Ullas Photography

ഒരു ഒമ്പതാം ക്ലാസ് അപാരത...

2019-05-04T17:18:00.002+05:30

ഒരു ഒമ്പതാം ക്ലാസ് അപാരത...

സ്‌കൂൾ കാലഘട്ടം എല്ലാവർക്കും നല്ല രസകരമായ ഓർമ്മകൾ ആയിരിക്കും സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. ഞാനും അത്തരം രസകരമായ ചില അനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോയിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ നല്ല തമാശയായി തോന്നുന്ന പല സംഭവങ്ങളും പക്ഷേ അന്ന് നമ്മുടെ ചങ്കിടിപ്പ് കൂട്ടിയിട്ടുള്ളവയായിരുന്നു. അത്തരം ഒരു കഥയാണ് ഞാൻ ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഒന്നു പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ, ഇതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ വാസ്തവമാണ്. ആരെയും മോശമായി ചിത്രീകരിക്കുവാൻ അല്ല ഞാൻ ഈ പോസ്റ്റ് എഴുതുന്നത്. ബാല്യകാലത്തു നമ്മൾ കാട്ടിക്കൂട്ടിയ പല വികൃതികളും ഓർമ്മ പോകുന്ന കാലത്തു വീണ്ടും ഓർത്തെടുക്കുവാനും ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുവാനും വേണ്ടിയാണ്.

വർഷം 1998. ഞാൻ ഒമ്പതാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന സമയം. ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്‌കൂൾ ആയതിനാൽ അത്യാവശ്യം കർക്കശമാണ് നിയമങ്ങൾ. ക്‌ളാസുകൾ, ടെസ്റ്റുകൾ, ഹോം വർക്കുകൾ എന്നിവ മുടങ്ങാതെ എന്നും കിട്ടും. ഇതിനിടെ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കാതെ മലയാളം പറയുന്നവർക്കു നല്ല പെടയും കിട്ടും. അന്ന് റാങ്ക് സിസ്റ്റം ആയിരുന്നതിനാൽ പത്താം ക്‌ളാസ് പരീക്ഷയുടെ ഫലം അറിയുവാൻ എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കിയിരിക്കുമായിരുന്നു. ഒമ്പതാം ക്‌ളാസ്സിൽ വെച്ചേ ടീച്ചർമാർ പേടിപ്പിക്കൽ തുടങ്ങും. അടുത്ത വർഷം SSLC എഴുതണമെങ്കിൽ നന്നായി സ്‌കോർ ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിൽ പത്തിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കുകയില്ല എന്നൊക്കെ. എന്നാൽ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ കാര്യമായ താല്പര്യമില്ലാതിരുന്ന ഞാൻ വേറെ ചില കാര്യങ്ങളിൽ തല്പരനായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും സ്വല്പം ത്രില്ലില്ലാതെ എന്ത് ജീവിതം.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് എന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അനീഷ് ഒരു സഹായം അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നത്. മച്ചാന് ഒരു ലൈൻ ഉണ്ട്. അവൾ ഞങ്ങളുടെ സ്‌കൂളിൽ പത്തിൽ ആണ് പഠിക്കുന്നത്. പക്ഷേ അവർ തമ്മിൽ അങ്ങനെയൊന്നും കാണാറില്ല. ആകെയുള്ള ബന്ധം ഇടയ്ക്കിടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കൈ മാറുന്ന കത്തുകൾ മുഖേനയാണ് - "പ്രേമലേഖനം." ആ എഴുത്തുകൾ അവൾക്ക് എത്തിക്കുവാനും മറുപടിയായി കിട്ടുന്ന എഴുത്ത് അവനു കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കുവാനുമുള്ള ഭാരിച്ച ഉത്തരവാദിത്വം ഞാൻ ഏറ്റെടുത്തു. ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് അല്ലേ, ഇതും ഇതിലപ്പുറവും നമ്മൾ ചെയ്‌തു കൊടുക്കും...

  ഇന്നത്തെക്കാലത്തെ പിള്ളേരോട് ഇത് പറഞ്ഞാൽ അവർക്ക് അതൊരു അതിശയം ആയിരിക്കും. വാട്സാപ്പും, മെസഞ്ചറും ഒക്കെ ഉള്ളപ്പോ എന്തെഴുത്ത്? ഓർക്കണം.. അന്ന് ലാൻഡ്ഫോൺ തന്നെ വിരളം ആയിരുന്നു. കത്തുകൾ തന്നെയായിരുന്നു പരസ്പരം സംസാരിക്കുവാൻ കാമുകീകാമുകന്മാർക്കുള്ള സുരക്ഷിതമായിട്ടുള്ള ഏക വഴി. എന്തായാലും അന്നത്തെ എഴുത്തുകളും, ആ വരികളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ നൈർമ്മല്യവും ഒന്നും ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്തു ഒരിടത്തും കാണാനില്ല.

ഒരു കാര്യം പറയുവാൻ മറന്നു. അനീഷ് ഞങ്ങളുടെ സ്‌കൂളിൽ അല്ല പഠിച്ചത്. വൈകിട്ട് ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാൻ പോകുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഈഡൻ ഗാർഡൻസ് ആയ കണ്ടത്തിൽ വെച്ചാണ് അനീഷിനെ ആദ്യമായി പരിചയപ്പെടുന്നത്. എൻ്റെ മാനം ഭാവിയിൽ രക്ഷിച്ചേക്കുമായിരുന്ന ഒരു കാര്യം ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ആ വിവരം എത്രമാത്രം പ്രാധാന്യമുള്ളതാണെന്ന്  അന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. പക്ഷേ പുറത്തു വരാൻ പറ്റിയ അവസരം കാത്ത് ആ രഹസ്യം എന്റെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറയിൽ എവിടെയോ കഴിഞ്ഞുകൂട്ടി.

മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. എഴുത്തുകൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ കൊടുത്തു. ഇവർ തമ്മിൽ ഇടയ്ക്കു തെറ്റി എന്ന കാര്യം ഞാൻ ഇതിനിടെ അറിഞ്ഞുമില്ല. ഒരു ദിവസം പതിവ് പോലെ സ്‌കൂളിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഹെഡ് മാസ്റ്റർ ശ്രീ. V. T. തോമസ് സർ എന്നെ വിളിക്കുന്നതായി പ്യൂൺ തങ്കച്ചൻ ചേട്ടൻ വന്നു പറഞ്ഞു. എന്തോ പണി കിട്ടിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. കാരണം ഞങ്ങളുടെ പേടിസ്വപ്നമായ കണക്ക് ടീച്ചർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ റൂമിലുണ്ട്. ടീച്ചറിന്റെ ചൂരൽക്കഷായം അന്ന് വളരെ ഫേയ്മസ് ആണ്. (അന്ന് ക്‌ളാസ്സ് ടീച്ചർ കണക്ക് ടീച്ചർ ആയിരുന്നു എന്നാണെന്റെ ഓർമ്മ). രണ്ടുപേരും കട്ട കലിപ്പിലാണ്. സാർ ഇതിനിടെ തിരക്കിട്ട് എന്തൊക്കെയോ പേപ്പറുകളിൽ ഒപ്പിടുന്നുണ്ട്. ആരോ എന്നെ നൈസായി ഒറ്റിക്കൊടുത്തു എന്ന് എനിക്ക് ടീച്ചറിന്റെ ചോദ്യം വന്നപ്പോഴേ പിടികിട്ടി.

"പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന പെണ്ണിന് ലവ് ലെറ്റർ കൊണ്ട് കൊടുക്കുവാൻ ഒമ്പതാം ക്‌ളാസ്സിലെ കുട്ടി. നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. അഹങ്കാരം കുറച്ചൊന്നുമല്ല."

ടീച്ചർ കലിതുള്ളി നിൽക്കുകയാണ്.

"ഉല്ലാസ് എന്താ ഇങ്ങനെ ഉഴപ്പുന്നത്? ഈ പ്രായത്തിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള കൂട്ടുകെട്ടുകൾ മോശമാണ്. ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യാൻ പാടില്ല എന്ന് അറിഞ്ഞുകൂടേ. ടീച്ചറേ, എന്തായാലും ഇത് ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല. വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിപ്പിക്കേണ്ടി വരും." - ഹെഡ് മാസ്റ്ററും എന്നെ കൈവിട്ടു.

എന്നെ ആരായിരിക്കും ചതിച്ചത്  എന്ന് എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് ഒരു എത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. കത്ത് കൊടുക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ചിരിച്ചു കാണിക്കുക മാത്രം ചെയ്യാറുള്ള ആ പെൺകുട്ടി ഇങ്ങനെ ഒരു മഹാപാതകം ചെയ്യുമെന്ന് കരുതുവാൻ എന്റെ മനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നുമില്ല. ആകെ മനസ്സിൽ വരുന്ന കാര്യം പപ്പയുടെയോ, മമ്മിയുടെയോ ഒപ്പം ഓഫീസ് റൂമിൽ ഹെഡ്സ്മാസ്റ്ററിന് മുമ്പിൽ തല കുനിച്ചു  നിൽക്കുന്ന രംഗമാണ്.

"ആട്ടെ ആരാ ഈ അനീഷ് ? അവനുമായി എങ്ങനെ പരിചയപ്പെട്ടു? "- ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ പേപ്പറുകൾ മറിക്കുന്നതിനിടെ ചോദിച്ചു.

വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിക്കുമെന്ന് ഏതാണ്ടുറപ്പായി. അറ്റകൈ പ്രയോഗം നടത്തിയാലേ രക്ഷപ്പെടൂ എന്ന് എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു. പണ്ടെങ്ങോ അനീഷ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ആ രഹസ്യം എന്റെ മനസ്സിൽ അലയടിച്ചു.

"സാർ.."

"ഊം...?"

ഞാൻ ടീച്ചറിന് നേരെ മുഖം തിരിച്ചു.

"അനീഷ് ടീച്ചറിന്റെ ചേച്ചിയുടെ മകനാണ്...."

ഓഫീസ് മുറിയിൽ ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദത.

ടീച്ചറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഞെട്ടൽ.

ഹെഡ്സ്മാസ്റ്ററിന്റെ എഴുത്തു നിന്നു.

പന്ത് മറുപോസ്റ്റിൽ ഇട്ടതിന്റെ ആശ്വാസത്തിൽ ഞാനും ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു .

ഹെഡ് മാസ്റ്ററും ടീച്ചറും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി.

വീണ്ടും നിശബ്ദത. മൗനം വാചാലമാകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"ഉല്ലാസ് ക്ലാസ്സിലേയ്ക്ക് പൊയ്‌ക്കോളൂ." - ഹെഡ്‌മാസ്റ്റർ നിർദേശിച്ചു.

ഞാൻ കിട്ടിയ അവസരം മുതലെടുത്ത് അടുത്ത നിമിഷം ക്ലാസിലെത്തി. പിന്നെ ജനലിൽ കൂടി എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് പാളി നോക്കി. അവർ തമ്മിൽ എന്തൊക്കെ ചർച്ച ചെയ്തു എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും എന്നെ വീട്ടിൽ നിന്ന് നേരിട്ട് വിളിപ്പിച്ചില്ല എന്നു മാത്രം അറിയാം.

ഈ സംഭവത്തിന് ശേഷം അനീഷിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞു. അവനും ആ കുട്ടിയും തമ്മിൽ ഉടക്കി പിരിഞ്ഞെന്നും മറ്റും. ഞാൻ പിന്നീട് പഠനത്തിൽ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ സാഹസങ്ങൾ അങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നതല്ലല്ലോ. കൂടുതൽ രസകരമായ സംഭവങ്ങൾ പത്തിലും, പ്ലസ് വണ്ണിലുമായി അരങ്ങേറി. അതൊക്കെ പിന്നീട് മറ്റൊരു പോസ്റ്റിൽ പറയാം..

മനുഷ്യനും, മനുഷ്യത്വവും....

