Twórczość- Michał Ogiński

kilka aktów

2012-03-03T13:16:00.000+01:00

WYSTAWA MALARSTWA Z CYKLU "MOJE MILIONY" W KLUBIE DZIUPLA (czeski Cieszyn)

2012-01-13T22:36:00.000+01:00

serdecznie zapraszam wszystkich  na otwarcie mojej wystawy

pt: "Moje miliony"
18 stycznia 2012 roku środa w klubie Dziupla 
wernisaż uświetnia wystepy karola Foltyńskiego oraz

 zespołu Alkazelcer

tutaj więcej o Karolu:

http://www.myspace.com/karolfoltynski#!/karolfoltynski

tutaj więcej o Dziupli";
http://www.dziupla.cz/index.php?id_stranky=22

alkazercer jak wkrótce będą mieli stronę to też wkleje\

mój wernisaż w Panopticum plus koncerty Alkazelcer i sekstetu Joanny Markowskiej

2012-01-03T16:16:00.001+01:00

Życzenia świąteczno noworoczne!

2011-12-21T23:32:00.000+01:00

Z okazji świąt Bożego Narodzenia oraz zblizajacego się Nowego Roku 2012 chciałbym życzyć wszystkim WIELKICH CELÓW ORAZ MARZEŃ, wielu kreatywnych pomysłów,wzięcia swojego zycia we własne ręce , codziennego odkrywania inspirujących rzeczy wokół nas, twórczej postawy wobec życia , zdrowia miłości i wsparcia, pasji i przyjemności , radości ,wszelkich rozkoszy , otwartości na drugiego człowieka(oraz otwartości umysłu), skupianiu się na pozytywach, pomyślności we wszystkich aspektach życia tego zyczę Wam ja Michał Ogiński

wystawa w Panopticum

2011-12-05T15:37:00.000+01:00

Zapraszam wszystkich na wernisaż mojego malarstwa do klubu studenckiego Panopticum w Cieszynie w środę 14 grudnia o godzinie 20 (wystawię tam cykl panopticowskich obrazów które malowałem ok 2 lata temu:)) Wernisaż uświetnią koncerty sekstetu Joanny Markowskiej oraz koncert zespołu Alkazercer! Serdecznie zapraszam

W skład zespołu Alkazelcer wchodzą:
Damian "Cebul" Góra - gitarra,
Wiktor "Wicio" Tomaszewski - Keys:),
Kuba Żemła - Gitara Basowa,
Dominik Kwaśniewski - Prekusja,
Kasia Kanik - Wokal,
Gosia Kanik - Wokal,
Marcin "ssssnake" Sowa - Wokal/Trąbka,
Asia Badura - Saksofon altowy,
Stanisław Trembla - Puzon

W skład sekstetu Joanny Markowskiej wchodzą:
Joanna Markowska wokal

Maciej Muszyński - gitara

Łukasz Kaczmarzyk - Trąbka

Mateusz Żmuda - saksofon

Bartosz Nazaruk - perkusja

Martin Wałach - kontrabas

więcej o obrazach panopticowych mozecie poczytać na moim blogu:
http://humoroginski.blogspot.com/2011/11/panopticum-czyli-cieszynski-montrmarte.html

strona Panopticum na facebooku:
http://www.facebook.com/pages/Klub-Studencki-Panopticum/133798170004839

wielcy malarze- Michał Ogiński:)

2011-11-27T12:41:00.000+01:00

Już za kilka lat w kioskach:)

film z mojego wernisażu w Koziegłowach 25 11 2011

2011-11-26T14:40:00.000+01:00

Kryzys ? nie ,dziękuje wolę milion złotych :)

2011-11-21T16:20:00.001+01:00

śmierć Hanki mostowiak i jej spektakularny powrót do M jak Miłość!

2011-11-21T16:18:00.000+01:00

śmierć Hanki Mostowiak pogrążyła cały naród w żałobie.
Lecz już w pół godziny od emisji tego tragicznego odcinka redakcję M jak Miłość zalały pierwsze listy paczki i emaile z prośbą , żądaniami a nawet grożbami żeby Hanka Mostowiak - ta najwspanialsza bohaterka serialu telenoweli M jak miłość powróciła. W końcu scenarzyści ulegli! Bedziemy mogli znów zobaczyć Małgorzatę Korzuchowską w tej roli. Tak przynajmniej wygladał mój sen z którego postanowiłem zrobić krótka animację:)

wspomnienia: nagrodzona animacja w konkursie Balcerowicza

2011-11-21T12:08:00.000+01:00

Dziś przesyłam kilka zdjęć z rozdania nagród w konkursie na komiks i animację ekonomiczna w której moja animacja dostała nagrodę:) rozdanie nagród (ja dostałem 1000 złotych:) odbyła się w czerwcu tego roku.
Inne nagrodzone animacje i komiksy można zobaczyć na tych stronach:

