Ucubeler Kulübü

by Sergio Larrain | London, England | 1959

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 24 Feb 2015 15:37:00 +0000

by Sergio Larrain | London, England | 1959

by Sergio Larrain
London, England | 1959

by Antoine Kinget & Remi Parisse | Pour une Pepite de Plus | Kısa Film

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 24 Feb 2015 15:34:00 +0000

Emil Michel Cioran | Tanımlar Mezarlığında

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 24 Feb 2015 14:20:00 +0000

Pieter Bruegel the Elder | Dulle Griet [Mad Meg] | 1564

“Artık benim için hiçbir şey konu olamaz, zira bütün şeylerin tanımını verdim,” diye haykıran bir zihin tahayyül edebilir miyiz acaba? Böyle bir şeyi tahayyül edebilsek bile, süre içinde nasıl konumlandırılır bu?

Bizi çevreleyen şeylere, onlara isim verdiğimiz -ve ötelerine geçtiğimiz- ölçüde tahammül ederiz. Ama, bir şeyi bir tanımla benimsemek, ne kadar keyfî olursa olsun -ne kadar keyfîyse o kadar da vahimdir, çünkü bu durumda ruh bilginin önüne geçer- o şeyi dışlamaktır; onu yavanlaştırmak ve yersizleştirmektir, yok etmektir. Avare ve münhal bir zihin -dünyayla da yalnızca uyku sayesinde bütünleşen bir zihin- şeylerin isimlerini çoğaltmak, içlerini boşaltmak ve yerlerine formüller koymaktan başka hangi işi icra edebilir? Sonra, şeylerin yıkıntıları üzerinde ilerler; artık ihsas yoktur: Yalnızca hatıralar. Her formülün altında bir kadavra yatmaktadır: Varlık veya nesne, mahal verdiği bahanenin altında ölür. Zihnin havaî ve uğursuz hovardalığıdır bu. Ve bu zihin isimlendirdiği ve kayda düştüğü şeylerin içinde kendini de heba etmiştir. Sözcüklere âşık olduğu için, ağır sessizliklerdeki esrardan nefret ediyordur ve bu sessizlikleri hafifleştirip saflaştırır: Bu zihnin kendisi de hafif ve saf bir hale gelmiştir, çünkü her şeyin yükünü atmış ve her şeyden arınmıştır. Tanımlama zaafı, onu merhametli bir cani ve uysal bir kurban haline getirmiştir.

Ruhun zihne yaydığı ve ona canlı olduğunu hatırlatan tek leke de böylece silinmiştir.

Emil Michel Cioran | Çürümenin Kitabı | Çeviri: Haldun Bayrı | Metis Yayınları | 166 s

Psikoloji Sözlüğü | Afemi

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 24 Feb 2015 14:10:00 +0000

by Giulinao Borghesan | Friuli - Venezia Giulia, İtaly | 1952

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 12 Feb 2015 01:40:00 +0000

by Giulinao Borghesan | Friuli - Venezia Giulia, İtaly | 1952

by Giulinao Borghesan
Friuli - Venezia Giulia, İtaly | 1952

by Dan MacKenzie | Create | Kısa Film

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 12 Feb 2015 01:30:00 +0000

Michael Clark | Oy Paradoksu

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 12 Feb 2015 01:11:00 +0000

Adolf Hitler and Heinrich Himmler review SS troops during a Reichsparteitag (Reich Party Day) parade in Nuremberg, [Bavaria] Germany | 1938

Bir tek oyun sonucu değiştirmesi çok enderdir. Bir seçimi bir oy farkla kazanma ya da kaybetme olasılığı dikkate alınmayacak kadar küçüktür; bu durumda oy kullanma çabası boş bir çaba gibi görünür. Yine de, toplumsal ve siyasal bakımdan uyanık yurttaşların oy kullanması beklenir ve bunu yaparken zamanlarını boşa harcadıkları düşünülmez.

