1. What happens in the wave, stays in the wave. Geen RSS, geen email met ‘Uw wave is bijgewerkt’ of een pop-up. Google wil dat je direct naar Wave gaat om controleert of je iets hebt ontvangen, terwijl het nog geen routine om dit dagelijks te checken.

2. Google Wave is afhankelijk van de gebruikers. Zolang er geen kritieke massa aan wavers is bereikt, blijft Wave vrij nutteloos. Je hebt simpelweg niemand om mee te communiceren. En als Wave niet aantrekkelijk is, trek je geen nieuwe gebruikers aan. Het probleem van de kip en het ei.

3. Pas op met wat je deelt. Je gesprekspartner kan nieuwe mensen uitnodigen in een wave. Als daar vertrouwelijke informatie in staat, kan dat vervelende gevolgen hebben. Je kunt wavers niet ‘uninviten’. Eenmaal uitgenodigd, blijft uitgenodigd.

4. ‘Door programmeurs, voor programmeurs’. Om waves te filteren, moet je een verzameling aan commando’s in je hoofd stampen: het lijkt MS-DOS wel. Stel, je zoekt naar een publieke wave over YouTube in het Nederlands, dan moet je het volgende intypen: with:public tag:youtube lang:nl.

5. Verwijderde opmerkingen zijn moeilijk te herstellen. In Wave kun je niet alleen opmerkingen van jezelf, maar ook die van anderen verwijderen of aanpassen. De playback-functie kan het gesprek wel terughalen, maar je moet alles handmatig herstellen als een onterechte wijziging is gedaan.

6. URL’s van waves zijn onoverzichtelijk. Het belang van een duidelijke URL is simpel: je weet wat je kunt verwachten. Als de URL leesbaar is, heb je van tevoren een idee wat je kunt verwachten. Dat heb je niet met deze URL: https://wave.google.com/wave/#restored:wave:googlewave.com!u%252Bww-intro%252Bjerryvermanen%2540googlewave.com

7. Google Wave is niet backwards compatible. Wave werkt niet samen met de communicatiediensten die je momenteel gebruikt. Je kunt email niet importeren, er is geen eenvoudige koppeling met RSS-feeds en je kunt het adressenboek van je chatprogramma niet inladen. Zelfs Gmail en Google Docs staan los van Google Wave.

8. Je kunt waves niet printen. Dat klinkt heel oubollig en web 1.0, maar soms wil je die informatie gebruiken buiten de context van Wave. En zolang Wave nog niet goed werkt op mobiele telefoons, is alles wat daar besproken wordt beperkt toegankelijk.

9. Wave is gevoelig voor ‘information overload’.
Zodra je op elke opmerking reageert en informatie kunt verwijderen, krijg je al snel een anarchistische lap tekst. Hierdoor sla je belangrijke informatie sneller over. Je moet goede afspraken maken hoe je een wave beheert.

10. Jack of all trades, master of none. Google Wave is een verzameling van verschillende diensten, maar elk afzonderlijk deel functioneert beter in zijn traditionele vorm. Chatten in Wave gaat nog erg sloom. Word-documenten delen en wijzigen werkt nog altijd het beste in Google Docs. Wave moet oppassen dat het niet teveel wilt, waardoor het uiteindelijk te weinig doet.

Gelukkig zit Google Wave momenteel nog in de preview-fase. Laten we hopen dat Google zich gaat richten op het verbeteren van bovenstaande punten, want Wave kan een mooie toekomst tegemoet gaan. Waarom? Binnenkort een artikel over de voordelen van Google Wave.

Uiteraard zijn er uitzonderingen op deze regel, maar de succesvolle cases (3FM, Vodafone en Centraal Beheer) die tijdens de publicatie van het onderzoek werden behandeld, konden de werkelijke situatie maar weinig verbloemen. Het beleid, de continuïteit en de waarde die deze drie bedrijven hechten aan een gedegen inzet van social media, zouden als lichtend voorbeeld moeten dienen voor een groot aantal merken, die eigenlijk maar wat “aanrommelen” in de publieke ruimte. Met een groot omdat-het-moet-gehalte, zijn veel grote merken de afgelopen periode naar de grote sociale podia (Twitter, Hyves, Facebook, etc.) getrokken, zonder daar een beleid of een visie aan te koppelen. Aanwezigheid op social media lijkt voor veel merken een doel op zich te zijn, in plaats van een middel om bepaalde doelen te bereiken. Een gemiste kans, zo blijkt uit de resultaten van het onderzoek.

Resultaten

Van de 100 grootste merken (op basis van bruto mediabestedingen) zijn er slechts 35 merken aanwezig op de sociale media. Hoewel dit in het onderzoek als een stijging van 21% ten opzichte van de eerste editie van het onderzoek (april 2009) wordt gepresenteerd, is het meest opvallende gegeven dat nog altijd 65% van de grootste merken niks doet met social media. Van de 35 merken die wél gebruik maken van sociale netwerken, hebben er 23 een Twitter-account, 16 een Hyves-pagina, zijn er 9 actief op Netlog, 6 op Facebook en 4 op Linked-in. Slechts twee bedrijven, Rabobank en Telfort, hebben een eigen weblog. Daarbij is het belangrijk te melden dat uit het onderzoek ook is gebleken dat er in veel gevallen alleen sprake is van aanwezigheid op de netwerken en dat de mate van (inter)activiteit gering is. Twitter wordt vaak gebruikt om nieuws en/of aanbiedingen te publiceren, in plaats van een constant aanspreekpunt punt voor de doelgroep. Profielen op hyves e.d. worden vaak campagnematig gebruikt, waarbij er slechts in enkele gevallen sprake is van een enigszins constante stroom van nieuwe en exclusieve content, waardoor er ook vanuit de doelgroep maar weinig activiteit ontstaat. Bovendien bestaan veel al deze uitingen los van elkaar, zonder gebruik te maken van crossverwijzingen om elkaar aan te vullen en te versterken.

