Vooraf waren vijf random gebruikers van het Telegraafmerk op een hoge kruk op het podium gezet, zodat zij vakkundig onder vuur konden worden genomen door Ronnie ‘7 Ditches’ Overgoor. Hij wilde alles weten over hun mediaconsumptiegedrag, hoeveel dat elke maand kost en welk device of dienst te mee zou nemen naar een onbewoond eiland. De vragen en antwoorden waren niet gerepeteerd en de uitkomst al helemaal niet. Conclusie is wel dat de hedendaagse mediaconsumptie een ratjetoe is van beeld en geluid, live en uitgesteld, gratis en betaald en dat allemaal in een mix van alle soorten devices, locaties en tijdstippen van de dag. Ga d’r maar aan staan als ‘mediagroep’.

Alliantie met Apple en IBM
Geert Jan van der Snoek was naast ‘dagvoorzitter’ ook brenger van zeer veel nieuws en primeurs. De eerste was mijns inziens ook meteen de grootste. TMG gaat een strategische alliantie aan met Apple en IBM, om zodoende een groot datacenter op te zetten waarin heel veel data over de gebruikers van TMG-merken wordt opgeslagen. Het doel is om op termijn de juiste content bij de juiste persoon op het juiste moment op het juiste device af te kunnen leveren. De ambitie druipt van het podium!

De tweede primeur betreft de samenwerking met Metro en Ubideo, dat een realtime reporting platform biedt. Het is een variant van user generated content, waarmee bezoekers van een event non-bezoekers kunnen laten meekijken. Ubideo deed dit eerder met de Tour de France (50.000 sessies) en Sail (100.000 sessies). Metro mikt op termijn op volumes van dagelijks zo’n 500.000 sessies.

De derde primeur (het hield niet op) ging over de Amsterdam Fashion Week. Een event op zich, waar TMG de rechten van heeft gekocht. Het wil rondom dit event een online platform creëren en ervoor zorgen dat de internationale modepers naar Amsterdam spoedt om aldaar verslag te doen van de modeweek. Ook hier ambities te over.

Ritme van de krant
Van der Snoek vindt het wel even mooi zo en laat de vloer aan de nieuwe garde TMG-ers, die samen met hem de nieuwe strategie gaan invullen. Zoals Paul Jansen, de opvolger van Sjuul Paradijs. Jansen haalde eerder deze week het nieuws met een reeks verbetering rond De Telegraaf. Afgelopen maandag rolde de 40.000e editie van de pers, dus tijd voor nieuwe stappen. Verdieping lijkt hierbij de boventoon te voeren in combinatie met een beter ‘ritme’ van de krant. Mooi, ritme van de krant.

Jansen haastte zich door te melden dat de krant ‘ondeelbaar’ is. Hij doelde hiermee op de geruchten dat de merken Telegraaf, DFT, Autovisie, Vrouw en Telesport op termijn een geheel eigen leven gaan leiden. Dat is krantvorm zeker niet het geval. Wel ziet Jansen dat er binnen die merken steeds meer ruimte komt voor ondernemen. Een voorbeeld daarvan werd meteen gegeven door Klaar Bavinck. hoofdvrouw van Vrouw. Zij kondigde het nieuwe online platform van Vrouw aan dat binnenkort de lucht ingaat. Vrouw gaat van informeren naar direct communiceren met een toenemend gebruik van online video.

Twee 24/7videokanalen
Is dat alles? Nee, op videogebied gaat TMG nog een stap verder. Het komt in 2016 met twee 24/7 videokanalen. Eén met alleen nieuws en één met alleen sport. Het ambitieniveau ligt hoog en de transitie van woord naar beeld is niet te stuiten. Tim Klein Haneveld, hoofd digi-kanalen, vertelt. The future of TV is apps. Niet allen bij Apple, maar ook bij TMG.

Dan radio. Vergeet niet dat TMG eigenaar is van Sky Radio en Radio Veronica. Erik de Zwart en Dennis Landman leggen de gelaagdheid van de radio-strategie uit. Primair zijn dat de simulcast stations, maar de laag daarachter vormen de digitale streamingstations zoals Sky’s Christmas Radio (sinds deze week weer on air . . .). De volgende stap is personaliseerbare radio zoals MyRadio of voorheen Pandora (niet meer te beluisteren buiten de US).

De vierde laag is de zoveelste primeur vanmiddag en heet ‘P101’ (Platform 101). Dat is een on demand muziekdienst die Sky Radio vanaf 2016 in de markt zal zetten. Details zijn nog niet bekend, maar De Zwart en Landman wisten al wel te vertellen dat er een touwtje komt naar het datacenter dat TMG zoals gezegd met IBM en Apple gaat bouwen.

Dat datacenter gaat ook een belangrijke rol spelen in de tarifering rond alle TMG-merken. Jordi van Zaal en Machteld Oudejans repten over een nieuwe tariefsysteem dat op termijn van performance based naar profile bases moet gaan en waarbij niet allen op bereik (CPM) wordt afgerekend maar zelfs ook op effect. De Goednieuwsshow is compleet.

Verfrissend
Het is duidelijk dat TMG onder leiding van Van der Snoek de lat hoog heeft gelegd. Op alle fronten wordt fors ingezet op data, digitalisering en nieuwerwetse afrekenmodellen. Het moet het krantenbedrijf van weleer klaarmaken voor de toekomst met een nieuwe lichting TMG-ers, die binnenkort wordt aangevuld met (weer een primeur) Barbera Wolfensberger en Jacqueline Smit. Niet de minsten. Zij zullen als Chief Marketing Officer en Commercieel Directeur Landelijke Media de Basisweg verder komen versterken. Vandaag stonden zij nog niet op het podium, maar Van der Snoek liet wel voldoende ruimte aan al die andere jonge TMG-ers. Zeer verfrissend om te zien.

Later, tijdens de borrel, zagen we Miss Radio nog even voor de camera verschijnen en maakten we kennis met de visie van TMG op de tablet. De zeer smakelijke hapjes werden door de gastvrouwen geserveerd op iPads. Echt waar! Zie onderstaande foto’s . . .

De middag nog eens nalezen kan ook hier.

The post TMG presenteert Goednieuwsshow appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Bijna honderd inzendingen, tien genomineerden, vier prijzen. In de aanloop naar de VVOJ Conferentie 2015 publiceren we een serie interviews met de kanshebbers op een Loep over hun werk. In deze aflevering Serge Sekhuis en Bram van der Heijden over hun verhaal Defensie en de doofpot van giftige chroom6-verf.

Werknemers van militaire onderhoudsdepots zijn jarenlang willens en wetens blootgesteld aan kankerverwekkende verf, toonden Serge Sekhuis en Bram van der Heijden aan in hun werk voor Dagblad De Limburger/Limburgs Dagblad.

De verslaggevers lieten zich niet afschepen door een machtig ministerie en hielden vol, ook toen een wob-procedure teleurstellend afliep.

Bodemvervuiling op Navoterrein

In het voorjaar van 2014 vraagt een raadslid via een tip aan de krant aandacht voor mogelijke grondwater- en bodemvervuiling op het Navoterrein in Brunssum. Hoe kan dat? Heeft de vervuiling iets te maken met het feit dat op hetzelfde terrein jarenlang Amerikaans legermateriaal werd onderhouden?

Uit eerste gesprekken die Serge Sekhuis en Bram van der Heijden voeren met oud-werknemers van deze zogenoemde POMS-sites (POMS staat voor Prepositioned Organizational Material Storage) blijkt dat een opvallend groot aantal ziek is.

Er duikt een rapport van metingen op naar het kankerverwekkende chroom6, verwerkt in de verf waarmee de Amerikaanse tanks  zijn beschilderd. Werknemers zijn blootgesteld aan waardes tot acht keer het wettelijk toegestane maximum. Wat wist Defensie van de werkomstandigheden op de POMS-site en zijn de werknemers willens en wetens blootgesteld?

De rode draad is giftige verf

De belangrijkste bronnen voor het verhaal zijn de gedupeerden zelf: de oud-medewerkers van de in 2004 opgeheven POMS-sites in Brunssum en Eygelshoven. Sekhuis en Van der Heijden spreken er een kleine veertig. Sommigen een paar uur, anderen korter. Hun verhalen verwerken ze in een schema: waar werkten de voormalige Defensie-medewerkers, wat deden ze, met welke stoffen kwamen ze in aanraking, welke gezondheidsklachten hebben ze nu?

Ze horen verhalen over nier-, long- en darmkanker, plotseling uitvallende tanden, chronische vermoeidheid en allerlei onbegrepen  ontstekingsklachten. Opvallend veel oud-medewerkers zijn inmiddels overleden. Dat de rode draad de giftige chroom6-verf is, wordt al snel duidelijk.

Bram van der Heijden en Serge Sekhuis (rechts) voor het POMS-depot in Brunssum waar onderhoudsmedewerkers werden blootgesteld aan chroom6. Foto: Rob Oostwegel.

Hoe hebben jullie de werknemers gevonden?

Sekhuis: ‘Via ons eigen netwerk en via een oproep in de krant en op sociale media. Toen we een aantal mensen hadden gesproken, meldden anderen zich spontaan en ontvingen we tips. Zoiets praat zich natuurlijk rond. Het eerste artikel over de zaak wekte bovendien vertrouwen. De mensen waren opgelucht dat er eindelijk aandacht was voor hun verhaal.’

Wat was een doorbraak?

Van der Heijden: ‘Minister Hennis van Defensie antwoordde aanvankelijk op Kamervragen dat er ‘vooralsnog geen aanwijzingen’ waren voor het gebruik van giftige verf. Een paar weken later moest ze bekennen dat Defensie wel degelijk op de hoogte was

Er volgen meer publicaties en het onderwerp wordt landelijk opgepakt. Van der Heijden: ‘Zonder onze publicaties was die bal niet gaan rollen en het is complimenteus dat iets wordt opgepakt.’

Dat het juist een regionale krant is die het nieuws heeft kunnen brengen, verbaast hem niet. ‘Wij staan dicht bij de mensen in de regio, zijn herkenbaarder en hebben daardoor deze verhalen kunnen schrijven.’

Wat was jullie ervaring met de Wob?

Van der Heijden: ‘Teleurstellend. Het ministerie van Defensie overschreed alle deadlines en informeerde ons als indieners niet eerst, maar publiceerde de informatie op de eigen website. Verder zijn we ervan overtuigd niet alles te hebben gekregen. Daarover loopt nog een procedure.’

Sekhuis: ‘Via via hebben we gehoord dat we lastig waren en dat nemen we maar als een compliment.’

Wat heeft jullie gaande gehouden?

Sekhuis: ‘We wisten instinctief dat we goed zaten en hadden honger naar de waarheid. We zijn erin geslaagd een kleine deuk in het sterke pantser van Defensie te slaan.’

Van der Heijden: ‘Het doet je ook wel wat als je met iemand praat van wie de slokdarm is weggenomen als gevolg van de arbeidsomstandigheden. Maar het belangrijkste was altijd: wij laten niet los.’

Dit verhaal is een voorpublicatie uit het VVOJ Jaarboek 2015, dat wordt gepresenteerd op 20 november, tijdens de VVOJ-Conferentie in Den Haag. Het artikel verscheen eerder op de website van de VVOJ.

The post “We zijn erin geslaagd een kleine deuk in het sterke pantser van Defensie te slaan” appeared first on De Nieuwe Reporter.

Een grote internationale enquête onder fotojournalisten geeft voor het eerst in de geschiedenis inzicht in wie fotografen zijn en hoe ze zichzelf zien. Het onderzoek schetst een veel optimistischer beeld dan veel andere onderzoeken.

De digitale tijd is het einde van de professionele fotografie. Burgerfotografen maken het vak kapot. Het gemak waarmee foto’s zijn te maken en te verspreiden is de dood in de pot voor de professionele fotograaf die daardoor nauwelijks meer zijn brood kan verdienen en gedoemd is een kwijnend bestaan te leiden.

Onderzoek onder fotojournalisten

Allemaal niks van waar. Tenminste dat zeggen de uitkomsten van een grote survey die het prestigieuze Reuters Institute for the Study of Journalism (RISJ) samen met World Press Photo organiseerde onder de ruim 5 duizend inzenders voor de World Press Photo Contest. Ruim 25% – zo’n 1550 fotografen – stuurden de enquête ingevuld terug.

Het is voor het eerst in de geschiedenis, zo claimen de onderzoekers, dat een alomvattend internationaal enquête-onderzoek gedetailleerd inzicht geeft in de manier waarop fotografen wereldwijd denken over zichzelf en de fotografie. Waar veel van dit soort enquêtes nogal eens beperkt zijn tot Europa of Noord-Amerika, omvat de RISJ-enquete een interessante groep respondenten: slechts de helft kwam uit Europa, een kwart uit Azië, 11% uit Zuid- en Centraal-Amerika en minder dan 10% uit Noord-Amerika.

Het is de bedoeling dat dit onderzoek een jaarlijkse traditie wordt. In het rapport geven de onderzoekers zich voorbeeldig rekenschap van eventuele bias in de resultaten. Die is er, zoals in ieder onderzoek gebaseerd op een enquête. Al was het maar omdat het hier een survey betreft onder inzenders voor World Press Photo, dat wil zeggen de betere en serieuze fotograaf. Maar er is goede reden om aan te nemen dat het hier een goed opgezette survey betreft met voldoende respons om er conclusies aan te verbinden. Hieronder een keuze uit de resultaten.

Full time zzp’ende mannen

De meerderheid van de respondenten (60%) is niet in loondienst, maar werkt als zelfstandig ondernemer, het grootste deel voor traditionele kranten en tijdschriften. De meesten (75%) doen dat full time.

Fotografen zijn geen teamspelers: de meerderheid werkt in zijn eentje (80%) En, ja, in zijn eentje, want professionele fotografen zijn mannen: 85%. (Om het beeld aan te vullen, presenteert het rapport ook zogenoemde snap shots: portretten van bepaalde typen fotografen. Er is ook een snap shot over de vrouwelijke fotograaf, op pagina 54 van het rapport.)

Hoogopgeleide nieuwsfotografen

Aan wat voor type projecten werken die fotografen de hele dag? De meesten noemen zichzelf nieuwsfotograaf (19%). Een andere grote groep werkt aan persoonlijke projecten”(18%), aan portretten (14%) en aan sportfotografie (10%).

Meer dan tweederde van de respondenten heeft een universitaire opleiding. Daar staat tegenover dat een kwart geen specifieke fotografie-opleiding heeft. Bedenk hierbij wel dat de hbo-opleidingen die wij hier kennen, in het buitenland veelal onder universitaire opleidingen vallen.

Lage verdiensten en diefstal van werk

Driekwart van de respondenten verdient minder dan 40.000 dollar (€ 36.000,-) per jaar. Eenderde verdient $ 10.000,- (€ 9.000,-) of minder per jaar. De meesten zijn daar trouwens niet ontevreden over.

Wel ontevreden zijn veel fotografen over diefstal van hun werk. Het ongeautoriseerd verspreiden van foto’s is wijdverbreid. De meerderheid heeft hier geregeld mee te maken en ondervindt er financiële schade van.

Gevaarlijk

Fotografie is ook een gevaarlijk beroep. Meer dan 90% geeft aan dat ze reële fysieke risico’s lopen tijdens hun werk. Zuid-Amerika, Centraal Amerika en de Caraïben zijn de gevaarlijkste regio’s om in te werken. (Er waren erg weinig respondenten uit Afrika, merken de onderzoekers op.)