http://www.for.org.pl/pl/komiksy-animacje-2011,kat-22
ps: marzy mi się wygrać jeszcze kilka takich konkursów.. więc juz nic więcej nie pisze , tylko zabieram się do roboty:)
Wierzę w to ze kiedyś moja animacja będzie nominowana do Oskara , tak jak Katedra Tomka Bagińskiego , który nota bene wręczał mi nagrodę na warszawskiej Gali rozdania nagród w konkursie FOR:)

a oto moja animacja

Zdjęcia z uroczystej Gali rozdania nagród:

z moja kochana Madzią:

z Matką Duchową Sybillą Golec:współzałorzycielką Sybillianizmu:
http://sybillianizm.republika.pl/index.htm

malowidła w stołówce w Szkole Podstawowej nr 3 w Cieszynie

2011-11-21T00:12:00.001+01:00

Dziś prezentuje kilkanaście zdjęć z malowania stołówki w szkole podstawowej nr 3 w Cieszynie
gdzie wraz z Julią i Krzysztofem Wilde malowałem różne sceny z bajek! Zarówno dzieci jaki i też dyrekcja szkoły były zachwycone. nie tylko oni zresztą bo nawet burmistrz miasta dał nam dyplomy i nagrody książkowe za to dzieło:)

A tak stołówka wyglądała zanim jeszcze zaczęliśmy malować:)

A TAK MALOWALIŚMY PIERWSZĄ SALĘ:

A TAK MALOWALIŚMY DRUGĄ SALĘ:

A TAK MALOWALIŚMY TRZECIA SALĘ:

Rysunek pastelami akt

2011-11-18T20:51:00.000+01:00

Dziś przesyłam ostatni rysunek aktu, który narysowałem pastelami w 2 godziny na kole rysowników:)

format 100 na 70

Panopticum czyli Cieszyński Montrmarte:

2011-11-14T17:55:00.004+01:00

Dziś nieco wspomnień związanych z moim dyplomem licencjackim z malarstwa...

Tematem mojej pracy malarskiej był słynny cieszyński klub studencki – Panopticum.

Obiektywnie patrząc jego popularność bierze się głównie z tego ,iż jest to knajpa znajdująca się na terenie kampusu akademickiego a więc jest najbliżej dla studentów mieszkających

w akademikach i okolicznych stancjach.

Nazwa Panopticum kojarzy się z muzeum osobliwości, lub też z gabinetem figur woskowych.

Czy ludzie ,którzy nadawali temu miejscu tą nazwę przewidzieli ,że właśnie owe Panopticum będzie odwiedzane przez ludzi właśnie osobliwych , a także na wielu imprezach przez studentki, które pod wpływem zabiegów upiększających stały się podobne figurom z wosku? Tego nie wiem, lecz wiem, że Panopticum posiada specyficzny, trudny do nazwania klimat, który wielu studentów wciąga i uzależnia .Nawiązując do Van Gogha który pisał o swojej „Nocnej kawiarni” że jest to miejsce w którym można zwariować lub popełnić zbrodnie, ja mogę powiedzieć, że Panopticum jest miejscem w którym można przepić półrocze i sesję. Sam byłem tego kiedyś najlepszym przykładem…

Niemniej jednak Panopticum jest dla mnie miejscem magicznym z którym związanych jest wiele moich wspomnień. I choć teraz coraz rzadziej odwiedzam zacne progi tego klubu,

miejsce to nieodłącznie kojarzyć mi się będzie ze studiowaniem w Cieszynie.

Dla mnie jako malarza przestrzeń klubu Panopticum była także ciekawa pod względem artystycznym . Nieodłączny mrok, małe światełka, permanentne zadymienie, są ciekawym,

lecz trudnym wyzwaniem formalnym tej pracy. Dlatego zdecydowałem się na namalowanie tego cyklu, który składa się z dużych i małych obrazów które można skojarzyć z kadrami komiksu. To tłumaczy dość dużą ilość obrazów, ponieważ wydawało mi się że tylko dzięki cyklowi wielu prac uda mi się uchwycić specyficznego. różnorodnego ducha życia studenckiego. Ducha pełnego wigoru ,czasem bezmyślnej beztroski ,które to cechy często obserwowałem przez lata moich studiów.

Nie chciałem być jednak reporterem tworzącym dokument, wręcz przeciwnie moje obrazy są moim osobistym komentarzem do tego tematu, dlatego często pozwalałem sobie na różnego rodzaju deformację przestrzeni. Dlatego tez gdyby nie daj boże, jutro spadła jakaś bomba na Panopticum, trudno byłoby zrekonstruować ten klub na podstawie moich obrazów, tak jak się to udało z Warszawą z obrazów Canaletta.