Met bovenstaande cijfers in ogenschouw, is het des te zinvoller om ook aandacht te schenken aan de merken die social media wel op een effectieve manier gebruiken. Zo gebruiken Vodafone, Bol.com en UPC het medium Twitter als aanvulling op hun klantenservice en de ANWB geeft de meest actuele verkeersinformatie door via haar Twitterkanaal. Op Hyves zijn Bose, BCC en wederom Bol.com goede voorbeelden van continuïteit in content en de Hyves van Radio 538 springt eruit als één van de weinige plekken, waar veel activiteit vanuit de leden is. Zeepfabrikant Dove heeft een belangrijke positie op het groeiende Europese netwerk Netlog en ook de ANWB en ING zijn hier aanwezig, hoewel ook hier bijna geen sprake is van interactiviteit. Hetzelfde geld eigenlijk voor Facebook, waar Radio538 als enige met regelmaat nieuwe content plaatst. Linkedin scoort het laagst, met Rabobank, ANWB en UPC als kleine lichtpuntjes, hoewel deze lage score waarschijnlijk te maken heeft met de beperkte mogelijkheden en een andere doelgroep, namelijk (ex)werknemers van de bedrijven.

Ranglijst

De top 3 van de totale ranglijst wordt gevormd door Bol.com, Rabobank en de ANWB, maar we kunnen vooral concluderen dat deze merken in zekere zin “kampioen van de armoede” zijn geworden. Het onderzoek laat namelijk duidelijk zien dat de sociale netwerken voor veel bedrijven een onontgonnen terrein is, dat nog verkend en gecultiveerd moet worden. Laten we hopen dat de 65 van de top 100 merken, die nog niet actief zijn op social media, zich op dit moment de tijd nemen om zich goed verdiepen in de do’s en de don’ts, die in de Social Media Monitor naar voren komen. Want alleen als de merken social media serieus gaan nemen en een doordacht beleid gaan ontwikkelen, zullen ze deze mooie kinderschoenen op ten duur kunnen gebruiken om te staan en te lopen.

Het volledig onderzoek is hier te vinden. Opmerkingen of andere goede voorbeelden social media-gebruik? Laat een reactie achter!

Hoewel het bijna direct aan de Hollywood Boulevard (met de beroemde Walk of Fame) ligt, moet je toch even goed zoeken; verborgen achter de terrassen van een aantal andere restaurants hangt een groot, limoengroen uithangbord met ‘uWink; food, drinks en media’. Deze typering doet je wellicht denken aan een sportbar met grote televisieschermen of een uit-de-hand-gelopen internetcafé, maar uWink is méér dan dat. Wanneer je bij binnenkomst vraagt naar de kaart, krijg je geen bruin, zachtleren mapje in je handen geduwd; je wordt achter een computerscherm geplaatst. Nu zijn hier de meningen wellicht over verdeeld, maar ik zie graag van te voren wat ik daadwerkelijk op mijn bord krijg en ik beoordeeld exotische cocktail graag met mijn eigen ogen, voor ik ze bestel. De digitale kaart van uWink biedt deze mogelijkheid; via een touchscreen blader je op een visuele wijze gemakkelijk door de vele gerechten en uiteenlopende drankjes.

Wanneer je een plaatsje in het modern ingerichte restaurant hebt gekregen, krijg je wederom te maken met een computerscherm. Je wordt verzocht om je creditcard door een gleuf heen te halen, waarna ik met naam en toenaam welkom wordt geheten in dit restaurant. Mijn tafelgenoten kunnen vervolgens hetzelfde doen, maar alleen een naam invoeren is ook mogelijk. Vervolgens kan iemand in het gezelschap alle drankjes bestellen of iedereen bestelt voor zichzelf; met een druk op de knop wordt de bestelling doorgegeven aan de bar of keuken en binnen no-time staat het drankje op de tafel. Dezelfde route wordt vervolgens doorlopen om het eten te bestellen, waarbij je bij elk gerecht een groot scala aan voorkeuren kan aanbrengen; hoe je je vlees wil, saus erop of ernaast, een groot scala aan side-dishes, enzovoorts. Ook noemenswaardig is het principe van ‘build-your-own-burger’; door een tiental stappen te doorlopen stel je tot in de kleinste detail jouw perfecte hamburger samen.

Sociaal uit eten
Het concept van uWink is echter meer dan een nieuwe, digitale manier om je eten en drinken te bestellen, anders zou het hier geen plaats op Twee Punt Nul.net krijgen. Wanneer de bestellingen namelijk richting de keuken zijn gegaan, komt het bijzondere van dit restaurant boven tafel. Via de persoonlijk beeldschermen op tafel kun je namelijk vervolgens van alles gaan doen, waarbij interactie tussen jou, jouw tafelgenoten en de rest van het restaurant centraal staat. Via een uitgebreid menu kun je een keuze maken tussen de verschillende mogelijkheden. Een potje mens-erger-je-niet, pictonary of poker met je tafelgenoten? Een spelletje ‘zoek de verschillen’ tegen de tafel aan de overkant? Of een romantisch vraag en antwoord spel met je date tegenover je? Doordat alle beeldschermen met elkaar in contact staan, kun je iedereen in het restaurant uitdagen; er worden high-scores bijgehouden, dus je kunt tegelijk een gooi naar tijdelijke roem doen.

Geen zin in interactie? Je kunt er ook voor kiezen om in je eentje een spelletje te spelen of een aantal leuke filmpjes, foto’s en/of cartoons te bekijken op je beeldscherm. Bovendien staan de beeldschermen een gewoon face-to-face gesprek met je tafelpartner zeker niet in de weg; juist de combinatie en afwisseling is erg boeiend. Tijdens het eten kun je de computer gewoon links laten liggen, om vervolgens een mooi toetje uit te kiezen en het spelletje af te maken. Met eenzelfde druk op de knop kun je vervolgens betalen (contact of met credit card) en je kunt er voor kiezen om de rekening naar jezelf te mailen. Het grote voordeel van deze digitalisering is ook dat je heel gemakkelijk aparte rekeningen kunt maken, wat in veel restaurants nog wel eens een probleem is. Het eten zelf is prima en heel goed betaalbaar, wellicht door de daling van personeelskosten en dergelijke.