Manipuleren

Hoewel 76% van de fotografen manipulatie als een serieus probleem ziet en 75% aangeeft dat ze nooit een afbeelding veranderen, geeft 52% aan dat ze wel geregeld foto’s in scene zetten (stagen). Dat wil zeggen iemand vragen om nog eens hetzelfde te doen, te poseren, of om even te wachten tot de fotograaf klaar is. De digitale tijd vraagt wel om nieuwe bezinning op de ethiek, zo vindt men.

Burgers en sociale media

De burgerjournalistiek vormt nauwelijks een bedreiging, zo vindt de meerderheid. Velen zien het zelfs als een positieve ontwikkeling.

Sociale media zijn een must: vrijwel iedereen heeft een website. Facebook is het favoriete socialemediaplatform voor fotografen. Instagram, Pinterest, Tumblr en Twitter zijn veel minder populair.

Een ruime meerderheid geeft aan voordeel te hebben van sociale media, zowel in financieel als niet-financieel opzicht. Sociaal netwerken is een must.

Blij en positief

In tegenstelling tot alle onheilsprofeten van de afgelopen jaren, die een zwarte toekomst voorspelden voor de professionele fotograaf, geeft tweederde aan gelukkig te zijn met zijn loopbaankeuze en voelt 55% zich meestal of altijd positief over de toekomst. En dat is ook logisch met zo’n mooi vak!

Het volledige onderzoeksrapport is te downloaden op de website van Reuters Institute for the Study of Journalism.

Dit artikel verscheen eerder op de weblog van de opleiding Journalistiek en Nieuwe Media van de Universiteit Leiden.

The post Fotojournalist anno 2015 is een tevreden netwerker appeared first on De Nieuwe Reporter.

Het doel van het Audio Distributie Onderzoek is het in kaart brengen van de gebruikte apparaten en distributiewijzen op basis van het luistervolume naar zenders. Hierbij is aansluiting gezocht bij de huidige meetmethode van luistercijfers middels het radiolog. Volgens NLO, opdrachtgever van het onderzoek, is het voor het eerst dat zij via nauwkeurige logs de totale audioconsumptie, de gebruikte apparaten, distributiewijzen en het gebruik van eigen muziek zo grootschalig hebben onderzocht.

Uit het onderzoek blijkt verder dat 90% wekelijks naar de radio luistert. De luisterduur komt gemiddeld uit op 172 minuten per dag. Eigen muziek (21 min.) en muziekdiensten (15 min.) hebben hun piek(je) om 16 uur en ’s avonds rond 20 uur. Wel is deze piek lager dan live radio luisteren op dat moment. Van alle respondenten geeft 35% aan weleens een online muziekdienst te gebruiken. Spotify is daarmee by far het grootst en is in de afgelopen jaren ook flink gegroeid. In 2011 maakte volgens GfK nog maar 6% gebruik van Spotify, in 2013 is dat al gegroeid naar 20%. Nu werd 32% gemeten. Het merendeel betreft overigens gratis accounts (70%). Na Spotify spelen Deezer en Google Play Music nog een redelijke rol van betekenis.

Meer luisterstats zijn te vinden in deze PDF.

Visual via learnenglishteens.britishcouncil.org

The post Luisteraandeel radio bedraagt 82% appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Er blijken twee belangrijke argumenten te zijn om geen blocker te installeren. De eerste is technische onkunde. Niet weten hoe te installeren. De tweede wordt gedreven door angst om op termijn te moeten betalen voor content, als blijkt dat er geen ads meer zijn. Toch maakt men zich over het algemeen weinig zorgen over het businessmodel van de mediapartijen. Adfo: “De helft van de respondenten is zich bewust dat ondernemers mogelijk omvallen zonder inkomsten uit advertenties. Eén op de vijf trekt zich dit aan, terwijl 30% daar niet mee kan zitten. Opvallend is dat, hoewel een deel van het publiek beseft dat content wellicht betaald gaat worden als advertenties verdwijnen, slechts 10% hiertoe bereid is.”

De populariteit van adblockers is ook bij IAB doorgedrongen. De Amerikaanse tak schiet uitgevers te hulp met een adblock-tool. Die tool identificeert blockers en toont een boodschap aan de gebruikers. Sommige uitgevers vragen die gebruikers om de blocker uit te zetten, andere uitgevers tonen helemaal geen content meer aan devices die een blocker draaien. Tja, is ook een oplossing. Daar zal ook wel weer een tool voor komen.

Volgens Emerce vandaag liet IAB eerder doorschemeren dat ook naar juridische middelen wordt gekeken, echter zonder succes tot nu toe. Axel Springer verloor gisteren een rechtszaak tegen Adblock Plus. Volgens Springer (o.a. Bild) is de software van Adblock Plus in strijd met competitie- en copyrightwetgeving. Die klachten werden echter door de rechtbank in Hamburg verworpen. Springer gaat in beroep tegen deze uitspraak.

The post Ad-blockers zijn in, IAB schiet te hulp appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Bijna iedereen heeft WhatsApp op zijn smartphone. Logisch dus dat steeds meer redacties deze berichten-app gebruiken om met hun publiek te communiceren. Maar wat kun je er als medium mee? En wat is de toegevoegde waarde naast Facebook, Twitter en co.? Een kleine praktijktest.

Ping! Een WhatsApp-bericht van 1Limburg. “Nieuwsgierige koeien belagen een traumahelicopter”, met foto en link naar het bijbehorende artikel op de website van het regionale nieuwsplatform.

Ping! Een bericht van Focus dit keer. “Guten Abend, das sind unsere beliebtesten Geschichten des Tages.” Wat volgt zijn vijf korte intro’s met links naar de online artikelen van het Duitse tijdschrift.

Twee voorbeelden van media die de voorbije twaalf maanden WhatsApp zijn gaan gebruiken als extra kanaal om met geregistreerde gebruikers te communiceren. De redacties sturen links naar hun beste en leukste nieuwtjes van de dag; andersom kunnen gebruikers tips en foto’s naar de redactie sturen.

Groot bereik

Een website, een eigen app, een Facebook-pagina, een Twitter-account, elk medium heeft het allemaal al. Waarom dan ook nog een WhatsApp-dienst? Naast voordelen als extra traffic naar de website en het binden van klanten aan je merk, speelt ook het bereik een grote rol.

Naar eigen zeggen heeft WhatsApp wereldwijd meer dan 900 miljoen actieve gebruikers. Er zijn veel meer messaging apps in omloop, maar geen van de concurrenten groeit zo snel als WhatsApp. Alleen in de eerste negen maanden van 2015 kreeg de dienst er 200 miljoen gebruikers bij. De verwachting is dat het aantal van 1 miljard nog voor het einde van dit jaar wordt bereikt.

In Nederland is de app op ruim 9,5 miljoen telefoons geïnstalleerd – wat niet meteen betekent dat er ook 9,5 miljoen gebruikers zijn. Wie bijvoorbeeld naast zijn eigen toestel ook een telefoon van de zaak gebruikt, heeft de app wellicht twee keer gedownload.

Overname door Facebook

De app is al sinds 2009 op de markt, maar tot een jaar geleden waren er nauwelijks media die een WhatsApp-dienst aanboden. Die ontwikkeling is pas na de overname door Facebook in oktober vorig jaar echt op gang gekomen.

Enerzijds dankzij de introductie van een web-versie, waardoor je berichten niet langer op het schermpje van je telefoon moet intikken maar dat gewoon op het toetsenbord achter je PC kunt doen. Anderzijds dankzij de nieuwe optie van broadcast lists, waarmee je berichten in één keer aan grote groepen kunt versturen in plaats van aan maximaal 100 deelnemers per keer, de beperking die WhatsApp aan chatgroepjes stelt. Verder ontwikkelen externe partijen software die het gebruik van WhatsApp voor redacties makkelijker en meetbaar maakt.

Het aantal WhatsApp-diensten in medialand groeit dan ook zienderogen. Tijd voor De Nieuwe Reporter om bij vier verschillende media in vier Europese landen (een regionaal nieuwsplatform in Nederland, een publiekstijdschrift in Duitsland, een landelijk dagblad in Oostenrijk, en een internationale omroep in Engeland) naar hun omgang met WhatsApp te informeren.

Publiekstijdschrift Focus (Duitsland)

Het in 1993 opgerichte weekblad Focus (met een actuele oplage van ruim 500.000 exemplaren) – en zijn afgeleide thema-bladen als Focus-Money en Focus-Gesundheit – is behalve met een uitgebreide website, een Twitter-account en een Facebook-pagina ook met diverse apps actief. Er is een Focus Online-Nachrichten-app, die het nieuws van de website bevat en daarnaar linkt, en een Focus Magazin-app voor de e-versie van het weekblad.

Een half jaar geleden is het Duitse tijdschrift ook met een WhatsApp-dienst begonnen. Volgens online redacteur Marion Lenke biedt deze service gebruikers de gelegenheid “een directe verbinding met de redactie” op te bouwen. En “de redactie treedt nog directer in contact” met haar lezers.

Alleen zenden

Dat zijn mooie woorden, maar Focus gebruikt de app – in elk geval vooralsnog – alleen om te zenden. Dagelijks selecteert de redactie vijf opmerkelijke berichten, die elk in een zin worden beschreven, gevolgd door een link naar het betreffende artikel op de Focus-website. Wie Focus op Facebook volgt, krijgt vergelijkbare meldingen op zijn timeline.

Opvallend is dat Focus geen hard nieuws verstuurt via WhatsApp, maar zich tot ludieke berichten (“Aggressive Attacke: Mann ärgert Schildkröte und bereut es sofort”) en gossip (“Führerschein weg: Darum hat Claudia Effenberg kein Mitleid mit ihrem Mann Stefan”) lijkt te beperken.

Vragen van DNR over hoeveel lezers zich voor de WhatsApp-dienst hebben geregistreerd, en welke plannen het blad verder met deze service heeft, worden niet beantwoord.

Regionaal nieuwsplatform 1Limburg (Nederland)

Met de slogan “Het laatste nieuws via app en web” is 1Limburg na de zomer van 2014 van start gegaan. Het multimediale nieuwsplatform, voortgekomen uit een samenwerking van de regionale omroep L1 en de krant Dagblad De Limburger/Limburgs Dagblad, werkt vanaf de start met een eigen app. In november heeft 1Limburg daar een WhatsApp-service aan toegevoegd.

“Er was meteen veel belangstelling voor”, zegt redactiemanager Rob van Well. “In maart hadden we al 3500 abonnees. Al snel bleek dat veel van onze WhatsApp-berichten werden doorgestuurd naar vrienden en bekenden, waardoor het bereik verder opliep.”

Onzachte landing

De vliegende start leidde dit voorjaar tot een onzachte landing. Er waren problemen met de leverancier van het softwarepakket, en Van Well zag zich genoodzaakt met een andere leverancier in zee te gaan. Het probleem was dat 1Limburg daarmee in een klap al zijn WhatsApp-abonnees kwijt was. Belangstellenden moesten zich opnieuw aanmelden. Inmiddels staat de teller alweer op 2200.

“WhatsApp garandeert niets”, zegt Van Well. “De app heeft veel potentie maar draagt ook een groot risico in zich. WhatsApp is van Facebook, en zij kunnen zomaar besluiten services zoals die van ons te blokkeren of de mogelijkheden ervan te beperken. Dat maakt het voor ons erg onzeker. Ik kan daar nu geen businessmodel op bouwen. Daarom willen we naar maximaal 10.000 WhatsApp-abonnees groeien. Als we veel groter zouden worden, is het bedrijfsrisico gewoon te groot.”

Prima nieuwsleverancier

Op een gemiddelde dag stuurt 1Limburg één bericht. Dat kan een ludieke gebeurtenis zijn, zoals die koeien die een kijkje komen nemen bij een in hun wei gelande helicopter, maar ook serieuzer nieuws, zoals: “Max Verstappen werkloos in 2016?”

Naast het sturen van berichten vervult de WhatsApp-service voor 1Limburg een belangrijke andere functie: het blijkt een prima nieuwsleverancier. Mensen tippen de redactie over nieuwsfeiten of sturen foto’s van bijvoorbeeld verkeersongevallen.

“Laatst was er een ongeluk met een caravan op de A2”, zegt community redacteur Joris Peeters. “De caravan was aan gort, de hele inhoud lag over de weg verspreid. Een voorbijganger heeft ons daar via WhatsApp twee foto’s van gestuurd, die wij vervolgens in een bericht hebben verwerkt. Dat heeft fantastisch gescoord.”

Laagdrempeligheid

Volgens Peeters is de laagdrempeligheid een voordeel van WhatsApp. “Veel mensen weten niet hoe ze op hun telefoon een foto als attachment met een e-mail mee kunnen sturen. Maar een foto via WhatsApp sturen kan iedereen.”

De redactie van 1Limburg onderzoekt momenteel hoe ze WhatsApp in de nabije toekomst kan inzetten. Volgens Van Well gaat het er dan om “nog beter in te spelen op de behoeften van de mensen. Welk bericht wil de gebruiker op welk moment van de dag ontvangen? Ook zou je gebruikers de mogelijkheid kunnen bieden zich bijvoorbeeld alleen op sportberichten te abonneren. Zo’n uitsplitsing is natuurlijk alleen zinvol als er per categorie voldoende belangstelling voor bestaat.”

Landelijk dagblad Der Standard (Oostenrijk)

Dagblad Der Standard wil graag de eerste zijn. In 1995 is de krant de eerste in Duitstalig gebied die met een eigen website komt. En in november 2014 is de krant – met een gedrukte oplage van bijna 65.000 exemplaren – het eerste Oostenrijkse dagblad met een WhatsApp-service.

“Sinds WhatsApp bestaat, wist ik dat we daar zeker iets mee moesten gaan doen”, zegt social-media-manager Lisa Stadler. “We zijn meteen begonnen toen de broadcast-functie erbij kwam, waarmee je meerdere gebruikers in één keer kunt bereiken en met hen in discussie kunt gaan zonder dat elk bericht meteen aan de hele community gestuurd wordt. Natuurlijk was het in het begin afwachten en kijken wat er zou gebeuren. Vóór ons had nog niemand dit gedaan.”

Twee soorten nieuws

Bijzonder is dat Der Standard zijn lezers laat kiezen uit twee soorten nieuwsoverzichten: een met algemeen nieuws en een met berichten uit de tv- en mediawereld. Bij belangrijke gebeurtenissen worden er meteen nieuwalerts gestuurd, maar op een reguliere dag wordt er één WhatsApp-bericht met algemeen nieuws gestuurd, meestal ’s ochtends rond 7 uur. Het bericht met tv-en medianieuws volgt rond 18 uur.

Der Standard kiest voor een mix van hard nieuws (“VW hat einen neuen Chef”) en luchtiger onderwerpen (“Hier könnt ihr den neuen Bond-Song hören und bewerten”), en siert zijn berichten op met de nodige emoticons. Een bericht wordt steevast afgesloten met: “Du hast noch nicht genug News? Mehr gibt es auf http://mobil.derStandard.at.”

Levendige discussies

Na een moeizame beginfase, waarin de redactie door technisch malheur zelfs een maand lang geen berichten kan sturen, wint de dienst snel aan populariteit. Een half jaar na de start kan in juni de 10.000e WhatsApp-abonnee worden verwelkomd. Volgens Stadler spelen er geregeld levendige discussies tussen redacteuren en WhatsApp-gebruikers over het nieuws. Bruikbare tips voor nieuwsverhalen komen via de app echter zelden binnen.

“Ondanks alles zijn we erin geslaagd in een paar maanden tijd een community op te bouwen, die de dienst zinvol vindt”, zegt Stadler. Ze neemt een duidelijk verschil waar met de communicatie op de social-media-kanalen van Der Standard: “In vergelijking met Facebook, Twitter of Instagram is de uitwisseling veel persoonlijker en positiever. De community voelt voor ons als een zeer loyale.”

