U-Knowell

[BTS] รู้จักบังทันได้ไง + ตีแผ่มหากาพย์MVตามความเข้าใจของเรา

2016-11-18T11:55:00.002-08:00

(ไม่ได้มาเขียนบล็อคนี้นานมากไปมัวแต่ทำงานหาเงินและก็ลืมไปเลยว่าเราเคยมีบล๊อกนี้ ขอโทษจริงๆ ที่ลืม TT-TT แต่เราก็ยังอยากเขียนบันทึกนี้เก็บไว้เป็นอีกหนึ่งความทรงจำของเรา)

(J-Hope V Jimin Rap Monster Suga Jungkook Jin)

ประมาณ 5 -6 เดือนที่ผ่านมากำลังเบื่อๆ เลยอยากหาเพลงใหม่ๆ ฟังโดยเฉพาะเพลงเกาหลีที่ไม่ได้ตามมานานนอกจากดงบังกับเจวายเจ ไม่ได้ตามติดเหมือนแต่ก่อนตั้งแต่เรียนจบทำงานวุ่นๆ ทำงานมาเหนื่อยๆ ก็อยากพักอยากเที่ยวตามประสานคนวัยทำงาน แต่ตอนนั้นคือรู้สึกเบื่อมากๆ เป็นคนติดซีรี่ส์ฝรั่งเกาหลีทุกอย่างก็ยังเบื่อฟังแต่เพลงเก่าๆ เพราะไม่ได้มีเวลาอัพเดทเหมือนสมัยเรียน(ที่ตอนนั้นว่างจัด) และวันนั้นเองประมาณกลางเดือนพฤษภาก็เปิดไปเจอเพลง Fire ของ BTS ที่เห็น Youtube โปรโมทหนักหนาเปิดไปฟังครั้งแรกเราจำความรู้สึกครั้งแรกได้เลยว่า "นี่ไม่ใช่เคป๊อปที่เรารู้จักแหล่ว" "แนวเพลงเกาหลีเขาอินเทรนด์ตามยุโรปเมกาแล้วเรอะ" เราเป็นคนนึงที่ติดฟังเพลงเสียบหูฟังทุกGenre ที่มีในยูทูปฟังPop, Hip-Hop, EDM (ตอนนั้นยังไม่รู้จักว่ามันคือEDM) Alternative Rock, พอมันร้องภาษาเกาหลีก็โอเคก็ยังไงก็คือเคป๊อปแต่มันเห็นความรู้สึกแตกต่างได้จากบิ๊กแบงที่Swag มาก่อนแต่ยังมีกลื่นอายโคเรียนอยู่ พอฟังเพลงFire จบ เราประทับใจเสียงbeatและโดยเฉพาะความหมายเนื้อเพลงนี้เราเลยติดเพลงไปโดยที่ยังไม่ได้สนใจตัวนักร้องด้วยซ้ำ เราไม่รู้ทำไมว่าตอนนั้นเราไม่มีความกระหายอยากรู้จักเพราะเราคิดว่าเราไม่ได้บ้าศิลปินตามนักร้องเหมือนแต่ก่อนแต่ชอบดูคลิปขำๆ ไปวันๆ มากกว่า

จนกระทั่งแจ็คสันจากก๊อตเซเว่นที่เราชอบดูคลิปขำๆ เอนเตอร์เทนตัวเองหลังจากทำงานเครียดๆ เจอตาเด็กนี่เล่นมุขฮาๆ เป็นเด็กมีsympathy สูงมากคนนึงแต่ไปเจอคลิปที่ออกรายการกับแร๊พมอนสเตอร์ ครั้งแรกที่เห็นเอ้ยหมอนี่จากบีทีเอสนี่หว่าที่เราฟังเพลง รู้สึกทึ่งในความสามารถแร๊พม่อนมากเป็นอย่างที่ลือกันว่าเด็กคนนี้และวงนี้ความสามารถล้นเหลือจริงค่อนข้างเซอร์ไพรส์เมื่อรู้ว่าวงนี้แต่งเพลงเองทำเพลงเองบ้างเป็นโปรดิวเซอร์เองเริ่มทำแบบนี้ตั้งแต่ก่อนเดบิวต์ความคิดในหัวมันผุดขึ้นมาเลยว่า "นี่คงจะเป็นวงเกาหลียุคใหม่ที่ไม่โดนปั้นเหมือนค่ายเพลงอื่นสินะ" "แตกต่างจากวงอื่นที่เพิ่งเดบิวต์หลายๆ วงทั้งก่อนหน้าและหลังบังทัน" เราคิดอย่างนี้จริงๆ พูดได้เลยว่าเพราะแร๊พม่อนทำให้เราเริ่มสนใจวงบังทันโซนยอนดัน(ที่ตอนแรกคิดว่าทำไมชื่อยังยาวจุง55) เลยไล่ฟังเพลงทุกผลงานเรื่อยๆ ประมาณ 2 เดือน อย่างที่บอกเราไม่ได้ว่างจัดเหมือนแต่ก่อนเลยใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะรู้จักแต่ละคน ผลงาน ไลฟ์ วาไรตี้ บังทันนี่ปลุกความติ่งของเรากลับมาอีกครั้งนะเนี่ย ไม่ได้ทำไรแบบนี้มา 4 ปีแล้ว 555+ จากที่เราฟังทั้งหมด จุดเด่นคือแร๊พและบีท จุดเด่นที่สองคือเนื้อเพลงและธีมเพลง จุดเด่นสามคือการแสดงที่เรียกว่าการโชวร์เต้นฮิปฮอปแบบดุดันแข็งแรงแมนๆ แต่ยังให้ความรู้สึกboyishแบบดาร์คๆขี้เล่น งงป่ะ พูดง่ายๆ ไม่ใส เอ๊ะ ยังไง 55+ สรุปได้ประมาว่าวงนี้ทำเพลงมาเพื่อHealing รักษาเยียวยาจิตใจเด็กวันรุ่นและคนทั่วไปค่อนข้างตรงใจที่สุด

TVXQ in Dream Concert 2007 and BTS - FIRE M/V

เราคิดแล้วคิดอีกว่าเราว่าวงนี่คือ exceptional หรือข้อยกเว้นที่ไม่ได้บ้าเพราะหน้าตาตั้งแต่แรกเห็นเพราะตอนเราเห็นหน้าครั้งแรกก็เฉยๆ รู้สึกได้ถึงความswagแต่ยังไม่เท่พอ แต่ไม่ได้รู้สึกถึงหน้าหล่อ เราเริ่มติดบังทันจากเพลงจริงๆ ถ้าเป็นแต่ก่อนอย่างดงบังเราเคยเห็นหน้าแล้วแหละเออหล่อดีเพอเฟคทุกคนเลยไรงี้แต่พอดูการไลฟ์เพลง โอ จองบันฮับในดรีมคอนเสิร์ท2007 เท่านั้นแหละมันก็เหมือนกับความรู้สึกที่ฟังเพลงFire ของบีทีเอสนั้นแหละคือแบบเฮ่ยคุณทำแสดงได้เป๊ะมาก ความหมายเพลงFire คือโดนมาก จะไม่ให้ชอบได้ไง เพลงพูดถึงใช้ชีวิตชิลๆ ไปและทิ้งชีวิตเป้าหมายที่ไม่ใช่ออกไปและทำนองดนตรีมันFlowเข้ากับเนื้อเพลงสุดๆ ที่พูดมาทั้งหมดนี่คือบังทันทำเพลงออกมาโดดเด่นและฉีกกฎวงการเคป๊อปหลายข้อคือเป็นวงไอดอลฮิปฮอปแต่ไม่ใช่ไอดอลที่ถูกค่ายบังคับให้ทำตาม เพลงที่แต่งส่วนใหญ่เป็นเพลงเกี่ยวกับเรื่องราวหรือปัญหามากกว่าจะเป็นเพลงเกี่ยวกับความรัก(ส่วนใหญ่นะ) เราตั้งใจจะบอกว่าบังทันเป็นวงที่มีความออริจินัลในแบบของมันตามที่บอกไปเมื้อกี้ (เพลงแร๊พฮิปฮอปที่ทำเพื่อเยียวยาจิตใจหรือเล่าแทนใจตัวเอง) คือมีความเป็นตัวเองมากถึงมากที่สุด เพราะมีช่วงนึงของวงการเคป๊อปที่ทำเราเบื่อมากคือการปั้นวงบอยกรุ๊ปเกิร์ลกรุ๊ปมาเกลื่อนและเพลงวงนู่นนั่นนี่ซ้ำกันจนเราเบื่อและมีไม่กี่วงที่มีความดั้งเดิมไว้

Black Eyed Peas , Eminem and Snoop Dogg

ก่อนที่จะฟังเพลงของบังทัน เราชอบเพลงแนวฮิปฮอปอยู่แล้วเลยคุ้นหูกับแนวนี้มานานพอสมควรเราก็มีศิลปินฮิปฮอปที่ชอบคือ Black Eyed Peas, Snoop Dogg ถ้าเกาหลีก็ Big Bang ถึงเราจะไม่ใช่VIP แต่ชอบฟังเพลงที่บีทหนักๆ EDMโดดเด่น แต่ไม่ใช่แค่Hip Hop เท่านั้น Rap ก็เช่นกันเหมือนเป็นของคู่กันยังไงยังงั้น ก็มี Eminemกับ Snoop Dog เขานี่แหละที่ทำให้เราเข้าใจคำRap มากขึ้น การRapหรือการพรรณาเรื่องเล่าตามจังหวะเป็นแนวเพลงที่คนแต่งแต่งได้อิสระเลยจะจับประเด็นมาเขียนเอสเสได้เป็นหน้าๆ ในบางมุมมองRap ก็เป็นการร้องbluff สดๆ ได้เหมือนจนดูล้ำเส้นคู่แข่งก็มี พูดๆ ง่ายแกร้องเพลงด่าคนก็ได้ ร้องเพลงเล่าปัญหาโวยวายวิจารณ์ได้ และนี่แหละเป็นอีกองค์ประกอบหนึ่งของบังทันที่เราชอบ เป็นการฉีกกฎอีกข้อของวงการเพลงเกาหลี

Cypher Part 3 - RM, SUGA, J-Hope

ไม่ได้มีแค่บังทันหรอก แร๊ปเปอร์เกาหลีเยอะจะตายดูใน Show Me the Money ก็ได้ แต่เราชอบแร๊พบังทันเพราะมันบลัฟคนในShow Me The Money เยอะเหมือนกันจากเพลง Cypher โดยเฉพาะ part 3 และเพลง Do You เพลง AgustD เพลง 1Verse เพราะฉะนั้น บังทันมีอัลเทอร์อีโก้ที่ไม่ถึงกับซ่อนไว้หรอกก็คือแร๊พ 3 ขั้วของวง (แร๊พม่อน ชูก้า เจโฮป) บอกตามตรงว่าพอฟังเพลงแร๊พมันแล้วคือแบบ "เดี๋ยวนะน้องอัดอั้นมากใช่มั๊ย แล้วที่เต้นฮารุมันกับมิสไรท์คนไหนคือตัวตนจริงๆ ของพวกแกร" 555+ นี่ก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของบังทันที่คนที่ไม่ใช่แฟนคลับเคป๊อปเห็น คนเหล่านั้นมองว่าเราบ้าผุ้ชายเกาหลีหน้าตาหล่อเต้นเก่งๆ เหอๆ ผิดคาด พวกมันแต่งแร๊พแอบมิ๊กเพลงไปเกือบสิบๆ เพลง แบบนี้เขาเรียกว่าศิลปินแล้วไม่ใช่ไอดอล ถ้าเทียบก็เหมือนมีบังทันบนดินกับใต้ดิน บนดินก็แสดงไลฟ์โปรโมทเพลงหลักออกทีวีไรว่าไป ส่วนใต่ดินพวกเอ็งมิกซ์เพลงทีละ10เพลงแล้วปล่อยโหลดฟรีๆ แบบไม่ได้ตั้งใจ(เหรอ) คิดว่าวัตถุประสงค์ที่มิกซ์เพลงเราคิดว่าอาจเป็นเพราะพวกนี้มีประวัติเป๊นแร๊พใต้ดินมาก่อนบวกกับสามารถทำเพลงเองได้ก็ปล่อยโปรโมทแบบฟรีๆ สิครัช

อยากพูดถึงเพลงที่พวกนางโปรโมทปล่อยของเปิดไพ่หลายคำใบ้มาหลายเอ็มวี ขอพูดแค่อัลบั้ม มหากาพย์ "ฮวายังยอนฮวา"จนอัลบั้ม "วิงส์" ปัจุบัน ผูกทฤษฎีเป็นเรื่องเป็นราวได้แรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง เดเมียน ที่แต่งโดย Hermann Hesse ต่อให้เราไม่ได้อ่านหนังสือแต่ไปอ่านSparknote มาเพราะไม่ได้อยากอิงขนาดนั้น เป็นนิยายที่เล่าถึงความขัดแย้งทางความเชื่อทัศคติของเด็กคนหนึ่งที่มีต่อเดเมียนจนเขาได้รู้จักเดเมียนจริงๆ และความคิดนั้นเปลี่ยนแปลงคล้ายกับเด็กที่ยังไม่รู้ว่าว่าอะไรเป็นอะไรจนเผชิญความจริงและกลายเป็นผู้ใหญ่ พูดง่ายๆ อัลบั้ม 2 อัลบั้ม ฮวายังยอนฮวาจะพูดถึงการเติบโตพร้อมๆ กับปัญหาที่ทุกคนมีในวัยรุ่นที่ยังสดใสทำไรก็ได้ไรงี้แต่พอทุกคนเจอปัญหาความรับผิดชอบที่มากขึ้นก็เจอความสับสนความอยากกิเลสที่ต้องก้าวผ่านเพราะต้องโตขึ้นก็เหมือนที่อัลบั้ม วิงส์ ที่เด็กๆ ถูกสิ่งเหล่านั้นดึงชีวิตวันรุ่นที่เคยเป็นอิสระเคยได้สนุกกับเพื่อนความทรงจำดีๆ นั้นถูกพรากไปและมาเข้าใจ เพราะแบบนี้รึป่าวนะที่จินใน MV Blood Sweats Tears ถึงจูบรูปปั้นปีศาจปีกดำ มันบ่งบอกว่าเด็กๆ หลงเข้าสู้ด้านมืดและอ่อนแอเพราะพ่ายให้กับกิเลสนั่นไปเหมือนที่หน้าจินร้าวเหมือนรูปปั้น และแล้วก็มาถึงทีเซอร์คอนเสิร์ท

2017 BTS LIVE TRILOGY EPISODE III THE WINGS TOUR Trailer

ทีเซอร์คอน ดูทีเดียว 3 รอบ

รอบแรก - กรี๊ดๆ สติหาย

รอบสอง - ดูหน้าชัดๆ ส่องถึงรูขุมขน

รอบสาม - ดูรายละเอียดทั้งหมดดังนี้ ทั้งหมดนี้สืบเนื่องจากทีเซอร์ก่อนเปิดตัวอัลบั้มชล่าสุด อันนั้นอธิบายตวามความเข้าใจตัวเองบวกกับอ่านที่คนคอมเม้นท์ทั้งไทยเทศในยูปทูปและอ่านSparknoteของ Demian มันทำให้เราเข้าใจทีเซอร์โปรโมทอัลบั้มกับ BS&T M/V มากกว่าเดิม

ตาหนูกุ๊กกี้Beginจากที่ร้องไห้ฝันร้ายที่เสียพี่ชาย(ชูก้า)ไปและเสียใจกับสิ่งที่วีทำลงไป(เดี๋ยวบอกต่อไป) ตอนท้ายนางมีเงาปีกด้านหลังซึ่งปีกนั้นมองไม่เห็นสักนิด มาคราวนี้นางมาบทเด็กผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่จากที่นั่งชิงช้ากลายเป็นไฟลุกชิงช้าที่ว่างเปล่า(Youthถูกเผา // เล่นกับไฟอีกแล้ว) และเริ่มเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่จากที่วาดผีเสื้อหลากสีกลายเป็นมือเปื้อนน้ำสีดำและทำท่าจะลิ้มลองกำลังจะเข้าสู่ด้านมืด(อย่าเป็นแบบอนาคินนะลูก) น้องก็ร้องไห้อีกแล้ว INU ก็ร้องเป็นน้ำตาหยดติ๋ง มาทีเซอร์เพลงตัวเองก็ร้องไห้ฟูฟาย มาคราวนี้น้ำตาเป็นสีจ้า(น้ำสีๆ ทั้งหลายที่เห็นทั้งในBS&Tกับคลิปนี้คาดว่าเป็นเลือดอันนี้metaphorส่วนเลือดสีดำคือเลือดปีศาจ)

ชูก้าที่หลงรักเปียโนจาก First Loveและ(คาดว่า)ถูกรถชนเห็นฉากบนถนนไม่เจอรถแต่ได้ยินเสียรถชน ถ้าย้อนกลับไปดูทีเซอร์คือก้ากำลังตามหากุ๊กกี้ มาคราวนี้คือก้านอนนิ่งสนิทบนถนนเหมือนเขาได้สูญเสียรักครั้งแรก(เปียโนด้วย)กลายเป็นวิญญาณซึ่งผีเสื้อหมายถึงวิญญาณและฉากหลังเป็นป่า ทีนี้เราก็รู้แล้วว่าใครโดนรถชน 555+ ก้านั่นเองก่อนหน้าเดาว่าเป็นกุกกี้ เศร้าไปนะ

เจโฮปจากทีเซอร์MAMAคนที่เคยติดยานอนหลับหันมาติดสนิกเกอร์แต่ก็อยากปกป้องEvaผู้เป็นแม่โดยยิงธนู ถ้าสังเกตใน BS&T โฮปยิงวีและมีเลือดสีๆ สาด (เพราะอะไรนั้นเดี๋ยวบอกอีกที) มาคราวนี้นางโดนรุมยิงธนูเลยนอนราบกับพื้นบ่งบอกว่าปกป้องEvaไม่ได้อีกต่อไปเพราะโดนกิเลสDark Side (คอนเซป์อัลบั้ม) โจมตีชนะ ไม่ให้แพ้ได้ไงดูจำนวนลูกธนูซะก่อนเถอะ -*-

จีมินจากทีเซอร์LIE ในเพลงคือไม่ต้องการเจอคำโกหกและอยากตามหาตัวเองในอดีตที่เคยสดใสไร้เดียงสาเหมือนที่น้องชิมมีผ้าดำปิดตาเพราะไม่อยากรับรู้อะไรแล้วแต่ตัวเองดันกินแอปเปิ้ลเข้าไป แอปเปิลในทางไบเบิ้ลเปรียบเสมือนผลไม้ต้องห้ามที่ทำให้AdamกับEve ถูกพระเจ้าสาปให้เป็นมนุษย์เพราะทำผิดกฏ มันคือผลไม้ที่กินแล้วทำให้เกิดความละอายในตนเองและเกิดกิเลสไม่จบสิ้น ชิมที่ไร้เดียงสาพอเจอคำโกหกลูกเลยอยากจมน้ำตายชิมิ แต่กำลังงงอยู่ว่าทำไมชิมมาโผล่นอนหญ้าและฉากหลังเป็นภาพโดนป้ายสี เรื่องสถานที่ยังไม่แน่ใจแต่เรื่องภาพที่น่าจะหมายถึงว่านางโดนเรืองราวโกหกป้ายละเลง บทจีมินนี่ตียากเหมือนกัน

วีในทีเซอร์Stigmaคือรอยด่างความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับครอบครัวตามเนื้อเพลงคือนางไม่ได้อยู่เคียงน้องสาวในเอ็มวีที่ถูกพ่อทำร้ายและนางก็ได้ฆ่าพ่อกลายเป็นติดคุกอดดูแลน้องไป พอมาในBS&T คือนางเป็นปีศาจเพราะฆ่าคน(พ่อ)ไป โฮปที่ปกป้องEva จากปีศาจเลยยิงแทในเอ็มวีนั่นเอง พูดง่ายๆ คือวีคือดาร์ธเวเดอร์ เอ้ย ปีศาจปีกดำนั่นเองแถมหลอกจินอีก พอมาทีเซอร์คอนฯ ก็แสดงจุดยืนชัดเจนว่าตัวเองเป็นคนบาปกางปีกไรงี้และวีเองก็อาจจะเป็นเงาแทนกุกี้ได้เหมือนกัน

มาถึงแร๊พม่อนจากReflectionม่อนเคยให้สัมฯ บ่อยว่าอยากยอมรับตัวเอง Reflectionก็คือการสะท้อน นางเลยเล่นกับกระจกและกระจกแตกงี้เดาได้เลยว่าสูญเสียตัวเองไปเลยไปเป็นสิงอมควันในเอ็มสีหน้าเคลิมแบบนั้นมันทำให้เราคิดนะว่าในเอ็มวีคือติดกัญชาอะไรแบบนั้นรึป่าวเพราะสีหน้าเมาเหยิ้ม(แต่ยังคีพลุคได้55) แต่คิดว่าผลพวงมาจากการที่ม่อนไปรับสายวีไม่ได้ทำให้ช่วยวีที่โดนขังไม่ทันเป็นเพราะนางยังไม่มั่นใจตัวเองพอนางเลยเอาแต่สักแขน(การสักผิวหน้าคือการย้ำเตือนตัวตนตัวเองอย่างหนึ่ง metaphor) นางทำได้แต่ใช้ชีวิตต่อไป

สุดท้ายจินจากAwake จินนี่เป็นพี่คนโตของวงเหมือนตัวแทนผู้ใหญ่หรือDemian ในINU นางเอาแต่ขดตัวบนที่นอนและดอกไม้เบญจมาศสีดาวหรือป่าวไม่แน่ใจแต่ดันมีคนสังเกตว่ากลีบดอกไม้มีทั้งหมด 6 กลีบคงหมายถึงสมาชิกที่เหลือและที่มันถูกไฟเผาคงหมายถึงความตาย แล้วในRUNจินเห็นไพ่ที่ก่อขึ้นล้มลงแล้วทำหน้าสงสัยนี่มันอดคิดไม่ได้ว่าจินมีลางสังหรณ์ไรงี้และจินเป็นคนขับรถชะลอเข้าหากุกกี้แต่คิดว่าการที่เอ็มวีฉายฉากบังทัน 6 คนเดินด้วยกันในมุมมองจินนี่น่าสนใจมากๆ เหมือนกับพี่คนโตที่ดูแลน้องๆ และรู้จักน้องๆ ดีที่สุด(จะเรียกว่าออมม่าดูแลลูกก็ได้อยู่555+) งี้พอมาทีเซอร์จินได้ถ่ายรูปเรื่องราวบังทันทั้งหมดที่ไม่รู้หายไปไหน(หรือตายแล้ว) กลายเป็นคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่(เดี๋ยวบอกว่าทำไมถึงมีชีวิตอยู่) ถ้าดูทีเซอร์Awakeดีๆ ก่อนหน้าฉากวางกลีบดอกไม้ สภาพจินเหมือนอยู่คนเดียวในโลกปกติ แต่พอวางกลีบดอกไม้ 6 กลีบที่หมายถึงสมาชิกบังทัน(ที่คิดว่าจากไปแล้ว)และเผาไป เปิดหน้าต่างเหมือนเจออีก้า(ตัวแทนความตาย)แล้วจินจิ้มกระจกแล้วกระจกสะเทือนเหมือนกับว่านางไม่สามารถติดต่ออีกโลกนึง(หรือนางกำลังฝัน) และเดินเข้าหารูปอีกาสีดำที่เป็นตัวแทนจองกุกและความหมายอีกอันคือ "This change can be anything from a new beginning for the person or a sign of impending death for someone the person knows." (courtesy: https://www.reference.com/pets.../mean-person-sees-black-crow-c910155d73754e96) หมายถึงจินที่กำลังอยู่ในช่วงรอความตายมาเยือนหรือแปลได้ว่าจุดเริ่มต้นใหม่ของจินเพราะงั้นนางเลยเดินต่อไปอีกทีที่คาดว่าน่าจะเป็นประตูอีกโลกนึงที่ทำให้จินเจอน้องๆ พอมาทีเซอร์ล่าสุดนางบอกผิวน้ำเหมือนต้องการชำระบาปดูย้อนไปที่Awake อีกรอบผิวน้ำที่สะเทือนนั่นอาจเป็นกระจกในห้องนอนที่จินแตะก่อนหน้านี้ก็ได้ สุดท้ายจินโน้มเพื่อไปจูบตัวเองที่เงาน้ำเพื่อล้างบาปที่ไปจูรูปปั้นปีศาจแต่มันกลายเป็นว่าแท้จริงแล้วตอนนั้นจินในผิวน้ำนั่นไม่ใช่จินคนเดิมทำให้ยังไงก็ตามจินก็กลายเป็นรูปปั้นที่แตกสลายหมายถึงว่ายังไงก็ตามนางได้สัมผัสกิเลสด้านมืดไปแล้วเหมือนกัน ตีความบทจินนานสุดแล้วว่าแล้วว่าบังทันให้จินบทเยอะสุดและความหมายแฝงเยอะสุดจริงๆ

เพราะฉะนั้นเราขอสรุปเรื่องราวมหากาพย์ฮวายังยอนฮวาในความคิดเราว่าอาจเป็นไปได้ที่ทั้งม่อน แท ก้า กุกกี้ โฮป ชิม 6 คนนี้อาจจะหลงเข้าสู่ด้านมืดไปหรือเสียชีวิตไปแล้ว สังเกตุว่าในMV BS&T มันคืออีกโลกนึงที่บังทันเข้าไปอยู่และถ้าดูตอนท้ายของจินที่เดินบนทางเดินนั้นไปก็อาจจะไปโลก BS&T ก็เป็นได้ และข้อสังเกตอีกอย่างหนึ่งที่เห็นชัดคือจินเป็นคนเดียวที่ไม่ใส่ชุดนอนแต่ที่เหลือใส่ อาจเป็นไปได้ว่าจินเป็นคนเดียวที่นอนฝัน(ในINU) รู้ตัวว่าเจอกับอะไรในขณะที่คนอื่นยังอยู่ในโลกนั้นและมีissueส่วนตัวที่ติดตัวมา(จากเอ็มวีก่อน) และทีเซอร์ล่าสุดเฉลยมากขึ้นเรื่อยๆ เนี่ยแหละที่ทำให้เราอยากติดตามต่อว่าจะเป็นแบบไหนต่อไป

ที่นั่งพิมพ์ไปนี่ดูเอ็มวีไปด้วยเขียนไปด้วยและเอะใจไปด้วยใช้วิจารณญาณตัวเองจับพลัดผลูผสมกับแหล่งMetaphorไปด้วยเลยเกิดไอเดียขณะที่พิมพ์ไปทำให้พบว่าบังทันซ่อนของเยอะมาก โหดสัสบังทันจริง บิ๊กฮิตเล่นใหญ่เนอะ 555+ ที่เล่ามาทั้งหมดเอ็มวีของบังทันก็เป็นอีกจุดเด่นอีกหนึ่งนอกจากแร๊พแล้ววงบอยกรุ๊ปนี้เขามีเมกาโปรเจคสร้างเรื่องราว alter ego ในโลกเอ็มวีให้แฟนคลับตีความสนุกสนานไม่รู้จบคล้ายๆ กับการที่เราตามดูหนังสือและหนังแฮรี่จนจบไรแบบนี้ เพราะฉะนั้นการที่เรารู้จักบังทันเมื่อกลางเดือนพ.ค.ที่ผ่านมา และใช้เวลาว่างอันน้อยนิดของเราติดตามผลงานน้องๆ ถือเป็นเรื่องราวดีๆ สำหรับชีวิตติ่งวัยทำงานอย่างเราได้รู้สึกสนุกไปกับมัน ถึงเราจะเสียดายที่รู้จักบังทันช้าไปมากและเวลาดูคอนเสิร์ทย้อนหลังมันช่างเจ็บปวดเวลาดู แต่ยังไงตอนนี้เราดีใจที่มีวงที่ชอบและประทับสุดๆ พอๆ กับTVXQ ก็วงนี้แหละ BTS :)

J.M.

source:
youtube.com

coloredcodedlyric

kpoponmymind.wordpress.com

sparknotes

ramjoonie.tumblr.com

reference.com

[Movie/หนัง] [แนะนำ] Flipped วัยใสๆ ตกกระได หัวใจให้เธอ

2015-10-25T08:22:00.003-07:00

คำเตือน: โพสต์นี้สปอยล์หนัก ไปดูหนังมาก่อนนะจ๊ะ

เด็กชายไบร์ซ และเด็กหญิงจูลี่

Poppy love หรือความรักครั้งแรกในช่วงวัยใสๆ (ไม่ใช่ ไสยๆ นะ) จะต้องนึกถึงหนังไทยเรื่องนึงที่ทุกคน (ยกเว้นเราแน่ๆ ) ที่ผ่านตาและฝังใจมาแล้วก็คือ แฟนฉัน เราเคยดูเมื่อนานมาแล้ว แต่ดูไม่เคยจบเลยให้คนอื่นเล่าแทนก็คิดว่าน่าจะสนุกแต่คงมีแต่เราที่ไม่ได้ชอบแนวReminiscenceเพราะตอนนั้นยังเด็กอยู่ พอเราโตขึ้นมาหน่อยนึงก็เข้าใจความทรงจำเหล่านั้น ทั้งๆ ที่เราก็ไม่ได้มีความหลังแบบนั้นแถมตอนจบอาจไม่สมหวังก็ตาม แต่มาวันนี้เราเจอหนังเรื่องนึงของทางฝั่งฮอลลีวูด มีคนแชร์เพลงนึงขึ้นมาคือ Pretty Little Angel Eyes ของ Curtis Lee ตอนนั้นติดหูตามหาใน Youtube ก็เจอเด็กชายกับเด็กหญิงหน้าตาน่ารักๆ แสดง เสิร์ชจนรู้ชื่อเรื่อง Flipped นั่นเอง

ใบปิดฉบับหนัง

หน้าปกหนังสือ

The Princess Bride (1987)

Flipped ถูกสร้างในปี2010 โดยผู้กำกับคนเดียวกับ The Princess Bride ปี 1987 (แนวโรแมนติดแฟนตาซีผจญภัยพร้อมกับQuote ที่คุ้นหู "As you wish".) เป็นหนังที่ถูกดัดแปลงจากหนังสือชื่อเดียวกัน แต่ดัดแปลงไปอยู่ในยุค 60's ต่างจากหนังสือที่เนื้อเรื่องเกิดขึ้นในช่วง 90's สำหรับเราเรามองว่ายิ่งแนวคลาสสิกใสๆ ยิ่งอยู่ในยุคที่ไม่มีเทคโนโลยีอะไรมากเท่าไร ก็ยิ่งคลาสสิกมากเท่านั้น แถมเพลงในช่วง 60'sส่วนใหญ่เป็นเพลงจีบสาวมากกว่ายุค 90's ยังไม่เคยอ่านเป็นหนังสือ กำลังคิดจะอ่านอยู่ หลายๆ คนอาจจะเข้าใจว่าที่อ่านมาเนี่ยมันเป็นแนวมิวสิเคิลรึป่าว ตอบเลยว่า ไม่ใช่ มันคือหนังโรแมนติดคอมเมดี้วัยใสๆ ที่มีเพลงประกอบน่ารักๆ ในยุค60ซึ่งเป็นยุคทองของวงการเพลงเลยล่ะ (ใส่เป็นธีมเพลงของบล็อคแล้ว เชิญฟังได้นะ)

ดูหน้าหนูไบร์ซ 555555+

โตมาก็ตามตื้อ

เรื่องราวก็อย่างที่บอกไป พอมันเกิดในยุค 60 ความคลาสสิกมันอยู่ที่ตรงที่เน้นการสื่อสารพบปะเป็นหลัก โดยเฉพาะเด็กหญิง (นางเอก) จูลี่ เบเกอร์(แสดงโดย Madeline Carroll) สาวน้อยเพื่อนบ้านตรงข้ามตกหลุมรักเด็กชายบ้านตรงข้ามที่เพิ่งย้ายเข้ามา ไบร์ซ ลอสกี้ (แสดงโดย Callan McAuliffe) (ตอนนั้นน้องหล่อมาก แล้วมาเล่นเป็นเพื่อนพระเอก I Am No. 4 ตัวน้องก็ไม่สูงอีกเลย โถ่ 555+) จูลี่เห็นไบร์ซครั้งแรกก็ตกหลุมรักทำตาใสๆ ใส่ไบร์ซแถมอาสามาช่วยไบร์ซย้ายของให้ทั้งๆ ที่เพิ่งเห็นหน้ากัน (น้องไวมาก) แต่มันจะไม่ธรรมดาก็ตรงนี้น้องเพิ่ง 8 ขวบ! ก็อ่อย(เด็ก)ผู้ชายแล้ว! 555+ ฉากนี้คิดว่าใครๆ ก็ชอบเพราะมันน่ารักน่าหมั่นไส้ยิกๆ ส่วนไบร์ซน่ะเหรอ ก็ไม่ชอบจูลี่ตั้งแต่แรกที่เห็นไง 555+ (ตามสีหน้าในรูปบน)

จูลี่น้ำใสใจจริง

แอบชอบจูลี่ก็บอกเถิด

เรื่องราวก็เริ่มขึ้นตอนนั้นจนเด็กๆ โตขึ้น จูลี่ไม่เคยเลิกชอบไบร์ซและไบร์ซก็ไม่เคยชอบจูลี่เลยยย (ย.ยักเยอะๆ) แต่พอจูลี่ทำอะไรดีๆ ให้ เช่น ชวนปีนต้นไม้ดูวิว (วิวสวยจริง) ไบร์ซก็ปฏิเสธทุกอย่างที่จูลี่แม้แต่แกล้งมีแฟนกับคนอื่นต่อหน้าจูลี่ (ตรงนี้คนเขียนฮา เด็กหนอเด็ก ชอบหรือไม่ชอบก็บอกตรงๆ มาทำให้หึงเหิงอะไร๊) จนกระทั่ง จูลี่รู้ความจริงว่าของที่จูลี่เคยให้ไบร์ซ ไบร์ซเอาไปทิ้งหมด (ไม่สปอยล์นะ ไปดูเองว่า จูลี่ให้อะไรไบร์ซ) จูลี่จึงเลิกแล้วทุกสิ่งอันเกี่ยวกับไบร์ซแถมไบร์ซก็ไม่คิดจะปกป้องจูลี่ลับหลังเรื่องคุณลุงของเธออีกก็ยิ่งทำให้จูลี่คิดได้ เด็กหญิงก็เลิกสนใจเด็กชายในที่สุดจนหนูไบร์ซได้เข้าใจทุกสิ่งอันที่จูลี่พยายามทำทุกอย่างที่เขาไม่เคยสนใจสิ่งเล็กๆ นั้นเลยแม้แต่เรื่องการปกป้องต้นไม้ที่จูลี่ชอบปีน

สิ่งที่น่าสนใจและเป็นส่วนหลักของหนังก็คือเรื่องการเลี้ยงดูของเด็กหญิงเด็กชาย 2 บ้านนี้ต่างกันโดยสิ้นเชิง บ้านของเด็กชายมีฐานะ พ่อมีหน้ามีตาในอาชีพ แม่ก็เป็นแม่บ้านสุดเพอร์เฟค คุณตาก็อยู่อย่างสบายๆ และพี่สาวก๋ากั่นชวนพ่อปวดหัว พอสังเกตใกล้ๆ บ้านที่เพอร์เฟคในสายตาชาวบ้าน จริงๆ แล้วผู้ใหญ่ในบ้านนี้ไม่เคยคุยกับลูกๆ หลานๆ ตัวเองอย่างใกล้ชิดและจริงจังมาก่อนราวกับต่างคนต่างอยู่ พ่อที่คอยชอบดูถูกครอบครัวเด็กหญิงและคุณตาที่ชอบจูลี่มากกว่าหลานตัวเอง ผิดกับบ้านของเด็กหญิงที่ฐานะเป็นแค่คนเช้าบ้าน พ่อเป็นช่างซ่อมชอบวาดงานศิลป์ แม่ก็เป็นแม่บ้านธรรมด๊าธรรมดา พี่ชายฝาแฝดเป็นนักร้องพรสวรรค์ที่ครอบครัวคอยสนับสนุน และคุณอาเป็นออติสติก เราชอบฉากนึงของบ้านนี้คือการอธิบายให้ลูกเข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ถึงทะเลาะกันและสอนว่าให้คือคุณค่าของชีวิตที่แท้จริง

โดยจุดเด่นที่ควรพูดถึงก็คือการเล่าเรื่องบรรยายโดยจูลี่และไบร์ซพาเราเข้าสู่ห้วงความคิดของเด็กๆ ที่มีต่อกันและกันกับคนรอบๆ ตัวพวกเขา นั้นยิ่งทำให้หนังพาเราซึมซับและเข้าใจตัสละครราวกับพวกเขากำลังระบายความรู้สึกในใจให้เราฟัง

ตรงนี้นี่เองที่หนังพยายามแสดงให้เห็นว่าแต่ละคนมีปมปัญหาของผู้ใหญ่ที่ทำให้เด็กมีคาแรกเตอร์แบบนั้น ด้วยความคิดและค่านิยมคนยุคสมัยนั้นตีกรอบว่าเรียนจบ ทำงาน หาเงิน สร้างครอบครัว ทำงานตำแหน่งที่มีหน้ามีตา สิ่งนี้เองที่ทำให้คนเหล่านั้นไม่ได้ทำในสิ่งที่ตนเองฝันในวัยว้าวุ่นและคนเหล่านี้เองจะคอยดูถูกคนที่ทำตามฝันตัวเองว่ามันไร้ค่า จึงเกิดการปิดกั้นทางความคิด นี่คือสิ่งที่พ่อของไบร์ซทำให้ไบร์ซเป็นคนไม่กล้าทำ ไม่กล้ารับและไม่รู้ใจตัวเอง

^______^

จนในที่สุดคุณตาของไบร์ซที่ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับหลานตัวเองจึงยกตัวอย่างชีวิตของเขากับคุณยายที่เสียไปแล้วให้ไบร์ซฟังและคอยอธิบายว่าทำไมคุณตาถึงชอบจูลี่มาก เพราะจูลี่คือเงาสะท้อนของคุณยายไบร์ซนั่นเอง แต่อย่างไรก็ตาม ถึงไบร์ซยังกล้าๆ กลัวๆ ที่จะแสดงออกความรู้สึกในใจต่อจูลี่ พอถึงตอนนี้เราประทับใจไบร์ซมากๆ ที่ทำลายกรอบความคิดตัวเองออกมาได้จนได้จูลี่กลับคืนมาตอนนั้นเลยคิดว่า ความรักก็ทำให้เด็กๆ เติบโตขึ้นได้เหมือนกัน ถึงแม้ว่าเด็กชายจะเข้าใจช้ากว่าเด็กหญิงก็ตาม 5555+ กลายเป็นรักแรกพบของเด็กหญิงจูลี่ เบเกอร์และรักสุดท้ายของเด็กไบร์ซ ลอสกี้

คำคมที่คนเขียนประทับใจที่สุดของเรื่องนี้

"บางทีความเงียบอาจเชื่อมสัมพันธ์เราได้มากกว่าในแบบที่คำพูดไม่สามารถทำได้"

ฉากที่จูลี่กับพ่อไปเยี่ยมลุงโดยไม่ได้พูดอะไรกันเลยแต่กลับรู้สึกอบอุ่นใจเพราะเด็กหญิงกำลังจะไปเจอสมาชิกครอบครัวที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน

"เครื่องจักรนิรันดร์ ใจผมกำลังจะสลายอยู่แล้วแต่พวกเขากำลังคุยเรื่องเครื่องจักรนิรันดร์เนี่ยนะ"

เป็นฉากน่ารักๆ อีกฉากนึงทำให้รู้ว่าเด็กชายไบร์ซรู้ใจตัวเองช้าเกินไปนิดนึงและยังโดนจูลี่เมินใส่ ไอน้องเอ้ยกำลังใจหล่นฮวบเลยสิงานนี้

ไม่มีคะแนนให้ แต่ขอเทใจให้หนังเรื่องนี้องค์ประกอบดีทุกอย่างลงตัว เอาไว้ดูสบายๆ สไตล์ฟีลกู้ด ส่วนตัวดูจนไม่นับครั้ง ชอบทั้งโทนสีหนังความคลาสสิกผสมกับเพลงเพราะที่ทำให้เราหลงเข้าไปในยุค 60ได้และแคสติ้งดีมากๆ คำคมก็กินใจยังมีอีกเยอะ

J.M.

