tyndyryndy

stop ACTA!!! stop ACTA!!! stop ACTA!!!

2012-01-24T02:10:00.003+01:00

Śliczne Goździki w Warszawie - dwa koncerty

2012-01-19T00:02:00.001+01:00

"Pieśni o Roślinach i Zwierzętach" to projekt łączący jazz i polskie
pieśni tradycyjne, w których rośliny i zwierzęta pojawiają się jako
metafory ludzkich losów. Goździki i tulipany, wąż, lebioda, sowa, wilki,
sroki i wrony, łabędzie, róża, opowiadają historie o miłości, szczęściu,
tęsknocie, biedzie, pracy, tułaczce czy śmierci.

Wszystkie te pieśni pochodzą z dzieł XIX -wiecznego etnografa Oskara
Kolberga i były znane w różnych regionach Polski, występowały w wielu
wersjach zarówno tekstowych jak i melodycznych. Na użytek projektu
pieśni zostały poddane eksperymentalnej adaptacji- połączyliśmy wątki i
melodie z różnych stron w celu stworzenia pełnych fabularnych całości.
Nazwa "Śliczne Goździki" pochodzi od początkowych słów jednej z pieśni.
Zespół tworzą muzykantki z Warszawy śpiewające głosem naturalnym i
grające na tradycyjnych instrumentach polskich- harmonii trzyrzędowej,
barabanie, bębenku obręczowym oraz muzycy jazzowi z Opola, Katowic i
Wrocławia z instrumentarium- saksofon, gitara elektryczna, kontrabas,
perkusja.
SKŁAD:
KASIA SZURMAN- śpiew, harmonia
KASIA ŻYTOMIRSKA- śpiew, baraban, bębenek obręczowy
JACEK MIELCAREK- saksofon
MATEUSZ SZEMRAJ- gitara elektryczna
KUBA MIELCAREK- kontrabas
JAREK KORZONEK- perkusja

25 stycznia godz. 20. Klub Ursynoff, 26 stycznia, godz. 20 klub Pracovnia.

Stanisław Fijałkowski z Chrzanowa na Roztoczu - portret śpiewaka

2011-12-27T20:51:00.003+01:00

wydawnictwo/edition: in crudo CD12 - 2011

współpraca - Stowarzyszenie "Dom Tańca"

płyta zawiera 23 fonogramy ze zbioru Remka Mazura-Hanaja + jedno nagranie Polskiego Radia - przyśpiewki, pieśni liryczne, żartobliwe, kolędy życzące i pastorałki + tekst "Herodów" z melodiami (kwestie mówione i śpiewane poszczególnych postaci przedstawienia kolędniczego), pieśń pogrzebową, wielkopostną, komentarze śpiewaka

pomysł, wybór nagrań, redakcja i opracowanie - Remigiusz Mazur-Hanaj

projekt graficzny - Joanna Jarco

wprowadzenie - Piotr Dahlig, Lidia Tryka

„Dlaczego człowiek śpiewa? Bo się zakochał.”

Stanisław Fijałkowski

Prezentowany zestaw fonogramów solisty śpiewaka to pierwsza w dyskografii muzycznego folkloru polskiego płyta monograficzna pojedynczego wokalisty ludowego.

Płyta daje ciekawe próbki całego przekroju repertuaru funkcjonującego na Roztoczu Lubelskim. Mimo rozpiętości gatunkowej utworów, śpiewak pozostaje zawsze sobą, zachowuje swój majestatyczno-liryczny styl wykonawczy i właściwą sobie jedność ekspresji.

U Fijałkowskiego wyważone są indywidualne i zbiorowe, wewnętrzne i zewnętrzne, religijne i świeckie, skoczne i ciągłe, dyskretne i rozgłośne nurty śpiewu tradycyjnego, co w połączeniu z unikatowymi cechami psychicznymi daje świadectwo nadzwyczajnego artyzmu i uroku.

prof. Piotr Dahlig, Instytut Muzykologii UW

Płyta wydana dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

JEST DRABINA DO NIEBA 2 - pieśni żałobne i za dusze zmarłych

2011-11-15T00:12:00.008+01:00

wydawnictwo/edition: in crudo CD03 2002/2011

Prezentowane na płycie pieśni i modlitwy, obok wielkich walorów historycznych i artystycznych, są w sumie przesłaniem wiary, istotą tego, co chcieliby nam przekazać pobożni przodkowie (na ziemiach polskich). W kontekście XXI w., gdy odebrano osobie zmarłej prawa pobytu w domu przed pogrzebem, prezentowane fonogramy są też świadectwem odchodzącej, znakomitej tradycji muzycznej, a także echem humanitaryzmu i żywego współczucia społecznego.

prof. Piotr Dahlig, Instytut Muzykologii UW

Ladder to Heaven, Vol. 2 – Songs of Mourning and for the Souls of the Dead

Apart from their historic and artistic values, the songs and prayers presented on the CD are first and foremost a profession of faith – the essence of what our pious ancestors would have liked to pass on to future generations. In the context of XXI Century, when the deceased was denied the rights of remaining at his home before the burial ceremony, the presented phonograms are a testimonial of the passing eminent musical tradition as well as the echo of humanity and live social compassion.

Il y a une échelle vers le ciel II. Les chants de deuil et pour les âmes des morts

Les transcriptions des notes de musique dans les répertoires des églises (quand elles sont présentes) ne constituent que la version approximative des originales. Les interprétations régionales ou villageoises restent uniques et seules les publications phonographiques peuvent en rendre l’authenticité. Les chants et les prières présentées sur ce disque, en dehors de leur grande valeur historique et artistique, constituent un témoignage de foi, l’essence de ce que voulaient nous transmettre nos pieux ancêtres. A l’opposé d’un XXIè siècle où le culte mortuaire a été banni de l’intimité du domicile, les phonogrammes présentés ici sont autant de témoignages d’une excellente tradition musicale qui exprimait une grande compassion sociale.