Een onzekere factor voor Der Standard is hoe WhatsApp zich technisch verder ontwikkelt. “We moeten er rekening mee houden dat WhatsApp te allen tijde de broadcast-functie kan afschaffen en dat de dienst dan voor ons niet meer bruikbaar is”, zegt Stadler. “Maar hoe het ook verder gaat: we weten nu dat direct messenger een optimaal kanaal is als je het adequaat benut. Je moet op ooghoogte met je gebruikers communiceren en van hen leren. Stap voor stap kun je met hun feedback je service verder verbeteren.”

Internationale omroep BBC (Engeland)

In een tijd dat WhatsApp voor veel gebruikers nog slechts de goedkope vervanger van SMS is, gaat de BBC er voor haar nieuwsverslaggeving al volop mee experimenteren. Dat gebeurt voor het eerst tijdens de Indiase verkiezingen in april en mei 2014. De belangrijkste politieke partijen gebruiken al op grote schaal chat apps – naast de meer traditionele social-media-kanalen – om met kiezers te communiceren. De omroep besluit daarop voor BBC News India ook accounts aan te maken op WhatsApp en WeChat.

De BBC staat daarbij meteen tweerichtingsverkeer voor ogen. “We nodigden het publiek in India uit – en iedereen elders in de wereld die in India is geïnteresseerd – om zich op de dienst te abonneren”, zegt Trushar Barot, de mobile editor van BBC World Service. “Wij wilden horen wat voor hen de belangrijkste onderwerpen rond de verkiezingen waren. En wij wilden hun graag onze beste content sturen.”

Volgens Barot was India de ideale locatie om te experimenteren met een WhatsApp-dienst omdat het land op dat moment over de hoogste dichtheid aan WhatsApp-gebruikers beschikte. Dat hielp de BBC om snel een grote database op te bouwen van “duizenden gebruikers” (precieze aantallen noemt Barot niet) die al erg vertrouwd waren met het gebruik van de app in hun dagelijks leven.

Actuele informatie

Een half jaar later zet de BBC WhatsApp ook in tijdens de Ebola-crisis in westelijk Afrika. De omroep heeft al een speciaal gezondheidsproject opgezet met veel actuele informatie over de ziekte, maar de vraag is hoe de lokale bevolking daarover het snelst op hun mobiele telefoons bereikt kan worden.

“Het was geen optie om een app te laten ontwikkelen. Dat zou te duur en te tijdrovend zijn geworden. Vooral ook omdat je die app daarna moet promoten en de mensen zover moet zien te krijgen dat hem ook daadwerkelijk gaan downloaden”, zegt Barot. “We moesten onze content dus verspreiden via een app die mensen in die regio toch al massaal op hun telefoon hebben. Binnen een week besloten onder andere Unicef en de Wereldgezondheidsorganisatie om hun informatie via onze dienst te laten versturen. Dit was de eerste keer dat WhatsApp op zo’n schaal werd ingezet tijdens een gezondheidscrisis om mensen van mogelijk levensreddende informatie te voorzien. Het feit dat mensen het BBC-merk vertrouwen maakte deze WhatsApp-dienst tot een ijzersterk instrument.”

Verhalen van ooggetuigen

In andere situaties heeft WhatsApp zich ook als een uitstekend middel bewezen om nieuws te verzamelen. Het liveblog van de BBC over de tweede aardbeving in Nepal in mei van dit jaar werd volgens Barot voor 70 procent gevuld met video’s, foto’s en verhalen die ooggetuigen direct vanuit het rampgebied via WhatsApp naar de BBC stuurden.

“Onze ervaring is dat gebruikers meestal erg positief zijn over onze WhatsApp-diensten”, zegt Barot. “Ze vinden het een heel persoonlijk medium en vinden het prettig dat nieuws meteen op hun telefoon zichtbaar wordt. Wel geven veel gebruikers aan dat ze graag meer controle willen over welk soort nieuws ze via WhatsApp toegestuurd krijgen.”

Overtuigd van potentie

Na anderhalf jaar WhatsApp in verschillende omstandigheden te hebben gebruikt, is de BBC overtuigd van de potentie van het medium. Een format als BBC Shorts – videoclips van 15 seconden die het belangrijkste nieuws samenvatten – had de omroep eigenlijk voor haar Instagram-account bedacht maar blijkt juist op WhatsApp voortreffelijk te scoren.

“De mogelijkheid om binnen een chat app content te versturen is enorm krachtig”, zegt Barot. “Een bericht op Twitter bijvoorbeeld zal altijd maar een fractie van je volgers bereiken omdat de meesten op dat bewuste moment niet met Twitter bezig zijn. Maar een WhatsApp-bericht verschijnt als een push alert op je telefoon, en iedereen heeft zijn telefoon tegenwoordig steeds binnen handbereik. Binnen een paar minuten heeft vrijwel iedereen jouw bericht gezien. Dat stelt ons in staat echt heel direct te communiceren op een manier die tot nu toe nog geen enkele andere technologie mogelijk heeft gemaakt.”

Met zijn team werkt Barot verder aan nieuwe manieren om WhatsApp in te zetten. Details geeft hij echter niet prijs, evenmin BBC-woordvoerder Charlotte Morgan: “We zijn altijd bezig met innovaties rond WhatsApp en andere chat apps. Binnenkort komen we met nieuwe plannen naar buiten.”

The post Wat kunnen nieuwsmedia met Whatsapp? Een praktijktest appeared first on De Nieuwe Reporter.

Dutch Network Group, Elsevier Media, FD MediaGroep, MT MediaGroep en Telegraaf Media Groep zijn participant in Stichting DMS en zetten zich gezamenlijk in om het beste panel van zakelijke beslissers in Nederland op te bouwen. Dit panel zal worden ingezet voor onderzoek ten behoeve van de participerende mediabedrijven, hun adverteerders en mediabureaus.

DVJ Insights zal zoals gezegd zorgdragen voor de werving en het onderhoud van het panel, maar dat is nog niet alles. Het bureau zal ook het crossmediale bereiksonderzoek in de zakelijke markt gaan uitvoeren. Voorheen werd dit gedaan door GfK in Hilversum. Inhoudelijk blijft het onderzoek grotendeels gelijk, alleen de rapportagefrequentie zal verhoogd worden. De eerste veldwerkperiode start in oktober 2015, de eerste resultaten van het DMS bereiksonderzoek worden begin 2016 verwacht.

The post Stichting DMS start zakelijk panel appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Hij is gedreven. Hij is fanatiek. Hij is vasthoudend. Hij is idealistisch. Hij wil de wereld veranderen. Maar linksig zal Eric Smit zijn geesteskind Follow the Money nooit noemen: “FTM is radicaal onafhankelijk en vertegenwoordigt geen enkele politieke stroming. We schieten op links én op rechts.” Op Nieuwe Journalistiek verscheen een profiel van hem.

Het profiel schetst een intrigerend beeld van een bijzonder onderzoeksjournalist. Hij gaat altijd voor het hoogste; dat deed hij al tijdens zijn loopbaan als professioneel squasher. Een talent voor schrijven had hij aanvankelijk niet; zijn scriptiebegeleider zwaaide hem na het behalen van zijn universitaire graad in de economie uit met de mededeling: jammer dat jij helemaal niet kan schrijven.

Maar toch ging hij schrijven. Eerst bij Quote en later bij dagblad De Pers. Het schrijven ging hem steeds beter af, vertelt Jort Kelder, destijds hoofdredacteur bij Quote:

““Hij had moeite met grote verhalen. Dat heeft hij uitzonderlijk goed onder de knie gekregen, want ik ken weinig mensen die zo’n bombastisch groot verhaal op papier krijgen als hij.”

Zijn toenmalige hoofdredacteur bij De Pers, Ben Rogmans, vertelt:

“Hij is een echte sportman: fanatiek, doorrammen, nooit opgeven, niet tegen z’n verlies kunnen. Het is een keiharde werker. Hij blijft mensen achtervolgen, gaat net zo lang door met puzzelen tot het rond is. Ook wel provoceren, mensen uit hun tent lokken. Met een simpel antwoord geen genoegen nemen. Prima eigenschappen voor een journalist.”

Lees het volledige profiel op Nieuwe Journalistiek: Onafhankelijk maar niet afzijdig: de moraal van Eric Smit.

The post Leestip: Onafhankelijk maar niet afzijdig: de moraal van Eric Smit appeared first on De Nieuwe Reporter.

Wekelijks maakt Elger van der Wel een overzicht van de meest interessante artikelen over innovatie in de journalistiek en media. Deze keer onder meer over robotjournalistiek en nieuwsconsumptie van jongeren.

Contentdistributie

Why WIRED debuted a big story on Apple News (Poynter.org)

Wired publiceerde deze week een artikel dat (in ieder geval enkele dagen) exclusief te lezen was op Apple News. Een zorgwekkende ontwikkeling, maar tegelijkertijd iets wat we nog heel veel gaan zien (en dan bij allemaal verschillende platformen, niet alleen voor Apple News).

Facebook expands Instant Articles Program, includes Washington Post (Recode.net)

Het was relatief stil rondom ‘instant articles’ van Facebook. Het begon met wat pilotstukken voor de zomer en daarna heb ik er zelf in elk geval weinig van gezien. En nu is er plots weer nieuws: de Washington Post gaat dagelijks zo’n 1200 artikelen aanbieden, direct binnen de Facebook-app.

What you need to know: How six publishers digest the news for readers (NiemanLab.org)

Vroeger, op tv en in de krant, kreeg het publiek één keer per dag een samenvatting van het nieuws. Dat gaf structuur en overzicht. Op internet hebben we jarenlang gewerkt aan het aanbieden van meer en meer en nog meer content en aan het aanbieden van het belangrijkste nieuws op dat moment. Maar veel mensen willen bijgepraat worden, willen een samenvatting. En dat realiseren steeds meer online nieuwsmedia zich, dus je ziet weer steeds meer nieuwsbrieven en apps die overzicht willen bieden. Een goede ontwikkeling!

Are messaging apps the next big thing in news or still an experiment? (Journalism.co.uk)

Het afgelopen jaar werd er veel geëxperimenteerd met WhatsApp en andere chatapps door nieuwsmedia in binnen- en buitenland, maar de laatste maanden is het wat stiller. Wat is de status van deze ontwikkeling?

Robotjournalistiek

Robo-journalism: How a computer describes a sports match (BBC.com)

Robotjournalistiek is al enkele jaren in ontwikkeling (en ook in de praktijk in gebruik) en er is al veel over geschreven. Maar nog niet eerder las ik een stuk dat zo diep in ging op praktijkvoorbeelden om uit te leggen hoe het werkt.

Nieuwsconsumptie van jongeren

Report: Millennials aren’t big on paying for news (Poynter.org)

Jongeren en nieuws, het is een uitdaging voor heel veel nieuwsmerken (zeker online). Het American Press Institute deed onderzoek naar de nieuwsconsumptie van jongeren in de VS en deelde ze in in vier groepen. En uiteraard werd ook onderzocht of ze willen betalen voor nieuws, wat nog steeds de grote droom is van de meeste uitgevers.

Interne redactietools

Working together: How NBC built a new tool to improve collaboration across its newsrooms (NiemanLab.org)

Als er iets een uitdaging is en ten kosten kan gaan van productiviteit dan dat is het wel het samenwerken op grote redacties en/of tussen verschillende redacties. NBC heeft daarvoor een tool ontwikkeld: NewsConnect.

Wil je Elgers leestips elke zondag als nieuwsbrief in je mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan.

The post Hoe werkt robotjournalistiek nu precies? En hoe staat het met ‘instant articles’ van Facebook? appeared first on De Nieuwe Reporter.

Branddeli legt in de presentatie van de cijfers de nadruk op de millenials, oftewel de Generatie Y. Logisch, het bureau vertegenwoordigt een groot aantal zenders die zich richten op de groep die geboren is tussen 1980 en 2000. Millennials waarderen het zeer dat ze kunnen kiezen waar, wanneer en hoe (via welke device) ze content kunnen kijken. ­Vooral de flexibiliteit in het kiezen wanneer men kan kijken, blijkt voor 64% van de ondervraagden het belangrijkst, meer nog dan de mogelijkheid te kijken waar of via welk device ze willen.

Ondanks het veranderende kijkgedrag heeft traditionele TV nog steeds veruit het grootste aandeel in het kijkgedrag van longform content. Dit komt onder andere voort uit het gegeven dat mensen het prettig vinden dat TV ook voorziet in de passieve kijkbehoefte. Van de Millennials geeft 63% aan traditionele TV te waarderen omdat je niet hard hoeft na te denken over waarnaar je gaat kijken. Zij genieten juist van het zender- en programma-aanbod dat ze toevallig tegenkomen.

Verveling
Een tweede onderzoek van VIACOM draagt de naam ‘F*ck Boring, Ignite Passion’. Dit onderzoek laat zien dat 93% van de Nederlandse jongeren zich weleens verveelt en dat er binnen deze doelgroep een stigma bestaat rondom verveling. Jongeren worden niet graag gezien als personen die zich vervelen, terwijl juist in deze levensfase verveling op de loer ligt. De jongeren zijn bijna volwassen, maar worden nog beperkt in hun keuzevrijheid door hun ouders, school of werk. Het onderzoek concludeert dat media een belangrijke rol spelen in de bestrijding van verveling.

En waarom vervelen die jongeren zich dan zo? Ja, daar zijn de meningen over verdeelt. Schijnt iets met overdaad te maken te hebben.

Visual via HLN.be

The post TV voorziet ook in passieve kijkbehoefte appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Bijna honderd inzendingen, tien genomineerden, vier prijzen. In de aanloop naar de VVOJ Conferentie 2015 publiceren we een serie interviews met de kanshebbers op een Loep over hun werk. In deze aflevering Jet Schouten en Linda Stoltenberg over hun reportage Mandarijnennetje als implantaat: goedkeuring implantaten is een farce.

In Nederland wil geen gynaecoloog meer met redacteur Jet Schouten praten. De beroepsgroep is door de niet aflatende aandacht van Radar voor de problemen met bekkenbodemimplantaten ernstig in verlegenheid gebracht. Maandag 21 september nog onthulde het programma dat het bedrijf Johnson & Johnson artsen verkeerd heeft voorgelicht over de bijwerkingen van één van zijn producten.

‘Ik vind dat heel jammer’, zegt Schouten over de zwijgzaamheid van de medici. ’Je wilt als journalist natuurlijk ook graag de mening van de tegenpartij laten horen.’

Problemen met bekkenbodemmatjes

De onderzoeksreportage Mandarijnennetje als implantaat: goedkeuring implantaten is een farce, genomineerd voor een Loep in de cateogrie Audiovisueel, werd eind 2014 uitgezonden. Maar Schouten maakte in 2012 al haar eerste uitzending over de problemen met bekkenbodemmatjes. Er keken bijna twee miljoen mensen. ‘We waren verbaasd, dit is toch best een technisch en ingewikkeld dossier. Maar kennelijk hadden we een onderwerp te pakken dat veel mensen interessant vonden’, herinnert Schouten zich.

Naar aanleiding van die Radaruitzending stelde de Inspectie voor de Gezondheidszorg een onderzoek in naar de klachten met bekkenbodemmatjes. Het probleem bleek groter dan gedacht. Artsen werden opgeroepen terughoudend te zijn met het plaatsen van de implantaten. Ook de politiek reageerde. Minister Edith Schippers van Volksgezondheid schreef in een brief aan de Tweede Kamer dat medische hulpmiddelen zoals borstimplantaten, metaal-op-metaalheupen en bekkenbodemmatjes aan de strengste eisen van het toelatingsregime moeten voldoen.