[วิจารณ์] The Fifth Estate ฐานันดรที่ 5 และ หนังเกี่ยวกับ วิกิลีคส์

2014-03-22T10:15:00.000-07:00

The Fifth Estate ฐานันดรที่ 5 และ หนังเกี่ยวกับ วิกิลีคส์

เราเคยติดตามข่าวเกี่ยวกับเว็บไซต์นี้ปีที่แล้ว เห็นว่าเป็นเว็บที่ดึงเอกสารลับจากองค์กรทั่วโลกมาเปิดโปง พวกคอรัปชั่น ฆาตรกรรม สงคราม โดยเฉพาะเอกสาร 5 แสนไฟล์ของ รัฐบาลสหรัฐฯ เกี่ยวกับบันทึกสงครามในอิรัค โดยพลทหารแบรดลีย์ แมนนิ่ง (ต้องเรียกว่าเธอ เพราะนางจะเปลี่ยนชื่อเป็นเชลซีหรืออะไรสักอย่าง) โดยเธอคนนี้เนี่ยเอาข้อมูลส่งให้วิกิลีคส์ ซึ่งก็คือ นายจูเลี่ยน อัสซาจน์ ผู้ก่อตั้งวิกิลีคส์ จนกลายเป็นข่าวจารกรรมข้อมูลลับที่ใหญ่ที่สุดและดังที่สุดที่มีมาในโลกนี้ จนคนอ่านอย่างเราได้รู้ข่าวสารความเป็นไปของโลกไปด้วย เราเลยนับถือคนนี้เป็นคนที่เปิดวิสัยทัศน์อีกโลกหนึ่งให้เรารู้ว่ายังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่เราถูกจำกัดให้รับรู้จากการเสพย์ข่าวจากสำนักข่าวหรือจากการแถลงการณ์ขององค์กรนั้นเองจึงเกิดฐานันดรใหม่ขึ้นมา นั่นก็คือ ฐานันดรที่ 5 (Fifth Estate)

ฐานันดรที่ 5 หรือ Fifth Estate จะเรียกว่ามันเป็น “ชนชั้น” หรือ “สถานะ” ก็ดี แต่ไม่น่าใช่ชนชั้น เราจึงค้นหาข้อมูลนิยามของคำนี้ อ้างอิงจาก วิกิพีเดีย และ poynter.org สรุปได้ว่า ก่อนจะมีฐานันดรที่ 5 จะมี ฐานันดรที่ 1, 2, 3 และ 4 ตามลำดับก่อนซึ่งแต่ละฐานั้นดรจะพูดถึงยุคสมัยของคนสถานะใดที่มีผลกระทบต่อสังคมอยู่จนถึงปัจุบัน ฐานันดรที่ 1 หมายถึง พระ สังฆราช นักบุญต่างๆ ที่เกิดในยุคแรกๆ ของประวัติศาสตร์ จะมีบทบาทในการตัดสินความดี ความชั่วเป็นหลัก ฐานันดรที่ 2 คือ ชนชั้นสูง กษัตรย์ ราชวงศ์ ผู้ปกครอง เป็นยุคแห่งการครอบครองและมีศักดิ์ มีชนชั้น จึงนำไปสู่ ฐานันดรที่ 3 คือ ชนชั้นกลางหรือผู้ประกอบอาชีพค้าขาย ทหาร พยาบาล ทนายและอื่นๆ ซึ่งเป็นยุคที่เห็นชัดที่สุดในเรื่องการทำมาหากิน ในเมื่อ 3 ฐานันดรแรกก็ปรากฏให้เห็นจนถึงทุกวันนี้ เราก็คิดว่าองค์ประกอบสังคมก็น่าใกล้จะครบแล้วนะ ขาดอะไรไปเหรอ นั่นก็คือ สื่อสิ่งพิมพ์ สำนักข่าวทั้งหลาย รวมทั้งรายการโทรทัศน์ วิทยุ ทุกช่องทาง แหล่งข้อมูลข่าวสารที่ถูกเผยแพร่ต่อสาธารณชนทั้งหลายนั่นเองคือฐานันดรที่ 4 เป็นยุคของสื่ออย่างไม่ต้องสงสัย แต่ในเมื่อสื่อมีการนำเสนอข้อมูลเฉพาะด้าน เปิดเผยไม่ครบ และจำกัดการรับรู้แก่คนอ่านทั่วไป ทำให้เกิดฐานันดรที่ 5 ขึ้นมาซึ่งเป็นยุคของ นักเขียนข่าวอิสระ บล็อกเกอร์ ตัวแทนสื่อ และ วิสเซิลโบลเวอร์ (คำนี้แปลว่า คนที่เห็นด้านมืดของผู้กระทำและต่อต้านการกระทำอย่างเปิดเผย นิยามโดยความเข้าใจของเรา) อย่าง วิกิลีคส์ และ นายเอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน คนที่เปิดโปงความลับของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสหรัฐฯ และนี่คือที่มานิยามและความเข้าใจง่ายๆ ของชื่อหนังที่เราได้ดู

เอ็ดเวิร์ด สโนว์เดน

แบรดลี่ย์ แมนนิ่ง จูเลี่ยน อัสซาจน์เรียกร้องให้แมนนิ่งเป็นอิสระ

ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง ฐานันดรที่ 4 กับ 5 ยังมีความคล้ายคลึงกันอยู่มากในเมื่อมันก็เป็นสื่อด้วยกันทั้งคู่ แต่ก็มีการจำแนกแยกแยะโดย Jan Leach ผู้เขียน ความแตกต่างของฐานันดรที่ 4 และ 5 สรุปตามความเข้าใจของเราอีกเช่นกัน คือ ฐานันดรที่ 4 จะเป็นสำนักข่าวที่เสนอข่าวตามแบบแผนโดยเสนอข่าวจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและเผยแพร่ผ่านช่องทางสื่อสารของตนและผู้อ่านส่วนใหญ่จะรับรู้ข่าวสารจากสำนักข่าวหลักๆ หรือพูดง่ายๆ ผู้รับสารสามารถเข้าถึงแหล่งข่าวเหล่านี้ได้มากกว่า ข้อเสียคือบางครั้งเราไม่รู้ว่าสารที่เรารับเรารับครบหรือไม่ ยังมีการ ”แก้ไข”และ ”บิดเบือน” มากแค่ไหนกว่าจะถึงมือเราแถมยังมีไบแอสหรือมีความลำเอียงของผู้สื่อข่าวโดยเฉพาะเรื่องการเมืองที่เราเห็นกันทุกวัน บางครั้งอาจจะมองได้ว่าเราเป็นคนจำกัดสื่อหรือสื่อเป็นคนจำกัดการรับรู้ของเรากันแน่ จึงเป็นอีกประเด็นหนึ่งที่เราควรตระหนักในการรับข่าวสารเช่นกัน ส่งผลฐานันดรที่ 5 แตกต่างจากฐานันดรที่ 4 ตรงที่ ผู้เขียนข่าว ผู้เผยแพร่ข่าว หรือ ตัวแทนสื่อ มักจะเป็นคนที่เราไม่รู้จัก ไม่มีชื่อ แต่เป็นคนคอยเขียนสิ่งที่สื่อจากฐานันดรที่ 4 ไม่ได้พูดถึงเอาไว้ในสาร แม้กระทั่งวิจารณ์การกระทำของบุคคลระดับสูงต่อสาธารณะด้วยเช่นกัน ดังเช่น ตัวแทนสื่อและวิสเซิลโบลเวอร์อย่าง วิกิลีคส์ที่มีคอนเซปท์ว่า ต้องการเผยแพร่ข้อมูลดิบ นั้นหมายความว่า ไม่มีการ “แก้ไข” เพื่อโอนเอนไปฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ เพราะฉะนั้น ฐานันดรที่ 5 เป็นฐานันดรที่เกิดไม่ได้ถ้าไม่มีข้อมูลจากฐานันดรที่ 4 ก่อนเพื่อต่อยอดหรือวิจารณ์หรือค้นหาความจริงจากอีกด้านหนึ่งต่อผู้รับข่าวสารได้ แถมเป็นฐานันดรที่เป็นอันตรายต่อความมั่นคงขององค์ระดับชาติรวมถึงผู้ปกครองเผด็จการอีกด้วย จึงไม่แปลกว่าทำไมนายอัสซาจน์กำลังกลบดานที่สถานฑูตเอกกวาดอร์ประจำลอนดอนและนายสโนว์เดนกำลังกลบดานในประเทศรัสเซียขณะนี้

เบเนดิก คัมเบอร์แบทช์ จูเลี่ยน อัสซาจน์

แดเนียล บรูห์

แดเนียล ชมิท-เบิร์ก

พูดถึงวิกิลีคส์ในหนัง The Fifth Estate ต้องบอกก่อนว่า เรื่องนี้สร้างจากหนังสือ Inside WikiLeaks: My Time with Julian Assange at the World's Most Dangerous Website ของนายแดเนียล ชมิท-เบิร์กและ WikiLeaks: Inside Julian Assange's War on Secrecy เขียนโดยนายเดวิด เลย์ และนายลุค ฮาร์ดดิ้ง นักเขียนข่าวชาวอังกฤษ 2 คน ที่อัสซาจน์อ้างว่า ”เป็นหนังสือสองเล่มที่ลวงโลก” ที่จะกล่าวต่อไปนี้ก็คือหนังสร้างตามมุมมองของคนสร้าง คนเล่าเรื่องนี้คือคนที่อยู่ใกล้ชิดนายอัสซาจน์ขณะที่เริ่มก่อตั้งเว็บไซต์แหล่งเอกสารลับของโลกที่ใหญ่ที่สุด ใครที่ดูแล้วอาจจะมองว่าตกลงเว็บวิกิลีคส์เนี่ย อันตราย หรือ ไม่ดี หรือ เป็นเว็บทำร้ายความมั่นคงของชาติ ของบริษัทอะไรก็แล้วแต่ แต่วิกิลีคส์ก็ยังยึดมั่นความคิดเหมือนเดิมที่เปิดเผยข้อมูลออกไป เมื่อตัวหนังพยายามสร้างให้ลำเอียงและรักษาภาพพจน์ของประเทศมหาอำนาจประเทศหนึ่งอย่างมากถ้าเราเห็นชื่อผู้ผลิตหนังก็ไม่จำเป็นต้องสงสัยใดๆ และนายชมิท-เบิร์กตอนหลังในเรื่องไม่ลงรอยกับนายอัสซาจน์ ตอนท้ายหนังจึงมีการแฉเรื่องส่วนตัวของนายอัสซาจน์ บอกเป็นนัยว่า นายอัสซาจน์ก็หลอกลวง

The movie

The reality

เนื้อเรื่องหลักๆ ในหนังนำเสนอเรื่องความเป็นมาของเว็บวิกิลีคส์และการก่อตั้งเว็บโดยแฮคเกอร์สองคนนี้ แต่คนที่มีอุดมการณ์แข็งแกร่งที่สุดดูจะเป็น นายอัสซาจน์ เจ้าของผมขาวทั้งหัวเอง เขาตั้งเป้าอยากให้คนทั่วโลกรับรู้ข่าวที่เขาไม่เคยรู้ได้ตาสว่าง ตอนแรกนายชมิท-เบิร์กก็มีอุดมการณ์แบบนั้น การทำงานร่วมกันภายใต้ความคิดปฏิวัติวงการสื่อนั้นอาศัยความกล้าและความหนักแน่นและยึดมั่นในอุดมการณ์อย่างสุดๆ เราเลยรู้สึกว่าตอนแรกหนังนำเสนอว่าความคิดของสองคนนี้มีเหตุมีผลมากเพียงใด เหตุจูงใจที่ทำให้พวกเขาต้องทุ่มเทบินข้ามน้ำข้ามทะเลเพื่อเพียงให้คนทั้งโลกรับรู้ความจริง ก่อนหน้านั้นก็เปิดโปงข้อมูลฉ้อโกงภายในธนาคารสวิซฯ ธนาคารที่ขึ้นชื่อเรื่องความปลอดภัยระดับโลก และการจราจลในเคนย่า จนถึงจุดพีคของเรื่องคือการเปิดโปงข้อมูลลับสุดยอดของประเทศมหาอำนาจอย่างสหรัฐฯ เอาล่ะสิ อัสซาจน์ไม่รู้ว่าตนกำลังเล่นกับใคร เมื่อเป็นเช่นนี้ ชมิท-เบิร์กเห็นว่าเสี่ยงเกินไปที่จะต่อกรณ์กับประเทศมหาอำนาจนี้จึงคิดว่าไม่ควรเผยแพร่ข้อมูลนี้จึงขอเสนอให้มีการแก้ไขเอกสานโดยเซ็นเซอร์รายชื่อบุคคลในไฟล์เอกสารทั้งหมดไม่งั้นเจ้าหน้าที่ทหารและครอบครัวของพวกเขาอาจได้รับผลกระทบจนเกิดจราจลได้ ส่วนอัสซาจน์ไม่เห็นด้วยกับความคิดของเบิร์กเพราะเขายังคงยึดมั่นความคิดที่ว่าต้องเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดไม่ขาดไม่เกิดไม่มีการแก้ไขใดๆ ทั้งสิ้นและไม่ยอมให้คนที่ตายในสงครามการจราจลเสียเปล่า สุดท้ายอัสซาจน์ก็ยอมให้เบิร์กเซ็นเซอร์ชื่อทั้งหมดนั้น แต่เบิร์กลืมไปว่ามันมี 91,000 ไฟล์และต้องโพสต์ไฟล์เหล่านั้นในเว็บไซต์ภายใน 4 วัน อัสซาจน์รู้ว่าเขาทำไม่ได้แน่นอนและยังยึดมั่นในความคิดของตนเช่นเดิมว่าต้องน้ำเสนอข้อมูลอย่าง “โปร่งใส” ในขณะที่เบิร์กต้องการปกป้องรายชื่อและแหล่งข่าว(แมนนิ่ง) เหตุนี้อุดมการณ์ที่ตั้งใจไว้แต่แรกกันของทั้งสองกลับสวนทางกันในที่สุด

นอกจากจะนำเสนอเรื่องการทำงานและยังคอยบรรยายให้เห็นนายอัสซาจน์ในมุมมองของเพื่อนร่วมงาน เราจะสังเกตว่า นายอัสซาจน์จะเป็นคนขี้ระแวงและเป็นคนยอมหักไม่ยอมงอกับข้อเสนอจากเพื่อนร่วมงาน แม้กระทั่งไม่ค่อยไว้ใจพวกเขาถึงกับหลอกพวกเขาเหมือนกันเนื่องจากประสบการณ์ในอดีตที่เคยถูกเพื่อนหักหลังจึงกลายเป็นอย่างที่เห็น เจ้าของหนังสือยังบอกว่า “เขาเป็นบ้า” “สิ่งที่เขาทำมันเสี่ยงเกินไป” เราจึงมองว่าคนเขียนคนนี้พยายามสร้างภาพอัสซาจน์ค่อนไปทางด้านลบ ทั้งเรื่องสีผมที่ไม่น่าเอามากล่าวหาอะไรได้มากนักเพราะเป็นเรื่องส่วนตัวและเรื่องเพื่อนร่วมงานอาสาสมัครที่ไร้ตัวตนซึ่งเราจะไม่เอามายึดเป็นหลักตัดสินคนได้ ฉากหนึ่งในเรื่องเมื่อเขาได้รับเชิญไปทานอาหารร่วมกับพ่อแม่ของเบิร์ก แต่กลับพูดเหน็บพวกเขาที่พวกเขาเอาหนังสือพิมพ์ระดับประเทศว่าเป็น “อนาธิปไตย” หมายความว่าอัสซาจน์ที่อยู่ในกลุ่มฐานันดรที่ 5 ต่อต้าน หนังสือพิมพ์นั้นคือตัวแทนฐานันดรที่ 4 ชัดเจน เมื่อเราดูเรื่องนี้ถึงตอนจบ บทสรุปของหนังสรุปชัดเจนว่า นายอัสซาจน์เป็นภัยร้ายของทั้งประเทศและคนใกล้ตัวมากขนาดไหนโดยในหนังแสดงให้เห็นว่า นายชมิท-เบิร์กหลังจากถูกอัสซาจน์ ”ไล่ออก” เขาจึงทำการลบข้อมูลลับสุดยอดของสหรัฐฯที่อัสซาจน์ได้มากจากแมนนิ่ง จึงทำให้เขากลายเป็น ฮีโร่กลับตัวกลับใจหรืออะไรก็แล้วแต่ไปในทันที และอัสซาจน์ดูเป็นอาชญกรละเมิดข้อมูลส่วนตัวในที่สุด

ออกมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง เว็บวิกิลีคส์ก็ไม่ได้ถูกปิดแต่อย่างใด กลับยังล้วง คว้าน และเผยแพร่ข้อมูลลับต่างๆ ในโลกออกมาเสมอจนถึงวันนี้รวมทั้งข้อมูลที่ถูกลบไปโดยเพื่อนร่วมงาน ซึ่งมันผิดแผกกับในหนังที่ไม่ได้สรุปอย่างนั้น กลับสรุปถึงข่าวฉาวและการหลบเลี่ยงCIAของอัสซาจน์ กลายเป็นคนถูกทางการสหรัฐฯหมายหัวและให้คำจำกัดความว่าเป็น “กบฏ” ทั้งๆ ที่เขาไม่ใช่คนอเมริกันสักนิด ถ้ามองถึงอุดมการ์ของอัสซาจน์ เขาจึงกลายเป็นคนที่ไม่ได้มีเจตนาจะเป็น “ปฏิปักษ์ต่อสหรัฐฯ” ในมุมมองของฝ่ายตรงข้ามแต่ก็เป็นไปเสียแล้ว หากในความเป็นจริงอีกฟากหนึ่งของโลก มีเสียงอีกจำนวนมากที่ยังสนับสนุนการกระทำของเขา ไม่ได้มีแต่หนังสือของนายแดเนียล ชมิท-เบิร์กที่ออกมาเปิดโปงอัสซาจน์ ยังมีเล่มอื่นๆ ที่เขียนถึงด้านบวกของเขาเช่นกัน แต่หนังกลับไม่เอามาทำ เราจึงเหมารวมว่าเรื่องนี้เน้นทำลายอัสซาจน์มากกว่าจะนำเสนอเว็บวิกิลีคส์จริงจัง

ยังมีรายละเอียดที่สำคัญของเรื่องที่หนังไม่ได้เน้นนำเสนอกลับปล่อยผ่านและเน้นถึงความร้ายกาจของอัสซาจน์มากกว่าและรายละเอียดนั้นก็คือ ความแข็งแกร่งในการยึดมั่นอุดมการณ์ของนายอัสซาจน์ อย่างที่กล่าวไปนั้นเขาศรัทธาในอุดมการณ์มากขนาดไหนและมีอิทธิพลต่อโลกอย่างไร ในหนังคุณจะเห็นจุดนี้ของเขาพร้อมทั้งรักษาความน่าเชื่อถือแก่ผู้ให้ข้อมูลอีกเช่นกัน พูดถึงตรงนี้เลยนึกถึงฉากหนึ่งในเรื่องเมื่อแมนนิ่งผู้ปล่อยข้อมูลลับระดับโลกตกเป็นข่าวบนหน้าเว็บไซต์ อัสซาจน์จึงบอกเพื่อนร่วมทีมให้จ้างทนายคุ้มครองแมนนิ่ง จุดนี้หนังกลับเล่าแบบผ่านไปไม่ได้เน้นแต่อย่างใด กลับไปเน้นตอนที่ อัสซาจน์ กับ เบิร์กถกเรื่องการเปิดเผยข้อมูลในรถไฟใต้ดินที่เบลเยี่ยม และเบิร์กตอบโต้อุดมการณ์ของอัสซาจน์ว่า “ฉันนึกว่าเราต้องการปกป้องแหล่งข้อมูลของเรามากกว่า” น่าสงสัยว่าทั้งเรื่องก็เน้นย้ำโต้งๆ อยู่แล้วว่าอัสซาจน์เน้นการเปิดเผยแบบดิบมากแค่ไหน แต่ใยเบิร์กถึงโต้อัสซาจน์แบบนั้น

เราอาจจะสงสัยว่าข้อมูลวิกิลีคส์นั้นเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน ช่วงต้นของหนังจะเห็นว่าช่วงหนึ่งเว็บไซต์ถูกแบนเพราะให้ข้อมูลเท็จ เป็นอันตราย (นึกถึงเวลาไอซีทีแบนเว็บ) หรืออะไรก็ตามสืบเนื่องจากข่าวคอรัปชั่นของธนาคารสวิซฯ สักพักเว็บไวต์กลับมาออนไลน์ได้อีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าข้อมูลที่นำเสนอในเว็บล้วนตรวจสอบและเชื่อถือได้มากที่สุดเพราะข้อมูลที่เปิดเผยล้วนเป็นข้อมูลดิบที่เผยรายชื่อผู้กระทำ ผู้สวมรู้ร่วมคิดในเอกสารทั้งหมดและนำไปใช้เป็นหลักฐานได้จากผู้ที่อาสาปล่อยข่าวที่ไม่ต้องการบอกชื่อ เว็บวิกิลีคส์จึงเป็นกระบอกเสียงที่สำคัญเว็บหนึ่งที่ทำให้เรารู้จักโลกอีกด้านหนึ่งที่ถูกปิดมานานและไม่ได้อยู่ในกะลาอีกต่อไป และยังมีนโยบายในการปกป้องแหล่งข่าว พูดได้ว่าเป็นทั้งกระบอกเสียงและหน้ากากป้องกันของแหล่งข่าวที่ไม่ประสงค์เอ่ยนามเพื่อแบ่งปันข้อมูลแก่เว็บไซต์โดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ

ผลงานที่เรารู้จัก กำกับโดย บิลล์ คอนดอน

ฉากตอนแดเนียลทำงานไป ฟังเพลงอิเลคโทรไป รู้สึกถึงบรรยากาศได้

มามองในมุมมองคนดูหนังที่มีต่อการดำเนินเรื่องและการถ่ายทำของหนัง The Fifth Estate กำกับโดยบิลล์ คอนดอน เจ้าของหนังที่ผ่านมาได้แก่ Dream Girls, Twilight: Breaking Dawn part 1 and 2 เราชอบฝีมือการกำกับของคนนี้ตรงที่เขาจะเน้นการใช้เสียงเพลงได้ดีต่อให้หนังเรื่องนั้นไม่ใช่หนังเพลงก็ตาม ในหนังเราจะเห็นและได้ยินเสียงเพลงแนวเทคโนอิเลคโทรซึ่งเหมาะกับบรรยากาศนักโปรแกรและนักแฮคเกอร์อย่างตัวเอกของเรื่อง สื่อถึงยุคสมัยใหม่ของอินเทอร์เน็ตและวิวัฒนาการเทคโลยีอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะความคิดที่ก้าวหน้าของนักปฏิวัติของเรื่อง นอกจากเสียงเพลง เราขอชื่นชมการเปรียบเทียบนามธรรมเป็นรูปธรรมของเรื่อง เรามองว่าเป็นนี่คือจุดเด่นของเรื่องนี้ คอนดอนคงต้องการให้คนดูเข้าใจและเห็นภาพการทำงานของวิกิลีคส์ว่าทำงานกันอย่างไรโดยการจำลองห้องทำงานขนาดใหญ่สุดลูกหูลูกตาของวิกิลีคส์ว่ามีใครทำงานบ้าง รูปแบบลักษณะข้อมูลจากไฟล์ให้เป็นเอกสารกระดาษจัดเก็บอย่างไร ยังไม่พอการดำเนินการตัดต่อนั้นไม่ขาดช่วงเป็นเรื่องเป็นราวดูแล้วเข้าใจ แต่สิ่งที่น่าติอยู่อย่างเดียวดั่งที่กล่าวไว้คือเรื่องการเน้นมุมมองว่าอัสซาจน์ในภาพพจน์ทางลบและไม่ชูส่วนดีของเขากลับเล่าแบบผ่านแล้วผ่านเลย น่าจะเป็นที่มาว่าทำไมคนที่เห็นด้วยกับการกระทำของอัสซาจน์จะไม่ค่อยปลื้มหนังเรื่องนี้มากนัก ยิ่งเห็นคะแนนในIMDB ปัญหาจึงไม่ได้เป็นที่เนื้อเรื่องหรือการถ่ายทำ น่าจะเป็นการเน้นนำเสนออย่างไม่เท่าเทียมและลำเอียงไปทางมุมมองคนเขียนหนังสืออย่างเบิร์กนั่นเอง

ที่ขาดไม่ได้เลยนักแสดงของเรื่อง โดยเฉพาะAntagonistโดยไม่เป็นใจอย่างนายอัสซาจน์ นำแสดงโดย เบเนดิก คัมเบอร์แบทช์ นักแสดงชาวอังกฤษที่ดัง(มากๆและคนเขียนก็ชอบมากๆ) จากบทเชอร์ล็อคในซีรี่ส์อังกฤษชื่อเดียวกัน บทคาน จากเรื่อง สตาร์ เทรค อินทู เดอะ ดาร์คเนส และ มังกรสมอค จากเดอะฮอบบิทภาค 2 นับว่าปีที่แล้วเป็นปีที่เราได้เห็นเขาโลดแล่นบนแผ่นฟิล์มตลอดปีเลยทีเดียว บทอัสซาจน์เป็นบทที่ท้าทายสำหรับคัมเบอร์แบทช์เช่นกัน เมื่อเขาต้องการจะศึกษาคาแรกเตอร์ของ จูเลี่ยน อัสซาจน์ เขาได้พยายามติดต่อเจ้าของเว็บวิกิลีคส์ให้ได้แต่ไม่ง่ายนักที่จะติดต่อผู้ที่กลบดานCIAอยู่ โชคช่วยเมื่อนายอัสซาจน์ตัวจริงตอบจดหมายคัมเบอร์แบทช์ด้วยการเตือนแบบหวังดีว่า “เขานั้นเป็นนักแสดงที่มีความสามารถ แต่คุณไม่ควรตกเป็นเครื่องมือให้คนสร้างหนัง” “หนังเรื่องนี้ไม่มีความจริงใดๆ เลย” จูเลี่ยนถึงกล่าวกับคัมเบอร์แบทช์ว่า เขาจะถูกใช้เป็น “ปืนรับจ้าง” อย่างไม่ได้ตั้งใจ เป็นอีกจุดหนึ่งที่เราได้เห็นอัสซาจน์ตัวจริงต่อต้านระบบสื่อในฐานันดรที่ 4 อย่างไร ถ้าอยากรู้ข่าวเพิ่มเติม สามารถเสิร์ชในยูทูปหรือกูเกิ้ลได้ว่า Assange VS Fifth Estate นับว่าทำให้คัมเบอร์แบทช์เป็นที่รู้จักในวงการไซเบอร์และวิสเซิลโบลเวอร์กว้างขึ้น ไม่ใช่แค่อัสซาจน์เท่านั้นที่ไม่เห็นด้วยกับบทภาพยนตร์ ถึงขั้นต้องเขียนแถลงการณ์ในเว็บกระบอกเสียงของเขา บทภาพยนตร์ที่ทางวิกิลีคส์แถลง ข่าวจากอีกแหล่งก็ได้บอกว่า นักแสดงตัวเอกของเรื่องก็มีปัญหากับบทอัสซาจน์เช่นกัน ต่อให้เขาพูดด้านดีของหนังก็ตามเพราะเป็นอาชีพของเขา เราในฐานะคนดูขอชื่นชมนักแสดงคนนี้ที่เขาพยายามติดต่อเจ้าของเว็บเพื่อสร้างหนัง และอีกอย่างที่รู้สึกทึ่งคือ ทักษะการแสดงที่เราไม่ได้ติดภาพจากบทเชอร์ล็อค หรือ คานเลย พูดง่ายๆ เราดูหนังไปไม่ได้คิดเลยว่าเนี่ยเบเนดิกแสดงอยู่ (555+) และที่น่าทึ่งคือ การพูดภาษาอังกฤษสำเนียงออสเตรเลีย (นายอัสซาจน์เป็นชาวออสเตรเลีย) ถ้าเราเคยฟังหนังฝั่งเกาะอังกฤษกับฝั่งอเมริกาเราจะเห็นความแตกต่างชัดเจน แต่เมื่อเราฟังสำเนียงอังกฤษกับออสเตรเลียอาจจะแยกยาก แต่เมื่อดูเรื่องนี้เลยเห็นความแตกต่างของ 2 สำเนียงชัดเจนโดยสำเนียงออสเตรเลียเหมือนจะเสียงสูงมากกว่าสำเนียงอังกฤษดูเหมือนอยู่ในควานทรี่มากกว่าสำเนียงแบบอังกฤษ

เบเนดิก คัมเบอร์แบทช์ รับบทเป็น เชอร์ล็อก โฮล์มส์ ในซีรี่ส์เชอร์ล็อก

เบเนดิก คัมเบอร์แบทช์ รับบทเป็น คาน/จอห์น แฮริสสัน ในหนังฟอร์มยักษ์ภาคต่อของ Star Trek

โดยรวมของหนัง เรื่องนี้เป็นหนังเกี่ยวกับวิกิลีคส์ แต่ไม่ได้พูดถึงวิกิลีคส์อย่างที่โปรโมทไว้ จะเน้นการร่วมกันทำงานของอัสซาจน์กับเพื่อนร่วมทีมอย่าง เบิร์กและคนอื่นๆ มากกว่า อันนำไปสู้บทสรุปที่ไม่สวยงามเสียเท่าไร เพราะฉะนั้นหนัง The Fifth Estate เรื่องนี้เหมาะกับผู้ที่อยากรู้การทำงานของวิกิลีคส์หรือเบื้องหลัง “อีกมุม” เล่าโดยมุมมองคนร่วมงาน และแนะนำอย่างยิ่งว่าควรศึกษาข่าวเกี่ยวกับวิกิลีคส์และนายจูเลี่ยน อัสซาจน์ก่อนที่จะรับชมเรื่องนี้จะได้ไม่เสียอรรถรสและติดตามและเข้าใจเนื้อหาได้มากขึ้น ถ้าเราจะให้คะแนนเต็มสิบ เราจะเทคะแนนให้กับผู้กำกับ 8.2/10 อย่างที่กล่าวเหตุผลไว้ข้างต้น นักแสดง 8.5/10 เนื่องจากเราไปดูการพูดของนายอัสซาจน์ตัวจริง ไม่ได้เป็นอย่างในเรื่อง แต่ก็นะ หนังควรเน้นอารมณ์มากกว่า น้ำเสียงการพูดของนักแสดงจึงถูกสร้างให้น่าดึงดูดและมีอารมณ์ร่วมด้วยตามแบบฉบับของหนัง และเนื้อเรื่อง 6.5/10 อย่างไม่ต้องสงสัย ที่น่าเสียดายที่สุดคือถ้าผู้กำกับและคนเขียนบทจะเน้นความสำคัญของตัวละครอย่างเท่าเทียมกันโดนไม่โอนเอนไปฝั่งมุมมองคนเขียนหนังสือ หนังเรื่องนี้จะกลายเป็นหนังวิกิลีคส์ที่ไม่ใช่แอนตี้วิกิลีคส์อย่างที่ว่ากันในโลกออนไลน์ แต่อย่างไรก็ดี ทีมผู้สร้างก็ต้องคำนึงถึงสัญชาติของค่ายหนังและเนื้อหาที่กระทบต่อความมั่นคงของเจ้าของประเทศอยู่ดี ไม่เช่นนั้น The Fifth Estate จะกลายเป็นหนังแอนตี้สหรัฐฯ แทนได้

