot ngumiti at madali makaappreciate."

"So kapag nakasalubong kita ng walang tama, ngingitian mo agad ako?"

"Syempre! Malayo ka pa lang nakangiti na agad. Mas matindi pa sa ngiti ni Mc Donalds."

Siguro lahat ng barista built-in na ang pagiging friendly. Daig pa nila ang mga hunyango sa larangan ng adaptation. Habang nagkukwento siya lumalaki din ang binabayaran ko. Lumabas ako ng bar para lumanghap ng smoke-free na hangin at para masagip ang bulsa ko sa pagguho. Ano kayang nangyari na kay Kathy Belarmino? Hindi ko na siya napansin kanina sa karamihan ng tao.

Tinatamaan na ako ng antok. Hindi ko na mahintay si Kathy. Napagdesisyunan kong bumalik ng kotse at doon na lamang maghintay. Naglakad ako sa tuwid na linya ng parking lot, ilang beses akong sumablay kaya alam kong mas matangkad pa sa akin ang tama ko.

"Anak ng tinola!" Iyong hinihintay ko nasa kotse na. Prenteng prenteng nakahiga sa back seat.

--

May bisita nga pala ako. Sumugod ako sa kusina para maghanda ng pagkain. Isinabay ko na din ang paglilinis para hindi naman pagkamalan na entrance ng jungle. Totoo nga palang may pagkakataong hindi matandaan ang nangyari kapag diluted ng alcohol ang utak.

Kumuha ako ng yelo sa ref. Binalot ko ng tela ang yelo matapos ay idikit ko sa aking ulo. Ilang minuto akong nanatiling sa ganoon itsura. Daig ko pa ang binubog sa tindi ng sakit ng ulo. Ilang beses ko ng isinumpa ang alak pero talaga malakas ang bisa. Bakit nga ba ginawang masakit sa ulo ang alak?

Nakatulog na pala ako sa mesa. Tumakbo ako sa kwarto para gisingin ang babaeng nagpapagulo ng buhay ko. "Kathy?" Wala. Bukas ang banyo wala din siya doon. Pagtingin ko sa salamin may catsup ako sa pisngi. Malamang pinaglaruan ako ni Kathy noong natutulog at nakuha pa akong lagyan ng catsup. "Napakaloko."

Hindi ko alam kung papasok pa ako. Parang may multong sasalubong sa akin sa Art Class. Huwag naman sanang may caricature na nadaganan ng hita sa kama. Lahat ng bagay pakiramdam ko ay nasa slow phase. Tinalo ko pa ang member ng Armegedon sa bagal ng lakad.

"Iniiwasan mo ba ako?" tanong ni Kathy Belarmino. Nakahalata ang may babaeng may kasing bigat ng troso na hita.

Bakit ko nga ba siya iniiwasan? Hindi ko nga alam kung ano ang nangyari kagabi. Nakakahiya naman itanong. Hanggang music bar lang ang kayang balikan alaala ko. Okay aaminin ko, dumikit ang labi ko sa pisngi niya. Pero hindi ko iyon sinasadya. Sinubukan ko lang ayusin ang higa niya sa backseat para hindi mahulog kapag umandar ang ang kotse. Inagaw na ng alak ang lakas ko kaya hindi na kinaya ng katawan ko ang bigay ni Kathy. Nanghina ako kaya sinubukan ko na lang siya iupo at isandal. Hinawakan ko siya sa balikat, hindi ko naman inaasahan na biglang gagalaw ang ulo niya kaya biglang dumikit ang pisngi niya sa lips ko. Aksidente lang. Wala naman siguro masama. Okay, okay! Naguguilty ako. Malapit sa lips niya hindi talaga pisngi. Oo na! I kissed her! Kung kiss man ang tawag dun! Matagal agad ako nakakilos kagabi kaya hindi agad ako nakapagdrive para kasing may kuryenteng dumaan sa katawan ko. Weird nga e.

"Hindi. Nalimutan ko ang gamit ko sa kotse. Kukunin ko lang."

"Talaga? Hindi diyan ang parking. Sa kabila."

Patay. Sobrang bobo ko magdahilan. Nagbubuhol ang dila ko wala pang lumalabas na magandang alibi. "Oo nga pala."

"Batista!" Kalahati palang ang nagawa kong hakbang at hindi pa sumasayad sa semento, sumigaw na agad siya. Nanginig ang buong katawan ko. "Payong oh, umuulan. Salamat sa breakfast."

itutuloy..

Chapter 4

valentine's date

2012-02-13T22:46:00.000-08:00

Ang katabi kong babae ay may sinusulat sa malaking pusong ginupit sa pulang kartolina. Hindi iyon para sa asawa o kasintahan. Hindi tungkol sa pag-ibig at lalong hindi tungkol sa nabigong relasyon.

Mabagal bago nasundan ang unang talata dahilan upang mabasa ko ang mga salita. Ang sunod-sunod na hikbi ang nagpapabigat sa kanyang panulat. Ang luhang dumadaloy sa kanyang pisngi ang lalong nagpasidhi ng aking pag-uusisa.

Ang hawak kong bulaklak ay tila naiinip, pilit itong kumakawala at nais sumama sa hangin. Hindi siguro komportable sa ginagawa kong pagbabasa ng palihim.

Ang sulat ay paghingi ng tawad sa mahal niyang ina. Kung nakapagsalita man siya ng laban sa kagustuhan ng magulang ay matagal na niyang naitama at pinagsisihan. Alam niyang hindi siya deserving maging anak sa isang ulirang ina. Mas pinili niyang tumakas at tumalikod sa pangarap ng mga magulang. Tanong niya sa ina, nasasaktan pa ba ang lumuha na ng dugo? Sumusuko pa ba ang lumakad ng paluhod? Dahil sa kabila ng kahihiyang dala niya sa pamilya, pang-unawa at mainit na yakap ang salubong ng ina. Dala ng kahihiyan kaya mas pinili umalis at magpakalayo.

Nangako siyang babawi. Itutuloy ang mga pangarap ng magulang at taas noong haharapin ang naunang tinalikuran.

Ibinaba ko ang hawak kong bulaklak sa kapirasong bato. Inabutan ko siya ng tissue at bumulong ng mahina sa hangin. "Kaya tayo nandito dahil tayo ay nagmamahal. Hindi pa man tayo pumupunta dito ay napatawad ka na niya. Alam ko dahil ilang beses niya iyong sinabi sa harap ko."

"Mahal na mahal ko si inay," mahinang tugon niya.
Sinindihan niya ang hawak na puso at sabay namin hiniling, "sumalangit nawa ang iyong kaluluwa, mahal naming ina."

Tambalan

2012-02-11T06:46:00.000-08:00

Antagal kong inasam ang kilig moments na 'to. Hindi na ako nagtitiis sa monochrome at pixelated mong mukha doon sa itinagong kong tarpulin noong lumaban ka sa SK. Magkaharap tayo ngayon at magkahawak ang kamay.