Het concept van uWink is op dit moment slechts op enkele plekken in de Verenigde Staten te vinden en bestaat nu enkele jaren, maar het lijkt mij een kwestie van tijd voordat het haar weg naar andere plekken en Europa weet te vinden. Het concept komt uit het creatieve brein van Nolan Bushnell, oprichter en voormalig CEO van Atari. Kijk voor meer informatie op de website van uWink en het restaurant is (uiteraard) ook te volgen op Twitter.

De oorzaak van deze ‘weggeefeconomie’ ligt volgens Erwin Blom, mede-eigenaar van media-strategiebedrijf The Crowds, bij de consument die zich afzet tegen de gevestigde media. “Je moest haast een eigen drukpers hebben om iets te kunnen publiceren,” zegt Blom. Alleen mensen die het konden betalen konden informatie verspreiden. Met de diensten van het sociale web zoals blogs, sociale netwerken en Twitter, geven mensen hun kennis gratis weg op het internet. Volgens Blom doen ze dit om hun expertise te tonen of om als autoriteit op hun vakgebied gezien te worden. “Het vergaren van kennis werd dus gratis, bijna niemand wilde nog betalen.”

Ook Nederlandse startups bieden hun product voor niets aan. Voorbeelden zijn Mobypicture, Twones en Yunoo. Ondanks het succes van bijvoorbeeld Mobypicture, blijven de diensten grotendeels gratis. De vraag is op welke manier zij dan toch geld verdienen.

Model is bepalend
Er bestaan verschillende verdienmodellen die veel gebruikt worden om de website gratis beschikbaar te stellen. Zo is er ‘freemium’, een model waarbij je gebruik maakt van de uitgeklede versie van de website. Voor de volledige dienst moet je betalen. Ook is het laten zien van advertenties een veelvoorkomend model om winst uit een online bedrijf te halen.

Daarnaast zijn combinaties van deze verdienmodellen geen uitzondering. Erwin Blom noemt als voorbeeld Hyves, dat winst maakt met zowel het freemium-model (betaalde accounts) als advertenties. “Maar dat werkt niet bij iedereen.” Blom benadrukt dat een startup zich duidelijk moet richten op de doelgroep als het veel winst wil maken. “Als je bijvoorbeeld alleen advertenties toont op een website, dan moet het product óf voor een heel grote groep bestemd zijn, óf voor een heel kleine groep.” Op deze manier betalen adverteerders het meest en zijn de opbrengsten voor advertenties het grootst. Volgens Blom is doelgericht adverteren de sleutel tot online succes.

Internetondernemer Vincent Everts beaamt dit, maar doet het anders. December vorig jaar lanceerde hij Dik.nl, een website waar gebruikers filmpjes van verschillende websites kunnen verzamelen tot een eigen samengesteld kanaal. Dik.nl verdient vooral geld met het uitgeven van zogenaamde ‘white labels’, blanco versies van de online dienst die op maat te maken zijn voor bedrijven die ook een platform als Dik.nl willen. Uiteraard zonder reclame. “Met advertenties alleen valt geen droog brood te verdienen,” stelt Everts.

Maar niet alleen bedrijven maken op deze manier winst, ook individuen verdienen geld op internet. Blom: “Zelfstandige ondernemers stellen online gratis hun kennis beschikbaar. Zij verdienen door die aandacht geld met randactiviteiten zoals consultancy of het geven van presentaties.”

Of elke startup succesvol zal blijken, is nog maar de vraag. Populaire websites als Facebook en Twitter hebben nog steeds geen duidelijk businessmodel. Twitter maakt zelfs geen enkele winst. Daarom zijn investeerders volgens Everts sceptisch. Men kijkt nu des te meer naar het aantal klanten dat je op dat moment al hebt. Everts: “Voor bedrijven onder de oppervlakte wordt het hierdoor steeds moeilijker geld te krijgen.”

Geen inkomsten, maar toch alles weggeven? Gratis is dan wel de norm, maar zonder geld ben je nergens.

Dit artikel was onderdeel van de introductieweek van de masteropleiding Journalistiek en Nieuwe Media.

Maar wat gebeurt hier nou eigenlijk ? Bekijk maar eens het filmpje na het inloggen op je Hyves-profiel en ik zal proberen uit te leggen wat er hier aan de hand is.

1. Je logt in. Je bent akkoord gegaan met de algemene voorwaarden van Hyves die toelaat dat Hyves jouw gegevens op een bepaalde manier toont en daar gebruik van maakt om voor jou specifieke advertenties te laten zien (bijvoorbeeld in jouw omgeving) om het voor jou makkelijker te maken, diensten, producten, maar ook nieuws en vrienden uit jouw omgeving te tonen.

2. Met het filmpje krijg je het idee zelf onderdeel te zijn van een groter geheel. Dat boezemt voor velen angst in, vooral degene die denken dat ze onderwerp zijn van het filmpje en dat dit geen technische trucage is.

De trucage zal steeds groter worden, de komst van Augmented Reality, de toename van 3D-techniek in de bioscoop zorgt er voor dat de beleving steeds dichter bij de mens komt. Ik schreef al eens over de media consumptie in Amerika en ook daar zie je steeds meer “consumer based” advertising, niet alleen op basis van waar je vandaan komt, maar ook wie je bent en wat je doet.