Płyta zawiera 22 przykłady śpiewów, cennych zabytków literacko-muzycznych, pozostających wciąż od wielu pokoleń w żywej tradycji na Mazowszu, Radomszczyźnie, Lubelszczyźnie, w Sieradzkiem, na Kurpiach, Podlasiu, Suwalszczyźnie i w Lidzkiem (Białoruś). Pieśni i fragmenty modlitw wykonują przedstawiciele najstarszego pokolenia śpiewaków i śpiewaczek, którzy pełnili lub pełnią wciąż w swoich lokalnych społecznościach rolę nieformalnych przewodników domowych obrzędów pogrzebowych. W książeczce znajdziemy historyczno-muzykologiczny komentarz oraz teksty pieśni, całość dopełniają tematyczne ilustracje i fotografie.
Wykonawcy: Jan Kietla, Marianna Kowalska, Janina i Zofia Stolarek (Radomskie), Jan Cytryniak, Stanisława Bogusz i Maria Majek, Maria Bienias (Mazowsze Południowe), Apolonia Godlewska, Czesława Borek, Jan Karamuz (Mazowsze Puszcza Biała), grupa Bandysianki (Mazowsze Puszcza Zielona), grupa z Dobrywody (Podlasie), Czesław Racis i wierni z parafii Rutka-Tartak (Suwalskie), grupa "Jarzębina" z Kocudzy, Jan Wnuk, Stanisław Fijałkowski, Maria Machałek i Jakub Rzemieniuk (Lubelskie), grupa śpiewacza z Baszkowa (Sieradzkie), śpiewacy i śpiewaczki z okolic Woronowa (powiat Lida, Białoruś)

Warto tych śpiewów słuchać, chociaż nie jest to muzyka, do słuchania której świat stara się nas przyzwyczaić, warto ją uwewnętrznić, w jakiś sposób nauczyć się jej.

Remigiusz Mazur-Hanaj, autor płyty

kontakt i zamówienia - incrudo@vp.pl

wysyłka po uprzedniej wpłacie na konto:

Stowarzyszenie "Dom tańca", ul. Białobrzeska 62/64 m 4, 02-325 Warszawa

Bre Bank 09 1140 1977 0000 5851 3300 1010

cena 38 zł + 6 zł poczta

Płyta wydana dzięki wsparciu finansowemu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Głos na Forum Debaty Publicznej w sprawie ochrony dziedzictwa kultury niematerialnej

2011-10-19T01:04:00.004+02:00

Przede wszystkim chciałem nazwać podstawowe, moim zdaniem, problemy związane z wdrożeniem Konwencji ratyfikowanej ostatnio przez Państwo Polskie. Są to:

- niski poziom zrozumienia tego, czym owo dziedzictwo jest, jak się przejawia, jego specyfiki, a co za tym idzie tego, że wymaga ochrony innej niż w przypadku zabytków materialnych

- niski poziom zrozumienia dla wagi ochrony kultury niematerialnej

Zjawisko to dotyczy szerokich kręgów społecznych, ale także elit, dziennikarzy i mediów oraz urzędników samorządowych i administracji centralnej. W tym kontekście szczególnym niepokojem musi napawać niedostateczna aktywność ministra kultury we wdrażaniu Konwencji oraz fakt niewzięcia przez niego pod uwagę stanowiska wypracowanego przez ekspertów Komitetu Sterującego, komitetu, który przecież sam powołał.

Te problemy wynikają z różnych powodów, głównym jest wciąż aktualna luka w systemie edukacji (zwłaszcza na poziomie podstawowym i ponadpodstawowym), długo utrwalane (zwłaszcza w PRL) przeświadczenie o nadrzędnej roli kultury materialnej, obecna dominacja wizualności w kulturze, trudności w opisywaniu i kategoryzowaniu zjawisk z dziedziny kultury niematerialnej

Różnica między kulturą materialną i niematerialną jest taka jak między świadectwem pisanym a przekazem ustnym. Historycy już od ładnych paru lat nadrabiają zaległości w tej mierze i dowaloryzowuja tzw. „historię mówioną” - myślę tu zwłaszcza o działaniach Ośrodka Karta z Warszawy oraz Bramy Grodzkiej z Lublina. Notabene Amerykanie robili to już na początku XX wieku, dzięki czemu mają nagrane relacje nawet z czasów wojny secesyjnej, przy czym zarówno te jak i wiele innych nagrań (np. muzycznych) ma specjalny status dobra narodowego i jest przechowywana i udostępniana w Bibliotece Kongresu USA.

Przychylam się do postulatów zawartych w tekście Henryka Dumina i tonu jakim zostały wyrażone oraz do wielu głosów na Forum, a szczególnie Ryszarda Michalskiego i Tomasza Rodowicza. Fakt zorganizowania tej debaty pod auspicjami i z udziałem Prezydenta RP uważam za ważny. Z jednej strony sądzę, że potrzeba ocalenia wielu przejawów niematerialnego dziedzictwa kultury jest paląca, nierzadko wraz z odejściem jednego człowieka odchodzi cała wielopokoleniowa tradycja. Z drugiej zaś strony wprowadzanie systemowych rozwiązań wymaga szczególnej delikatności i rozwagi, by nie „dekretować” odgórnie tego, co jest wartościowe, bo przecież zależy nam, żeby to była „żywa tradycja”, a nie sztucznie podtrzymywana i petryfikowana, redukowana do jednej ze swoich historycznych form. Te tradycje lubią żyć życiem kameralnym, niejako „pokątnym” w swego rodzaju niszach (jak ktoś powiedział obrazowo „w krzakach”), których ważnym elementem jest pewna nieoficjalność, a wynoszenie ich na piedestał może grozić dorabianiem im gombrowiczowskiej „gęby”, a w rezultacie nieść skutek nawet odwrotny do zamierzonego.

Dlatego istotniejszy jest tu nawet od systemowych regulacji prawnych dobór kompetentnych osób (antropologów, etnografów, socjologów, kulturoznawców), które na poziomie centralnym i lokalnym będą z odpowiednią wrażliwością dbać o niematerialne dziedzictwo, monitorując jego stan „od wewnątrz” i interweniując tylko w razie pilnej potrzeby czy zagrożenia.
Kluczowym wydaje się stworzenie odpowiednich warunków, za pomocą tzw. miękkich środków, do przekazu niematerialnych tradycji. Tak rozumiem słowo „ochrona”, szczególnie w obszarze tradycyjnych sztuk performatywnych (muzyka, taniec, śpiew wraz z ich kontekstami).