Waar moet je beginnen?

‘Dit zette me aan het denken,’ zegt Schouten: ‘Want wat stellen die strengste eisen voor als falende implantaten op de markt kunnen komen? Kortom: hoe makkelijk is het eigenlijk om een medisch hulpmiddel op de markt te brengen?’

De vraag stellen was makkelijker dan die beantwoorden, geeft ze toe. ‘Ik had inmiddels zoveel achtergrondinformatie over dit onderwerp verzameld, ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen.’

Per toeval stuitte ze op een driedaagse cursus in Groot-Brittannië, de medical devices CE marking training course. ‘Dit bleek het perfecte startpunt van mijn zoektocht. Hier leerde ik alles over het lanceren van een nieuw medisch product. Het ging over Europese richtlijnen en regelgeving. En bijvoorbeeld de ISO-normen waar een fabrikant zich aan moet houden.’

Undercover

Samen met verslaggever Linda Stoltenberg besloot Schouten zelf een matje op de markt te brengen. Door dit proces te filmen, wilden ze proberen bloot te leggen hoe de toelatingsprocedures voor medische implantaten precies in zijn werk gaat. Schouten en Stoltenberg gingen undercover als eigenaars van het bedrijf Isolve Mediacal, een onderneming die bekkenbodemmatjes maakt, compleet met website en adres in Nederland.

‘We opereerden in het diepste geheim en konden er dus niet te veel over praten met deskundigen, familie of vrienden. Dat was soms ook wel lastig en eenzaam,’ zegt Schouten. ‘Op die cursus in Groot-Brittannië vertelde ik bijvoorbeeld dat ik uit Israël kwam – ik heb Hebreeuws gestudeerd – maar nu in Nederland woonde om vanuit dat land mijn bedrijf verder in Europa uit te breiden. Ik nam twee verborgen camera’s mee. Het was best spannend: wat als ze allerlei vragen gingen stellen over materiaalsoorten of veiligheidseisen, wat als ik door de mand zou vallen en ze me naar huis zouden sturen?’ Dit gebeurde allemaal niet. Schouten kreeg na afloop zelfs een mooi certificaat mee naar huis.

3D vagina’s van pvc

Terug in Hilversum begon het echte werk. Om een medisch product op de markt te brengen, heb je de goedkeuring nodig van een zogeheten Notified Body: een door de overheid aangewezen particulier keuringsinstituut dat beoordeelt of medische hulpmiddelen voldoen aan de geldende Europese richtlijnen.

Schouten was maanden bezig met het schrijven en samenstellen van een glossy brochure, een technisch dossier en een uitgebreide patiënteninformatiefolder. Ze sprak talloze keren met een gepensioneerde chirurg, die haar alles vertelde over het aanbrengen van een bekkenbodemmatje in het lichaam van een vrouw. ‘Hij bouwde van pvc complete 3D-vagina’s voor mij,’ lacht de Radar-journalist.

Een mandarijnennetje

Er ging ook veel werk zitten in het ontwerpen van het matje. Als voorbeeld nam het Radarteam modellen van bestaande implantaten, waarvan bekend is dat het materiaal mogelijk gezondheidsklachten oplevert. Tijdens haar research had Schouten veel contact met patiënten die lijden aan bijwerkingen van implantaten. Een van de gedupeerde vrouwen vertelde dat haar matje leek op een mandarijnennetje: zo werd het materiaal voor het Radar-bekkenbodemmatje gevonden.

Uiteindelijk boden Schouten en Stoltenberg hun nieuwe medische implantaat aan drie keuringsinstituten aan. Alle drie de instituten keurden het voorstel goed: een bekkenbodemmatje gemaakt van een mandarijnennetje. ‘We waren ontgoocheld,’ vertelt Schouten. ’Maar ook blij dat het gelukt was. Anders was al het werk voor niets geweest.’

Kijk hier naar de Radar-uitzending: Mandarijnennetje als implantaat: goedkeuring implantaten is een farce.

Dit artikel verscheen eerder op de website van de VVOJ.

The post Bekkenbodemmatjes van mandarijnennetjes maken als onderzoeksjournalistiek appeared first on De Nieuwe Reporter.

Ook het aantal Nederlanders dat online koopt, groeit nog steeds. In het eerste halfjaar van 2015 doen 12,1 miljoen Nederlanders (15+) minimaal één aankoop via internet. Dat is 87% van de populatie. In het eerste halfjaar van 2014 waren dit nog 11,8 miljoen mensen (85%).

Thuiswinkel houdt ook bij hoe de bestellingen worden gedaan. In het tweede kwartaal hebben 3,29 miljoen mensen minimaal één aankoop via een mobiel apparaat (tablet of smartphone) gedaan. Het aantal mobiele kopers groeit hiermee met 13% ten opzichte van het tweede kwartaal van 2014.

De tablet is het meest populaire mobile device. Van alle online kopers gebruikt 23% in het tweede kwartaal van 2015 minimaal één keer de tablet voor het doen van een online aankoop. Bij smartphones ligt dit percentage op 14%.

Meer cijfers over het tweede kwartaal staan in deze infographic, met dank aan Thuiswinkel.org, GfK (uitvoerder van het onderzoek) en PostNL (sponsor).

The post Aandeel online retail naar 8,5% appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Bootvluchtelingen met een iPhone? Zijn dat wel ‘echte’ vluchtelingen? Waar hebben ze dat apparaat nou voor nodig? Uit onderzoek blijkt dat mobiele telefoons heel erg belangrijk zijn voor vluchtelingen, ze zijn een soort levensbehoefte.

Migranten zijn bijzondere mediagebruikers. Om contact te houden met familie en vrienden zijn ze goed op de hoogte van goedkope en snelle manieren om over grote afstand te communiceren. Er is in Nederland veel kritiek geuit op bootvluchtelingen die een iPhone 6 bleken te hebben. Voor Syrische vluchtelingen is een mobiele telefoon een levensbehoefte – bijna vergelijkbaar met eten. Dat stellen Amerikaanse onderzoekers (twee communicatiewetenschappers en een antropoloog) in recent gepubliceerd onderzoek.

Het centrale concept in dit onderzoek is “information precarity”, een term die de onderzoekers bedacht voor

“the condition of instability that refugees experience in accessing news and personal information, potentially leaving them vulnerable to misinformation, stereotyping, and rumors that can affect their economic and social capital” (p.1).

Ik vertaal deze term hier als informatiekwetsbaarheid. Vluchtelingen ervaren politieke en economische kwetsbaarheid, maar lijden ook onder onzekere, onbetrouwbare en instabiele toegang tot informatie.

Methode van onderzoek

Het veldwerk vond plaats tussen december 2013 en juni 2014 in Zaatari, het grootste vluchtelingenkamp in Jordanië zo’n twaalf kilometer van de grens met Syrië. Dit kamp bevatte op het hoogtepunt 120.000 vluchtelingen uit Syrië, waarmee het de vierde stad van Jordanië was.

De onderzoekers namen tien focusgroepen af, met tussen de vier en twaalf deelnemers per groep. Vijf groepen waren met alleen vrouwen, de andere waren gemengd. De interviews werden in het Arabisch gehouden: een van de onderzoekers is van Jordanese afkomst en kon tolken voor de andere onderzoekers.

Er werd eerst informeel contact gelegd met de deelnemers. Vluchtelingen nodigden de onderzoekers uit in hun kleine leefruimtes en serveerden thee of koffie. Pas later werden de focusgroepen afgenomen.

De onderzoekers geven geen toelichting op de topiclijst of analysemethode. Uit de focusgroepen komen vijf terreinen van informatiekwetsbaarheid.

1. Technologische en sociale toegang tot informatie

Ontvangst is slecht in het kamp. Internationaal bellen is lastig. Veel vluchtelingen kunnen hun Syrische simkaarten gebruiken, maar niet in alle delen van het kamp heb je daarmee bereik. De grootste mobiele aanbieder in Syrië is SyriaTel, dat in handen is van een neef van president Bashar al-Assad.

In het kamp kan je je batterij oplaten laden of bepaalde apps downloaden tegen vergoeding. Ook is het mogelijk een Jordanese simkaart te kopen. Vluchtelingen met twee simkaarten wisselden die steeds om uit veiligheidsoverwegingen en om het beste bereik te krijgen.

Daarnaast wordt toegang belemmerd door sociale factoren. Vooral vrouwen hebben minder toegang. Oudere vrouwen zijn afhankelijk van hun zonen en kleinzonen om te kunnen bellen met Syrië. Ongetrouwde jonge vrouwen hebben vaak wel een telefoon om foto’s mee te maken en te gamen, maar waarmee ze niet bellen. Dit was thuis in Syrië vaak ook al zo.

Als je door de souk (markt) van het kamp wandelt, vang je ook nieuws op: van televisies en van gesprekken van mensen. Minder valide mensen en mensen met minder bewegingsvrijheid hadden zo een informatie-achterstand.

“As a result, less mobile residents of the camp expressed feeling less connected to camp information. Mobility was limited not only among the elderly but also among certain unmarried women who felt uncomfortable navigating the camp alone (or whose families felt uncomfortable with the prospect). Of course, even the “souk method” of information-gathering meant their information was partial, not always correct, and not entirely trustworthy. Indeed, this further embodies both the overall uncertainty of their lives and their responses” (p. 7).

2. Verkeerde informatie

De vluchtelingen vinden dat ze onvoldoende informatie krijgen over ontwikkelingen. Ze willen weten hoe het ervoor staat met hun dorp, met de oogst en met familieleden. Niet alles wordt verslagen door nieuwsmedia.

Bovendien is er onzekerheid over de geloofwaardigheid van nieuws over het kamp: hoe kom je aan hulp van de VN, hoe zit het met water en gezondheidszorg? Sociale media worden met argwaan bekeken omdat daarmee vaak geruchten verspreid worden.

Informatie moet daarom geverifieerd worden. Dat kan door naar huis te bellen:

“Another refugee said, “I trust only this 100%,” holding up his mobile phone. However, since refugees also talked about the phone as the source of social networking sites which they relied on in some cases extensively, this suggests what was truly trusted was other people with whom he had close ties—family and friends—who they communicated with either in person or via the phone. This speaks to the intersection of public and private information for the refugees” (p. 9).

Informatie uit een persoonlijk gesprek over de telefoon wordt dus als betrouwbaarder gezien dan een berichtje op Facebook.

3. Gebrek aan controle over hun imago

De vluchtelingen hebben vaak het idee dat informatie over hun situatie niet beschikbaar is voor de rest van de wereld: ze voelen zich vergeten. Ze hebben het idee dat hun afschuwelijke ervaringen in Syrië niet belangrijk genoeg waren om hulp voor te krijgen. Heeft de wereld niet gezien wat er met hen is gebeurd?

Hiertoe tonen ze bewijs: ze laten de onderzoekers foto’s van verminkte kinderen zien, ze plaatsen zulke foto’s online: ze willen onderdeel zijn van het wereldnieuws. Hulpverleners, journalisten en celebrities komen naar het kamp en nemen foto’s – vaak zonder toestemming – maar de situatie van de vluchtelingen verandert maar niet. Bovendien leveren zulke foto’s ook problemen op:

“Another woman told us her photograph had been taken by a news crew and then posted online with a completely different story in a way that had put her in danger. Thus, their information and images, shared with outsiders, sometimes willingly and sometimes not, have been taken out of their control and distributed in ways they believe make them vulnerable” (p. 11).

Vluchtelingen wordt zo het zwijgen opgelegd. De gedachte dat zij het zelf toch niet zullen zien op Instagram is simpelweg niet waar.

4. Surveillance door de staat

Het bezit van een mobiele telefoon in Syrië is gevaarlijk. Door buitenlandse nummers gebeld worden kan al een teken van verraad zijn. De vluchtelingen geloven dat de Syrische overheid meeleest en meeluistert. In sommige gevallen wordt het netwerk platgelegd om protest in de kiem te smoren. Een mobiele telefoon is daarom een politiek object:

“The government’s control of information sources combined with their targeting of cell phones within Syria served to demonstrate how important phones are, contributing to refugees seeing the devices as more than a utility but a means to take political actions” (p. 11).

Om de surveillance te omzeilen worden Jordanese simkaarten gebruikt en wordt codetaal gesproken. Een vraag over het weer kan dus code zijn voor een vraag naar hoeveel doden. Al voor de problemen in Syrië deden burgers dit: Syrië is immers al veel langer een repressieve dictatuur.

5. Verstoorde sociale steun

Families zijn uiteengerukt en het verlies van dat sociale netwerk is zwaar. De mobiele telefoon is cruciaal om toch nog enig contact met familieleden te houden. Het kamp is vaak vervreemdend voor de vluchtelingen: moeilijk om je weg in te vinden en bovendien gevaarlijk. Een telefoon geeft dan een gevoel van veiligheid: je kunt bellen als er iets is.

De mobiele telefoon is onderdeel van van veranderende genderrollen in het kamp:

“Many of the women refugees would never have worked outside the home back in Syria; within the camp, they might be the only one employed in their family. Uy-Tioco (2007) argues that cell phones enable “masculinization” of transnational women who are separated from their families but that they also reinforce traditional roles, in terms of providing support to family left behind (p. 262). These complex patterns seem true for at least some of the Syrian women refugees as well” (p. 13).

Conclusie

Een mobiele telefoon is voor een Syrische vluchteling een politiek apparaat. De mobiele telefoon was in Syrië zelf belangrijk voor het mobiliseren van verzet en om de wereld te laten weten wat er gebeurde.

In het kamp biedt de mobiele telefoon toegang tot nieuws en informatie, net zo belangrijk als water en eten. Deze vluchtelingen, die toch al extreem kwetsbaar zijn, ondervinden daarbij informatiekwetsbaarheid.

Het onderzoek Syrian refugees and information precarity is verschenen in het wetenschappelijke tijdschrift New Media & Society.

Dit artikel verscheen eerder op de website van DiepOnderzoek.

The post Waar Syrische vluchtelingen die iPhones voor gebruiken appeared first on De Nieuwe Reporter.

Volgens Telecompaper is er het afgelopen jaar wel een schommeling in het aantal Nederlanders dat hun huidige tv-abonnement niet wil stopzetten, omdat ze graag live tv (zoals nieuwsuitzendingen, sportwedstrijden en live uitgezonden entertainmentprogramma’s) willen blijven kijken. Was dat in januari van dit jaar zoals gezegd 58% (versus 47% afgelopen augustus), in augustus 2014 gaf slechts 40% dit antwoord. Telecompaper voegt er aan toe dat er al een aantal aanbieders van live OTT-tv zijn, zoals Vodafone met TV Anywhere en KPN met KPN Play (nog te introduceren), of het op allochtone groepen gerichte Lebara Play van Lebara.

Nieuws, sport en entertainment zijn de grote trekkers van live tv zoals dat nu wordt aangeboden, maar er zijn ook andere redenen om vast te houden aan het huidige tv-abonnement. Zo stelt 7% dat andere leden van het huishouden dit niet willen. Nog eens 9% geeft aan dat er andere, niet nader omschreven redenen zijn om het bestaande tv-abonnement te houden. Een half jaar geleden was dit nog 6%.