3. Het delen van dit filmpje met anderen, de kop van de mail “je bent bekender dan je denkt” met als afzender waarschijnlijk een goede bekende van je, spam is voor niemand leuk meer dus mensen zijn selectiever met het delen van informatie, dat zorgt er voor dat je denkt dat iemand voor jou dit filmpje gemaakt heeft. Niets is echter minder waar.

Hyves faciliteert slechts het delen van deze informatie, met niemand anders dan jezelf. Externen zorgen alleen voor de manier van weergave, maar zelfs de applicatie die daarvoor zorgt, wordt gehost op de servers van Hyves. Niemand die daar tussen komt, slechts een stukje techniek.

Het is slechts de illusie die gewekt wordt dat er slordig met je gegevens wordt omgegaan, die er voor zorgt dat je je zorgen gaat maken. Er gebeurt nog steeds helemaal niets met je gegevens!

Facebook
In het artikel wat ik hier link, wordt al geschreven over de toekomstvisie van internet voor wat betreft Facebook (dank @resourcerer voor de link) een boeiend verhaal, wat wederom voor velen angst in kan boezemen. Google verzamelt van ons ook al heel wat informatie, over ons surfgedrag bijvoorbeeld en de zoekresultaten die we vinden en bied ons daarmee specifieke reclame aan in de vorm van Google Adsense. Deze zijn manipulatief door middel van het betalen van een x bedrag, wat voor Google 90% (!) van de omzet realiseert.

Maar ook daar kijk ik al door heen. Ik zie ze niet meer, kijk er niet naar en maak er geen gebruik van. Een teken dat ook anderen dat gaan doen, net zoals de banners uit het verleden. Daar kan je creatief mee omgaan, maar ook daar is een einde aan verbonden.

Ik heb sterk de behoefte (of deze wordt gecreëerd door het artikel wat ik over Facebook las, dat laat ik aan jullie oordeel over) om specifieke informatie en relevante producten en diensten geadviseerd te krijgen, over de dingen die ik lees, maar ook over de producten die mijn vrienden gebruiken. Mouth-to-mouth advertising is altijd al veel sterker geweest dan de verkoper en sociale media maakt dat alleen maar sterker.

Als de producenten van deze wereld gebruik maken van deze informatie, mij op het juiste moment daarover meer informatie verschaffen, zie ik duidelijk toegevoegde waarde. Zij hoeven niet meer te zeggen dat hun product het beste is (dat weet ik al dankzij mijn vrienden) dus dat scheelt hen geld en tijd, maar ook dat gaat niet zomaar…

Want hoe komt die informatie van mijn vrienden daar terecht? Facebook en Microsoft zijn inmiddels vriendjes geworden en Bing heeft ook haar weg gevonden naar Facebook. Het doorzoeken van alles wat je vrienden op Facebook gedaan hebben wordt ook steeds makkelijker, alhoewel je dat niet bij elk profiel kan doen (daarvoor moet je vrienden met elkaar zijn) zoals bij Twitter bijvoorbeeld (wat Twitter op dit moment nog een groot voordeel biedt ten opzichte van Facebook).

Maar wat wil jij dat er opgeslagen wordt van je gegevens? Mogen ze alles van je weten? Mag iedereen jouw gegevens doorzoeken? Zijn jouw status updates heilig, of krijg je toch spijt van dat ene Twitter berichtje wat je jaren geleden hebt gepost ? Er volgen steeds meer ontslagen door een “slip of the tongue” op sociale netwerken, maar dat lijkt me niet de oplossing voor bedrijven.

Ik? Ik blijf lekker mijn Twitter profiel openbaar houden en zodra dat kan ook mijn Facebook profiel. Op Hyves kan je al bijna alles van me terug vinden, ik ben ook niet heilig, hou van een lolletje en dat mag je best zien. Profileren noemen ze dat toch?

Hoe ga jij daar mee om? Ben jij actief bezig met het beschermen van je profielgegevens? En wat doe jij met die vele zoekresultaten op Google (13.800 voor mijn naam)?

Nu deelden we voor het bestaan van Twitter natuurlijk ook al. Websites bijvoorbeeld deelden we via delicious.com. Delicious omschrijft eigenlijk zelf het mooist wat ze doen: “The tastiest bookmarks on the web. Save your own or see what’s fresh now!” Een fantastische tool die al jouw bookmarks beheerd. Met de add-on voor Firefox koppelt hij jouw bookmarks zelfs aan de bladwijzers van Firefox. Een van de slimme dingen van Delicous is het toewijzen van tags aan alle door jou opgeslagen websites. Zo kun je deze makkelijker vinden en delen.

Via Kees Romkes kreeg de redactie van TPN een hele mooie tip om door jou geselecteerde websites via Delicious automatisch te delen op Twitter. Wijzelf hebben dit een tijdje geprobeerd en het werkt verbazend makkelijk. Bovenal heb je meteen leuke content om te delen zonder dat je hier iets voor doet!

Hoe gaat het in zijn werk?

Allereerst is het belangrijk dat je zowel een Twitter account als een Delicious account hebt. Ook maken we gebruik van twitterfeed.com. Hier kun je echter eenvoudig inloggen met een OpenID, een google account volstaat. Heb je dit? Dan kun je een en ander simpel instellen volgens onderstaande stappen! Voor we het uitleggen zal ik eerst kort omschrijven hoe het precies in zijn werk gaat! We maken een speciale tag aan in Delicious voor de websites die op Twitter wilt laten verschijnen. De RSS feed van deze tag voeren we vervolgens in op twitterfeed.com. Twitterfeed zal nu automatisch de door jou via Delicious getagde websites op Twitter posten.

Allereerst maken we een nieuwe tag aan via Delicious. De meest eenvoudige manier is het toevoegen van een nieuwe bookmark. We hebben hieronder gekozen voor de tag ‘tweetthis’

Vervolgens kunnen we van deze specifieke tag, in dit geval ‘tweetthis’, een RSS feed pakken. Deze kopiëren we. In deze RSS feed staan alle websites die jij de tag ‘tweetthis’ hebt meegegeven.