Remigiusz Mazur-Hanaj

Wiry wawelskie cz. 2

2011-10-13T01:26:00.002+02:00

Tabor słowacki

2011-08-04T19:27:00.000+02:00

Milí priatelia,

koncom septembra a začiatkom októbra sa priamo v areáli amfiteátra vo Východnej uskutoční Tanečný tábor Jeseníky, kde zároveň symbolicky privítame jeseň.
-----------

Tanečný majstri MICHALKO MARIŠLER SVOREŇOVÁ DIKASZOVÁ
vám budú tri dni tĺcť do nôh cigánske tance podľa Kopýtka z Bardejova a čardáše zo Zvolenskej Slatiny za doprovodu ĽH MICHALA NOGU.
30.9 - 2.10 2011 školy tanca, súťaže, táborák, zábavy vo VÝCHODNEJ
----------
cena 40eur (v cene je zahrnuté ubytovanie-strava-workshop?y-zábava)
Prihláste sa čím skôr, pretože ubytovacie možnosti tábora sú obmedzené
----------
d o p l ň u j ú c e i n f o r m á c i e

? workshopy sú určené aj pre laikov aj pre pokročilých
? každá skupina bude mať vlastných tanečných majstrov a návštevník sa podľa vlastného uváženia môže kedykoľvek presunúť z jednej skupiny do druhej a naopak
? z oboch dedín sa v rámci tábora naučíme aj piesne. Naučí nás ich Evka Brunovská (Muzička)
? v tábore vo Východnej budeme za dobrého počasia tancovať aj na hlavnej scéne

Ľudová hudba
Michal Noga, Ján Tej, Michal Zelinka, Ján Darivčák

r e g i s t rá c i a

? prihlášku posielajte mailom na adresu tanecnytabor@gmail.com
? najneskôr do 16.9. je potrebné poukázať na účet 0463055024/0900 minimálne 50% z celkovej sumy, inak budeme považovať vašu prihlášku za neplatnú. (Ako variabilný symbol napíšte tanečný tábor a do poznámky uvedťe vaše celé meno)
? vek účastníkov: od 16 rokov (od uchádzačov mladších ako 18 rokov žiadame zaslať písomný súhlas zákonného zástupcu)
? čas začiatku: 19.00 piatok
? čas ukončenia: 15.00 nedeľa

prípadne otázky zasielajte na tanecnytabor@gmail.com

Tešia sa na Vás
Michalko, Marišler, Svoreňová, Dikaszová, Brunovská a ĽH Michala Nogu

Klub Tyndyryndy w Kazimierzu

2011-06-14T02:48:00.002+02:00

I oczywiscie Zdrowie Pieknych Pan zagra!

regres<>progres

2011-06-09T15:31:00.001+02:00

Ludzie mówią...

2011-06-08T14:35:00.002+02:00

Samotność.
Jan Cytryniak z Kochowa (rocznik 1916) niedawno podupadł na zdrowiu, ma kłopoty z chodzeniem. Nie bywa od 2 lat na Powiślakach w Maciejowicach, nie mówiąc już o dalszych wyjazdach. A jeszcze nie tak dawno, w 2008, bębnił, tańczył i śpiewał prawie do rana na Festiwalu Remiza aż we Wrocławiu, wspólnie ze Stefanem Nowaczkiem, Mateuszem i Agnieszką Niwińskimi, kręcił fujarki i pierdziele w Radomiu, na Taborze w Strychu.
4 czerwca w upalne przedpołudnie spotykamy go jak stoi o lasce przed swoim domem. Już z daleka jaśnieje w słońcu jego siwy kaszkiet. Rozmawiamy krótko, pan Jan jest wzruszony i skrępowany swoim stanem. "Co to za życie..., tyle, że krat w oknach nie ma."

Ludzie mówią...

2011-06-08T14:21:00.000+02:00

Radio.
Muzykanci narzekają, że coraz mniej w Polskim Radiu (pr.I i II) "...naszej muzyki, ino te folki i nowe tradycje puszczają".

Do sygnatariuszy "Listu o muzyce nieobecnej"

2011-05-09T02:54:00.001+02:00

Od poniedziałku do środy będzie się odbywać w Bibliotece Narodowej w Warszawie historyczna I Konwencja Muzyki Polskiej. Jednym z wątków będzie także muzyka tradycyjna, w czym mamy wszyscy jako sygnatariusze Listu swój udział! W imieniu jego autorów serdecznie jeszcze raz dziękuję! W poniedziałek nastąpi prezentacja Raportu przygotowanego na zamówienie Instytutu Muzyki i Tańca, część Raportu poświęconą muzyce tradycyjnej zreferują i skomentują jej autorzy: Maria Baliszewska i niżej podpisany. We wtorek o 12.00 dyskusję panelową o muzyce tradycyjnej poprowadzi Janusz Prusinowski. W środę podsumowanie i zakończenie obrad. Ważna wiadomość dla wszystkich spoza Warszawy: pierwszy i trzeci dzień Konwencji będzie można śledzić za pośrednictwem transmisji w internecie!
Tu znajdziecie Państwo szczegóły i program Konwencji.
PDF z pełną wersja Raportu w postaci książkowej można ściągnąć stąd.
Pozdrawiam - Remigiusz Mazur-Hanaj

Program lipcowego Kurpiogrania

2011-05-01T23:50:00.002+02:00

Powiększ plakat, a ujrzysz wiele ważnych szczegółów.

Targowisko Instrumentów

2011-04-28T00:24:00.000+02:00

TARGOWISKO INSTRUMENTÓW

festiwal „Wszystkie Mazurki Świata”.

30. 04. 2011 w godz. 10 – 15

(Krakowskie Przedmieście 60A, obok pomnika Adama Mickiewicza)

SKWER - filia Centrum Artystycznego Fabryka Trzciny WSTĘP WOLNY!