2018-02-23T14:48:00.002+05:30

മധുവിന്റെ പോസ്റ്റ് മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടിൽ എന്തായിരിക്കും എന്നതാവും ഇനി കുറച്ചു ദിവസങ്ങളിൽ ന്യൂസ് അവറിലെ പ്രധാന ചർച്ചാവിഷയം. റിപ്പോർട്ട് പുറത്തു വരുന്നത് വരെ ചർച്ചകളും, അഭിപ്രായം ആരായലും, ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷനും മുറ പോലെ നടക്കും. റിപ്പോർട്ട് പുറത്തു വന്നാൽ ചർച്ച അടുത്ത ലെവലിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോകാമല്ലോ. സത്യത്തിൽ ഇതൊക്കെ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല. രാഷ്ട്രീയ കൊലപാതകങ്ങളും, ജാതി കൊലകളും, ദുരഭിമാന കൊലകളും, പീഡനങ്ങളും നമ്മുടെ നിത്യ ജിവിതത്തിന്റെ അത്രയേറെ ഭാഗമായിക്കഴിഞ്ഞു. നടന്ന സ്ഥലം ഏതാണെന്നു നോക്കും, വല്ല ഫോട്ടോയോ വീഡിയോയോ ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കും. അതോടെ കഴിഞ്ഞു അതിനോടുള്ള താത്‌പര്യം. ഇവിടെ നമ്മൾ ഒക്കെ വെറും കീടങ്ങൾ മാത്രം. അധികാരവും, പണവും ഉള്ളവന്റെ ചെരിപ്പിനു അടിയിൽപ്പെട്ടു ചതഞ്ഞരയുന്ന കീടങ്ങൾ. ഫേസ്ബുക്കിലോ, വേറെ ഏതു മാധ്യമങ്ങളിലോ എത്ര മാത്രം മുറവിളി കൂട്ടിയിട്ടോ "അവനോടൊപ്പം" എന്ന പോലെയുള്ള ഹാഷ് ടാഗുകൾ വാരി വിതറിയിട്ടോ ഈ വ്യവസ്ഥിതി മാറാൻ പോകുന്നില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഇങ്ങനെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായ പ്രകടനങ്ങൾ ആരെങ്കിലും നടത്തും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. ഈ ബഹളങ്ങൾക്കൊന്നും മരിച്ചു പോയവന് നീതി കൊടുക്കുവാൻ കഴിയില്ല. വിശപ്പു കൊണ്ട് ആണ് അവൻ ഒരു കള്ളൻ ആയതെങ്കിൽ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം അവനു കൊടുക്കുന്നതായിരുന്നു നീതി. ആ നീതി നടപ്പിലാക്കുവാനോ, അങ്ങനെയുള്ള ഒരു ചിന്താഗതിയിലേയ്ക് വളരുവാനോ പ്രബുദ്ധരായ മലയാളികൾക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ ഒരു രീതി വെച്ച് എന്തായാലും കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. നമുക്ക് ഇപ്പോഴും എങ്ങനെയെങ്കിലും പണം ഉണ്ടാക്കണം, ആളാകണം, കുറച്ചു പേരെ ഭരിക്കണം എന്ന ചിന്തയേ ഉളളൂ. ആ ചിന്തകൾ ഒക്കെ കളഞ്ഞു ചുറ്റും ഉള്ള ആൾക്കാരെ ഒന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞാൽത്തന്നെ ഇവിടത്തെ പകുതി പ്രശ്നങ്ങൾ കുറയും. എല്ലാവരും മനുഷ്യർ തന്നെയാണ്. കൊല്ലുന്നവനും, കൊല്ലപ്പെടുന്നവനും. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ കാണിക്കുന്ന ഈ രോഷപ്രകടനത്തെക്കാളും എന്ത് കൊണ്ടും മികച്ചത് ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്ന കരുണയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്. അത് ചെയ്യുവാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യത്വവും ക്രമേണ കൊല്ലപ്പെടും...

സാങ്കേതിക ചൂഷണം!!

2017-11-17T11:54:00.001+05:30

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു സുഹൃത്തിനു ഉണ്ടായ അനുഭവം ആണ്..

1 . ലാപ് ടോപ് ഓൺ ചെയ്തു അല്പം കഴിഞ്ഞാൽ കഴ്സർ തനിയെ നീങ്ങുന്നു. ചില വിൻഡോസ് തനിയെ ഓപ്പൺ ആയി വരുന്നു. എന്നാൽ ഈ പ്രശ്നം എപ്പോഴും ഇല്ല. ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നു. വെബ്‌സൈറ്റ് തുറന്നാൽ ചില സൈറ്റുകളിലേക്ക് തന്നെ റീഡയറക്ട് ചെയ്തു പോകുന്നു. പ്രശ്‍നം കേട്ടപ്പോൾത്തന്നെ വൈറസ് ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. അടുത്തുള്ള സർവീസ് സെന്ററിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കുവാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു. ആൾ ലാപ്ടോപ്പ് കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്തു. അടുത്ത ദിവസം ചെന്നപ്പോൾ കടക്കാരൻ മൊഴിയുന്നു. ഇതിന്റെ കീബോർഡ് കംപ്ലയിന്റ് ആണ്. അത് കൊണ്ടാണ് തനിയെ കീ പ്രസ് ആയി പോകുന്നത്. അതു മാറ്റി വെച്ചാൽ ശെരിയാകും. ഒരു 4500 രൂപ ചെലവ് ആകും. ഇത് കേട്ട പാടേ സുഹൃത്ത് എന്നെ ഫോൺ ചെയ്തു. ലാപ്ടോപ്പ് മടക്കി വാങ്ങി എൻ്റെ അടുക്കൽ എത്തിക്കാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു. അടുത്ത ദിവസം ലാപ്ടോപ്പ് എത്തി. ഞാൻ അതിൽ ഓപ്പറേറ്റിംഗ് സിസ്റ്റം റീഇൻസ്ടാൾ ചെയ്തതോടെ അതിലെ കീബോർഡ് സംബന്ധമായ പ്രശ്നങ്ങൾ അദ്‌ഭുതകരമായ രീതിയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.

2 . മുഴുവനായി ഓണാകാതെ റീസ്റ്റാർട്ട് ആയിക്കൊണ്ടിരുന്ന സുഹൃത്തിന്റെ ഫോൺ ഇത് പോലെ ഒരു ഫോൺ സർവീസ് സെന്ററിൽ ഏല്പിച്ചു. ഹാർഡ്‌വെയർ റീസെറ്റ് ചെയ്‌താൽ തീരുന്ന പ്രശ്നമേ ഉള്ളൂ. ഫോൺ മുഴുവനായും അപ്‌ഡേറ്റഡ് ആണ്. ഇനി അതിൽ അപ്‌ഡേറ്റുകൾ ഒന്നും തന്നെ റൺ ചെയ്യുവാനില്ല. എന്നിട്ട് പോലും സർവീസ് സെന്ററിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആൾ പറഞ്ഞ ആദ്യ കാര്യം ഫോൺ അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യാത്തത് കൊണ്ടാണ് റീസ്റ്റാർട്ട് ആകുന്നതു എന്നാണ്. അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യാൻ 350 രൂപ ആകും. ആ പൈസ കൊടുക്കാൻ സുഹൃത്ത് തയാറായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം ചെന്നപ്പോൾ ഫോൺ ഓൺ ആയി വരുന്നുണ്ടു. പക്ഷേ ടച്ച് വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നില്ല. ടച്ച് സ്‌ക്രീൻ മാറ്റുവാൻ 750 Rs ആകുമെന്ന് കടക്കാരൻ. ഫോൺ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കുമ്പോൾ ടച്ച് വർക്ക്‌ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നതാണ്. പക്ഷെ ഫോൺ കേടായപ്പോൾ എല്ലാം ഒരുമിച്ചാണ് പോയതെന്ന് അയാൾ. ആ മാന്യനുമായി തർക്കിച്ചു നിൽക്കുവാൻ ഉള്ള സാങ്കേതിക അറിവ് ഇല്ലാത്തതിനാൽ 350 രൂപ കൊടുത്ത് സുഹൃത്ത് ഫോൺ തിരിച്ചു വാങ്ങി പോന്നു.

സ്ത്രീകളെ പറഞ്ഞു പറ്റിക്കുവാൻ സർവീസ് സെന്ററുകൾ നടത്തുന്ന പലരും ഇത്തരം അടവുകൾ എടുക്കുന്നുണ്ട്. ഒന്നുകിൽ പരിചയമുള്ള ഏതെങ്കിലും സർവീസ് സെന്ററിൽ നിങ്ങളുടെ ഡിവൈസസ് ഏല്പിക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും പയ്യന്മാർ വഴി സർവീസ് സെന്ററിൽ സാധനം എത്തിക്കുക. അതാകുമ്പോൾ നിങ്ങളില്‍ പലരുടെയും സാങ്കേതികപരമായ അറിവില്ലായ്മയെ ചൂഷണം ചെയ്യുവാൻ അവർക്കു എളുപ്പം സാധിക്കില്ല. അവർ പലതും തള്ളി മറിക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചു ഒരു ചോദ്യമെങ്കിലും ചോദിയ്ക്കാൻ കഴിവുള്ള ആളുടെ കൈയിലേ നിങ്ങളുടെ മൊബൈലോ, ലാപ്ടോപ്പോ കൊടുത്തു വിടാവൂ. അല്ലെങ്കിൽ ഈ പകൽക്കൊള്ള ഇങ്ങനെ തന്നെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും..

Indian Bison in a starry night: ഫോട്ടോയുടെ വിശദീകരണം

2016-10-05T18:48:00.001+05:30

കഴിഞ്ഞ ദിവസം Birders Sans Borders എന്ന ഞങ്ങളുടെ വാട്ട്സാപ്പ് കൂട്ടായ്മ നടത്തിയ ഫോട്ടോഗ്രാഫി എക്സിബിഷനിൽ എന്റെ മൂന്നു ചിത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതിലെ ഒരു ചിത്രം പലരെയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. ഒരു കാട്ടുപോത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ചിത്രം ആയിരുന്നു അത് (Indian Bison in a starry night). ആ ഫോട്ടോ എങ്ങനെയാണ് എടുത്തതെന്നും, അതിന്റെ പിന്നിലുള്ള സാങ്കേതിക വശങ്ങളും വെളിവാക്കുന്നത് നല്ലതാണെന്നു എക്‌സിബിഷനിൽ ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് ലഭിച്ച സ്വീകാര്യതയിൽ നിന്നും തോന്നി. ഒരു പക്ഷെ ഫോട്ടൊഷോപ്പ് ആണെന്ന് പലരും തെറ്റിദ്ധരിച്ചേക്കാവുന്ന ആ ഫോട്ടോ തികച്ചും സാങ്കേതികമായി ക്യാമറയിൽ നിന്നും തന്നെ പിറവിയെടുത്തതാണ്. അത്തരം ഫോട്ടോകൾ എടുക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ ഈ വിശദീകരണം സഹായിക്കും എന്ന് കരുതുന്നു. ആ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ഇടയായ സാഹചര്യവും അത് എങ്ങനെ എടുത്തു എന്നും ഇനി വിശദീകരിക്കാം.

കഴിഞ്ഞ മാർച്ചിൽ ഞാൻ പാമ്പാടുംഷോല നാഷണൽ പാർക്കിൽ ഷൂട്ട് സ്‌കൂളിലെ എന്റെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി ഒരു ക്യാമ്പ്‌ ചെയ്തിരുന്നു. പാമ്പാടും ഷോല ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ മൂന്നാറിൽ നിന്നും ഏകദേശം മുപ്പത്തഞ്ചോളം കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ്. ടോപ് സ്റ്റേഷനും, കോവിലൂരിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഈ സ്ഥലം ജൈവവൈവിധ്യത്താൽ സമ്പുഷ്ടമാണ്. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാൽ കാട്ടുപോത്തുകൾ കൂട്ടമായി നമ്മൾ താമസിക്കുന്ന ഡോർമിറ്ററിയുടെ സമീപത്തേയ്ക്കു വരും. അവിടെ ഉള്ള ഇളം പുല്ലു കഴിക്കുവാൻ ആണ് ഈ വരവ്. ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം അവിടെ തന്നെ വിശ്രമിക്കാറുള്ള ഇവ ശല്യക്കാരല്ല. നേരം പുലരുമ്പോ എഴുന്നേറ്റു പോവുകയും ചെയ്യും. നമ്മൾ അവയെ ശല്യം ചെയ്യാതിരുന്നാൽ മതി.

അതിനു പിറ്റേ ദിവസം ഫോട്ടോമ്യൂസ് നടത്തുന്ന ലാൻഡ്സ്കേപ്പ് ഫോട്ടോഗ്രാഫി വർക്‌ഷോപ്പിൽ പങ്കെടുക്കുവാൻ വന്ന സക്കറിയാ പൊൻകുന്നം, രാജേഷ് കൃഷ്ണൻ എന്നിവരും അന്ന് അവിടെ ക്യാമ്പ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈകിട്ടത്തെ ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം നൈറ്റ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുടെ ഒരു ചെറിയ ഡെമോൺസ്ട്രേഷൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ ട്രൈപോഡും, ക്യാമറയുമായി ഡോർമിറ്ററിക്കു വെളിയിലെത്തി. വിദ്യാർത്ഥികളായ Abhin, Jestin, Daas എന്നിവർ അവരുടെ ക്യാമറകളും എടുത്തിരുന്നു.

പാമ്പാടും ഷോലയിലെ തണുപ്പ് എന്ന് വെച്ചാൽ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവം തന്നെയാണ്. അന്ന് ഏകദേശം നാലോ അഞ്ചോ ഡിഗ്രി ആയിരിക്കും താപനില. ചെറിയ കാറ്റുമുണ്ട്. കൈ ഒക്കെ നന്നായി വിറയ്ക്കുന്ന വേദനിപ്പിക്കുന്ന കുത്തിക്കയറുന്ന തണുപ്പ്. ചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ നക്ഷത്രങ്ങളെ വ്യക്തമായി കാണാം. ആ മേഖലയിൽ Light pollution ഇല്ലാത്തതിനാൽ കാണാവുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളുടെ എണ്ണവും കൂടിയിട്ടുണ്ട്. തലേ ദിവസം രാത്രി ഒന്ന് രണ്ടു ലോങ്ങ് എക്സ്പോഷർ ഫോട്ടോകൾ എടുത്തിരുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ടോർച്ച്‌ ഉപയോഗിച്ച് അടുത്തുളള മരങ്ങളെ പെയിന്റ് ചെയ്‌താൽ ഫോട്ടോയ്ക്ക് ഒരു ഭംഗി വരും. അതിനാൽ ഒരു ടോർച്ച്‌ ഞാൻ കയ്യിൽ എടുത്തിരുന്നു.