Humigpit ang hawak mo sa aking kamay. Idinikit mo ng bahagya ang dibdib sa akin. Kinabig ko ang iyong bewang saka humakbang ng pakanan. Kung hindi siguro sementado ang aking kinatatayuan kanina pa ako inabsorb ng lupa sa tindi ng ngiti mong nakatunaw. Bawat hakbang, bawat galaw, bawat indayog sa musikang pumapailanlang, puso ko hindi mapigilang mapasayaw. Corny dre? Wala akong pakialam basta ang alam ko mahal ko ang babaeng kasayaw ko.

Ilang araw na akong nakikipagbuno kay kupido. Nagtatanungan kami ng Yes or No. Minsan cara 'y cruz. "Dapat bang mahalin ang babaeng kaclose at sweet sa akin?" Hindi ko alam. May takot sa gilid ng utak ko. Natatakot akong umiwas ka bigla. Natatakot akong mag-iba ang pakikisama mo. Natatakot akong maging bangungot ang mga panaginip. Natatakot akong sabihin mong kaibigan lang ang tingin sa akin. Natatakot akong maubos ang kilig moments na 'to.

Kasayaw ko ngayon ang lalaking mahal ko. Sana ay hindi mo mahalata ang bilis ng tibok ng puso ko. Magbubuhol sigurado ang dila ko kapag nahalata mo at biglang mag-usisa. Buti na lang makapal ang make-up ko, hindi mo mahahalatang nagbablush ako.

Idinikit ko ng bahagya ang dibdib ko para umayon sa musika. Pakiramdam ko, sobrang safe ko sa iyong mga kamay. Ang ating katawan ay pinag-isa ng tugtog at galaw. Sana hindi maubos ang kanta. Sana hindi matapos ang sayaw. Sana ay habang buhay kitang katuwang.

Hindi ako nagreact na ikaw ang partner ko dahil takot akong malaman mong naglulundag ang puso ko. Alam kong hindi ako pasok sa tipo. Kumandidato pa nga ako ng SK upang magkaroon ng dahilan para dumalaw sa bahay niyo pero isang araw palang wala na ang poster ko. Hindi ko kasi matiis na hindi kita makita ng buong bakasyon.

Ako ang prom king. Ang haring walang kastilyo at kawal. Kahit sa lakas ng loob ay kulang. Nanginginig pa ang tuhod ko nang matapos ang sayaw. Minasdan kita mula sa aking kinauupuan. "Masaya ka kaya na ako ang iyong kasayaw o wala lang kasi parte lang iyong ng kasiyahan?"

Ako ang prom queen. Ang reynang manika lang ang alalay. Kinuha ko ang panyo sa bag para magkunyaring pagod ako kahit ang totoo ay tinakipan ko ang ngiti ko. Hindi ko magawang tumingin sa'yo dahil natatakot akong makitang nasa iba na ang atensyon mo.

Uwian. Bigla ka na lang pinagkaguluhan. Nawala ka ng hindi ko namamalayan. Uuwi akong mag-isa at ang tanging baon ay ang isang gabing puno ng kilig at saya. Nakatingin ako sa buwan at humiling sa ilaw ng tower ng Smart na inakala kong talang kumikislap-kislap. "Sana may pagkakataon pang muling makasama." Bago ko pa natapos ang aking hiling napahakbang na pala akong sa putikan. Kinailangan ko pa tuloy maglinis dahil hiniram ko lang kay utol ang suot kong sapatos. Buti na lang may liwanag malapit sa barangay hall.

Uwian. Hindi ko na namalayan ang pag-alis mo. Bigla ka na lang nawala sa karamihan ng tao. Baka may lakad din kayo tulad ng mga classmate ko. Naghiwalay na kami ni Kori pagbaba ng tricycle. Nilakad ko na ang daan pauwi dahil nagandahan ako sa buwan.

"Sabay na tayo?" iyon na lamang ang wika ko. Hindi ko inaasahang pagkatapos kong linisin ang sapatos ay ang pagdating mo.

"Ihahatid mo ko?" Hindi ko akalaing hinihintay pala ako sa may barangay hall. Hindi ko maitago ang excitement na nararamdaman ko. Ngayon lang magkakasabay umuwi. Sana pati tibok ng puso ay sabay.

"O-oo," kabadong sagot ko. Tiningnan ko ang paa ko at siniguradong pati hakbang namin ay sabay.

"Ganda ng buwan no?" magkasabay pa nating panimula.

-end-

Chicken Adobo - A Love Story 4

2012-02-04T21:46:00.000-08:00

image credit to komwari

Sa sofa bumagsak ang lasing na katawan ni Recci. May yugto na nagsasalita siya, nagngangalit ng ngipin at dagdagan pa ng sumiserenang hilik. Papikit na din sana ako nang bigla siyang tumayo. Naalimpungatan. Papasok na daw siya sa kwarto niya. Nakalimutang wala siya sa bahay nila at inakala pang kwarto niya ang banyo.

Inihatid ko pauwi si Recci. Buti na lamang at tabing daan ang bahay nila kaya hindi mahirap hanapin. Dalawang tao ang sumalo kay Recci pagkababa niya ng sasakyan. Kung nasa katinuan na siya malamang gugustuhin muling malasing dahil sa nakatutulig na sermon ng kanyang lola.

Si Enrico ang sunod kong target. Mas trip ko siyang sakalin para umamin. Sobrang lakas niyang tumawa kapag kami ang subject ng kalokohan. Medyo may kalakihan nga lang ang katawan kaya kakaibiganin ko na lang muna.

Nakaramdam ako ng hilo habang nagmamaneho, dahil siguro sa pagod, bitin na tulog at hindi pantay na gulong na kotse. Huminto ako sa 7 eleven para bumili ng isang boteng redbull. Makatutulong siguro iyon para mapanatili akong focus sa mga susunod pang oras.

Sa bawat lagok hindi ko mapigilang mag-isip. Kung nakita ni Recci na gumagawa ng sketch si Kathy Belarmino, so pwede siyang suspect? Sa anong motibo? Ewan. Kung isusumbong ako ni Recci kay Kathy malamang maging supect din ako. Hindi ko na alam ang nangyayari. Ano bang kaguluhan ang napasok ko?

Malakas ang sampal ng hangin sa aking mukha kaya unti-unti akong napapaidlip. Tinapakan ko ang gas ng sasakyan para umandar pero nakalimutan kong hindi pa buhay ang makina. Sobra na ang antok siguro. Ang malakas na boses mula sa labas ang nagpabalik ng aking ulirat. Sumisigaw ang lalaki habang hawak nito sa braso ang babae nakatalikod sa kanya. Pinipilit sigurong sumama.