WŁADYSŁAW WOJTYNA - BIAŁOBRZEGI

cymbały rzeszowskie

ANDRZEJ STAŚKIEWICZ - KURPIE

lira korbowa, cytra, fujarki, surdynka, nyckelharpa

ZBIGNIEW WAŁACH - ISTEBNA

gęśle, fujarka 6 otworowa, fujarka bezotworowa "końcówka"

MIROSŁAW PRYMEK - WARSZAWA

katarynki, fisharmonie, organy

ANDRZEJ KRÓL - WARSZAWA

wspak, kij

STANISŁAW NOGAJ - BRZOZÓW

lira korbowa

SŁAWOMIR SIUCHTA – ŁOCHÓW

akordeony, harmonie polskie

STANISŁAW WYŻYKOWSKI - HACZÓW

lira korbowa, cymbały, skrzypce-laska

FRANCISZEK KRASNODĘBSKI - ROGUSZYN

harmonia trzyrzędowa, akordeony

SEBASTIAN WIELĄDEK - WARSZAWA

skrzypce, harmonia pedałowa i basowa, cymbały I wiele innych...

MARIA ERDMAN - WARSZAWA

zaprezentuje klawikord produkcji RYSZARDA MOROZA

EUGENIUSZ SZYMANIAK - DZIERZBY I JAN MALISZEWSKI - WIESKA

ligawki

TOMASZ KICIŃSKI -

Dudy wielkopolskie

ALEKSANDER KRUPA - RADOM

harmonia Jakubowskiego z pracowni Boruckiego.

KATARZYNA ZEDEL - WROCŁAW

mazanki, suka biłgorajska, i skrzypce

ZBIGNIEW I KRZYSZTOF BUTRYNOWIE - JANÓW LUBELSKI

suka, basy, bębenki obręczowe i barabany, oktawki, gęśle

KATARZYNA TUCHOLSKA i BARTŁOMIEJ STEFAŃCZYK - LUBLIN.

harmonie i akordeony firmy Accrea Accordions rekonstrukcje i harmonii polskich

HOŁUJ LUKA I HUBERT POŁONIEWICZ- WARSZAWA

jouhikko i inne instrumenty ze wspólnej pracowni

ROMUALD JĘDRASZAK - POZNAŃ

dudy i inne instrumenty wielkoposkie z pracowni ANDRZEJA MENDLEWSKIEGO

ANDRZEJ WIÓRKIEWICZ - PRZYSUCHA

Harmonie pedałowe, skrzypce, bębenki.

STANISŁAW LEWANDOWSKI - BROGOWA POD PRZYSUCHĄ

bębenki radomskie, barabany.

ANDRZEJ GŁĘBOCKI - WARSZAWA

karimby, mbiry, ngoni, kalimby,

TADEUSZ CZECHAK - WARSZAWA

fidel, rebek

EDWARD MARKOCKI

mistrz gry na cymbałach rzeszowskich

ANDRZEJ BIEŃKOWSKI - WARSZAWA

basy, skrzypce, bębenki obręczowe - kolekcja

JAN WOCHNIAK - KŁUDNO

bębenki obręczowe

MICHAŁ JAKUB - WARSZAWA

Lutnia, lira korbowa

PIOTR SIKORA – KUŹNICA POD PRZYSUCHĄ

radomskie bębenki obręczowe.

GRZEGORZ TOMASZEWICZ – WARSZAWA

cornamuse, szałamaja, rauschpfeife, flet poprzeczny, flet prosty, cymbały

ADAM SAGAŁO – ŚNIADOWO - instrumenty perkusyjne

Drzewo-źródło-kamień

2011-03-28T23:33:00.001+02:00

W kwietniu nakładem wydawnictwa In Crudo ukaże się w języku angielskim książka, która jest efektem badań terenowych przeprowadzonych w Polsce, na Węgrzech i na Słowacji w ramach projektu „The Tree, the Well and the Stone. Sacred Places in the Cultural Space” realizowanego przy pomocy Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego.
Równoczesne etnograficzne badania, metodą wywiadu etnograficznego, z użyciem wspólnego kwestionariusza, odbyły się w 2010 roku. Koordynatorem projektu byli Wojciech Bedyński i Remigiusz Mazur-Hanaj, a formalnie Stowarzyszenie „Dom Tańca” (Polska), partnerami zaś Katedra Europejskich Studiów Kulturowych Uniwersytetu w Bańskiej Bystrzycy (Słowacja) oraz Wydział Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu w Szeged (Węgry). W Polsce badania realizowane były w następujących miejscowościach:
Przerośl (woj. Podlaskie)- Agnieszka Brzeska i Wojciech Bedyński,
Czarny Dunajec (woj. Małopolskie) - Ewa Nizińska i Iwona Świtaj,
Janów Lubelski (woj. Lubelskie)- Remigiusz Mazur-Hanaj, Marta Graban-Butryn i Krzysztof Butryn.
W Polsce projekt realizowany był we współpracy z Urzędem Gminy (Czarny Dunajec) lub Gminnym Ośrodkiem Kultury (Przerośl). Na Słowacji i Węgrzech badaniami objęto w sumie 12 miejscowości.
Oprócz badań terenowych, trwających od sierpnia do października 2010 roku, w dniach 4-5 grudnia 2010 w Bańskiej Bystrzycy odbyła się konferencja, której celem było podsumowanie projektu oraz przygotowanie publikacji.
"Założeniem tej książki, jak również całego projektu, nie jest całościowe ujęcie zagadnienia sakralności przestrzeni w Europie Środkowo-Wschodniej, ani pełna inwentaryzacja i opis miejsc sakralnych we wszystkich trzech krajach, a nawet wybranych miejscowościach. Celem, jaki nam przyświecał, było zainicjowanie dyskusji nad tym zagadnieniem, coraz bardziej popularnym w świecie oraz ukazanie złożoności, wieloaspektowości i bogactwa form sakralności przestrzeni w tej części Europy. Stąd forma publikacji, która nie jest monografią napisaną przez dwudziestu autorów, lecz zbiorem artykułów o każdym miejscu osobno pisanych przez badaczy, którzy się tam udali. Z uwagi na odmienną historię, kulturę, tożsamość i krajobraz kulturowy w każdym z trzech krajów, książka została podzielona na trzy części opatrzone odrębnymi wstępami ułatwiającymi Czytelnikowi lekturę przybliżając specyfikę danego państwa i narodu, jak również przebieg badań prowadzonych przez każdego z partnerów."