തണുപ്പൊക്കെ അവഗണിച്ചു ഞാൻ ട്രൈപോഡ് ഒക്കെ സെറ്റ് ചെയ്തു ക്യാമറ മൗണ്ട് ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാൾ ആ കണ്ടുപിടുത്തം നടത്തിയത്. ഞങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന ഡോർമിറ്ററിയുടെ ഇടതു വശത്തു രണ്ടു കാട്ടുപോത്തുകൾ കിടക്കുന്നു. ഒട്ടും മടിക്കാതെ ക്യാമറ അങ്ങോട്ട് തിരിച്ചു. 25 സെക്കൻഡ് ദൈർഘ്യമുള്ള ISO-1600 ഉള്ള ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു. ക്യാമറ mirror-ന്റെ വൈബ്രെഷൻ ഒഴിവാക്കാൻ 'Exposure Delay Mode' ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കു മൂന്നു നാല് സെക്കൻഡ് നേരത്തേയ്ക്ക് ചെറുതായി ടോർച്ച്‌ മിന്നിച്ചു അവയെ ഇലൂമിനേറ്റ് ചെയ്യുവാനും മറന്നില്ല. ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു റിവ്യൂ ചെയ്തു നോക്കി. കൊള്ളാമെന്നു മനസ്സ് പറഞ്ഞു. ഇതിനിടെ രാജേഷ് കൃഷ്ണൻ ചേട്ടൻ പുറത്തു എത്തിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതൊക്കെ നോക്കിയ ശേഷം അദ്ദേഹം അടുത്ത് വന്നു. കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾ നൈറ്റ് ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു. പിന്നീട് തണുപ്പ് കൂടിയതിനാൽ അദ്ദേഹം റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി. ഞാൻ ഫോട്ടോ എടുക്കൽ തുടർന്നു.

ഇതിനിടെ ഞാൻ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ക്യാമറയുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു വശത്തു വെച്ചാണ് ഞാൻ ടോർച്ച്‌ അടിക്കുന്നതെങ്കിൽ, ആ ഭാഗത്തു നിന്നും ഒരു വെളിച്ചത്തിന്റെ ബീം ഫ്രേയിമിനു കുറുകെ വന്നു സബ്ജക്ടിൽ വീഴുന്നത് പോലെ ഫോട്ടോയിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ഒരു നീല വെളിച്ചം. ഇതിന്റെ കാരണം ലളിതമാണ്. പകൽ സമയം നമ്മൾ ക്യാമറ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ വ്യൂഫൈൻഡർ അടഞ്ഞായിരിക്കും. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ വ്യൂഫൈൻഡറിനെ കവർ ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവും. മാത്രമല്ല പകൽ നമ്മൾ 25 സെക്കൻഡ് ദൈർഘ്യം ഉള്ള എക്സ്പോഷറുകൾ സാധാരണ എടുക്കാറില്ല. പക്ഷെ രാത്രിയിൽ കാര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. ചെറിയ പ്രകാശശ്രോതസ് പോലും ലോങ്ങ് എക്സ്പോഷറിൽ സെൻസറിൽ പതിയുന്നു. 1600 ISO -യിൽ ലോങ്ങ് എക്സ്പോഷർ എടുക്കുമ്പോൾ വ്യൂഫൈൻഡറിൽ കൂടി ലൈറ്റ് ഉള്ളിൽ കയറി സെൻസറിൽ വന്നു വീഴുന്നു. ഇതിനെ Light streak എന്നാണ് വിളിക്കുക. മാത്രമല്ല ബ്രൈറ്റ് ലൈറ്റ് പോലെയുള്ള ശക്തിയേറിയ പ്രകാശ സ്രോതസുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉള്ള പൊടിപടലങ്ങളെയും, പുകയേയും മറ്റും ശക്തിയായി പ്രകാശമയമാക്കും. ക്യാമറയുടെ ഒരു വശത്തു നിന്ന് ലൈറ്റ് അടിക്കുമ്പോൾ അത് ആ ഭാഗത്തുള്ള അന്തരീക്ഷത്തെ ഇലൂമിനേറ്റ് ചെയ്താണ് സബ്ജക്ടിൽ ചെന്ന് പതിക്കുക. ക്യാമറയുടെ പ്രവർത്തനം അതിനെ compress ചെയ്ത്‌ ഒരു 2 dimensional ഫോട്ടോ ആക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഒരു വശത്തു നിന്നും ശക്തിയായി പ്രകാശം വരുമ്പോൾ അത് ഒരു ലൈറ്റ് ബീമായി ഫോട്ടോയ്ക്ക് കുറുകെ കാണപ്പെടുന്നു. ശക്തി കുറഞ്ഞ ടോർച്ച് ആണെങ്കിൽ ഈ ഇഫ്ഫക്റ് അത്ര വ്യക്തമായി കാണുവാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷെ ബ്രൈറ്റ് ലൈറ്റ് പോലെ ഉള്ളവ ഒരു വെളിച്ചത്തിന്റെ ബീം സൃഷ്ടിക്കും. വ്യൂഫൈൻഡറിൽ കൂടി പ്രവേശിക്കുന്ന പ്രകാശവും, ബ്രൈറ്റ് ലൈറ്റിന്റെ ശക്തിയേറിയ ഇല്ലൂമിനേഷനും കൂടിച്ചേരുമ്പോൾ ആണ് ഇത്തരം ലൈറ്റ് ബീമുകൾ ഫോട്ടോകളിൽ ഉണ്ടാകുന്നത്.

അങ്ങനെ ഒന്ന് രണ്ടു ഫോട്ടോകൾ എടുത്തപ്പോൾ ആണ് വലതു വശത്തു ഒറ്റതിരിഞ്ഞു ഒരു കാട്ടുപോത്തു നിൽക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അത് ഞങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ബാക്‌ഗ്രൗണ്ടിലെ മലനിരകളും, മരവും, നക്ഷത്രക്കൂട്ടവും ഒരു നല്ല ഫോട്ടോയ്ക്കുള്ള അന്തരീക്ഷം ഒരുക്കി. ക്യാമറ അവിടേയ്ക്കു തിരിച്ചു ഞാൻ കുറച്ചു ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു. ലൈറ്റ് ബീം ഈ സമയത്തെല്ലാം ഒരു വശത്തു നിന്നായിരുന്നു. ക്യാമറയുടെ നേരെ മുകളിൽ ടോർച്ച്‌ പിടിച്ചാൽ കുറച്ചു കൂടി ഡ്രാമ ഫോട്ടോയിൽ കൊണ്ടുവരാം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അങ്ങനെ ക്യാമറയുടെ നേരെ മുകളിൽ ബ്രൈറ്റ് ലൈറ്റ് പിടിച്ചു എടുത്ത ഫോട്ടോയാണ് ഇത്. ഫോട്ടോ കണ്ടാൽ ആരോ ആകാശത്തു നിന്ന് പോത്തിന് മുകളിലേയ്ക്കു ടോർച്ച്‌ അടിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും.

20 സെക്കൻഡ് എക്സ്പോസ് ചെയ്യുമ്പോൾ അതിൽ മൂന്നോ നാലോ സെക്കൻഡ് മാത്രമേ സബ്ജക്ടിനെ ടോർച്ച്‌ അടിച്ചു ഇലൂമിനേറ്റ് ചെയ്യാവൂ. അതിൽ കൂടുതൽ ആയാൽ സബ്ജക്ട് ഓവർ എക്സ്പോസ് ആയി പോകുവാൻ സാധ്യത ഉണ്ട്. മാത്രമല്ല ഈ നാല് സെക്കന്റിന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവി അനങ്ങിയാൽ അവ്യക്തമായി അതിന്റെ ഒരു രൂപം മാത്രമേ കിട്ടൂ. എന്തായാലും എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നല്ല ഫോട്ടോ കിട്ടുന്നത് വരെ അനങ്ങാതെ നിന്ന് ഞങ്ങളെ വീക്ഷിച്ച പോത്ത് വീണ്ടും പുല്ലു തിന്നുവാൻ തുടങ്ങി. ഫോട്ടോയുടെ വലതു വശത്തു കാണുന്ന വെട്ടം ഡോർമിറ്ററിയിലെ വെളിച്ചം പുറത്തു വരുന്നതാണ്. അത് പോലെ ഫോട്ടോയുടെ മുകളിൽ ഇടതു വശത്തായി അവിടത്തെ ഒരു ലൈറ്റിന്റെ ഭാഗം കാണാം. ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ നല്ല ഇരുട്ടായിരുന്നതിനാൽ ഫ്രേയിമിന്റെ ബോർഡറിൽ അത് പെട്ടത് അറിഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് അത് ക്ളോൺ ചെയ്തു കളയാമായിരുന്നെങ്കിലും അത് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പാറ്റേണിനെ ബാധിക്കും എന്നതിനാൽ ചെയ്തില്ല. ഫോട്ടോയുടെ ടെക്നിക്കൽ ഡീറ്റയിൽസ് ചുവടെ കൊടുക്കുന്നു. ഈ വിവരങ്ങൾ ഏതെങ്കിലും ഫോട്ടോഗ്രാഫർമാരെ സഹായിക്കും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ നിറുത്തുന്നു.

Camera: Nikon D600
Lens: Nikkor 24-85 f/2.8-4

ISO- 1600
Aperture- f/4
Shutter speed- 25 sec
Focal length- 24mm
Metering- Evaluative
Timer- Yes
Exposure delay mode- Yes, 3 seconds
Vibration reduction- No
White balance- Kelvin

അനുബന്ധം: വ്യൂഫൈൻഡറിൽ കൂടി എത്രമാത്രം പ്രകാശം ഉള്ളിൽ കടക്കും എന്നറിയാൻ ഞാൻ ലെൻസ് ക്യാപ് ഉപയോഗിച്ച് ലെൻസ് മൂടിയ ശേഷം താഴെ പറയുന്ന settings -ൽ രണ്ടു ഫോട്ടോകൾ എടുത്തു

ISO- 1600
Shutter speed: 20 sec

ഇതിൽ Aperture value ഞാൻ കൊടുത്തിട്ടില്ല. ഏതു Aperture value ഉപയോഗിച്ചാലും അത് ഫോട്ടോയെ ബാധിക്കില്ല. (ലെൻസ് മൂടിയിരിക്കുന്നതിനാൽ )

ഇതിൽ ഒന്നാമത്തെ ഫോട്ടോയിൽ ഷട്ടർ ബട്ടൺ അമർത്തിയ ശേഷം 20 സെക്കൻഡ് വെറുതെയിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ ഫോട്ടോയിൽ ഷട്ടർ ബട്ടൺ അമർത്തിയ ശേഷം വ്യൂഫൈൻഡറിൽ കൂടി ഒരു ചെറിയ LED ടോർച്ച്‌ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് അടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഫോട്ടോ കണ്ടു നിങ്ങൾക്കു തന്നെ റിസൽറ്റ് വിലയിരുത്താവുന്നതാണ്.

ചില പരിസ്ഥിതിദിന ചിന്തകള്‍...