Hindi ko alam ang sunod na nangyari. Idinuyan na ako ng hangin kaya napahimbing ang tulog. Walang nagtangkang magnakaw sa kotse sa takot nilang mamatay sa tetanus. Pagmulat ko na lang nag-iisa na ang babae habang nakaupo sa sidewalk. Dalawang bote ng alak ang nasa tabi niya at may isa pang nakatumba malapit sa kanyang paa. Nakatungo siya habang hawak ang isang papel. Maraming lalaki ang nanonood sa kanyang itsura pero wala siyang pakialam. Sa lagay niyang iyon maraming bwitre ang handang sumalakay sa karne sa sandaling makalingat ito at tamaan ng alak.

Tulad nga ng inaasahan, nawalan na siya ng balanse noong sinubukang tumayo. Gumulong sa gilid ng kalsada ang mga bote. Delikado na sa kanya kung mananatili pa siya doon. Lumabas ako ng kotse para tulungan siya. Humarap siya sa aking habang papalit ako. Hindi nawala ang kanyang pagkakatitig. Ngayon lang yata nakakita ng pogi.

"Batista!" sigaw niya sa akin. Kailan pa kaya ako naging wrestler. "Hanggang dito ba naman makikita ko pa din ang pang-asar mong mukha.."

"Bautista hindi Batista."

"Whatever! Malamang idrawing mo naman ako kaya ka nandito.."

Medyo nagdalawang isip pa ako kung tutulungan siya. Bahala na. Ano kayang mangyayari kung ang isang may tama ng alak ay tutulungan din ng nag-aasal superhero na may tama na din. Disaster?

Umupo ako sa tabi niya at itinayo ang bote ng alak, hindi niya pa kailangan ng tulong dahil nakakapang-asar pa. "Luha ba iyan?" Hindi siya nagsalita. Kinusot lang niya ang kanyang mata. "Ang alak ay pinag-aralang mabuti ng mga eksperto para gamitin sa mga kasiyahan... hindi para malungkot. Kaya mong sayangin ang totoong purpose ng alak."

"So hindi sila masyagong matalino. Hindi siguro nila naisip ang other purpose ng alak."

"Delikado na dito. Mabibilis na ang mga sasakyan mamaya. Baka hindi ka mapansin."

"Ipininganak ka ba talagang pakealamero? Kamag-anak mo ba si Boy Abunda?"

"Hindi ko lang alam ang tamang approach. Pero concern lang ako. Hindi tamang manatili ka sa tabi ng kalsada. Bukod sa gabi na, puti ang suot mong pantalon... madudumihan."

Gotcha. I made her smile. Pilit pa pero hindi din napigilan. "Ano ding ginagawa mo dito? Gabi na."

Gusto ko sanang itanong kung bakit hindi pa siya sumama doon sa lalaki kanina pero alam kong wala ako sa lugar para mag-usisa pa.

"May binili lang, malayo pa kasi ang uuwian ko e inaantok na. Bitawan mo na ang iniinom mo hindi mo na kayang tumayo e."

"Gusto ko lang makalimot. Kahit sandali."

"Iyon ba ang tama? Subukan mo kayang matulog? Ang pagtulog at pag-iinom, iisa lang ang epekto parehong makakalimot kahit pandalian."

"So anong gusto mong gawin ko? Tumawa? Magpretend na masaya?"

"Sa klase parang gusto mo palagi ng away, tapos ngayon parang mas mahina ka pa sa dagang bagong anak. Alam mo ang tama, imposible namang ngayon ka pa lang nakaranas ng ganyan. Hindi ko naman sinabing gayahin mo si Jollibee na palaging nakangiti."

Nakumbinsi ko siyang umalis sa tabi ng kalsada. Mahirap palang magpahinahon ng dragon.

"Paminsan naman pala okay ka e! May words of wisdom ka pa, feeling matalino."

"Aba, muntik na kong maging valedictorian kung hindi pangit ang penmanship ng katabi ko."

"Kaya ayaw ko ng kids party, corny ang mga clown. Oh tagay mo!" alok niya sa akin habang tinatapik ang aking balikat. "Magsasaya naman ako ngayon."

"I hope maging start na 'to ng friendship natin," wika ko. Alam ko ang mga ganitong pagkakataon madalas kong mapanood sa tv at mabasa sa mga kwento. Tipong ang dalawang magkaaway bigla na lamang magkakasundo. Luma na pero click pa din sa panlasa.

"Magsorry ka muna sa mga kalokohan mo!"

"No. Hindi ako ang gumagawa ng mga caricature."

"Bakit hindi ka man lang apektado kung hindi ikaw?"

"Hindi kasi ako isip bata."

"Hoy Batista, kung iniisip mong isip bata ako nagkakamali ka!" Lumayo ako ng konti kay Kathy dahil alam kong nasa panganib ang buhay ko sa oras na tumama sa akin ang matulis niyang kuko.

"Okay sorry. Pero hindi pa din ako ang gumawa ng caricature gusto ko lang ng peace sa tuwing papasok ako ng Art Class."

"Chicken ka kasi."

"Ano?"

"Chicken."

"So you mean duwag ako?"

"Hindi ko alam. Matanong kita, nagkaroon ka na ba ng girlfriend? Sa tipo mo mukhang mahihirapan ka lalo na't hindi ka makabasag pinggan."

Alam ko mang-aasar lang siya kaya nagtatanong ng kung ano-ano. Hind ako kakagat. Malabo.

"Meron. Hindi ko lang inugaling magkwento ng mga bagay tungkol diyan."

"Gentleman kuno. Tara!" Tumayo siya gamit ang aking balikat.

"Saan?"

"Hindi na ako komportable dito. Mas mabuti siguro kung sa mas maayos na lugar tayo mag-usap."

"Ayaw mo pang umuwi? May tama ka na e."

"Tatamaan ako kapag umuwi. Halika!"

Ang sikat ng araw na tumagos sa bintana ang gumising sa aking mahimbing na pagkakatulog. Gumuhit sa aking ulo ang sakit na alam kong epekto ng alak. Mabigat ang aking katawan na tila may nakadagan. Nakaramdam ako ng pagbigat ng pantog kaya kailangan kong bumangon.

Babangon na sana ako ng kama nang makaramdam ako ng pagkilos sa aking tagiliran. Kinabahan ako. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang tamaan ng buntong-hininga akong aking batok. Iniangat ko ang kumot. May nakadagang paa sa aking mga binti kaya pala nakararamdam ako ng pagbigat.

Lumingon ako sa kabilang parte ng kama. Patay.

itutuloy...

Previous Chapters1| 2| 3

Chicken Adobo - A Love Story 3

2012-01-27T06:10:00.000-08:00

image credit to komwari

"Bakit laging ako?" naiiritang wika ni Kathy habang pakaikot-ikot sa upuan. Gusto ko sanang tumutol para sabihing hindi lang siya ang biktima.

"Ako nga kasama din diyan hindi ako nagrereact na parang may nawala. At sino ba namang may gustong ang makasama ang isang warfreak?"