Leeftijd
Jongere tv-kijkers voorzien vaker dat het tv-abonnement binnen hun huishouden de deur uit wordt gedaan. Bij de groep van 12-19 jarigen stelt 13% te verwachten dat dit gebeurt, maar ja, die zullen wel voor een groot deel afhankelijk zijn van de mening van andere huisgenoten. De ouders bijvoorbeeld. Bij de groep van 20-29 jaar is dat 12% en bij de Nederlanders van 30 tot 39 jaar is dat 11% en bij 50-65 werd 8% gemeten. Het neemt dus af naarmate men ouder wordt. Sterker nog, in de groep 65+ werden helemaal geen potentiële opzeggers gevonden.

Triple Play
De grote kabelaars verkopen vooral Triple Play abonnementen, waar tv, internet en telefonie in zitten. Ziggo heeft geen losse internetabonnementen en juist daar zal de vraag denk ik gaan toenemen op het moment dat er meer via IP te zien is dan via de reguliere kabel.

The post TV-abonnement steeds minder populair appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Rondlopen in een door oorlogsgeweld verwoeste stad? Of rondkijken op een festival? Je hoeft je huis er niet meer voor uit, dankzij virtual reality. “Het is heel indrukwekkend om iets ‘immersive’ te beleven.”

Lege straten, waarin geen huis meer heel is en waar je geen mens op straat ziet. Dat is wat er over is van de Syrische stad Aleppo. De beelden ken je van televisie, maar hoe is het om er op straat te staan en om je heen te kunnen kijken. ‘Welcome to Aleppo‘ is de eerste virtualreality-reportage die midden in een oorlogsgebied werd gemaakt. Een nieuwe stap voor de journalistiek.

De virtualreality-reportage die zich afspeelt in Aleppo is sinds een maand voor iedereen te bekijken op YouTube (open hem in de YouTube-app op je smartphone en je kunt daadwerkelijk 360-graden rond kijken) en wordt daarnaast vertoond op het virtualreality-filmfestival Kaleidoscoop in Noord-Amerika.

‘Welcome to Aleppo’ is een productie van RYOT, een Amerikaanse nieuwssite van jonge journalisten en documentairemakers, die vaker virtualreality-reportages maken. Maar zo’n reportage maken midden in een oorlogsgebied brengt toch wat meer risico’s met zich mee, vertelt de 20-jarige Christian Stephen, de maker van ‘Welcome to Aleppo’ tegen Wired:

De eerste dag zijn we zo’n negen uur lang opgejaagd – en dat bedoel ik letterlijk – door rebellen. We moesten er alles voor doen om in leven te blijven en de beelden te kunnen maken. En moet je er nog voor zorgen dat wat je opneemt de risico’s waard is; het moet iets zijn wat visueel heel krachtig is.

Beleving

Het feit dat Stephen apparatuur bij zich heeft die mensen niet direct herkennen en kan worden aangezien voor bijvoorbeeld een bom, hielp daarbij niet mee. Sterker nog: de jonge journalist mag Turkije nooit meer in, nadat hij door dat land reisde met zijn virtualreality-apparatuur. Veiligheidsbeambten hadden bij een controle geen idee wat het is en hoe het gebruikt wordt, en concludeerden daarom dat het zondig was.

Maar het was het waard volgens de maker. ‘Welcome to Aleppo’ trekt je helemaal het verhaal in als je het bekijkt via een virtualreality-bril met een koptelefoon op. Onder meer door de “spookachtige, griezelige stilte” op de straten, vertelt Stephen. Iets wat je niet kunt bereiken met een normale video. Volgens hem zijn mensen onverschillig geworden voor ‘normale’ verslaggeving, omdat beleving mist.

Het gaat niet over het losmaken van empathie; het gaat over het losmaken van wat er voortkomt uit die empathie, wat er daarna komt. Als het een gesprek losmaakt, dan heb ik mijn werk gedaan.

Nederland

RYOT is niet de enige partij die bezig is met virtualreality-reportages Veel meer media zijn er heel voorzichtig mee aan het experimenteren. In Nederland maakte NOS op 3 laatst een 360º-reportage op Lowlands. Dat is nog geen Syrië, maar wel een interessante eerste stap.

Freelance oorlogsverslaggever Hans Jaap Melissen heeft plannen die al een stuk verder gaan. Hij is bezig met voorbereiden van meerdere reizen, waarbij aan de slag wil met virtual reality in oorlogs-/crisisgebieden. “Dan moet je denken aan Syrië, in de gebieden waar je als journalist nog kunt komen, en Irak”, vertelt hij. Melissen is daarover in gesprek met een omroep, en Beeld & Geluid wil meewerken aan zijn projecten.

Waarom Melissen er mee aan de slag wil?

Ik ben een tijd geleden benaderd door een videoproductiebedrijfje dat zich helemaal is gaan richten op 360º-producties. Ze hadden zelf het idee om een journalistieke productie te maken in een crisisgebied. Ik kreeg bij hen toen zo’n bril op en leerde hoe het is om iets ‘immersive’ te beleven. Ik was daar erg van onder de indruk.

Daar komt bij dat ik het verleden heb gemerkt wat de beperkingen zijn van de huidige videojournalistiek, doordat we focussen. Door één verwoest huis te filmen in een straat die verder intact is, creëer je een beeld dat niet overeenkomt met de werkelijkheid. Soms dacht ik: had ik maar een camera op mijn rug, dan had ik kunnen laten zien hoe dingen in perspectief staan.

Als journalist ben ik er voor de waarheidsvinding. Dankzij virtual reality kun je een eerlijker beeld geven en daarnaast biedt het een kijker natuurlijk een veel rijkere beleving.

Op dit moment is Melissen nog druk bezig met voorbereidingen en is hij ook al wezen proefdraaien in Nederland. “Daarbij ging van alles mis, met oververhitte batterijen enzo. We twijfelen ook nog over welke camera we gaan gebruiken.”

Het is dus nog even wachten tot we de eerste Nederlandse virtualreality-reportage vanuit een oorlogsgebied gaan zien, maar er wordt wel aan gewerkt. Waarschijnlijk zal de ontwikkeling van virtualreality-journalistiek volgend jaar in een stroomversnelling terecht komen, als de Oculus Rift en consorten op de markt verschijnen.

Op Nieuwe Journalistiek houdt Hans Jaap Melissen een blog bij over zijn ervaringen met virtual reality voor oorlogsverslaggeving.

Dit artikel verscheen eerder op Numrush.nl.

The post Virtual reality en journalistiek: beleef de griezelige stilte in de straten van Aleppo appeared first on De Nieuwe Reporter.

Geef contentmarketing alsjeblieft niet in handen van pr, communicatie, marketing of je reclamebureau. Omdat ze daar vooral excelleren in productpocherij en borstklopperij, en vooral niet kunnen denken in audience first. Cor Hospes over het nut en de noodzaak van journalisten als contentmakers.

Ben je mal. Je gaat toch niet de controle van je boodschap uit handen geven aan een journalist? Dan weet je vooraf never nooit niet hoe je verhaal eruit gaat zien. Schrijf die verhalen liever zelf. Dan heb je zelf de regie over wat, en hoe en wanneer je dat wilt vertellen.

Ik hoor het te vaak binnen bedrijven. En elke keer schud ik vertwijfeld mijn hoofd.

Alsof een journalist precies weet hoe zijn verhaal eruit gaat zien. Tenminste, ik was ruim twintig jaar journalist en wist vooraf nooit welke kant een artikel op zou kunnen fladderen.

Verhalen ontstaan

Zeker, de insteek en opdracht was duidelijk. En die kun je ook als bedrijf samen met een journalist bepalen. Maar het verhaal zelf ontstaat pas in de schrijf- of filmfase. Dan componeert een journalist zijn verhaal. Plakt hij interviews, anekdotes enzovoorts aan elkaar, en nee echt niet, die gaat hij niet voor je in scène zetten omdat jij dat graag wilt.

En dat vinden pr- en communicatiemensen lastig. Omdat zij de kritische afstand missen van een buitenstaander. Omdat zij niet kunnen denken in audience first.

Dat klopt. Niet elke journalist zou ik voor elke contentmarketing opdracht inschakelen. Grofweg bestaan er vier soorten journalisten.

1. De nieuwsberichttikkers; ze volgen de hartslag van de dag, en maken daar oprolbare nieuwsverhalen van. Ter plekke of naast de telex, zoals dat vroeger ging, nu waarschijnlijk via internet.

2. Dan heb je de tegellichters oftewel de nieuwsjagers, muckrakers, onderzoeksjournalisten of hoe je die ook wilt noemen.

3. Als derde heb je de interviewers; journalisten die als geen ander mensen kunnen interviewen.

4. En als vierde schrijvers van achtergrondartikelen, features, reportages, enzovoorts.

Wat journalisten kunnen betekenen voor contentmarketing

Voor contentmarketing kun je beter die eerste twee links laten richten. Het zijn vooral de interviewers en featuremakers die je als bedrijf kunt inzetten.

Maar gek genoeg doen bedrijven dat niet. Omdat ze denken dat alle journalisten tegellichters zijn die gedrenkt in zuur op zoek gaan naar dingen waar ze bij communicatie- en pr niet op zitten te wachten. En erger, die informatie, tussen het vervullen van hun contentmarketing opdracht door, aan hun vriendjesnetwerk binnen de journalistiek doorgeven.

Kom op, grow up. Laat dat mallotige idee nou eens varen en bedenk liever wat journalisten wel voor je organisatie op het gebied van contentmarketing kunnen betekenen.

Negen redenen op een rijtje:

1. Journalisten praten niet over zichzelf

Denk je eens in. Je slaat de NRC of Trouw open en je leest enkel verhalen over wat de schrijvers van die artikelen bezighoudt. Leest over hun ditjes en datjes, hun kroegavonturen en andere bezigheden, en niks over de actualiteit. Of stel je eens voor: je kijkt naar het Achtuurjournaal en Annechien Steenhuizen gaat gezellig over haar hobby en favoriete recepten keuvelen. En dat ze enkele maanden geleden nog zo’n leuke vakantie had in dat land waar nu die aardbeving is.

Een bedrijf hoort evenzo niet over zichzelf te praten, toch doen ze dat bijna allemaal.

2. Journalisten zoeken nieuwe invalshoeken

Journalisten gaan niet het verhaal van iemand anders herkauwen. Dan staan ze er bij hun collega’s flink verkeerd op, en bovendien krijgen ze dan flink op hun kanis van hun chef. Zal trouwens niet snel gebeuren. Journalisten zijn gewend een originele invalshoek te zoeken; dat zit ingebakken in hun natuur. Ook als het over hetzelfde onderwerp gaat. Bedrijven apen elkaar vooral veel na. Kijk naar de content die supermarkten aanbieden. Allemaal recepten, en nog meer recepten.

Bij contentmarketing hoor je niet hetzelfde of meer van hetzelfde te doen als je concurrenten, nee, je gaat hetzelfde verhaal anders vertellen of, nog beter, een heel ander verhaal vertellen.

3. Journalisten weten hoe je een verhaal vertelt

Een goed artikel, mooie feature of film, een prikkelende column of blog, zeker, dat gaat over meer dan een interessant onderwerp. Het gaat om de insteek. Om de vorm, de opbouw, de juiste tone of voice. Om nuanceren, relativeren, samenvatten en versimpelen. Om een lekkere aankeiler en goede kop. Niet alleen de vorm, maar ook de vent. Journalisten laten de vent in hun verhalen weerklinken. Ze moeten ook wel lekker kunnen vertellen. Anders wordt hun verhaal of film niet geplaatst of uitgezonden. En dat geldt evenzo voor contentmarketing.

Als je verhaal niet lekker is geschreven of gefilmd, wordt het niet gedeeld maar genegeerd.

4. Journalisten denken audience first

Libelle hebben andere lezers dan Viva. NRC Handelsblad andere dan Trouw. Het Achtuurjournaal heeft andere kijkers dan Hart van Nederland. Journalisten stemmen hun verhalen en invalshoeken dan ook nauwgezet af op hun lezers, kijkers en luisteraars. In de beste gevallen zijn ze zelf ook onderdeel van hun doelgroep, vooral waar het vakjournalistieke of niche-onderwerpen betreft. Door intensief contact weten ze wat binnen die niche speelt. Ze houden een vinger aan de pols en weten nieuws in de juiste context te plaatsen.

Bij contentmarketing hoor je ook te denken vanuit je lezers. Waar hebben zij behoefte aan? Waar liggen ze ’s nachts wakker van? Hoe kun je hun helpen, hun leven veraangenamen dan wel plezieren.

5. Journalisten kunnen luisteren

Geef een journalist een talkshow of microfoon en je krijgt boeiende gesprekken. Journalisten kunnen luisteren, echt luisteren. Hebben een empathisch oor en interesse in mensen. Geef een marketeer, pr-functionaris of woordvoerder een microfoon en hij ruikt airtime en denkt message first.

6. Journalisten hebben neus voor nieuws

Stuur een journalist naar een bedrijf en hij komt terug met verschillende verhalen. Stuur een journalist de straat op en hij komt terug met verschillende verhalen. Journalisten zijn nieuwsgierig. Ze hebben een speurneus voor nieuws. En verhalen die nieuwswaardig zijn, yep, dat is een van de belangrijkste redenen waarom mensen die delen.

Zorg dus bij contentmarketing voor een actueel haakje. Tune in op de actualiteit of zorg ervoor dat je zelf het nieuws bent.

7. Journalisten hebben erecode

Hoor en wederhoor. Het is de erecode van elke journalist. Als hij naar aanleiding van een gebeurtenis, een verhaal of film over iemand of een bedrijf maakt, zal hij ook de betrokkenen vragen naar hun versie van dat verhaal. Klakkeloos de mening van een bron overnemen, nee, dat is een doodzonde binnen de journalistiek.

Een journalist streeft naar objectiviteit, nauwkeurigheid en waarheid. Het zouden de beginselen van ook jouw content moeten zijn.

8. Geloofwaardigheid boven alles

Kennis van zaken en autoriteit is het belangrijkste kapitaal van een journalist. Je leest een verhaal van juist die schrijver omdat je hem vertrouwt. Omdat je waarde hecht aan zijn oordeel of analyse. Een journalist wiens geloofwaardigheid een deuk heeft gekregen, nee, die sla je over, vertrouw je niet meer. En vertrouwen van het publiek is de kurk waar autoriteit op drijft.

Als de journalist zijn geloofwaardigheid verliest, zinkt zijn autoriteit.

9. Liefde voor verhalen

Een journalist heeft liefde voor verhalen. Hij wil een verhaal vertellen. Wil een scoop, een primeur, de waarheid, dat is zijn drijfveer.

Denk daarom als Kuifje. Schrijf een goed, nieuwswaardig en vooral geloofwaardig verhaal. Zorg voor verhalen die het waard zijn om te delen. Schrijf of film verhalen waarover mensen uit zichzelf over gaan praten.

Het gaat er niet om dat je onderdeel van de conversatie bent, maar dat JIJ de conversatie bent. En dat lukt beter als je daarvoor een journalistieke pen of camera in huis hebt.

Dit artikel verscheen eerder op de website van Cor Hospes.

The post 9 redenen waarom bedrijven journalisten moeten inschakelen voor content marketing appeared first on De Nieuwe Reporter.

Wekelijks maakt Elger van der Wel een overzicht van de meest interessante artikelen over innovatie in de journalistiek en media. Omdat het kan.

Laten we beginnen met adblockers

The ad blocking controversy, explained (Vox.com)

Apple voegde woensdag, met de release van iOS 9, de mogelijkheid tot het gebruik van adblockers toe aan iPhones en iPad. Het zorgde voor een hoogtepunt in een discussie die al maandenlang speelt en het leek wel of werkelijk iedereen er deze week een stuk over schreef. Maar welke moet je lezen? Vox.com heeft een lang, maar goed uitlegstuk gemaakt.