Seçimlerde oy miktarları, nadiren bir tek oyun can alıcı olacağı kadar birbirine yakın olur. Oy miktarlarının yakın olacağını ya da ilgisizliğin düşük katılıma yol açtığını ve iyi bir örnek olmanız gerektiğini düşünmek için neden varsa, o zaman oy kullanmak için de iyi bir neden vardır. Dahası, halk için büyük önemi olan büyük bir sorun -örneğin nükleer politika ya da servetin büyük ölçüde yeniden bölüşümü- söz konusuysa, böylesine büyük bir fark yaratma şansı çok küçük olsa bile denemeye değer olur: Milyonları kurtarma şansı milyonda bir olsa bile denenmelidir. Ama seçimlerde yarışanlar arasındaki farklar çoğu kez bu kadar dramatik değildir ve özden çok retorik meselesi olabilir.

Oy verdiğiniz adayın büyük bir çoğunlukla kazandığını varsayalım. Sizin oyunuz önemsiz gibi görünebilir; ama zaferde, o adaya oy veren herkes kadar katkınız yok mudur? Yine de bu seçmenlerden her birinin zaferdeki payı küçüktür ve sandık başına gitme zahmetine katlanmaya değmez gibi görünebilir.

Ya herkes oy kullanmazsa? İyi bir neden olmadan oy vermekten sakınmak benim için hoş görülebilirse, bunun başkaları için de hoş görülebilir olduğunu öne sürebiliriz. Ama demokrasinin olanaklı olması için, herkesin oy kullanmaktan uzak durması caiz olamaz. Demokratik sistemi devam ettirmeye yetecek kadar yüksek bir katılım olacağını biliyorsanız, oy kullanmaktan uzak durmanıza belki izin veririz. O zaman hareket ilkeniz şöyle olurdu: "Yeterince insanın oy vereceğini bilmediğiniz sürece oy vermelisiniz..."

Oy verirken siyasal olarak hangi tarafta olduğunuzu ifade ediyorsunuz ve bu, seçim sonuçlarından bağımsız olarak değerli sayılabilir. Birilerinin neo-Nazi bir partiye oy verdiği bir durumda böyle bir kendini ifadenin ahlaki önemi açıktır. Ama siyasal olarak taraf olmadığınız sürece, tek başınıza oy vermek siyasal duruşunuzun içten bir ifadesi olmaz; siyasal tarafınızı başka yollarla ifade etmeniz de olasıdır. Bununla birlikte, güçlü siyasal bağlılıklar göz önüne alındığında, oy kullanmamanız normalde anormal olur. Önemli konularda rakip partilerden pek farklı olmayan bir partiye oy vermenizin aynı öneme sahip olup olmaması, ayrı bir konudur.

Ya siyasetle ilgilenmiyorsanız? Örneğin, bir besteci ya da sanatçı olarak eserinizle uğraşıyorsunuz ve ürettiğiniz eserin siyasetle ilgisi yoktur. Yaygın bir ilgisizlik tehlikesi olmadıkça ya da önemli bir sorun söz konusu olmadıkça, oy verme zahmetine katlanmamanız sizin için kabul edilebilir olabilir. Ne de olsa, ilgili ve bilgili olanların -kötü niyetli olmamaları koşuluyla- oy kullanması, cahillerin ya da vurdumduymazların oy kullanmasından iyidir.

Michael Clark | Paradokslar Kitabı | Çeviri: Ahmet Fethi | Hil Yayın | 239 s.

Psikoloji Sözlüğü | Afazi

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 10 Feb 2015 09:19:00 +0000

by Werner Bischof | Leptchas On The Way Up | Sikkim, İndia | 1951

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 05 Feb 2015 06:32:00 +0000

by Werner Bischof | Leptchas On The Way Up | Sikkim, İndia | 1951

by Werner Bischof
Leptchas On The Way Up | Sikkim, İndia | 1951

by Jean Luc Herbulot & Jean Bernard Joseph | Stabat Mater | Kısa Film

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 05 Feb 2015 06:24:00 +0000

Emil Michel Cioran | Anti-Peygamber

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 05 Feb 2015 05:48:00 +0000

by Gustave Doré | Moses Breaks the Tables of the Law | 1866

Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve o uyandığında dünyadaki kötülük biraz daha artar…