2016-06-05T11:42:00.000+05:30

ഇന്ന് ജൂണ്‍ 5. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പരിസ്ഥിതി സ്നേഹികള്‍ ഭൂമിയെ ഓര്‍ക്കുന്ന ദിവസം. ഭൂമിയെയും, പ്രകൃതിയെയും സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ ആളുകളുടെ ഇടയില്‍ അവബോധം കൊടുക്കുക എന്നതാണ് ഈ ദിവസത്തിന്‍റെ ഒരു ലക്ഷ്യം. അതിനായി ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പരിസ്ഥിതി സ്നേഹികള്‍ (സ്നേഹികള്‍ എന്ന് നാട്ടുകാരെ കാണിക്കാന്‍ നടക്കുന്നവരും ഇതില്‍ പെടും) മരങ്ങള്‍ നട്ടും, ക്ലാസ്സുകള്‍ സംഘടിപ്പിച്ചും ജനങ്ങളില്‍ അവബോധം വളര്‍ത്തുവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷേ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്താണ് സാധാരണ സംഭാവിക്കാറ്? ഈ വര്‍ഷം മരം നടുന്ന അതേ കുഴിയില്‍ തന്നെയായിരിക്കും അടുത്ത വര്‍ഷവും മരം നാടാറ്. മതിയായ പരിപാലനം കിട്ടാതെ നട്ട മരം നശിച്ചു പോകുന്നത് കൊണ്ടാണിത്. മരം നടുക എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും നല്ല ഉത്സാഹമാണ്. പക്ഷേ നട്ട മരത്തിനു വെള്ളമൊഴിക്കാനോ, അതിനെ കന്നുകാലികള്‍ തിന്നു നശിപ്പിക്കതെയിരിക്കാനോ ഉള്ള ഒന്നും തന്നെ മിക്കവരും ചെയ്യുന്നില്ല. ഒരു മരം നടാന്‍ ആര്‍ക്കും പറ്റും, പക്ഷേ നട്ട മരത്തിന്‍റെ സംരക്ഷണമാണ് കൂടുതല്‍ മുഖ്യം. ഈ കാര്യം ആദ്യം മനസ്സിലാക്കുക. നിങ്ങള്‍ ഒരു മരം നട്ടാല്‍ അതിനെ എങ്ങനെ കേടു കൂടാതെ സംരക്ഷിക്കും എന്നത് പ്ലാന്‍ ചെയ്തതിനു ശേഷം ആയിരിക്കണം ചെയ്യേണ്ടത്. അല്ലെങ്കില്‍ മരം നടീല്‍ വെറും പ്രഹസനമായി മാറും. ഇപ്പോള്‍ നട്ട കുഴിയില്‍ അടുത്ത പരിസ്ഥിതി ദിനത്തിലും മരങ്ങള്‍ നടുന്നതില്‍ കൂടിയ നാണക്കേടില്ല എന്നത് മനസ്സിലാക്കുക. വലിയ ഫ്ലെക്സുകള്‍ വലിച്ചു കെട്ടി പരിസ്ഥിതി ദിനം എന്ന് ഉച്ചത്തില്‍ പ്രഘോഷിക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല. മരം നടുവാന്‍ പരിസ്ഥിതി ദിനം തന്നെ വേണമെന്നുമില്ല. കാലാവസ്ഥയും വെള്ളത്തിന്‍റെ ലഭ്യതയും അനുസരിച്ച് വര്‍ഷത്തില്‍ എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും നടാവുന്നതാണ്. മരം നടുന്ന സ്ഥലത്തെ മണ്ണും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. പാറപ്പുറത്ത് മരം വെച്ചിട്ടെന്തു കാര്യം? മരത്തിന്‍റെ വേരുകള്‍ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങി ചെല്ലാന്‍ കഴിയുന്നയത്ര ഇളക്കമുള്ള മണ്ണിലേ മരം നടാവൂ. അത് കൊണ്ടാണ് ചെറിയ തൈ നടുവാന്‍ ആണെങ്കില്‍ പോലും വലിയ കുഴി എടുക്കുന്നത്. ഇളകിയ മണ്ണ് കുഴിയില്‍ നിറച്ചതിനു ശേഷം ആവണം മരം നടാന്‍. വേണമെങ്കില്‍ കുറച്ചു ചാണകവും വളത്തിനായി ചേര്‍ക്കാം. നട്ട മരത്തെ കന്നുകാലികളില്‍ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ ബലമുള്ള ട്രീ ഗാര്‍ഡുകള്‍ ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്. മരത്തിനു സ്വയം വളരാനുള്ള ശക്തി ആകുന്നതു വരെ രാവിലെ എന്നും വെള്ളമൊഴിച്ച് കൊടുക്കണം. ഇനി നമ്മള്‍ ഏതെങ്കിലും കാരണവശാല്‍ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മാറി നില്‍ക്കേണ്ടി വരികയാണെങ്കില്‍ ഒരു പിന്‍ഗാമിയെ കണ്ടെത്തി അയാളെ മരത്തിന്‍റെ സംരക്ഷണം എല്പിക്കുന്നതില്‍ എന്താണ് മുടക്ക്? ഒരു മരം നട്ടാല്‍ അതിനെ സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ ഉള്ള ഉത്തരവാദിത്വം കൂടി നമ്മള്‍ എടുക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ നടാന്‍ പോകരുത്. കുസാറ്റ് സരോവര്‍ ഹോസ്റ്റലിനു മുമ്പില്‍ ഞാനും കുറച്ചു സുഹൃത്തുക്കളും കൂടി നട്ട അത്തിമരം അതിനു ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. ഓരോ തവണയും ആ വഴി പോകുമ്പോള്‍ ആ മരത്തെ നോക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന സന്തോഷം വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കാനാവില്ല. ആ മരത്തെ സംരക്ഷിക്കുവാന്‍ അത് നട്ടപ്പോഴും, പിന്നീടും കൂടെ നിന്ന എല്ലാവരെയും സ്മരിക്കുന്നു. ഇന്ന് മരം നടാന്‍ പോകുന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് ആശംസകള്‍ നേരുന്നു. നിങ്ങളുടെ മരവും നിങ്ങളോടൊപ്പം വളര്‍ന്നു വലുതാവട്ടെ...

ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കൊച്ചു...

2016-01-19T17:10:00.001+05:30

മിനിങ്ങാന്ന് രാത്രിയാണ് ഞങ്ങളുടെ വാടക വീട്ടിലേയ്ക്ക് പുതിയ അതിഥി എത്തുന്നത്‌. ആരോടും മിണ്ടാനും പറയാനും നില്ക്കാതെ അവൾ ചെറിയ കുറുകലോടെ എല്ലാ മുറിയിലും കയറി നടന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ കാലിൽ വന്നു മുട്ടിയുരുമ്മി സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനും മടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല അവൾക്ക്. മിക്കപ്പോഴും പട്ടിണിയിൽ ആയിരുന്നു അവൾ എന്ന് അവളുടെ ഒട്ടിയ വയർ വിളിച്ചോതി. വീട്ടിൽ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പായ്ക്കറ്റ് ബ്രെഡ്‌ ആണ്. അതിൽ നിന്നും ഒരു കഷണം എടുത്തു ചെറുതാക്കി ഞാൻ അവൾക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു. ആർത്തിയോടെ അവൾ അത് കഴിച്ചു. വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി നില്പ്പായി. വേറൊന്നും കൊടുക്കാൻ തല്കാലം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ കുറച്ചു പാൽ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാം എന്ന് കരുതി. അങ്ങനെ കുറച്ചു പാൽപ്പൊടി എടുത്തു വെള്ളത്തിൽ ഇട്ടു പാലും തയ്യാറാക്കി കൊടുത്തു. ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം അവൾ നേരെ രാഹുലിന്റെ കട്ടിലിൽ കയറി അവിടെ ഇരിപ്പായി. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും ഒന്നും അറിയാത്ത മട്ടിൽ മടിയിൽ കയറി സുഖമായി ഉറക്കവും തുടങ്ങി. ഇതിനിടെ എപ്പോഴോ ഉറക്കം മുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ താഴെ ഇറങ്ങി കട്ടിലിനു ചുറ്റും നടന്നു. പിന്നെ എവിടൊക്കെയോ തട്ടിയ ശേഷം ഒരു പാറ്റയെ പുറത്തു ചാടിച്ചു. പിന്നെ അതിനെ തട്ടിക്കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാറ്റ ഓടി രക്ഷപെടാൻ നോക്കുമ്പോൾ കടിച്ചു എടുത്തുകൊണ്ടു വരും. പിന്നെയും കളി തുടരും.

ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ താമസക്കാർ നാലുപേർ ആണെങ്കിലും അവിടെ വന്നു പോകുന്ന സുഹൃത്തുക്കളുടെ എണ്ണം അതിൻറെ പതിന്മടങ്ങാണ്. ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ വന്ന അതിഥിയെ ഒരു റൂം മേറ്റ് ആയി കൂടെ കൂട്ടിയാലോ എന്നായി എൻറെ ആലോചന. അതിന്റെ ആദ്യ ഭാഗം എന്ന നിലയിൽ അവൾക്കു ഞങ്ങൾ "കൊച്ചു" എന്ന് പേരിട്ടു. ഒരു കാർഡ് ബോർഡ് പെട്ടി എടുത്തുകൊണ്ടു വന്ന് അതിൽ കുറച്ചു പഴയ തുണിയും ഇട്ടു ഞങ്ങൾ അവളെ അതിൽ പിടിച്ചു കിടത്തി. പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെ ഒപ്പം കട്ടിലിൽ കിടക്കാൻ ആണ് അവൾ തീരുമാനിച്ചത്. പിന്നീട് ഞങ്ങളും തർക്കിക്കാൻ നിന്നില്ല. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ നാല് ബ്രോ-മാരുടെ ഒപ്പം കൊച്ചു ബ്രോയും താമസം തുടങ്ങി.

രാവിലെ എണീറ്റ്‌ ജോലിക്ക് പോകാൻ ഉള്ളത് കൊണ്ട് സാധാരണ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ്‌ കഴിക്കാറില്ല. ചിലപ്പോൾ ഉച്ചയ്ക്കത്തേയ്ക്കുള്ള ചോറ് ഉണ്ടാക്കാറുണ്ട്. ഇന്ന് കൊച്ചു ബ്രോ ഉള്ളതിനാൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് ഞാൻ കരുതി. അങ്ങനെ കുറച്ചു ചോറും ഒരു ഓംലെറ്റും ഉണ്ടാക്കി. കൊച്ചു ബ്രോ ഇതിനോടകം അടുത്തുള്ള വീട്ടുകാരുമായും, മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളുമായും സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നല്ല ഇണക്കം ഉള്ളതിനാൽ അവളെ ഓമനിക്കുവാൻ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ചോറുണ്ട ശേഷം കൊച്ചു പിന്നെയും കരച്ചിൽ തുടർന്നു. നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന കടലയും, മുന്തിരിയും ഒന്നും അവൾ കഴിക്കില്ല എന്ന് പരീക്ഷിച്ചു അറിഞ്ഞതിനാൽ വേറെ നിവൃത്തി ഇല്ലാതെ ജോലിക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു.

ജോലി കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി ആദ്യം ചെയ്ത കാര്യം ഒരു പായ്ക്കറ്റ് ഉണക്കമീൻ വാങ്ങുക എന്നതായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് അവളെ കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സാമിയോടു തിരക്കി. എവിടെ എങ്കിലും ഓടിപ്പോയി കാണും എന്ന് അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഞാൻ വീടിന്റെ പരിസരത്തു ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളെ കാണാനില്ല. പിന്നെ വീടിന്റെ പുറകിൽ ചെന്നപ്പോൾ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. കയ്യാലപ്പുറത്ത് ഇരിപ്പുണ്ട്. താഴെ ഇറങ്ങാൻ അറിയില്ല. അവളെ കയ്യിലെടുത്തു ഞാൻ തിരിച്ചു റൂമിൽ എത്തി. ഉണക്കമീൻ രണ്ടു കഷണം ഇട്ടു കൊടുത്തു. അത് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ ശാപ്പിട്ട ശേഷം ഇനിയും വല്ല തരിയും തറയിൽ ഉണ്ടോ എന്നറിയാൻ അടുക്കള മുഴുവൻ അവൾ മണത്തു നടന്നു. കുറച്ചു നേരം നടന്നു മടുത്തപ്പോൾ കട്ടിലിൽ കയറി ഉറക്കവും തുടങ്ങി.

ഇതിനിടെ സുഹൃത്തായ രഘു വന്നിരുന്നു. അവർ അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് പോയി. തിരിച്ചു വന്ന കൊച്ചുവിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു കറുത്ത ചരടും, നെറ്റിയിൽ ഒരു പൊട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു കൂടി സുന്ദരിയായ അവൾക്കു ഒരു മീൻ കൂടി കൊടുത്ത ശേഷം ഞാൻ കണ്ണാടിയുടെ മുമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു സെല്ഫിയും എടുത്തു. പിന്നെ അവളെ താഴെയിറക്കി. കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എഡിറ്റ്‌ ചെയ്യാ നുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ലാപ്ടോപ്പിന് മുമ്പിൽ തപസ്സായി. കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം ഒന്നും കേൾക്കാനില്ല. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ഞാൻ നോക്കി. സാമിയാണ്. വീടിനു തൊട്ടു പുറത്തു നില്ക്കുന്ന അവൻ എന്നെ എന്തിനു ഫോൺ ചെയ്യുന്നു എന്ന് ആലോചിച്ചു അദ്ഭുതപ്പെട്ട ഞാൻ ഫോൺ എടുത്തു.

"ഉല്ലാസേട്ടാ... നമ്മുടെ പൂച്ച പോയി. അതിനെ ഏതോ വണ്ടിയിടിച്ചു"

ഫോണിനു പെട്ടെന്ന് കനം വെച്ചത് പോലെ എനിക്കു തോന്നി. ഒരു നിമിഷത്തെ അന്ധാളിപ്പിനു ശേഷം ഞാൻ വീടിനു വെളിയിൽ എത്തി. റോഡിന്റെ ഇറക്കത്തിൽ സാമി നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിൽ ഞാൻ കാണാൻ ഒട്ടും ആഗ്രഹിക്കാത്ത കാഴ്ച്ച. കൊച്ചുവിന്റെ ചലനമറ്റ ദേഹം. ഒന്നും മനസ്സിൽ വരുന്നുണ്ടായില്ല. എന്ത് പറയാൻ. ചില വികാരങ്ങൾ അനുഭവിച്ചാൽ മാത്രമേ നമുക്ക് അറിയുവാൻ കഴിയൂ. അടുത്ത വീട്ടുകാരും, കുറേ സുഹൃത്തുക്കളും ഉടനെ തന്നെ അവിടെ എത്തിയത് അവർക്കെല്ലാം എത്രമാത്രം ഇഷ്ടമായിരുന്നു അവളെ എന്നതിന് തെളിവായി. കേവലം 24 മണിക്കൂറിൽ താഴെ മാത്രം സമയം കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും മനസ്സിലും കയറിയ അവൾ വന്ന വഴി തന്നെ മടങ്ങി. ചോദിക്കാതെ വന്നു, ചോദിക്കാതെ പോയി. ജീവിതം എത്ര ക്ഷണികം ആണെന്നും, എത്രമാത്രം പ്രവചനാതീതം ആണെന്നും അവൾ ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. ഓർമ്മയ്ക്കായി കുറച്ചു ചിത്രങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കിയായി...

കുരുന്നുകള്‍ക്കിടയില്‍ അല്പസമയം....