J.M.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

references:

en.wikipedia.org/wiki/Fifth_Estate

en.wikipedia.org/wiki/Estates_of_the_Realm

en.wikipedia.org/wiki/The_Fifth_Estate_(film)

wikileaks.org

wikileaks.org/The-Fifth-Estate.html

www.poynter.org/latest-news/top-stories/98781/balloon-boy-story-reveals-differences-between-fourth-and-fifth-estates

www.newstalk.ie/Benedict-Cumberbatch-defends-his-role-in-The-Fifth-Estate

www.newstalk.ie/Julian-Assange-vs-The-Fifth-Estate-

en.wikipedia.org/wiki/Estates_of_the_Realm

www.youtube.com/watch?v=5yB3n9fu-rM

en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Domscheit-Berg

imdb.com

rjmorwood.wordpress.com

Images: Google.com

ท า ง เ ลื อ ก

2014-03-17T10:52:00.001-07:00

ไหนๆ เรียนจบแล้วก็ขอพักผ่อนใช้เวลาทบทวนชีวิตตัวเองก่อน เด็กจบใหม่หลายคนและส่วนใหญ่(คิดว่า)ตอนนี้ เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วกำลังหางานกันแน่นอนทันที ชีวิตสู่โลกแห่งความเป็นจริงเริ่มขึ้นแล้ว สิ่งแรกที่เราคิดเรื่องการหางานหลังเรียนจบเป็นเรื่องที่เราค่อนข้างกังวลเหมือนกัน แล้วมาคิดอีกทีว่าทำไมต้องกังวลว่าเราจะไม่ได้งาน หรือไม่ได้เงิน หรือเพราะกลัวถูกข้างบ้านมองว่า จบมายังหางานทำไม่ได้ หรือโดนมองว่า พวกความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด พอมองดีๆ เราไม่ได้แคร์เรื่องพวกนั้น เงินก็มี ชีวิตประจำวันก็ไม่ได้ใช้สอยอะไรมากเงินเหลือก็เก็บ เรื่องถูกดูถูกก็ไม่ได้เอามาใส่หัว แต่ก็โดนแอบกดดันนิดหนึ่ง แต่จริงๆ แล้ว ปัญหาตอนนี้อยู่ที่การเตรียมตัว ถึงเรียนจบและจะสมัครงาน มีปัจจัยหลายๆ อย่างที่เราจำเป็นต้องมองให้ดี ไม่ว่าจะเรื่องความชอบความสนใจว่าเราอยากทำงานอะไร แบบไหน บรรยากาศยังไง เรายอมให้เวลาพิจารณากับเรื่องพวกนี้มาก เหมือนตอนที่แอดมิชชั่นเลือกคณะ 4 ลำดับ อันนั้นก็คิดนานเหมือนกัน ผลลัพธ์เราได้เรียนในสิ่งที่ชอบ

มาคิด มาเตรียมหลังจบเรียนไม่สายไปไหน่อยเหรอ เราถามตัวเองแบบนั้นหลายครั้งแล้วก็ตอบเหมือนเดิมว่า เราคิดแบบนี้มาเป็นปีแล้ว แต่รู้อะไรไหม การทำตามใจตัวเองก็เป็นเรื่องยาก และเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งเหมือนกัน การจะแยกความชอบของเราออกจากความจำเป็นจากความเห็นคนอื่น น่ะ กว่าจะชั่งน้ำหนักว่าเราจะเอาชีวิตตามในแบบของเราหรือให้ผู้ใหญ่กำหนดชีวิตเรา บางครั้งความคาดหวังจากผู้ใหญ่ถือเป็นเรื่องดีตรงที่เราได้รับการสนับสนุน ไม่ใช่โดนบังคับให้ทำงานหรือเป็นในสิ่งที่เราไม่ได้ถนัดหรือชอบ เพราะงั้นกว่าจะแยกแยะตรงนั้นก็กว่าจะเคลียร์ได้มาถึงชีวิตตอนนี้ คำพูดเดียวที่พ่อบอกและทำให้เราสบายใจสุดคือ ตอนนี้ชีวิตแค่เริ่มต้น เรื่องหางานไม่ได้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่จำเป็นต้องคิดจนตัวตาย ถ้าจะเสียเวลาปีนึงเพราะไม่มีที่ทำงาน ก็เอาเวลาตรงนั้นมาพัฒนาตัวเราและเตรียมพร้อมรับมือให้มากขึ้น ชีวิตเพิ่งแค่เริ่มต้นเท่านั้น ชีวิตเรายังอยู่อีกนาน ในอนาคตอาจจะมีอีกหลายหนทางเข้ามาให้เราเลือกอีกก็ได้ เพราะงั้นอย่ามองแค่ว่าเราจะโดนใครมองอะไรยังไง เป็นคำสอนที่ทำให้เรามองหาสิ่งที่เราอยากทำชัดเจนกว่าเดิม

สิ่งที่เราอยากทำคือการเป็นนักแปลภาษา อยากแปลนู่นนั่นนี่ แต่หลักๆ อยากแปลบทความบันเทิง ข่าวไลฟ์สไตล์ วรรณกรรมเด็กหรือนิทานมากกว่าเอกสารบทความ แต่ไม่ได้ไม่ชอบ แค่ถนัดและมีความชอบส่วนตัวกับพวกบทความบันเทิง อะไรทำนองนั้นมากกว่า ทีนี้เราคงไม่เอามาเป็นอาชีพหลัก ทำได้แค่เป็นเพียงงานอดิเรกเท่านั้น ส่วนงานหลักนี่จะทำอะไรยังไม่รู้เลยนอกจากงานพวกเลขาฯ แถมไม่ใช่สิ่งที่เราถนัดนี่ล่ะคือปัญหา การจบเอกอังกฤษมา ถ้าไม่มีความรู้เรื่องศาสตร์อื่นๆ ก็เอามาประยุกต์ใช้ได้ไม่มากกว่าคนที่เรียนภาษาอังกฤษประกอบกับวิชาที่เอาไปประยุกต์กับงานได้เช่นการจัดงาน การแปล การท่องเที่ยวโรงแรมและอื่นๆ เราโทแปลแท้ๆ แต่คิดว่าสิ่งที่เรียนยังไม่พอ แถมเอามาเป็นอาชีพหลักยากถ้าไม่มีประสบการณ์ผ่านผลงานมาหลากหลายรูปแบบแล้วล่ะก็ ทำเป็นงานประจำยาก และฟรีแลนซ์ถ้าไม่ขึ้นกับสังกัดไหนก็ดี แต่เราจำเป็นต้องชำนาญการแปลมากกว่านี้จริงๆ ระหว่างนี้ก็ขอใช้เวลาไปการแปลและงานอื่นๆ ทำงานเลี้ยงชีพระหว่างหาความสนใจที่เราชอบจริงๆ เสียก่อนนะ

J.M.

ทฤษฎี "Kübler-Ross model" ใน You Who Came from the Stars

2014-01-31T01:22:00.000-08:00

"Kübler-Ross model" or five steps of grief mentioned in You Who Came from the Stars
ทฤษฎีคับเบลอร์-รอส หรือ 5 ขั้นเมื่อเผชิญกับความเศร้า ที่ถูกกล่าวในเรื่อง ชายผู้มาจากดวงดาว (ออกแนวมีสาระนิดนึง)

I got this psychological theory while watching You Who Came from the Stars. I heard To Min Joon mentioned the theory, Kübler-Ross model, after he had refused to tell his true feeling to Cheon Song Yi. And the series showed Song Yi's processed reactions as per the theory humorously and respectively. Then I got to find more explanation on it and found it useful to deal the hard situation step by step.

เพิ่งสังเกตว่าในเรื่องโทมินจุนยกทฤษฎีทางจิตวิทยาของคับเบลอ-รอส มา เป็นทฤษฎีเกี่ยวการเผชิญกับความเศร้าที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เหมือนที่โทเมเนเจอร์พูดไว้ในเรื่องหลังจากที่เจ๊ซงอีสารภาพความรู้สึกแบบหมดเปลือกให้โทเมเนเจอร์ฟัง ซีรี่ส์ก็ตัดฉากอธิบายทฤษฎีนี้สลับกับฉากนางเอกประกอบเป็นตัวอย่างทีละขั้นอย่างตลกขบขำ ก็เลยคิดว่า เจ้าทฤษฎีนี้น่าจะได้ประโยชน์ถึงขั้นต้องหาข้อมูลมาอ่านเพิ่มเติม

The theory explains on how people could face after they experience trauma in everyday life whether from death or break up. By observing people who have this illness, Kübler-Ross conclude the expecting results into five process that people normally encounter.

ทฤษฎีของคับเบลอ-รอสกล่าวถึงว่า ผู้คนเผชิญหน้ากับความผิดหวัง ความเศร้าโศกในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นการเสียชีวิต หรือ เลิกคบกับแฟน โดยพวกเขาจะฝ่าฟันมันไปอย่างไร เพราะฉะนั้น เจ้าของทฤษฎีก็ได้สังเกตพฤติกรรมของคนเหล่านี้และสรุปออกมาได้ 5 ขั้น 5 แบบที่คนเหล่านั้นแสดงอาการออกมา

Perharps, in my case, after paying attention the theory, psychologically, I see that I have passed the last step so far that I understand that my past was really proceeded according to the five steps of grief. No wonder that how hard to go through those incidents and I feel lucky finding this article which is very helpful to find the solutions.

บางที อย่างเราพอได้อ่านทฤษฎีนี้ เพิ่งรู้ว่าเราเพิ่งผ่านขั้นตอนสุดท้ายมาหมาดๆ พอมองย้อนกลับมา มันก็จริงที่เราผ่านตามขั้นตอนทั้ง 5 มาได้ เลยไม่แปลกใจ แถมโชคดีที่มาเจอทฤษฎีนี้ ทำให้ค้นพบวิธีรับมือกับอาการทีละขั้นได้

However, the series must have confused the two first steps. Actually, the step of denial comes before of anger. Otherwise, the production might purposely intend to swap them or they were accidentally mistaken.

อย่างไรก็ตาม เราจับผิดซีรี่ส์ได้อย่างนึงคือ มันเรียงขั้นตอนผิด จริงๆ ขั้นแรกต้องเป็น ไม่ยอมรับความจริง แล้วค่อย โกรธ แต่ไม่ว่ากัน ถ้าคิดในอีกแง่ ซีรี่ส์อาจจะตั้งใจสลับไม่ว่าจะเหตุผลอะไร หรือเพราะความผิดพลาดของทางผู้เขียนบท

Here are the five steps of grief.
5ขั้น เมื่อเผชิญกับความเศร้า

Denial = ไม่ยอมรับความจริง

"What?! Is he crazy? What an alien on Earth!"

Anger = โกรธ โมโห

"You idiot! I'm gonna make you pay off! "

Bargaining = การปลอบใจตัวเอง

"Actually, he's not my type I wanna date with."

Depression = ความซึมเศร้า

"I'm not crying. The tears just flow out."

Acceptance = การยอมรับ

"I'm gonna be the prettiest woman and make you regret all of this!"

Generally, facing dilemnma should be consequently done in the patterned process so that those people will be healed step by step in each step. The more you express your emotion regarding five steps, the faster you will be cured from dilemna. That's why we should hurrily accept the unresolved problem and move on.

โดยปกติแล้ว การเผชิญหน้าควรเป็นไปตามขั้นตอนตามลำดับเพื่อคนเราจะได้หายจากอาการทั้ง5ให้เร็วที่สุด ยิ่งถ้าเราแสดงอาการตาม 5 ขั้นมากขึ้น อาการเราก็จะฟื้นฟูเร็วมากขึ้นจากความเศร้าที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เพราะฉะนั้น เราควรรีบยอมรับปัญหาที่ไม่มีทางแก้ไขให้เร็วและเดินหน้าต่อไป

Meanwhile, women and men get the different results. Tending to get a better life, women upgrade herself by improving individuals or finding a better guy she's ever dated. Unlike women, men will be more sorrowful than women ... (somehow and not everyone, I guess)

อย่างไรก็ดี ผู้หญิงกับผู้ชายได้รับผลกระทบต่างกัน คือ ผู้หญิงมีแนวโน้มฟื้นฟูเร็วกว่า ปรับปรุงตัวดีขึ้น ไม่ว่าจะ พัฒนาตัวเองให้ดูดีหรือหาผู้ชายที่ดีกว่าคนเก่า แต่ผู้ชายมีแนวโน้มตรงกันข้าม อาจจะเศร้ามากกว่าผู้หญิง (ซึ่งเราไม่รู้ว่าจริงรึป่าว)

To get over, if we are in the middle of these steps, don't worry. Just express out what you should do and feel in order to relieve yourself soon. Pretending not to feel is not the real remedy. It even extends your trauma and last for long time. Therefore, to say again, accept it and move on.

ถ้าเรายังอยู่ในช่วง5ขั้นนี้ ขอให้พึงรู้ไว้ว่า อย่าไปกังวล แค่ระบายความรู้สึกพวกนั้นออกมา จะได้หายจากการประสบปัญหาที่แก้ไม่ได้พวกนั้น และการเสแสร้งหรือหลอกตัวเองว่าไม่เป็นไรไม่ใช่วิธีแก้ที่แท้จริง เพราะมันยิ่งทำให้เวลา 5 ขั้นนั้นยืดเยื้อนานออกไปอีก เพราะงั้น ย้ำอีกรอบ รีบยอมรับและเดินหน้าชีวิตต่อไปดีกว่า

ปล. ไม่ได้ตั้งใจแปลให้ตรงเป๊ะ ก็ขออภัยด้วยJ.M.

sources:
wikipedia.org
You Who Came from the Stars episode 13, aired on 29 January 2014
lucidchart.com
kodhit

[Videos] 2014 Sweet Smile JOO WON fan meeting in Thailand "First Love"

2014-01-20T07:18:00.003-08:00

มาถึงเรื่องราวความประทับใจจากมีทของดาราหนุ่มเจ้าของบทบาท หมอพัค กับคำพูดติดปาก "ปัลรี ปัลรี ปัลรี ปัลรี" มาให้ชมกัน ตอนไปนี่ตื่นเต้นมากๆ เป็นครั้งแรกที่พี่จูวอนมาจัดแฟนมีทที่ไทย มีโมเม้นท์น่ารักๆ แถมอาการเขิน เปิ่นๆ ด้วย ดูเป็นตัวของตัวเองมาก เชื่อแล้วว่า พี่เขาขี้อายจริงๆ แต่ไม่ตื่นเวทีเลย (ระดับนี้แล้ว -..-) สิ่งที่ประทับใจมากๆ คือ ความน่ารักเนี่ยแหละ แต่ก็คำพูดที่กินใจ ถึงแม้เวลาจะน้อยนิด แต่ก็ฟินไม่หายขาด เรียกได้ว่าเต็มอิ่ม สัมผัสใกล้ๆ กันถ้วนหน้า

แต่มีเรื่องตินิดนึงคือ เหมือนพิธีกรจะเป็นผู้สื่อระหว่างศิลปินกับคนดูไม่เต็มที่เท่าไร แต่ก็สนุกดี บางครั้งอยากติเรื่องคำพูดกูมึงพูดลับหลังเจ้าของงานไม่ค่อยดีนะคะ ส่วนล่ามแปลน่าจะแปลทุกกระเบียดนิ้วให้พี่จูเขาเข้าใจแฟนคลับไทยมากๆ ด้วยก็ดี ส่วนสำนวนการแปลยังแปลเป็นทางการไปหน่อย น่าจะแปลมันส์ๆ แบบภาษาวัยรุ่นบ้าง 555+

เอาล่ะ มีคลิปมาฝาก ไกลหน่อย แต่เสียงเพราะ

ร้อง If I were >

ร้อง Unchained Melody + ทำปิ๊กหลุด 55

แอคติ้งเป็นหมอพัค + ช่วงตอบคำถาม

เต้นเพลงหญิงลี + ถ่ายไม่ทันพี่แกเต้น แต่ดูพิธีกรสาธิตเอา 555+

Farewell พูดยาวๆ และได้ใจความ T_

ร้อง This is the moment 지금 이순간 สุดยอด แต่ตอนจบคลิปที่เห็น พี่แกผิดคิวเดินเข้าผิดฝั่ง หลังจากนั้นพี่เขาวิ่งลนๆ ไปอีกฝั่ง 55 เพื่อมาเซอร์ไพร์ส ในคลิปถัดไป

เซอร์ไพรส์

Tags: Joo Won, Moon Jun Won, Fan meet, Thailand, Sweet Smile, First Love, Good Doctor

[หนัง][แนะนำ] The Perks of Being a Wallflower

2013-07-07T23:00:00.000-07:00

The Perks of Being a Wallflower

หมายเหตุ: สปอยล์หนัก ถ้าใครยังไม่เคยดูแนะนำว่าอย่าเพิ่งอ่าน ไปดูหนังก่อน 55

นำแสดงโดย โลแกน เลอร์แมน เอ็มม่า วัตสัน เอซร่า มิลเลอร์

กลับมาแนะนำหนังหลังจากหายไปเรียนหนังสือ พอดีไปเจอเรื่องนี้เพราะเอ็มม่าเล่น เลยอยากรู้ว่าเกี่ยวกับอะไร และเท่าที่ดูโปสเตอร์ข้างบนครั้งแรก นึกว่าหนังวัยรุ่นอเมริกันทั่วไปล่ะมั้ง สะดุดไปเห็นชื่อหนังข้างบนตัวนักแสดง เอ่ จะแปลเป็นไทยยังไงนะ perk ? มันแปลว่าผลตอบแทนอะไรสักอย่างที่คุ้มค่าแก่การได้มา แล้ว wallflower กำแพงดอกไม้ อันนี้ค้นในเออร์บันดิกฯเลย จับใจความได้ว่า wallflower คือคนที่คนทั่วไปไม่ค่อยได้สังเกตและไม่ค่อยมีใครคบหรือเข้าหา แต่พอได้รู้จักก็จะรู้ว่าคนๆ นี้เป็นคนอัศจรรย์มาก พอเอาชื่อเรื่องมาแปลแบบรวมๆ ก็คือ 'ผลตอบแทนของการเป็นคนอัศจรรย์ที่ไม่มีใครสนใจ' แต่ดูชื่อไทยของเรื่องแล้ว บอกเลยว่า มันดูกุ๊กกิ๊กมาก และไม่เข้ากับเรื่องเท่าไรนะคะ - -;

หลังจากดูจบเลยเสิร์ชหาทันที หนังเรื่องนี้สร้างจากหนังสือของ Stephen Chbosky และก็เป็นคนกำกับเรื่องนี้ด้วย ถึงว่าทำไมการดำเนินเรื่องและการแสดงอารมณ์ของตัวละครมันชัดเจน และมีความเป็นดั้งเดิมตามหนังสือสูงมาก ถึงตัวหนังจะตัดออกไปเยอะก็ตาม ก็เพราะคนเขียนมากำกับเอง ซึ่งเป็นหนังที่หายากมากๆ โดยเฉพาะหนังที่ทำจากนิยาย ส่วนตัวเลยอยากจะซื้อมาอ่านอีกสักเล่มหนึ่ง พูดถึงตัวละคร ผกก. เลือกคนเล่นถูกบทมาก จากที่เราไม่เคยดูหนังของโลแกน ซึ่งรู้ว่าดังจาก Percy Jackson แต่มันไม่ใช่แนวสำหรับเรา แต่กลับประทับใจกับบทนี้เอามากๆ บทแซมและแพริกเช่นกัน เด็กชายKevin จาก We Need to Talk about Kevin และเอ็มม่า วัตสัน จากแฮรี่ฯ มันน่าสนเล็กๆ ตรงที่เราอยากเห็นเอ็มม่าพูดอังกฤษแบบอเมริกัน และเธอก็ทำได้ค่ะ ฮ่าๆ ถึงจะแปร่งๆ หน่อยก็โอเค น่ารัก^^ ถ้าเราให้คะแนน ก็จะให้ 9.5/10 ค่ะ อีก .5 ที่หายก็คือเรื่องราวในหนังสือถูกตัดออกไปเยอะตามประสาคนทำหนัง ซึ่งส่วนที่ตัดก็มีความสำคัญไม่แพ้กันนะ

เรื่องราวหลักๆ ของเรื่อง ก็คือ ชาร์ลี เด็กหนุ่มที่กำลังจะขึ้นม.ปลาย มันเป็นความท้าทายของเขาที่จะก้าวขึ้นไปโตอีกระดับหนึ่ง แต่เขากลับพบว่า ชีวิตม.ปลายมันช่างแตกต่างจากม.ต้น ที่มีเพื่อนเก่าๆ จะมาคอยคุย และเคยมีเพื่อนๆ มากกว่านี้ แต่พอชาร์ลี เข้ามาในโรงเรียนม.ปลายก็เจอกับสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตต่างๆ นาๆ ทุกคนมีโลกส่วนตัวสูงขึ้น เพื่อนที่เคยรู้จักตีตัวออกห่าง แม้กระทั่งพี่สาวของชาร์ลีชื่อ แคนดิซ ห้ามไม่ให้น้องของตนมานั่งทางด้วยเพราะเธอจะนั่งทานกับแฟนหนุ่ม ชาร์ลีเลยต้องนั่งทานอาหารกลางวันคนเดียว โดนเพื่อนแย่งเอาการบ้านด้วยการข่มขู่ และนั่นทำให้เขาไม่มีเพื่อนในวันแรกที่เข้าเรียน

ระหว่างที่เขาอยู่บ้าน ชาร์ลีมักจะเขียนไดแอรี่ ซึ่งเรา คนดูอาจจะมองได้ว่า เด็กคนนี้มีโลกส่วนตัวสูงจริงๆ ถึงขั้นต้องบันทึกชีวิตตัวเองและความรู้สึกตัวเองทุกๆวัน ความลับที่เขาปิดบังไว้กลายเป็นกำแพงในใจ มันกำลังบังความจริงบางอย่างภายใต้จิตใจของเขาอยู่ อย่างไรก็ตาม เวลาที่ชาร์ลีอยู่กับพ่อแม่ แม้ว่ามีความในใจที่ปิดบังอยู่ และ เรื่องที่เขาถูกเพื่อนที่โรงเรียนแกล้งมากแค่ไหน มีความสุขหรือไม่ เขาจะไม่อยากให้พ่อแม่และพี่สาวรับรู้

จนวันหนึ่ง เขาได้รู้จักกับรุ่นพี่ที่สอบตกวิชางานช่าง ชื่อว่า แพทริก เขาเป็นตัวสีสันของชั้นเรียน ทั้งล้อเล่นคุณครู และเป็นตัวตลอกประจำโรงเรียนที่ใครๆ ก็รู้จักกันในฉายาว่า 'ไม่มีอะไร' ชาร์ลีเห็นรุ่นพี่คนนี้ดูร่าเริงสดใส ก็เลยอยากเป็นเพื่อนโดยที่เขาต้องพยายามเข้าหา และนั่นทำให้เขารู้จักกับ แซม รุ่นพี่สาวสวยร่าเริงที่ทำให้ชาร์ลีแอบชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ยิ่งเห็นก็ยิ่งอยากคบเป็นเพื่อนด้วย และวันนั้นหลัง

จากดูแข่งขันอเมริกันฟุตบอลของโรงเรียนจบลง พวกเขาทั้งสามคนก็ได้รู้จักกัน เริ่มแรกที่ชาร์ลีเป็นเพื่อนกับแซมและแพทริก สองคนนั้นยังไม่แคร์ชาร์ลีมากเท่าไร มิหนำซ้ำ ยังเปิดเพลงไล่ชาร์ลีอีก แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชาร์ลีโกรธหรอก ในทางกลับกัน ชาร์ลีคิดว่า แพทริกกับแซมเข้าคู่กันดี ทำให้ชาร์ลีเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นแฟนกัน แต่ที่ไหนได้ พวกเขาเป็นพี่น้องพ่อแม่เพิ่งแต่งงานใหม่ด้วยกัน และแพทริกเองก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงเสียด้วย ทำให้ชาร์ลียิ่งรู้สึกแอบชอบแซมเข้าไปอีก แต่เขากลับมารู้ทีหลังว่า แซมมีแฟนรุ่นพี่มหา'ลัยแล้ว

หลังจากที่เขาไม่ได้เจอแซมกับแพทริกบ่อยๆ จนกระทั่งงานเลี้ยงต้อนรับเด็กใหม่ ชาร์ลีพยายามอีกครั้งที่จะเข้าวงเต้นกับพวกเพื่อนทั้งสองนี้ เขาทำสำเร็จ และหลังจากนั้นรุ่นพี่ทั้งสองก็พาเขาไปปาร์ตี้ ซึ่งก็มีการเล่นกัญชา(รึเปล่า) แต่ไม่ร้ายแรงมากนัก ถือเป็นการรับน้องภายในตัว ทุกคนในปาร์ตี้ต่างตะลึงชาร์ลีว่าเป็นคนตลกมากๆ (หลักจากกินคุกกี้หลอกไป) ใครๆ ก็ชอบเขา จน แซม ต้องทำนมปั่นให้ดื่มเพราะสติชาร์ลีย์ไม่อยู่กับตัวจริงๆ และนั่นทำให้เขาพูดความในใจต่อหน้าแซมได้เต็มที่ เมื่อแซมถามเขาว่า เพื่อนของชาร์ลีย์ไปไหน เขาตอบว่า เพื่อนของเขาเพิ่งฆ่าตัวตายไปเมื่อฤดูร้อนครั้งที่แล้ว นี่จึงทำให้แซมรู้สึกเศร้า สงสาร และอยากเป็นเพื่อนชาร์ลีมากขึ้น และเมื่อแพทริกรู้ด้วย พวกเขาทั้งสามเลยกลายเป็นเพื่อนกันและชาวแก็งส์อย่างแท้จริง

เรื่องราวต่อจากนี้ ก็เกิดความสับสน ระหว่างเพื่อนทั้งสามและ ที่สำคัญ ภายในจิตใจของชาร์ลีที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป

คงสปอย์ได้แค่นี้นะคะ เพราะถ้ามากไปอาจจะน่าเบื่อ สำหรับเราแล้ว เราดูเรื่องนี้ 7รอบติดต่อกัน ไม่รู้ทำไม ก็เพราะชีวิตวัยรุ่นของใครหลายคนอาจจะเคยเป็นแบบชาร์ลีมาแล้วน่ะสิ แต่สิ่งที่ประทับใจและทำให้เราย้อนดูกลับไปกัลบมาคือ คำพูดประโยคนึงของชาร์ลี

"งั้นผมว่าเราเป็นอย่างที่เราเป็นด้วยเหตุผลหลายๆ อย่าง

และเราอาจจะไม่รู้เหตุผลเหล่านั้นทั้งหมดก็ได้"

กับ

"ผมทั้งมีความสุขและความเศร้าพร้อมกัน

ผมยังคงตามหาคำตอบว่ามันเป็นไปได้ยังไง"

ชาร์ลีเป็นเด็กที่เก็บความรู้สึก และมีโลกส่วนตัวมากจนเขาไม่สามารถบรรยายความรู้สึกลึกๆ ต่อหน้าคนอื่นได้ เพราะเขามีความลับบางอย่างตามหลอกหลอนเขา เขาคิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้น้าของเขาตายและมันไม่เคยจางหายไป เวลาที่เขาอยู่คนเดียวจิตใจเขาจะสับสนและหมกมุ่นอยู่กับอดีตที่ตนไม่เคยบอกใคร นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาต้องบันทึกความรู้สึกลงไดแอรี่

แต่เมื่อเขาได้รู้จักกับแซมและแพทริก ทำให้เขารู้ว่า เขาควรที่จะเปิดความรู้สึกออกมาให้มากกว่านี้ เพราะยิ่งถ้าเขาไม่พูดอะไรออกมา เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่มีใครจดจำและสนใจ และกลายเป็นwallflowerจริงๆ และที่มากไปกว่านั้นก็คือ เขาแอบชอบแซมแต่ไม่เคยบอกความรู้สึกออกไปตรงๆ ทั้งๆ ที่ทั้งคู่ก็รู้อยู่แก่ใจ เพราะชาร์ลีเองรู้อยู่แล้วว่าแซมมีแฟน เขาจึงคิดที่อยากจะแอบเฝ้ามองอยู่ห่างๆ มากกว่าที่จะอยู่ใกล้ๆ และอยากเห็นเธอมีความสุขมากกว่า ในขณะที่แซมไม่มั่นใจว่าชาร์ลีคิดยังไง เพราะเขาไม่เคยสารภาพรักกับเธอ บวกกับทีเธอเองเคยถูกหลอกมา วันหนึ่งแซมจึงถามชาร์ลีว่า 'ทำไมคนที่ตัวเองรักถึงทำเราเหมือนไม่มีอะไรเลย' และชาร์ลีก็ต้องกลับแซมว่า 'เราแค่รับความรักที่เราสมควรได้รับไง'

เป็นประโยคที่คนเขียนชอบมากที่สุด

สิ่งที่ชาร์ลีเรียนรู้อีกอย่างหลังจากมีเพื่อนรุ่นพี่ทั้งสอง เขารู้ว่าทุกคนก็มีเบื้องหลังความเจ็บปวดเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เขากลับเจ็บปวดที่สุดเพราะความเจ็บปวดนั้นทำให้เขากลายเป็นเด็กเงียบ และไม่ร่าเริง ไม่มีเพื่อนคบ แต่การที่เขาได้เจอเพื่อนดีๆ อย่างแซมและแพทริก กลับทำให้เขากล้าที่จะต่อสู้กำแพงจความกลัวในจิตใจนี้อีกครั้ง

หนังสือและหนังเรื่องนี้ มีประโยคอีกหลายประโยคที่ทำให้เราหวนนึกถึงชีวิตวัยรุ่น และพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป แนะนำเลยค่ะ

'พวกเราแค่อยู่ตรงนั้นด้วยกัน แค่นั้นก็พอแล้ว'

'พวกเราคือที่สุด'

ต่อไปเป็นฉากที่ชอบมากที่สุด

ผมไม่รู้ว่าผมจะมีเวลาเขียนจดหมายอีกมั๊ย

เพราะ ผมอาจจะยุ่งกับการเข้าหาเพื่อนมากขึ้น

ดังนั้น ถ้านี่จะกลายเป็นฉบับสุดท้าย

ผมแค่อยากจะให้คุณรู้ว่าผมเคยอยู่ในที่ๆ แย่มาก่อน

ก่อนที่ผมจะเข้าม.ปลาย และคุณได้ช่วยผมไว้

ถึงแม้คุณไม่เคยรู้ว่าผมเคยพูดเรื่องอะไรไว้ หรือ รู้จักใครที่

เคยประสบเหตุการณ์แบบนี้ คุณกลับทำให้ผมไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

เพราะผมรู้ว่ามีใครอีกหลายคนที่พูดเรื่องราวเหล่านี้ไม่เคยมีอยู่

และผู้คนที่ลืมช่วงอายุตอน16ย่างเข้า17นั้นเป็นยังไง

ผมรู้ว่าสิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นเรื่องเล่าสักวัน และรูปภาพจะกลายเป็น ภาพเก่าๆ

พวกเราจะกลายเป็นพ่อแม่ของใครสักคน

แต่ ณ ช่วงเวลานี้ มันไม่ใช่เรื่องราว มันกำลังเกิดขึ้น

ผมอยู่ตรงนี้ และผมกำลังจ้องมองเธอ

เธอดูสวยมากๆ ผมสัมผัสได้

ช่วงเวลาหนึ่งเดียวนี้ พอรู้ว่าตัวคุณไม่ใช่เรื่องราวอันแสนเศร้าอีกต่อไป

คุณกำลังมีชีวิตชีวา

คุณลุกขึ้นยืนและเห็นแสงไฟตามตึกสูงต่างๆ และทุกอย่างนั่นทำให้คุณรู้สึกฉงน

และตอนนี้คุณกำลังฟังเพลงบนรถที่แล่นกับคนที่คุณรักมากที่สุดในโลก

และ ณ วินาทีนี้ ผมมั่นใจว่า

พวกเราคือ ที่สุด

ตบท้ายด้วยเพลงในอุโมงค์ที่แซมถามหา

พวกเราขอแค่เป็นฮีโร่แค่วันเดียว ก็พอ

J.M.