Wawelskie wiry

2011-02-02T02:59:00.002+01:00

Koncert noworoczny w Janowie Lub.

2011-01-20T14:00:00.001+01:00

«Божичі» продовжують соціальну кампанію «Почуй голос предків!»

2010-11-09T22:40:00.002+01:00

В Київському метрополітені знов з’явилися плакати із соціальною рекламою гурту «Божичі». На цей раз Божичі закликають проявити інтерес до людей старшого покоління, більшість з яких є носіями тих чи інших знань народної культури. «Запиши, як співає твоя бабуся!» - закликає плакат із зображенням Катерини Пилипівни Буклаєнко з с.Богуслав Павлоградського р-ну Дніпропетровської обл. «Запиши, як грає твій дідусь!» - закликає плакат із зображенням гармоніста-віртуоза Дмитра Левковича Мойсеєнка, киянина, що родом з Іванківського р-ну Київщини.
Адже тепер записати свою бабусю чи дідуся - це так просто! Майже в кожного є мобільний телефон з вбудованим диктофоном. Треба тільки попросити Ваших бабусю чи дідуся розкрити Вам скарби своєї пам’яті!
По-перше, Ви отримаєте чудову згадку, а, по-друге, записаний Вами матеріал може стати в нагоді якомусь фольклорному колективу.
Коли будете записувати, майте на увазі, що з наукової точки зору дуже важливо, звідки родом бабуся чи дідусь, котрих Ви записуєте, і звідки вивчені ними та чи інша пісня, танець.

List - głosy poparcia i komentarze

2010-09-21T01:13:00.005+02:00

Całym sercem, głową i nóżétami podpisuje sié TAK! Bart Pałyga , muzyk.(Laterna, Masala, Village Kollektiv,Yerba Mater, Zespół Polski).

Myślę, że to będzie fantastyczna instytucja, Karolina Cicha, wokalista,
kompozytorka, Warszawa-Białystok.

Suuuper pomysł, i ideowo, w sensie konsolidacji środowiska. Monika Walenko-Ili-Tsang (Muzyka z Drogi).

Popieramy!!!!!!!!!! Marzena, Jacek i Kuba Mielcarkowie (Kapela Brodów, Nisza, Adam Strug Kwartet)

Podpisuje list poparcia, i wyrazam swoja pewnosc tego, ze bez muzyki in crudo, bez pilnej uwagi k kulturze tradycyjnej, nie moze w pelni dzialac czlowiek kultury, a tym bardzej muzyk. Widzialem dzialalnosc Warszawskiego Domu Tanca naoczno i podtrzymac oburacznie i sama idee takiej nauki i promocji sztuki wiejskiej, i konkretne jej wyrazenia - warsztaty, spotkania z muzykami wiejskimi, rozpowszechnienie wiedzy o muzyce in crudo. Wspoldzialalnosc instytucji panstwowych, ludzi ze strefy akademickiej i entuzyastow sztuki tej dziedzinie jest nadzieja na to ze ta muzyka nie tylko sama przetrwa dluzej, no i przyczyni do nowych osiagniec w muzyce wspolczesnej Polski i swiata. Ilja Sajtanow, muzyk - Moskwa

Jako że całym sercem kocham muzykę ludową, która jest na co dzień obecna w moim "życiu słuchacza", dlatego wyrażam swoje poparcie dla idei zawartych w liście "Nasz głos o muzyce nieobecnej". Mam nadzieję, że rozpoczyna on drogę, którą można podsumować parafrazą "muzyka ludowa wraca, i to wraca w wielkim stylu". Marek Pałach Rydzy, Praga, Czechy

List załączony do Pana maila przeczytałem z zainteresowaniem. Ale i ze smutkiem. Moje pełne poparcie wyraża się dla autorów tego listu, który oddaje całą prawdę o wielu obecnych gatunkach muzyki popularnych na świecie. Wielu obecnych odłamów muzyki. Tej muzyki, która stopniowo, wraz z odchodzeniem artystów - muzyków ludowych, zanikającej ale i przez odpowiedzialne instytucje w kraju zaniedbanej , instytucji których obowiązkiem jest zachowanie dziedzictwa kulturalnego w tej dziedzinie.
Jestem pod wrażeniem Pana działalności i wielu pasjonatów, którzy działają z panem na polu zachowania " czego się da" ( niestety) z całego tego dziedzictwa narodowego. Zachowania w sposób wyjątkowo oddany. Ucząc się samemu gry na istrumentach i czynne propagowanie muzyki. Nagrywanie odchodzących muzyków, dokumentowanie. Brakuje słów uznania dla działalności Pana i Kolegów. Józef Kałużyński, Prezes Zarządu Kredyt Trade

Nogami i rękami podpisuję się tutaj, aby wesprzeć Państwa inicjatywę. Działania, które podejmujecie istotne są nie tylko w kontekście Polski. W czasach postępującej i wymykającej się spod kontroli globalizacji, rzetelna ochrona regionalnego dziedzictwa kulturowego posiada fundamentalne znaczenie dla zdrowego rozwoju całej cywilizacji. Dziękuję za ową inicjatywę. Z poważaniem - Bartosz Kurowski

Popieram w pełni idee zawarte w liście. dr Bożena Lewandowska, etnomuzykolog, Instytut Muzykologii UJ

Popieram z pełnym przekonaniem - prof. Jerzy Bartmiński.

Bardzo cieszą nieraz lapidarne, ale jakże wymowne, komentarze jak ten powyżej czy też "gorąco popieram", "całym sercem" albo taneczne wręcz :) "rękami i nogami podpisuję". Bardzo również cenne są dla nas wszelkie deklaracje pomocy w rodzaju : "chętnie przyłączę się do działań formalnych!". Będziemy o nich pamiętać, tworzą potencjał przyszłych wspólnych działań, które mamy nadzieję, w niedalekiej przyszłości nastąpią.
Trudno przecenić znaczenie jakie dla większości z nas w odkrywaniu tradycji własnych miało poznanie dorobku sąsiadów, Ukraińców, Łemków, Białorusinów. Traktujemy je jako bardzo bliskie, współtworzą naszą przygodę. Stąd wielkie podziękowania dla Julii Doszny, śpiewaczki łemkowskiej i Doroteusza Fionika ze Studziwodów na Podlasiu za Wasze głosy!