Cały cykl składa się z 11 obrazów różnych formatów (największy ma 215 na 150 cm) ,malowanych na różnych podkładach (płótno, karton, płyta, ) farbami olejnymi.

Namalowanie tych obrazów było dla mnie także próbą zmierzenia się z tematem, który w historii sztuki zaistniał już ponad 100 lat temu. Kawiarnie malowali Touluse Loutrec, Monet, Degas. Picasso , van Gogh ,Gouguin. …

Czy jednak Panopticum można porównać do owianych licznymi legendami paryskich kawiarni?

Sądzę, że gdyby ściany Panopticum potrafiły mówić z pewnością usłyszelibyśmy ciekawsze nieraz historie od tych które zdarzyły się na Monmartrze i Montparnassie . Knajpy paryskie były jednak częstszym motywem malarskim , niż cieszyńskie Panopticum. Być może w przyszłości się to zmieni

i nie tylko ja będę autorem obrazów o tej tematyce ,czego sobie i Państwu życzę Michał Ogiński

Poniżej wklejam także recenzję dyplomu licencjackiego mojego recenzenta Pan Doktora Ireneusza Botora:

"Jego cechą charakterystyczną jest żywiołowość zapisu. Michał Ogiński prezentuje cykl obrazów dotyczący klubu studenckiego Panopticum. W zestawie obrazów cztery największe o wymiarach 2 m na 1,5 m, w tym jeden nieco dłuższy, spełniają funkcję wiodącą i scalającą. Pozostałe, to obrazy o wyraźnie mniejszych formatach. Autor wydobywa zdawałoby się sceny banalne, jakieś spotkania, rozmowy. Portretuje konkretne osoby. Charakterystyczny jest nasycony kolor z często obecnymi tonami żółci, pomarańczu i akcentami czerwieni oraz tonami fioletu i błękitu. Obrazy malowane są ze znajomością tradycji malarstwa francuskiego końca 19 i początku dwudziestego stulecia, szczególnie Gaugina, Lautreca oraz Picassa. Wiedza ta nie jest zbytnio manifestowana, bo ważniejsze od niej stają się historie, stanowiące treść obrazów. Autor korzysta z różnych źródeł wizualnej informacji. Maluje z pamięci, z natury, wreszcie z fotografii, kreując i interpretując prywatne sytuacje osób tam występujących. Ważny staje się autorski zapis, notacja przefiltrowana przez emocje. Notacja zresztą zawsze w sztuce odgrywała podstawową rolę. Jeśli nie była to notacja osoby autora, to notacja jakiejś rzeczywistości. Leży u podstaw istnienia. Malarski pamiętnik z którym mamy do czynienia, to sposób na przedłużenie życia.
   Michał Ogiński jest dzieckiem swojego czasu, co widać w sposobie narracji. Jego cechą jest lekkość i otwartość, bez sztywnego respektowania dawnych schematów ikonograficznych i konwencji. Temat, który wybrał, wiąże się z jego i rówieśników życiem. Panopticum, klub, który obok innych miejsc w okolicy jak; Eldorado, Siódemki, Stary targ, czy wyremontowany Absolut, ogniskuje nieoficjalne życie młodych ludzi, zresztą bez gloryfikacji autora. Trzeba dodać, że nieoficjalność zawsze była najlepszą inspiracją dla twórczości. Zestaw obrazów przywołuje we mnie skojarzenia komiksowe. Różnorodność formatów - bardzo dużych i stosunkowo małych a także obrazy w obrazie, wszystko to kojarzy się z kompozycją strony w tym gatunku twórczości . Również tym jestem skłonny tłumaczyć nasycony, często nawet jarmarczny kolor tych przedstawień. Autor w swoim dorobku posiada już wyróżnienia za komiksy w ogólnopolskich konkursach - w 2008 r. za komiks o tematyce ekonomicznej organizowanym przez fundację FOR w Warszawie oraz w 2010r. za komiks z okazji 600 - lecia bitwy pod Grunwaldem organizowanym przez Zamek Królewski na Wawelu. Moje skojarzenia idą dalej, choć jest to tylko cząstkowa prawda. Przypominają mi się przykłady wykorzystania komiksu w malarstwie pop artu, między innymi u Roya Lichtensteina. Skojarzenia te dotykają jednak tylko powierzchni. Różnice zaś dotyczą spraw zasadniczych. Obrazy Lichtensteina są bezwzględnym komentarzem na temat społeczeństwa konsumpcyjnego. Celowo głupawa, schematyczna forma o cechach kalki, ujawnia pustkę emocjonalną konsumpcjonizmu. To malarstwo przenika programowy schematyzm, skrajny konwencjonalizm przedstawień, krzykliwa ale zimna ekspresja. Tego wszystkiego nie ma w obrazach Michała Ogińskiego. Sam autor zastrzega się przed takimi porównaniami. Nie przejawia też popartowskich fascynacji. Zbieżność form wynika z tego, że komiks już kilkadziesiąt lat temu zadomowił się w kulturze. Jego specyfika wyraża sposób bycia pokolenia do którego autor należy. Oprócz formy w komiksie ważna jest treść i scenariusz. W przedstawionych obrazach nie ma gotowej fabuły. Zestawienia obrazów przypominają raczej szkicownik, niż zaplanowaną formę komiksu. Efekt końcowy pozostaje w obrębie tradycyjnie rozumianego obrazu. Jest działanie jego skrótem.
   Podobieństwa należałoby raczej szukać w polskiej tradycji malarskiej nowego realizmu. Ta bogata w różne oblicza i formy tendencja poszukiwała współczesnej ikonografii w innych niż dotąd formach realistycznych. Twórcy nowego realizmu czasem rejestrowali nową rzeczywistość, jak grupa Wprost, lub znajdywali nową formułę. Ich charakterystyczną cechą był nieokreślony stopień korzystania z fotografii. Tak też jest w przypadku Michała Ogińskiego. Wspólna z nimi jest też rejestracja konkretnej rzeczywistości, w tym przypadku klubu Panopticum. I jeszcze jedno, sam termin oznacza wystawę, lub muzeum osobliwości albo gabinet figur woskowych. Znaczenie może być odniesione do osobliwie zaobserwowanych i namalowanych fragmentów tego swoistego theatrum.
   Prezentowany cykl oceniam bardzo dobrze.