Vaaz verme çılgınlığı içimizde öylesine yer etmiştir ki korunma içgüdüsünün bilmediği derinliklerden doğar. Her insan kendinin bir şey önereceği ânı bekler: Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya o yeter. Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz…

Çöpçüsünden züppesine kadar herkes cinaî cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat bundan ötürü tahammül edilmez bir hale gelir; insanın kendi hayatı daha da çekilmez olur: Başkalarının işlerine hiç karışmadığı zaman kişi kendi işleri için o kadar endişe duyar ki kendi “benliği”ni bir dine çevirir ya da tersten havarilik yaparak “benliği”ni yok sayar: Evrensel oyunun kurbanıyızdır…

Varoluşun veçhelerine getirilen çözüm önerilerinin bolluğu ancak bu önerilerin nafilelikleriyle mukayese edilebilir. Tarih: İdeal imalathanesi… huyu suyu belli olmayan mitoloji sürülerin ve yalnızların taşkınlıkları… gerçekliği olduğu haliyle tasarlamanın reddi ölümcül kurgu açlığı…

Fiiliyatımızın kaynağı kendimizi zamanın merkezi nedeni ve sonucu zannetmeye bilinçsizce meyilli olmamızdadır. Reflekslerimiz ve gururumuz teşkil ettiğimiz et ve bilinç parçasını bir gezegene dönüştürür. Eğer dünyadaki konumumuzu doğru olarak anlayabilseydik; eğer kıyaslamak, yaşamak’tan ayrılmaz olsaydı mevcudiyetimizin ufaklığının açığa çıkması bizi ezerdi. Ama yaşamak kendi boyutlarına karşı körleşmektir…

Bütün fiiliyatımız –soluk almaktan imparatorluklar ya da metafizik sistemler kurmaya kadar– kendi önemimiz hakkında bir yanılsamadan bilhassa da peygamberlik içgüdüsünden çıktığına göre kendi hükümsüzlüğünü doğru bir şekilde görmesi durumunda işe yarar olmaya ve kendini kurtarıcı gibi göstermeye kim çalışırdı ki?

“İdeal”siz bir dünya doktrinsiz bir can çekişme yaşamsız bir ebediyet hasreti… Cennet… Fakat kendimizi oyalamaksızın bir saniye bile var olamazdık: İçimizdeki peygamber bizi kendi boşluğumuzda ihya eden deli tarafımızdır.

İdeal bir şekilde zihni açık yani ideal bir şekilde normal insan içindeki hiçlik’ten başka hiçbir şeye tutunmamalıdır… Onu işittiğimi farzediyorum: “Amaçtan, bütün amaçlardan koparılmışım; arzularımın ve burukluklarımın sadece formüllerini muhafaza ediyorum. Sonuca bağlama eğilimine direndiğim için ruhu yendim; tıpkı hayatı da onun içinde çözüm aramaktan dehşete kapılarak yendiğim gibi… İnsanın seyri – ne mide bulandırıcı şey! Aşk – iki tükürüğün karşılaşması… Bütün duygular mutlaklarını salgı bezlerinin sefilliğinden alırlar. Asalet varoluşun yadsınmasındadır harap olmuş manzaralara tepeden bakan bir tebessümdedir yalnızca.

[Vaktiyle bir “benliğim” vardı; artık sadece bir nesneyim… Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum; dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler. İçimdeki peygamberi öldürmüş olduğuma göre nasıl olur da insanlar arasında hâlâ bir yerim olabilir ki?]

Emil Michel Cioran | Çürümenin Kitabı | Çeviri: Haldun Bayrı | Metis Yayınları | 166 s.