[เบ็ดเตล็ด]แนะนำซีรี่ส์ น่ารักๆ

2013-04-27T23:01:00.005-07:00

ไม่ได้เข้ามาอัพนานได้สักพักแล้ว จะยุ่งเรื่องงานเรื่องเรียน แต่ก็ไม่ได้ลืมที่นี่ไปนะ แหะๆ (ข้อแก้ตัว- -*) เอาล่ะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า ช่วงนี้ และระยะหลังๆ J.M. ไม่ค่อยตามซีรี่เกาหลีเท่าไร แต่กลับไปติดซีรี่ส์ฝรั่งซะงั้น!!! ไม่ว่าจะ Glee, The Vampire Diaries, Breaking Bad Walking Dead บลาๆๆๆ ไม่ได้ดูทุกเรื่องหรอก น่าแปลกที่ว่า เราดูซีรี่ส์ฝรั่ง ทำให้เรารู้ว่า มันมีหลากหลายแนวให้เราได้เลือกดูเยอะมาก พูดง่ายๆ พักจากซีรี่ส์เกาหลีเครียดๆแค้นๆ เศร้าๆ หันมาดูอะไรเจิดจ้าๆ บ้าง โดยส่วนตัวชอบหนังเพลงอยู่แล้ว เลยคิดไม่ผิดที่ดูGlee ได้ฟังเพลง + นั่งขำๆ ฮาๆ กับตัวละครไป ดูแวมไพร์3เศร้า ตกลงมันจะรักไม่รักใคร(ฟระ)แถมพามาทั้งแม่มด หมาป่า และ ลูกครึ่งหมาป่าแวมไพร์(อันหลังกรี๊ดหนักๆ><) ดูอาจารย์วิทย์ม.ปลายมาเป็นคนทำยาเสพติดย์จนเป็นGodfatherยังไง เห็นได้ว่า ดูคนล่าผีดิบอย่างเมาส์มันส์

จะเห็นว่า มันคนละเรื่องคนละไสตล์แต่เราก็ดูมันทั้งหมด ด้วยความที่มันให้ลุ้นกันไปคนละแบบ อีกอย่างหนึ่งคือ ซีรี่ส์ฝรั่งทำหลายตอนเท่าเกาหลีก็จริง แต่เดินเรื่องเร็วมาก ดูๆ ทีไม่รู้สึกเบื่อ หรือรู้สึกอึด เนื้อเรื่องกระชับ พอๆ กับซีรี่ส์ญี่ปุ่นในบางที และสุดท้ายคือ อาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อ หลังจากดูซีรี่ส์ฝรั่งมาปีกว่าๆ ครั้งแรกที่ดูจำได้ว่า ต้องดูซับอิ้งค์ จนถึงตอนนี้ ไม่เพิ่งซับใดๆ แล้ว มีบางครั้งที่เราไปดูซับไทย บอกได้เลยว่าไม่มันส์เท่ากับฟังภาษาดั้งเดิม เพราะอะไรน่ะเหรอ สำนวนภาษาอังกฤษ ถ้าเข้าใจแบบอังกฤษ มันจะโปกฮากว่าแปลไทยเยอะเอามากๆ!! แต่ก็ไม่เถียงว่าพอแปลไทยเป็นสำไทยก็ฮาไม่แพ้กัน แต่ที่เราสังเกตได้คือ ความเข้าใจมันจะเปลี่ยนไป แต่ "เซ้นส์" ไม่หายไปเลย 555+ ยังไงก็ลองดูซีรี่ส์ต่างประเทศดูกันบ้างนะ^^

ตอนนี้ กำลังหันมาดูซีรี่ส์ญี่ปุ่นอยู่ มีอยู่ 2 เรื่อง Otomen กับ Itazura na Kiss - Love in Tokyo - เรื่อง Otomen เพิ่งดูจบเมื่อวาน แปลกใจเหมือนกัน เมื่อ2วันก่อนอะไรดลใจให้เราดูเรื่องนี้ ดูผ่านๆ เห็นมันแปะตาม"หน้า"เว็บ แถมชื่อไทยก็ทำเอา เขิน ปน ฮา "ยอดชายใจแหวว" ครั้งแรกที่เห็น "ใครคิดชื่อไทยฟระ เสี่ยวมาก พระเอกเป็นตุ๊ดเรอะ หน้าตาดีขนาดนี้อ่านะ!" เลยกดเข้าไปอ่านเรื่องย่อ ใครๆ ก็คงเคยอ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้วสินะ เรากำลังอ่านอยู่เหมือนกัน(ช๊ะ!) เป็นแนว โชวโจวมังหงะ ที่ว่าด้วยพระเอกอย่างมาซามุเนะ อาสุกะ เด็กหนุ่มม.ปลายที่รูปร่างหน้าตาดี เรียนเก่ง แชมป์เคนโด้สมกับเป็นต้นฉบับเด็กหนุ่มแห่งญี่ปุ่น นายช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ จนเด็กสาวต่างต้องสยบ ถลายตัวเป็นFC แต่ทว่า เบื้องหลังตัวตนของมาซามุเนะ อาสุกะ แอบซ่อนด้านน่ารักๆ ไว้ นั่นก็คือ นิสัยแบบหญิงๆ ชอบทำอาหาร เย็บปักถักร้อย และชอบทานของหวาน นะนะนี่มันนิสัยผู้หญิงชัดๆ! อย่างไรก็ตาม อาสุกะต้องเก็บซ่อนด้านน่ารักๆ นี้ไว้และเต๊ะท่าเป็นเด็กหนุ่มญี่ปุ่นสมบูรณ์แบบตามคำขอของแม่ไว้ จนกระทั่งมาได้รู้จักกับ มิยาโกะสุกะ ริโอะ เด็กสาววัยเดียวกับเขาที่ทั้งน่ารักและแข็งแกร่ง แต่กลับไม่มีเซ้นนิสัยหญิงเหมือนอาสุกะเลย ทำให้เขาไม่สามารถปิดบังนิสัยหญิงต่อไปได้ ก็เพราะเขาแอบชอบตั้งแต่แรกเห็นน่ะสิ ต่อไปอาสุกะจะก้าวต่อไปยังไง ... ไม่น่าเชื่อว่าเพิ่งดูจบไปเมื่อวาน (ซีรี่ส์ญี่ปุ่นอ่านะ ดู2 วันก็จบละ - -) สนุกดีจ้า ที่ดูไม่ใช่อะไรเลย พระเอก มาซากิน่ารักมากค่ะ เราไม่แน่ใจว่า มันจะมีจริงๆ เหรอผู้ชายประเภทนี้ ชอบทำอาหารกับกินของหวาน ไม่เท่าไร แต่เย็บปักถักร้อยกับอ่านโชวโจวมังหงะนี่ หายากนะ สุดท้ายคือ มันน่ารักที่ว่า ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องมีจริตเป็นหญิง ผู้ชายก็เป็นได้ แต่ไม่ได้หมายความอยากเป็นผู้หญิง แต่มันคือ ความน่ารัก ความลงตัวอย่างหนึ่ง มันก็คือผู้ชายที่ใส่ใจในรายละเอียดนั่นแหละนะ^^

ต่อไปเรื่องที่กำลังออกอากาศอยู่ ณ ตอนนี้! Itazura na Kiss - Love in Tokyo หลายคนอาจจะไม่คุ้นชื่อเท่ากับชื่อ It Started with a Kiss สินะ จริงๆ เรื่องนี้ดัดแปลงจากการ์ตูนญี่ปุ่นชื่อเดียวกัน และรีเมคมาเรื่อยๆ เริ่มฉายเป็นซี่รี่ส์ครั้งแรกปี 1996 จน ปี 2005 เป็นเวอร์ชั่นไต้หวันที่ แอเรียล หลิน กับ โจ เฉิง เล่นคู่กัน กับ ปี 2008 They Kiss Again เวอร์ชั่นไต้หวันเป็นเวอร์ชั่นที่หลายคนกล่าวถึงมากที่สุด เพราะ เนื้อเรื่องน่ะสิ มันทำเอาน่ารักจนอดไม่ไหว โดยเฉพาะนางเอก จริงๆ มันว่าด้วย คนฉลาด กับคนโง่ (ไม่ได้ด่านางเอกนะTT) มันไม่สำคัญเท่ากับรู้จักกับความรักได้ ชีวิตจริงนี่ไม่รู้ เท่าที่ดู น่ารักปนฮา แต่หลังๆ จะดราม่า เพราะพระเอกเล่นตัวเกินไป (ฮา) สรุปต้องดูค่ะ สำหรับคนชอบแนวนี้ เวอร์ชั่นเกาหลี ปี 2010 ที่ฮยองจุงเล่น ขอไม่กล่าวอะไร เพราะเราดูแล้วมันไม่สนุกอย่างที่คิดเลย แต่ถ้าใครดูอาจจะสนุกก็ได้ แต่เราไม่เเลยจริงๆ มาพูดถึงเวอร์ชั่นล่าสุดกันบ้าง หลังจากที่ดูไป 4 ตอนแรก มันช่างงงง คืองี้ ก่อนที่เราจะดูคิดไว้ก่อนว่า มันต้องไม่สนุกแน่ๆ เลย คงดัดแปลงอะไรไปเยอะ ปรากฏว่า โอเค ให้ผ่านค่ะ เพราะนางเอกน่ารัก เลยผ่าน ไม่ใช่แค่นั้น ถึงเวอร์ชั่นนี้นางเอกไม่เวอร์เหมือนที่แอเรียลเล่น แต่ก็เออนี่แหละ เปิ่นๆ น่ารักๆ พระเอกนี่ดูใสๆ นะ แต่พี่แกดูหน้าเด็กไป (เพิ่งมารู้ทีหลังว่า ในชีวิตจริงพระเอกแก่กว่านางเอก 10 ปี(ฉัน =O=) หน้าเด็กมากไปมั๊ยพี่!) เพิ่งมาโอเคกับพระเอกในตอนที่ 2 เล่นแข็งไปหน่อย แต่ลุคมันโอเคเลยให้ผ่าน โดยรวมไม่ได้กรี๊ดกร๊าดเท่าของไต้หวัน อันนั้นมันทำฮาด้วย แต่มันกลับน่ารักกว่าตรงที่ มันเปิ่นๆ ได้น่ารักกว่า ไม่บีบคั้นเท่าของไต้หวันเท่าไร เวลาดูเลยชิลๆ สบายๆ (หรือเพราะเราแก่แล้วหว่า- -) ตอนนี้ก็กำลังติดตามไปเรื่อยๆ จนจบ

ซีรี่ส์อีกเรื่องที่ชอบมากๆ Skip Beat คุ้นๆ ชื่อกันบ้างไหม เป็นเวอร์ชั่นไต้หวัน ดัดแปลงจากการ์ตูนญี่ปุ่น(อีกแล้วครับท่าน)ที่Ivy แล่นกับ ซีวอนและทงเฮ แนะนำเลยว่าต้องดู ตัวเด่นคือนางเอกนะเอง สำหรับเรา เรารู้สุกว่ามันเป็นซีรี่ส์บ้าเว่อร์ๆ เรื่องนึง แต่กลับได้อะไรเยอะเหมือนกัน (มีสาระนิดนึงว่างั้นเถอะนะ) หลักๆ มันจะพูดเรื่องการแสดง การเป็นดารา การเป็นไอดอล เนื้อเรื่องก็คือว่า นางเอก(จำชื่อไม่ได้ละ) Ivy แกโดนแฟนเก่าอย่างทงเฮทิ้ง จะว่าเป็นแฟนเก่าก็ไม่เชิง ไอวี่ชอบทงเฮมากๆ จนยอมทำงานพาร์ทไทม์ลาออกจากโรงเรียนเพื่อส่งเงินค่าเช่าคอนโดหรูๆให้ด๊องอยู่ เพราะด๊องหนีออกจากบ้านมาเป็นนักร้องไอดอลในกรุง ไอวี่รักด๊องมากๆ (เวอร์โคตรๆ เลยแหละ) ถึงกับต้องส่งกล่องข้าวไปที่บริษัททุกวัน และก็เก็บความลับที่ด๊องชอบของหวานด้วย จนด๊องได้เป็นศิลปินไอดอลชื่อดังแถวหน้า อยู่มาวันหนึ่ง ไอวี่มาส่งกล่องข้าวให้ด๊องถึงบริษัทก็ได้ยินว่าด๊องไม่ได้ชอบตัวเองและที่พาตัวเองมาอยู่ด้วยเพราะไม่มีใครทำกับข้าว หรือ ว่าง่ายๆ มาเป็นคนรับใช้นะเอง และก็ไม่เคยสนใจไอวี่เลย พอนางได้ยินดังนั้น ความเหลืออดก็หมดลง นางจึงประกาศสงครามกับด๊องว่า นางจะเป็นดาราแถวหน้าแล้วเหยียบด๊องให้จมดิน ไอวี่ก็เลยไปสมัครเป็นดารา ด้วยความมุ่นมั่น(อยากจะแก้แค้น) เลยยอทำทุกวิถีทางที่จะเป็นดาราให้ได้ จนมาเจอซีวอนที่ทำเอางงว่า นางนี้มันอยากจะเป็นดาราไปไหน สุดท้ายก็ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริง ก็เลยยอมสอนไอวี่ให้เป็นดารา แต่ที่จริง มันคือวิธีการเป็นนักแสดงต่างหาก พอซีวอนรู้ว่าไอวี่อยากเป็นนักแสดงเพราะอยากแก้แค้น เลยผิดหวังในตัวไอวี่ และบอกว่า อย่าเอาความรู้สึกพวกนั้นมาเป็นแรงบันดาลใจ เธอต้องรู้ตัวว่าเธออยากเป็นนักแสดงไปเพื่ออะไร เท่านั้นแหละ ไอวี่เลยค่อยๆ ลดความอยากแก้แค้นและหันมาเรียนรู้การแสดงโดยซีวอน และสุดท้ายคือ ซีวอนเองก็มีความลับ และนั่นทำให้เจ้าชายน้ำแข็งต้องละลาย เพราะไอวี่เอง ส่วนด๊องเหรอ เหอๆ เพิ่งมารู้ทีหลังว่าตัวเองชอบนางเอก (ตรูนี่แบบ ฮา สะใจ 55) เอาเป็นว่า มันน่าดูมากๆ เป็นเรื่องแรกที่ดูIvyเล่น และประทับใจกับการแสดงของเจ๊มาก ถึงมากที่สุดดดด ชอบผู้หญิงแบบนี้ ><!

ถ้ามีซีรี่ส์น่าดูจะมาแนะนำอีก ที่กล่าวมานี้เป็นเรื่องโดยรวมคร่าวๆ เจอกันในกระทู้ถัดไปค่ะ

J.M.

[Review] Scent of Woman การใช้ชีวิตให้คุ้มค่า คือคำตอบของเรื่องนี้

2012-10-10T11:34:00.001-07:00

กลับมาอีกครั้งหลังจากไม่ได้เข้ามานานมากกกก... ผ่านมาเกือบปี แล้วที่ไม่ได้ รีวิวซีรี่ย์เกาหลี จริงๆ ดูมาเยอะอยู่ แต่เลือกไม่ถูกว่าจะเอาเรื่องไหนลง จนกระทั่งเรื่องนี้ ... Scent of Woman เป็นเรื่องหนึ่งที่เข้าขั้นว่า J.M. รักมากอีกเรื่องหนึ่ง

เวลาเรานึกถึง ซีรี่ย์เกาหลี อย่างแรกที่เรานึกได้คือ ถ้าไม่ใช่รักป่วนๆ ก็จะแนวโรแมนซ์แล้วพบว่านางเอกป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายตอนจบ แต่...สำหรับ Scent of Woman กลับพลิกเอาอาการป่วยของนางเอกขึ้นมาตั้งแต่ต้นเรื่อง ซึ่งมันก็น่าคิดว่า ถ้าเกิดเรามารู้ตัวว่า ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เราจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ยังไงให้คุ้มค่าที่สุด

เรื่องราวก็เกี่ยวกับ ลียอนเจ (แสดงโดย คิมซอนอา นางเอกเรื่อง My Name is Kim Sam Soon นะเอง) สาวโสดอายุ 30 กว่าๆ ทำงานในบริษัททัวร์ชื่อว่า ไลน์ทัวร์มา สิบปี ไม่มีอะไรคืบหน้านอกจากจะเป็นลูกจ้างต๊อกต๋อย โดนหัวหน้าโขลกสับใช้งานอยู่บ่อยๆ แถมโดนเพื่อนร่วมงานเขม่น เอาเป็นว่าชีวิตของลียอนเจ ต่อให้ทำดีแค่ไหน ก็มีแต่คนไม่พอใจในสิ่งที่เธอทำและก็มองข้ามความดีงามของเธอไปซะหมด แต่เพราะตัวเธอเองก็เป็นคนสู้งานก็จริง แต่มักจะซุ่มซ่ามบ่อย เพราะเหตุนี้แหละ จนกระทั่งเธอได้รับอุบัติเหตุเล็กน้อยระหว่างทำงาน คุณหมอแชอึนซอก (ออมกีจุน) เพื่อนเก่าสมัยประถมของ ยอนเจ ตรวจพบว่าเธอเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย พอดีว่าหมอแชเป็นคนที่เย็นชา พูดจาขวานผ่าซากแถมยังห้วน เขาจึงบอกอาการป่วยของยอนเจตรงๆ แบบไร้อารมณ์ เธอจึงไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่กับแม่และเพื่อนที่สนิทที่สุดของเธอ

ลียอนเจ (คึิมซอนอา) คังจีอุค (ลีดงอุค)

แชอึงซอก (ออมกีจุน) อิมเซกยอง (ซอฮโยริม)

หลังจากที่รู้ว่าตัวเองป่วย อยู่ได้แค่6เดือน เธอตัดสินใจไม่เข้ารับการรักษาเพราะเธอบอกว่าเธอต้องการใช้ "ตลอดชีวิต" ของเธออย่างที่เธอต้องการ ไม่ใช่เข้ารับฉีดยาอยู่แต่รพ. เพราะทำให้รู้สึกว่าเธอเป็นผู้ป่วยโรคมะเร็งจริงๆ ทั้งนี้เพราะ หมอแชเอง ถึงขนาดเป็นเพื่อน ก็ยังไม่นึกถึงจิตใจของยอนเจ เขาพูดให้ยอนเจรู้สึกอึดอัดในฐานะหมอ-คนไข้และ ฐานะเพื่อน ขณะทำงาน เธอก็ถูกตราหน้าเพราะเป็นหัวขโมย จนถูกมองว่าทำลายชื่อเสียงบริษัท และยังถูก อิมเซคยอง (ซอฮโยริม) คู่หมั้นของจีอุคและเป็นคนฝากลูกค้านักท่องเที่ยวให้กับเธอจนเกิดเรื่อง ทั้งตบหน้าและเหยียดหยามยอนเจ มาเจอหัวหน้างานตัวเองไม่แยแสความดีความงามของยอนเจอยู่ก่อนแล้วยังมองเธอไม่ดีไปด้วย สุดท้ายแล้วยอนเจจึงตัดสินใจว่าเธอจะใช้ชีวิตตามที่เธอต้องการ ด้วยการเขียน Bucket's List คือการเขียนสิ่งที่อยากทำอะไรก่อนตาย ยอนเจก็ ลาออกจากงาน แก้เผ็ดหัวหน้าและเพื่อนร่วมงาน แต่งตัวสวยๆ ไปเที่ยวในที่ๆ เธอไม่เคยไป ได้ทำในสิ่งที่เธอฝันไว้ และ ได้รักกับคนที่เธอแอบชอบ อย่าง คังจีอุค (ลีดงอุค) ผอ.หนุ่มไฟแรงลูกชายเจ้าของบริษัททัวร์ที่เธอทำงานอยู่ เมื่อเรื่องราวเริ่มเกิดขึ้น เมื่อยอนเจได้เจอจีอุค บังเอิญ ทีนี้ สิ่งที่เธอได้วาดฝันเอาไว้จะเป็นจริงก่อนตายหรือไม่ ก็ต้องติดตามกันต่อไป

สำหรับเรา ตอนนี้กำลังดูรอบ 2 อยู่ดีๆ ก็คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เป็นซีรี่ย์ที่เหมาะสำหรับคนที่ท้อแท้กับชีวิต คนที่ลืมความฝัน ความสุขของตัวเองในชีวิตอยู่บ่อยๆ หรือคนที่กำลังป่วยอยู่ ทำให้เรารู้ว่าชีวิตมีค่าแค่ไหน ที่เราต้องใช้ และรู้จักใช้มันให้มีความสุขจนกว่าเราตาย อย่างน้อยเราควรตายอย่างมีความสุขนี่นา อีกอย่างคือ ต้องอดทนเพื่อสิ่งที่ดีกว่า อย่างยอนเจ รู้จักอดออมเงิน ไม่เคยใช้มัน แต่รู้มั๊ย เวลาเก็บเงินเราไม่ค่อยเห็นค่ามันเพราะเอาแต่เก็บๆ แต่เห็นค่ามันก็ตอนที่เราต้องการจะใช้มันยังไงให้คุ้มค่าที่สุด การเสียเงินไปกับความสุขที่ฝันไว้ก็คุ้มค่าอีกเหมือนกัน และ การได้เจอกับคนรัก คนใกล้ตัวที่เรารัก ให้เขามีความสุขก่อนเราจากไป ก็ทำให้เราไม่ต้องห่วงอะไรก่อนไป

สิ่งที่เราชอบมากที่สุดคือ ทัศนคติของนางเอกที่มีต่อสิ่งรอบข้าง ถึงเธอจะถูกเหยียดหยามยังไงก็ยังลุกขึ้นมาได้ ทุกวันนี้คนเราส่วนมาก็อ่อนแอไปกับสิ่งรอบข้างเยอะเหมือนกัน แต่เราจะเอาอะไรจากตรงนั้นมาทำให้เรามีความสุขได้บ้างนะ ก็คงจะเป็นสิ่งที่เราต้องการ อยากมี อยากประสบตามที่หวังไว้นั่นแหละ

อย่างว่า ถ้าไม่ใช่นางเอกอย่างยอนเจ ก็คงไม่โชคดีที่เจอกับพระเอกอย่างจีอุค ... เอ๊ะๆ อย่าลืมว่าเรื่องนี้ตัวเอกคือนางเอก พระเอกแทบจะเป็นบทรองด้วยซ้ำ เพราะว่า อย่างที่เห็น เรื่องนี้ ตัวนางเอกเป็นตัวเดินเรื่อง ไม่ใช่ทั้งคู่ พระเอกเป็นส่วนหนึ่งที่นางเอกวาดฝันไว้ เหมือนๆ กับ ทริปไปโอกินาว่า หรือ กินอาหารแพงๆ อย่างไรก็ตาม พระเอกเป็นตัวแทนของความรักหนุ่มสาว ที่นางเอกอยากมี โดยตัวนางเอกแล้ว อายุก็ปาไป 34 ถือว่าเป็นช่วงชีวิตที่สำคัญเพราะเป็นช่วงสำหรับการแต่งงาน อีกนัยหนึ่ง เรื่องนี้ก็สะท้อนให้เห็นว่า มุ่งเป้าหมายเป้าหมายคนดูอายุ 30 กว่าๆ ด้วยเช่นกัน การปรากฏตัวของพระเอก ทำให้รู้ว่า สิ่งที่ยอนเจปราถนาคือ 1 เธอควรมีใครสักคน ตามที่แม่เธอบอก 2 ครั้งหนึ่งในชีวิตที่เธอจะชอบผู้ชายดีๆ ฐานะดีๆ อย่างจีอุค ซึ่งบอกได้เลยว่า อิจฉายอนเจมากๆ 55+ 3 เธอควรลงหลักปักฐานก่อนจะไป อย่างไรก็ตามพอวาระสุดท้ายชีวิตของเธอ เธอรู้ว่ายังไงก็อยู่กับเขาไม่ได้ตลอดชีวิต แต่มันก็ไม่มีโอกาสไหนให้เธอได้เจอเขาอีกแล้ว

แอบเสียดายที่มีแค่ 16 ตอน อยากให้ยืดกว่านี้ แต่ว่า ถ้าได้ดูตอนจบก็คงเหมาะสมแล้วล่ะ เพราะ เขาต้องการให้หยุดแค่นั้น ... ไม่ใช่! เหตุผลในตัวของมันก็คือ ยอนเจ ได้สิ่งที่เธอต้องการครบแล้ว ก็เหลือแต่ รอ เท่านั้นแหละ เรารับรองได้เลยว่าเรื่องนี้ ยิ่งผู้หญิงดู อาจจะน้ำตาไหลได้เพราะ ลียอนเจ ยิ่งตอนที่จีอุครู้ว่ายอนเจป่วย ล่ะก็ TT-TT ...

^W^

คำพูดของยอนเจที่เราชอบมากที่สุดก็ตอน เต้นแทงโก้กับผู้ชายฝรั่งชรา ท่านหนึ่งแล้วบอกว่า เหมือนเธอได้เต้นรำกับพ่อ ได้กอดพ่อ และคิดถึงพ่อ

ขอขยายความว่า การเต้นแทงโก้ในเรื่อง จริงๆ มันเรียกว่าการเต้นอาร์เจนติน่าแทงโก้ ซึ่งต่างจากการเต้นแทงโก้ตรงที่ สัมผัสใกล้กว่า และส่วนมากคู่เต้นรำจะเป็นผู้ชายมีอายุกับผู้หญิงอ่อนกว่า เพราะงั้น ยอนเจถึงเลือกการเต้นแทงโก้ซึ่งสื่อถึงคุณพ่อที่ยอนเจจากไปนะเอง

และการที่พระเอกเข้ามาเต้นด้วย ถ้าให้เราคิด ก็คงเป็นการส่งผ่านจากพ่อไปสู่ลูกเขยนะเอง

^___^

สุดท้ายเรื่องนี้ไม่ว่ายังไงก็เป็นอีกเรื่องที่เตือนใจเราเสมอ :)

แถมเพลงเรื่องนี้ ที่ชอบก็น่าจะทุกเพลง ที่ชอบสุดๆ ก็ You Are So Beautiful - คิมจุนซู JYJ You and I - MBLAQ Blue Bird - คิมฮานึล

You Are So Beautiful - Junsu JYJ

지금 난 너의 눈을 보며 운다

ชีกึม นัน นอเอ นูนึล โพ มยอ อุนดา

ตอนนี้ผมกำลังร้องไห้ในขณะที่สบตากับคุณ

네 맘을 보며 운다 애써

เน มามึล โพ มยอ อุนดา แอ ซอ

ผมกำลังร่ำไห้ ดังนั้น

해맑게도 쓴웃음 짓는 그 표정에

แฮ มัลเกโด ซือนูซึม ชิดนึน คือ พโย จอเง

ผมพยายามที่จะทำตัวร่าเริง แม้จะยกยิ้มอย่างขมขื่น

너를 담아두고 싶다

นอรึล ทามาดูโก ชิพดา

ผมอยากจะมีคุณอยู่เคียงข้าง

그 바보같이 예쁜 꿈들과 어설픈 모습을

คือ พาโบกาชี เยปึน กุมดึล กวา ออ ซอลพึน โมซือบึล

ทั้งความฝันอันน่าขันทว่าสวยงามและแม้แต่ความซุ่มซ่ามของคุณ

하루하루 네 모습이 추억을 만들어

ฮารุฮารุ เน โมซือบี ชูออกึล มันดือ รอ

ในแต่ละวัน ผมสร้างความทรงจำใหม่ ๆ ได้มากมายก็เพราะคุณ

나 기억해 네 여린 손 흩어진 머리까지도

นา คี ออแค เน ยอริน ซน ฮือ ทอจิน มอรีกาจีโด

ผมจำได้ทุกอย่าง ทั้งมือที่อ่อนนุ่มของคุณและกระทั่งผมที่ยุ่งเหยิงของคุณ

*(Forever you) You are so beautiful

(เพียงคุณตลอดไป) คุณนั้นช่างงดงามเหลือเกิน

내 가슴에 밀려와

แน คาซือเม มิล รยอ วา

มันตรงเข้ามาในใจผมอย่างฉับพลัน

스며와

ซือ มยอ วา

ค่อย ๆ ซึมซาบเข้าไป

다가와 번진 네 상처도

คากาวา พอนจิน เน ซัง ชอโด

บาดแผลทั้งหมดของคุณนั้น มันกำลังส่งผ่านมายังผมแล้ว

(Forever you) You are so wonderful

(เพียงคุณตลอดไป) คุณนั้นช่างเลอเลิศเหลือเกิน

시린 네 사랑도 네 눈물도 내 아픈 상처를 지우죠

ชีริน เน ซารังโด เน นุนมุลโด แน อาพึน ซัง ชอรึล ชีอู จโย

แม้กระทั่งความรักอันเย็นชาและน้ำตาของคุณก็ลบเลือนบาดแผลอันเจ็บปวดของผมไป

널 사랑한다 널 사랑한다

นอล ซารางันดา นอล ซารางันดา

ผมรักคุณนะ ผมรักคุณ

이제는 너를 안아주고 싶다

อีเจนึน นอรึล อานาจูโก ชิพดา

ตอนนี้ผมอยากจะโอบกอดคุณไว้

그 차가운 세상 끝에 홀로 서성이던 널

คือ ชากาอุน เซซัง กือเท ฮลโร ซอ ซอ งี ดอน นอล

คุณ คนที่ยืนอยู่บนโลกที่โหดร้ายใบนี้เพียงลำพังมาตลอด

하루하루 내 사랑이 네 맘을 위로해

ฮารุฮารุ แน ซารางี เน มามึล วีโรแฮ

ในแต่ละวัน ความรักของผมจะปลอบโยนใจของคุณ

상처난 네 가슴에 내 기억들을 담는다

ซัง ชอนัน เน คาซือเม แน คี ออก ดือรึล ทัมนึนดา

ผมจะเติมเต็มหัวใจที่บอบช้ำของคุณด้วยความทรงจำของผม

Repeat *

한순간 조차 잊지 말아요

ฮันซุนกัน โชชา อิดจี มาราโย

โปรดอย่าลืมแม้สักช่วงเวลา

얼마나 얼마나 사랑했는지 기억해요 for you

ออล มานา ออล มานา ซารา แงด นึนจี คี ออแคโย for you

อย่าลืมว่าผมรักคุณมากขนาดไหน มากถึงเพียงใด เพียงเพื่อคุณ

Repeat *

네 기억으로 살고싶다

เน คี ออ กือโร ซัลโกชิพดา

ผมอยากจะคงอยู่ในความทรงจำของคุณนะ

Credit:: satomi709201@youtube
English Trans:: lyriclirik.blogspot.com + TheMinhoAddiction@youtube
Thai Romanization & Thai Trans:: daikun@exteen (~#DN_LoveR#~)

You and I - MBLAQ

Ost.Scent of a Woman

라라 랄라랄라 라라랄라
ลาลา ลัลลาลัลลา ลาลาลัลลา
라라 랄라랄라 라라랄라
ลาลา ลัลลาลัลลา ลาลาลัลลา

When I wake up morning everyday 넌 내 style
When I wake up morning everyday นอน แน style
เมื่อฉันตื่นมาตอนเช้า ทุกๆวันเธอเป็นของฉัน

니가 천국이야 니가 나의 꿈이야
นีกา ชอนกูกียา นีกา นาเอกูมียา
เธอเป็นเหมือนสวรรค์ เธอเป็นเหมือนความฝัน

You're something in my dream
You're something in my dream
เธอคือบางสิ่งบางอย่างในความฝันของฉัน

너무 행복했던 너와나의 History
นอมู แฮงบกแฮซตอน นอวานาเอ History
มีความสุขมากๆ ในเรื่องราวของเธอกับฉัน

너와 내가 처음 사랑했던 그자리
นอวา แนกา ชออึม ซารังแฮซตอน คือจารี
เริ่มตั้งแต่เราตกหลุมรักกัน

sometime in the morning
sometime in the morning
บางเวลาในตอนเช้า

sometime in the everynight
sometime in the everynight
บางเวลาในทุกๆคืน

I wanna hold you in my eyes
I wanna hold you in my eyes
ฉันต้องการให้เธออยู่แต่ในสายตาฉัน

내게 다가와 줄래
แนเก ทากาวา ชุลแร
คุณจะใกล้เข้ามาหาฉันอีกได้ไหม

한발짝 다가와줄래 워어어
ฮันบัลชัก ทากาวาชุลแร วอ ออ ออ
ใกล้เข้ามาขึ้นอีกขั้น

니가 함께 한다면
นีกา ฮัมเก ฮันดามยอน
ถ้าคุณมากับฉัน

그래준다면
คือแร ชุนดามยอน
ถ้าหากมันเป็นแบบนั้น

세상 모든걸 다 준대도
เซซัง โมดึนกอล ทา ชุนแดโด
ฉันก็จะมีพร้อมทุกอย่างบนโลกนี้

난 행복할꺼야
นัน แฮงบกฮัล กอยา
ฉันคงจะมีความสุข

You are my sunshine everynight
You are my sunshine everynight
เธอคือแสงสว่างของฉัน ในทุกๆคืน

사랑은 이런건가봐
ซารังอึน อีรอน กอนกาบวา
ฉันคิดว่านี่แหละคือความรัก

이게 사랑인가봐You&I
อีเก ซารังอิน กาบวา You&I
นี่แหละคือความรักของ เธอกับฉัน

라라 랄라랄라 라라랄라
ลาลา ลัลลาลัลลา ลาลาลัลลา
라라 랄라랄라 라라랄라
ลาลา ลัลลาลัลลา ลาลาลัลลา

When I wake up morning everyday 넌 내 style
When I wake up morning everyday นอน แน style
เมื่อฉันตื่นมาตอนเช้า ทุกๆวันเธอเป็นของฉัน

kiss me in the morning
kiss me in the morning
จูบฉันในตอนเช้า

kiss me in the everynight
kiss me in the everynight
จูบฉันในทุกๆคืน

I wanna hold you in my eyes
I wanna hold you in my eyes
ฉันต้องการให้เธออยู่แต่ในสายตาฉัน

내게 다가와 줄래
แนเก ทากาวา ชุลแร
คุณจะใกล้เข้ามาหาฉันอีกได้ไหม

한발짝 다가와줄래 워어어
ฮันบัลชัก ทากาวาชุลแร วอ ออ ออ
ใกล้เข้ามาขึ้นอีกขั้น

니가 함께 한다면
นีกา ฮัมเก ฮันดามยอน
ถ้าคุณมากับฉัน

그래준다면
คือแร ชุนดามยอน
ถ้าหากมันเป็นแบบนั้น

세상 모든걸 다 준대도
เซซัง โมดึนกอล ทา ชุนแดโด
ฉันก็จะมีพร้อมทุกอย่างบนโลกนี้

난 행복할꺼야
นัน แฮงบกฮัล กอยา
ฉันคงจะมีความสุข

You are my sunshine everynight
You are my sunshine everynight
เธอคือแสงสว่างของฉัน ในทุกๆคืน

사랑은 이런건가봐
ซารังอึน อีรอน กอนกาบวา
ฉันคิดว่านี่แหละคือความรัก

이게 사랑인가봐You&I
อีเก ซารังอิน กาบวา You&I
นี่แหละคือความรักของ เธอกับฉัน

행복한 꿈을 꾸는 것만 같은
แฮงบกฮัน กูมึล กูนึน กอซมันกาทึน
เหมือนว่ากำลังฝัน ซึ่งเป็นความฝันที่มีความสุข

저하늘 별이 눈이 부신 이밤에
ชอฮานึล พยอรี นูนี พูซิน อีบาเม
ท้องฟ้านั่น ดวงดาวช่างสว่างไสว

너에게 사랑한단 말을 전해 in my heart
นอเอเก ซารังฮันดัน มารึล ชอนแฮ in my heart
และฉันก็จะบอกเธอว่าฉันรักเธอ ในใจของฉัน

내게 다가와 준 널
แนเก ทากาวา ชุนนอล
เธอใกล้ฉันเข้ามาแล้ว

한발짝 다가와 준 널 워어어
ฮันบัลชัก ทากาวาชุน นอล วอ ออ ออ
ใกล้ฉันเข้ามาอีกขั้นแล้ว

행복하게 해줄게 웃게해줄게
แฮงบกคาเก แฮชุลเก อุซเกแฮชุลเก
ฉันจะทำให้เธอมีความสุข ทำให้เธอยิ้ม

내가 니편이 되어줄게
แนกา นีพยอนี ทวีออชุลเก
ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ

난 행복할꺼야
นัน แฮงบกฮัน กอยา
ฉันคงจะมีความสุข

You are my sunshine every night
You are my sunshine every night
เธอคือแสงสว่างของฉัน ในทุกๆคืน

사랑은 이런건가봐
ซารังอึน อีรอน กอนกาบวา
ฉันคิดว่านี่แหละคือความรัก

이게 사랑인가봐You&I
อีเก ซารังอิน กาบวา You&I
นี่แหละคือความรักของ เธอกับฉัน
cr. Korean lyric [Hangul + Romanization] , Eng Trans lyric [pop!gasa]
คำอ่านไทย+แปลไทย [กรี๊ดโจวรักกี้หลงคยู 279249]

J.M.

[เรื่องสั้น] สายฝน สายลม

2012-07-06T11:06:00.001-07:00

เสียงแตรกำลังถูกบีบโดยคนขับรถประจำทางสายหนึ่งอยู่หลายครั้ง ผู้โดยสารต่างยืนกันเบียดแน่นแย่งพื้นที่ยืน ถ้าไม่นับที่นั่งเต็มแล้วล่ะก็ รถคันนี้อาจจะได้กลายเป็นกระป๋องอัดปลาทูเป็นแน่ ที่ผู้คนยอมเบียดกันขนาดแย่งหายใจกันรถขนาดนี้เป็นเพราะอากาศข้างนอกนั้นไม่สดใส สายฝนสาดกระหน่ำ ดูท่าจะไม่หยุดในอีกไม่กี่นาที มันเป็นแบบนี้ทุกเย็น คนเรามักจะกลัวสายฝนเพราะความหนาวนำมาซึ่งมาความเจ็บป่วย ในขณะที่บางครั้งคนเราก็อยากจะตากฝน อย่างไรก็ดี คนส่วนใหญ่ในนี้น่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า

เกือบจะชั่วโมงหนึ่งแล้ว สายฝนก็ยังคงไม่หยุดตกอยู่ดี ภายในรถก็ยังคงไม่มีอะไรเคลื่อนไหวนอกจากตัวเครื่องยนต์และหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งริมหน้าต่าง เธอกำลังเปิดสมุดปฏิทินของเธอไล่เขียนรายชื่องานที่เธอต้องกลับไปทำให้เสร็จก่อนวันกำหนด เธอขีดฆ่าวันที่ผ่านไปเหลือไม่กี่วันก็จะเปลี่ยนไปเดือนใหม่ให้เธอขีดฆ่าอีก เธอเก็บสมุดนั้นใส่กระเป๋าสะพายข้างสีน้ำตาลของเธอและหยิบเพลงขึ้นมาฟังรอลงป้ายหน้า ระหว่างที่เสียงไพเราะก้องในโสตประสาท เธอก็สัมผัสถึงความหนาวเย็นของสายฝันผ่านกระจกหน้าต่าง เธอเห็นหยาดฝนเกาะเป็นสายจนกลายเป็นเม็ด

เมื่อเห็นปลายทางเธอจึงรีบกดกริ่งและแทรกฝูงชนบนรถกว่าจะออกมาได้ จากนั้นเธอก็รีบกางร่มสีชมพูแก่ที่แม่เธอซื้อให้ เธอชอบมันมาก เธอถือมันพร้อมกับฟังเพลงไปตามสายฝน เมื่อเดินข้ามถนน เธอเผลอฟังเพลงจนถูกรถสปอร์ตสีน้ำเงินเฉี่ยว เธอตกใจและผวาเล็กน้อย เป็นสีหน้าที่แสดงออกชัดเจนกว่ารอยยิ้มของเธอ เธอเดินข้ามไปถึงอีกฝั่งก็ถูกลมพัดกระหน่ำอีกครั้งจนร่มที่แม่เธอซื้อให้บิดเบี้ยว เธอจึงเก็บร่มและวิ่งฝ่าฝนนั้นไปหลบในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เธอก็พบกับความเย็นภายในอาคารจึงเช็ดปัดน้ำฝนออกด้วยความรู้สึกหนาวสั่น เธอจึงหยิบเสื้อกันหนาวออกมาคลุม

เธอเดินเข้าไปในร้านหนังสือหาอะไรอ่านรอเวลาฝนหยุดตกจึงจะได้กลับบ้าน เธอหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างไร้จุดหมาย เธอยิ้มอย่างชัดเจน เมื่ออ่านจบเธอจึงหยิบเล่มต่อไปขึ้นมาอ่าน ทำหน้าราวกับเข้าใจในเนื้อหา และเธอก็วางลง เธอทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้สึกเบื่อ หลังจากวางเล่มสุดท้ายลง เธอจึงหันไปหยิบอีกเล่มหนึ่ง ก็พบกับอีกมืออหนึ่ง เธอจึงละมือออกจากเล่มนั้นและผายมือให้เขา เขาก็ทำเช่นนั้นเหมือนกัน แต่ต่างกันที่เขายิ้มให้เธอ ในขณะที่เธอมีใบหน้าเรียบเฉย เธอจึงหยิบมันขึ้นมา เขาเองก็หยิบเล่มเดียวกันที่อยู่ถัดไปขึ้นมาอ่านเช่นกัน แต่ต่างกันที่เขาอ่านรู้เรื่องมากกว่าเธอล่ะมั๊ง

เธออ่านไปกี่หน้าๆ ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เธอจึงตั้งใจจะวางมันลงอีกครั้ง แต่เมื่อเธอหันไปดูคนข้างๆ ที่ยืนถือเล่มเดียวกับเธอ เขาอ่านมันอย่างตั้งใจ ราวกับเข้าใจทุกตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้านั้นที่เธอเพิ่งปิดหน้านั้นไป เธอสังเกตเห็นแหวนที่เขาสวม จึงหยิบเล่มนั้นไปพร้อมกับตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายค่าหนังสือเล่มนั้น เธอหยิบกระเป๋าเพื่อหยิบเงินและบัตรสมาชิกสีขาวให้กับพนักงานขาย พวกเขายิ้มให้กับเธอ แต่เธอก็ยิ้มให้กับเขากลับ “ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะครับ” เขากล่าวแบบนี้กับลูกค้าทุกคนเป็นประจำ และกับเธอทุกครั้งเช่นกัน

เธอหยิบมันขึ้นมาอ่านและยิ้มไปกับสิ่งที่รับรู้ เมื่อเธออ่านเสร็จ เธอหันกลับไปที่ร้านหนังสืออีกครั้งโดยไม่ทันสังเกตคนที่ยิ้มให้กับเธอเดินออกจากร้านลับตาไป เธอมองสถานที่แห่งนั้นสักพักพร้อมกับเผยรอยยิ้มให้กับเขาที่กำลังทำงานอยู่ เธอยิ้มและหยิบสมุดปฏิทินของเธอขึ้นมาทำสัญลักษณ์รอยยิ้มบนวันนั้นแทนรอยขีดด้วยปากกาสีแดง และเขียนว่า “วันพิเศษ” ขณะนั้นเองสายฝนก็ซาลงและท้องฟ้าก็กลายเป็นสีทองยามเย็นรองรับตะวังที่กำลังลาลับ เป็นเวลาที่เธอจะต้องกลับบ้านแล้ว เธอยิ้มลาอีกครั้ง และคิดว่าเธอจะกลับมาหาเขาอีกในวันข้างหน้า เธอจึงรีบเดินข้ามถนนกลับอีกฝั่งอีกครั้ง คราวนี้เป็นอีกครั้งที่ไม่โชคดีเหมือนเดิม รถบ้านสีแดงขับมาด้วยความเร็วสูงโดยที่เธอไม่ระวัง เธอจึงก้าวถอยหลังอย่างโซซัดโซเซและช็อคกับเหตุการณ์เมื่อกี้ ยางรัดผมที่เธอรัดก็พลอยขาดไปด้วยและนั่นเองทำให้เธอนึกบางสิ่งออกขึ้นมาได้ เธอลุกขึ้น ดึงสายหูฟังออก และวิ่งกลับไปที่ร้านหนังสืออีกครั้งพร้อมกับผมดำขลับยาวสยายไปตามสายลมบริสุทธิ์

J.M.