2015-10-13T21:19:00.000+05:30

“കോട്ടയം മെഡിക്കല്‍ കോളേജ്‌ കിഡ്സ്‌ ക്യാന്‍സര്‍ വാര്‍ഡില്‍ ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉണ്ട്. കുട്ടികളോടൊത്ത് കുറച്ചു സമയം ചെലവഴിക്കാന്‍. നിങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു സഹായം ആയേനെ.”- എന്‍റെ സുഹൃത്തായ കീര്‍ത്തി ഇങ്ങനെ ഒരു അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ അതിനെ കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ ഒന്നും തന്നെ ചിന്തിക്കാതെ തന്നെ പോകുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഹെല്‍പിംഗ് ബ്രെയിന്‍സ് (http://www.helpingbrainz.org/) എന്ന സംഘടനയുടെ ഭാരവാഹിയാണ് കീര്‍ത്തി. എനിക്ക് നേരിട്ട് ഒരു പരിചയവും ഇല്ലാത്ത ആള്‍ക്കാര്‍ ആണ് അവിടെ വരുന്നതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നതെങ്കിലും, ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനു പോകുന്നതിനാല്‍ അതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമേ ആകില്ല എന്ന തോന്നല്‍ ആദ്യം മുതലേ ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്തായാലും ശനിയാഴ്ച രാവിലെ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ നല്ല മഴ. ഭാഗ്യത്തിന് ബസ്‌ ഒക്കെ സമയത്തിന് കിട്ടിയതിനാല്‍ കൃത്യം പത്തു മണിക്ക് തന്നെ സ്ഥലത്ത് എത്തുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു. മഴ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു കൂട്ടം ചെറുപ്പക്കാര്‍ അവിടെ എന്നെപ്പോലെ സമയത്തിന് തന്നെ എത്തിയിരുന്നു. കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെടുത്തലുകളുടെയും, മുഖവുരയുടെയും ആവശ്യമില്ലാതെ തന്നെ എല്ലാവരും കര്‍മ്മനിരതരായി. ഒരു സഹായം ചോദിച്ചാല്‍ തരുവാന്‍ അനവധി കൈകള്‍. മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ സിസ്റ്റര്‍. ജയ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുട്ടികളെ ഇരുത്തേണ്ട ഹാള്‍ കാണിച്ചു തന്നു.

ചന്ദനമഴ സീരിയലിലൂടെ പ്രശസ്തനായ ശ്രീ. പ്രതീഷ്‌ നന്ദനും ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേരുമെന്ന് അറിഞ്ഞു. ആശുപത്രി തിരക്കുകള്‍ മാറ്റിവെച്ച് Dr. സബിതയും, Dr. ജയപ്രകാശും (RMO) ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേര്‍ന്നു. കുരുന്നുകള്‍ക്കായി ഞങ്ങള്‍ ഒരു പെയിന്‍റിംഗ് മത്സരവും സംഘടിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഈ കുട്ടികളില്‍ ഭൂരിഭാഗവും പല തവണ ട്രീറ്റ്‌മെന്‍റ് കഴിഞ്ഞവരാണെന്നു സിസ്റ്റര്‍ ജയ പറഞ്ഞു. മിക്കവര്‍ക്കും ബ്ലഡ്‌ ക്യാന്‍സര്‍ ആണ്. ബാല്യത്തിന്‍റെ നിഷ്കളങ്കത പേറുന്ന മുഖങ്ങള്‍.

ശ്രീ. പ്രതീഷ്‌ നന്ദന്‍ വളരെ പക്വതയാര്‍ന്ന വാക്കുകളിലൂടെ മുതിര്‍ന്നവരെയും, അത് പോലെ തന്നെ കുട്ടികളുടെ ഇടയിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് അവരെയും കയ്യിലെടുത്തു. പെയിന്‍റിംഗ് മത്സരം വളരെ രസകരമായിരുന്നു. കുട്ടികള്‍ക്ക് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എന്തും, എവിടെയും ഇരുന്നു വരയ്ക്കാന്‍ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തു. ചിലര്‍ കസേരയിലും, ടേബിളിലും ഇരുന്നും, മറ്റു ചിലര്‍ തറയില്‍ ഇരുന്നും ഒക്കെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരച്ചു. മത്സരത്തിന് ശേഷം കുട്ടികള്‍ക്ക് പഠന സാമഗ്രികളും, സമ്മാനങ്ങളും വിതരണം ചെയ്തു. അവരുടെ ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രയത്നത്തിനു ലഭിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഫലമായി തോന്നി.

എന്തായാലും ഹെല്‍പിംഗ് ബ്രെയിന്‍സില്‍ ഒരു അംഗത്വം എടുക്കുവാന്‍ ഈ ഇവന്‍റ് എനിക്ക് പ്രചോദനമായി. ഇനിയും ഇത്തരം സാമൂഹ്യസേവനങ്ങള്‍ ചെയ്യുവാന്‍ കഴിയുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു. ഒരു അപരിചിതനായി വന്ന്, ഒരു കൂട്ടം സുഹൃത്തുക്കളെ സമ്പാദിക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞതിലും സന്തോഷം തോന്നുന്നു. സാമൂഹ്യസേവനം പബ്ലിസിറ്റിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ചെയ്യുന്ന ആള്‍ക്കാരുള്ള ഈ നാട്ടില്‍ വീക്കെന്‍ഡിലെ ഒഴിവുസമയം ഇതിനായി മാത്രം മാറ്റിവെച്ച എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇനിയും നമുക്ക് കാണാം.

ചൊക്രനിലേയ്ക്ക് ഒരു യാത്ര

2014-11-01T22:47:00.000+05:30

പ്രത്യേക പ്ലാന്‍ ഒന്നും ഇല്ലാതെ ചെയ്യുന്ന ചില യാത്രകള്‍ ആയിരിക്കും വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങള്‍ നമുക്ക് നല്‍കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം മൂന്നാറിനടുത്തുള്ള ചൊക്രന്‍ മുടി കയറുവാന്‍ ഉള്ള യാത്രയും ഇത്തരം ഒന്നായിരുന്നു. തലേന്ന് രാത്രി പത്തു മണിക്ക് നോര്‍ത്ത്‌ ഇന്ത്യന്‍ കടയില്‍ നിന്നും ചപ്പാത്തി കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെയാണ് ആ ഐഡിയ മനസ്സില്‍ വന്നത്. അടുത്ത മാസം വളരെ തിരക്കുള്ളതായതിനാല്‍ യാത്രകള്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് ഈ മാസം തന്നെയാവണം എന്ന് ഞാന്‍ സുഹൃത്ത്‌ അജുവിനോട് പറഞ്ഞു.

എങ്കില്‍ നാളെത്തന്നെ ആയാലോ എന്ന് അജു ആരാഞ്ഞു.

മൂന്നാറിലെ ചൊക്രന്‍ മുടി കയറണം എന്ന ആഗ്രഹം വളരെ കാലമായി കൊണ്ട് നടക്കുന്നു. ചൊക്രന്‍ കയറാം എന്ന് അപ്പോള്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു പ്രശ്നം. അതിരാവിലെ മൂന്നാര്‍ എത്തിയാല്‍ മാത്രമേ വെയില്‍ ഉറയ്ക്കുന്നതിനു മുമ്പേ മലയുടെ മുകളില്‍ എത്താന്‍ കഴിയൂ. രാത്രിയാകുമ്പോഴേയ്ക്കും മടങ്ങി ഏറണാകുളത്തു എത്തുകയും വേണം. ഇതൊക്കെ നടക്കണമെങ്കില്‍ അതിരാവിലെ മൂന്നേകാലിനുള്ള NMS എന്ന ബസ്‌ പിടിക്കണം. ആ ബസ്‌ കിട്ടിയാല്‍ മൂന്നാറില്‍ ആറരയോടെ എത്താന്‍ കഴിയും.

രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ മാത്രം ഉറങ്ങിയ ശേഷം ഞങ്ങള്‍ കളമശ്ശേരി ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തി. ഹൈവേ വിജനമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ പോകുന്ന വലിയ ട്രെയിലറുകളും, ട്രക്കുകളും മാത്രം. ഒന്നോ രണ്ടോ ഓട്ടോക്കാര്‍ പോകുന്ന വഴി തല പുറത്തേയ്ക്ക് ഇട്ടു നോക്കി. പാതിരാത്രിയാണെങ്കിലും ഒരു ഓട്ടം കിട്ടിയാലോ എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍. അങ്ങനെ കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നപ്പോഴെയ്ക്കും ബസ്‌ വന്നെത്തി. ബസ്സില്‍ കയറി അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങള്‍ ഉറക്കം പിടിച്ചു.

6 മണി ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ അടിമാലി എത്തി. പിന്നീട് അധികം ഉറക്കം നടന്നില്ല. നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് ബസ്സിന്റെ ഗ്ലാസ്‌ വിന്‍ഡോയിലൂടെ അരിച്ചു കയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള യാത്ര ആയതിനാല്‍ സ്വെറ്റര്‍ ഒന്നും കരുതിയിട്ടില്ല. ആകെ ഉള്ളത് ക്യാമറ ബാഗ് മാത്രം. മറ്റു നിവൃത്തിയില്ലാത്തതിനാല്‍ അതിനെ പുല്‍കി. വെളിയില്‍ സൂര്യന്‍റെ ഓറഞ്ച് നിറമുള്ള രശ്മികള്‍ ചക്രവാളത്തിലെ മേഘങ്ങളെ പ്രകാശദീപ്തമാക്കുന്നു. നല്ല ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ചയാണത്. മേഘങ്ങള്‍ക്ക് താഴെ പല മടക്കുകളായി കിടക്കുന്ന പര്‍വതങ്ങളെ മൂടിപ്പുതഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കോടമഞ്ഞും കാണാം.

മൂന്നാറില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആദ്യം നോക്കിയത് ചൂടന്‍ വട കിട്ടുന്ന ഒരു തമിഴന്‍റെ കടയാണ്. സാധാരണ എട്ടു മണിക്ക് മുമ്പേ തുറക്കാറുള്ള കട തുറന്നു വരുന്നതേയുള്ളൂ. എന്നാല്‍ പിന്നെ വട കഴിച്ചിട്ട് തന്നെ പോകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ചൂടന്‍ ദോശയും, ചട്ട്നിയും ആദ്യം വന്നു. പിന്നെ ഒരു പത്തു മിനിറ്റിനു ശേഷം ചൂടന്‍ വടയും. ഒരു ചായ കൂടി കുടിച്ചതോടെ മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും നവോന്മേഷം കൈവന്നു. ഒരു RMTC ബസ്‌ പാലത്തിനു അടുത്ത് കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ബോഡി-തേനി ബസ്‌. ഗ്യാപ്‌ റോഡ്‌ വഴി പോകുന്ന ബസ്‌ ആണ്. ആ ബസ്സില്‍ കയറി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. അധികം വൈകാതെ തേയില തോട്ടങ്ങളുടെ പച്ചപ്പിലൂടെയുള്ള യാത്ര തുടങ്ങി. എല്ലായിടത്തും ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ അധിനിവേശം ആണ്. തേയിലക്കിടയില്‍ നിന്നു ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നവരെയും, കാറില്‍ കൂടി വീഡിയോ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്തു പോകുന്നവരെയും ഇഷ്ടം പോലെ കാണാം.

ലോക്ക്ഹാര്‍ട്ട് എസ്റ്റേറ്റിനും, ഗ്യാപ്‌ റോഡിനും ഇടയില്‍ ആണ്

ചൊക്രനിലേയ്ക്ക് കയറുവാനുള്ള വഴി എന്നത് ഞങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളായ രാജേഷും, മൂന്നാറിലെ കുട്ടേട്ടനും പറഞ്ഞായിരുന്നു. അതിന്‍പ്രകാരം ഞങ്ങള്‍ ഗ്യാപ്‌ റോഡ്‌ കണ്ടപ്പോഴേ ബസ്സില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി തിരിച്ചു നടന്നു. റോഡിനു മറുവശത്ത് മഞ്ഞാണ്. വളവിങ്കല്‍ ഒരാള്‍ ഈ തണുപ്പത്ത് ഒരാള്‍ തലയില്‍ കെട്ടുമൊക്കെയായി ഇരിപ്പുണ്ട്. ഒരു തമിഴന്‍ സെക്യൂരിറ്റി. ചൊക്രനിലേയ്ക്കുള്ള വഴി അങ്ങേരോട് തന്നെ ചോദിക്കാം എന്ന് കരുതി.

അണ്ണാ.. ഇന്ത ചൊക്രന്‍ മുടി എങ്കെയിരുക്ക്?

അറിയാവുന്ന മുറി തമിഴില്‍ വെച്ച് കാച്ചി.

ചൊക്രന്‍ മുടിയാ?? അണ്ണാച്ചി ഒന്നും അറിഞ്ഞു കൂടെന്ന രീതിയില്‍ തലയിട്ടാട്ടി.

ഇനി മുടി എന്ന് പറഞ്ഞത് മനസ്സിലാകാത്ത കൊണ്ടാണോ? തമിഴില്‍ മുടി എന്നതിന് പകരമുള്ള വാക്ക് ഉപയോഗിക്കാനും കഴിയില്ലല്ലോ. അടി പാഴ്സല്‍ ആയി കിട്ടും.

എടാ.. ഈ മുടിക്ക് എന്താ തമിഴില്‍ പറയുന്നത്?- ഞാന്‍ അജുവിനോട് ചോദിച്ചു.