Ze świata akademickiego list poparli List m.in. także: prof. Leszek Kolankiewicz (dyr. Instytutu Kultury Polskiej UW), dr Ewa Klekot (IEiAK UW), dr Gustaw Juzala (Inst. Muzykologii UJ), dr Tomasz Nowak (IM UW), dr Tomasz Jeż (IM UW), doc. dr hab. Bożena Muszkalska (UWr, UAM), dr Tomasz Rokosz (autor książki "Od folkloru do folku", Akademia Podlaska), doc. dr hab. Katia Michajłowa (autorka książki "Dziad wędrowny w kulturze Słowian"), dr Tomasz Rakowski (Inst. Etnologii i Antrop. Kulturowej UW, autor książki "Łowcy, zbieracze, praktycy niemocy"), Agnieszka Kościuk (UMCS, redaktorka "Gadek z chatki"). Wśród dziennikarzy są m.in. Maria Baliszewska, Piotr Kędziorek, Kuba Borysiak, Anna Borucka-Szotkowska i Anna Szewczuk-Czech z Polskiego Radia (RCKL), Dorota Kozińska z "Ruchu muzycznego" czy Filip Łobodziński z "Newsweeka". A także wielu artystów, muzyków, animatorów kultury i miłośników kultury tradycyjnej w jej postaci in crudo, która najlepiej realizuje się w spotkaniu, w relacji, trudno ją "zafiksować", zamknąć w konkretną formę... Wszystkim dotychczasowym sygnatariuszom najserdeczniej dziękujemy!!!

Jesteśmy tez wdzięczni za życzliwe głosy krytyczne, które tyczą się przede wszystkim tego, że list jest zbyt wyważony, nieśmiały, nie zawiera jasno sformułowanych, konkretnych postulatów. Oto większość tych głosów z Facebooka:
"(...) Jak się zdobędziecie na konkrety - zaproponujecie takie a nie inne rozwiązania instytucjonalne i personalne, to będę mógł Was poprzeć. Ale natenczas wymęczyliście jedynie coś na kształt listu nieśmiałej pensjonarki do ministra oświaty, "żeby w szkole wreszcie dobrze uczyli". Bądźcie żesz poważni! Napiszcie wprost, że macie dorobek i uznanie wystarczające, żeby uznać was za społeczne ciało konsultacyjne i że chcecie uczestniczyć w opracowywaniu złożeń nowej instytucji. Na takie pismo macie moje oburęczne poparcie." Zbigniew Szczęsny
"Częściowo zgadzam się z Tobą Zbyszku, ale pierwsze koty za płoty, na większe zdecydowanie i konkrety przyjdzie jeszcze czas. Na razie za dużo jest niewiadomych, żeby znajdować i proponować algorytmy". Remek Hanaj
"Remku, w dużej mierze zgadzam się ze Zbyszkiem. Macie spore osiągnięcia i wieloletni dorobek, należy o tym mówić mniej nieśmiało. Z drugiej strony rozumiem, że sytuacja wciąż niekonkretna nie umożliwia działań bardziej zdecydowanych i konkretnych. Tak czy siak, uważam, że powinno być Was widać wszędzie - a facebook jest kolejnym miejscem, gdzie można konkretnie zaistnieć i dać się zauważyć licznym grupom. Gdyby zaistniała taka potrzeba, możecie oczywiście w każdej chwili liczyć na moje wsparcie redakcyjne." Małgorzata M. Łazowska

Oto głos Pawła Płaszczaka:
Co tracimy?
W naszym kraju zanika kultura związana z lokalnymi tradycjami muzycznymi. Więcej, nasz kraj jest być może jedynym w Europie, w którym ta muzyka jest nieznana, niedowartościowana, nieuznawana za wartościową. W naszych szkołach muzycznych nie uczy się tradycji. Przeciętny Polak nie umie rozpoznać własnych tańców, nie mówiąc o rozróżnieniu tradycji regionalnych (podczas, gdy Irlandczyk rozróżni bez namysłu jig od reela, Węgier zna kroki czardasza i nie tylko, a każdy Hiszpan, także ten nie muzykujący, z łatwością wskaże jak tradycyjna muzyka Andaluzji odróżnia się od tej z Kastylii lub Galicji).
Polak zaś nie ma pojęcia jak wyglądają polskie cymbały, na których grał Jankiel - podczas gdy każdy Szkot, Anglik lub Irlandczyk wie jak wygląda bodhran lub dudy (nie kobza!). W Polsce jest kilkaset osób praktykujących szkocką tradycyjną grę na skrzypcach, a jedynie kilkadziesiąt praktykuje polską tradycyjną grę na skrzypcach! Wyśmiewamy Amerykanów za ich prostacki, w naszym odczuciu, styl bycia, jednak typowy Amerykanin z prowincji w Alabamie lub Tennessee zna kilkanaście, kilkadziesiąt pieśni tradycyjnych. Młody Polak z prowincji, na weselu umie zatańczyć w koło i zaśpiewać wspólnie najczęściej jedną, jedyną piosenkę: "Hej, Sokoły".
Jesteśmy pustynią własnej kultury tradycyjnej. W skali europejskiej i światowej, jesteśmy wyjątkową, dramatyczną pustynią - należy tę prawdę sobie uświadomić, ponieważ nikt nam tego dotąd nie powiedział. Muzyka tradycyjna to element tożsamości narodowej - podobnie jak język, historia, literatura. Bez jednego z tych elementów stajemy się ubożsi, tracąc część swojej tożsamości. Ten bolesny proces właśnie się dokonuje w Polsce.
Czego powinniśmy się domagać?
1. zdecydowanego programu państwa polskiego, zmierzającego do ochrony i kontynuacji ginących tradycji muzycznych w różnych regionach kraju - jednak nie zmierzającego jedynie do konserwacji tychże tradycji w muzeum czy archiwum, ale do przekazania ich w formie żywej, osobistej, młodemu pokoleniu

2. Polska muzyka tradycyjna powinna uzyskać w naszym systemie edukacji, w mediach, oraz w odbiorze społecznym, równe prawa, jak muzyka klasyczna, jazz lub muzyka rozrywkowa. Powszechne mniemanie o wyższości muzyki klasycznej jako jedynie słusznej, ostatecznie doskonałej formie muzycznej, jest anachroniczną koncepcją, w sposób niezrozumiały wciąż obecną w polskim systemie edukacji.