เรื่องสั้น Ago - J.M. - part 1

2012-04-05T10:36:00.001-07:00

คำเตือน : เรื่องราวทั้งหมดนั้นไม่ได้อ้างอิงถึงใคร ล้วนแต่เป็นจินตนาการของผู้เขียนทั้งสิ้น

เป็นเรื่องราวความรักของหญิงสาวคนหนึ่งที่มีต่อดารานักร้องชื่อดังคนหนึ่ง

เธอชื่นชอบทั้งผลงานทั้งการแสดงและนิสัยของผู้ชายคนหนึ่ง เธอเห็นเขาได้แค่จากหน้าจอสี่เหลี่ยม หรือแม้กระทั่งบนเวที เธอทำได้แค่เอื้อมมือคว้าดาวเท่านั้น ในฐานะที่เธอเป็นแฟนคลับเขา และรักเขามากล้นเหลือ เธอจึงทำทุกอย่างที่จะสื่อสารกับเขา เธอทั้งส่งจดหมาย ส่งของขวัญจำพวกเสื้อผ้าน้ำหอม แต่ส่วนใหญ่ที่เธอให้จะเป็นหนังสือ เขียนข้อความในใจทุกๆ ครั้งที่เธออยากให้ วันแล้ว

จนวันหนึ่งทีข่าวลือว่าเขากำลังคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง แม้เธอจะรู้สึกเจ็บใจนิดๆ เธอก็ยังสาบานว่าจะรักเขาอยู่ห่างๆ ห่างไกลจนไม่มีสิทธิืเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว วันเล่า ทุกๆ ครั้งที่เธอเห็นเขา เธอกลับต้องทำใจว่า ทุกสิ่งที่เธอคิด ที่เธอฝัน มันไม่อาจกลายเป็นจริงได้เลยสักวัน จนทุกๆ วัน ทุกๆ นาที เธอเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ความคิดความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เธอเริ่มห่างจากดารานักร้องคนนั้นเรื่อยๆ

สิ่งสุดท้ายที่เธอเหลือไว้คือความทรงจำรักแรกข้างเดียว รักเดียวที่เขาไม่สามารถรู้จัก จากที่เคยบ้ารัก ณ ปัจจุบันเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่บนโลกใช้ชีวิตในแบบผู้หญิงโสดทั่วไป ไม่แม้แต่จะเดท หรือกล้าที่จะรักใคร ในใจเธอนั้นมีเจ้าของตลอดมา

บางทีที่ก็มีใครเข้ามาทำให้เธอหวั่นไหว แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกชอบ หรือ อยากตอบรับรักกับพวกเขาเหล่านั้น เพียงเพราะเธอคิดว่า “พวกเราน่าจะเป็นเพื่อนดีกว่านะ” หากในความเป็นจริง เพราะเธอยังลืมรักในโลกแห่งความฝันนั้นไม่ได้ โลกที่เธอฝากรักไว้กับดารานักร้องในฝันคนนั้น แม้ไม่เคยได้รับรักกลับมา หรือแม้แต่ได้รู้จักกับเขาอย่างจริงๆ จังๆ จนเลยวัยรุ่นย่างเข้าสู่วัยทำงาน เธออายุ25แล้ว ส่วนดาราคนนั้นก็เลยวัยหนุ่มสาวแล้วเช่นกัน ระยะเวลาที่ผ่านมาเธอไม่ได้รับรู้ติดตามข่าวคราวเขาเลยจนกระทั่ง เขาประกาศแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาคบตั้งแต่เธอยังเป็นวัยรุ่นและเธอก็จำได้เช่นกัน

เธอรู้สึกเจ็บเหมือนมีตะกอนเล็กๆ มันกระทบก้นบึ้งของหัวใจ ใช่ เธอยังไม่ได้เลิกรักเขา แม้เธอจะไม่ได้เห็นหน้าเขาตลอดเวลาแล้ว เธอจึงชวนเพื่อนไปผับบาร์ คลายความเศร้าและอกหัก เธอเมาจนไร้สติ และขณะนั้นเอง... เธอเห็นเขา ดื่มกับสาวอื่นอีกห้องหนึ่ง เธอคิดว่าตัวเองตาฝาดหรือเปล่า เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ ..เธอ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่ได้สติอะไรมากนัก และเธอก็หลุดปากว่าออกไป “เสียดายที่ฉันเป็นแฟนคลับคุณตั้งแต่คุณยังไม่ดัง ฉันไม่นึกเลยว่าคนที่ฉันรักมากที่สุด รองจากพ่อจากแม่ จะเป็นคุณ ... ฉันมาน่าสมเพชจริงๆ น่าสมเพชจริงๆ ...” และเธอก็เมาล้มทับที่ๆ เขานั่งอยู่ เขามองเธอด้วยความประหลาดใจ เล็กน้อย และก็อุ้มเธอกลับไปหาเพื่อนๆ ของเธออีกห้องหนึ่ง แต่สร้อยข้อมือของเธอกลับตกอยู่กับพื้น

เธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าอยู่ในบ้าน จำเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นไม่ได้ จึงไปสร่างเมาก่อนออกไปทำงาน เธอทำงานเป็นผจก.ฝ่ายออกแบบภายใน เธอมีนัดกับลูกค้าคู่รักข้าวใหม่ปลามัน ... เธอก็พบว่าลูกค้าของเธอก็คือดาราที่เธอรักมานานกับ ผู้หญิงที่เธอเคยหมั่นไส้ ...

ย้อนกลับไป ตอนที่มีข่าวคบกันของเขากับผู้หญิงคนนั้น เธอจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้เกาะเขาดัง ผ่านมา10ปี เธอก็ยังคงให้ความรู้สึกแบบนั้น เธอทักทายเขาอย่างเรียบง่าย ไม่แสดงออกว่าตัวเองคือแฟนพันธ์แท้ แต่เขากลับส่งรอยยิ้มอันอบอุ่นที่เธอเห็นทุกๆ วัน เอกลับรู้สึกว่า ทุกๆ สิ่งในวัยรุ่นกำลังกลับมาอีกครั้ง

พวกเขาปรึกษากันว่าอยากให้บ้างมีสไตล์แบบไหน สร้างที่ไหนและนัดดูสถานที่เป็นต้น แต่ระหว่างนั้นเธออธิบายไปเขากลับพูดคุยกับเธออย่างสบายอกสบายใจเหมือนรู้จักกันมานาน ก่อนกลับ เธอเพิ่งออกจากห้องน้ำ เขากำลังยืนรอเธออยู่ข้างหน้าห้องน้ำ เขาบอกเธอว่า “ผมจำคุณได้แล้ว” หญิงสาวประหลาดใจกับประโยคนั้น มันหมายความว่าอย่างไรกัน เขาจำเธอได้ยังไง เธอจึงถามต่อ เขาเล่าเหตุการณ์เมื่อคืน ผิดกับที่สาวเจ้าคิดไปไกล แต่ไม่นานนักสิ่งที่เธอคิดกลับถูกต้อง เขาเล่าต่อว่า เขาจำสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้พร้อมกับจี้รูปผีเสือสีน้ำเงินพร้อมกับหยิบคืนให้เธอ เขาเล่าต่อว่า เขาเคยได้รับของจากแฟนคลับคนหนึ่งที่ลงท้ายด้วยรูปผีเสื้อตัวนี้เมื่อนานมาแล้ว จนเธอหายไป

เธอรู้สึกช็อคอีกครั้งกับสิ่งที่เขาเคยจำได้ในสิ่งที่เธอเกือบจะลืม แต่กระนั้นเขาก็ถามต่อว่าทำไมถึงไม่ส่งมาอีก เกิดอะไรขึ้นเหรอ

เธอก็ตอบเขาไปว่า เธอไม่สามารถอยู่ในโลกที่รักเขาข้างเดียวแม้แต่เขาจะไม่ได้รู้จักกัน เขาเข้าใจความหมายที่เธอจะสื่อ และเขาก็อธิบายในส่วนของเขา แต่ทว่า โชคกลับไม่เป็นใจ ว่าที่เจ้าสาวของเขาเรียกเขากลับไป ก่อนจาก เขาทิ้งท้ายไว้ “ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพื่อปกป้องแฟนคลับคนหนึ่ง และผมก็เจอ...”

J.M.

ไม่ได้อัพบล็อคมานาน คิดถึงจัง
ช่วงนี้ก็สอบอะไรเยอะแยะ เลยเบื่อๆ หนังสือขึ้นมาแตะคอม
และก็อยู่ดีๆ นึกเรื่องขึ้นมาได้เฉยเลย ก็เลยจัดไปสักนิด
กลายเป็นว่ายาวเกินพาร์ทหนึ่งซะงั้น
พอดีเราก็เป็นแฟนคลับกับเขาเหมือนกัน ก็เลยลองแต่งดูว่า ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจะเป็นยังไงบ้างนะ
บางทีชอบแต่งนิทานมากกว่านิยาย แต่เป็นนิทานวัยรุ่นวัยสาวมากกว่า
เป็นคนไม่ค่อยชอบลงรายละเอียด ไม่ชอบคิดบทพูด ก็เลยแต่งมันห้วนๆ แบบนี้
เลยกลายเป็นแนวถนัดซะงั้น

ยังไงก็มีอะไรที่ติชมก็คอมเม้นท์ข้างใต้ได้นะคะ
เราอยากรู้ความเห็นของหลายๆ คน
หากในความเป็นจริงแล้ว พวกคุณคงเข้ามาแล้วก็ออกไปยังไงก็ขอบคุณที่ยังเปิดเข้ามาอ่านนะคะ^^

เรื่องสั้น Because You Live - J.M.

2012-01-19T09:48:00.000-08:00

Because You Live – J.M. (DeuxJ)

มันเป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่ง สมัยก่อนเธอพูดกับตัวเองว่า แม้ชีวิตทุกๆ วันนี้แย่ จะลำบาก หรือมีเรื่องที่ทำให้เธออารมณ์ไม่ดี เธอแค่ภาวนาขอให้ตัวเองฝันดีทุกคืน ฝันถึงคนที่ใช่สำหรับเธอ คนที่ทำให้เธอรักและพร้อมจะอยู่ชีวิตไปกับเขา และเธอก็ได้ฝันถึงคนนั้นของเธอแบบนี้ทุกวัน เธอรู้สึกดีใจทุกครั้งก่อนนอน เสมือนเธอมีคนรักในความฝันทุกๆ คืน ได้อยู่ด้วยกัน พูดคุยเรื่องราวให้แก่กัน เธอมีความสุขมากเมื่อฝันถึงเขา ถ้าวันไหนที่ไม่ได้ฝันถึงวันถัดมาจากนั้นเธออาจะทุกข์ขึ้นมาก็ได้ เพราะฉะนั้นเธอทำได้แต่นึกถึงคนในฝัน คิดถึงคนในฝันให้ตลอด จนกระทั่งเขามีตัวตนในชีวิตจริงๆ ของเธอ นี่คงจะเป็นความสุขเล็กๆ ที่เธอไม่สามารถหาที่ไหนได้อีกแล้ว กลายเป็นว่าชีวิตจริงเธอไม่คิดที่คบใคร เพราะเธอมีสิ่งที่ต้องการแล้วแม้จะไม่ใช่สิ่งที่มีตัวตน

ผ่านไปหลายปีเธอยังคงมีความสุข แต่ก็พบกับความเป็นจริงที่ว่าเธออยากอยู่กับเขามากกว่าที่จะตื่นมาพบความจริง เธอจึงหาวิธีทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องตื่น เธอจึงทำงานอย่างหนักเพื่อรวบรวมเงินที่ได้จากงานของเธอก้อนหนึ่ง สร้างบ้านส่วนตัวที่ไกลๆจากเมืองใหญ่ เธอจ้างคนมาดูแลบ้าน และปรึกษาคุณหมอที่ไว้ใจพร้อมดูแลเธอ ในระหว่างที่เธอนอนหลับไปตลอดกาล เธอได้จ้างสถาปนิกหนุ่มคนหนึ่ง เธอปรึกษาเรื่องแบบสร้างบ้านในหลายๆ แบบที่เธออยากให้เหมือนในฝันที่ฝันไว้กับเขาคนนั้น และทุกๆ วันที่เธอกลับจากที่ทำงาน เธอก็ไปหาหนุ่มสถาปนิกเพื่อติดตามงานทุกฝีก้าว เพื่อให้บ้านของเธอออกมาอย่างไม่มีที่ติ ระหว่างพักการทำงาน สถาปนิกหนุ่มเป็นประเภทชอบคุยเฮฮา จึงชวนเธอคุยเรื่องราวต่างๆ เหมือนเพื่อนคนหนึ่ง หญิงสาวก็เล่าเช่นกัน บางครั้งชายหนุ่มคนนั้น ก็สงสัยว่าทำไมเธอถึงยอมทุ่มเทติดตามงานออกแบบมากขนาดนี้ เขารู้มาว่าเธอไม่มีใครเลย เธอยู่ตัวคนเดียว แต่เธอบอกว่าเธอมีคนรักแล้ว แต่ไม่สามารถมาได้ หนุ่มสถาปนิกก็ไม่ได้สงสัยนึกว่าแฟนของเธอยุ่งอยู่ บางครั้งเขาก็เห็นเธอหลับระหว่างปรึกษางาน เห็นเธอยิ้มตอนหลับในบางครั้ง บ้างก็เห็นน้ำตาเธอไหลรินบนแก้ม จนเหตุการณ์ผ่านไปเริ่มแสดงให้เห็นชัดเจน เธอเผลอหลับเพราะเหนื่อยอีกครั้ง ชายหนุ่มสถาปนิกจึงอุ้มเธอลงไปนอนบนโซฟา และ เธอเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง ฉันรักคุณที่สุดเลย พร้อมกับซุกศีรษะลงบนอกชายหนุ่ม แต่เขาก็อนุมานว่า เธอคงคิดถึงแฟนที่จากไป ชายหนุ่มทำได้แต่คอยดูแลเธอยามหลับเท่านั้น ทำได้แค่มองเธอยามหลับพริ้ม รอยยิ้มที่ถ้าเธอตื่นขึ้นมาอาจะไม่ได้เห็นอีก ในเช้าวันต่อมาของวันนั้น หญิงสาวตื่นขึ้นมาก็พบว่าหนุ่มสถาปนิกนอนเฝ้าอยู่ข้างๆ โซฟา เธอไม่กล่าวอะไร พร้อมกับมองผ่านหน้าต่างทิวทัศน์ทะเลกว้างข้างนอก

เดือนสุดท้ายของการต่อเติมบ้าน หญิงสาวรู้สึกดีใจที่งานใกล้เสร็จ วันนั้นเธอก็นอนอีกครั้ง พร้อมกับละเมอพูดว่า บ้านของเราเสร็จแล้วนะ หนุ่มสถาปนิกที่เผลอมาได้ยินเข้า เขารู้สึกไม่แน่ใจกับสิ่งที่เธอเป็นอยู่ เขาเคยคิดว่าแฟนของเธอยุ่งจนไม่มาหาเธอก็คงเป็นไปไม่ได้หรือว่าเขาเสียแล้ว...? แต่เมื่อนึกเรื่องราวย้อนกลับไป เธอไม่เคยพกรูปถ่าย หรือแม้แต่เยี่ยมแฟนของเธอที่สุสาน เมื่อบ้านงามที่เธอตั้งใจเฝ้างานเสร็จ เธอโทรหาแพทย์ประจำตัวของเธอพร้อมกับแม่บ้านคนที่จะดูแลเธอระหว่างอยู่กับชายในฝันของเธอ และหลายอาทิตย์ต่อมา หลังจากที่หนุ่มสถาปนิกวุ่นกับโปรเจคใหม่ เขาคิดถึงเธอจึงกลับมาดูบ้าน แม้จะหมดพันธะกันแล้ว แต่สำหรับเขามันยังคงดำเนินมาเรื่อยๆ และระหว่างที่เขาหายไปเขารู้ว่าไม่สามารถปิดกั้นตัวเองจากความรู้สึกที่แท้จริงได้ เขาจึงกลับไปบ้านนั้นอีกครั้ง ก็พบว่าหญิงสาวนอนหลับอยู่ เห็นรอยยิ้ม เห็นน้ำตา หน้าเศร้า หน้าดีใจทุกรูปแบบพึงที่เธอจะแสดงอารมณ์ออกมาได้ เขารอจนเธอลืมตาตื่น แต่มันนานเกินไปที่เธอนอนอย่างนั้นติดต่อมาสองวันแล้ว เขาจึงรู้ความจริงจากแม่บ้าน มันทำให้เขารู้สึกเสียใจมาก ที่เขาไม่สามารถบอกความรู้สึกจริงๆ ของเขาออกมาให้เธอได้ยินได้อีก เขาขอร้องให้แพทย์ช่วยทำให้เธอฟื้น และหยุดให้ยาเธอ คุณหมอไม่สามารถทำได้เพราะหญิงสาวทำสัญญากันแล้วเรียบร้อยว่าเธอจะหลับตลอดกาล เขาเข้ามาเฝ้าเธอ ทุกๆ วัน สารภาพความในใจให้เธอฟังก่อนเวลานอนของเขาทุกครั้ง บางครั้งเขาก็มาเยี่ยมตอนที่แพทย์ให้ยาเธอ เขาเห็นแล้วรู้สึกเจ็บปวดในสายตา

ผ่านไปหนึ่งเดือนที่เขาไปเยี่ยมเธอ เล่าความในใจทุกๆ แก่เธอ ทำตัวราวกับเธอกำลังฟังเขาอยู่ทุกๆ นาที แพทย์ที่จ่ายยาให้เห็นดังนั้น เขาจึงเริ่มลดยาน้อยลง เขาเองคงจะรู้สึกผิดมากไปกว่านี้แต่เขาก็สงสารหญิงสาวเช่นกัน เวลาที่คุณหมอนึกถึงความตั้งใจของเธอเมื่อยังมีชีวิตจากคำบอกเล่าของเธอเกี่ยวกับความสุขของเธอ อย่างไรก็ตามเขาก็ยอมลดยานั้นแต่ไม่เลิกที่จะให้ ไม่กี่คืนต่อมา ผลจากการให้ยาน้อยลง จากที่เธอหลับสนิท เธอเริ่มละเมอพูดเป็นเรื่องราวมากขึ้น และหยุดไปเป็นพักๆ เธอพูดเหมือนกับพูดคุยกับเขาอยู่ แม้ชายหนุ่มจะรู้ว่าเธอคุยกับชายในฝันของเขา แต่เขาก็อยากที่จะตอบคำถามนั้นเหมือนกัน เหตุการณ์ผ่านไป ดูเหมือนกจะดีขึ้นเรื่อยๆ แม้หญิงสาวทำได้แค่คุยละเมอโดยที่ไม่รู้ตัวว่าหนุ่มที่อยู่ข้างเตียง คอยคุยเป็นเพื่อนอยู่ด้วย แม้จะหัวเราะก็หัวเราะทั้งน้ำตา แม้จะยิ้มเธอก็ไม่เห็นรอยยิ้มของเขา

คืนแล้วคืนเล่า เขาใช้ชีวิตที่เหมือนเป็นคนดูแลราวกับสามีที่ดูแลภรรยาที่ป่วย แม้ในความเป็นจริงแล้ว เธอได้พูดเอ่ยขึ้นมาว่าเธออยากแต่งงานกับเขาในฝัน เขาก็ดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน มีบ้างที่ชายหนุ่มรู้สึกอิจฉาผู้ชายที่ไม่มีตัวตนคนนั้นจะแต่งงานกับเธอ เขาจึงตอบกลับไป แต่วันนั้นเองเขาก็ซื้อแหวนมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เธอ มือของเขากุมมือของเธอตลอดเวลา และ หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาว่า ฉันรักคุณค่ะ เขาก็ตอบกลับ เช่นเดียวกัน พร้อมกับประทับรีมฝีปากแผ่วเบาที่ปลายรีมฝีปากอมชมพูของหญิงสาวและเขาก็เฝ้านอนเธออยู่ข้างเตียงเหมือนที่เคยทำ และแอบหวังลึกๆ ว่าวิธีนี้อาจจะทำให้เธอฟื้นเหมือนในนิทานปรัมปรา พร้อมทั้งกุมมืออย่างที่เคยทำทุกวัน และวันรุ่งขึ้นเขารู้สึกตัวอีกว่าเขาอยู่บนเตียงมีศีรษะนอนทับบนแขนซ้ายของเขา นั่นคือภรรยาของเขานั่นเอง เขาไม่เคยได้เห็นเธอใกล้ๆ ในมุมแบบนี้ แม้เธอจะหลับไม่รู้เรื่องยังไงเขาก็ไม่เคยคิดจะแตะต้องเธอใกล้กว่าที่จะทำได้ แต่ข่าวร้ายในวันต่อมาแพทย์ที่ให้ยาเธอวินิจฉัยว่าเธอกำลังจะสิ้นใจ ตอนแรกเขากล่าวหาหมอว่าเขาเป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนี้ หมอได้อธิบายอย่างใจเย็น เขาเก็บความลับชิ้นสุดท้ายของหญิงสาวไว้ว่าเธอเป็นโรคมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย เธอจึงเลือกวิธีนี้และต้องการจากไปอย่างมีความสุข นั่นจึงเป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ แม่บ้านจึงช่วยมาปลอบสามีของหญิงสาวพร้อมกับร้องไห้เสียใจเช่นกัน ในที่สุดเขาก็ได้ตัดสินใจเขาเลือกที่จะทำหน้าที่สามีครั้งสุดท้าย ทั้งลาออกจากงานและลาทุกคนที่เขารู้จัก เขาทำสัญญากับหมอ โดยฉีดยาชนิดเดียวกับภรรยาของเขา และ ในที่สุด ชายหนุ่มก็นอนข้างๆ หญิงสาวที่หลับพริ้ม เขามองเธอเป็นภาพสุดท้ายก่อนจะจากไปพบเธอในอีกโลกหนึ่ง ที่เรียกว่าความฝัน

ถึงจะเป็นเรื่องแต่งขึ้นซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นในชีวิต แต่เชื่อมั๊ยว่า

บางทีคนเรามีอะไรย่ำแย่ในชีวิต ขอแค่ได้กลับมานอนหลับฝันดีก็พอ

บางครั้งเราไม่แน่ใจในใครคนหนึ่ง แต่เมื่อรู้ตัวตนของเขา ความรู้สึกของเราอาจจะเปลี่ยนไปด้วยก็ได้

J.M. : วันนี้ตื่นเช้ามาคิดอะไรบางอย่างจนความคิดเกะกะพวกนั้นหายไป จนพบจิ๊กซอชิ้นหนึ่ง และขณะนั้นฝนก็ตกหนักจนซาในที่สุด พร้อมกับฟัง Because You LiveของJesse Mccartney จนกลายเป็นเรื่องสั้นเรื่องนี้ แต่บางครั้งเราก็ตลกตัวเอง คิดอยากแต่งนิยายทุกทีไปไม่รอดทุกครั้ง กลายเป็นว่าเราชอบเขียนแบบนี้มากกว่า และไม่เคยได้แต่งอะไรจบภายในวันเดียว

เหมือนว่าวันนี้ จิตใต้สำนึกดิบๆ มันอยากถ่ายทอดเป็นคำพูด และมันก็ทำได้จริงๆ เพราะงั้นงานชิ้นๆ หนึ่งไม่ใช่แต่งเพราะเราออกแบบให้มันออกมาแบบที่เราคิดเป๊ะ แต่เป็นความรู้สึกของเรื่องที่จะแต่งด้วย นี่คือสิ่งที่ค้นพบระหว่างเขียนเรื่องนี้ มันอาจจะน้ำเน่าไปบ้าง และบอกได้เลยว่าแต่งจากความรู้สึกล้วนๆ

มันดูน้ำเน่าไปนิดเนอะ ถ้าให้เอาจริงๆ จะมีใครอยากมีความสุขแบบนี้บ้าง แต่ต้องบอกก่อน ถ้าเรารู้ตัวว่าฝันแล้วมีความสุขก็อย่าลืมว่ามันเป็นเพียงความฝัน ไม่ใช่ชีวิตจริง ถ้าเราสามารถแยกการใช้ชีวิตในความเป็นจริงกับความฝันได้ อาจจะพิลึกดีผิดธรรมชาติไปนิด แต่มันก็เป็นธรรมชาติของการจินตนาการนะ^^

ปีใหม่มี 364 วันและวันสิ้นปีมีวันเดียว

2012-01-01T01:36:00.000-08:00

วันที่ 31 ธ.ค.เพิ่งผ่านไปแค่1วันกลายเป็น 1 ปี ไปแล้วซะงั้น -__-* เขาถึงว่าปีใหม่มันแปปเดียวจริงๆ แค่เข็มวินาทีชี้เลข12 ในวันที่มนุษย์กำหนดวันเดือนปีว่าเป็นวันสุดท้ายของปี

จริงอยู่ที่มันเป็นปีใหม่ แต่วันสุดท้ายของปีมีแค่วันเดียว เราคิดอย่างนั้นนะ ปีใหม่จริงๆ มีแค่ 364วัน ส่วนอีก1วันคือวันสุดท้ายของปีเก่า เข็มนาฬิกาก็ยังผ่านเลข12 ไปทุกคืน ทำให้ทุกวันเป็นวันใหม่เสมอ ยกเว้น วันสุดท้าย

พอวันที่ 31มาถึง เราเพิ่งจะรู้สึก(จริงๆ) ได้ว่าปีใหม่มันมาจริงว่ะ ปีนี้ฉันทำอะไรบ้างเนี่ยๆ แต่เอาเถอะ 364 วันที่ผ่านไปก็เป็นวันเก่าๆ ได้ เพราะอะไรที่แย่ๆ ก็จะได้ผ่านไป จนบางทีเราอาจไม่ได้มองว่ามันผ่านไปในช่วงนั้น แต่เมื่อมาถึงวันสิ้นปีทีไร เราต่างเพิ่งนึกสิ่งที่ผ่านมา จนมันกลายเป็นวันเก่าๆ ไปแบบไม่รู้ตัว และก็ต้องเลือกที่จะจำบางสิ่งและลืมบางสิ่งไว้ในปีที่แล้ว

งั้นอีก 365 วันนี้ (ปีนี้มี366วัน) ใช้เวลาให้เต็มที่ ทำในสิ่งที่เป็นตัวเอง ทำตามฝันที่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ให้เป็นได้ แม้จะไม่ใช่ใน365วันนี้ แต่จะเป็น 365วันตลอดไปที่เราจะใช้ชีวิตให้มีค่าและมีความหมาย เพื่อวันสุดท้ายของปีเราไม่ได้มองเป็นแค่วันเก่าๆ อย่างเดียว ให้มันเป็นวันพิเศษพอๆ กับวันสิ้นปี อย่าให้มันเป็นวันธรรมดา นี่คงจะเป็นอีกวิธีหนึ่งในการใช้เวลาให้คุ้มค่าทุกวินาที

เราไม่ได้หมายถึงว่ามีค่า จะมีแต่สิ่งดีๆ บางคนกำลังจะเติบโตเข้าย่าง20 เพิ่งเริ่มเผชิญโลกใหญ่เต็มกำลังก็ได้ อย่าลืมว่าความฝันกว่าจะคว้ามาได้ คงไม่ใช้เดินตามพรมแดง หากแต่ต้องเดินบนหินกรวด ด้วย อาจจะเป็นปีที่ใครๆ หลายคนต้องฝ่าฟันอะไรครั้งแรก แต่ฝ่าฟันอีกเยอะ เราไม่รู้หรอกว่า อีก 365วัน เราอาจจะไม่ได้อยู่ครบวันก้ได้ ใครจะไปรู้ (ไม่ได้แช่งนะ- -") ปีที่แล้ว(อาทิตย์ที่แล้ว) มีคนรู้จักเพิ่งเสียไป กำลังจะเตรียมตัวฉลองปีใหม่อยู่เลย เพราะงั้น เวลา ที่อยู่บนโลกมันมีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใด และมันจะมีค่ามากกว่าเดิมถ้าเราใช้มันอย่างคุ้มค่า ที่สุด

อย่าไปกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น อย่าไปกลัวการเปลี่ยนแปลง จงพร้อมรับมันและปรับตัวให้เข้ากับมัน
ปีใหม่สำหรับเราคงจะเกิดอะไรเยอะกว่าเดิม

สิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำให้เรามีความฝันได้ และอยากทำมันคือ กำลังจากคนรอบข้าง อย่ามัวแต่สนเรื่องความฝัน จงเอาใจใส่คนรอบข้างด้วย!