എന്താണാവോ?- അജുവിനും നിശ്ചയമില്ല.

അണ്ണാ.. ഈ ചൊക്രന്‍ മലയിലേയ്ക്കുള്ള വഴി തെരിയുമാ?

മലൈ... മലൈ... അജു തിരുത്തി.

എന്തോ മനസ്സിലായ മട്ടില്‍ തമിഴന്‍ മുമ്പോട്ടു കൈ ചൂണ്ടി.

അന്ത വഴി ഏറണം...

ഞങ്ങള്‍ അണ്ണന് താങ്ക്സ് പറഞ്ഞ് ആ വഴിക്ക് നീങ്ങി. ചെരുപ്പ് ഒക്കെ മാറ്റി ഷൂസുകള്‍ ഇടുമ്പോഴേയ്ക്കും രാജേഷ്‌ ആ വഴി വന്നു. ഓഫീസില്‍ പോകാന്‍ ഉള്ള സമയം ആയതിനാല്‍ തിരക്കിലാണ്. അവന്‍റെ കയ്യിലുള്ള ക്യാമറയും കൂടി വാങ്ങി ഞങ്ങള്‍ മല കയറ്റം തുടങ്ങി. കയറുന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു കുരിശ് ഉണ്ട്. ഇത് ഒരു കുരിശുമല ആണെന്ന് രാജേഷ്‌ പറഞ്ഞു. പോകുന്ന വഴി ബാക്കി കുരിശുകള്‍ കാണുമായിരിക്കും എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

കയറ്റത്തിന്‍റെ തുടക്കം വലിയ കുഴപ്പമില്ലായിരുന്നു. വഴിയുടെ രണ്ടു വശത്തും ചെറുപുല്ലുകള്‍. പിന്നീട് കയറ്റം പാറ വഴിയായി. താഴെ ഹരിതവര്‍ണ്ണത്തില്‍ പടര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ലോക്ക്ഹാര്‍ട്ട് തേയിലത്തോട്ടം. വളരെ മനോഹരമായ ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്. അകലെ ചക്രവാളത്തില്‍ മറ്റു പര്‍വ്വതങ്ങളുടെ നിഴല്‍ച്ചിത്രങ്ങള്‍. ഞങ്ങള്‍ കയറിയിരിക്കുന്ന പാറയില്‍ നിന്ന് എടുത്തൊന്നു ചാടിയാല്‍ അങ്ങ് താഴെയുള്ള റോഡില്‍ ചെന്ന് വീണേക്കാം. അത്രമേല്‍ കീഴ്ക്കാംതൂക്കാണ് ആ പാറ. വീണ്ടും കയറ്റം തുടര്‍ന്നു. പോകുന്ന വഴി മുഴുവന്‍ നീലക്കുറിഞ്ഞികള്‍ കാണാം. ചെടികള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ. പൂവെല്ലാം കരിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. മഞ്ഞ് അടിച്ചിട്ടാവണം. പിന്നെ നോക്കുന്നിടതെല്ലാം പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും കവറുകളും. പൂവ് കാണാന്‍ വന്ന സഞ്ചാരികള്‍ വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചവ. മഴ വന്നെങ്കില്‍ ക്യാമറ നനയാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒരു വലിയ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ കൂട് കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്നു. മഴ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ആ കൂടില്‍ മലയിലെ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ വേസ്റ്റ് മുഴുവന്‍ പെറുക്കിയെടുത്ത് ഒരു ക്ലീനിംഗ് നടത്താം എന്ന് ഞാന്‍ അപ്പോഴേ തീരുമാനം എടുത്തു.

കുരിശുമല ആയതിനാല്‍ പോകുന്ന വഴിക്ക് ഓരോ നമ്പറുകള്‍ പാറയില്‍ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് കാണാം. കുരിശിന്‍റെ വഴിയിലെ പ്രധാന സ്ഥലങ്ങള്‍ ആണവ. മൊത്തം 14 സ്ഥലങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. അവസാനത്തെ സ്ഥലത്ത് ഒരു വലിയ കുരിശും സാധാരണ കാണും. അല്പം കൂടി മുകളിലേയ്ക്ക് ചെന്നപ്പോള്‍ കനത്ത മഞ്ഞ് വന്നു മൂടി. ഉച്ചയ്ക്ക് 12 ആയപ്പോഴും ഈ അവസ്ഥ തന്നെ. മഞ്ഞ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ കയറ്റത്തിന്റെ ക്ഷീണം അറിഞ്ഞതേയില്ല. ഞാന്‍ അല്പം സ്ലോ ആയിരുന്നു. കയറാന്‍ ഉള്ള ബുദ്ധിമുട്ടുകൊണ്ടല്ല, ഫോട്ടോസ് എടുക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത് കൊണ്ട്. എന്തായാലും ഒടുവില്‍ ഞങ്ങള്‍ 14-ആം സ്ഥലം എത്തി. അവിടത്തെ വലിയ കുരിശു കണ്ടു. പിന്നീടുള്ള 2 ചെറുമലകള്‍ കൂടി കയറി. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഒരു ദുരന്തം ഉണ്ടായി. അജുവിന്റെ ഷൂ ഉപയോഗശൂന്യമായി. മുമ്പില്‍ ആണെങ്കില്‍ ഒന്നും കാണാനുമില്ല. അത്രമേല്‍ കോടമഞ്ഞ് ഉണ്ട്. തിരിച്ചിറങ്ങുന്നതാവും ബുദ്ധി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് തോന്നി.

പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ അജുവിനോട് ചോദിച്ചു.

ഞാന്‍ ഇത് നിങ്ങളോട് പറയുവാന്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇവ പെറുക്കിയിട്ട് കൊണ്ടുപോവണമെങ്കില്‍ ഒരു കൂട് വേണ്ടേ?.- അജുവിന്‍റെ മനസ്സിലും എന്‍റെതിനു സമാനമായ ചിന്തകള്‍ ആയിരുന്നു.

കൂടൊക്കെ ഞാന്‍ തരാം.- ഞാന്‍ ഒരു മാജിക്കുകാരനെ പോലെ ബാഗിന്‍റെ സൈഡില്‍ വെച്ചിരുന്ന കൂടെടുത്തു കാണിച്ചു.

പിന്നെ ഒട്ടും വൈകിയില്ല. ഞങ്ങള്‍ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ പെറുക്കല്‍ തുടങ്ങി. ലെയ്സ്, ബിംഗോ മുതലായവയുടെ കൂടുകളും, വെള്ളം കൊണ്ട് വന്ന കുപ്പികളും ആയിരുന്നു അധികവും. തിരിച്ചു താഴെ ഇറങ്ങുന്നത് വരെയുള്ള വഴിയിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് മുഴുവന്‍ ഞങ്ങള്‍ സഞ്ചിയിലാക്കി. താഴെ എത്താറായപ്പോള്‍ രാജേഷിനെ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. അവന്‍ പത്തു മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ സ്ഥലത്തെത്തി.

പ്ലാസ്റ്റിക് മലയില്‍ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്തതിന്‍റെ തെളിവിനായി ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. വെറുതെ ഷോ കാണിക്കുവാന്‍ അല്ല. ഇത് ഒരു പക്ഷേ പലര്‍ക്കും പ്രചോദനമായേക്കാം എന്ന ഒരു ചിന്ത വന്നു. ഇത് കണ്ട് ഒരാള്‍ എങ്കിലും പ്ലാസ്റ്റിക് വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് നിറുത്തിയാല്‍ ഞാന്‍ സന്തുഷ്ടനാകും. പ്ലാസ്റ്റിക് മാത്രമല്ല, മനുഷ്യനിര്‍മ്മിതമായ ഒന്നുംതന്നെ, ഒരു കാട്ടിലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. അത് പോലെ കാട്ടില്‍ ഉള്ളതിനെ കാട്ടില്‍ തന്നെ ഇട്ടേക്കുക. അത് അവിടത്തെ മണ്ണിനോട് ചേര്‍ന്ന് പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമായിക്കോളും. ഒരു തൂവല്‍ പോലും കാട്ടില്‍ നിന്ന് എടുക്കരുത് എന്ന് പറയുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്- കാടിന്‍റെ തനിമ നശിച്ചുപോകാതിരിക്കുവാന്‍ വേണ്ടി. ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പേ ചൊക്രനില്‍ വന്നുപോയ ഏതോ പ്രകൃതിസ്നേഹികള്‍ കൂട്ടിവെച്ച മൂന്നു നാല് ചാക്ക് പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങള്‍ റോഡ്‌ സൈഡില്‍ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ കളക്റ്റ് ചെയ്ത കൂടും അതിനൊപ്പം ചേര്‍ത്ത് വെച്ചു. ഇനി ഏതു സ്ഥലത്ത് ട്രിപ്പ്‌ നടത്തിയാലും, കഴിയുമെങ്കില്‍ അവിടത്തെ പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങള്‍ നീക്കം ചെയ്യുവാന്‍ ഉള്ള ശ്രമം കൂടി നടത്തുമെന്ന് തീരുമാനമെടുത്തു. ഒരു കൂട് ഒപ്പം കരുതേണ്ട ബുദ്ധിമുട്ടല്ലേയുള്ളൂ. രാജേഷ്‌ അധികം താമസിയാതെ തിരിച്ചുപോയി. ഞാനും അജുവും മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള ബസ്‌ തേടി അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിലേയ്ക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ വഴി ചോദിച്ച അണ്ണന്‍ അപ്പോഴും ആ വളവില്‍ ഒരു നോക്കുകുത്തിയെപ്പോലെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

---------------------------------------ശുഭം-------------------------------------------------------------------

ഒരു ടിപ്പിക്കൽ മലയാളി

2014-10-07T23:41:00.000+05:30

കേരളാ ഫോടോഗ്രാഫെഴ്സ് ആൻഡ്‌ വീഡിയോഗ്രാഫെഴ്സ് യൂണിയന്റെ (KPVU) സംസ്ഥാന സമ്മേളനത്തു നിന്നും വൈകിട്ട് താമസിച്ചാണ് ഇറങ്ങിയത്‌. ഭാരവാഹികളുടെ തെരഞ്ഞെടുപ്പും, ചർച്ചകളും കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സമയം അല്പം ദീർഘിച്ചു. എന്നാൽ പിന്നെ സമയം കളയേണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി നേരെ നോർത്ത് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേയ്ക്ക് വെച്ചു പിടിച്ചു.

കുറച്ചു നേരം സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നെങ്കിലും വന്ന ബസ്സുകളിൽ ഒക്കെ ഒടുക്കത്തെ തിരക്ക്. കയ്യിൽ ആണെങ്കിൽ ബാഗും ഫയലും ഒക്കെയുണ്ട്. തൂങ്ങി നിൽക്കൽ വലിയ റിസ്ക്‌ ആയിരിക്കും. അങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ആലുവാ ബസ് വരുന്നത് കണ്ടു. വലിയ തിരക്കില്ല. ഞാൻ ബസ്സിന് അടുത്തേയ്ക്ക് ഓടി. ഞാൻ പോകുന്ന വഴി ഒരു മദ്ധ്യവയസ്ക്കൻ പുറം തിരിഞ്ഞു നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിലേയ്ക്ക് അല്പം കയറിയാണ് നില്പ്പ്.തൊട്ടടുത്ത്‌ ഒരു ബസ്സും കിടപ്പുണ്ട്. എനിക്കു സുഖമായി അയാൾക്കും ബസ്സിനും ഇടയിലൂടെ കടന്നുപോകാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ വേഗത കുറച്ചില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ ഏകദേശം മറികടക്കാറായപ്പോഴേയ്ക്കും അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. ഞാൻ കടന്നു പോയെങ്കിലും എന്റെ ബാഗ്‌ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുറത്തു തട്ടി. ഹോ. ഇപ്പോൾ ആളെ കൊല്ലുമല്ലോ! എന്ന് അദ്ദേഹം അരിശത്തോടെ പറയുന്നത് ഞാൻ പോയ പോക്കിൽ കേട്ടു.

ബാഗ് തട്ടിയപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ "സോറി ചേട്ടാ" എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും, ബസ്സിൽ കയറാൻ തുടങ്ങവേ എനിക്കു പെട്ടെന്ന് ഒരു വല്ലായ്മ തോന്നി. എന്റെ ഭാഗത്തും മിസ്റ്റേയ്ക്ക് ഉണ്ടല്ലോ. അദ്ദേഹത്തോട് ഒന്ന് സംസാരിച്ച് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയിട്ട് യാത്ര തുടരാമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. ഒരാളുടെ പ്രാക്ക് തലയിൽ കയറ്റിയിട്ടു യാത്ര ചെയ്യേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. ഞാൻ ആ ബസ്സിൽ കയറാതെ തിരിച്ചു നടന്നു.

അദ്ദേഹം സ്റ്റോപ്പിൽ തന്നെ നില്പ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ട ഭാവം ഇല്ല. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.

" ചേട്ടാ.. സോറി.. ഞാൻ അല്പം തിരക്ക് കൂട്ടിയതാ പ്രശ്നമായത്‌. മനപൂർവ്വം തട്ടിയതല്ല.~ ഞാൻ പറഞ്ഞു.

അത് പറഞ്ഞതും പൊടുന്നനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവം മാറി. ഉച്ചത്തിൽ അയാൾ ചീറി..