"Sinong warfreak?"

"Ako. Ako warfreak. Hindi naman pwedeng siya," pilosopong sagot ko habang itinuturo ang katabi ko.

"Wala ka na bang magawa kaya idadamay mo ako sa boring na buhay mo?!"

"Ayaw mo nun sumisikat ka dahil sa akin?"

"Ayaw na ayaw ko ng mauulit ito, please lang."

Tumingin ako sa kaliwa at sa kanan. Sinubukan ko din tumingin sa ilalim baka may naiwang traces ang salarin. May bagay sa likod ng isip ko na nagtulak para alamin ang tao sa likod ng caricature. Dumaloy sa dugo ko ang napanood kong pelikula ni Sherlock Holmes. Hindi ako makikipagbagaan ng galit kay Kathy Belarmino mas pipiliin kong mag-imbestiga. Hahayaan ko siyang magtatalak hanggang maubusan ng hininga.

Mahina at halos pabulong lamang ang side comment ni Kathy kahapon kaya nasa radius lamang namin ang pwedeng gumawa ng caricature na magkayakap. Kung may paghihinalaan ako una sa listahan ang katabi ni Kathy na si Recci. Minsan din siyang naging member ng editorial cartooning kaya posibleng sa lapis din siya nag-umpisa. Hindi naman siguro siya mahirap maging kaibigan. Ilang red horse kaya ang kailangan ko bago siya mapatumba at mapaamin? Sunod kong pinaghihinalaan si Enrico. Siya ang nasa unahan ko at walang ginawa kundi tumawa sa tuwing nadidinig niya ang asaran namin. Gusto ko na ngang sakalin. Siguro natuwa kaya gusto pahabain ang ikwentro. Nasa dugo niya ang pagiging visual artist kaya kailangan ko ng matinding surveillance. Ang huli ay si Erika dahil maaga siyang pumasok.

"Posible kayang maging maamo ang kanyang mukha?" tanong ko sa sarili. "Siguro naman may pag-asa pa." Hindi ako pamilyar sa mukha ni Kathy Belarmino kaya hanga ako sa gumawa ng caricature dahil narecognize niya agad physical qualities namin.

Sinundan ko ng tingin ang bawat lakad ni Ms. Reynaldo sa unahan para hindi mahalatang sinusulyapan ko si Kathy Belarmino. Hindi naman siguro masama kung makipagtunggali ako sa gumagawa ng caricature. Matagal na din akong hindi nakapagdrawing, ang huli pa yata ay sa upuan ng JAC Liner bus.

Nasa chin ang isang kamay ni Kathy habang ang isa ay may hawak na lapis. Ganun pala ang itsura n'ya kapag tahimik hindi katulad kanina na parang galing sa planet of the apes. Sinimulan kong gumawa ng doodle para maging pattern ng kanyang itsura. Dahil nakikinig din ako sa mga sinasabi ni Ms. Reynaldo hindi ko masyadong napagtuunan ng pansin ang kanyang petite na pangangatawan, manipis na kilay na tila magkakasalubong lamang na langgam, kulot na dulo ng buhok, maputing batok, mga kukong may hugis puso, Dolce and Gabbana na scent at brasong may Herbs and Beauty Lotion. May kalalalim kasi ang discussion ni Ms. Reynaldo sa painting ng four horsemen ni Darius I kaya nawalan ako ng oras para obserbahan siya.

Mission 101: Kaibiganin si Recci at lasingin para umamin.

"Matindi ang tama mo! Inlove ka!" wika ni Recci habang tinatapik ang aking balikat. Kung nakatagal-tagal pa ay tatamaan na din siya sa akin. "Bagay kayo ni Kathy!"

"Malabo 'yan! Ang tipo niya ang hindi ko magugustuhan!" Tinapik ko din siya sa balikat para makaganti naman. "Kung may sequel ang godzilla pwede siyang bida."

"Denial 'dre? Hindi makakalampas sa akin ang mga kilig moments na iyan! Ganyan din ang sinabi sa napanood kong Crazy Thing Called Love! Ilang araw mula ngayon makikipagbuno ka na sa pana ni kupido. Ewan ko lang kung makailag ka."

Sabi ni Newton, an object will remain at rest unless acted upon by a moving force. Ano kayang klaseng force ang dapat kong ibigay sa kausap ko para mag-remain at rest habang buhay?

"Itigil mo na ang panonood ng TV, masama sa'yo." Kumuha ako ng isa pang bote ng Red Horse sa chiller habang inuumpisahan ni Recci na lagyan ng ketchup ang paborito kong hotdog sa 7-eleven. Kita ko kung paano sumablay sa paglalagay ng mayonaise ang aking unang suspect. Lasing na. Sana. "Okay ang sketches mo dito ah? wika ko habang binubuklat ang lumang album sa ilalim ng mesa. Inabutan ko pa siya ng isang bote para tuluyang mawala sa sarili.

"Wala 'yan. Luma na iyan!"

"Family mo? Galing ah. Hawig don sa caricature sa Art Class ang istilo."

"Aling iyong magkayakap kayo ng syota mo? Ganda ba? Pilit mo talagang binalik sa chicks ang usapan."

"Oo. Ano kayang medium ginamit don?"

"Charcoal lang iyon 'dre tapos oil para buhay ang dating." Medyo nabubuhayan ako ng loob. Mukhang makikilala ko na ng salarin. Motibo na lang ang gusto kong malaman.

"Bilib din naman ako at mabilis mong natapos ang drawing."

"Alin ba pinag-uusapan natin? Iyan ba o ang sa Art Class."

"Sa Art Class."

"Gulo mo naman kausap. Huwag mo nga akong lokohin, gusto mo lang purihin kita sa drawing mo! Nagpapaimpress ka lang kay Kathy! Type ka nun! Saten lang 'to ha, kita ko si Kathy gumagawa ng sketch mo napatigil lang kasi akala nakatingin ka sa kanya kanina. Sinundan mo lang pala ng tingin si Ms. Reynaldo. Muntik pa nga siya mapatili."

"Ano?"

"Bingi? CR lang ako dre." Tumayo si Recci dahil may tama na medyo nawalan siya ng balanse. Aksidenteng natabig ang bag ko at sumambulat ang laman.

Pinulot niya ang sketch pad ko at nakita ang doodle ko kanina. "Positive. Inlove ka na dre."

itutuloy...

Previous Chapters1| 2

Pagbiya

2012-01-26T17:55:00.000-08:00

"Kailangan mo pa ba talagang umalis?"

"Napag-usapan natin ito di ba, Aldred?" Ipinasok ni Samantha ang hawak na damit sa bag bago hinarap ang kausap. Hinawakan niya ang kamay nito at hinaplos ng ilang ulit.

"Hindi mo ba kayang tuparin ang parangarap mo dito?" Buntong hininga ang sagot sa kanya. Nagtaas pa ito ng balikat bago bumalik sa ginagawa.