อย่างปีที่แล้ว (เมื่อวาน55+) ตั้งแต่ดูNew year's Eve จำตัวละครIngrid ได้มั๊ย เธอลิสต์รายการที่อยากทำในวันปีใหม่ 10 รายการ ตอนนั้นกำลังห่อเหี่ยวใจ อยากทำอะไรส่งท้ายปีแย่ๆ ของเราซะหน่อย เลยลิสต์มัน10รายการ ก็มี เซอร์ไพรส์แม่ ช้อปปิ้ง(ซึ่งไม่ใช่นิสัยเราเท่าไร) กินข้าว ดูหนัง NYE (อีกละ) ตะลุยกทม. เคาน์ดาวน์หน้าคอมคนเดียว อะไรแบบนี้ว่าไป ดูธรรมดา แต่อยากให้เป็นแบบแผนเหมือนที่ทำทุกปี เป็นอะไรที่เออ ทำให้รู้ว่าเรา มันเป็นวันสิ้นปีจริงๆ นะ เว่ย ไม่ใช่วันเส็งเครง ไม่ใช่ แค่นั่งๆ นอนๆ เรียนๆ อ่านหนังสือ จดศัพท์เครียดกับการบ้าน เหมือนที่ผ่านๆ มา แต่แอบเสียดาย แถวบ้านร้านพิซซ่าไม่เปิด เลยอดทำไปรายการนึง คือฉลองพิซซ่า เคาน์ดาวน์กับครอบครัว แง่มๆ ไม่เป็นไร มันเป็นวันที่ได้ทำตามคำขอตัวเองครั้งแรก 55+ วันสิ้นปีปีนี้ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง ก็โปรดติดตามชมตอนต่อไป

สรุป อย่าใช้ทุกๆ วันเป็นแค่วันธรรมดา และอย่าให้วันพิเศษกลายเป็นวันธรรมดาด้วย! (เอามาจากThaiQuote )

สวัสดีปีใหม่ 365วันค่ะ^^

ปล. ปีนี้เลข2555 หรือ 2012 เลขปีทำเราขนลุกนิดหน่อย- -"

New Year's Eve 2011

2011-12-26T09:55:00.000-08:00

ขอเก็บเป็นความทรงจำส่งท้ายปีเก่าหน่อย

สำหรับเราปีนี้มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นมากมาย ไม่เคยเล่นอะไรเสี่ยงดวง แล้วคิดว่าจะได้ อย่าง บัตรคอน ตั๋วหนัง ของขวัญจากใครสักคนที่เราไม่คาดคิด หรือการได้รู้จักคนใหม่ๆ จากคนละมุมโลก อาจจะดูธรรมดา แต่สำหรับเราคิดว่ามัน เออแปลกนะปีนี้ ไม่เคยได้เล่นเกมส์ชิงอะไรแล้วได้ ไม่ค่อยได้ใส่ใจคนรอบข้างมากนัก และไม่ค่อยได้คุยกับใครแล้วมีความสุข ปี 2554 เป็นปีที่พิเศษที่สุดตั้งแต่มีชีวิตมา19ปี ก็ถือว่า อยู่มาเกือบจะ20 เพิ่งจะมีปีนี้แหละที่ มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้น ทุกๆ ด้าน ไม่ใช่แค่เรื่องโชคดีโชคร้ายเท่านั้น จิตใจก็สำคัญเหมือนกัน คนเราไม่รู้กันหรอกว่า คนๆ นึงจะเจอเหตุการณ์เลวร้ายมากน้อยแค่ไหน เพียงแค่เขามองในสิ่งที่ไม่พิเศษ ไม่มีอะไรน่าสนใจ กลับทำให้ดูเป็นสิ่งมีค่าต่อจิตใจของเขา และยิ้มในสถานการณ์ที่แย่ได้ คิดว่ามันวิเศษสุดๆ แล้ว สำหรับ 364วันที่ผ่านมา

เวลานึกถึงการมาการไปของของอย่างหนึ่ง อย่างตั๋วใบนี้ จริงๆ ตอนแรกเล่นเกมส์ชิงกับเขา ไม่ได้หรอก แอบเฟลเหมือนกัน เพราะใจจริงอยากดูเรื่องนี้มาก เพราะอะไร ทำไม ก็แค่อยากมีความสุขส่งท้ายปีเก่าและที่สำคัญ ... แซคเอฟรอน กับ ลีอาเล่น ซึ่งไม่เกี่ยวกับประเด็นเท่าไร- -" พอดีเพิ่งดูValentine's Dayไปเลยรู้ว่าตัวเองชอบแนวๆ นี้แหละ พอเขาประกาศเสร็จในใจก็คิดว่า อืมเอาเถอะ ไม่ได้ก็ไม่ได้ ปลงๆ แต่เขาบอกว่า เผื่อมีคนตัดสิทธิ์จะให้ที่สำรอง ก็ส่งเมลล์ไป ตอนตัดสินใจส่งอีกรอบก็คิดอีกว่า อืมไม่มีไรจะเสียนี่ ส่งๆ ไปเถอะ ไม่ได้ก็ไม่แปลกนี่หว่า ไม่คิดไรจริงๆ ปรากฏว่าอ่าว ได้ซะงั้น แทบช็อคเลยเมื่อเช้า ... บางอย่างถ้าไม่คาดหวัง มันก็มาหาเราเอง

ปีนี้สอนอะไรให้เราหลายอย่าง ให้เห็น ให้รู้สึกอะไรต่างๆ มากมาย แม้แต่เรื่องที่ยังไม่ได้เกิด หรือแม้แต่ความฝันที่เราอยากสาน เหมือนเป็นปีที่เตือนเราว่า อย่าคาดหวังอะไรให้มากนัก แต่ให่คาดหวังในสิ่งที่จะเป็นเรา เพื่อดำเนินชีวิตต่อไป อย่างมีความหมาย มองอะไรให้ชัดๆ มากขึ้น แล้วจะเจอส่วนดีของมันเอง และเราจะสามารถพร้อมรับมือกับอนาคต และคนในอนาคตด้วย

//ไร้สาระโหมด//

ที่รู้เรื่องนี้เพราะ ลีอา ที่เล่นเป็นเรเชลในGlee สาวกซีรี่มะกันจะรู้จักอย่างดี เราประทับใจแม่นางในเรื่องเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พูดมาก เสียงดี น่ารักดี ตอนทวิตก็ดูเซเลบแต่อะเลิร์ทตลอด ก็เลยไปดู ตอนดูtrailer ยังไม่ค่อยใส่ใจตาZac เท่าไร บวกกับช่วงนี้ดูหนังหลายเรื่องอยู่(ก็คนมันเหงาอ่านะ) เลยไปเจอ17 again ก็แบบอยากดูหน่อยสิจะหล่อจะเล่นดียังไงแค่ไหน เห็นใครๆ ก็บอกว่าหล่อๆ ตอนนั้นเรามองว่ามันธรรมดานะสำหรับฝรั่งที่ดูหล่อ - -" ดูเรื่องนี้จบเท่านั้นแหละ บอกเลยว่า ไปแล้วตัวฉัน เฮียZacหล่อเท่น่ารัก โก่ยยยยยยยยยยยยยยยย!!! เลยจัดหนัก มีDesire อยากดูNew Year's Eveมากกว่าเดิม แต่ก็นั่นแหละ เราไม่ได้อยากอะไรมาก ต้องบอกก่อนว่า ถ้าZac ไม่มาโผล่ให้เห็นหน้านะ เราคงไม่ได้เล่นเกมส์ชิงบัตรจริงๆ- -* ในที่สุดก็ได้ เข้าไปดูนั่งกรี๊ดZacกับพี่สาว ถึงจะบวมแต่ก็ยังหล่อน่ารักฮาๆ เหมือนเดิม^^

ปล. ขอบคุณเมเจอร์ที่ให้เล่นเกมส์
ปล.2 ถ้าไม่ได้พี่สาวสวยไปด้วยคงไปดูคนเดียว เหงากว่าเดิม:)
ปล.3 ครั้งแรกที่ได้
ปล.4 สวัสดีปีใหม่ค่ะ:))))))))))))))))

J.M

รู้สึกดีที่ดูเรื่องนี้ Twilight saga breaking dawn part 1

2011-12-14T08:25:00.000-08:00

เพิ่งไปดูมาเมื่อวาน เป็นเรื่องแรกที่ยอมซื้อปอปคอร์น >///<

เราเป็นแฟน(ไม่ตัวยงเท่าไร) หนังชุด Twilight อ่านหนังสือเหมือนกัน ดูได้จากธีมบล็อคตัวเอง- -" อ่านมันเลยอ่านๆ ตั้งแต่ม.5 จนถึงตอนนี้ก็อ่าน แต่เป็นคนที่จับหนังสือนานๆ ไม่ได้ ไม่รู้ทำไม ชอบอ่านจากเว็บมากกว่า ถึงจะปวดตาไปหน่อย จนมีช่วงนึงต้องพักไป เป็นอะไรที่ ลืมไปเลยช่วงนึง เพราะต้องสอบ แกะ แพะ (ที่มันเอาอะไรมาให้ตูสอบก็ไม่รู้- -*) ปั่นป่วนช่วงนึง แล้วกลับมาดูใหม่ กับ อีคลิปส์ และก็มาภาคนี้

ตั้งแต่ดูมา บอกตรงๆ ว่าประทับใจสุดๆ กับ ภาคนี้มาก เราหมายถึงเนื้อเรื่องนะ มันสะท้อนความต้องการเราเอามากๆ (คือช่วงนี้อยู่ตัวคนเดียว) ก็ดุๆ ไป อิจฉาเบลล่าเนอะ ได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆ อย่างแวมไพร์ร้อยปี เอ็ดเวิร์ด แล้วเราก็ดันชอบเอ็ดเวิร์ดอีก! ชอบนะผู้ชายที่รักษาขนบธรรมเนียม รักจริงอะไรจริง ก็นั่นแหละผู้ชายดีๆ คงมีแต่ในนิยาย โดยเฉพาะแวมไพร์ก็มีแต่ในนิยาย!-*-

สังเกตว่าแต่ละภาค จะให้ธีม ความรู้สึกที่ต่างกัน แต่ละภาคจะเน้นไม่เหมือนกัน อย่างภาคแรก เน้นโรแมนติกแบบวัยรุ่นๆ และทำให้ดูตื่นเต้นเพราะตัวตนของพระเอก นางเอกสนใจและค้นหาตัวตนของเขา ภาคนิวมูน จะดราม่านิดหน่อย เป็นภาคที่หลายคนมองว่า เบลล่า เธอนอกใจเอ็ดเวิร์ด! เลยพากันรุมทึ้ง55+ เป็นภาคที่กำเนิดหมาป่าด้วย กลายเป็นรักสามเศร้าเพิ่งจะเริ่มต้น พอเข้ามาภาคสาม อีคลิปส์ จะบอกว่ามันส์มาก เป็นคนชอบดูแอคชั่นด้วยอ่านะ ดูแล้วไม่ผิดหวัง แถมโดนตรงรักสามเศร้า ลึกๆ ก็อิจฉาเบลล่าอีกละ55+ สงสารเจคอบสุดๆ อกหักรักแรก ภาคนี้เป็นภาคที่สนุกที่สุด แต่มาถึงภาคล่าสุด เบรคกิ้งดอว์น เป็นภาคที่สะท้อนอะไรหลายอย่าง แบบที่บอกไป สะท้อนถึงความฝันของหญิงสาว ที่อยากแต่งงานและมีชีวิตแบบเบลล่า แต่มาถึงจุดหักมุมตอนเบลล่าท้อง เบลล่าเป็นผู้หญิงที่แกร่งมากจุดนี้ เธอทำหน้าที่เป็นแม่ได้ดีมาก เป็นการสะท้อนในอีกมุม ในฐานะผู้หญิงว่า การท้องนั้นทรมานแค่ไหน โดยเฉพาะท้องกับแวมไพร์55 แถมมีเรื่องกฏของหมาป่ากับแวมไพร์เข้ามาเกี่ยวด้วย เจคอบที่ไม่ยอมให้ใครฆ่าเบลล่า แต่จนแล้วจนรอด กลายเป็นว่าไปผูกจิตกับลูกเบลล่าซะงั้น (ไม่ตกใจหรอกที่มันต้องผูกจิต ) แต่ที่ไม่คิดคือ หมาป่าเข่าอ่อน! 555+ ได้ใจ คงไม่มีใครคิดหรอกมั้งว่าเนื้อคู่ตัวเองจะเด็กมากขนาดนี้ 55+ ดูจะประหลาดหน่อยๆ

ประทับใจหลายอย่าง ถึงตัวหนังมันจะไม่ได้ตามนิยาย แต่ถ้าพูดถึงการลำดับฉาก มุมกล้อง ความพอเหมาะ ความยืดเยื้อ ถือว่า กำลังดี นะ คือบางทีในสายตาคนอื่นอาจจะมองว่าบางจุดเล็กๆ ของเรื่องยืดเกินไป บางจุดที่สำคัญอาจจะน้อยเกินไป แต่สำหรับเรามองว่าจุดบางจุดในฉากเขาทำมาให้คนดู 'ส่วนใหญ่' อินและตราตรึง เพราะถ้าเขาทำตามในนิยายหมด มันก็ไม่ใช่เวอร์ชั่นภาพยนตร์ เอาจริงๆ เราอ่านหนังสือ อารมณ์มันแตกต่างกับในหนังเลย ในหนังสือเบลล่าก็บรรยายให้อารมณ์ในมุมเดียว กับภาพยนตร์ เล่าแบบกลางๆ เลย ว่าใครทำอะไร รู้สึกยังไง ก็มันเป็นภาพนี่เนอะ ได้อารมณ์กว่าเยอะ และที่ประทับใจอีกอย่างคือเพลงประกอบค่ะ โดยเฉพาะเพลง It will rain ของ Bruno Mars กับ flightless bird, American Mouth ของ Iron and wine ถือว่าเข้ากับเรื่องได้ดีมาก ก็นะ ผู้กำกับเรื่องนี้ เขาถนัดละครเพลงอยู่แล้ว สังเกตได้ว่า ใส่เพลงเกือบทั้งเรื่อง แต่ก็อย่างว่า เขาก็ตัดๆ ฉากอันละเอียดยิบของสเตฟานนี่ไป บางฉากก็ไม่ได้เรียงไปตามหนังสือ แบบนี้แหละ เหมือนกับแฮรี่

เนื้อเรื่องที่ถูกเล่าออกมาในมุมของสเตฟานนี้ เป็นอะไรที่ดูธรรมดา แต่ได้ใจนะ เพราะอะไร มาดูกัน

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกข้ามเผ่าพันธ์ ที่โดนใจเด็กสาวที่กำลังอยากมีความรัก และกำกับไว้ว่า เป็นความรักชั่วนิรันดร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็วาดฝันไว้ว่า อยากอยู่ด้วยกัน ตลอดไป ไม่มีวันตาย ถ่ายทอดผ่านแวมไพร์อมตะ เป็นนิยายที่สะท้อนความอยากลึกๆ ของสาวๆ ทุกคน ถึงชีวิตจริงจะอยู่กันยืดยาวไม่ได้ ผิดกับความเป็นจริง สเตฟานนี่จึงใช้ไอเดียธรรมดาๆ แบบนี้ ทำให้แดรกคิวล่า หรือแวมไพร์แบบสมัยก่อนที่ดูดุและน่ากลัว ชอบดูดเลือดคน แพ้กระเทียม ต้องฆ่าให้ตายด้วยการแทงไม้ที่หัวใจ ถูกแสงแดดไม่ได้ มาทำให้กลายแวมไพร์ยุคศตวรรษที่ 21 อารมณ์แบบขาวซีดแต่หล่อมาก! คู่กับหญิงสาวที่เป็นมนุษย์ กลายเป็นนิยายรักอีกแบบหนึ่งที่ไม่คิดว่าจะยังมีอีกอยู่บนโลก- -" (เวอร์) ก็นะ ปกติ เราก็เคยดูหนังประเภท คนธรรมดารักกับเหนือมนุษย์ อย่างหนังซูปเปอร์ฮีโร่อะไรแบบนี้ แต่นี่มันเน้นว่าเผ่าพันธ์ มีหมาป่ามาแจมเป็นมือที่สาม ทำให้เนื้อเรื่องเข้มข้นมากกว่าที่ควรจะเป็น! อาจจะเรียกได้ว่า สเตฟานนี่ สานฝันของหญิงสาวเลยก็ว่าได้นะ เราคนหนึ่งล่ะ^^

เป็นเรื่องแรกที่ยอมซื้อปอปคอร์นเพื่อสิ่งนี้>_<

สำหรับการจินตนาการของสเตฟานนี่ ถือว่าจินตนาการเป็นเรื่องเป็นราวชวนให้ติดตามดีค่ะ แม้สาระสำคัญที่ได้จากเรื่องนี้น้อยกว่าก็ตาม บางทีเราอ่านเพราะมันสนุก แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง เขาก็สะท้อนให้เห็นชีวิตความต้องการวัยรุ่นกับแวมไพร์ที่หัวโบราณ มันดีนะเรื่องการแต่งงานก่อนชิงสุก เป็นเรื่องที่ ถ้าในสังคมอเมริกันจะหาได้น้อยนักที่ทำตามขนบธรรมเนียมอะไรแบบนี้ มันทำให้เรื่องนี้ ทั้งโรแมนติกแล้ว ยังเป็นความรักบริสุทธิ์อีกด้วย

เป็นอีกเรื่องที่ตอบโจทย์คนดูส่วนใหญ่โดยเฉพาะผู้หญิงที่ฝันอยากมีความรัก การแต่งงานเหมือนในหนัง และเป็นอีกเรื่องที่เราดูแล้วตราตรึงใจ เพราะมันตอบโจทย์เราในสภาวะนี้ได้ดีที่สุด กลายเป็นหนังในความทรงจำเราอีกเรื่อง รองจาก titanic ถ้าเป็นในประเภทเดียวกัน

ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าได้ดูกับใครสักคน เป็นคนที่เรารักคงจะดีไม่ใช่น้อย

ปล. ตอนนี้ใจไปแล้ว แบบว่าชอบมากเกินบรรยาย อยากเล่ามากกว่านี้นะ แต่แลดูจะยืดเยื้อไอเราก็เขียนวกไปวนมาอีกด้วย จะงงเปล่าๆ- -"

J.M.

[Review] City Hunter ซีตี้ ฮันเตอร์ (2011)

2011-12-14T06:29:00.000-08:00

กลับมาแล้วกับการรีวิว (ตามความรู้สึกจากการดู) ของ J.M. ต้องบอกไว้ก่อนว่า เรื่องนี้ดูจบมาเดือนกว่าแล้ว ชั่งใจ(นานมาก)ว่าจะรีวิวยังไงอะไรดีน้า ตอนที่กำลังดูเรื่องนี้อยู่ ใจแบบว่าอยากรีวิวเดี๋ยวนั้นๆ แต่ยังดุไม่จบ พอดูจบแล้ว ไม่ค่อยอยากรีวิว เท่าไร แต่เห็นว่า ช่องในประเทศไทยกำลังจ่อคิวฉาย ก็เลยมารีวิวเลยละกัน

อย่างแรกที่จะกล่าวคือ ส่วนตัวคือไม่เคยดูซีรี่แนวแอคชั่นโรแมนซ์ค่ะ นี่เป็นครั้งแรก ถ้าเป็นพวกIris East of Eden เอาจริงๆไม่ใช่แนวตัวเองเลย- -* ที่ดูไม่ใช่อะไรอีก เห็นว่ามินยองเล่นกับลีมินโฮ (ส่วนตัวปลื้มมินยองในSKKS ส่วนลีมินโฮก็อยากลองติดตามผลงานอีกเรื่อง ขอนอกเรื่องแปป เรื่องF4อ่า ลีมินโฮแสดงดีนะ แต่บทไม่ค่อยส่งเท่าไร- -" ว่างๆ จะรีวิวเรื่องนี้พร้อมกับเวอร์ชั่นไต้หวันกับญี่ปุ่นนะคะ แล้วก็เวอร์ชั่นแอนิเมด้วย) บวกกับเนื้อเรื่อง ได้ข่าวว่าเป็นแฟนกันในชีวิตจริงด้วย อ้าว! 55+

บางท่านอาจจะยังไม่ทราบ เรื่องนี้สร้างจากการ์ตูนชื่อดังจากญี่ปุ่น (เราก็ไม่เคยอ่านหรอกนะ ไม่รู้จักด้วยเห็นพี่บอกรู้จัก สงสัยเกิดไม่ทันหรืออะไร) และทำเป็นเวอร์ชั่นภาพยนตร์ แสดงโดยน้าเฉินหลงด้วย แต่ก็นั่นอีกไม่เคยดูหนังของเขา เลยจะกล่าวใน ณ ที่นี้อีกว่า เราไม่เคยอ่านหรือดูเรื่องนี้มาก่อน เพราะฉะนั้น เราไม่สามารถเปรียบเทียบได้ว่า เวอร์ชั่นไหน ดี ไม่ดีและการวิจารณ์ต่อไปนี้จะยึดCity Hunter เวอร์ชั่นซีรี่ย์เป็นหลักในการวิจารณ์รอบนี้น้า

อย่างไรก็ตาม J.M. ลองไปแง้มดูมาแล้วค่ะ + ถามญาติที่รู้จักเรื่องนี้ เขาบอกว่า เวอร์ชั่นซีรี่ย์ต่างจากการ์ตูน แทบจะจำเนื้อเรื่องจริงๆ ไม่ได้ และเราเองก็ลองไปอ่านมา ถ้าใครเป็นแฟนพันธ์แท้เรื่องนี้ ขอบอกไว้ก่อนว่าเวอร์ชั่นซีรี่ย์อาจจะทำให้คุณผิดหวัง เหมือนที่บอกไว้ข้างต้น อย่างซีรี่ย์F4เวอร์ชั่นไต้หวันจะผิดแผกไปจากเวอร์ชั่นเดิม คนที่เป็นแฟนๆ รักใสๆ คงจะชอบ แต่คนที่เป็นแฟนๆ โดเมียวจิอาจจะไม่ชอบก็ได้ อันนี้หยิบยกขึ้นมาเปรียบเทียบให้ฟังนะคะ

ตัวละคร(ซ้ายไปขวา) จินเซฮี (ฮวังซอนฮี) คิมยองจู (ลีจุนฮยอก) คิมนาน (พัคมินยอง) ลียุนซอง/ภูชัย (ลีมินโฮ) ชเวดาฮเย (คูฮารา)

เกริ่นก่อน เรื่องนี้ ออกแนวโรบินฮูด+สไปเดอร์แมน แต่จะเป็นผู้ไม่ประสงค์จะออกนามในสังคมตามจับนักการเมืองชั่วที่เอาเปรียบประชาชน 55+ อะไรแบบนี้ มันเหมือนโรบินฮู้ดที่ว่า เป็นองค์กรอิสระ นอกกฎหมาย ช่วยประชาชนตกทุกข์ได้ยาก กับ สไปเดอร์แมนด์ตรงที่ตอนเป็นแมงมุมไม่สามารถเปิดเผยตัวตนกับคนรักได้

มันต่างกันตรงที่ ลียุนซองไม่ใช่ฮีโร่ แต่เป็นเครื่องมือของใครบางคนที่เรียกตัวเองว่า "พ่อ"

ถ้าให้เทียบกับเรื่องอื่นที่อยู่ในประเภทเดียวกัน คิดว่าเรื่องนี้น่าจะต่างจากกันหน่อยคือ ... มันไม่เน้นเรื่ององค์กรมากนักและก็ไม่ตึงเกินไปเพราะมีเรื่องโรแมนซ์เข้ามาแทรก บางตอนดูแล้วก็ขำๆ น่ารักๆ ไปกับพระนางได้ด้วย ทำให้ตอนดูไม่รู้สึกเครียดปวดหัวจนเกินไป แถมออกจะลุ้นด้วยซ้ำ แค่ช่วงแรกๆ- -;

อย่างที่ว่าไป มันแนวแอคชั่นโรแมนซ์ +ฮาๆ ตอนแรกเรื่องนี้เปิดมาก็อลังการมากค่ะ เล่าจุดเริ่มต้นของความแค้นของพ่อเลี้ยงพระเอก ชื่อ ลีจินพโย มันก็เกี่ยวข้องกับเกาหลีเหนือที่มาลอบวาง ระเบิดประธานาธิบดีที่พม่า ผู้ใหญ่เลยจัดการส่งหน่วยรบพิเศษที่เชี่ยวชาญแผนที่เมืองเปียงยาง(เกาหลีเหนือ)ไปลอบฆ่าคนฝั่งนู้น แต่พวกผู้ใหญ่ที่เป็นผู้บังคับบัญชา 5 คนที่เป็นคนส่งหน่วยรบนี้ไปกลับตัดสินใจให้ฆ่าปิดปากหน่วยรบพวกนั้นเพราะหนึ่ง ประธานาธิบดีไม่อนุมัติ สอง ถ้าเรื่องนี้แพร่งพายออกไปคงส่งผลไม่ดีต่อประเทศ จึงส่งคนไปฆ่าหน่วยรบ21คน 1 ในนั้นคือพ่อพระเอก(ปาร์คมูยอล)โดนยิงและเพื่อนพ่อพระเอก(ลีจินพโย)รอดเพราะมูยอลช่วยไว้ ลีจินพโยจึงเกิดความแค้นอยากล้างแค้นให้กับทหารอีก20นาย เขาจึงส่งคำขู่ให้กับรุ่นพี่ที่ส่งพวกเขาไป คือ ชเวอึงชาน และตอนนั้นพระเอกเกิดพอดี ลีจินพโยเลยขโมยเด็กหลบไปในแดนสามเหลี่ยมทองคำ พระเอกจึงมีชื่อไทย ว่า "ภูชัย" เขาพร่ำสอนภูชัยให้เก่งศิลปะการต่อสู้ และรู้จักใช้อุปกรณ์ทุกชนิด ตลอดตั้งแต่เด็กจนโต ระหว่างนั้นก็ได้ช่วยลุงมันด๊อค และ ลุงแกก็ให้ภูชัยดูรูปนานา(นางเอก) เลยรู้สึกชอบและอยากตามหา แต่เมื่อเจอเหตุการณ์ ที่ภูชัยต้องเสียแม่(คนไทย)ไป แถมพ่อ*ช่วยชีวิตภูชัยที่โดนติดกักระเบิด ขาเลยพิการ และรู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อแท้ๆ(ปาร์คมูยอล) ถึงคิดได้ว่าควรทำยังไงต่อไปกับชีวิต เขาจึงไปเรียนต่อที่อเมริกา กลับมาเข้าทำงานเป็นสายลับให้กับ(คนที่อ้างตัวเป็น)พ่อ เข้าไปในทำเนียบ บลูเฮ้าส์ (ทำเนียบรัฐบาลเกาหลีใต้)

ภารกิจของภูชัย(ขอเรียกแบบนี้นะคะ)ที่วางไว้คือต้องตามหา 5 คนที่ฆ่าพ่อแท้ๆ และหน่วยรบพิเศษเมื่อปี 1983 ภารกิจแต่ละชิ้น ก็คือโครงเรื่องที่นำไปสู่ตอนจบที่ไม่คาดคิด(-*-) คนเขียนขี้เกียจเล่าแต่ละภารกิจ แต่จะให้เน้นภารกิจที่3 เป็นต้นไปนะคะ เรื่องราวจะชวนซับซ้อนมากยิ่งขึ้นค่ะ เพราะช่วงหลังๆ ปมทุกปมที่ไม่ได้สงสัยมาตั้งแต่แรกจะถูกกระเทาะออกทีละชิ้น

ตอนฝึกยูโดในทำเนียบ นานาเป็นครูฝึกประจำตัว ดร.ลี

มาเรื่องตัวละครบ้าง พระเอกก็อย่างที่เล่าไปข้างต้น พอมาถึงเกาหลีปลอมตัวเข้าทำงานให้กับทำเนียบ บลูเฮาส์ เป็นคนฉลาดไหวพริบสุดยอดมาก และก็ชิวมากด้วย ทำอะไรก็เป็นไปอย่างระมัดระวัง เป็นปลาไหลที่จับยาก พอมาเจอนางเอก คิมนานา ผู้หญิงในภาพที่ภูชัยเคยเพ้อถึง เป็นผู้หญิงที่รักศักดิ์ศรีของตัวเองมากก็เกิดเรื่องน่ารักๆ โรแมนซ์ๆ ตามเคย เธอทำงานเป็นบอดี้การ์ดประจำทำเนียบ พ่อแม่ของนานาประสบอุบัติเหตุ แม่เสีย พ่อเป็นเจ้าชายนิทรานอนอยู่ที่รพ.เธอจึงอยู่ตัวคนเดียวและน่าสงสารเพราะต้องเลี้ยงตัวเองและทำเงินหาส่งค่ารักษาตัวของพ่อมาเป็นเวลา10 ปีแล้ว เรื่องราวของนางเอกจะมีความเกี่ยวข้องกับภารกิจที่3ของพระเอก ในขณะเดียวกัน พระรองก็เกี่ยวด้วย ชื่อ คิมยองจู เป็นอัยการประจำกรุงโซล เป็นคนดูแลคดีซีตี้ฮันเตอร์ และเป็นคนที่ได้รับข้อความจากซีตี้ฮันเตอร์โดยตรง อัยการคิมเป็นคนที่มุ่งแต่งานอย่างเดียว และมีความมานะที่จะตามจับซีตี้ฮันเตอร์ด้วย จึงกลายเป็นคนแรกๆ ที่รู้ความจริงเกี่ยวกับพระเอกพร้อมๆ กับคิมนานา และมีความเกี่ยวข้องกับภารกิจที่3ของยุนซองด้วยอีกต่างหาก อีกอย่างนางรองเรื่องนี้ เซฮี เป็นสัตวแพทย์ อดีตภรรยาของอัยการคิม เป็นคนช่วยชีวิต ยุนซอง เธอเป็นคนที่มีไหวพริบ สังเกตได้ตอนช่วยซีตี้ฮันเตอร์ เธอไม่ถามแต่เธอรู้ว่าเป็นยุนซอง โดยรวมแล้วอัยการคิมกับเซฮียังคงรักกันอยู่ดี แต่หย่ากันเพราะยองจูสนแต่งาน สรุปคือ ไม่มีใครแย่งคนรักของใครเพราะต่างคนคนรักอยู่แล้ว เรื่องนี้จึงไม่มีเรื่องชู้สาวเกิดขึ้น(ตอนแรกก็ไม่อยากเชื่อหรอก- -*) นอกจากนี้จะขาดไม่ได้คือพ่อเลี้ยง ลีจินพโย แม้ว่าพ่อลูกจะมีเป้าหมายต่างกัน แต่ก็คงเป็นคนที่อยากแก้แค้นเองมากกว่า และเป็นคนทำให้ยุนซองมีชีวิตที่ยุ่งเหยิง ซึ่งตอนจบจะเฉลยให้รู้เอง ยังมีตัวละครอีกหลายตัวที่เป็นสำคัญๆ เปรียบเหมือนตัวใบ้ออกมาแต่ยากที่จะคาดเดา พอมารู้อีกทีก็ตอนจบ เน้นๆ เลย ตอนจบ ไม่สิตอนก่อนจบ ช็อคเลย- -* ห้ามพลาด สำคัญๆ ดอกจันเยอะๆ

ภารกิจแรกเริ่มขึ้นแล้ว!

ฉากนี้ อาจจะเป็นความประสงค์ของพระเอกลึกๆ 55+

เมื่อนานารู้ตัวตนของภูชัย

การผูกเรื่องดำเนินเรื่อง เสียดายมาตกม้าตายเอาตอนจบ คือไงอ่า เริ่มมาดีมากๆ เลยช่วงครึ่งแรก พอครึ่งหลัง เนื้อเรื่องมันพอเดาตอนจบได้อ่า คือทุกอย่างถูกเฉลยออกมา คนดูอย่างเราก็เข้าใจว่ามันควรเฉลย แต่มันเฉลยเอาดื้อๆ - -" แถมยืดเยื้ออีกต่างหาก ส่วนมากจะเป็นความจริงเกี่ยวกับพระเอกมากกว่าจะเป็นเรื่องทั้งหมด แลดูไม่ครอบคลุมถึงตัวละครอื่นๆ ด้วย กลายเป็นว่าเรื่องนี้ไม่ได้เน้นโรแมนซ์เลยสักนิด โดยเฉพาะช่วง3-4ตอนสุดท้าย แต่จะบอกว่าทุกตอนทำฉากอลังการดีค่ะ ดำเนินเรื่องได้ดี แต่มาติดกับตอนจบเจริงๆ เขาเรียกว่าจบไม่เสร็จ ไม่ได้พูดถึงตัวละครที่ยังค้างคาอยู่อย่างพ่อที่แท้จริงของพระเอก* ถ้าจะทำแบบนี้อยากให้มีซีซั่นสองนะคะ จบไม่เสร็จแบบนี้ 55+ มันยังมีตัวละครลอยนวลอยู่นะเออ หึหึ แต่บอกตามตรงชัดๆ นะคะ ว่าคนเขียนไม่พอใจกับตอนจบจริงๆ เหมือนมันทำเรื่องยืดไปจนตอนจบสั้นไปนิด(หมายถึงดำเนินเรื่องนะ) ไม่งั้นก็เพิ่มอีก2 ตอนก็ได้อะไรแบบนี้ - -"

ลุงมันด๊อคเป็นคนฝากฝังนานาให้กับภูชัย โดยที่ไม่บอกว่าลุงกับเธอเป็นอะไรกัน

ภูชัยคอยเป็นบอดี้การ์ดห่างๆ ให้นานา

บทพูดเรื่องนี้ ก็ซ่อนเร้นอะไรเยอะแยะเลยค่ะ บางทีเด็กดูอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ เขาถึงมาร์คไว้ให้คนอายุ15ขึ้นไปดู ส่วนมากจะเป็นบทพูดที่วิเคราะห์สถานการณ์โดยตัวละครมากกว่าจะเป็นบทพูดสวยหรู ถือว่าดีค่ะ เพราะบางทีเราดูซีรี่รักๆ มาเกินไป มาดูแนวนี้บ้างก็ดี คือ นางเอก กับพระเอกไม่เรื่องมากดี

มาพูดถึงฉากแอคชั่นบ้าง ลีมินโฮทำการบ้านมาดีค่ะ (สำหรับเรานะ)บทนี้เหมาะกับลีมินโฮ หน้าตาดีแล้วหุ่นดีสูงโปร่ง บทบาทการพูดดีค่ะ ยกเว้นตอนที่มันพูดภาษาไทย (คนเขียนล่ะขำท้องแข็ง ฟังแล้วปวดตับ กรุฟังไม่ออกต้องมาอ่านซับแทน 555+) มินยองเล่นได้น่ารักมั่ก >///< เค้าชอบๆ ดูเรื่องนี้ปลื้มชีมากกว่าเดิม ส่วนพระรองลีจุนฮยอก ให้ใจไปเลยชอบอ่า เห็นเล่นเรื่อง สวนลับด้วย ^^ ในบทอัยการ เล่นถึงบทบาทดี ไม่รู้จะให้กี่ดาวดี โดยเฉพาะตอนพูดภาษาอังกฤษอ่า เท่ชะมัด พูดคล่องพอตัว ส่วนดาราผู้ใหญ่ก็แสดงดีตามมาตรฐานอยู่แล้ว ฮ่าๆ แม้เรื่องจะดูน่าเบื่อตอนหลังๆ แต่นักแสดงฝีมือเฉียบดีค่ะ ดูแล้วไม่เบื่อ ไม่รู้สึกขัดใจด้วย ตัวละครอีกตัวที่ชอบคือลุงมันด๊อคอ่า ถ้าไม่มีลุงนะเรื่องจะยิ่งโคตรเครียดเลย- -"

สังเกตสีภาพเอานะคะ:)

อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำไมเราอยากดูเรื่องนี้ นอกจากพระนางซีรี่ย์แล้ว ก็เพราะกล้องที่ใช้ถ่ายเรื่องนี้ค่ะ City Hunter ใช้กล้องพิเศษแบบใหม่ค่ะ กล้องที่ว่านี้คือใช้ฟิล์มหนังถ่าย เรียกว่าเป็นเรื่องแรกของซีรี่เกาหลีเลยนะคะที่ใช้ เพราะซีรี่อเมริกาก็ใช้ฟิล์มหนังแบบเดียวกับเรื่องนี้เหมือนกัน อารมณ์ดูเหมือนดูหนังไปในตัวเลยค่ะ แลดูพัฒนาไปเยอะเลย:) ประกอบกับมุมกล้องที่ถ่าย ต้องยกความดีความชอบให้กับผกก.เรื่องนี้นะคะ ดูแล้วน่าตื่นเต้นดีเน้นแต่ฉากแอคชั่นนะคะ แต่ถ้าเป็นฉากทั่วไปก็ถ่ายเหมือนกล้องธรรมดา ถ้าซีรี่ทุกเรื่องใช้ฟิล์มหนังถ่ายคงจะสนุกมิใช่น้อย โดยเฉพาะซีรี่แนวแอคชั่นหรือแนวสืบสวน เป็นต้น

มาถึงโลเคชั่นที่ถ่ายนะคะ เรื่องนี้ก็เปรียบเหมือนโปรเจคใหญ่เหมือนกัน อย่างที่บอกไปในรีวิว Miss Ripley ถ้าเรื่องไหนทุนสร้างเยอะ โลเคชั่นจะดูดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก บ้านยุนซอง บ้านนานา ที่ถ่ายทำ + กล้องถ่ายแบบพิเศษ ทุกอย่างดูดีจริงๆ จากที่ดูซีรี่ย์มาหลายเรื่อง ยังคิดอยู่ว่าถ้าสวนลับจะถ่ายแบบใช้กล้องแบบนี้บ้างจะเป็นไง55 สรุปคือ โลเคชั่นสวยเพราะกล้อง 555+ มันก็จริงนี่เนอะ!

ชอบโลเคชั่นนี้อ่า อยากไปเดินแถวนั้นบ้าง เขาทำเก๋ดี เป็นทางเดินเล่นสีขาว ไว้ชมวิวข้างถนน

แฟชั่นของดร.ลียุนซอง เป็นไรที่มีสไตล์เอามากๆ ของแต่ละอย่างก็แสนแพง! ไม่ซ้ำเลยกับตอนแต่งเป็นซีติ้ฮันเตอร์มีอย่างเดียวที่เป็นเอกลักษณ์คือ หน้ากากดำ และหมวกดำบางที ชอบอ่า มันเป็นสัญลักษณ์ซีตี้ฮันเตอร์ไปเลย ตอนนี้ใครใส่คงจะดูเท่+สงสัยว่าเป็นนักล่าเมืองใหญ่ไปด้วย55

ถ้าใครดูแล้ว(เริ่มติดคำนี้แล้ว- -)คุณคงจะรู้ว่ามันฮาตรงไหน เรื่องนี้มาถ่ายทำที่ไทย คนเขียนจะบอกว่าฮามากที่มันคุยกันคนละภาษาเข้าใจ ไหนจะแม่ภูชัยอีก 55+ มันตลกขำๆ ดี แถมตอนที่ภูชัยเรียกแม่มันอ่า ตอนลีมินโฮพูดไทยบ้าง มันฮาซับมากกว่า ใครเรียกแม่ว่า เมืองสุริน ฟะ แล้วก็ฉากแอคชั่นดราม่าในไทยก็ดีพอสมควรค่ะ ตอนที่พ่อเลี้ยงช่วยภูชัย บางครั้งก็แอบมีความรู้สึกว่าดูละครไทยอยู่นะเนี่ยมีแต่ชื่อไทย55+

พระนางแลดูไม่เรื่องมากอ่า โดยเฉพาะคิมนานา

สิ่งที่พบบ่อยในเรื่องคือ ไอโฟน คนที่ดูคงต้องสบถเหมือนเรา ว่า เรื่องนี้แม่มมีโทรศัพท์อยู่ยี่ห้อเดียว55+ แลดูโหลมากก๊ากกก เรื่องอื่นก็เหมือนกันน่ะแหละ- -*

มาพูดถึงจุดจับผิดบ้าง จะยกเอามาจากย่อหน้าที่ผ่านมา และเมื่อกี้เพิ่งนึกได้ด้วย

ข้อแรกที่จับผิดได้คือ ไอแพดที่ยุนซองใช้ตอนเรียนที่เมืองไทย สังเกตไหมคะ และในเรื่องบอกว่าตอนนั้น เขาอายุ17 เกิดในปี1983 ตอนนั้นก็ปี2000แล้วสิ งงล่ะสิ ปี2000 มีไอแพดแล้วเหรอ-..- หึหึ สองคือ อัยการไม่ติดใจสงสัยนานาเลย และไม่เคยเอานานามาเป็นหัวข้อจับผิดยุนซองด้วย สามคือ สมุนของชองแจมัน โดนจับไปแล้วไงต่อ นี่แหละที่ยังลอยนวลอยู่ จริงๆ มันก็เคีลยร์ไปแล้วนะ แต่จำได้ว่ามันบอกว่ามันจะฆ่าหัวหน้ามันเอง แต่ก็หายไปเลยไม่พูดถึงเลย นี่แหละเลยอยากให้มีซีซั่นสอง ยังไงไม่รู้ฮ่าาาา

สุดท้าย เพลงประกอบเรื่องนี้ ไม่รู้ทำไม เพลงไม่เพราะเข้าหูเราเลย- -* แต่ก็มีอยู่เพลงเดียวที่ชอบ สรุปเรื่องนี้เพลงประกอบไม่ค่อยเด่นเท่าไร :)

임재범 Lim Jae Beom – 사랑 (Sarang/Love)

Love, because of that love

ความรัก .. เป็นเพราะความรักนั่น

Because of that person

เป็นเพราะคนๆ นั้น

I’ve survived this long

ฉันจึงมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ได้

Today, today has past

วันนี้ วันนี้มันหำลังจะผ่านไป

If I can’t see that person again

ถ้าหากฉันไม่ได้เจอคนๆ นั้นอีก

If I can’t see that person again what will I do?