Dr Ireneusz Botor

Techniki malarskie - fresk

2011-11-14T14:28:00.001+01:00

Dziś napisze o wielkim przedsięwzięciu, które nasza grupa z malarstwa wykonała w tamtym roku na zajeciach z technik malarskich z Pania dr Zadorą. Otóż namalowalismy fresk ! Piszę o tym, nie żeby się jakoś strasznie chwalić, tylko dlatego że bardzo niewiele osób nawet wśród studentów i wykladowców wie o tym fakcie. Muszę napisać że jest to pierwsze takie przedsięwzięcie w historii technik malarskich w Instytucie Sztuki UŚ Cieszyn i warto o tym wiedzieć, a kto wie może za kilka lat cała uczelnia będzie wymalowana freskami wykonanymi przez studentów? Po cichu licze na to... :) Nie będę tutaj szczegółowo opisywał wszystkich trudów nie tylko technologicznych ale także tych nazwijmy to "organizacyjnych ", ktore wiązały się z tym przedsięwzieciem (np trud zdobycia ściany) i skupię się tylko na tym że fresk wykonaliśmy w tamtym półroczu na czas, i dzięki zdobytym umiejetnością murarsko budowlanym teraz pewnie kazda firma budowlana przyjmie nas z otwartymi ramionami:) Kto chce przekonać się o wartościach estetyczno artystycznych najlepiej niech sam uda się do uczelnianych katakumb (mapka powyżej)
fresk malowali:
Julia Gąszczak-Wilde
Marta Pecka
Małgorzata Skrzypczyk
Róża Górska
Michał Ogiński
Beniamin Żak
nad praca czuwała Pani dr Zadora

Dzięki dzięki dzięki jeszcze raz uczelni za umozliwienie i dofinansowanie tego przedsięwzięcia
oraz wszystkim którzy wspierali duchem i dobrym słowem czy myślą:)
kilka zdjęć autorsta Gosi Skrzypczyk:

Inne zdjęcia z cięzkiej pracy mozna zobaczyć tutaj:

http://www.instytutsztuki.us.edu.pl/pracownia-technik-malarskich

JUZ NIEDŁUGO MOJA WYSTAWA W KOZIEGŁOWACH!

2011-11-14T09:03:00.000+01:00

Szkice do instalacji sklep

2011-11-06T23:12:00.000+01:00

Jak wiadomo chcę namalować na dyplom z malarstwa instalację sklep. niedawno wpadłem na pomysł aby napisac do duzych sklepów w okolicy Cieszyna (np: do bielskiej Sfery czy Gemini Park) aby zasponsorowały mój szalony nieco pomysł...:) aktualnie myślę nad pisaniem oficjalnego listu w tej sprawie do zarządów tych sklepów... trzymajcie kciuki!

jak zostac milionerem? prosty sposób

2011-11-06T20:27:00.000+01:00

Jak zarobić milion złotych?:)

2011-11-06T09:43:00.000+01:00

Postanowiłem ziścic swoje marzenie i znależć się w posiadaniu miliona złotych. Jak to zrobiłem? Czy ukradłem swój pierwszy milion? a moze inwestowałem na giełdzie? moze dorobiłem się na kryzysie? może zaoszczędziłem od dziecka odkładajac do skarbonki? Dostałem w spadku? Sprzedałem włości Ogińskich na Litwie? Może użyłem potęgi podswiadomości, prawa przyciągania czy innych takich rzeczy? Może wymodliłem? znalazłem w reklamówce w parku? Nie! nic z tych rzeczy po prostu sobie je namalowałem:)
olej i akryl na płycie ok metr na metr:)