Vervolgens gaan we naar www.twitterfeed.com. Gebruik je dit al? Dan is het een simpele kwestie van inloggen en de feed uit delicious in twitterfeed.com plaatsen. Gebruik je dit nog niet? Dan is het gemakkelijkst om met OpenID in te loggen. Maak nadat je bent ingelogd een nieuwe feed aan. Je moet deze eerst aan je twitteraccount linken. Nadat je dit gedaan hebt kun je de feed invoeren.

Nadat je de feed gecreëerd hebt ben je klaar. Eventueel kun je in twitterfeed.com nog een prefix of postfix aan je tweet toevoegen.

Kom je er niet uit, of heb je andere vragen? Stel ze gerust!

Toen wifi voor de ‘gewone man’ net opkwam was het beveiligingsniveau van deze netwerken laag. Overal in de straat hing wel een netwerk van de buren, zonder wachtwoord. De laatste tijd worden deze echter steeds schaarser. Men ziet het belang van het beveiligen en doet dit ook, of laat dit doen. Zo ook in Berlijn. Gelukkig had ons hostel gratis wifi in de lounge, we konden dus nog wel het een en ander uploaden.

Dit alles zet wel aan tot denken. Waarom is het in een grote stad als Berlijn zo moeilijk om aan internet te komen? In Nederland wordt dit opgevangen door je data-abonnement. Maar is dit normaal? Moet internet niet een service zijn van de overheid. Overal gratis toegankelijk, of tegen een vaste abonnementsprijs. Net als GWL, maar dan door heel Nederland. Ga je naar Duitsland? Dan koop je toch een voucher voor een week. Of als steden slim zijn, bieden ze het gratis aan. Trekt toeristen en de zakenwereld zal het zeker appreciëren!

Ondanks dat er in 2001 nog weinig belangstelling was voor draadloos internet, getuige dit onderzoek, is het inmiddels onmisbaar voor de meeste mensen. Maar waarom is het dan nog niet betaalbaar en overal? Gelukkig zijn er mooie initiatieven op dit gebied. Zo zal Groningen in 2011 de eerste stad zijn met een stadsdekkend draadloos internet; dat klinkt natuurlijk als muziek in de oren. Twee jaar geleden al boog de provincie Zeeland zich over een soortgelijk idee. Als provincies, gemeentes en steden hiermee bezig zijn, waarom pakken we dit dan niet landelijk op?

Betaalbaar draadloos internet voor iedereen is dus de slotconclusie. Wij zijn er van overtuigd dat het er gaat komen, waarschijnlijk is het nog even wachten totdat het huidige dataverkeer voldoende is uitgebuit door de mobiele aanbieders. Vind jij ook dat we moeten streven naar een landelijk, of liever nog, mondiaal draadloos internet? Wij zijn benieuwd naar je reactie!

Wat is Poken?
Poken zijn digitale visitekaartjes in de vorm van verschillende figuurtjes. De hand van het figuurtje is een usb-stick met daarin een op RFID gebaseerde chip. Wanneer twee handen tegen elkaar gelegd worden (’gepoked’), dan registreert de Poken de contactgegevens van de gebruiker waarmee je hebt gepoked. Eenmaal achter de computer en laptop laad je de gegevens van verschillende sociale netwerken naar je online Poken-profiel. Zo kan je dus on- en offline bouwen aan je netwerk. “Digitaal swaffelen“, noemde de Pers het.

Sebastiaan ter Burg is onder andere consultant en fotograaf. Hij kwam in aanraking met Poken via Twitter: “Toen ik er in januari van hoorde, heb ik een doosje Poken gekocht als relatiegeschenk. Ze waren destijds erg in trek, dus ik heb ze enkel aan mensen gegeven die dit op waarde konden inschatten.” Ter Burg heeft een Poken omdat hij altijd bezig is met innovatie en nieuwe media. “Het is een aanvulling op hoe ik werk, en natuurlijk was ik ook erg nieuwsgierig”.
Of het gebruik van Poken voordelen voor hem had gehad op zakelijk gebied, antwoordt Ter Burg resoluut: “Nee”. “Het enige wat ik er voor mezelf heb uitgehaald is dat ik me kan positioneren als iemand die voorop loopt in de nieuwe media.” Voordelen ziet hij echter wel: “Een Poken kan een gespreksstarter zijn. Het is handig voor het initiële contact tussen mensen. Daarna kies je wie en hoe je diegene volgt via sociale netwerken.” Een nadeel volgens Ter Burg is dat het ‘poken’ slechts laag intensief gebruik vereist. “Je loopt er natuurlijk wel mee te dragen, dus daarom zeggen mensen snel dat het geflopt is”.

De Poken van Sebastiaan ter Burg

Toekomst
Over de toekomst van Poken heeft Ter Burg een duidelijke mening. “In de huidige vorm zal het het visitekaartje nooit vervangen. Poken was wel de eerste met het concept om te gaan netwerken door middel van een RFID-chip. Daar verdienen ze krediet voor. Maar het zal afhankelijk zijn van nieuwe diensten om Poken heen of het een succes zal worden,” aldus Ter Burg. “Nu is het een toffe sleuterhanger met een leuke functie”.
Jilles Groenendijk, ambassadeur voor Poken in Nederland, is het eens met de stelling dat er nieuwe productontwikkelingen nodig zijn om het tot een echt succes te maken. Die komen er ook volgens Groenendijk. “Deze zullen bijdragen aan het succes.” Groenendijk legt verder uit: “Het is net zoals gebruikers van Hyves. Eerst vinden ze het niets, want je hoort er aan het begin niets van. Als het bekend wordt gaan zelfs moeder, vaders en zelfs opa’s en oma’s zich aanmelden. Met Poken zal het net zo gaan.” De veranderingen zullen volgens hem doordringen in zowel privé- als zakelijk opzicht. “Voor bedrijven zal het uiterlijk ongetwijfeld gaan veranderen, waardoor er een revolutie zal ontstaan. Voor consumenten zullen er allerlei soorten accessoires bijkomen. Het heeft dus de potentie om door te breken.” Ter Burg denkt dat Poken vooral op conferenties zal aanslaan en binnen subculturen. “Ik ben ook niet van mening dat er een standaard komt.” Ook verwacht hij meerdere van deze RFID-initiatieven zoals het Nederlandse My Name is E. Groenendijk: “Rond Poken is het nu even stil, maar er lopen wereldwijd acties om Poken voor iedereen onder de aandacht te brengen.”