ถ้าหากฉันไม่สามารถเจอคนๆ นั้นได้อีก ฉันต้องทำยังไงต่อไป

Of all the threads of fate why did we meet

เราสองคนเจอกันเพราะโชคชะตาสั่งมา

For us to love only for you to leave me first

สำหรับเรา สิ่งที่ฉันทำได้คือ การรักเธอ แต่สำหรับเธอคือการจากไปจากฉัน

The time we had and the time we spent together

ช่วงเวลาที่เราเคยมี เคยใช้ด้วยกัน

I will never forget

ฉันจะไม่ลืมเลย

Saying I would be by your side

ฉันเคยบอกว่า ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ

The promise I protected with my life

คำสัญญาที่ฉันจะปกป้องด้วยชีวิต

Because I couldn’t, because I couldn’t keep my promise

แต่เป็นเพราะฉันรักษามันไว้ไม่ได้

I don’t think I can even say I’m sorry

ฉันไม่ได้แม้แต่จะสามารถขอโทษได้เลย

Love, because of that love

ความรัก .. เป็นเพราะความรักนั่น

Because of that person

เป็นเพราะคนๆ นั้น

I’ve survived this long

ฉันจึงมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ได้

Before you leave for that far away place

ก่อนที่เธอจะจากไปไกล

If I could look at your face for a little longer

ถ้าหากฉันจะขอเห็นหน้าเธอสักชั่ววินาที

I would say I loved you

ฉันคงจะบอกรักเธอ

Love, because of that love

ความรัก .. เป็นเพราะความรักนั่น

Because of that person

เป็นเพราะคนๆ นั้น

Because of that person, I cry

เป็นเพราะคนๆ นั้น ฉันถึงร้องไห้

You only know

เธอเป็นคนเดียวที่รู้

This love was never foolish

ว่า รักนี้ไม่ใช่ความโง่เขลา

This love was never foolish, My Love.

ว่า รักนี้ไม่ใช่ความโง่เขลาเลย ที่รัก

. . .

사랑 그 사랑 때문에

그 사람 때문에

내가 지금껏 살아서

오늘 오늘이 지나서

그 사람 다시 볼수 없게되면

다시 볼 수 없게되면 어쩌죠

그 많은 인연에 왜 하필 우리 만나서

사랑하고 그대 먼저 떠나요

우리가 만들고 우리가 함께한 시절

잊진 못할거야

늘 곁에서 함께 하잖말도

내 목숨처럼 한 그 약속도

해줄 수 없어서 난 지킬 수 없어서

미안하단 말도 해줄 수 없을 것 같다

사랑 그 사랑 때문에

그 사람 때문에

내가 지금껏 살아서

오늘 오늘이 지나서

그 사람 다신 볼수 없게되면

다시 볼 수 없게되면 어쩌죠

늘 곁에서 함께 하잖말도

내 목숨처럼 한 그 약속도

해줄 수 없어서 난 지킬 수 없어서

미안하단 말도 해줄 수 없을것 같다

사랑 그 사랑 때문에

그 사람 때문에

내가 지금껏 살아서

오늘 오늘이 지나서

그 사람 다신 볼수 없게되면

다시 볼수 없게 되면 그때

그대가 멀리 떠나기 전에

조금 더 그댈 마주보며

사랑을 말할 걸

그대 그 사랑 때문에

그 사람 때문에

그 사랑 때문에 울죠

그대만 알아요

내 사랑 결코 바보같지 않아

결코 바보 같지 않아 그대여

ตัวอักษรเกาหลี Romanization.wordpress.com

แปลอังกฤษ: generickorean.wordpress.com

แปลไทย uknowell.blogspot.com

จากใจคนเขียน เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องนึงที่จะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ของซีรี่ยุคใหม่ค่ะ ส่วนตัวชอบนะ แต่บางอย่างก็ไม่เป็นไปตามที่คาดไว้ อย่างที่บอกอ่าค่ะ ตกม้าตายเอาตอนจบ จบแบบส่งๆ - -* แต่กลับประทับใจ ตัวละครมากกว่าโดยเฉพาะพระรอง ฮือออ ไม่น่าเลยTT^TT โคตรสงสารอ่า!! และการดำเนินท้องเรื่องที่มันส์สะเด็ด

สรุปเรื่องนี้เน้นแต่พระเอกนะคะ อย่าเข้าใจผิดว่าเป็นแนวโรแมนซ์เกินไปๆ เผื่อใจไว้ด้วยละกันๆ ถึงจะผิดหวังเล็กๆ ก็ตาม

ต่อไปก็จะเป็นรูปภาพประกอบเรื่องค่ะ:)

เวอร์ชั่นการ์ตูน

ขอบคุณข้อมูลส่วนหนึ่งจาก wikidrama

J.M.

[ขาย] มือหนึ่งและมือสอง SUPER JUNIOR

2011-10-18T00:55:00.000-07:00

http://luvache.wordpress.com/ เจ้าของบล็อคคนเดียวกันนะ

คนที่เมนชั่นมาถามทางทวิตเตอร์ต้องขออภัยด้วยนะคะ
จขร. ลืมรหัส เข้าไปตอบไม่ได้ ยังไงก็เข้ามาถามทางEmail จะสะดวกกว่านะคะ
ขออภัยด้วยค่ะ (_ _);;;

ร้าน Close2uknow

ในกระทู้มีสินค้าทั้งมือ 1 และ 2 ของ ศิลปิน ดังนี้

#Super Junior

CD Album/single DVD , Poster

————————+..+

ราคามือ1 จะเป็นสีแดง

ราคามือ 2 จะเป็นสีน้ำเงิน

————————+..+

+*สินค้ามือสอง*+

- Super Junior -

————————+..+

สินค้า : SJ the 1st ASIA TOUR Concert Album

รายละเอียดสินค้า : 2 CDs 36 tracks + 1 photo booklet

ผลิตที่ไทยGMM

ราคา 270 บาท รวมค่าส่งEMS

————————+..+

สินค้า : SJ the 1st single U

รายละเอียดสินค้า : 1 CDs 3 tracks + 1 photo booklet

ผลิตที่ไทยGMM

ราคา 270 บาท รวมค่าส่งEMS

————————+..+

………………………………………………………………………………………………………………………

แบบฟอร์มการสั่งซื้อ

ส่งทางเมลล์ ตั้งหัวข้อว่า “สั่งซื้อ” ก็อปแบบฟอร์มข้างล่างนี้เลย~

ชื่อสินค้า :

ชื่อ – นามสกุล:

เบอร์โทร:

e-mail:

จัดส่งทางไปรษณีย์ ที่อยู่:

ส่งมาที่ close2you.know@gmail.com

แล้วเราจะส่งข้อมูลรายละเอียดการโอน และอื่นๆกลับไปให้นะคะ

……………………………………………………………………………………………………………………

ติดต่อสอบถามได้ที่เมลล์
Close2you.know@gmail.com

เบอร์โทร 0895293223

^/l\^ ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ! ^/l\^

สินค้าที่ขายไปแล้ว

SJ DVD Flower Boys (ปฏิบัติการจู่โจมหนุ่มสุดฮอต) Box set (Ultimate Edition)

SJ Poster the Second Album

SJ Poster Cooking Cooking

SJ Poster the 1st Asia tour

SJ the Second Album

SJ Twins Repackage

SJ Cooking Cooking!

SJ the Second Album Repackage
Folder SJ Boy in the city season 2 in Tokyo
GG 1st album Girls' Generation
Infinite Inspirit

SHINEE 2009 YEAR OF US Album
SHINEE THE SECOND MINI ALBUM 'ROMEO' หน้าปก คีย์
โปสเตอร์ ROMEO
SJ-M – The First Album Me

SJ – The Second Album Repackage (CD only)

โปสเตอร์ Flower Boys (เวอร์ไทย) (rare item)

ประกาศแบรนด์เนมเครดิทตัวเองนิดนึง

2011-10-16T05:25:00.000-07:00

คือเรามีชื่อใช้งานหลายอย่าง ชื่อพวกนี้คือชื่อเขาเรานะ (คนเขียนนะ) เยอะไปหน่อย- -""

-‘Jewliiy’ ชื่อนี้ใช้มานานพอสมควร ใช้ตอน งานวาดและคลิปวีดีโอ เปลี่ยนมาใช้เป็น DeuxJแล้ว*

-‘DeuxJ’ งานโฟโต้ช้อปส์ กับ ทวิตเตอร์ , ข่าว, รูปถ่ายและอื่นๆ (ชื่อหลัก*)

-‘J.M.’ ลายเซ็นต์ นามปากกา

-‘Julie M’ ชื่อทั่วไป

-‘Uknowell’ ชื่อบล็อค เว็บต่างๆ นาๆ
ex. http://uknowell.tumblr.com/

ไม่ต้องงงว่า ชื่อทั้งหมดของใคร ของเราเองเนี่ยแหละ

จึงมากล่าวให้ทราบใน ณ ที่นี้ 55+

ตัวอย่างรูป(ดูที่เครดิท) - **ตอนนี้ใช้DeuxJ แล้วนะ 55+ - -"

ปล. อาจจะงง แต่ให้เข้าใจว่า ชื่อพวกนี้คือเราเอง และไม่ใช่ว่าจะเลิกใช้เน้ หึหึ

J.M.

นิสัยพระเอกนางเอกแต่ละซีรี่ย์ (1) ... โดย Uknowell

2011-10-02T09:40:00.000-07:00

'เดา' กรุ๊ปเลือดพระนาง&อื่นๆ จากซีรี่แต่ละเรื่อง โดยUknowell

เคยสงสัยมั๊ยว่าแต่ละเรื่องพระนางมีกรุ๊ปเลือดแบบไหนมั่งนะ ... ลองไปดูกันค่ะ

ขอบอกก่อนว่าอาจจะไม่ตรงนะ ^^"

เรื่องแรก SKKS ลีซอนจุนกรุ๊ปA ดูจากการเป็นคนเงียบ พูดน้อย ใฝ่รู้ ชอบพูดถึงหลักการณ์ ส่วนคิมยุนฮีAเหมือนกัน เพราะ นางจริงจังกะทุกเรื่องคิดละเอียด ชอบเก็บความรู้สึก มุนแจชินกรุ๊ปO ไม่ค่อยชอบพูดถึงหลักการณ์ มีเหตุผล และละเอียดลึกซึ้งในเรื่องอารมณ์มากกว่า กูยงฮานี่ B ไม่ต้องสงสัย 555+

เรื่องที่2 Secret Garden คิมจูวอน 'น่าจะ' AB ไม่มีทางเป็น Aหรือ O แน่นอน และไม่น่าใช่B เพราะ พี่แกไม่ได้ลั่นล้าขนาดนั้น คิมจูวอนถือว่าเป็นตัวละครที่แสดงอารมณ์ตรงไปตรงมาอย่างชัดเจนอยู่แล้ว ดูจากในละคร เป็นคนแปลกๆ- -ไม่รู้จักคำว่าเสียใจ ชอบลูกยอ ชอบเป็นฝ่ายรุก เข้าหา รักนางเอกแล้วชอบด่าชอบตินางเอก ชอบคิดวางแผนและเก็บความคิดออกมาเป็นการกระทำแล้วค่อยบอกทีหลัง แล้วเวลาเศร้านี่ดูไม่ออกด้วยว่าเศร้า ไม่ใช่คนชอบระบาย

ส่วนนางเอก กิลราอิม ที่คิดได้น่าจะO เพราะพี่แกทะเลาะกับใครต้องลงไม้ลงมือ ไม่ใช่แค่พูด อ่อนไหวง่าย ชอบทำหน้าที่ให้ดีเสมอ แล้วไม่ค่อยพูดอะไรจากใจตรงๆ ปากไม่ตรงกับใจนะเอง

ต่อไปเรื่อง Mars ChenLing กรุ๊ป O Han QiLuo กรุ๊ปA อันนี้เป็ะมาก ฟันธงเกือบขาดได้ เพราะ ทั้งคู่แทบมีคุณสมบัตรครบถ้วนของกรุ็ปเลือด-__-; อย่างLing ไปเรียนก็ไม่ได้เรียน คนกรุ๊ปOจะง่วงถ้าเรียนแบบLecture เห็นอะไรผิดเข้าไปกู้เข้าไปบู๊เลย แข็งแกร่งภายนอกแต่ข้างในอ่อนแอ ส่วนนางเอกก็ตั้งใจเรียนเงียบๆ สุขุม คิดถี่ถ้วนและให้ความเห็นแบบเท่าเทียม และเวลานึกถึงอดีตจะตามหลอนจนกลัวขึ้นสมอง เนื่องจากเป็นคนขี้ระแวง

เรื่องที่ 4 The Last Night of Madam Chin ShengYueruกรุ๊ปO JinZhaoLiกรุ๊ปA อันนี้ก็ค่อนข้างชัดเจน สังเกตว่า นางเอกเป็นคนรอบคอบเอามากๆ ทำหน้าที่เป็นหญิงตามขนบธรรมเนียม นึกถึงหัวอกคนรอบข้าง โดยเฉพาะพระเอกเข้าใจพระเอกดี ถึงเข้าใจเวลาพระเอกโมโห แต่ก็เจ็บเวลาโดนเข้าใจผิด เป็นแม่บ้านที่ดี ส่วนพระเอกเทิดทูนในความรักไม่เปลี่ยนแปลง แต่ก็เฮิร์ทง่ายมากถ้ามอบความรักให้นางเอกมาก ถ้าเกิดเจอนางเอกอยู่กับคนอื่นก็จะคิดเองเออเองไปก่อน เจ็บไปก่อนล่วงหน้าหรืออย่างในเรื่องเจ็บจนหนีหน้านางเอกไป15ปี- -* สังเกตว่าตอนพระเอกเรียนหนังสือจะอารมณ์ชิลๆ อยู่กับพ่อแม่จะลั่นล้า คุยเล่นๆ ได้ และที่ชัดเจนอีกอย่างคือ พระนางทะเลาะกันบ่อย เพราะขึ้นชื่อ O กับ A แต่ไม่คิดว่า ถ้าจะรักกันจริงไม่ปิดบังความจริงกัน(แบบแอบไปอยู่กับใครก็ต้องบอกเหตุผลไรแบบนี้) จะเป็นคู่ที่รักยืนยาวมากและเข้าใจกันดีที่สุด เพราะอีกคนคอยปกป้องอีกคนคอยให้กำลังใจ

เรื่องที่ 5 Miss Ripley จางมีรีกรุ๊ป A ยูทากะกรุ๊ป A ฮีจูกรุ๊ปA มยองฮุนกรุ๊ปA อ่าวเอหมดเลยเหรอฟะ=___=;;;

จางมีรีเห็นชัดเหมือนกันคือเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น มีความทะเยอทะยานมาก และคิดแผนแบบละเอียดถี่ถ้วน เวลาดำเนินการพวกปลอมวุฒิบัตร เจ๊แกก็รีบร้อนแต่ใจเย็นและเนียนเก่ง- - ส่วนเวลารู้จักความรักก็เหมือนคนกรุ๊ปเอที่มัวแต่ยุ่งเรื่องภายนอกจนมารู้จักคำว่าความรู้สึกดีๆ และสามารถแยกแยะว่าอันไหนคือรัก อันไหนคือหลอก เพราะตัวเองก็มีประสบการณ์ที่ไปคว้ามยองฮุนมาถึงรู้ว่านั่นก็ไม่ใช่รัก ที่มีรีทำกับมยองฮุนเป็นเพียงแค่รู้สึกดีๆ แต่ไม่ใช่ความรัก มารู้จักความรักตอนอยู่กับยูทากะถึงเข้าใจ และมองออกว่าควรรักหรือไม่รัก แม้จะไม่รู้จักคำว่ารัก- - (พูดเองงงเอง) ส่วนยูทากะ เป็นAที่ดีเกิ๊น อารมณ์ดี ใจดีมองโลกในแง่ดี พวกตกหลุมรักครั้งแรกที่เห็นคนเป็นกันเยอะ แต่ไม่กี่คนที่จะเข้าไปจีบ ใครง่ายๆ เข้าใจอะไรได้ง่ายๆ มอบความจริงใจตั้งแต่แรกเห็น ไม่เสแสร้ง สุภาพ ไม่ค่อยนอกกรอบ พอมีเรื่องทำให้ช็อคก็จะพยายามคิดให้รอบคอบก่อน ว่าจริงมั๊ยแล้วค่อยสืบหาเอง พอรู้ความจริงก็ช็อคอีก แต่มันก็รักไปแล้ว เป็นพวกที่ต้องทำใจนาน จมกับความเศร้านาน เหมือนที่พระเอกคิดถึงแม่... ฮีจูเอเพราะเจ๊แกไม่ชอบเถียงกับเพื่อน เห็นแก่เพื่อนยอมได้ ยอมโดนทำร้ายได้ ซุ่มซ่ามด้วย สุดท้าย มยองฮุนAเพราะสังเกตว่า ตอนหย่ากับภรรยาแทบไม่มีความเฮิร์ทแสดงออกมาเป็นเป็นพวกเก็บความรู้สึกดีและฝังใจ จนมาเจอมีรีก็คิดว่าคงจะเป็นคนที่ให้ความสุขได้ บวกกับการงานมั่นคงมาก เด็ดขาดเหมือนกัน เวลาตัดสินสั่งงาน ลงมือทำเอง และเป็นพวกเห็นใจง่าย แต่ให้เชื่อสนิทอ่า ยากส์ ยังไงก็ตามก็โดนหลอกอยู่ดี-___- สังเกตว่าคนกรุ๊ปเอไม่ค่อยชอบประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

เอาแค่นี้ นี่เป็นแค่การเดา หรือ สันนิษฐาน ถ้าไม่ตรงก็อย่าว่ากันนะ อาศัยความเป็นไปได้ดู และ ทำฆ่าเวลาเล่นๆ ดู(ไม่มีอะไรทำว่างั้น-___-*) อาจจะไม่เป๊ะ แต่คิดว่าน่าจะใช่

ทั้งหมดนี้อ้างอิงจากการนิสัยตามกรุ๊ปเลือดค่ะ^^

J.M.

[Review] K-Drama Miss Ripley [2011]

2011-09-07T07:47:00.000-07:00

ไม่ได้รีวิวซีรี่ย์มานานเช่นกัน เพราะดูซีรี่เสร็จก็มาวุ่น กับสอบมิดเทอมอีก - -" เลยปลีกตัวมาวิจารณ์แบบเต็มสตรีมไม่ได้ บัดนี้ก็ถึงเวลาสมควร (นึกว่าตัวเองเป็นประธานงานเปิดงาน55) ก็ดังต่อไปนี้

จาง มีรี ซงยูฮยอน หรือ ยูทากะ

จาง มยองฮุน ฮันฮีจู

ส่วนมากเวลาที่ดูซีรี่ จะดูส่วนประกอบของซีรี่(ซึ่งคิดขึ้นมาเองไม่เคยอ้างอิงจากตำราใดๆ แค่ประยุกต์จากวิชาวรรณกรรมที่เรียนมานิดหน่อย) ซึ่งที่เราดูปกติทั่วเราดูเพราะ เราเป็นแฟนคลับพระเอกคนนี้ , ดาราที่แสดงเรื่องนี้มีเคยมีผลงานการันตีก็อยากดู หรือ ดูเรื่องเอามันส์ และแน่นอน เรามีครบความอยากนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นตัวตัดสินได้เสมอไปเมื่อเราเปิดดูไปเรื่อยๆ เพราะมีเรื่องนึง ซีรี่ไต้หวัน ที่ดูเพราะพระนางคู่แปลกดีแถมนางเอกก็ดังด้วย บอกเลยละกัน เรนนี่หยาง เล่นกับใครนะ ลืม ชื่อเรื่องมันชื่อ ... ลืมละ ที่พระเอกต็องๆ ซื่อๆ ทำตัวเหมือนเด็ก กับนางเอกซ่าๆ โลกส่วนตัวสูง ดูเรื่องนี้ตอนแรกสนุกนะ พอพระเอกมันเปลี่ยนลุกจากเด็ก ปญอ ผมทรงเห็ด ใส่แว่น แต่งตัวเหมือนสายันณ์(เขียนถูกรึป่าว) กลายมาเป็นหนุ่มฮอท หล่อเฟี้ยว แต่นิสัยก็ปญอ เหมือนเดิม- - ก็เบื่อเลยอ่า ยืดยาวมาก เลิกดูกลางคันเลย ประกอบกับในยูทูปมันลบคลิปเลยไม่ได้ดูอีกหลายตอนเลยเบื่อเร็วขึ้น เอาล่ะมานอกเรื่องเกิน ก็จากที่ดูซีรี่ Miss Ripley ขณะนี้ยังไม่มีชื่อไทย ตอนแรกยอมรับว่าดูเพราะ ปาร์คยูชอน!! และ ลีดาเฮ ส่วนตัวไม่เคยดูผลงานของลีดาเฮแบบจริงจัง รู้จักแค่ว่าเคยเล่น My Girl Hello Miss กับ East of Eden บางตอน ล่าสุดเพิ่งไปดูที่เป็นดารารับเชิญ Plan B เออ ก็แสดงดีนะ ฮาๆ ดี

ตอนที่อ่าน เรื่องย่อ Miss Ripley ก็รู้เลยว่าเนื้อเรื่องเสนอได้น่าสนใจดี เกี่ยวกับการปลอมแปลงเอกสารเพื่อเข้าทำงาน พวกปลอมปริญญาบัตร ละครเรื่องนี้ คนเขียนสร้าง จากเรื่องจริงของอาจารย์ท่านนึง แล้วพอมาดูตอนแรก ก็ดราม่าเลย (นานๆ ทีจะได้ดูซีรี่เกาหลี ดราม่าเครียดๆ- -) แล้วก็ดูมันต่อไปเรื่อยๆ คือแรกๆ เนื้อเรื่องก็ดำเนินเกริ่นๆ แต่คิดว่าเริ่มได้ดีนะ ทำให้ชวนสงสัยว่า ผู้หญิงคนนี้มันเกี่ยวอะไรกับผู้ชายทั้งสองคน แล้วก็ชีวิตนางเอกตอนเด็กรู้สึกจะลำบากมาก แล้วก็ได้หลุดพ้นจากโลกมืด แต่มันน่าลุ้นตรงที่ นางเอกได้เข้าทำงานแบบบังเอิญ ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่มีความรู้อะไร แถมไปหลอกพระรองอีก เลยคิดว่ามันน่าสนใจตรงนี้ มันคือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้นะเอง เพราะหลังจากที่เข้าทำงาน นางเอกก็พยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าทำงานในโรงแรมแบบจริงจัง โดยการขโมยใบปริญญาเพื่อนไปก็อป เรารู้สึกสงสารเพื่อนสนิทนางเอกเกิน เนี่ยอีกทำให้เราอยากดู อยากรู้เลยแหละว่าจุดจบของเขาเป็นยังไง แต่ที่เด็ดกว่านั้น เธอใช้พระรองเพื่อไต่เต้าในการงาน แต่เมื่อพบรักกับพระเอก จุดไคลแม็กซ์คือตรงนี้ เพราะพระเอก (พักยูชอน) หลงรักผญ ที่ไม่เคยรู้จัก ถ้ามารู้ความจริงเบื้องหลังทั้งหมดที่เธอทำ จะรู้สึกอย่างไร เนี่ยแหละจึงเป็นอีกจุดที่น่าลุ้น และรู้ว่าเรื่องนี้ไม่สมหวังกันแน่ๆ และตอนจบก็คือ ... พวกคุณรู้ว่าพวกเขาไม่สมหวัง ตอนเราดูเราคิดว่า พระเอกมันต้องเกลียดนางเอกแน่เลย ..ป่าวเลยค่ะ จริงๆ มันมีปมชิ้นสุดท้าย ที่ทำให้อึ้งค่ะ เพราะถ้าไม่มีปมนี้ พระเอกกับนางอาจจะตัดขาดโดยสิ้นเชิงเลยก็ได้ แนะนำให้ไปดู มาเล่าย่อให้เท่านี้

โดยรวม เรื่องนี้ทำให้รู้กระบวนการอยู่รอดของชีวิตผู้หญิงคนนึงที่อยากมีชีวิตที่ดีในแบบที่เธอต้องการ เธอไม่กลัวในสิ่งที่กำลังทำ เพื่อให้ได้สิ่งที่ใช่สำหรับ ถูกสำหรับเธอเท่านั้น และความรักทำให้ทุกอย่างขับเคลื่อนไปตามวิถีมัน แล้วใครบ้างจะรู้จักความรักดีพอ เพราะ สิ่งนี้เองที่ทำให้ เกิดเรื่องราวทั้งหมดเช่นกัน ความเชื่อใจ และการหักหลัง และ การหลงทาง การหลอกลวง ซีรี่ส์เรื่องนี้นำเสนอสิ่งเหล่านี้ค่ะ

ก่อนรู้จักมีรีจริงๆ

ตอนที่รู้ความจริง

มีรีอิจฉาฮีจูเพราะอยู่สบายกว่าและโทษฮีจูเป็นคนที่ทำให้ตนเป็นแบบนี้

การดำเนินเรื่องดีค่ะ ทำให้น่าติดตามทุกตอนแบบไม่ขาดช่วงเลย เพราะแต่ละตอนมันนำเสนอแบบคลี่คลาย ไม่ยืดเยื้อเกินไป แต่น่าเสียดายที่มีแค่16 ตอน เสียดายมากๆ ส่วนพล็อต ก็อย่างที่กล่าวไป น่าติดตามมากถ้าคุณชอบแนวเครียดๆ ดราม่าๆ ต้องการรู้นิยามความรัก ในอีกแบบก็ลองดู แต่ที่น่าติดสำหรับเรื่องนี้นอกจากจะฉายแค่16ตอนแล้ว จุดบางจุดมันไม่น่าเป็นไปได้ เพราะเอาเข้าจริงๆ ในสังคม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้จนถึงขั้นนี้แน่ คนระดับคนใหญ่คนโต มันจะยอมจ้างคนข้างถนนไปทำงานได้ยังไง โดยเฉพาะคนเกาหลีเอง ทุกอย่างต้องรับรองอย่างถูกต้องอยู่แล้วอ่านะ ส่วน พระเอกนี่ก็ โง่ไปป่าวไป ถ้าจะหลงรัก ผญ คนนั้นน่าจะรู้จักเธอให้ดีก่อน ส่วนเพื่อนสนิทนางเอกก็ดีเกินไป นิสัยใจคอคนจริงๆ เขาคงไม่ยอมทนเห็นผลงานตัวเองถูกก็อปไปยิ่งเป็นงานของพ่อตัวเอง ส่วนนางเอก ก็ไร้เดียงสาเกิน แต่อย่างนางเอกน่าจะมีจริงบนโลกนี้นะ ฮ่าๆ ก็คือคนที่ไม่มีอะไรจะเสียแล้วไง เออไอตอนดำเนินเรื่อง แทบน่าสิ่วหน้าขวาน อันนี้คงเป็นกฎของละครอยู่แล้ว ถ้าตัวละครไม่คลาดมาเจอกัน ก็คงไม่สนุก อีกอย่างตอนออกจากคุกนี่สวยเกินไปป่ะ นึกว่าในคุกมีสปาให้ใช้- -*

ไม่ต้องพูดถึงฉากและสถานที่ ก็เป็นธรรมดาของซีรี่เกาหลี เอาเข้าจริงๆ นะ พวกซีรี่ที่คำนึงถึงฉาก โลเคชั่น การถ่ายภาพ นำเสนอ ถ้ามันทำสวย ออกมาดี ก็คงเป็นซีรี่ที่มีคุณภาพ ยกระดับไปอีกขั้น แต่สำหรับMiss Ripley ถือว่าเป็นซีรี่ธรรมดา เพราะเน้นเนื้อหาล้วนๆ มากกว่า จึงไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงจุดนี้เท่าไร อันนั้นไว้สำหรับซีรี่ส์ที่ เป็นโปรเจคใหญ่ๆ อย่างSecret Garden Brilliant Legacy หรือกุ๊กกิ๊ก แบบ Princess Hour หรือ อะไรเทือกนี้ๆ แต่จะบอกว่า Secret Garden ส่วนประกอบของเรื่องครบทุกด้านจริงๆ (แอบอวย55)

ตอนแรกไปกับป๋า หลังๆ ไปกับหนุ่ม - -

สังเกตได้ว่าทั้งเรื่อง ยูทากะ ไม่จูบมีรีเลย 55+

มาถึงบทพูดเรื่องนี้ อันนี้ไม่รู้ว่าโอมั๊ย เรื่องนี้มันก็พูดไปเรื่อยๆ เพื่อดำเนินเรื่อง ส่วนคำคมคำอ้างอิงไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ส่วนมากเน้นบทสนทนากันมากกว่า เพราะมันดราม่า ดำเนินเรื่องนี่เนอะ แต่ถ้าคำคมบาดใจ แทบไม่มี ถึงบอกว่า สิ่งที่ได้จากเรื่องนี้มันเป็นนิยามที่เราสร้างเองส่วนใหญ่ มันให้คนดูคิดเองมากกว่า ก็เลยไม่ค่อยจะมีอะไรให้พูดถึงนัก ณ จุดนี้ มีแต่การแสดงอารมณ์เหตุการณ์จากการผูกเรื่องแค่นั้น

ตอนแรกไม่รู้ว่ายูทากะเป็นใคร

หลังจากรู้จักตัวตนของยูทากะ

แอบชอบยูทากะ

การแสดง ของนักแสดงแต่ละท่าน บอกได้เลยว่า คิดถูกมาที่เอาลีดาเฮมาเล่น เพราะจากที่ดู เธอทำให้ัเรารู้สึกหมั่นไส้ และสงสารในเวลาเดียวกันได้ ตามบทบาทของ จางมีรี ส่วนบทอื่นก็ถือว่าโอเค ยูชอนนี่ แสดงก็ดีนะ แต่บทมันไม่ยากเท่าไร แต่ก็ถ่ายทอดดีอ่า ตามความรู้สึก เพราะ ตอนหลังๆ ของเรื่อง ปาร์คบทเยอะมากขึ้น แทบพลิกจากตัวประกอบมาเป็นตัวเอกได้่อ่า555+ สังเกตตอนแรก พระรองเด่น ตอนหลังพระเอกเด่นกว่า เขาเรียกว่าตบมือที่หลังดังกว่าใช่มั๊ย (คือแอบเครียดว่าปาร์คเหมือนตัวประกอบเข้าไปทุกทีอ่าตอนแรก- -) ตอนมันเจ็บปวดอ่า ครุ่นคิดเกี่ยวกับมีรีอ่า อืมได้ใจดี คือลืมไปเลยว่านั่นน่ะ ยูชอน แต่เป็น ยูฮยอน ผิดกับตอนเล่น ซกก. อันนั้นบทแทบไม่ท้าทายอะไรเลย ต่อมาก็เป็น ผอ.โรงแรม ลืมชื่อละ อ่อ จางมยองฮุน- - พี่แกตอนยิ้มหล่อดี>< แต่บทไม่มีไรมากอ่านะ เป็นตัวละครอีกตัวที่ทำให้เกิด "จางมีรี" แล้วก็เพื่อนสนิทฮันฮีจู น่ารักๆ เหมาะดีๆ ใสซื่อดีๆ แต่อารมณ์ตอนโกรธไม่ได้ใจเลย เป็นเราไล่นางเอกออกจากบ้านไปแล้ว!! ขี้สงสารเหลือเกินคนนี้ แต่ชอบๆ สงสารก็ตอนแอบรักยูฮยอนข้างเดียวด้วย แบบคิดอยู่ว่า อีก4ตอนที่เหลือเอาฮีจุมารักกับยูฮยอนได้ป่าว ไรงี้ๆ สุดท้ายขาดไม่ได้ และไม่ได้อยู่ในสี่นักแสดงหลักก็คือ แม่เลี้ยงของยูทากะ คนนี้แหละกุญแจสำคัญ ใครที่ชอบดราม่าแบบว่า แม่สามีมีปัญหากับลูกสะใภ้อ่าต้องดูๆ ชอบๆ ผญ. มีเกียรติวางตัวเป็นผู้ดี แต่ไฉนเล่า เบื้องหลังกำพืชเคยเป็น ... งี้ๆ แนะนำให้ไปดู แล้วจะอึ้ง และเพราะคนนี้แหละ ทำให้ตอนจบของเรื่องนี้ เราค้างค่ะ

ชอบคู่นี้มากมาย

ตอนจะเตรียมแต่งงาน จะดีใจหรือเสียใจดี- -

นี่คนนี้ไม่ใช่ตัวร้ายซะทีเดียว แต่เป็นคนนึงที่รักมีรีคนนึง

ฉากสำคัญ ตอนยูทากะรู้ความจริง

(ใครที่ยังดูเรื่องนี้ไม่จบ แนะนำให้ดูจบก่อนย่อหน้านี้นะคะ) /2ต.ค.54/

เชื่อมั๊ย ตอนจบเรื่องนี้ประทับใจเราที่สุดละ จบไม่แฮปปี้ แต่หรู ด้วยคำคมค่ะ เพิ่งจะมามีคำคมกับเขา - - แล้วก็ปล่อยให้เราคิดเอง ก็คือ สุดท้าย ยูฮยอนกับมีรี ไม่ได้ลงเอยด้วยกัน ตลอดมามีรีรักยูทากะ แต่หลังจากที่หลอกตัวเองมานาน ถึงรู้ว่าไม่ใช่ และคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ที่จะกลับมารักแบบเดิม เพราะ เรื่องครอบครัว ชื่อเสียงด้วย ถ้าให้เอาจริงๆ มันกลับมารักกันได้นะ แต่มีรีต้องแบบ รักตัวเองให้มากกว่าเดิม รู้จักตัวตนมากกว่าเดิม ค้นหาสิ่งที่เป็นตัวเองจริงๆ ถึงจะรักคนอื่นได้ ยูทากะจึงปล่อยเธอให้ไปตามทางที่เธอต้องการ แต่บอกแล้วว่ายังไงก็กลับมารักกันได้แน่ เพียงแต่ โอกาสน้อย เท่านั้น โดยจากมุมมองของเรานะ แต่เราเชียร์ให้ฮีจูคบกับยูทากะมากกว่า เพราะเหมาะสมทุกอย่างอ่า ฮ่าๆ แล้วก็ผอ.โรงแรมก็น่าสงสารนะ เป็นอีกคนที่มีสติรู้จักจัดการปัญหาที่ตัวเองก่อ เพียงเพราะความรักลูกเดียวเลย แล้วก็ยูทากะที่เขาโง่เพราะเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้ถูกเลี้ยงดูมาในครอบครัวดี ไม่คิดว่าจะเจอ แต่พอเจอก็ถึงรู้ก็เป็นบทเรียนอีกเช่นกัน ว่าอย่ารู้จักใครโดยบังเอิญ และชอบเขาแบบไม่มีเหตุผล .. ตรูเล่าตอนจบซะงั้น- -*

ตอนนี้เป็นตอนที่มีรีได้รู้จักความรัก มั้ง

แม่เลี้ยงยูทากะ กุญแจชิ้นสุดท้ายของเรื่อง

ณ จุดนี้ต้องดู เพราะมันนำพาไปสู่ตอนจบที่ ต่างออกไป!!!

ฉากนี้ประทับใจมากๆ ซึ้งสุดๆ

ยูทากะเสียใจเพราะ ไม่สมหวัง...

นอกจากเรื่องทั้งหมด เรื่องนี้ถ่ายทอดความรักระหว่างแม่กับลูก ความรักที่นำมาซึ่งการพลัดพราก

มีรีได้รับอุบัติเหตุ

สุดท้ายเพลงประกอบเรื่องนี้ ชอบอยู่เพลงเดียว A Space for You - Park Yuchun JYJ ที่ว่างสำหรับเธอ

The Empty Space for You

Album: Miss Ripley OST Part3

Composed & Written by: Jung Haesung

Song by: Park Yuchun

I hope it’s not love

ฉันหวังว่ามันคงไม่ใช่ความรัก

The coming goodbye hurts so much

ที่ทำให้การจากลา นำพาซึ่งความเจ็บปวด

If you can be happy, [I’ll] stop now stop

ถ้าหากเธอสามารถมีความสุขได้ ฉันก็จะหยุด(ทำบางอย่างเพื่อเธอ น่าจะเป็น รัก ใช่มั๊ย?)