Marihuana zespół Pretext animacja - teledysk szkice storyboard

2011-11-03T11:52:00.001+01:00

Dziś przedstawiam kilkanascie szkiców(storyboard) do animacji która robie dla zespołu Pretext pt: "Marihuana". Oczywiście w wersji finalnej duzo się pozmienia, to narazie tylko luzne pomysły koncepcje i idee. Jak by ktoś nie znał tej piosenki to można ja usłyszeć tutaj:

http://www.myspace.com/pretext12

inne piosenki tego zespołu:
http://www.youtube.com/user/mrkosmita
strona na facebooku:
http://www.facebook.com/pages/PreText/212028292142153?ref=ts

krótki trailer który juz zrobiłem można zobaczyć tutaj:
http://www.youtube.com/watch?v=AOl2Kjh0lo4&feature

komiks Other space

2011-11-02T13:59:00.000+01:00

Koniec sztuki? kilka słów o książce Kuspita

2011-10-30T18:12:00.000+01:00

Od dłuższego czasu w mediach pojawiają się informacje, że koniec świata nastąpi

w 2012 roku. Wizje niedalekiej przyszłości są naprawdę straszne: ma nastąpić przebiegunowanie Ziemi, nasza Niebieska Planeta zacznie obracać się w odwrotnym niż dotychczas kierunku, większość kontynentów ma zostać zalana przez oceany i nastąpi także wzmożona aktywność wulkanów, a praktycznie cała ludzkość wymrze.

W podobnym duchu wypowiada się, ale nie na tematy kosmologiczne, lecz artystyczne Daniel Kuspid w swojej książce „Koniec sztuki”. Uważa on ,że prawdziwa sztuka i prawdziwi artyści wyginęli, zastąpieni przez nową postsztukę i postartystów, które to jak „Czterej Jeźdźcy Apokalipsy” niosą za sobą śmierć, zarazę, zniszczenie wartości estetycznych, a także zaprzedanie się pieniądzom, publiczności i nowym technologiom.

„Antychrystów sztuki”, Kuspit upatruje między innymi w postaciach takich artystów jak Duchamp, czy Warhol, od których miała zacząć się entropia, marazm artystyczny, a także upadek warsztatu, który trwa do dziś.

Zakres zagadnień omawianych przez tego amerykańskiego krytyka jest jednak tak obszernya , że gdybym chciał ustosunkować się do każdej tezy to moja praca nabrałaby wielkości pracy przynajmniej licencjackiej. Na to jednak nie ma tutaj miejsca, dlatego też pozwoliłem sobie wybrać kilka tez Kuspita, które są fundamentem tej polemiki. Muszę na początku napisać, że książkę tą czytało mi się ciężko , ponieważ kuspitowski język jest przesiąknięty „malkontenckim tonem”, co w połączeniu z ciężkimi nieraz porównaniami

i słownictwem, czynią tą książkę ciężkostrawną i mętną w odbiorze . Jeszcze przed przystąpieniem do czytania, podświadomie czułem , że lektura tej książki nie przyniesie mi jakiejś drastycznej zmiany myślenia o sztuce i artystach. Intuicja, niestety mnie nie zawiodła. Owszem, wielu przykładów dzieł , które omawia pan Kuspit nie znałem i dzięki jego książce mogłem się nieco dokształci , lecz główna idea, czyli tytułowy „koniec sztuki” nie jest ani oryginalna ani odkrywcza. O tym samym pisało przecież wielu myślicieli dużo wcześniej od Kuspita, jak, chociażby nasz Witkacy w książce „Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia” w roku 1921(!)

Witkiewiczowska wizja końca sztuki wiąże się z jego całościowym filozoficznym światopoglądem, w którym bardzo istotną częścią jest zanik uczuć metafizycznych, mechanizacja społeczeństwa, które nie potrzebuje sztuki . Upadek sztuki wiąże się także

u niego z brakiem „wyczucia czystej formy” u artystów, a właśnie owa czysta forma była dla Witkacego wyznacznikiem prawdziwej sztuki.

Czytając Kuspita bardzo często miałem wrażenie, że wrzucił on do „jednego wora” wszystkie najbardziej przykre i chore przykłady dzieł ostatnich 50 lat, aby na tej podstawie móc wyciągać generalizujące wnioski na temat rzekomego „końca sztuki”.