3. uznajmy, że muzyka tradycyjna może być sposobem na życie dla nowoczesnego człowieka. W innych krajach, praktykują ją w formie hobby zwykli ludzie, znajdując w tańcu, grze, śpiewie radość. Są to księgowi, inżynierowie, prawnicy, informatycy, urzędnicy. Natomiast w naszym kraju, jak dotąd naszą własną muzyką zajmują się jedynie zapaleńcy, entuzjaści, głównie etnomuzykolodzy. Przez to tradycja ta stała się niszowa, niezrozumiała ogółowi społeczeństwa.

4. powinna powstać instytucja pod opieką polskiej administracji państwowej, której celem jest ochrona tradycji i stworzenie warunków na ciągły jej rozwój i przekazywanie młodym pokoleniom. Polska jest jedynym krajem który takiej instytucji nie posiada.

W realizacji powyższych postulatów jesteśmy gotowi aktywnie uczestniczyć, za pomocą czynów jak też w formie doradztwa i deklarujemy czynne poparcie dla tych idei.
Paweł Płaszczak

Jeszcze w uzupełnieniu o celach listu Remek Mazur-Hanaj:
Ten list to jest głos ujmujący się za:

kulturą w ogóle (domena publiczna i symboliczna wciąż u nas obciążona jest zbytnio historią)

kulturą czynną, czyli taką, która spełnia się w działaniu, w relacji, w związku z tym ma też walor edukacyjny, socjalizacyjny, kształtuje postawy raczej, rozwija wrażliwość niż tylko bierze udział w konsumowaniu

publicznym dowartościowaniem przedstawicieli tej kultury, którzy wciąż nie są uważani za artystów (a takimi są np. wybitni muzykanci wiejscy)

publicznym dowartościowaniem tzw. sektora pozarządowego, ludzi, którzy nie będąc na etatach i w strukturach instytucjonalnych, dbają o tę część dziedzictwa niematerialnego, efemerycznego, słabo uchwytnego (w przeciwieństwie do tzw. kultury materialnej, a przecież to jest jedna całość) nie tylko jako o obiekt muzealny, ale przede wszystkim próbują się zmierzyć z twórczą kontynuacją tradycji

Tu można odsłuchać odcinek audycji "Sezon na Dwójkę" (programu II Polskiego Radia) pt. "Dla kogo Instytut Muzyki i Tańca?". W audycji prowadzonej przez Dorotę Kozińską i Adama Suprynowicza wypowiadają się nowopowołani szefowie IMiT , a także minister Zdrojewski, szef Zw. Kompozytorów Jerzy Kornowicz, Anna Królica oraz (krytycznie) Michał Libera, niezależny kurator projektów muzycznych.

Remek Mazur-Hanaj

LIST - nasz głos o muzyce nieobecnej

2010-09-18T22:54:00.000+02:00

To pierwszy taki wspólny głos środowisk z całej Polski, zajmujących się muzyką in crudo. Zapraszamy do lektury LISTU TU. Zachęcamy do poparcia i propagowania Listu oraz idei w nim wyrażonych. Tu, na blogu, będzie już wkrótce można przeczytać Wasze komentarze, które przysyłacie w związku z Listem.

Tabor 2010

2010-09-05T23:58:00.000+02:00

Maria Bikont z Warszawy, Stanisław Głaz z Dzwoli i Bronisław Bida z Gródek (fot. R. Hanaj)

Koncerty Taboru odbywały się w dawnej synagodze w Szczebrzeszynie. (fot. R.Hanaj)

Aleksander Bielak (tancerz i wikliniarz) ze Zdzisławic i Stanisław Głaz (fot. R.Hanaj)

Kinga Korycka (taborowa organizacyjna) z Antonim w zaimprowizowanej na czas Taboru kawiarence. (fot. Magda Majdak)

Sebastian Wielądek i Karen Hakobyan, warsztaty duduka w cafe taborowej. (fot. M. Majdak)

więcej zdjęć Magdy TUTAJ

Warsztaty skrzypcowe prowadził Maciej Filipczuk (fot. Piotr Baczewski)

Araz Ordinyan, Karen Hakobyan, w tle Gagik Muradyan (fot. P. Baczewski)

Zespół "Melodia w Polsce" (fot. P. Baczewski)

Tańce w jurcie Hałasów (fot. P. Baczewski)

Obszerny fotoreportaż Piotra TUTAJ

Plakat X Taboru

2010-07-27T21:18:00.001+02:00

Dziad wędrowny... Katii Michajłowej

2010-06-03T16:15:00.000+02:00

Dzieło Katii Michajłowej jest w skali nauki światowej unikatowe. Prześledzono w nim i zanalizowano ogromny materiał, po raz pierwszy dziad wędrowny został przedstawiony jako typowy przykład profesjonalizmu w folklorze i poddany analizie pod względem typologii, semantyki, funkcji i repertuaru w całym świecie słowiańskim, przy czym przeprowadzono paralele między działalnością i twórczością dziadów wśród Słowian zachodnich, wschodnich i południowych. Monografia bułgarskiej folklorystki i antropologa kulturowego z jednej strony wpisuje się w nurt komparatywnych badań slawistycznych, charakterystycznych dla pokolenia uczonych kładących fundamenty folklorystyki słowiańskiej, z drugiej zaś – jest to studium, w którym na potrzeby analizy ogromnego materiału zbieranego przez autorkę przez wiele lat wykorzystano najnowsze ujęcia teoretyczne. Pojawienie się tej książki ma szczególną wagę w chwili, gdy kwestionuje się istnienie kulturowej i językowej wspólnoty słowiańskiej. Ogólny kryzys slawistyki charakteryzuje się badaniami idącymi w kierunku zainteresowania kulturami poszczególnych krajów słowiańskich. W tym kontekście studium Michajłowej jest udaną próbą przezwyciężenia separatyzmu naukowego, demonstrującą zalety spojrzenia na kulturę ludową Słowian jako całość. Równocześnie zaletą książki jest to, że autorka rozpatruje słowiańską kulturę ludową nie jako odmienną, lecz jako nierozłączną część kultury europejskiej, ukazując zjawisko wędrownych dziadów w kontekście dwu dużych gałęzi kultury europejskiej: zachodnioeuropejskiej i bizantyjsko-słowiańskiej. Niezwykle cennym elementem książki jest liczący ponad 220 stron aneks, w którym znalazły się zarówno teksty zebrane przez autorkę podczas badań terenowych prowadzonych w różnych krajach słowiańskich, jak i niepublikowane dotąd teksty archiwalne i reedycje pieśni i innych utworów dziadowskich (bułgarskich, białoruskich, serbskich, chorwackich, czeskich, polskich, słowackich, rosyjskich, ukraińskich) z trudno dostępnych wydań z XIX i początku XX w. POLECAMY!