Tinitigan ni Aldred ang papel na naghihintay sa kanya. Iniikot niya ng dalawang beses ang singsing sa kanyang daliri.

"Hindi ako sanay ng wala ka. Bagamat hindi tayo madalas nagkikita, inaalam ko kung maayos ka, kung mabuti ba ang kalagayan mo. Parang hindi ko kakayaning-"

Inilagay ni Samantha ang hintuturo sa labi ni Aldred para putulin ang pagsasalita nito. "Kakayanin mo. Masyado kang mabait Aldred hindi ka mahihirapan sa mga bagay na iniisip mong hindi mo kaya."

"Minahal mo ba ako Samantha?"

"Ano bang klaseng tanong 'yan?" may halong pagkaasar sa boses ni Samanta.

"Minahal mo ba ako?"

"Aldred nagsama tayo sa iisang bubong, nagkaroon ng anak. May mga bagay lang tayong hindi pinagkakasunduan kaya humantong tayo sa ganito. Alam ko na sa akin ang pagkukulang kaya makabubuti lumayo ako at itama ang lahat."

"Saan hahantong ang pamilyang ito?” Sapat na ang nadinig ni Aldred mula kaya Samantha. “Gusto mong ituwid ang ang mali mong desisyong magpakasal sa akin." Kinuha niya ang ballpen sa drawer at hinarap ang papel na naghihintay sa kanya. Ang guhit na may kulot sa magkabilang dulo ang nagpawalang bisa ng singsing na nag-uugnay sa kanilang dalawa.

-end

pagbiya - visayan word for abandonment.

Chicken Adobo - A Love Story - 2

2012-01-16T09:25:00.000-08:00

Ginising ako ng isang tawag sa telepono. Nakarating na pala kay Lazaro ang pagbalik ko ng Batangas. Imbitado ako sa early celebration ng birthday ng kapatid niya. Medyo nagdalawang-isip ako dahil may kalayuan ang venue.

Wala na ang excitement sa katawan ko hindi kagaya kahapon na mabilis akong kumilos at maagang dumating sa Art Class. Ngayon, sinadya kong magpahuli sa klase sa pag-asang mapapwesto sa last seat. Inisip kong mag-quit pero sayang naman ang slot na inaasam ng marami. Sikat si Ms. Reynaldo and once a year lamang ang Art Class niya sa Batangas.

Nagtagal pa ako ng ilang minuto sa parking para ayusin ang aking sarili. Kinuha ko ang sapatos sa back seat at isinuot. Bumagay ang plain blue shirts sa aking Chuck Taylor sneakers. Noong bata ako, ang nanay ang nag-aabot ng sapatos ko mula sa back seat, gusto ko kasing katabi ako palagi si tatay para madali kong maitanong ang mga bagay na nakikita ko sa daan. Kadalasan ginugulo pa ng tatay ang buhok ko sa tuwing marami akong gustong malaman. "Bata ka pa. Paglaki mo malalaman mo lahat," palaging pagtatapos niya. At ngayon nag-iisa ako sa kotse at lahat ng tanong ay ako na lamang mang kusang sasagot.

Lipad ang isip ko pagpasok ko ng classroom. Sa pintuan ay sinalubong ako ng lumilipad na paint brush dahilan para bumalik ang isip ko. I spent half of an hour in the front of the mirror this morning and I am pretty sure that I still have the qualities or semblance of human being. Wala akong natatandaan na naging member ako ng angry birds para maging target ng galit.

Kathy Belarmino is the angry bird. Kararating ko pa lang kaya wala akong makitang dahilan para batuhin niya ako ng paint brush. Sa likod niya ang ang kumpol ng mga tao na may tila pinagkakaguluhan. Noong namalayan nila ang pagdating ko, biglang nahawi ang tao. Muntik na akong maluha sa pagpigil ng aking tawa ng makita ko ang exact caricature ni Kathy Belarmino. Wide open ang bibig niya, bilog na bilog ang mata at may mga characters na sign ng yelling. Bagay ang caricature sa ugali niya. Nang umalis ang huling taong nakaharang sa canvas, nawala ang ngiti ko.

"Is that me?" I paused. Lumapit ako sa upuan at nakita ng malapitan ang drawing. Confirmed its me. Anong ginagawa ng caricature na 'to sa canvas ko?

"Naghahanap ka talaga ng gulo 'no?" If my memory serves me right, pumasok ako sa Art Class para matuto at hindi para manggulo kaya hindi ako sang-ayon sa babaeng nasa harap ko. Nakita ko naman ang death glare sa babaeng mangkukulam. "Siguro kaya ka nagpahuli ng pag-uwi para insultuhin ako!" Wala akong nakikitang dahilan para galitin siya. Nahuli ako ng pag-uwi dahil hindi ko maisip kong paano ipipinta ang sabaw ng chicken adobo at kung paano hindi magmumukhang papaya ang papatas.

"Hindi ako gumawa niyan!" depensa ko.

"Sinungaling! Canvas mo yan at sino pa ba ang nagmalaki sa paggawa ng caricature?"

Noong nagpakilala, nabanggit kong drawing ang hilig ko. Mahilig ako sa caricature at minsan na akong sumali sa editorial catooning pero wala akong natatandaang nagboast ako.

"Ms Belarmino and Mr Bautista? May problema na naman kayo?" Igagawa ko ng rebulto si Ms Reynaldo pag-uwi for saving my life sa babaeng mangkukulam. "No horse playing in my class."

Most of the time, iniisip ko pa din kung sino ang gumawa ng caricature. Hindi ko naman pwedeng pagduduhan si Ms Reynaldo dahil magkasabay pa kami sa parking at hindi din siya regular na bisita sa venue at late din naman siya dumadating. At ano ang motibo?

I really tried hard to ignore Kathy Belarmino pero isa siyang human disaster. Malamang wala siyang kalaro noong bata kaya may pagkabully. Madali akong maasar sa mga taong makalat, one meter apart kami pero umabot sa pwesto ko ang mga color palletes at tray niya. Para s'yang hindi babae. Iyong isa niyang paint brush na kanina pa hinahanap ay di matandaang nasa buhok niya dahil ginawang hair ornamental sa kulot niyang buhok.

"Bakit mo ko tinititigan?!" talak niya sa akin. Sa boses niya naalala ko ang talakerang role ni Maricel Soriano sa mga pelikula. Sana mabaling naman sa kabilang upuan ang galit niya.

"Hindi kita tinititigan." Umiling ako. "Nevermind."

"So sinusulyapan? I hate guys na kung makatingin ay mula ulo hanggang paa." Okay. So pinipili niya kung kanino siya mean. Unluckily ako ang napili niya.

"I have no bad intensions. Nadadaganan lang ng bag mo ang paa ko at mga palletes mo umabot na hanggang dito." First time sa buong buhay ko ang maging sentro ng atensyon. Average student lang ako dati kaya hindi ako sanay sa ganitong pakiramdam.