Dzięki takiej selekcji dzieł oraz artystów, jego książka stała się nieco rozbudowanym artystycznym tabloidem , czy czymś na kształt plotkarskiego portalu ”pudelek.pl”, w którym miejsce celebrytów zajęli artyści dopuszczający się skandali , czy produkujący sztukę

z fekaliów czy odpadków. Na domiar złego przykłady te w większości pochodzą z USA, gdzie po pierwsze nie ma zbyt długiej tradycji artystycznej, a po drugie w kraju tym wszystko może się zdarzyć nie tylko w sztuce. Trudno jednak winić Kuspita za ten etnocentryzm, którym każdy człowiek jest skażony i w tym świetle łatwiej zrozumieć jego wielką tęsknotę za sztuką Starych Mistrzów z kontynentu europejskiego.

Rozumiem, że Kuspit który zapewne od dzieciństwa obcował z wytworami pop artu, action painting, czy konceptualizmu ,może czuć się znużony taką sztuką, tak samo jak ja czuje się znudzony obrazami Matejki czy Wyspiańskiego. Nie chodzi tu bynajmniej o porównywanie jakości tych dzieł, lecz o prosty psychologiczny mechanizm, mówiący o tym że tęsknimy i marzymy za czymś czego nie mamy. Ja jestem wychowany na sztuce tradycyjnej , której jest mnóstwo w galeriach , czy muzeach w Polsce i Europie, dlatego tęsknię i marzę o sztuce multimedialnej, kinetycznej, czy konceptualnej. Kuspit przeciwnie : marzy o sztuce tradycyjnej , tworzonej z dobrym warsztatem, sztuki przedstawiającej, której zapewne nie tworzy się tak wiele na kontynencie amerykańskim.

Nawet jeśli rozumiem rozdrażnienie i rozczarowanie tego amerykańskiego krytyka odnośnie (podkreślam ) nie całej sztuki, lecz sztuki w kręgu wpływów amerykańskich, czy anglosaskich , to nie zaakceptuje jego hipotez dotyczących „końca sztuki”, które dla mnie są mówiąc kolokwialnie „grubymi nićmi szyte”. Po za tym dlaczego ja, który jestem studentem kierunku artystycznego, mam czytać o końcu sztuki? Ja, który chce zostać malarzem, tworzyć obrazy, dawać ludziom szczęście, mam czytać o tym , że dziedzina której chcę poświęcić życie się kończy, albo nawet gorzej - skończyła? Z tak postawioną tezą nie mogę się pogodzić. Owszem, gdybym nigdy wcześniej nie miał do czynienia ze sztuką, gdybym sam nie malował i nie chodził na wystawy, to po przeczytaniu książki Kuspita naprawdę mógłbym uwierzyć, że sztuka rzeczywiście kończy się i umiera . Jestem jednak w tej komfortowej sytuacji, że od kilku lat żywo interesuję się tematem sztuki i na szczęście nie widzę jej upadku, lecz rozwój. Co więcej uważam, że obecnie trwa najlepszy czas na tworzenie sztuki, ponieważ dzięki mediom, takim jak Internet można dotrzeć z nią do ogromnej liczby odbiorców, co nigdy wcześniej nie było możliwe. Mało tego. Współcześni artyści dzięki rozwojowi technologii, mogą wypowiadać się nie tylko przez tradycyjne media, takie jak malarstwo i rzeźba, lecz także dzięki technikom cyfrowym, filmom, animacjom, instalacjom etc. Uważam, że użycie nowych technologii w połączeniu z twórczą wyobraźnią może przynieść zaskakujące artystyczne efekty, które nie „ śniły się nawet filozofom”. Pan Kuspit ma niestety odmienne zdanie na ten temat , pisze min:

„(..) technika weszła do postsztuki, by zająć w niej miejsce teorii , krytyki społecznej i nieświadomości. To dlatego wydaje się coraz trudniejsze być artystą nie będąc równocześnie (ba – przede wszystkim !) inżynierem , informatykiem czy specem od sprzętu audiowizualnego.”

Autor „Końca sztuki” zapomniał , że większość artystów dawnych epok np. w renesansie również była inżynierami, oraz „specami” od różnych urządzeń (Leonardo, Michał Anioł, Durer). Lista dawnych mistrzów korzystających z dobrodziejstw ówczesnej techniki

w czasach, w których żyli jest bardzo długa np. Vermer, czy Canaletto używali do malowania swoich obrazów camery obscura a Impresjoniści wyszli w plener, ponieważ zostały wynalezione metalowe tubki na farby, które można było wygodnie transportować. Sądzę wręcz, że opanowanie zagadnień technicznych była o wiele większa w czasach minionych niż obecnie w dobie komputerów. Technika zawsze towarzyszyła sztuce i śmiesznym wydaje się twierdzenie „znakomitego krytyka” Pana Kuspita , że dopiero niedawno weszła do sztuki.