Hoe overleven websites in het tijdperk van de adblocker? (NU.nl)

NU.nl schreef een lang Nederlandstalig stuk over adblockers en de advertentiemarkt en sprak daarvoor onder meer met zijn eigen uitgever.

De adblocker en de toekomst van de journalistiek en media (Numrush.nl)

Ene Elger van der Wel (nooit van gehoord) deed vrijdag ook nog een duid in het adblock-zakje. Hij schreef een stuk over hoe de discussie over adblockers past in een ontwikkeling die al zo’n 15 jaar speelt en waarin techbedrijven, paywalls en native advertising een minstens zo belangrijke rol spelen als adblockers.

Lezers zijn niet erg kritisch over branded content op nieuwssites (DeNieuweReporter.nl)

Eén van de bewegingen die in alle hierboven genoemde stukken wordt aangehaald is de opkomst van native advertising. En laat daar nou toevallig net een (Nederlands) onderzoek naar gedaan zijn.

De toekomst van oorlogsjournalistiek

Virtual reality: de toekomst van oorlogsjournalistiek (Numrush.nl)

Weer een stuk van mezelf (sorry!). Over de eerste stappen van de journalistiek in de wereld van virtual reality en dan in het bijzonder van de oorlogsjournalistiek. Een 20-jarige journalist maakt een 360º-reportage in de lege straten van Aleppo. Je kunt hem om je smartphone bekijken, maar hij wordt pas echt indrukwekkend als je hem met een VR-bril bekijkt. In Nederland is Hans Jaap Melissen bezig met dergelijke producties en ik sprak hem daarover.

Wanneer start de eerste oorlogscorrespondent op Snapchat? (Persinnovatie.nl)

En als we het toch over innovatie op het gebied van oorlogsjournalistiek hebben: waar blijft de eerste oorlogsjournalist die we kunnen volgen op Snapchat?

How live video on Periscope helped ‘get inside’ the Syrian refugees story (TheGuardian.com)

En in het verlengde daarvan: hoe vertel je de persoonlijke verhalen van vluchtelingen? Nou, bijvoorbeeld door met ze mee te reizen en te live streamen via Periscope.

Ook dit moet je even checken

Facebook launches Signal, a tool to help journalists sort through the noise (Poynter.org)

Facebook heeft een tool gebouwd speciaal voor journalisten: Signal. Hiermee kun je zien wat er leeft op Facebook en gericht zoeken naar bepaalde posts. De tool doorzoekt ook Instagram, wat hem nog handiger maakt. Helaas is hij in eerste instantie nog niet in Nederland beschikbaar.

What happened after 7 news sites got rid of reader comments (NiemanLab.org)

Reacties. Nog steeds iets waar veel nieuwssites mee worstelen. Sommigen bieden de optie bewust wel, maar zeker in Nederland zie je dat de grote nieuwssites er voor hebben gekozen het niet aan te bieden. In de VS zijn er een aantal titels de reacties het afgelopen jaar (tijdelijk) hebben uitgezet. Dit zijn hun ervaringen.

Wil je Elgers leestips elke zondag als nieuwsbrief in je mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan.

The post Adblockers en oorlogsjournalistiek appeared first on De Nieuwe Reporter.

Dagelijks verstuurt Blendle een nieuwsbrief met een overzicht van de beste krantenartikelen. Het is een belangrijke manier om artikelen te verkopen. Journalist Catrien Spijkerman liep een dag mee met een van de nieuwsbrievenmakers van Blendle en schreef er een reportage over op Nieuwe Journalistiek.

Het is ‘s ochtends vroeg opstaan voor de nieuwsbriefsamenstellers van Blendle. Voor dag en dauw zijn ze uit de veren om zich door een stapel kranten te worstelen. En daar de beste artikelen van de dag uit te selecteren, zodat rond half negen 164 duizend mensen het Blendle Krantenoverzicht in hun mailbox krijgen.

Al om kwart over zes ‘s ochtends zit journalist Catrien Spijkerman daarom al aan tafel bij Arnoud van der Struijk om te zien hoe dat gaat, het maken van die nieuwsbrief.

Cijfers over hoeveel van de omzet is terug te leiden naar de nieuwsbrief, geeft Blendle niet, maar zeker is dat de nieuwsbrief één van de belangrijkste inkomstenbronnen van Blendle is. Een goede nieuwbriefdag is een goede omzetdag voor Blendle.

De nieuwsbrief wordt volgens een vaste formule gemaakt. Er komen 8 aanbevolen artikelen in, met 6 foto’s en een aanbeveling mag maximaal 44 woorden bevatten. Die woorden worden nauwkeurig gekozen, zodat het artikel zo interessant mogelijk wordt gemaakt.

Maar van clickbait is beslist geen sprake, stelt Van der Struijk:

“Misleiden om iemand te verleiden tot klikken is geen optie. We hebben immers de ‘geld-terug-knop’. Als we in de nieuwsbrief iets beloven wat in het artikel niet wordt waargemaakt, vragen mensen onderaan het artikel hun geld terug. We houden die aantallen goed in de gaten.”

Lees de hele reportage op Nieuwe Journalistiek: Hoe het Blendle Krantenoverzicht dagelijks gemaakt wordt.

The post Leestip: Hoe het Blendle Krantenoverzicht dagelijks gemaakt wordt appeared first on De Nieuwe Reporter.

Afgelopen jaar deden onderzoeksjournalisten Sanne Terlingen en Huub Jaspers onderzoek naar het mysterieuze overlijden van de Eritrese asielzoeker Kahsay Mekonen. Ze doen verslag van hun zoektocht op een mooie, interactieve website. Die ze zelf maakten. “We hebben 100 dollar uitgegeven. That’s it.”

Op een dag wordt Kahsay Mekonen gevonden, bungelend aan een boom in een park in Bremen. Terwijl hij woonachtig was in een asielzoekerscentrum in Nederland.

Zelfmoord, concludeert de politie.

De onderzoeksjournalisten Sanne Terlingen (OneWorld) en Huub Jaspers (Argos) vertrouwen het niet en gaan op onderzoek uit, in samenwerking met Hanna Möllers van Radio Bremen.

Hun zoektocht resulteert in een radio-uitzending van Argos, een televisie-uitzending van Radio Bremen en een tijdschriftartikel in OneWorld.

Onderzoekswebsite

Als klap op de vuurpijl is er een onderzoekswebsite waar diverse onderliggende documenten op interactieve wijze worden gepresenteerd in het verhaal over de zoektocht van de journalisten. Denk aan: een tapgesprek waaruit blijkt dat mensen in de Eritrese gemeenschap denken dat Mekonen is vermoord. Of een Italiaans document waaruit blijkt dat mensensmokkelaars Eritrese vluchtelingen vragen om voor hun reis te betalen met een nier.

Omdat ik de website een schoolvoorbeeld vond van hoe je onderzoeksjournalistiek op internet op een goede manier kan presenteren, mailde ik wat heen en weer met Sanne Terlingen. Hieronder een weergave van dat ‘gesprek’.

Wat een sterke online productie, met veel documentatie erin verwerkt die jullie gebruikt hebben. En een mooi gebruik van tools als StoryMap en ThingLink. Zo hoort een online onderzoeksjournalistiek product eruit te zien.

“Dank! Wij zijn er ook wel trots op. Ook vanwege het beperkte budget. Lees: ik heb de website zelf gebouwd. 100 dollar uitgegeven aan een WordPress-theme (Parallax) en een beetje aan de webhosting. That’s it. Wel goed om aan te tonen dat een online productie helemaal niet extreem duur hoeft te zijn.”

Goed zeg. Zaten die uitklapnoten al standaard in dat WP-theme?

“Nee, de uitklapnoten zijn via een plugin: Hints. Net als de TweetThis-quotes die in de tekst staan. Dat is een combinatie van twee widgets: Simple Pull Quote en een gestripte versie van TweetThis. Er zijn overigens ook andere Twitter-plugins waarmee je ongeveer hetzelfde bereikt: bijvoorbeeld Better click to Tweet. Gewoon even googlen wat het beste past bij wat je wilt.”

En de tekeningen die jullie hebben gebruikt in ThingLink, heb je die zelf gemaakt?

“Ja. Ouderwets met potlood en papier, en vervolgens ingescand.”

De ThingLink met tekening die Sanne Terlingen eigenhandig heeft gemaakt.

Jullie hebben dit hele project toch niet in je vrije tijd gedaan?

“Ehm, ja en nee. Officieel kon het gewoon onder werktijd. Maar in de praktijk begon de werkdag bij OneWorld – waar ik werk – om 9 uur en duurde die tot 18 uur, terwijl er bij Argos – waar Huub Jaspers werkt – vaak later wordt gestart en tot na het avondeten wordt doorgewerkt. Het waren daardoor vaak lange dagen. Ook omdat ik per se die website nog wilde maken,
naast een artikel van vier pagina’s voor OneWorld en de radio-uitzending voor Argos. Dan zat ik vaak ‘s avonds nog wat te prutsen om de favicon (dat dingetje in de statusbalk) te vervangen, of geluidsfragmentjes te knippen om onder de tekst te zetten.”

Waarom wilde je dan per se die website maken?

“OneWorld heeft me ontzettend veel ruimte gegeven om dit onderzoek te doen. Dan wilde ik ook dat het eindresultaat voor OneWorld gelijkwaardig is aan de radioreportage die we in elkaar hebben gezet voor Argos. En ik wilde ook dat het interessant was voor mensen die de radio-uitzending al hadden beluisterd. Na anderhalf jaar onderzoek hadden we superveel materiaal. Ook allerlei kleine aanwijzingen, zoals de informatie die we haalden uit de pasjes uit Mekonens portemonnee. Zoiets kun je natuurlijk onder elkaar opschrijven in een tijdschrift-artikel, maar dan wordt het saai. Door de portemonnee te visualiseren en interactief te maken via Thinglink, zodat je zelf kunt klikken op de pasjes en bonnetjes, maak je zulke zijlijntjes veel spannender.”

En Argos en One World wilden geen geld steken in zo’n website?

“Ik heb het niet gevraagd. Ten eerste omdat OneWorld me al heel veel ruimte geeft, en we geen oneindig budget hebben (daarom zijn we nu ook hard abonnees aan het werven. Word vooral abonnee!). Ten tweede, en dat vind ik eigenlijk de voornaamste reden, vond ik dat het niet nodig was. Zo kon het ook. Ja, professionele webdesigners hadden het vast nóg gelikter kunnen vormgeven. Maar wij zijn degenen die alle details van ons onderzoeksdossier kennen, en dus ook weten hoe we het verhaal naar buiten willen en kunnen brengen. Rekening houdend met de nabestaanden, bronbescherming et cetera.”

Het raadsel van Mekonens dood hebben jullie nog niet helemaal opgelost. Blijven jullie het komende jaar ook weer volop onderzoek doen hiernaar?

“Zeker. Niet meer in hetzelfde hoge tempo. Er zijn ook andere onderzoeken waarmee we aan de slag willen. Maar we hebben nog een aantal leads die we willen uitpluizen. Ook zouden we graag een afspraak maken met de kamergenoot met wie Mekonen ruzie had. We weten wie hij is en hebben hem ook via verschillende wegen benaderd, maar hij heeft nog niet gereageerd.”

Huub Jaspers (links), Sanne Terlingen (midden) en hun Duitse collega Hanna Mölers in overleg over hun onderzoek.

Heb je het gevoel dat jullie nog achter de ware toedracht zullen komen?

“Dat hopen we natuurlijk. Tegelijkertijd zijn we ons ervan bewust dat er, doordat er aanvankelijk geen sporenonderzoek is gedaan, heel veel sporen verloren zijn gegaan. Wie weet was er nog op bewakingscamera’s te zien geweest of Mekonen in zijn eentje in de
trein van Hannover naar Bremen zat, of dat hij samen met iemand reisde. Of had de politie nog kunnen nagaan met welke zendmasten zijn telefoon de laatste dagen van zijn leven contact had gemaakt. De politie heeft veel meer onderzoeksmogelijkheden dan wij,
ook om mensen in zijn omgeving te horen. Als de zaak heropend zou worden, levert dat misschien iets op.”

Een deel van de website is een soort weblog, wat is daar de bedoeling van?

“Het onderzoek loopt nog, dus willen we updates kunnen blijven plaatsen. Dinsdag heeft Sharon Gesthuizen bijvoorbeeld Kamervragen gesteld. Als de antwoorden binnen zijn, willen we daar ook op de site over kunnen berichten. Updates zijn op die manier makkelijker vindbaar dan wanneer we ze in een bestaand hoofdstuk zouden verwerken.”

Als jullie meer te weten komen, voeg je dan nieuwe hoofdstukken toe aan de site?

“We beginnen met blogs. Maar als we echt een nieuw spoor ontdekken, dan kan ik me goed voorstellen dat er nog een hoofdstuk bijkomt. Dat is het voordeel van online, hè.”

Bekijk hier de onderzoekssite: De laatste reis van Meikonen.

The post “Een onderzoeksjournalistieke productie op internet hoeft helemaal niet extreem duur te zijn” appeared first on De Nieuwe Reporter.

Waar houdt de journalist op en begint de activist? Is het problematisch als een journalist zich gedocumenteerd en transparant inzet voor een bepaalde zaak of onderwerp? Wat zijn de regels? Of is het een illusie te denken dat journalistiek in tijden van constructive journalism, stakeholder journalism en oplossingsgerichte journalistiek  slechts informerend is?

Deze vragen komen aan bod tijdens het Mediacafé van de VVOJ in samenwerking met deBuren, OneWorld en Fonds Pascal Decroos, op maandag 19 oktober. Moderator Nico Haasbroek (auteur, oud-hoofdredacteur NOS) gaat in gesprek met Lonneke van Genugten (OneWorld), Eric Smit (Follow The Money) en Orlando Verde (blogger, schrijft voor o.a. MO* en Kif Kif).

Wanneer: maandag 19 oktober
Waar: Pakhuis de Zwijger, Piet Heinkade 179, 1019 HC, Amsterdam
Tijd: aanvang 20:00 uur

The post Debat: VVOJ-mediacafé over de journalist als activist appeared first on De Nieuwe Reporter.

Doelgroep:
Studenten journalistiek en pas afgestudeerde journalisten tot 30 jaar.

Programma:
Karel van den Berg (Mediapraktijk): over creativiteit en het bedenken van ideeën.

Roger Vleugels (RTL Nieuws): WOB voor beginners.

Luuk Sengers (Story Based Inquiry): onderzoeksmethodiek.

Sanne Blauw (De Correspondent): onderzoeksjournalistiek in de praktijk.

Prijs:
Kosten voor de dag zijn 37,50, inclusief lunch en diner + consumputie.

Tijd:
17 oktober, 9:00-18:00 uur (programma), vanaf 19:00 uur diner bij de Ysbreker in Amsterdam.

Locatie:
Amsterdam

Aanmelden:
Journalisten tot 30 jaar kunnen zich aanmelden door een mail te sturen naar  vvojjongeren@gmail.com o.v.v. Naam + Leeftijd + opleiding en eventuele ervaring. Er is een beperkt aantal plaatsen beschikbaar.

VVOJ-leden krijgen voorrang. Het is mogelijk om nu nog lid (http://www.vvoj.nl/formulieren/aanmeldingsformulier/) te worden.

The post Trainingsdag: VVOJ Jongerendag voor jonge onderzoeksjournalisten appeared first on De Nieuwe Reporter.