Kinabig niya palapit lahat ng gamit niya. Parang batang aagawan ng laruan. Nanlilisik pa ang kanyang mata na tipong nagsesend ng message sa lahat ng espiritu para gumawa ng butas at tangayin ako palayo sa kanya.

"Magkakaway na naman kayo? Hindi ba kayo pwedeng ambassadors of peace?" puna ni Ms Reynaldo.

"Possible. When GMA and PNoy are hugging each other." pabulong na sagot ng mangkukulam.

Hindi na ako nagulat pagpasok ko kinabukasan, our caricatures are hugging each other. At si Angry Bird nagpapadyak na sa galit dahil sa canvas naman niya nakasketch.

itutuloy...

---
gaganahan ako mag-update kung may magdodonate ng banner/logo/graphics para sa kwentong ito.. :)

Previous Chapter..

Chicken Adobo - A Love Story

2012-01-12T18:47:00.001-08:00

image credit to komwari

Kung may babalikan akong parte ng buhay ko siguro noong nakilala ko si Kathy. Dumating siya sa buhay ko noong mga panahong nag-iisa ako. Literal na nag-iisa. I hate being alone pero wala naman akong choice.

Sa bawat araw na lumipas naalala ko ang aking magulang. Minsan hindi ko namamalayan may luha na pala sa mata ko. Ilang beses may nakapapansin sa akin sa mga ganoong pagkakataon, napuwing ang gasgas na linya kong palusot. My mom died a year ago. The last year of her life was in and out of the hospital due to diabetes complications. After 2 months of mourning, Dad died of heart attack.

Nagresign ako sa trabaho dahil sa depression. Inisip ko kung magbabyahe ako mawawala lahat. Liliparin ng hangin ang sakit na pilit na ipinapasan sa akin. Tatangayin ng agos ang pangungulila ko sa aking mga magulang. Iniwan ko ang ang lugar na kinalakihan para tanggapin ang lahat. Ang bawat hakbang ko palabas ang pintuan ay ubod ng bigat. Tila walang katapusang hakbang bago makalabas ng pintuan.

Bumili ako ng music album, nanonood ng concert at nalasing sa Malate. Pero may kulang pa din. Hindi ako masaya. Binisita ko ang mga magaganda at sikat na lugar para maalis ang lungkot na bumalot sa aking puso. Pero sa huli, hinahanap-hanap ko ang daan pauwi.

Naisipan kong pumasok sa isang Art Class. Sabi nila kapag nasa lowest moment ka ng buhay mo, lalabas ang artistic side ng isang tao. Hilig ko ang drawing kaya painting ang pinili ko para ibalik ang kulay na noo'y nawala sa aking mundo.

"I am Ms. Jheana Reynaldo, your instructor. I know lahat ng nandito may reason kung bakit gustong mahasa sa pagpipinta. May naglilibang, gustong makalimot, gustong may maalala, hasain ang sarili at kumita." Kung titingnan si Ms. Reynaldo mas iisipin kong isa siyang call center agent sa porma niya. Nakajacket kahit mataas na ang araw sa labas. "Oh ngayon pwede ko bang malaman kung ano ang dahilan ng pagpunta ninyo dito?"

Tumayo ang lalaki sa unahan at sinabing gusto niyang matutunan ang sekreto sa likod ng still image. Kesyo, buhay na buhay daw kung pagmamasdan. Iyong isa naman gusto niyang sundan ang tapak ng kanyang ama, sceneries naman ang gusto niyang ipinta. Ang babaeng malapit sa bintana marunong na daw magpinta gustong hasain lang ang skills at matuto ng iba pang techniques. Naaliw ako sa pakikinig sa sagot ng bawat isa. Malalim ang kanilang pinaghuhugutan. Hindi ko alam kung tama bang pumasok ako dito. Naghihintay ako ng sunod na sagot, hindi ko namalayan na lahat ng mata ay nakatingin sa akin. Naghihintay na pala sa aking sagot.

"You, Mr. Bautista? Anong gusto mong ipinta at bakit?"

"Chicken Adobo." Nagtawanan ang buong klase. Sa tipo ko hindi ko gawain ang magbiro. Lalo na kapag inaantok ako.

"Tulala 'yan kanina pa! Akala siguro lunch na!" Bahagya lang akong nagkunot ng noo sa babaeng malapit sa aking upuan.

"I guess you are staring at me?"

"Kapal mo ha?!"

Ibinaling ko muli ang atensyon ko kay Ms. Jheana. "My Mom is a good cook. Mahalaga ang role ng Chicken Adobo sa amin kasi lahat kami paborito iyon. Ito iyong time na magkakasama kaming kumakain at masayang nagkukwentuhan. My parents are in the hands of our Heavenly Father, ang chicken adobo ang magpaparemind ng connection namin tatlo. Sa palagay ko, kung ibubuhos ko sa painting ang feelings ko, makakagawa ako ng magandang obra."

"Thank you, Mr. Bautista."

"Deep. Pwede ka ng dramatic actor. Adobong nagsasalita," pabulong na wika ng babae. Sa natatandaan ko, wala akong taong sinaktan o nilamangan nitong mga nakaraang araw para magkaroon ako ng isang hater.

"Ms. Kathy Belarmino, right?" Hindi ako interesado sa mga sasabihin niya para kasing sumasabog na granada ang boses. May pagkapolitician na aktibista ang dating. Reality at pait ng buhay ang gusto niya. Kaguluhan sa Mindanao, ginigilitang manok, stampede sa Ultra, Rambol sa Mediola pati lalaking umiihi sa gulong ng sasakyan kasali. Mas malaki pa siguro Spoliarium iyon, sasakalin ko ang babaeng ito kapag abstract ang kalalabasan.

Matapos niyang magsalita tinitigan niya ako ng matagal na pwedeng makamatay tapos ay tinaasan niya ako ng kilay. Now I know, may sira ito o galit siguro sa lalaki.

- itutuloy...

Boy meets girl story inspired by 500 days of summer. :)

Haircut- Maikling Kwento

2011-12-31T08:10:00.002-08:00

Nakapulot ako ng piso habang naglalakad patungo sa kabilang compound. Dinalaw ko ang dating tambayan kanina sa pag-asang umuwi ang mga kababata ko. Umaga pa lamang kahit walang hilamos at toothbrush, maingay na ang halakhakan doon pero kanina kahit daga ay ayaw gumawa ng ingay. Sa palagay ko, kung maliligaw ang classmate ko noong elementary na tagalista ng maingay paniguradong uuwing malinis ang papel.