Tyndyryndy w Kazimierzu

2010-05-20T02:15:00.016+02:00

Klub Tyndyryndy przy Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu działa w tym roku w piątek i sobotę 25-26 czerwca. Głównym wątkiem będzie kultura etnomuzyczna Mazowsza, a szczególnie Kurpiów. Zapraszamy. Oto ramowy program:

piątek 25 czerwca
jurta (przy Małym Rynku)
od 12.00 zajęcia i warsztaty dla dzieci (rękodzieło i muzyka tradycyjna) - m.in. Agnieszka Niwińska i Katarzyna Szurman
21.00 Dom Tańca - warsztat i potańcówka z udziałem muzyków tradycyjnych - uczestników Festiwalu

synagoga (zaułek we wschodniej pierzei Dużego Rynku)

14.00-16.00 - spotkanie z artystami wiejskimi, uczestnikami Festiwalu
16.00-18.00 - warsztaty śpiewacze "Wniebogłosy" Agaty Harz
18.00-20.00 - "Jak uczyć (się) muzyki tradycyjnej?" - punktem wyjścia do dyskusji będzie idea Mazowieckiej Szkoły Muzyki Ludowej przedstawiona przez Bartosza Niedźwieckiego
20.00 - "Echo puszczy - pieśni kurpiowskie" - koncert Weroniki Grozdew-Kołacińskiej (śpiew) i Sylwii Świątkowskiej (fidel płocka)
Recital o szczególnym charakterze, bo cały zbudowany na bardzo osobistej muzycznej refleksji nad kurpiowską pieśnią ludową. Głos – echo pradawnego śpiewu-wołania i wskrzeszone dźwięki tajemniczo porzuconego XIV-wiecznego instrumentu przywołują światy odległe, stare, a jednak bliskie, bo odkrywane wciąż na nowo i z całą świadomością ich wartości i piękna. Zabrzmią więc pieśni zasłyszane od „klasyków” puszczańskiego śpiewu jak również te „odczytane” z zapisów nutowych księdza Skierkowskiego, a całości dopełnią autorskie melodie skomponowane do oryginalnych kurpiowskich tekstów emigracyjnych oraz improwizowane impresje z muzyką Puszczy Kurpiowskiej w tle. Autorki recitalu znane są m.in. z zespołów Swoją Drogą, Village Kollektiv, Kapela ze Wsi Warszawa, Stilo.

sobota, 26 czerwca
jurta
od 10.00 zajęcia i warsztaty dla dzieci (rękodzieło i muzyka tradycyjna) - m.in. Agnieszka Niwińska i Katarzyna Szurman
20.00 Dom Tańca - warsztat i potańcówka z udziałem muzyków tradycyjnych - uczestników Festiwalu

synagoga
12.00-14.00 - warsztaty śpiewacze "Wniebogłosy" Agaty Harz
14.00-17.00 - spotkania z artystami wiejskimi, uczestnikami Festiwalu
18.00 - spotkanie ze śpiewaczką kurpiowską Marianną Bączek z Bandyś k/Czarni
19.00 - "Nabożne i świeckie pieśni kurpiowskie" - koncert Adama Struga (śpiew oraz akordeon)
Adam Strug - śpiewak, poeta i kompozytor, znany przede wszystkim z solowej działalności, ale także z Kapeli Brodów czy współpracy z Antoniną Krzysztoń. Laureat wielu festiwali, m.in. OPPY, dwukrotnie zdobył pierwsze miejsce w kazimierskim konkursie. Zaśpiewa m.in. pieśni od swojego mistrza Jana Nasiadki z Mątwicy k/Nowogrodu.

Wstęp na spotkania, warsztaty oraz Dom Tańca wolny; koncerty biletowane (dla uczestników Festiwalu wstęp wolny).

Pomysł: Remigiusz Mazur-Hanaj
Realizacja: Mateusz i Agnieszka Niwińscy, Agata Harz
Pomoc finansowa: Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Dzień Płynu do Naczyń

2010-05-13T02:45:00.000+02:00

Szanowni Państwo,
Serdecznie zapraszam do Domu Tańca gdzie 20 maja 2010 celebrować będziemy
Międzynarodowy Dzień Płynu do Naczyń.
Wydaje mi się, że okazja jest wyjątkowa, gdyż na co dzień często zapominamy o tym, iż nasze ciało to naczynie duszy i dbać trzeba o jego czystość - zarówno w fizycznym, jak i przenośnym sensie. A cóż jest najlepszym płynem do ciała, jak nie pot spływający po karku, pot codzienny, z pracy rąk wynikły, ale i pot radosny, świąteczny, bardziej z nóg pracy.
I ten drugi właśnie zapewniamy 20.05.2010 od 19-23.00 w Baraku Teatru Strefa Ciszy, ul, Grunwaldzka 55 przy muzyce akustycznej, ręcznie wykonywanej przez wielu znakomitych muzyków.
Żywność, napitki, podkoszulki na zmianę i 10zł na Dom Tańca mile widziane.
Prezes MOP
--
Dom Tańca Poznań
http://domtancapoznan.blogspot.com/