Podobnie sprawa wygląda z pieniędzmi w sztuce. Kuspit, w rozdziale „Lustereczko powiedź przecie” próbuje udowodnić, (jest to jego kolejny argument dlaczego nastąpił koniec sztuki),że współcześni postartyści tworzą swoje dzieła dla pieniędzy. Amerykański Krytyk zapomniał zapewne, że większość genialnych dzieł dawnych epok nie powstała jako „sztuka dla sztuki”, lecz na zamówienie możnych mecenasów, władców, czy hierarchów kościelnych.

Świat sztuki i świat pieniędzy zawsze ze sobą współpracował i wcale nie widzę w tym nic złego. Powiem więcej – aby tworzyć dobrą sztuką trzeba mieć pieniądze.

Kuspid jednak powtarza za Blakem że:” tam gdzie jest jakikolwiek widok na pieniądze , nie da się uprawiać sztuki „, w innym miejscu stwierdza też ,że: „sztuka jest po prostu kolejnym dobrem inwestycyjnym – własnością firmy artystycznej, która przypadkiem nazywa się muzeum.”

Gdzie indziej jeszcze dobitniej napisał, że: „w świecie postsztuki, sztuka stała się hazardem.”

Na potwierdzenie swoich hipotez ten amerykański krytyk sztuki zestawia ze sobą dwóch tak odmiennych artystów, jak Vincent van Gogh i Andy Warhol. Sztuka pierwszego z nich jest nobilitowana przez Kuspita jako sztuka bardziej „duchowa” i w domyśle lepsza niż dorobek drugiego. Uważam, że porównywanie dzieł tak różnych twórczych osobowości, żyjących w różnych czasach i wywodzących się z odmiennych kultur jest daleko posuniętym nieporozumieniem . Moim zdaniem w sztuce obydwu artystów został uchwycony „duch ”, jednak „duch van Goga” jest zupełnie inny niż „duch Warhola”. Nie jest on ani lepszy ani gorszy, lecz po prostu inny.

Chciałbym w tym miejscu poruszyć jeszcze jedną kwestie, która wydaje się mi dość istotna. Chodzi mianowicie o mit artysty. Zarówno van Gogh jak też Warhol taki mit posiadają, jednakże w świadomości przeciętnego widza dramatyczny i tragiczny (a przez to bardziej emocjonujący)mit autora „Słoneczników” wygrywa z mitem autora „zupy Campbell”. Picasso powiedział kiedyś że:” patrząc na obraz, patrzymy na legendę związaną z tym obrazem.” Ja także przez długie lata byłem zahipnotyzowany obrazami van Gogha ponieważ, oglądałem je bezkrytycznie przez pryzmat „van Goghowskiej legendy” .W tej chwili na niektóre jego „dzieła” nie mogę patrzeć, ponieważ albo mi się „opatrzyły”, jak wielokrotnie reprodukowane „Słoneczniki”, albo też napawają mnie lękiem, bo tak wielkie wyczuwam w nich szaleństwo (w wielu obrazach wyłapuję także braki warsztatowe, które mnie irytują). Nie pomogą nawet tłumaczenia mówiące o tym że w sztuce van Goga jest więcej „mistycyzmu”, „sacrum”, czy „transcendencji” lub” ducha”. Być może to prawda , nie odejmuję Vincentowi geniuszu , lecz twierdzę że obok kilku arcydzieł wiele jego obrazów jest wariackim majaczeniem wybełkotanym za pomocą pędzla, których miejsce powinno znaleźć się raczej w historii jego choroby aniżeli w historii sztuki. Na Warhola przeciwnie, mogę patrzeć godzinami, ponieważ jego sztuka jest estetyczna (wbrew temu co mówi nasz krytyk) oraz doskonale oddaje ducha współczesnych czasów. Tym samym sztuka Warhola jest mi bliższa niż sztuka van Goga, ponieważ bardziej przemawiają do mnie coca cola niż

„ Jedzący ziemniaki”, czy biedni górnicy i siewcy.

W pewnym fragmencie książki Kuspid pisze że: „Wszystko można sprzedać jako dzieło postsztuki – im bardziej tandetne lub gówniane, tym lepiej byleby było podpisane przez odpowiedniego postartystę . Wszystko tkwi w magii nazwiska albo raczej w magii stworzonej dzięki marketingowi tego nazwiska.”

Cytat ten paradoksalnie można użyć nie do Warhola lecz do van Goga , który dzięki mitowi artysty- szaleńca został wykreowany niemalże na ikonę popkultury. Warhol także taką ikoną w pewnym momencie się stał , lecz była to jego własna zasługa, natomiast van Gogh został bardzo sprytnie reklamowany, przez grono osób pragnących na nim zarobić . Pamiętać musimy ,że za życia ten holenderski artysta sprzedał tylko jeden obraz a całe swoje dorosłe życie był na utrzymaniu brata Teo.