"അല്ലേലും നിങ്ങളുടെ ഒക്കെ സ്വഭാവം ഇതാ. ടിപ്പിക്കൽ മലയാളി സ്വഭാവം. ആര് ചത്താലും കുഴപ്പമില്ല. നിങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും തിരക്കാണ്. സെൽഫിഷ് പീപ്പിൾ."~ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കലിപ്പ് റിയാക്ഷൻ കണ്ട ഞാൻ അന്തം വിട്ടു.

ചേട്ടന് എന്നോട് വഴക്കിട്ടിട്ടും സമാധാനമായില്ല. ഉടനെ തന്നെ അടുത്ത് നിന്ന കടല കച്ചവടക്കാരനോട് മലയാളികളുടെ സ്വഭാവ സവിശേഷതകൾ വിവരിക്കുന്നു. അങ്ങേരുടെ വിവരണം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ കൊലപാതകം വല്ലതും ആണോ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയതെന്ന് ഞാൻ ഒരു നിമിഷം സംശയിച്ചുപോയി.

"ചേട്ടാ... അത്രയ്ക്കും സെൽഫിഷ്നെസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ചേട്ടന്റെ ക്ഷേമം അന്വേഷിക്കാൻ ഈ സ്റ്റോപ്പിൽ തിരിച്ചു വരേണ്ട കാര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു.."~ എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പിൻവാങ്ങി.

അവിടെ കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ പോയാൽ പിന്നെ എന്റെ മാന്യത ഞാനും മറന്നെന്നിരിക്കും. ഞാനും ഒരു ടിപ്പിക്കൽ മലയാളി ആണല്ലോ... :D

ഗുണപാഠം: വേലിയിൽ കിടക്കുന്ന പാമ്പിനെ എടുത്തു തോളിൽ ഇടരുത്. എത്ര വലിയ മൃഗസ്നേഹി ആയാലും...

എൻറെ കാസറ്റ് പ്രണയം...

2014-09-09T18:54:00.000+05:30

കാസറ്റുകളോടുള്ള എന്‍റെ പ്രണയം എന്നാണു തുടങ്ങിയത്?

വ്യക്തമായ ഓര്‍മ്മയില്ല.

ഏകദേശം രണ്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോളായിരിക്കും എന്ന് കരുതുന്നു.

പപ്പാ പണ്ട് ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്ന പനാസോണിക് സ്റ്റീരിയോ പ്ലെയര്‍ ആണ് സംഗീതലോകത്തെ വിസ്മയങ്ങള്‍ ആദ്യം എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നത്. കാസറ്റ് ലോഡ്‌ ചെയ്ത് ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തുമ്പോള്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്ന ആ അനുഭവം എന്‍റെ കുരുന്നുമനസ്സില്‍ കൌതുകം വളര്‍ത്തി. താഴെ വെച്ചാല്‍ ഞാന്‍ ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍ നശിപ്പിക്കും എന്ന് ഭയന്ന്‍ ജനലിനു മുകളിലായി ഒരു തട്ട് അടിച്ചു അതില്‍ ആയിരുന്നു ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍ വെച്ചിരുന്നത്. എഴുന്നേറ്റു നില്‍ക്കാന്‍ പഠിച്ച സമയം ഞാന്‍ ആദ്യം ചെയ്ത കാര്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന് ജനലിനു മുകളിലൂടെ പിടിച്ചു കയറി ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍ ഓണാക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ആ സമയം കാസറ്റുകള്‍ മിക്കയിടത്തും ലഭ്യമായിരുന്നെങ്കിലും കാസറ്റ് റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യാനുള്ള സംവിധാനം പട്ടണപ്രദേശങ്ങളിലേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പുതിയ സിനിമാ പാട്ടുകള്‍ ഒക്കെ സിനിമ ഇറങ്ങി മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാവും കൈയില്‍ എത്തുക. അത് വരെ റേഡിയോ മാത്രം ആണ് പുതിയ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍ക്കുവാനുള്ള ഏക ആശ്രയം. പിന്നെ കുറച്ചു പാട്ട് പുസ്തകങ്ങളും വിപണിയില്‍ ലഭിക്കും. "നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചലച്ചിത്രഗാനങ്ങള്‍", "ഏറ്റവും പുതിയ മലയാള സിനിമാ ഗാനങ്ങള്‍" -

എന്നൊക്കെയാവും പുസ്തകത്തിന്‍റെ പേര്. പുതിയ സിനിമാഗാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിവരങ്ങള്‍ തരുന്നത് പപ്പായുടെ ചേട്ടന്‍റെ മക്കള്‍ ആയിരുന്നു. ഒരു സംഭാഷണം ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയില്‍ തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.

"പുതിയ പടത്തിലെ പാട്ടാണ്. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ഇതാണ് വെക്കുന്നത്. ഏക്‌ ദോ തീന്‍... ചാര്‍ പാഞ്ച് ..."

അന്ന് കേട്ട പാട്ടിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അതിന്‍റെ ട്യൂണ്‍ നന്നായി മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞു. ഏക്‌ ദോ തീന്‍ അല്ലാതെ ഞാന്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത് കേട്ട മറ്റു ഹിന്ദി പാട്ടുകള്‍ ഇവയാണ്.

Zooby Zooby

Kya Hua Tera Vada

Shisha ho ya dil ho

ഈ മൂന്നു പാട്ടുകളും ഞാന്‍ പിന്നീട് വളര്‍ന്നു വലുതായപ്പോള്‍ വീണ്ടും കേള്‍ക്കാനിടയായി. അപ്പോഴാണ്‌ അവ കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞാന്‍ മനസ്സിലേറ്റിയ ട്യൂണുകള്‍ ആണെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്‌. അങ്ങനെ ചെറുപ്പം മുതലേ ഹിന്ദി പാട്ടുകളോടുള്ള എന്‍റെ കമ്പം വളര്‍ന്നു.ഹൈസ്കൂള്‍ ആയപ്പോഴേയ്ക്കും എന്‍റെ കയ്യില്‍ അത്യാവശ്യം നല്ല ഒരു കളക്ഷന്‍ ഹിന്ദി കാസറ്റുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പനാസോണിക് ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡര്‍ അപ്പോഴും സ്തുത്യര്‍ഹമായ സേവനം തുടരുകയായിരുന്നു.

കാസറ്റുകളെ റിപ്പയര്‍ ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു എന്‍റെ ഒരു ഹോബി. ഒരു കാസറ്റില്‍ അഞ്ചു Star screws കാണും. ടേപ്പ്‌ പൊട്ടുകയോ, വലിയുകയോ, കാസറ്റില്‍ പൂപ്പല്‍ പിടിക്കുകയോ ചെയ്‌താല്‍ ഉടനെ തന്നെ ടൂള്‍സെറ്റ്‌ തുറക്കും. ഓരോ സ്ക്രൂ ആയി അഴിച്ചുമാറ്റി വെയ്ക്കും. കാസറ്റിന്‍റെ നടുവിലെ സ്ക്രൂ ആണ് ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് എന്ന് പല അനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നായി ഞാന്‍ പഠിച്ചു. ആ സ്ക്രൂവിന്‍റെ പൊഴി പോയാല്‍ പിന്നെ കാസറ്റ് പൊട്ടിച്ചു മാത്രമേ ടേപ്പ് എടുക്കാന്‍ കഴിയൂ. അതിനാല്‍ ഏറ്റവും നല്ല സ്ക്രൂ തന്നെ നടുവില്‍ ഇടാന്‍ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. പൂപ്പല്‍ ക്ലീന്‍ ചെയ്തിരുന്നത് സാധാരണ പഞ്ഞി ഉപയോഗിച്ച് തുടച്ചായിരുന്നു. പൊട്ടിയ ടേപ്പുകള്‍ പശയോ, സെല്ലോ ടേപ്പോ വെച്ച് ഒട്ടിക്കും. നടുവിലെ സ്ക്രൂ മാത്രം ഇട്ടു ഒരു ട്രയല്‍ റണ്‍ നടത്തി വിജയിച്ചാല്‍ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ള സ്ക്രൂകള്‍ ഇടുകയുള്ളൂ.

ടേപ്പിനും ഉണ്ട് പ്രത്യേകത. 60 ടേപ്പ്‌ ആണെങ്കില്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ പാട്ട് പ്ലേ ചെയ്യാം. 90 ആണെങ്കില്‍ ഒന്നര മണിക്കൂറും. 60-യുടെ ഒരു വശം റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യണമെങ്കില്‍ 8 രൂപാ കൊടുക്കണം, 90 ക്ക് 12 രൂപയും.

ഇടയ്ക്ക് പ്ലെയിന്‍ കാസറ്റിന്‍റെ വില കൂടി. അതിനെ പ്രതിരോധിക്കുവാനും ആരോ ഒരു ബുദ്ധി പറഞ്ഞു തന്നു. ആ സമയത്ത് ഹിന്ദി കാസറ്റുകള്‍ക്ക് താരതമ്യേന വിലക്കുറവായിരുന്നു. T-series, HMV, Tips, Venus എന്നീ കമ്പനികളുടെ കാസറ്റുകള്‍ക്ക് 18 രൂപയും, 24 രൂപയുമോക്കെയേ വിലയുള്ളൂ. ഒരു മണിക്കൂറടുത്തു പാട്ടുകളുമുണ്ട്. ഒരു ഹിന്ദി പാട്ട് റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യുന്ന ഭാഗത്ത്‌ രണ്ടു മലയാളം പാട്ടുകള്‍ റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യാം. അങ്ങനെ പഴയ ഹിന്ദി കാസറ്റുകള്‍ വാങ്ങി അവയില്‍ പുതിയ പാട്ടുകള്‍ റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യുക എന്ന കുതന്ത്രം ഞാന്‍ ആരംഭിച്ചു. കേട്ട് മടുത്ത പഴയ കാസറ്റുകള്‍ കൊടുത്ത്, പകരം ചെലവാകാതെയിരിക്കുന്ന പഴയ ഹിന്ദി കാസറ്റുകള്‍ വാങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ കട്ടപ്പനയിലെ കാസറ്റ് കടകള്‍ തോറും കയറിയിറങ്ങുമായിരുന്നു. Record/playback Head-ന്‍റെ സ്ക്രൂ തിരിച്ചാല്‍ Bass/Treble നിയന്ത്രിക്കാനാവുമെന്നു പഠിച്ചതും ആ കാലത്താണ്. പാട്ടുകള്‍ Bass കൂട്ടി റെക്കോര്‍ഡ്‌ ചെയ്യാന്‍ കടക്കാരോട് ഓരോ തവണയും പറയുമായിരുന്നു.

ആ സമയത്താണ് കട്ടപ്പന ഇടുക്കിക്കവലയില്‍ Spark എന്ന ഒരു മ്യൂസിക്‌ സെന്‍റര്‍ പ്രവര്‍ത്തനം ആരംഭിക്കുന്നത്. സുരേഷ് എന്ന ഒരു ചേട്ടന്‍ ആണ് ഉടമ. അവിടത്തെ മ്യൂസിക്‌ സിസ്റ്റം അദ്ദേഹം തന്നെ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. അതില്‍ പാട്ട് കേട്ടാല്‍ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തന്നെയാണ്. ഗംഭീര ബാസും, കേള്‍ക്കാന്‍ ഇമ്പമുള്ള ട്രെബിളും. STK-35 IC വെച്ചാണ് അവിടത്തെ പ്ലെയര്‍ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളതെന്നും, സുരേഷ് ചേട്ടന്‍ പണ്ട് തരംഗിണി സ്റ്റുഡിയോയില്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും എന്‍റെ ഇലക്ട്രോണിക്സ് അറിയാവുന്ന ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വെളിപ്പെടുത്തി. ഇതൊക്കെ കേട്ട് വണ്ടറടിച്ച ഞാന്‍ അവിടത്തെ ഒരു സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശകന്‍ ആയി. അങ്ങനെ കുറെക്കാലം പിന്നിട്ടു.

രാജാ ഹിന്ദുസ്ഥാനി- യുടെ കാസറ്റ് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ മുതലാണ്‌ ഹിന്ദി കാസറ്റുകളുടെ വില ഉയര്‍ന്നത്. അത് വരെ മുപ്പതു രൂപയില്‍ താഴെ മാത്രം വിലയുണ്ടായിരുന്ന കാസറ്റുകളുടെ വില കുത്തനെ ഉയര്‍ന്നു. രാജാ ഹിന്ദുസ്ഥാനി-യുടെ കാസറ്റ് 40 രൂപയ്ക്കാണ് ഇറങ്ങിയത്. പാട്ടുകള്‍ നിലവാരമുള്ളവ ആയിരുന്നതിനാല്‍ കാസറ്റ് ചൂടപ്പം പോലെ വിറ്റഴിഞ്ഞു. പിന്നീട് ഇറങ്ങിയ കാസറ്റുകളുടെ വില കൂട്ടുവാന്‍ കമ്പനികള്‍ക്ക് ഇത് ധൈര്യം പകര്‍ന്നു. അന്ന് എന്‍റെ കളക്ഷനിലെ ഏറ്റവും വില കൂടിയ കാസറ്റുകള്‍ മൂന്നു ഇംഗ്ലീഷ് ആല്‍ബങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു.

Enigma- 150Rs.

Venga Boys-125Rs.

Aqua-125Rs.