Tumingala ako sa bolang nakasipit sa pagitan ng mga sanga ng mangga. Kumuha ako ng bato at sinipat ang bola pagkatapos ay pinatalbog patungo sa court. Marami ng damong ligaw ang sumibol sa mga crack ng semento. Halatang hindi masyadong nagagamit ang minsang naging paborito kong lugar. Ilang talbog at buslo pa lamang ang nagagawa ko ay ramdam ko na ang pagod sa aking katawan. Wala na ang sayang dating hatid sa akin pagtalbog ang bola. Siguro dahil nag-iisa ako. Iyong batang kasalubong ko kanina masama ang tingin sa akin habang hawak ko ang bola. Sabagay sa edad niya malamang hindi niya ako kilala.

Tumawid ako ng kalsada para patirin ang aking uhaw. Pumasok ako sa mini stop at kumuha ng malamig na inumin. Pagkabayad ay umupo ako sa paborito kong pwesto. Ramdam ko sa aking lalamunan ang ginahawang hatid ng inumin.

Tinitigan ako ng gwardiya mula ulo hanggang paa. Pati ang sinturon kong abot sa tuhod at may kalumaan ay matagal niyang pinagmasdan.

"Oo, ako nga," mahinang sagot ko saka humarap sa kanya. "Kamusta na po?"

"Mabuting mabuti. Buti umuwi ka. Hindi agad kita nakilala dahil malaki na ang pinagbago ng iyong itsura." Alam kong napuna agad niya ang mahaba kong buhok, ilang pulgada na lamang ay lalampas na sa balikat. Hindi gaya dati na maikli at malinis tingnan.

"Babalik naman po talaga ako. May mga bagay lang na mas mabuting pinalilipas muna."

"Dave, ako man ay nanghihinayang sa nasimulan ninyo. Ako nga yata ang huling nakaalam dahil hindi ko na siya nakitang pumunta dito. Napamahal na din sa akin ang batang iyon. Namimiss ko din ang puppy eyes." Si Marj ang tinutukoy niya. Nasanay kasi siyang pagpatak ng ala sais ng hapon ay mambubulabog sa kanya sa mini stop. Itatanong kung maayos ang eye liner at kung halata ba ang resident eye bag niya. Sa mini stop kami naghihintayan ni Marj bago umuwi. Kapag madami dala si Marj, pupungayan lang niya ng mata at pumapayag na siyang iwan ni Marj ang gamit niya. "Puppy eyes." Madaming terms na itinuro si Marj sa kanya dapat daw cool pa din kahit thunders na.

"Siguro hanggang doon lang po talaga. Hindi talaga masusukat sa haba ng pinagsamahan ang lahat. May mga pagkukulang ako na kung tutuusin ay pwede namang itama. Siguro naging komportable akong pahupain ang sitwasyon kaya hindi ko mamalayang wala na pala akong babalikan."

"May balita ka pa ba sa kanya?"

Tumango ako. Kahit pilitin kong umiwas hindi ko mapigilang mag-usisa ng mga bagay na tungkol sa kanya. "Isang buwan noong tinapos niya ang lahat, sila na muli noong dati niyang boyfriend."

"Hindi ko siya masisisi. Magulo ang isip ng batang iyon, Dave. Siguro noong mga panahong nagkakalabuan kayo naging malapit sila sa isa't isa. Kailangan kasi ng karamay ni Marj at aksidenteng mahulog ang loob niya." May punto siya. Hindi ako nabigo sa pagdalaw sa kanya.

"Hiling ko pa din ang kaligayahan niya. Matupad ang pangarap niyang makarating ng Palawan kasama ang lalaking mahal niya at makabili ng king size bed gamit ang unang perang matatanggap sa kasal."

Hinawakan niya ako sa balikat. "Anak, sa sarili mo? Anong plano mo?"

"Sa huli namang pag-uusap namin noong maayos pa ang lahat, sasamahan niya daw akong magpagupit. Hiling na gusto ko sanang matupad."

-end

Softdrinks

2011-12-16T10:31:00.000-08:00

Ramdam ko ang kalam ng aking sikmura habang tinatahak ang kahabaan ng SLEX. Hindi na ako nakakain ng agahan dahil biglang naubsan ng LPG habang nasa kalagitnaan ng pagluluto. Umalis ako ng bahay at umasang may tindero ng pagkain na sasakay sa bus pero bigo ako. Inaliw ko na lang aking sarili sa pelikula nina Bossing, Wally at Jose. May pagkakataong napapalakas pa ang aking tawa.

Nagkakagulo ang mga tao sa may bulletin board ng opisina. Siguro may schedule na ng bonus. Tamang tama, mabibili ko ang naipangako ko kay bunso. Sa mga ganito din lang pagkakataon ako nakapagbibigay ng pera sa nanay ko.

Nakangiti akong lumapit sa bulletin board sa pag-asang may magandang balita. Napawi ang ngiti ko at napalitan ng kunot ng noo sa sobrang pagkadismaya. Starting next year, aalisin na ang pay para sa unused vacation leave. Bahagi iyon ng pagtitipid ng company kaya naisipan nila na gawing compulsary na ang leave. Ganoon ang sistema sa unang pinaglingkuran kong kompanya. Tama, garantisadong nakatitipid ang kapitalista pero ramdam ko ang paralisadong operasyon habang nakabakasyon at pakuyakuyakoy ang empleyadong dapat sana ay gagawa ng trabaho.

Ilang taon bago ako pumirma ng kontrata, ang paid leave ang isa kong tiningnan bago ko tinanggap ang job offer. Malaki kasing tulong lalo pa't hindi naman ako madalas mag-absent. Pan-tuition na sana ni bunso at pansuhol sa galit ng misis. Nakakadismaya. Sa ganitong sitwasyon, kung sina Bossing, Wally at Jose ang nagbiro, instant ang tawa. Pero kapag tadhana ang nagbiro para bang napakahirap humugot ng ngiti. Para bang hinahabol ako palagi ng kamalasan kahit hindi naman ako sumali sa habulan.

Kailanman hindi naging bum ang buhay ko. Lagi akong kasama sa bawat alog ng kapalaran. Unti-unti binabago ng mga memo ang pinagkasunduan naming kontrata. Ano bang magagawa ng ordinaryong empleyado? Wala. Magreklamo na lang sa banyo. Malas lang talaga siguro lagi akong biktima ng pabago-bagong policy.

"Softdrinks, sir?" alok sa akin ng bago empleyado. "Libre ko sir." A-kinse na pala kaya abot tenga ang ngiti ni Wilbert.

Umupo ako sa tabi niya pagpasok ko ng canteen. "Sige lang. Mukhang masayang-masaya ka ah."

"Siyempre sir! Unang sweldo e! Tinapay sir? Salamat sir sa mga itinuro mo. Pagpasensyahan mo na kung matanong ako. Gusto kong matuto agad sa mga bagay-bagay para hindi naman ako magmukhang pabigat."

"Mabilis ka naman pumik-up kaya walang problema. Lahat naman dumaan sa pagiging bago kahit mabagal basta pulido. Maiba ako, may pamilya ka na ba?"

"Hiwalay sir, masyado akong nagmadali kaya maaga akong nagkapamilya. Katatapak ko palang ng 18 tatay na agad ako."