Jilles Groenendijk moest in eerste instantie niets van Poken hebben. “Een collega zei dat ik met Poken aan de slag moest. Als systeembeheerder vond ik de techniek leuk, maar het design te kinderachtig.” Gelukkig voor Groenendijk bleef zijn collega op hem inpraten, totdat hij besloot twee Poken aan te schaffen, zodat hij de techniek in actie kon zien. Helaas waren de Poken toen nog niet los te koop in Nederland, waar bijvoorbeeld losse exemplaren in Zwitserland als zoete broodjes over de toonbank gaan in uitgaansgelegenheden. “Met mijn laatste geld heb ik toen een pakketje van 12 stuks gekocht. Ik heb Twitter ingeschakeld om de rest te verkopen en aan het eind van de dag waren ze op.” Groenendijk besloot verder te gaan met de verkoop van Poken, waardoor hij volgens hem vaak onterecht genoemd werd als importeur van Poken in verschillende nieuwsitems op televisie, want er ontstond een hype. “Er waren veel grotere importeurs. Ik heb ongeveer 2000 Poken van de 150.000 in Nederland verkocht.”

Daarmee is Nederland flink koploper, volgens Groenendijk. Het ging volgens hem heel snel. Ook in Amerika begint Poken nu op te komen en in Duitsland geniet Poken nu de aandacht die het in Nederland begin januari had. Maar in Japan gaat het nog sneller: “Daar wordt ongeveer elke drie dagen een Poken meetup georganiseerd.” De meetups zijn belangrijk voor Poken. Op deze manier ben je er namelijk zeker van dat je mensen ontmoet die ook een Poken hebben. Ter Burg zegt ook dat hij alleen ‘incrowd’ mensen kent die een Poken hebben, en het heel sporadisch ergens anders tegenkomt.  Groenendijk geeft aan dat er vier publieke meetups in Nederland zijn geweest, maar wel 30 tot 40 besloten meetups van bedrijven en ondernemersverenigingen. Deze reageerden enthousiast op het concept: “Zowel kleine als grote bedrijven zien het voordeel van tijdsbesparing in.” Zo wordt Poken ingezet bij trainingen en evenementen, om de sociale interactie te versterken. “Ondanks de vorm van de Poken, die gericht is op 18- tot 25-jarigen, hebben ze het stevig omarmd”.

Jeugd
Dit is opvallend te noemen aangezien de wat jongere doelgroep Poken nog niet ontdekt heeft in Nederland, de doelgroep waar Poken eigenlijk voor bedoeld was. Volgens Groenendijk komt dat doordat de jeugd niet geheel doorheeft hoe het werkt of dat ze het niet willen gebruiken. “Als ze het in de winkel zien liggen, weten ze niet direct wat ze ermee kunnen doen.”
Hoe anders is het in Japan, waar de jeugd deze figuurtjes massaal heeft geadopteerd. Groenendijk denkt dat het komt doordat de jeugd daar sneller doorheeft hoe Poken werkt. Dit wordt ook door Ter Burg beaamd: “In Japan is het adaptievermogen erg hoog, Japanners zijn al vroeg technologisch hoogstaand.” Verder noemt hij de grote dichtheid van bewoners van Japan, de behoefte aan profilering en de vormgeving van Poken als grootste factoren voor het succes. “De Poken worden daar zelfs helemaal gepimpt,” zegt Groenendijk. Hij geeft aan dat Poken in Japan ook veel beter gemarket wordt, terwijl hij het als ambassadeur als hobby naast zijn werk doet. “Je ziet dat er in Japan tijdens evenementen Poken worden verloot met op de achterkant de handtekening van een bekendheid.” Ook verschijnen er daar speciale Poken voor goede doelen, zoals de One of Love Poken, iets wat Groenendijk in Nederland ook binnenkort gaat realiseren.

Reacties
Ondanks deze mogelijkheden kreeg Sebastiaan ter Burg wel eens negatieve reacties op zijn Poken. Ze vinden het kinderachtig en zien het slechts als een hype. “Die mensen snappen het niet want ze zijn erg beschermend. Het zijn dezelfde mensen die geen profiel op Hyves hebben. Het zijn de doemdenkers van openbaarheid.” Groenendijk ervaart juist veel interesse. “Als ambassadeur loopt ik altijd met een Poken om mijn nek, dus veel mensen willen dan weten wat dat is. Als ik vertel wat het is, dan zijn ze eigenlijk heel nieuwsgierig.” Het enige negatieve wat hij ooit hoorde was tijdens een presentatie van een onderzoek waarin Poken ‘de grootste flop ooit’ werd genoemd. “Toen ik het eenmaal goed uitlegde, was de algemene conclusie dat het onderzoek verkeerd was uitgevoerd.”