Psikoloji Sözlüğü | Afaniz

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Thu, 05 Feb 2015 05:28:00 +0000

by Piergiorgio Branzi | Boy With A Clock | Comacchio | 1956

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Wed, 04 Feb 2015 10:21:00 +0000

by Piergiorgio Branzi | Boy With A Clock | Comacchio, İtaly | 1956

by Piergiorgio Branzi
Boy With A Clock | Comacchio, İtaly | 1956

by Jean Liang | Happy Unhappy | Kısa Film

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Wed, 04 Feb 2015 10:13:00 +0000

Theodor W. Adorno | Marcel Proust İçin

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Wed, 04 Feb 2015 09:41:00 +0000

Marcel Proust | 1871 - 1922

Yeteneklerinden ya da zayıflıklarından ötürü, sanatçı ya da düşünür olarak "entelektüel" uğraşlara dalan zengin aile çocukları, "meslektaş" gibi tatsız bir sözcükle anılan kişilerle geçinmenin hiç de kolay olmadığını göreceklerdir. Sorun sadece bağımsızlıklarının kıskanılması, niyetlerinin ciddiyetinden kuşkulanılması ya da egemen güçlerin gizli temsilcisi olarak görülmeleri değildir! Çok köklü bir hıncı yansıtsalar da, bu tür kuşkuların çoğu zaman hiç de temelsiz olmadığı ortaya çıkar sonuçta. Ama direncin asıl kaynağı başka yerdedir. Bugün zihinsel konularla uğraşmanın kendisi de "pratikleşmiş", departmanları ve giriş kısıtlamalarıyla katı bir işbölümünün geçerli olduğu bir ticari faaliyet haline gelmiştir. Para kazanmanın getirdiği alçalmadan tiksindiği için zihinsel uğraşı seçen varlıklı kişi, bu gerçeği kabul etmeye yatkın olmayacaktır. Bunun için de cezalandırılır. Bir "profesyonel" değildir; bu yüzden, kendi konusunu ne kadar iyi bilirse bilsin, hevesli amatörler sınıfına yerleştirilir rekabetçi hiyerarşi içinde; ve kariyer yapmak için de at gözlüğü takmak, en katı, en duyarsız uzmandan bile daha uzmanca davranarak kendi konusunun içine hapsolmak zorunda kalır. En çok öfke uyandıran şey, ekonomik durumu sayesinde bir ölçüye kadar gerçekleştirebildiği işbölümünü askıya alma isteğidir: Toplumun dayattığı işlemleri onaylamaya çok yatkın olmadığını sezdirir bu istek, oysa otoriter yeterlilik anlayışı da bu türden tuhaflıklara izin vermez. Resmi bir sözleşmeye bağlı olmadan çalışan zihni ortadan kaldırmanın yollarından biridir düşüncenin departmanlaştırılması. Üstelik hiç zor değildir bunu yapmak, çünkü sırf yaptığı işten zevk almakla bile işbölümünü yadsımış olan kişi, bu çalışmanın standartları açısından birtakım açıklar vermiş olacaktır, kendi üstünlüğüyle bağlantısız olmayan açıklar. Böylece korunur düzen: Bazıları başka türlü yaşayamayacakları için oyuna katılmak zorunda kalır, başka türlü yaşayabilecek olanlar da oyuna katılmak istemedikleri için dışarda bırakılır. Bağımsız aydınların terk ettiği sınıf, kendi taleplerini tam da kaçakların sığındığı alanın içinden ortaya sürerek öcünü almaktadır sanki.

Theodor W. Adorno | Minima Moralia | Çeviri: Ahmet Doğukan & Orhan Koçak | Metis Yayınları | 280 s.

Psikoloji Sözlüğü | Afagi

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Wed, 04 Feb 2015 09:30:00 +0000

by Enzo Sellerio | Children Carrying Chairs | Palermo, İtaly | 1960

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 03 Feb 2015 08:08:00 +0000

by Enzo Sellerio | Children Carrying Chairs | Palermo, İtaly | 1960

by Enzo Sellerio
Children Carrying Chairs | Palermo, İtaly | 1960

by Ben Brand | Life is Beautiful | Kısa Film

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 03 Feb 2015 08:03:00 +0000

Herakleitos | Kırık Taşlar | 11-20

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 03 Feb 2015 07:33:00 +0000

by Michelangelo | David, Hand Detail | Florence | 1501-1504

11 - Yukarı aşağı yol bir ve aynı.