Bijna 100 inzendingen, 10 genomineerden, 4 prijzen. In de aanloop naar de VVOJ Conferentie 2015 publiceren we een serie interviews met de kanshebbers op een Loep. In aflevering 2 Sybren Kooistra en Jeroen Trommelen van de Volkskrant  over hun dossier ‘Marktplaats van de drugs‘, goed voor een nominatie in de categorie Digitaal.

‘Marktplaats van de drugs’ is vormgegeven met mooie grafieken en visuals. Het dossier toont de wereld achter de digitale drugsmarktplaats Silk Road, die werkte met de anonieme browser Tor en het anonieme betaalmiddel Bitcoin. Hoe ging deze ‘eBay voor drugs’ te werk? En hoe kreeg de FBI de verantwoordelijke digitale criminelen uiteindelijk toch achter slot en grendel? Trommelen en Kooistra proberen die vragen te beantwoorden.

Eerste digitale Loep

“Het is voor het eerst dat we een Loep kunnen uitreiken in de categorie Digitaal. De voorbije twee jaar waren er alleen stimuleringsprijzen”, zegt Loepjurylid Alexander Pleijter, lector journalistiek en innovatie aan Fontys Hogeschool Journalistiek. Naast Kooistra en Trommelen is ook Dimitri Tokmetzis van De Correspondent genomineerd, voor zijn productie ‘Dit gebeurt er allemaal onder de motorkap van je smartphone’.

Een ‘hoopvolle stap voorwaarts’ noemt Pleijter de nominaties. Maar hij nuanceert meteen: “Het zijn er nog maar twee. Dat laat zien dat er nog steeds een gebrek is aan onderzoeksjournalistiek die goed gebruik maakt van de mogelijkheden die internet biedt.”

Bij de nominaties voor de digitale Loep beoordeelt de jury onder meer of de extra mogelijkheden zijn benut die digitaal publiceren biedt: een goede afwisseling van video en tekst, bijvoorbeeld. Of het gebruik van interactieve grafieken of animaties om ingewikkelde zaken uit te leggen.

Cross-mediateam

Sybren Kooistra is het met Pleijter eens: hij vindt dat de Nederlandse digitale journalistiek achterloopt bij bijvoorbeeld grote internationale kranten zoals The Guardian en The New York Times. De Volkskrant is wel bezig met een grote inhaalslag, zegt hij. Sinds twee weken heeft de krant een speciale cross-mediaredactie: vijf redacteuren, aangestuurd door Kustaw Bessems.

In dit team zijn de expertises datajournalistiek en datavisualisatie bij elkaar gezet. Kooistra: “Dit vind ik een heel goede ontwikkeling. Ik ben de datagoeroe op de krant. De laatste jaren was ik in mijn eentje de vraagbaak en initiator op dit gebied. Nu is er een team om mee samen te werken. De krant heeft de ambitie uitgesproken net zo goed te worden als onze buitenlandse collega’s.”

Kooistra’s collega  Trommelen spreekt van een ‘gerichte investering’ van de krant: “Er verschijnen ook steeds vaker producties die in eerste instantie een digitaal project zijn.”

Digitale expertise

Voor het dossier ‘Marktplaats van de drugs’ riep Kooistra hulp in van een nog beter ingevoerde computerexpert, met veel kennis van het ‘diepe’ web. “Door deze samenwerking lukte het  met de gebruikers van het Tornetwerk in contact te komen”, licht Kooistra toe. “We ontmoetten deze mensen in allerlei vage bioscoopzaaltjes. Maar uiteindelijk hadden we hier niet zoveel aan. Het echte speurwerk in de verborgen data heeft uiteindelijk de onthullingen in ons dossier naar boven gebracht.”

De digitale expertise had het team dus voor een groot deel zelf in huis. Was geld nog een issue om het dossier te maken? Trommelen: “De expert die we hebben ingehuurd, kon betaald worden uit het budget van het stimuleringsfonds van de Stichting de Volkskrant. Ook de aanschaf van de speciale laptop die voor dit doel moest worden gebruikt, konden we uit dat potje betalen.”

Teamwerk

Het doorspitten en ordenen van zo’n omvangrijk dossier was kansloos geweest als solo-onderneming, zegt Trommelen. “Zonder Sybren geen data, zonder Jeroen geen verhaal. We betraden vrijwel onontgonnen terrein en hetscrapen van informatie uit ondergrondse websites is absoluut geen klus voor niet-datajournalisten. Het was volledig het werk van Sybren. Maar het identificeren van het verhaal, het opstellen van de juiste onderzoeksvragen en schrijven van de stukken is weer vooral het werk van de allroundjournalist. Mijn aandeel was daarin weer groter.”

Pleijter bevestigt dat deze aanpak door Trommelen en Kooistra goed heeft uitgepakt: “In eerste instantie beoordeelt de jury het onderzoeksaspect: hoe goed is iets uitgezocht, welke methoden zijn daarbij gebruikt, hoe groot is de onthulling? Pas als die aspecten Loepwaardig zijn, kijken we naar de presentatie. De twee nominaties die we nu hebben, zijn dus zowel qua onderzoek als presentatie goed genoeg bevonden om een digitale Loep te kunnen winnen.”

==========

Vrijdag 20 november wordt op de conferentie van de VVOJ bekendgemaakt wie de allereerste digitale Loep in ontvangst mag nemen.

Het dossier Marktplaats van de drugs is inmiddels uitgebreid met twee artikelen. De artikelen die Kooistra en Trommelen hebben ingestuurd voor de Loep zijn:

• Grof Geld: “Drugswebshop is gouden handel”
• De how-to: Anoniem drugs kopen doe je zo
• Interview: Ik doe het voor het gevoel van vrijheid

Op zijn blog heeft Trommelen ook nog uitgebreid geschreven over Marktplaats van de drugs en de onderzoekstechnieken die hij en Kooistra daarbij hebben toegepast.

Dit artikel verscheen eerder op de website van de VVOJ.

The post “Het scrapen van informatie uit ondergrondse websites is absoluut geen klus voor niet-datajournalisten” appeared first on De Nieuwe Reporter.

“Anyone producing works of art – needs to acquire only 1,000 True Fans to make a living.” Die uitspraak van Kevin Kelly wil Erwin Blom met Fasting Moving Targets in de praktijk brengen. Dat valt nog niet mee, vertelt hij in een interview op Nieuwe Journalistiek.

Erwin Blom – voormalig hoofd ‘nieuwe media en innovatie’ van de VPRO – begon in 2011  met Fast Moving Targets, een bedrijf dat media (boeken, podcasts, video’s) maakt over innovatie en bedrijven helpt innoveren. Een deel van de inkomsten zou moeten komen van leden, maar dat schiet nog niet zo op. 120 members heeft hij tot dusverre kunnen inschrijven.

Maar Blom geeft niet op:

“Ik vind het veel leuker wanneer een persoon geld voor je over heeft, dan wanneer een bedrijf je sponsor is. De persoonlijke relatie is belangrijk. Ik rust niet tot we die duizend echte fans hebben!”

In het interview doet Blom ook een aantal interessante uitspraken over journalistiek. Zo zegt hij over kranten:

“Ik snap niet waarom een journalist online minder doet dan in de krant staat. Ik wil juist dat online de journalist zijn offline aanbod verrijkt met tips, met nieuwtjes die te klein zijn voor de krant. Maak er een persoonlijk dagboek van. Je moet het gevoel krijgen dat de journalist een goede vriend van je is.”

Lees het volledige interview op Nieuwe Journalistiek: Ook voor Erwin Blom is 1000 échte fans vinden, die willen betalen, nog een hele opgave.

The post Leestip: Ook voor Erwin Blom is 1000 échte fans vinden, die willen betalen, nog een hele opgave appeared first on De Nieuwe Reporter.

Facebook is behoorlijk belangrijk voor De Correspondent, zo vertelt uitgever Ernst-Jan Pfauth in een interview op Frankwatching. “In goede weken bereiken we met onze posts op Facebook meer dan een miljoen mensen.”

De Correspondent is een betaalde website, maar volgens Pfauth werd uit volle overtuiging gekozen voor de optie om artikelen deelbaar te maken via sociale media. Hij noemt een aantal interessante redenen voor die zet:

1. Vanwege de maatschappelijke rol van journalistiek: en goed stuk is meer waard als meer mensen ervan kunnen leren.
2. Enthousiaste leden zijn de beste ambassadeurs: ze maken andere mensen enthousiast voor een lidmaatschap.
3. Het is een compliment als een lid iets trots doorstuurt naar een ander. Waarom zou je het enthousiasme van je trouwste lezers bemoeilijken?
4. Betaalmuren zijn een negatieve benadering. Je kan beter andersom denken: als mensen elkaar enthousiast maken, worden meer mensen lid.

Het is dankzij deze visie mogelijk om veel artikelen van De Correspondent gratis te lezen. Bijvoorbeeld door de Facebook-pagina van De Correspondent te liken. Maar het levert juist ook nieuwe leden op. Twee keer al organiseerde De Correspondent een Likers Worden Lid Dag. Dat leverde in totaal 450 nieuwe leden op. Pfauth:

“Omdat mensen uiteindelijk toch het gemak van een site willen hebben waar je rond kunt klikken, de dagelijkse mail met nieuwe stukken en de mogelijkheid om bij te dragen aan discussies met correspondenten.”

Lees het volledige interview met Ernst-Jan Pfauth op Frankwatching: Hoe De Correspondent haar succes ook aan Facebook te danken heeft.

The post Leestip: Hoe De Correspondent haar succes ook aan Facebook te danken heeft appeared first on De Nieuwe Reporter.

Veel jongeren zijn actief op Snapchat. Is Snapchat daarmee ook een goed middel voor nieuwsmedia om jongeren te bereiken? Dat vraagt Caspert Wolfert zich af in een stuk op Persinnovatie.

Een aantal nieuwsmedia zijn al actief op Snapchat. Sterker, Snapchat biedt elf Amerikaanse mediaorganisaties de gelegenheid om een eigen kanaal te vullen. Onder andere CNN, Vice, Buzzfeed en MTV doen dat. Of ze succesvol zijn weten we niet, want:

Helaas heeft het bedrijf het haar mediapartners verboden om ook maar iets bekend te maken over de gebruikscijfers.

Ook RTL Nieuws en NOS doen wat op Snapchat. De New Yorkse redactie van RTL Nieuws geeft Snapchatters een kijkje achter de schermen, met  beelden van redactievergaderingen en stand-ups op locatie. De NOS brengt in NOS Snaplines op speelse wijze luchtige nieuwtjes.

De vraag blijft of Snapchat wel geschikt is voor serieuze journalistiek. Zitten de snappende jongeren daar wel op te wachten? Nieuwsgierig vraagt Wolfert zich af:

Een oorlogscorrespondent op Snapchat, wat zou dat opleveren?

Lees het volledige stuk van Casper Wolfert op Persinnovatie.nl: Wanneer start de eerste oorlogscorrespondent op Snapchat?

The post Leestip: Wanneer start de eerste oorlogscorrespondent op Snapchat? appeared first on De Nieuwe Reporter.

Programmatic
De eerste helft van de mediabeschouwingen werd vooral gedomineerd door ‘programmatic’. Zowel Wanck als Meijer hadden er de mond van vol. Wanck waarschuwde voor de verregaande techniek die o.a. programmatic met zich meebrengt. Het lijkt natuurlijk mooi die automatische inkoop en distributie, maar hoe weet je dat die techniek doet wat het moet doen. Wanck stelt dat techniek niet per definitie een level playing field creëert. Om deze stelling kracht bij te zetten vroeg Wanck de zaal wie een iPhone heeft en wie een Androidtoestel. iPhone is uiteraard marktleider in deze tijdelijke Tweede Kamer, maar de vervolgvraag duidde wat Wanck bedoelde: wie kijkt met een iPhone ook wel eens in de Google Playstore voor een app, om te kijken of hij daar goedkoper is? Niemand natuurlijk. Kijk, en daar ziet Wanck de rol van het mediabureau, want die doet dat namelijk wel. Die rol moet weer terug naar een adviesrol.

De zaal is het wel eens met de stelling, maar er is ook nuance. Een Tweede Kamerlid: “Als ik je een iPhone hebt is de Apple-store de norm en maakt het je helemaal niet uit wat er te koop is in de Playstore. Ja, is ook weer waar.

Van buying naar marketing
Louise Meijer ziet graag een ontwikkeling van programmatic buying naar programmatic marketing. Ze hoopt op die manier af te komen van die irritante Zalando en Booking.com banners die maanden na een sale nog steeds op je scherm verschijnen. Een goeie marketeer zorgt ervoor dat hij weet wanneer een sale gedaan is en laat zich dan voorlopig niet meer zien. Het leert eerder merkschade op dan winst. Marketeers moeten voor dit soort processen een closed loop bouwen, aldus Meijer. Het gaat uiteindelijk om de klant en die moet je toegevoegde waarde bieden na een sale en niet gaan lopen irriteren. Relevant zijn en op het juiste moment met de juiste informatie komen, daar gaat het om.

Wie lost dat dan op, vraagt Zwagerman. Het mediabureau of de adverteerder. Wanck zegt verantwoording te hebben voor de mediaregie, maar de totale merkregie ligt altijd bij de adverteerder. Meijer beaamt dat. En natuurlijk, je kan het nooit voor 100% goed doen en het wordt ook steeds gecompliceerder. Er komen meer devices en vooral de relatie tussen de devices is lastig vast te stellen. De marketeer van vandaag moet kennis van IT hebben, database manager zijn, budgetten kunnen beheren, sociale psychologie kunnen volgen. Noem maar op. Meijer noemt een schaap met vijftien poten. Ook de opleidingen moeten zich daarop aanpassen. Zijn nu nog te traditioneel ingericht, maar ja dat is geen nieuws. Die hobbelen altijd een stuk achter de praktijk aan.

Tot zover programmatic. Van de weeromstuit ben ik de stelling van Meijer vergeten, maar ik meen dat daar ook geen discussie over was. Open deur eigenlijk.

Radio en DAB+
Geldt ook voor de volgende stelling van Geert Jan van der Snoek. Digitale radio is meer dan DAB+. Van der Snoek heeft deze in deze tijd veel te vertellen, maar verschool zich vandaag achter radio. Zwagerman benadrukte dat hij op persoonlijke titel aanwezig was, maar er werden verder geen mededelingen gedaan over zijn missiewerk bij TMG. Radio was het hoofdmenu van Van der Snoek. Het kwam er in het kort op neer dat de overheid een te regulerende rol heeft als het gaat om radio. Van der Snoek ziet liever een faciliterende rol. Je kan DAB+ niet forceren. De consument bepaalt op welke manier en met welk device hij naar muziek en/of naar radio wil luisteren.

Het verhaal gaat verder over rechten, Spotify, lokale wetgeving en ondertussen wordt het Liedewij RAB Hentenaar allemaal teveel. Ze staat (lees: springt) op als Minster van Radio en houdt een fel betoog over de rol van radio in het audio ecosysteem. Applaus volgt.

10 miljoen volgers
De toon is gezet en het muziekverhaal wordt overgenomen door Eelko van Kooten. Grootste platenbaas van de wereld als je kijkt naar het aantal volgers. Als ‘zoon van’ heb je een reputatie waar te maken, maar je moet het wel doen. 10 miljoen volgers wereldwijd en dus een enorm netwerk om muziek te promoten.