"Ah, nagkikita pa kayo? Ng anak mo?"

"Hindi din sir. Apat na taon na. Pwede naman akong dumalaw pero mas pinili kong hindi magpakita dahil uulanin lamang ako ng sumbat. Ang biyenan ko kasing lalaki, namatay sa atake sa puso noong nabuntis ang anak niya dahil hindi matanggap na ako ang ama."

Tahimik na tao si Wilbert. Ngayon ko lamang nalaman na napakabigat pala ng kanyang pinagdadaan. "Bago dito, saan ka nagtrabaho?"

"Wala po. First job ko 'to kaya nagpapasalamat ako sa company na 'to kasi binigyan nila ako ng chance. Kaya masayang-masaya ako lalo't magpapasko. Kung lahat masaya sa bonus, mas masaya ako sir! Ang bonus kasi sir bigay ng kompanya, ang sweldo pinaghirapan ko. Ngayon ko masasabing may pag-asa pa kahit muntikan na akong sumuko. Apat na taon din bago may tumanggap sa akin!"

"Pagbutihin mo, nasa likod mo lang ako para suportahan ka!"

"Salamat sir, akala ko 'di na darating iyong time na makikita ko ang anak ko. Kaya pursigido akong magpatuloy dito para kapag may regular na akong trabaho madadalaw ko siya. Tipong may ipagmamalaki na ako. Hindi na ako ang Wilbert na nakilala nilang tambay lang. At tulad ng ipinangako ko noon kay Nanay pagkatapos ng graduation at magkatrabaho ako, ang unang sweldo ko sa kanila mapupunta. Tinupad ko iyon sir natagalan nga lang! Mauubos ang lahat ng bagay sa akin pero hindi ang dangal kaya pinanghahawakan ko ang mga binitiwan kong salita."

"Hanga ako sa determinasyon mo." Parang sampal sa akin ang mga nadinig ko. Dahil mataas na ang aking prespective, hindi ko na napapansin na madami palang biyaya ang natatanggap ko. Maayos na pamumuhay, magandang trabaho at higit sa lahat, masayang pamilya.

"Kaya inaalok ko kayo sir ng softdrinks kasi gusto kong magcelebrate. Na... Hindi pa pala tapos ang buhay para sa akin.. na may pag-asa. Sa ngayon softdrinks lang muna dahil maliit pa ang aking nasimulan."

Light ang usapan namin pero ramdam ko ang excitement sa boses ni Wilbert. Nakabubuhay ng dugo. Hindi biro ang pinagdadaanan niya pero hindi siya nawalan ng pag-asa. Akala ko, ako na ang pinakamalas, hindi pala.

"Manang! Softdrinks nga! Yong pinakamalaki! Libre ko 'to Wilbert." Dapat din akong magcelebrate at magpasalamat sa mga bagay na tinatamasa ko.

-end-

Dear Kuya

2011-12-06T07:16:00.000-08:00

Pinagalitan na naman ako ng matanda kaninang umaga. Isinisisi pa din sa akin ang pagkabulok ng langka dahil nakalimutan mong lagyan ng sako. Hindi talaga makalimot kahit grade six pa tayo noong nangyari 'yon! Ano nga bang nangyari at biglang nakaligtaan ang palagi mo namang ginagawa?

Nahuli na ang pumatay sa Tatay ni Mike. Si Asyong 'di ba? Nasa kalagitnaan ako ng panood ng pelikula nang biglang nagkagulo. May umiiyak, sumisigaw, tumatawa at may nagmamakaawa. Natunugan kasi ng parak ang pagdalaw ni Asyong sa pamilya kaya natimbog. Mataas na kalibre ang dala ng mga pulis kaya nagpanic ako sa takot na magkaputukan. Hindi ko tuloy naabutan noong nag-i love you si Bea. Naunahan pa ako ng aso sa pagtataguan ko sana.

Sinalubong nga pala ako ni Nanay sa pag-uwi ko dito sa atin. Daig ko pa ang balik-bayan. Ang kaisa-isa kong bitbit na bag ay pinag-agawan pa nina Ken at Apol. Malalaki na sila. Hindi ko nga halos nakilala ang mga anak mo. Buti na lang sira pa din ang ngipin ni Apol kaya alam ko na siya 'yon.

Tinatanong ako ni Tsong Ruben kung kumusta ka na daw. Ngumiti lang ako kasi hindi ko din alam kung ano ang iyong lagay. Hindi ko kasi alam kung sapat ang salitang ayos lang sa tanong niya. Naikwento niya ang ilang bagay tungkol sa pamilya mo. Tama ang hinala mo. May kinalolokohan nga ang misis mo. Buti na lang naisipan mong sa Nanay na lang magpadala ng pera.

Binalikan ko ang puno ng mangga sa may tambayan. Ang puno na ang katapat ay ang tindahan ng minsan kung inibig na si Lara. Ang puno na tumatakip sa bagsik ng haring araw tuwing umaga. Ako ay nakangiti habang pinakikiramdaman ang hagod ng softdrinks at kaunting pagbara ng biscuit sa aking lalamunan. Inusisa ng bata ang aking pagngiti. Ako daw ay aakalaing walang bait dahil abot langit ang aking ngiti, dangan na lamang at maayos ang aking buhok kaya hindi iisiping gaya ng hangal na may bitbit na pusa sa daan. Tapos bigla pa siyang napatapik ng braso nung nagusot ang aking mukha. Panong hindi, kitang kita kong may yumakap na lalaki kay Lara.

Malaki na si Ken. Mausisa na. Umuwi ka na kaya. Mahirap mabuhay sa kasinungalingan. Tatanggapin naman nila tayo kahit magmukha tayong tanga. Isa pa, sanay naman sila. Aminan na natin na iyong eroplanong maghahatid sana sa atin sa Peru ay huminto na sa Cebu.

Naloko tayo e. Naniniwala tayo sa pangakong giginhawa ang ating buhay. Hindi siguro patas kung magdudusa pa tayo.

Okay naman sila sa buhay na ipinamulat natin sa kanila. Mabuting na iyong kilala tayong lubog sa utang at mahina ang kokote at least pogi tayo. Ang importante sa kabila ng kahinaan mo, kilala ka dito napalaki mo naman ng maayos ang anak mo. Hanga nga sila sa'yo. Huwag mo ng hayaang masira iyon. Mas kailangan ka nila kesa pera.

Alam mo ba, nakita ako ni Ken habang ginagawa ko ang sulat na ito? Tinanong ko siya kung anong gusto niyang regalo sa pasko para maisulat ko dito at malaman mo. Umalis siya. Akala ko hindi interesado, pagbalik niya may dala siyang medyas. Akala ko doon ilalagay ang regalo. Sabi niya,"gusto ko iyong taong nagsusuot ng medyas na ito, si Papa." Halos gumulong ang luha ko e!