12 - Çemberde baş son ve bir.

13 - Deniz en arı, en katışık su. Balıklar içebilir, iyi onlara. İnsanlar içemez, çünkü ölümcül onlara.

14 - Aynı şey içimizde, diriyle-ölü, uyanıkla-uyur, gençle-yaşlı. Biri olur öbürü, öbürü biri.

15 - Ölümlüler ölümsüz, ölümsüzler ölümlü. Biri öbürünün ölümünü yaşar yaşamını ölür.

16 - Soğuk ısınır sıcak soğur, ıslak kurur kuru ıslanır.

17 - İyi kötü bir ve aynı. Kesip biçen dağlayan acı veren hekimler bir de ücret isterler bunun için.

18 - İyi değil insanın her istediğini elde etmesi. Sayrılık sağlığı hoş kılan. İyiliği kötülük, bolluğu açlık, dinlenmeyi yorgunluk.

19 - Yay'ın ismi: yaşam / İşi: ölüm.*

20 - Savaştır her şeyin babası kralı. Kimini tanrı kıldı kimini insan. Kimini köle kimini özgür.

___________________________
* βıŏs: Yay / βĭos: Yaşam

Herakleitos | Kırık Taşlar | Çeviri: Erdal Alova | Bordo Siyah Yayınları | 163 s.

Psikoloji Sözlüğü | Aeronevroz

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Tue, 03 Feb 2015 06:43:00 +0000

by Herbert List | Stairway To Heaven | Rome | 1953

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Sat, 31 Jan 2015 02:20:00 +0000

by Herbert List | Stairway To Heaven | Rome | 1953

by Herbert List
Stairway To Heaven | Rome | 1953

by Stefan Wernik & Guy Jamieson | Monday | Kısa Film

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Sat, 31 Jan 2015 02:00:00 +0000

Walter Benjamin | Pasajlar | 1

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Sat, 31 Jan 2015 01:49:00 +0000

Maurits Cornelis Escher | Reptiles | 1943

Hep söylenegeldiğine göre, bir otomat varmış ve bu öyle yapılmış ki, bir satranç oyuncusunun her hamlesine, kendisine partiyi kesinlikle kazandıracak bir karşı hamleyle yanıt verirmiş. Geniş bir masanın üstündeki satranç tahtasının başında, sırtında geleneksel Türk giysileri bulunan, nargile içen bir kukla otururmuş. Aynalardan oluşan bir sistem aracılığıyla, ne yandan bakılırsa bakılsın, masa saydammış gibi görünürmüş. Gerçekte ise masanın altında, satranç ustası olan kambur bir cüce otururmuş ve kuklanın ellerini iplerle yönetirmiş. Bu mekanizmanın bir benzerini felsefe alanı için tasarımlayabilmek olasıdır. Bu bağlamda sürekli kazanması öngörülen, “tarihsel maddecilik” diye adlandırılan kukladır. Bu kukla, bilindiği üzere, günümüzde artık küçük ve çirkin olan, kendini göstermesine de izin verilmeyen tanrıbilimi de hizmetine aldığı takdirde, herkesle rahatça başa çıkabilir.

Walter Benjamin | Pasajlar | Çeviri: Ahmet Cemal | Yapı Kredi Yayınları | 296 s.

Psikoloji Sözlüğü | Aeroakrofobi

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Sat, 31 Jan 2015 01:14:00 +0000

by Fulvio Roiter | Bruges | Belgium | 1959

noreply@blogger.com (Ucubeler Kulübü) — Fri, 30 Jan 2015 03:01:00 +0000

by Fulvio Roiter | Bruges | Belgium | 1959

by Fulvio Roiter
Bruges | Belgium | 1959