Zastanawia mnie dlaczego wielu ludzi (w tym Kuspit) nadal wierzy w romantyczny mit artysty przeklętego , który nie ma co do garnka włożyć a w piecu pali swoimi szkicami i obrazami? Dlaczego artystom tego pokroju, czyli bądźmy szczerzy „życiowym nieudacznikom” wierzymy że ich sztuka jest „prawdziwa”, natomiast ludzi , którzy na swojej sztuce dorobili się jakiś pieniędzy już nie ufamy, nazywając ich szarlatanami ?

Andy Warhol niemalże od początku swojej kariery artystycznej , mówił że robi sztukę dla pieniędzy. Jego postawa jest więc dla mnie bardziej szczera i prawdziwa od zapewnień wielu hipokrytów mówiących o tym że „tworzą z potrzeby serca”, lub tworzą „sztukę dla sztuki” a skrycie w myślach liczą mamonę, którą za dane dzieło otrzymają. Inną sprawą jest też to, że Warhol robił sztukę dla pieniędzy i rzeczywiście te pieniądze otrzymywał , co w dzisiejszych czasach wcale nie jest takie proste i oczywiste . Ta sztuka niewielu ludziom się do końca udaje.

Stanisław Ignacy Witkiewicz napisał kiedyś że, : „Każdy może tworzyć co chce , byleby tylko nie był w swej pracy szczerym i znalazł kogoś , kto równie kłamliwie będzie to podziwiał” Zdanie to najlepiej podsumowuje całą karierę Warhola. Być może nie był w swojej pracy szczery jak van Gogh lecz w przeciwieństwie do niego znalazł ludzi którzy nie tylko „kłamliwie „ to podziwiali , lecz byli skorzy zapłacić za to sporo pieniędzy.

Warhol kierował swoją sztukę do ludzi bogatych i sztuka ta była przez tych ludzi rozumiana i kupowana . Odniósł tym samym podwójne zwycięstwo.

Van Gogh był idealistą . chciał ze swoją sztuką dotrzeć do ludzi prostych – robotników, górników , prostytutek .Vincent poniósł jednak porażkę. Jego obrazy nie spotkały się z uznaniem i aprobatą ludzi, dla których były malowane. Podobnie sztuka Gouguina nie była rozumiana przez mieszkańców Thaiti. Dopiero po latach artyści ci zostali docenieni .

Czytając książke „Koniec sztuki” nie za bardzo wiedziałem w jakim celu Kuspit neguje współczesna sztukę oraz artystów . Dlaczego tak bardzo nienawidzi sztuki wykorzystującej nowe technologie, oraz różnego rodzaju happeningi czy performance?

Dlaczego stara się czytelnika zniechęcić do tego rodzaju twórczości , którą nota kilkanaście lat temu chwalił i celebrował?

Odpowiedź znalazłem na końcu książki w którym krytyk wspomina o Nowych Dawnych Mistrzach, którzy jego zdaniem „ przywracają sztuce głębię jej sensu zatraconą w czasach postsztuki.” Zakończenie w którym autor mówi o wspomnianej wyżej grupie malarzy uważam za nieco przesadzony. Oczywiście zgadzam się z Kuspitem że „artyści ci

swoje rzemiosło opanowali do perfekcji”, jednak przeglądając ich obrazy często czułem pewną sztuczność charakterystyczną dla przedwojennych oleodruków.

Oczywiście sztuka NDM może się podobać (ja sam chciałbym kiedyś mieć taki warsztat jak oni) jednakże dziwi mnie patetyczny niemalże „vasarowski” ton w którym wypowiada się o nich Pan Kuspit. Dobry warsztat zapożyczony od starych Mistrzów to moim zdaniem nie wszystko. Dla mnie liczy się „duch współczesnego czasu” który w obrazach NDM gdzieś uciekł, lub w ogóle nie został uchwycony. Dlatego do mnie bardziej przemawiają obrazy Warhola lub machiny Jean Tinguely, a obrazy nowych Dawnych mistrzów traktuje jako ciekawostkę.

Kończąc już swoje rozważania na temat książki Kuspita chciałbym zaznaczyć że nie wierze w koniec sztuki ani także w nowych „wybawców” jakimi mieli by się okazać Nowi Dawni Mistrzowie. Pan Kuspit może jednak głosić swoją dobrą nowinę o NDM tak długo jak tylko starczy mu na to sił. Być może kiedyś ,kiedy sztuka postmodernizmu mi się znudzi zachwycę się Nowymi Dawnymi Mistrzami i sam będę opiewał ich twórczość. Oczywiście, jeśli koniec świata nie nastąpi w 2012…..

krótki filmik z moimi obrazami

2011-10-24T07:34:00.002+02:00

jak to jest

2011-10-22T17:50:00.000+02:00

bandżi

2011-10-22T17:49:00.000+02:00

rowerosamochod

2011-10-17T08:19:00.000+02:00