Van Kooten stelt dat je tegenwoordig geen grote advertising budgetten meer nodig hebt om een product te promoten. Vooral niet bij de jongeren. Ze kijken geen TV meer, lezen geen kranten of tijdschriften, maar zijn voortdurend online en consumeren massa’s muziek en andere content via YouTube of andere kanalen. Dancemuziek is daar een goed voorbeeld van en daar is Van Kooten groot mee geworden. Coole organische campagnes zijn vele malen effectiever dan campagnes via massamedia. Okee, Coca Cola denkt daar misschien (nog) iets anders over, maar van Kooten blijft erbij dat er met de komst van online vele andere digitale wegen naar Rome leiden. Je moet mondiaal denken, over de grenzen heen. Niet zoals Universal Music, die in elk land een kantoor heeft. Dan blijf je gebonden aan grenzen. Mooi gezegd!

Platform
Spinnin’ Records is het label van Van Kooten en hij wil met dat label een vaste plek zijn in de wereld van muziek. Een platform. Iedereen kan zijn eigen muziek delen zonder een label, dat is de kunst niet. Het gaat erom dat je als label laat zien wat hot is. Van Kooten heeft een 17-jarige in dienst die Spinnin’ Records voedt met informatie uit zijn belevingswereld. Zo blijf je bij. Je moet de jeugd volgen en kennen. Dat kun je niet leren op een school.

Wanck vat het samen door te stellen dat het platform van Spinnin’ Records een trusted source is waar content wordt geaggregeerd. Niks nieuws. Gaat Wanck dan anders inkopen voor klanten, na verhaal van Van Kooten. Zwagerman wil dat weten. Het antwoord is nee. Massamedia blijven waardevol, TV blijft bestaan en andere media ook. Geen enkel medium is in het verleden verdwenen. De fax niet, bioscoop niet, de telegraaf niet. Het apparaat bedoel je, vraagt Zwagerman. Ja, het apparaat. Zaal lacht. Van der Snoek ook.

Conclusie van de middag is dat de stellingen en bijbehorende discussies wat lauw waren. Het echte vuurwerk ontbrak. De stellingen lagen teveel voor de hand, waardoor er niet echt een debat ontstond. Het lauwe klimaat zat volgens mij ook in de bierpomp. ‘k Heb ze wel eens kouder gehad, die gouden rakkers.

The post Media meer verslavend dan cocaïne appeared first on Mediaonderzoek.nl.

De digitale revolutie heeft een enorme impact op de journalistiek. Wouter Verschelden en David Perlich van Newsmonkey.be publiceerden een hele interessante serie over de diverse manieren waarop de journalistiek aan het veranderen is. Ze zien verliezers en winnaars. En vooral ook veel kansen.

Eigenlijk laten Verschelden en Perlich geen onderwerp onbesproken. Ze schrijven over de snelheid van het nieuws, betaalmuren, Google, hoofdredacteuren en de publieke omroep. Ook komen nieuwe initiatieven als Buzzfeed, Huffington Post, Mediapart en De Correspondent uitgebreid aan bod.

Het mooie van deze serie is dat de artikelen zeer informatief zijn. In elk artikel kwam ik wel iets tegen wat ik nog niet wist. Bovendien valt de prettige toon op: nergens zeurderig of negatief, maar juist met een optimistische blik. Niet voor niets heet de laatste aflevering: Waarom we zo hoopvol zijn over de toekomst. Ze concluderen daar:

“En zo komen we in een tijdperk waarin het journalistieke aanbod enorm zal zijn, en waarin aanpak, inhoud, toon en stijl enorm zullen verschillen.”

Verder zijn de artikelen gewoon lekker geschreven. Journalisten beschrijven ze bijvoorbeeld als:

“Een groepje mensen met wazige ogen dat nog snel een shot cafeïne aan de slap smakende automaat tankt, ‘goedemorgen’ mompelt en neerploft achter z’n computer.”

De gehele 14-delige serie is te lezen op Newsmonkey.be: De gouden eeuw van de Journalistiek.

The post Leestip: De gouden eeuw van de journalistiek appeared first on De Nieuwe Reporter.

Het komt altijd nogal knullig over als je als journalist een hoax op internet als serieus nieuws brengt. Expert Craig Silverman geeft op Medium 5 tips voor het ontmaskeren van online grappen en grollen.

Een Amerikaanse jongeman denkt dat de cassettespeler in zijn auto een oplaadpunt voor zijn iPhone is. En klaagt bij zijn dealer dat er krassen op zijn telefoon komen en dat de batterij helemaal niet oplaadt. Dat ‘nieuws’ was vrijdag 4 september te lezen op Telegraaf.nl.

Helaas voor De Telegraaf – en alle andere media in de wereld die dit ‘nieuws’ publiceerden: het bericht is een hoax, zo meldt Bright vandaag. Een grap dus.

Tja, altijd lullig als je als journalist in zo’n hoax tuint.

Hoe kan je dat nou voorkomen? Craig Silverman, expert in journalistieke missers, geeft op Medium een vijftal eenvoudige suggesties die helpen om dit soort missers niet te maken. Kort samengevat:

1. Check altijd de historie van personen, bedrijven en organisaties die als bron genoemd worden.
2. Trek altijd de namen na van personen die in een verhaal figureren.
3. Sterke verhalen die we meteen geloven of die we meteen willen doorvertellen, zijn per definitie verdacht.
4. Controleer altijd zaken die de geloofwaardigheid van een verhaal moeten onderstrepen, zoals links naar andere bronnen.
5. Let op details, want die kunnen onthullen dat een verhaal niet klopt.

Lees op Medium het artikel van Silverman, met enkele interessante voorbeelden van hoaxes: 5 Telltale Signs of an Online Hoax.

The post Leestip: 5 suggesties om online hoaxes te herkennen appeared first on De Nieuwe Reporter.

Vader verving uitgever Femmetje ‘Rivka‘ de Wind, die op het laatste moment moest afzeggen. De bladendokter deed de filosofie achter het merk Wendy uit de doeken. Het is een merk dat geladen wordt van uit het model van de archetypes. Wendy lijkt niet zomaar in één type te vangen. Vader ziet Wendy als zorger, aangezien zij in veel programma’s mensen een beter leven wil geven. Maar ze is ook de girl next door, of een clown als ze vermomd is als Ushi. Dat alles bij elkaar heeft in het model van de archtypes tot een conclusie geleid: Wendy staat voor een zoektocht naar geluk, liefde en vriendschap, vrijheid en ambitie, gezondheid en vitaliteit en dingen doen die betekenis geven. Een zeer complexe set van waarden die samen het merk Wendy laden. De website is daar een constante factor in met maandelijks zo’n 150.000 bezoekers. Het blad Wendy, dat aanvankelijk maar vier keer zou verschijnen, is zoals gezegd het cadeautje met een bewust lage verschijningsfrequentie.

Het blad verschijnt in een oplage van 100.000 exemplaren en is tot nu toe steeds in drie weken uitverkocht. Het eerste exemplaar verscheen in een oplage van 172.000 exemplaren. Die extra oplage van 72.000 werd door de Staatsloterij afgenomen om de zoektocht naar geluk bij deelnemers van de loterij te ondersteunen.

De doelgroep van Wendy laat zich evenmin vangen onder één noemer. Er is dan ook weinig onderzoek gedaan naar de Wendy-doelgroep. Vrouwen, dat is misschien wel de meest gemeenschappelijke factor en dan specifiek tussen de 20 en 50 jaar. O ja, en ze moet boodschapper zijn. That’s it. Maar ja, daar zijn er miljoenen van in Nederland. Wat dat betreft is de potentie voor Wendy nog aanzienlijk. Wie weet. Het vijfde nummer is inmiddels aangekondigd, dus we kunnen weer even.

Fab en Oh

Het tweede onderdeel in het Magazine Media Cafe werd begeleid door ‘barkeeper’ Theo Eijspaart, moderator van de middag. Hij interviewde Ebru Umar en Sandy Wenderhold over hun samenwerking. Het duo heeft het blad Fab weer op de markt gebracht, waarbij Umar fungeert als hoofdredacteur en Wenderhold als uitgever. Fab was in 2013 gestopt door Sanoma wegens teleurstellende resultaten. De oplage bedroeg toen 75.000 exemplaren. De oplage van de nieuwe versie is meer dan gehalveerd en komt uit op 30.000 exemplaren, waarvan 2.000 abonnees.

Daar waar de papieren Wendy een cadeautje is, vormt het blad Fab de hoofdmoot. Online is juist bijzaak in de optiek van Umar. Er wordt vanuit het blad wel verwezen naar Facebook en Twitter, maar online vormt geen onderdeel van de het denken en de strategie. Dat geldt ook voor BN-ers. Zij zullen veelal ontbreken op de cover. Inhoud, daar gaat het om. En als Annemarie van Gaal op de cover staat is dat omdat ze bekend is, maar om dat het een zakenvrouw is. Want dat is de doelgroep van Fab, ondernemende vrouwen.

Vrouwen lijken een centraal thema te zijn deze middag. Eijspaart vraagt Wenderhold naar haar nieuwe blad ‘Oh’. Het is een erotisch magazine voor vrouwen, ongeacht of ze boodschapper zijn of ondernemend. Of beide. Een gewaagd project volgens Eijspaart, er zijn in het verleden al aardig wat vrouwelijke erotische bladen gesneuveld. Maar Wenderhold houdt zich vast aan de kapstok ‘kunst en literatuur’, die in Oh de dragers vormen van de erotiek in het blad. Wenderhold vindt het juist leuk om een erotisch blad voor vrouwen te maken aangezien vrouwen veel meer open zijn over erotiek dan mannen. De oplage telt voorlopig 30.000 exemplaren en Eijspaart informeert of we misschien een exemplaar meekrijgen. Print is immers een cadeautje. Wenderhold pareert Eijspaarts verzoek met ‘Sex is schaarste’. Daar moeten we het even mee doen.

Van Old school naar New Skool
De laatste ronde van het middagje Media cafe werd aangeboden door Rob Koghee van New Skool Media. Bladen mogen dan old school zijn, bij New Skool Media weten ze er wel raad me. De uitgever kocht 19 titels van Sanoma vorig jaar en nam ook ruim 90 personeelsleden over. Het pakket bladen bestond uit: Home and Garden, Seasons, Knipmode, Knippie, MOTO73, MOTOR, Formule1, Truckstar, Babygids, Roots, delicious, Vorsten, KIJK, Know How, ZIN, Fiets, FietsActief, Procycling en Zeilen. Onder het motto ‘Passie voor uw passie’ werkt New Skool Media aan de herpositionering van deze special interestbladen en geeft het ondertussen ook nieuwe titels uit in zowel Nederland als daarbuiten. Een knap staaltje uitgeven als je bedenkt dat Rob en z’n team nog maar een jaar bezig zijn.

De mooiste doelgroepomschrijving die ik ooit gehoord heb is die van het blad Pedala. Koghee formuleert de doelgroep van het fietsmagazine als ‘vrouwen die zich omkleden voor het fietsen’. Lifestyle in combinatie met fietsen dus. Mannen doen dat niet. Die hebben in de ogen van Koghee de meest afzichtelijke kleding aan op de fiets. De lezeressen van Pedala blijkbaar niet.

Als uitsmijter een feelgood-filmpje naar aanleiding van de presentatie van het Nick en Simon magazine. Ook na dit filmpje weet ik nog steeds niet wie wie is. Toch het blad maar ’s gaan lezen dan. Ligt bij de uitgang. Net als het FAB Magazine. Print is een cadeautje.

(Visual via Wendyonline)

The post Print is een cadeautje appeared first on Mediaonderzoek.nl.

Alle gebruikte cijfers zijn gebaseerd op de doelgroep 6+ en de periode 0-24 uur.

De eerste grafiek geeft de gemiddelde kijktijd aan voor elk van de genoemde jaren en dan het gemiddelde over de maanden januari tot en met augustus. Daarin is te zien dat 2014 een topjaar met een gemiddelde kijkduur van 198 minuten.

Grafiek 1: gemiddelde kijktijd per dag in minuten,  januari – augustus 2008-2015

Bron: SKO

In de grafiek is ook het gemiddelde opgenomen van de even en oneven jaren. Oneven is dan 2009, 2011, 2013 en 2015. Even is 2008, 2010, 2012 en 2014. De verschillen zijn niet zo heel groot. In de even jaren is de gemiddelde kijktijd 189 minuten. In de oneven jaren kijken we drie minuten korter. 2015 zit met 188 minuten iets boven het gemiddelde van de oneven jaren.

Als je gemiddelden van even en oneven op maandbasis tegen elkaar afzet krijg je het volgende beeld:

Grafiek 2: gemiddelde kijktijd per dag in minuten,  even en oneven jaren

Bron: SKO

In de even jaren zijn de pieken van de Olympische Winterspelen en de EK/WK Voetbaltoernooien goed te zien. De Olympische Zomerspelen laten niet zozeer een piek zien, maar houden de schade van de zomerdip beperkt.

Het gemiddelde van de oneven jaren is wat dat betreft dus een betere referentie dan de even jaren of 2014. Als je 2015 afzet tegen dat ‘oneven’ gemiddelde zie je dat de daling van de kijktijd niet zichtbaar is. Sterker nog, de kijktijd ligt in 2015 zelfs twee minuutje hoger als je kijkt naar de periode jan- augustus.

Grafiek 3: gemiddelde kijktijd per dag in minuten, 2015 versus oneven jaren

Bron: SKO

Als je 2015 wilt vergelijken met een jaar en niet met een gemiddelde van meerdere jaren is 2014 dus geen goed jaar (kijk maar), dus nemen we het eveneens sportloze 2013. De gemiddelde kijktijd was in dat jaar was 191 minuten in de periode januari – augustus. Dat is drie minuten meer dan 2015.

Grafiek 4: gemiddelde kijktijd per dag in minuten, 2013 en 2015 (jan-aug)

Bron: SKO

Alleen in juli doet 2015 het beter dan 2013. In de andere maanden loopt de kijktijd achter. Dat is vooral in april en juni het geval. In beide maanden liep 2015 6% achter op 2013.

Lineair en UGK
Alle genoemde kijktijden zijn inclusief UGK, dus kan nog geen uitspraak worden gedaan over de ontwikkelingen van lineair (live) kijken versus uitgesteld kijken. Als je die twee eenheden uit elkaar haalt blijkt de lineaire kijktijd in januari – augustus 2015 met 180 minuten 3% lager te liggen dan in 2013 (186 minuten). Tegelijkertijd is UGK gegroeid met 32% en komt in genoemde periode 2015 uit op ruim 11 minuten. Dat was 8,6 minuten in 2013.

In de onderstaande twee grafieken zijn lineair en UGK weergegeven voor 2013 en 2015.

Grafiek 5: gemiddelde lineaire kijktijd per dag in minuten, 2013 en 2015 (jan-aug)

Bron: SKO

De grafiek lijkt heel veel op grafiek 4. Dat komt omdat UGK (nog) niet zo heel groot is. Zoals gezegd is dat 11 minuten per dag in 2015, oftewel 6% van de kijktijd. In 2013 was dat nog 4,5%.
Grafisch ziet dat er zo uit:

Grafiek 6: gemiddelde uitgestelde kijktijd per dag in minuten, 2013 en 2015 (jan-aug)

De groei van UGK is duidelijk te zien en de verwachting is dat die groei zal doorzetten in de rest van 2015 en daarna. Voor een deel zal dat ten koste gaan van lineair kijken, voor een deel komt het erbij als extra kijktijd. Duidelijk is wel dat het aandeel van lineair daalt. voor 6+ is dat hierboven weergegeven, maar in andere doelgroepen zoals 20-34 en 20-49 liggen die verhoudingen heel anders ten gunste van UGK.

Als 2015 compleet is zal ik bovenstaande rapportage updaten. Suggesties zijn welkom!

The post Kijkcijfers nader bekeken appeared first on Mediaonderzoek.nl.