Nieuwe mogelijkheden
Onlangs lanceerde Poken tijdens een meetup in Rotterdam de Poken HUB, een real time interactiemodule voor bij conferenties. Hierbij doet de organisator zijn Poken in een laptop, en vervolgens poked iedereen die er is de betreffende Poken. Hiermee kan de organisatie dus zien wie er allemaal zijn, plus al deze informatie kan worden doorgegeven naar sociale netwerken zoals Twitter. Dat betekent ook extra exposure op het internet voor de gebruiker. Volgens Groenendijk geeft Poken binnenkort een eigen API uit, zodat creatievelingen zelf plug-ins kunnen schrijven. Ook merkte hij andere creatieve gebruiken op, bijvoorbeeld bij een scoutingvereniging: door een boom te poken werd deze als checkpoint in een speurtocht gebruikt. “Een Poken heeft extra nut naast netwerken. Ik merk dat daar veel behoefte voor is.”

De renners nemen nog net niet de moeite om vanaf de fiets te tweeten wanneer het peleton even de pedalen laat vieren, maar het hele circus eromheen kunnen we van minuut tot minuut volgen via de updates van bijna 40 bekende en minder bekende namen. Van kopman tot knecht, van ploegleider tot masseur; iedereen doet met regelmaat zijn eigen zegje richting een groeiend aantal volgers. En niet zonder gevolgen, want het eerste Twitter-relletje dreigde al toen de Australische renner Marc Cavendish in zijn tweets de Nederlandse coureur Kevin van Hummel publiekelijk door het slijk haalde. Van Hummel zou hem tijdens een etappe in zijn kidneys geslagen hebben, waarna Cavendish aan zijn volgers vroeg of deze Nederlander stupid, crazy, disrespectful of all of above was. Hij bleek het echter niet met van Hummel aan de stok te hebben gehad, maar met de inmiddels uitgevallen Piet Rooijakkers; foutje.

Dit voorbeeld geeft echter maar eens te meer aan, wat het open karakter van Twitter voor gevolgen kan hebben. Vooral als twee hoge bomen elkaar in de wind gaan slaan, is het smullen geblazen voor de pers die dit soort botsingen breed uitmeten. We hebben dit eerder gezien bij de zanger Will-i-am van de Black Eyed Peas en de roddelkoning van Amerika, Perez Hilton, die een vermeend handgemeen verder uitvochten via de sociale internetdienst. En dichter bij huis liggen de schrijvers/dichters/columnisten Nico Dijkshoorn en Ronald Giphart regelmatig publiekelijk met elkaar overhoop op Twitter, zij het met een grote knipoog. Het bekvechten van bekende namen wordt gezien als een vorm van ‘volgvermaak’, wat tot gevolg heeft dat  een kleine slip of the tong kan worden opgeblazen tot een soort van persoonlijk statement; met alle gevolgen van dien.

De NOS-commentatoren van de Tour de France, Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot, hebben in ieder geval al meerdere malen hun oprechte verbazing uitgesproken over de twitterende wielrenners, waarbij ze de bekvechtende Cavendish als sprekend voorbeeld aanhaalden. ‘Een theekransje’ noemden ze het zelfs en waren het eens over het feit dat het de sport zelf niet veel goeds brengt. Zij gaan hierin echter voorbij aan de grote voordelen die de Tour uit Twitter kan halen: de renners kunnen namelijk op een persoonlijke manier communiceren met een steeds groter groeiende fanbase en op die manier werken aan een soort van personal branding. Het twitteren van de sporters doet bovendien niks af aan de charme van een sport als wielrennen; het draagt er zelfs aan bij door de realistische kijk in de keuken. Wanneer men hier goed mee omgaat, is dit is iets waar indirect ook de sponsor van kan profiteren. Hoewel we in dat geval wel moeten gaan oppassen dat de communicatie zelf niet vercommercialiseert, waarbij de tweets worden geschreven door een PR-medewerker van de persoon in kwestie of in opdracht van een sponsor. Of dat de communicatie verloopt via een account van de ploeg zelf, waardoor het persoonlijke en directe karakter van Twitter zijn waarde verliest.

Een boeiende vraag is echter wel: waar ligt de grens? Wat kunnen we nog meer verwachten op dit gebied? Gaan de spelers van het Nederlands Elftal ons tijdens het WK 2010 op de hoogte houden van alle kleedkamergeheimen? Wat doen de spelers van de andere landen? En hoe gaan andere sporten hiermee om? Binnen een groot aantal bedrijven wordt er al gesproken over een soort Twitterprotocol, om misstanden te voorkomen en om gevoelige informatie binnenshuis te houden. Misschien is de sportwereld ook toe aan een dergelijk protocol, waarbij het beleid bij voorkeur niet gericht moet zijn op het uitbannen van Twitter. Het heeft even tijd nodig om de juiste weg te vinden en op ten duur zal ook de meest wantrouwige en conservatieve sportliefhebber de voordelen in gaan zien. Want als zelfs Tour-icoon en mister nostalgie Mart Smeets aan het twitteren slaat (@mart_smeets), zullen snel meer mensen zich gaan mengen in de massasprint.

Een overzicht van alle twitterende tourders vind je hier.
En tot slot: Mart Smeets en Lance Armstrong over Twitter.

Naast haar werk als arbeidsbemiddelaar, werd ze in haar vrije tijd steeds actiever op het wereldwijde web. Ze bleef schrijven op haar eigen blog op MSN Spaces en later hielp een vriend haar aan haar eigen URL: brouwertje.com. “Ik had een aardig aantal vaste bezoekers op mijn site, doordat ik zelf ook altijd vrij actief was op andere blogs. Je reageert hier en daar, laat je link een paar keer achter en voor je het weet komen steeds meer mensen ook een keer bij jou terecht.” Door één van deze contacten kwam ze in aanraking met Ze.nl en schreef vervolgens een aantal artikelen als gastredacteur. Ze kwam via die weg in contact met de redactie van het magazine. Toen de dienstdoende hoofdredactrice vertrok, liet deze Marieke’s naam vallen en daar hoefde ze niet lang over na te denken. “Ik weet nog dat ik een keer tegen haar had gezegd dat zij in mijn ogen écht een droombaan had. En dat vind ik eigenlijk nu nog steeds. Ik ben heel blij dat ze mij belden.”