This is all I can do for you

เป็นสิ่งเดียวเเดียวที่ฉันทำให้เธอ(มีความสุขได้)

My love is an empty space only for you for you for you

ความรักของฉัน คือ ที่ว่างที่มีไว้ให้สำหรับเธอ เธอ เท่านั้น

I look away and laugh with effort so that you don’t find out

ฉันมองเบนสายตาและพยายามฝืนตัวเองให้หัวเราะ เพื่อที่เธอจะได้ไม่รู้(ว่าฉันรู้สึกยังไง)

I don’t like it when you’re hurt I don’t like goodbyes

ฉันเกลียดเวลาที่เธอกำลังเจ็บ(เพราะ)ฉันไม่ชอบการจากลา

You shouldn’t love me

เธอไม่ควรที่จะรักฉันเลย

I would like it if it wasn’t you

ฉันจะชอบมัน ถ้านั่นมันไม่ใช่เธอ

Because you, you are the most precious to me in this world

เพราะเธอ คือสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับฉันในโลกนี้

So I push you away and make you cry and turn you down

ฉันถึงได้ผลักไสเธอออกไปและทำให้เธอร้องไห้จนเสียใจ

This is all I can do for you

มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำเพื่อเธอ

My love is an empty space only for you for you for you

ความรักของฉัน คือ ที่ว่างที่มีไว้ให้สำหรับเธอ เธอ เท่านั้น

I look away and laugh with effort so that you don’t find out

I don’t like it when you’re hurt I don’t like goodbyes

ฉันเกลียดเวลาที่เธอกำลังเจ็บ(เพราะ)ฉันไม่ชอบการจากลา

You shouldn’t love me

เธอไม่ควรที่จะรักฉันเลย

Don’t wait for me… I barely hold back the bitter tears

อย่ารอฉัน ... ฉันแทบจะเก็บน้ำตาแห่งความข่มขื่นไว้ไม่ได้

And I turn around and leave like this

จนฉันยอมที่จะหันกลับและทิ้งไว้แบบนี้

I love you I love you I love you I love you my only love

ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ

Although I shout with my heart I can’t call out because [you’re] too precious

แม้ว่าจะตะโกนด้วยเสียงของหัวใจ ฉันก็ทำไม่ได้ เพราะเธอนั้นมีค่าเกินไป

My pain is okay because I love you

บาดแผลของฉันไม่เป็นไร เพราะ ว่า ฉันรักเธอ

I can just cry until I’m crazy

ฉันแค่ร้องไห้ไม่ได้(เพราะเจ็บ) จนกว่าจะรู้สึกเป็นบ้าเป็นหลังเท่านั้น

I don’t like it when you’re hurt I don’t like goodbyes

ฉันเกลียดเวลาที่เธอกำลังเจ็บ(เพราะ)ฉันไม่ชอบการจากลา

I can just do this much

ฉันสามารถทำแค่สิ่งนี้ (มากเท่าไรก็จะทำ)

*****

[너를 위한 빈자리]
앨범 : 미스 리플리 OST Part3
작사곡: 전해성
노래 : 박유천

사랑이 아니었음 좋겠어
자꾸 다가오는 이별은 너무 아프잖아
니가 행복할 수 있다면 그만 이제 그만
네게 해줄 수 있는 건 이것뿐

내 사랑 너만을 너만을 너만을 너를 위한 빈자리
눈치 채지 못하게 애써 외면하며 웃고 있는다
니가 아프면 난 싫어 이별은 싫어
날 사랑하면 안돼요

그대가 아니었음 좋겠어
세상에서 가장 소중한 그대 그대 이니까
그래서 널 밀치며 또 울리며 뿌리치며
네게 해줄 수 있는 건 이것뿐

내 사랑 너만을 너만을 너만을 너를 위한 빈자리
눈치 채지 못하게 애써 외면하며 웃고 있는다
니가 아프면 난 싫어 이별은 싫어
날 사랑하면 안돼요

기다리지마 쓰디쓴 눈물 또 겨우 참아내며
난 뒤돌아서 가요 나 이렇게

사랑해 사랑해 사랑해 사랑해 하나뿐인 내 사랑
가슴으론 외쳐도 너무 소중해서 부르진 못해
내가 아픈 건 괜찮아 사랑하니까
난 미치도록 울면 돼

니가 아프면 난 싫어 사랑하니까
난 여기까지 하면 돼

*****

Korean Lyrics. @thelenalee
ENG Translation by. withJYJ

Thaitranslation by Uknowell Blogspot

ตอนจบ

สรุป จากบทความข้างบน ก็เป็นเพียงความคิดเห็นจากเราล้วนๆ เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่คุณจะได้มากกว่าการดูหนังรักทั่วไป มันเป็นเพียงความรักอีกด้านหนึ่งที่ต้องแลกกับอย่างหนึ่ง หรือจะให้เรียกอีกอย่าง มันเป็นความรักในมุมมองที่ไม่สวยงาม ยังไงก็ลองติดตามชมเรื่องนี้ดู รับรองจริงๆ ค่ะ ว่า ยิ่งกว่าสนุก จริงๆ มันไม่น่าใช้คำว่าสนุกอ่า มันไว้ใช้กับหนังเฮฮา มากกว่า เอาเป็นว่า น่าติดตาม ได้เลยแหละเรื่องนี้ แต่ถ้าใครไม่ชอบจบเศร้าก็อย่าดูเลยเนอะ ฮ่าๆ

ต่อไปเป็นภาพจะละครกับงานแถลงเล็กๆ น้อยๆ

ทำงานในคลับมาก่อน

เมื่อรู้ว่ายูทากะเป็นซีอีโอ

ชอบๆ555+

J.M.

17 สิงหาคม 2011

2011-08-21T09:20:00.000-07:00

"ตื่นเถอะลูก ลูกไม่มีคุณตาแล้วนะ" นันเป็นเสียงแรกของวันในช่วงเช้า เราตื่นขึ้นพร้มกับคราบน้ำตาบนหมอน วันนั้นจำได้เลยว่าโลกหยุดนิ่ง แล้วเราก็ร้องไห้ คิดถึงคุณตาทั้งวัน นึกถึงเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับคุณตา และมาวันนี้แม่ก็ต้องเดินทางกลับไปคนเดียว เหลือเราไว้ที่นี่ มีหน้าที่เรียน ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง แต่อยากจะบอกว่า คิดถึงทุกคน ที่นั่น โดยเฉพาะ แม่ คนที่เราคิดถึงเสมอ ถ้าไม่มีแม่ ก็เหมือนครอบครัวหายไป ครึ่งหนึ่ง รู้สึกใจหายวูบ เวลาที่ไม่มีคนที่เราอยากเห็นหน้าทุกวัน แต่ก็นั่นแหละ นี่จึงเป็นการเริ่มต้นชีวิตเล็กๆใหม่ การแยกจากใครสักคน มันทำให้เราว่าตัวเราเข้มแข็งแค่ไหน

ทำได้แต่คิดถึงตลอดไป

07.08.11

2011-08-07T09:52:00.000-07:00

รู้สึกเบื่อๆ ก็อยากจะระบายบางอย่างออกมา ...

มีหลายครั้งที่เราอยากออกจากตรงนี้ แล้วเหมือนโหยหาบางสิ่งที่ดีกว่า และคิดว่าถ้าเราออกไปได้เมื่อไร

จะไม่กลับมาที่ตรงนี้อีก และความคิดก้ยังคงฝังใจ ประกบกับอีกทางหนึ่ง อยากจะปรับตัวให้เข้ากับจุดนี้ เอาตัวไปหลวมเข้ากันไว้ พอลองแล้ว มันก็แย่พอกัน

เรามักจะต้องยอมรับว่ายิ่งโตขึ้น ยิ่งมีอีกหลายสิ่งไม่เป็นไปตามที่เราคิดเสมอ

ไม่จำเป็นต้องไปรอใครทำดีให้ เข้าใจแจ่มแจ้งแต่ไม่เคยทำได้สักที ถึงเบื่อ เหมือนกับ ลูกบอลเด้งกลับไปมาอยู่ที่เดิม

ทำไมคนเราต้องลำบากเพราะปัญหาคนอื่นด้วยนะ ทำไมต้องลำบากอยู่ฝ่ายเดียว ทำไมเขาถึงไม่คิดบ้างว่า ต้องช่วยกัน จริงจังยังไง แบบมีความเอาใจใส่บ้างรึเปล่านะ

เราชอบตั้งคำถามแบบนี้ตลอด และคำตอบ มันคลุมเครือเหลือเกิน ถึงเบื่อ อยากออกจากจุดตรงนี้

และการกระทของใครบางคนทำให้เรานึกถึงคำคม ที่ได้ดุจากหนังเรื่องหนึ่ง เขาบอกว่า คนที่มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่ ย่อมมากับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง เราไม่รู้ว่าเรามีอำนาจควบคุมมันได้แค่ไหน กับการจัดการในสิ่งที่เรียกว่าปัญหา ถ้าในขณะที่คนอื่นเห็นแก่ตัว ทะเลาะเบาะแว้ง ขึ้นเสียง ขี้เกียจ หรือจะเพิ่งเรา เราเองก็ต้องเสียสละให้พวกเขา เสียสละที่ว่าคือ การไม่รู้สึกคับแค้นใจ ไม่รู้สึกว่าเราจมปลักกับปัญหา ถูกแย่งสิ่งสำคัญไป หรือคนที่เราต้องดูแล การเสียสละ คือสิ่งที่เราทำกันไม่ได้ ถ้ายังรู้สึกขุ่นเคือง และไม่กล้าพอ ตรงจุดนั้น ถึงเราจะเสียสละแค่นั้น สิ่งสำคัญคือ อย่าได้หวังสิ่งที่จะได้รับกลับมา

แต่เราไม่สามารถทำได้ อำนาจแบบนั้น ที่ต้องกลายมาเป็นศูนย์รวมจิตใจของทุกคน ที่เราผิดหวัง ยอมเก็บความเจ็บปวดไว้คนเดียว ทำไมเรารู้สึกกลัวจังเลยนะ ...

เราเองก็ไม่อยากให้ใครผิดหวัง แต่ก็อยากออกจากจุดนี้

การเสียสละครั้งเราทำไปเพื่ออะไรกัน วันนี้เองที่ทำให้เราเข้าใจ การเสียสละไม่ได้ทำไปเพื่ออะไร มันแค่เพื่อแลกกับสิ่งที่เรียกว่าเห็นแก่ตัว

ถ้าเราอยากได้อะไรบางอย่าง เราก็ยอมเสียสละบางอย่างไป แม้มันจะมากหรือน้อยกว่า ...

เพราะงั้นการเสียสละทุกอย่างมันต้องแลกกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีค่ากับเรา ไอสิ่งที่เราคิดว่ามีค่ากับเราและเราอยากได้มัน ก็คือการเห็นตัวเล็กๆ แล้วล่ะ เพราะมันทำให้เรารู้สึกดี และอยากให้เป็นของเราคนเดียว

การเสียสละของเราก็คงเป็นการปลีกตัวออกมาคนเดียว ยอมเหงา ยอมทำเพื่อใครบางคน ที่คิดว่าสำคัญกับเรา

และสิ่งที่หนักใจคือปัญหาชั่วคราวของทุกวันนี้ ติดขัดเรื่องเงินทอง การใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นของเรา ฮ่าๆๆ อยากได้นู่นนี่ แต่ตังค์ไม่มี ที่มีก็ใช้หมด คิดว่าน่าจะเสียสละจุดนี้อีกอย่าง เป็นนิสัยที่ไม่ชอบเลยจริงๆ เป็นพวกลังเล แต่ก็เห็นแก่ตัว ต่อไปจะต้องยอมสละอะไรบางอย่างออกไป

อะไรที่ไม่มีความสุขนะ คงจะเป็นความเรื่องมากของเรามั้ง ... อยากเป็นนู่น ทำนั่นนี่ และไม่ได้ดั่งใจ ทั้งน่าเบื่อ ทั้งไม่มีความสุข

ทุกๆ วัน พยายามเรื่องที่ควรทำ พวกเรียนให้ดี และยอมรับตัวเองให้ได้ซักวัน

จริงๆ อยากเป้นคนที่ไม่คิดอะไรมาก มันจะกังวลตามมา

อยากคุย อยากกอดใครซักคน เผื่อจะหายอาการสั่น

เบื่อ

110526 ยินดีกับพี่ยูชอน และ ยุนโฮ ฮ่าๆๆๆๆ + ซีรี่ต่อไปที่จะรีวิวนะคะ

2011-05-26T08:36:00.000-07:00

ยูชอนบนพรมแดงวันนี้

[แปล] คำกล่าวขอบคุณของยูชอนหลังรับรางวัลนักแสดงชายหน้าใหม่ยอดเยี่ยม

"ขอบคุณครับ

คุณแม่ผมอยู่ที่นี่นั่งดูผมอยู่ตอนนี้ และผมก็อยากจะขอบคุณที่คุณแม่มาด้วยนะครับ

มันเป็นเรื่องอยากสำหรับพวกเราที่จะได้ไขว่คว้าโอกาสเช่นนี้ และเราก้ไม่ได้มีโอกาสให้เลือกมากนัก

ดังนั้นผมจึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ผมได้มีส่วนร่วมในงานชิ้นเยี่ยมและได้รับความรักจากผู้คนมากมาย

เป็นเพราะว่าผมได้พบกับความรักมากมายนี้เอง ผมจึงหวังว่าผมจะได้รับโอกาสดีๆอีกมากในอนาคต ผมจะใช้โอกาสเหล่านั้นและทำงานต่อไปให้หนักยิ่งขึ้น

ผมอยากจะเป็นเพื่อนกับทุกคนที่ผมได้ร่วมงานด้วยในซองกยุนกวาน สแกนดัล นะครับ

ขอบคุณมากครับ ผมจะทำงานให้หนักยิ่งขึ้น ขอบคุณครับ"

Eng - Trans: @Melodia_Muse
แปลไทย: @3rebelangels

[แปลเต็มๆ] คำกล่าวขอบคุณของยูชอนหลังได้รับรางวัล Popularity Award

ขอบคุณครับ

ผมรู้สึกขอบคุณมากจริงๆ

และผมคิดว่ามีแฟนๆมากมายอยู่ที่นี่ในวันนี้ และผมก็อยากจะขอบคุณพวกคุณทุกคนที่มาด้วยนะครับ

ผมคิดว่าความเจ็บปวดได้ทำให้พวกคุณทุกคนเข้มแข็งขึ้นเหมือนที่มันส่งผลเช่นเดียวกันกับ JYJ

ด้วยความรักที่พวกคุณได้ให้กับพวกเรา ผมจะทำงานให้หนักขึ้นต่อๆไปครับ

ผมขอบคุณมากจริงๆ ขอบคุณครับ

Eng-trans: @Melodia_Muse

แปลไทย: @3rebelangels

ตอนที่ยูชอนได้รับรางวัลยูชอนไ้ด้ตอบคำถาม 'ตอนนี้คุณกำลังนึกถึงใคร?' ยูชอนตอบว่า 'พ่อที่กำลังป่วย'... (via InStyle_korea)#YuchunwinBaeksang

ขอบคุณรูปภาพจาก 3rebelangles + jyjguardian

ยินดีกับ @6002themicky ด้วยเน้ ได้ทั้งสองรางวัลเลย

รางวัลนักแสดงชายหน้าใหม่ กับ Popularity Award สาขาโทรทัศน์

Baeksang Art Award ครั้งที่ 47

---------------------------------------------------------------

ยุนได้อันดับ 4 แฟชั่นนิสต้า

5555555+

แต่งตัวได้เว่อร์ๆ หล่อๆ ต้องคนนี้เลย

จริงๆ ไม่รู้คิดไงถึงให้ยุนได้รางวัลนี้

เพราะรสนิยมยุนชอบแต่งตามที่แฟนๆ ซื้อให้><

ไม่อย่างนั้นพี่เขาจะกล้าใส่โค้ทอาบน้ำคลุมตัวข้ามประเทศได้หรอ^^

แต่จุดเด่นดีตรงที่ว่า พี่ยุนโฮหุ่นนายแบบใส่อะไรก็เหมาะ

แต่ก็ไม่ทุกชุดนะ

เราเมนยุนนะฮ่าๆ ดีใจกับพี่ยุนด้วยค่ะ^^

------------------------------------------------------------------

ซีรี่ต่อไปที่เราจะดูและรีวิวนะคะ คือเรื่อง ......

ดงยี

และ

Miss Ripley ที่กำลังจะฉายวันที่ 30นี้

เราจะดูไปเรื่อยๆ ไม่ดูติดต่อเหมือนคราวก่อนนู่แล้ว

เพราะฉะนั้นอีกนานกว่าเราจะมารีวิว

ในระหว่างนี้จะรีวิวเรื่องที่เคยดูมาแล้วกัน

เรื่องที่จะรีวิวต่อไปนี้

Secret garden

SungKyunKwan Scandal

Miss No Good

Dream High

My Princess

Playful Kiss

Heading to the Ground

Autumn Concerto

Brilliant Legacy เรื่องนี้คุ้มค่าแก่การดูทั้งครอบครัว

2011-05-25T10:33:00.000-07:00

... ถามว่าเรื่องนี้สนุกอย่างเดียวคงจะไม่ได้ ออกจะดราม่าด้วยซ้ำ แต่ไม่ถึงกับเป้นเรื่องเศร้า มันไม่ได้เน้นที่อารมณ์เหล่านี้ สิ่งที่เขาต้องการสื่อคือ เรื่องราวที่ถ่ายทอด แน่นอนว่าต้องถ่ายทอดชีวิตของตัวละครที่ประสบปัญหามากมาย และปัญหาของแต่ละตัวละคร เรื่องนี้ถือว่า ถ่ายทอดความเป็นชีวิตจริงได้ดีมากๆ

กรี๊ดพระรองนิดนึง><

แนะนำเลยละกัน ละครเรื่อง Brilliant Legacy เรื่องนี้ก็นานแล้วนะ เราเพิ่งจะได้ดู จริงๆ กะไว้นานแล้วว่าจะดู เพราะตอนนั้นใครๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้กัน เคยอ่านเนื้อเรื่องมันเห็นว่าดราม่าไปไหน นางเอกโดนกระทำตลอด เบื่อๆ ไม่ดูเลยดีกว่า กะเก็บไว้ดูเวลาว่างๆ จนเวลานั้นก็ล่วงเลยมา2 ปี ได้เวลาดู ไม่มีไรทำว่างั้นเถอะ หลังจากดู49Daysจบก็หาเรื่องเก่าๆ เลยนึกถึงเรื่องนี้ เข้าคอมเสิร์ชข้อมูลเรื่องนี้แบบว่า น่าดูมากแค่ไหน ก็ได้อ่านเนื้อเรื่องไม่เท่าไร มาสะดุดเรตติ้งแต่ละตอน ต้องบอกว่าตกใจมากที่เห็นแบบ "เฮ่ย!" 30% อัพเลยหรอ ไม่ดูไม่ได้แล้ว (ละครเรตติ้ง20%อัพแสดงว่าเรื่องนั้นเป็นที่นิยมมากในเกาหลีใต้) เลยจัดการดูซะเลย ...ปรากฏว่าเปิดมาตอนแรก อื้อหือ คิดอยู่ว่า นางเอกโกอึนซองมีชีวิตความเป็นอยู่ดี มาพังทลายลงแบบไม่เป็นท่าเลย สุดจะรันทดมาก พ่อตาย น้องชายเป็นออทิสติก หายไปอีก แต่ที่ทำให้ติดคือ ต่อจากนี้นางเอกจะทำไง แล้วมาเจอพระเอก ซออูฮวาน เจ้าปัญหา คนที่ทำให้อึนซองไม่ได้เจอหน้าทั้งพ่อทั้งน้องชาย เลยติดตามดูมาตลอด

ตัวละคร : ยูซึงมี ซออูฮวาน โกอึนซอง ปาร์คจุนเซ

ประเด็นเรื่องนี้โฟกัสหลักๆ คือ ชีวิตของโกอึนซอง สาวผูู้้อาภัพ ทั้งพ่อตาย น้องชายหาย แม่เลี้ยงไล่ออกจากบ้าน อยู่ชีวิตข้างนอกอย่างยากลำบาก จนมาเจอคุณยายแก่ๆ ท่านหนึ่ง นั่นเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของเธออีกครั้ง พอมารู้ทีหลังว่าคุณยายเป็นเจ้าของบริษัทอาหารชื่อดังอย่างจินซองฟู้ด เป็นคนชุบชีวิตนางเอกใหม่ ประเด็นรองที่ว่านั้นคือ ครอบครัวของคุณยายคนนี้ มีหลานชายไม่เอาไหน คนนั้นก็คือซออูฮวานนั่นเอง เรื่องราววุ่นวายในบ้านพระเอกจึงเริ่มขึ้น เมื่อคุณยายคิดจะยกมรดกทั้งหมดให้อึนซองทั้งหมด ซึ่งไม่ใช่หลานแท้ๆ ทำให้ อูฮวานโกรธมาก

นอกจากนี้ระหว่างที่อึนซองลำบากอยู่ข้างนอกก็มีคนคอยช่วยเธอตลอด คือ พระรอง ปาร์คจุนเซ ผู้ที่ทุ่มเทในการกระทำ ใจดี มีศีลธรรม เป็นคนดีคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ คอยช่วยนางเอก และแอบช่วยด้วยเช่นกัน จนกลายเป็นความรักที่มีต่อเธอ แต่ความรักที่มีแต่ให้มันไม่ใช่ทุกอย่าง...

แม่ซึงมี พาอึนวูมาทิ้ง

อึนซองเลยต้องทำมาหากิน

มาเจอคุณยายเข้า

นางเอกท้อมาก

จุดเริ่มต้นของทั้งหมด เกิดจากแม่เลี้ยงของอึนซอง เบ็คซุงฮี และ ลูกสาว ยูซึงมี หลังจากที่พ่อของอึนซองตายแม่เลี้ยงฮุบเงินประกันไว้และเป็นคนไล่อึนซองกับอึนวูออกจากบ้าน นั่นจึงเป็นสาเหตุเริ่มต้น และเป็นปัญหารังควานให้นางเอก เมื่อซุงฮีรู้ว่า อึนซองรู้จักกับคุณยายของซออูฮวัน และอยู่กินกับซออูฮวานในบ้านหลังเดียวกัน เนื่องจาก อูฮวาน เป็นคนรักของซึงมี ทั้งแม่ทั้งลูกกลัวว่าอึนซองจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขาให้คุณยายกับอูฮวานรู้ ทั้งคู่เลยทำทุกอย่างขัดขวางอึนซอง เพียงเพื่อเงินและ อูฮวาน

จุดที่น่าสนใจของเรื่องคืออึนซองไม่รู้ว่าพ่อตัวเองยังมีชีวิตอยู่แต่ เขาต้องอยู่อย่างคนไร้ชื่อ

อึนซองดูแลคุณยาย

นางเอกย้ายเข้าบ้านคุณยาย ซวยมาเจอพระเอก

พระเอกไม่รู้ว่า อึนวู

จุนเซไม่รู้ว่า เป็นพ่อของอึนซอง

ในเรื่องลุ้นแทบทุกวิ จากที่นางเอกทำน้องชายที่เป็นออทิสติกหาย จุดนี้ทำให้รู้ว่าโชคชะตานั้นเล่นตลกได้เสมอ เมื่อยังไม่ถึงคราวต้องพบกัน พระเจ้าก็ยังไม่พาให้พบกัน ...

ชีวิตนางเอก

มรดกของคุณยาย

รักสี่เศร้า

เบื้องพ่ออึนซองยังไม่ตาย

เห็นได้ว่าปมของเรื่องนี้เยอะหลายจุดมาก ถึงจะเป็นเรื่องราวชีวิตของนางเอก แต่ไม่ได้โฟกัสที่นางเอกเท่านั้นแต่ละคนมีปมเป็นของตัวเอง อย่างอึนซองทำเพื่อตามหาน้องชาย อูฮวานทำเพื่อกู้มรดกคืนมา ซึงมีทำเพื่ออูฮวาน แม่ซึงมีทำเพื่อลูกและเงิน พ่ออึนซองทำเพื่อตามหาอึนซองกับอึนวู คุณยายทำเพื่ออูฮวานและอึนซอง และอีกหลายๆ คน เพราะฉะนั้นตัวละครที่แสดงออกมา สื่อารมณ์ได้ชัดเจนแจ่มแจ้งได้ดีจริงๆ

ที่ว่าเรื่องนี้เหมาะสำหรับครอบครัว เนื่องจากเรื่องนี้ไม่ไม่ใช่เมโล่ดราม่า เป็นละครที่ถ่ายทอดชีวิตคนจริงๆ เป้นละครที่สอนคน อย่างในเรื่อง ครอบครัวของคุณยายมีปัญหาที่ว่าลูกหลานไม่มีใครสนใจใยดีคุณยาย คนที่เลี้ยงบ้านตัวเอง และสอนให้รู้เรื่องการชดใช้ การรู้สึกผิด สอนให้เรารู้ว่าเราควรตระหนักและใส่ใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่อาจจะเป็นปัญหาใหญ่ตามมาได้ ยังมีคำพูดคำคมสอนคนเช่นกัน คุณยายในเรื่องพูดไว้เยอะมากๆ พูดให้คิด ให้ใช้ชีวิตยังไง

เรื่องนี้สอนอีกว่า ในยามลำบากจะเจอเพื่อนที่ดีที่สุด และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ในเรื่องนางเอกมเพื่อนเยอะแยะ แต่ก้มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่ช่วยเธอ หรือแม้แต่คุณยายที่ปลอมตัวไปขายของข้างถนนก้เจอนางเอก

สรุปคือเรื่องนี้สอนให้เรารู้จักตระหนักในการกระทำการพูด และการคิด การเอาใจใส่ ความกตัญญู ความพยายาม ความศรัทธา ความอดทน ความเสียสละ ความเมตตา การแบ่งปัน การเป็นคนใจกว้าง นึกถึงคนในครอบครัว อย่ามีทิฐิ คนเรานั้นเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ ถ้าไม่ฝืนโชคชะตา เพียงแค่พอใจในสิ่งที่มีนั้นเป้นพอ

เพลงประกอบ เพราะดี มีอีกหลายเพลงที่เพราะๆ นะไปหาฟังดู ส่วนตัวชอบเพลงนี้

ที่พูดมานี้อาจจะไม่หมดต้องไปดูอีก ... บอกแล้วเรื่องนี้มันน่าซื้อเก็บ ดูทั้งครอบครัวจะดี

มานอกเรื่องบ้าง ชอบคู่พระนางคู่นี้ แอบเสียดายจุนเซ อุตส่าห์ดีกับนางเอกตลอด เลยได้ข้อคิดใหม่ขึ้น

ดังที่พระรองจุนเซสารภาพความในใจกับอึนซอง

ไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกอยากเป็น 'พี่ชาย' กับผู้หญิงที่ตัวเองชอบหรอก

การที่เราทำดีเพราะเรารักเขาตอนที่เขากำลังลำบาก หรือเป็นคนที่ชอบให้ตลอดเวลา ย่อมแยกไม่ออกว่าทำไปเพื่อช่วยหรือรักนั่นเอง

มาถึงเรื่องการตัดต่อ ต่อเนื่องของฉากและเนื้อหา และจับผิดเนื้อหา ...

เนื่องจากเรื่องนี้มีความบังเอิญเยอะเกินไป แต่ใครจะไปรู้ว่าบางทีความบังเอิญมันเกิดได้เสมอ เพราะฉะนั้นการผูกโยงเรื่องและจังหวะปัญหานั้น เหมาะเจาะตัดฉากได้ดีมากๆ จับผิดแทบไม่มีเพราะ ผูกเรื่องไว้ดีมาก ที่น่าแปลกใจคือ คนดีๆ ยังมีอยู่ มันบอกได้ว่าเรื่องชีวิตดราม่าต้องเจอกับโชคชะตาที่พลิกผันเสมอ แต่มาสะดุดที่ว่า ทำไมพ่อนางเอกถึงกู้จนล้มละลาย เป็นไปได้จริงๆ เหรอที่นางเอกไม่เคยเจอพระเอกมาก่อน ตอนสมัยเรียนมัธยม แต่ไหนๆ ในเรื่องก้เป็นคำตอบให้เรียบร้อยแล้วนี่เนอะ

สุดท้ายนี้ นักแสดงเรื่องนี้เหมาะดี ลีซึงกิที่ขึ้นชื่อเป็นนักร้องมาเล่นละคร ฝีมือใช้ได้เลย นางเอกเรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึง ฮันฮโยจู เหมาะกับบทนี้ชนิดที่ว่า ไม่มีใครแทนได้เลยจริงๆ และสไตลล์แบบนี้หายากเช่นกัน นางรอง ไม่รู้ชื่อฮ่าๆ แสดงดีมากๆ เพราะบทบาทต่างกับนางเอกเลยไม่ได้เห็นบางโมเม้นท์ แต่คิดว่าเหมาะแล้วที่มาเล่น คนสุดท้าย คึคึ พระรอง แบซูบิน>///< เรื่องนี้พี่แกบูมเลยล่ะมั้งหลังจากเล่นเป็นซายงในจูมง บทจุนเซ พี่เล่นออกมาได้ดีมากกกกกก ผู้ชายแสนดีหน้าตาน่ารักทะเล้น ชนิดที่ว่าเป็นจุนเซจริงๆ แต่ตัวจริงพีเขาน่ารักจริงๆนะ ^^ เอาเป็นว่า น่าดู ไม่สิ ต้องดูเลยเหอะ คนเขียนว่าจะไปซื้อแผ่นมาเก็บ นานมากแล้วที่ไม่ได้ซื้อซีรี่เกาหลีมาตุนไว้ที่บ้าน ตั้งแต่เรื่องWonderful Life (นานไหมล่ะ) เรื่องต่อไปมาเลยไม่ได้ซื้อเลยเพราะคิดว่าเปลืองเงิน โดนพ่อว่าอีก- -" ที่อยากซื้อเพราะอยากให้พ่อแม่ดูด้วย ว่าจะเก็บให้หลานดูตอนโตฮ่าๆ

ปล. ลีซึงกิในเรื่องตอนแรกหมั่นไส้มาก แทบไม่สนอ่า ดูจุนเซอย่างเดียว พอซึงกิร้องเพลงเท่านั้นแหละ>< เพราะอ่าาา

ปล.2 แม่พระเอกกับน้องสาว สุดบรรยายยยยยย

มาเปิดแกลเลอรี่เลยดีกว่า จริงๆ ชอบคู่พระรองกับนางเอกมากๆ ตอนแรก แต่พระเอกทำเราซึ้ง ไปๆมาๆ พระนางคู่นี้เหมาะจริงๆ โมเม้นท์ หวานๆ กลมกล่อมน่ารักมากๆ เชิญดูเลยดีกว่าฮ่าๆ

ปล.3 ตกประเด็นเรื่องความสัมพันธ์อูฮวานกับซึงมี ไม่เป็นไร เชิญไปดูเถอะ คุ้มจริงๆ นะ ได้มากกว่าที่อ่านรีวิวนี้อีก

ปล.4 เพิ่มเติม จับผิดเรื่องได้แล้ว อูฮวานเห็นรูปครอบครัวของซึงมี(อึนซอง) แต่กลับจำหน้าอึนวูไม่ได้ ทั้งๆที่เจออึนวูอยู่แล้ว เหอๆ จับผิดได้จริงๆ

ขณะนี้ประทับใจดาราชายคนหนึ่ง^^

2011-05-23T07:49:00.000-07:00

หลายวันมานี้ดูซีรี่หลายเรื่อง ตั้งแต่49Days ประทับใจคนที่เล่นบทร้าย คังมินโฮ จน Brilliant Legacy ถึงได้ชอบจริงๆ เขาเล่นเป็นพระรอง จุนเซ เขาคนนั้นก็คือ นักแสดงชาย ชื่อ แบซูบิน นั่นเอง

วันนี้เลยมาลงประวัติของผู้ชายคนนี้ ให้รู้จักกันดีกว่า

ชื่อในวงการ // แบ ซูบิน 배 수빈

ชื่อจริง // ยุน แทอุก 윤 태욱

อาชีพ // นักแสดง

วันเดือนปีเกิด // 9 ธันวาคม พ.ศ.2519

ส่วนสูง/นน. // 180 cm / 68kg

เลือดกรุ๊ป // เอ

ราศี // ธนู

สังกัด // BH Entertainment

การศึกษา // Photography (in korea) และ Beijing school in China

งานอดิเรก // ดูหนัง

ความสามารถพิเศษ // ว่ายน้ำ Jazz Dance ภาษาจีน

เดบิวต์ // Modeling at Ha Yong Soo's Fashion show

Dong Yi Brilliant Legacy

แบซูบินมีผลงานมากมายนับไม่ถ้วน ถือว่าดังพอสมควร แม้จะไม่ค่อยได้รับบทพระเอกทุกครั้ง แต่ส่วนมากบทที่เขาได้รับมักจะเป็นบทเด่นที่ไม่ควรพลาดชมผลงานของเขา และผลงานมากมายที่ใครๆ ก้รู้จักเช่นกัน อย่างจูมง ซินยุนบก ต่อมาเขาเป็นที่รู้จักอีกครั้งในBrilliant Legacy ดงยี และล่าสุดผลงานของเขา 49 Days

ในแต่ละเรื่อง คุณจะพบว่า เขาผ่านมาหลากหลายบทบาทมาก อาทิเช่น บทพระรองแสนดี บทตัวร้าย บทพระราชา บทจอมยุทธ์ บทพระเอก และบทตลกขำขัน นับว่าเป็นนักแสดงที่มากฝีมือคนหนึ่ง

49 Days

ชีวิตส่วนตัว เท่าที่ได้ทราบคือเพิ่งเลิกกับแฟนสาวที่คบกันมา8ปีไป เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาโสดอย่างนั้นเหรอ ฮ่าๆ นอกนั้นก็ไม่ทราบ แล้ว

รายชื่อ ละครที่แบซูบินเคยแสดง

Dramas

2011: 49일 "49 Days" (SBS) as Kang Min Ho
2010: 어서 말을 해 "Go on, Say it(Drama Special)" (KBS) as Jung Ki Young
2010: 동이 Dong Yi (MBC) as Cha Chun Soo
2009: 천사의 유혹 Temptation of an Angel (SBS) as Shin Hyun Woo
2009: 찬란한 유산 Brilliant Legacy (SBS) as Park Joon Se
2008: 바람의 화원 The Painter of the Wind (SBS) as King Jeong Jo
2008: 천하일색 박정금 Heavenly Beauty, Park Jung Geum (MBC) as cameo ep. 1, detective
2007: 옥션 하우스 Auction House (MBC) cameo in ep 12
2006: 주몽 Jumong (MBC) as Sa Yong
2005: 결혼합시다 Let's Marry (MBC) as Jung Jae Joon
2005: 패션 70's Fashion 70's (SBS)
2005: 해신 Emperor of the Sea (KBS) as Kim Yang
2005: 낙조속에서 울다 "Crying in the Glow of Sunset" (Bestseller Theater, MBC) as Hyung Guk
2004: 남자가 사랑할 때 When a Man is in Love (SBS) as Kang Suk Hyun
2004: 소림사에는 형님이 산다 "My Brother Lives at Shaolin Temple" (Bestseller Theater, MBC) as Moon Bak Joo
2002: 记忆的证明 The Proof of Memories (CCTV) as Xiao Han Sheng

นี่เป็นความประทับใจส่วนหนึ่ง ที่ได้ชมผลงานการแสดงของเขา จึงได้ลงประวัติคร่าวๆ นอกจากจะเห็นเขาผ่านละครแล้ว เบื้องหลังของเขาเป็นคนสบายๆ เวลาถ่ายรูปจะมีท่าประจำตัว ซึ่งเราชอบจริงๆ น่ารักดี ไม่ผิดหวังถ้าได้ดูละครที่เขาเล่นเลย

ตอนนี้เลยวางแผนดูละครทุกเรื่องที่แบซูบินเล่น คงต้องหาเวลาซักระยะ จากที่เห็นรายชื่อ นั่นก็เยอะมากแล้ว

สุดท้าย ... ไม่มีอะไรจะพูดต่อ ลงรูปเลยดีกว่า โฮะๆ เอาเป็นเราปลื้มและประทับใจดาราคนนี้มากๆ ไม่คิดว่าจะชอบขนาดนี้

ขอบคุณแหล่งข้อมูลจาก wikipedia + popcornfor2