“Ze.nl is een online vrouwenmagazine voor de hippe, jonge vrouw met een brede interesse en een gezonde dosis nieuwsgierigheid”, omschrijft Marieke in één zin het concept. Het immer groeiende vrouwenmagazine werd in 2006 geïnitieerd door het bedrijf FourPeople, dat opmerkelijk genoeg juist in handen is van een groep jonge mannen. “Ze.nl heeft een eigen plek binnen het bedrijf. De lijnen met de rest van het bedrijf zijn heel kort, waardoor we altijd in de rug gesteund worden door een professionele organisatie en dat werkt prima. Het bedrijf heeft expertise op verschillende gebieden en een netwerk waar ook wij van kunnen profiteren. Bovendien hebben we onze eigen techneuten altijd binnen handbereik. Maar daarnaast is het ook gewoon erg gezellig”, lacht ze.

Het voordeel van een stabiele organisatie in de rug is niet de enige oorzaak dat het online magazine zichzelf op deze manier staande kan houden in deze tijd van information overload. Ze.nl betrad namelijk op een goed moment de markt; nog voordat de online magazines als paddenstoelen uit de digitale grond schoten. “Veel mensen onderschatten hoe moeilijk het is om een succesvol online magazine neer te zetten en te onderhouden. Je moet op een consequente manier unieke content genereren en kwalitatief goede stukken aanbieden. Daar gaat ongelooflijk veel tijd en werk in zitten.” Ze.nl had, doordat ze er op tijd bij waren, nog ruimte de om te groeien voordat de massa kwam. Het échte geheim van Ze.nl zit volgens Marieke echter in het feit dat Ze.nl wordt gerund en van content wordt voorzien door personificaties van haar eigen doelgroep. “We communiceren op een open en persoonlijke manier met onze lezers . We brengen onze eigen kijk op nieuws en actualiteiten, maar juist ook op ons eigen privéleven. Hierdoor kunnen veel mensen zich goed identificeren met wie wij zijn en met wat wij schrijven.” Daarbij maken Marieke en haar collega’s veelvuldig gebruik van andere sociale media om dit effect te versterken. “Het bereik van sociale media als Twitter en Hyves is gigantisch en het maakt alle communicatie veel sneller, directer en persoonlijker.”

Marieke verschuilt zich hierbij namelijk niet achter de naam van een bedrijf, maar geeft de website juist een herkenbaar gezicht. Het gevolg hiervan is echter wel dat de grenzen tussen haar off- en online activiteiten langzaam vervagen. “Ik werk om te leven, maar mijn leven is mijn werk. Daarom is dit zo’n mooie baan: ik kan doen wat ik leuk vind, om daar vervolgens over te schrijven, wat ik ook weer leuk vind. Ik hoef mijn eigen mening nooit te schuwen, sterker nog: die moet ik juist ventileren.”  De artikelen op Ze.nl schetsen hetzelfde beeld: alle schrijfsters schrijven over wat hun bezig houdt en over wat ze hebben gezien, gehoord of geproefd. Ze geven hun eigen kijk op hun eigen wereld en motiveren de keuzes die ze in deze wereld maken. We vroegen Marieke naar een aantal van háár keuzes.

Ontvrienden of hoe meer hoe beter? “Dat hangt af van het medium. Ondanks mijn aantal vrienden ben ik nog vrij kritisch op Hyves. Op Twitter niet: hoe meer hoe beter!”

Kantoorbaan of thuiswerken? “Toch het kantoor; thuiswerken kan af en toe lekker zijn, maar ik heb graag collega’s om mij heen om mee te sparren en te brainstormen.”

Apple of Microsoft? “Apple! Ik ben echt een gadgetfreak en Apple besteed veel aandacht aan uiterlijk. Bovendien: alle soft- en hardware werken perfect samen.”

Mailen of sms’en? “Dat doe ik beiden aan de lopende band. Maar als ik moet kiezen: sms. Dat is toch nog iets directer en persoonlijker. Ik heb een bundel van 1000 smsjes in de maand, hoewel ik daar bijna nooit aan kom.”

Internet Explorer of Firefox? “Firefox; op advies van vrienden ben ik een tijdje geleden overgestapt en daar heb ik geen spijt van.”

Hyves of Facebook? “Hyves. Met Facebook doe ik relatief niet veel, dat is toch meer internationaal gericht. Met Hyves ben ik al lange tijd vrij actief bezig. En daarnaast natuurlijk Twitter en Linkedin voor zakelijke contacten.”

PC of laptop? “Laptop. Ik heb thuis een laptop en op mijn werk een pc, maar ik heb liever toch gewoon alles mobiel. Dan kan ik alles gewoon van thuis meenemen naar mijn werk en andersom.”

Playstation of Nintendo? “Nintendo; ik speel graag spelletjes met Mario. Ik heb een tijdje heel intensief gespeeld op de DS.”

Bioscoop of dvd? “Ik ben sowieso een filmfreak, maar als ik moet kiezen kies ik voor een dvd’tje kijken op de bank. Mijn kast puilt uit van dvd’s en dan wel de originele; downloaden doe ik niet aan!”

Foto of video? “Mooie foto’s bij een artikel kunnen een artikel tot leven brengen. Hoewel we bij Ze.nl in de komende jaren meer met videocontent willen gaan werken. Wel naast elkaar, het zal elkaar nooit vervangen.”

Talent of hard werken? “Het is net als sporten; je kan ergens heel goed in zin maar je zal altijd hard moeten blijven trainen om dat talent te benutten. Talent komt alleen bovendrijven door hard werken.”

Zo lang mogelijk doorgaan of op tijd stoppen? “Zolang je maar voor jezelf de grenzen trekt. Werk is namelijk nooit af, zeker niet als je online werkt. Je leven kan wel je werk zijn, maar je werk moet nooit je leven worden!”