ഈ പാട്ടുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോഴും പഴയ കാസറ്റുകളുടെ ഓര്‍മ്മ തിരിച്ചു വരുന്നു. കാസറ്റുകളുടെ യുഗം അവസാനിച്ചത് CD-യുടെ വരവോടെയാണ്. ലോകം ഡിജിറ്റല്‍ യുഗത്തിലേയ്ക്ക് ചുവടുവെച്ചു. സോണിയുടെയും, ഐവയുടെയും Walkman അഹങ്കാരത്തോടെ അരയില്‍ കുത്തി നടന്നുകൊണ്ട് പാട്ടു കേട്ടിരുന്ന ആ കാലം അവസാനിച്ചു. MP-3 പ്ലെയറുകളും, മൊബൈലും വന്നതോടെ പതനം പൂര്‍ത്തിയായി. വീട്ടിലെ പനാസോണിക് ടേപ്പ് റെക്കോര്‍ഡറും സാവധാനം പണിമുടക്കി. തിരിച്ചു വരില്ല എന്നറിയാമെങ്കിലും ആ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് ഓര്‍മ്മകളില്‍ കൂടിയെങ്കിലും ഒരു സന്ദര്‍ശനം നടത്തി മടങ്ങാമെന്ന് ഞാന്‍ വ്യാമോഹിക്കുന്നു. ഞാന്‍ ആ കാസറ്റുകളെ അത്രമാത്രം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഓര്‍മ്മകളില്‍ പഴമയുടെ പൂപ്പലും പേറി അവ ഇപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പമുണ്ട്...

നനഞ്ഞിടം കുഴിക്കുന്നവര്‍...

2014-07-30T22:06:00.000+05:30

ഇന്നലെ വൈറ്റില ബസ്‌ സ്റ്റാൻഡിൽ നാട്ടിലേയ്ക്കുള്ള ബസ്‌ കാത്തിരുന്നപ്പോഴാണ് കുറച്ച് അപ്പുറത്തേയ്ക്കു മാറി ഒരു ശബ്ദകോലാഹലം കേൾക്കുന്നത്. ഒരു ജിജ്ഞാസ കൊണ്ട് അവിടം വരെ പോയി. താടി ഒക്കെ വെള്ളി പോലെ നരച്ച ഒരു മുത്തച്ഛൻ ആണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത്. എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ഉച്ചത്തിൽ ബഹളം വെയ്ക്കുന്നു. ഓർമ്മക്കുറവോ, മദ്യമോ ആയിരിക്കാം. എന്തായാലും ആൾ ആരെയും ഉപദ്രവിക്കുന്നൊന്നുമില്ല. കുറച്ചു ഉച്ചത്തിൽ ആണ് സംസാരം എന്നതേ പ്രശ്നമായി എനിക്കു തോന്നിയുള്ളൂ. എന്തായാലും ബസ്‌ വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ബസ്സിൽ കയറിയിരുന്നു. ബസ്സ്‌ രണ്ടരയ്ക്കേ പുറപ്പെടൂ. അര മണിക്കൂറോളം സമയമുണ്ട്. ഈദ് ആയ കാരണം ബസ്സുകളും കുറവാണ്.

അവിടെ വരുകയും പോവുകയും ചെയ്യുന്ന ആള്‍ക്കാരെ ഞാന്‍ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. ആള്‍ക്കാരെ പഠിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. അവിടെ വരുന്ന ഓരോ ആള്‍ക്കാരുടെയും ചെയ്തികള്‍ കാണുവാന്‍ നല്ല രസമാണ്. മുത്തച്ഛന്‍റെ ഒച്ചയെടുക്കല്‍ പലരും പല രീതിയില്‍ ആണ് എടുക്കുന്നത്. ഒരു സെക്യൂരിറ്റി അദ്ദേഹത്തോട് തര്‍ക്കിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ചിലര്‍ക്ക് നിസ്സംഗത, ചിലര്‍ തല 90 ഡിഗ്രീയില്‍ തിരിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ കാണുന്നു. അങ്ങനെ ഒരു പത്തു മിനിറ്റ് ഇരുന്നപ്പോൾ ഒരു പോലീസുകാരൻ അവിടേയ്ക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു. പോലീസുകാരനെ കണ്ടപ്പോൾ മുത്തച്ഛൻ എണീറ്റു. പക്ഷേ സംഭാഷണത്തിന് യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല, ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലുള്ള പച്ച ഷാൾ അഴിഞ്ഞു തറയിൽ വീണത്‌ ആൾ അറിഞ്ഞില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. ബഹളം വെയ്ക്കരുതെന്നു പറയുവാൻ പോയ പോലീസുകാരൻ എളിക്കു കയ്യും കൊടുത്തായി സംസാരം. എന്തെങ്കിലും പ്രകോപനകരമായി മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞാലല്ലേ അദ്ദേഹത്തോട് ദേഷ്യപ്പെടാന്‍ കഴിയൂ. ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിക്കുന്നതു ഒരു കുറ്റമല്ലല്ലോ. അപ്പോഴേയ്ക്കും പോലീസുകാരനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന സെക്യൂരിറ്റിയും, ഒന്നുരണ്ടു തൂപ്പുകാരും, പിന്നെ കാഴ്ച കാണാന്‍ എത്തിയവരും കൂടി അവിടം അല്പം തിരക്കായി. തിരക്ക് അല്‍പ നേരമേ നീണ്ടു നിന്നുള്ളൂ. ബസ്സ്‌ പിടിക്കാന്‍ ഉള്ള ഓട്ടത്തില്‍ ആണ് എല്ലാവരും. ഇതിനിടെ താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന ഷാള്‍ എടുത്തു കൊടുക്കാന്‍ ആരോ തുനിഞ്ഞു. അത് മുത്തച്ഛന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. മറ്റൊരു പോലീസുകാരന്‍ ഇടയ്ക്ക് വന്നെങ്കിലും അയാളും എങ്ങോട്ടോ പോയി. മുത്തച്ഛനോട് സംസാരിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് കരുതിയോ, കൂടുതല്‍ സഹായം ആവശ്യപ്പെടാനോ ആയിരിക്കണം, ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പോലീസുകാരനും നടന്നകന്നു.

ഇപ്പോള്‍ അവിടെ ആകെ ഉള്ളത് ആ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും, ഒരു തൂപ്പുകാരിയും ഒരു വല്യമ്മയും ആണ്. ഇടതു വശത്ത് ഒരു ചേച്ചി കുറച്ചുമാറി ഇരിപ്പുണ്ട്. സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ എന്തോ സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ മുത്തച്ഛന്‍ വസ്ത്രത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നും ഒരു കെട്ടുനോട്ടുകള്‍ പുറത്തെടുത്തു.

“എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ ഒന്ന് പോകുമോ? പൈസ കിട്ടാത്ത കൊണ്ടാണോ പോകാത്തത്?” എന്ന മട്ടില്‍ എന്തോ ഉറക്കെ പറഞ്ഞ് മുത്തച്ഛന്‍ നോട്ടുകളില്‍ ഒന്നുരണ്ടെണ്ണം എടുത്തു സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന് നേരെ നീട്ടി.

“ഹേയ്.. എനിക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ട. ഇതൊക്കെ ഇങ്ങനെ തരാമോ?”- എന്ന രീതിയില്‍ ഒരു അംഗവിക്ഷേപവുമായി സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഞാന്‍ ക്യാമറ ഇതിനിടെ ബാഗില്‍ നിന്നും പുറത്തെടുത്തിരുന്നു. മുത്തച്ഛന്‍ കയ്യില്‍ നീട്ടിയ നോട്ടുമായി തന്നെ നില കൊള്ളുന്നു. എന്നാല്‍ അതില്‍ ഒരു നോട്ട് താഴെ വീണത്‌ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ കണ്ടു. അത് എടുത്തു തിരിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ എന്ന വ്യാജേന അയാള്‍ അത് ചുരുട്ടി കയ്യില്‍ വെച്ചു. പക്ഷേ തിരിച്ചു കൊടുത്തില്ല.

മുത്തച്ഛന്‍ പൈസ പുറത്തെടുത്തതോടെ അവിടത്തെ തിരക്കും അല്പം വര്‍ദ്ധിച്ചു. ഒരു തൂപ്പുകാരി അവിടെ മാത്രമേ തൂക്കുകയുള്ളൂ എന്ന വാശിയില്‍ അവിടെതന്നെ നിലയുറപ്പിച്ചു. ഒരു വല്യമ്മ സീറ്റുകള്‍ക്ക് പുറകില്‍ ഉള്ള ടാപ്പില്‍ നിന്ന് വെള്ളം കുടിക്കുന്നു. പിന്നെ ഒച്ച കേട്ട് എന്താണെന്നറിയാന്‍ വന്ന മറ്റൊരു ചേട്ടന്‍. ഇതിനിടെ മുത്തച്ഛന്‍ വീണ്ടും നോട്ടുകള്‍ നീട്ടുവാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ ആ തൂപ്പുകാരി ആ പൈസ വാങ്ങി.

“ഹോ.. എനിക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ടാരുന്നു”- എന്ന രീതിയില്‍ ഒരു എക്സ്പ്രെഷനും, ചമ്മലും ഒക്കെ ഇട്ട്...

ഇത്രയൊക്കെ ആയപ്പോഴേയ്ക്കും പുറകില്‍ നിന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന വല്യമ്മയും കിട്ടിയ അവസരം പാഴാക്കിയില്ല. അവര്‍ മുമ്പിലേക്ക് ഒരു ഉളുപ്പും കൂടാതെ നടന്നെത്തി ഭിക്ഷ ചോദിച്ചു.

നീട്ടിയ കയ്യിലെയ്ക്ക് മുത്തച്ഛന്‍ നോട്ടുകള്‍ മടികൂടാതെ ഇട്ട് കൊടുത്തു. അതും വാങ്ങി അവര്‍ നടന്നകന്നു. ഇനിയും എന്തെങ്കിലും വീണു കിട്ടിയാലോ എന്ന ചിന്തയില്‍ തൂപ്പുകാരി ചുറ്റിപ്പറ്റിയുണ്ട്. സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ കയ്യില്‍ വെച്ചിരുന്ന നോട്ട് ഇപ്പോള്‍ കാണാനില്ല. അബദ്ധത്തില്‍ പോക്കറ്റില്‍ തിരുകിയെന്നു തോന്നുന്നു.

രണ്ടു മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ പോലീസുകാരന്‍ മടങ്ങിയെത്തി. തൂപ്പുകാരി വലിഞ്ഞു, വല്യമ്മ വലിഞ്ഞു. ആകെ രണ്ടു സെക്യൂരിറ്റിക്കാരനും പോലീസുകാരനും ബാക്കിയായി. ആ സെക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ മുത്തച്ഛന്‍ കൊടുത്ത നോട്ടുകളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പോലീസുകാരനോട് പറയുമെന്നു ഞാന്‍ കരുതി. പക്ഷേ അതു മാത്രമുണ്ടായില്ല. അഞ്ചു മിനിട്ടോളം അവര്‍ മുത്തച്ഛനെക്കുറിച്ച് എന്തൊക്കെയോ ഡിസ്കസ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു. ആരും ശല്യപ്പെടുത്താത്തതിനാല്‍ ഇപ്പോള്‍ മുത്തച്ഛനും നിശബ്ദനാണ്. ബസ്‌ പതിയെ ചലിച്ചു തുടങ്ങി. ‘ആരാന്‍റെ അമ്മയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചാല്‍ കാണാന്‍ നല്ല ചേല്’- എന്ന ചൊല്ല് മനസ്സില്‍ മുഴങ്ങി. ഇത് തന്നെ ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട്...

NB: ഇനി ഈ പോസ്റ്റ്‌ കണ്ടിട്ട് എന്‍റെ പ്രതികരണശേഷിയെക്കുറിച്ചു ദയവു ചെയ്തു വിമര്‍ശിക്കാന്‍ വരരുത്. എനിക്ക് ഇങ്ങനെ പ്രതികരിക്കാനേ അറിയൂ...

സരോവറിന്‍റെ മരം...

2014-03-06T11:26:00.000+05:30

ഒരു മരം നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ ഉടനെ തന്നെ അതിന്‍റെ നെഞ്ചത്തുകൂടി ഒരു പാത പണിയുകയും എന്നിട്ട് അതിനെ വികസനം എന്ന പേരിട്ടു വിളിക്കുകയുമാണ് മലയാളികളുടെ പൊതുസ്വഭാവം. മരം ഒരു വരം എന്ന് കുട്ടിക്കാലത്ത് നാമൊക്കെ എത്ര തവണ ഉരുവിട്ട് പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ പഠിച്ചതൊന്നും പ്രവൃത്തിയില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ നമ്മള്‍ ശ്രമിക്കാറില്ല. നശീകരണം എളുപ്പമാണ്, ആര്‍ക്കും ചെയ്യുവാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു കാര്യം. സൃഷ്ടിയും പരിപാലനവും ആണ് ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ട്. കുസാറ്റില്‍ ഞാന്‍ വന്നതിനു ശേഷം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളത് വനനശീകരണം ആണ്. ഈ അടുത്ത കാലത്താണ് കുറച്ചു മരങ്ങള്‍ നട്ട് പിടിപ്പിക്കുവാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയത് തന്നെ. എന്നാല്‍ അതിനെയും നശിപ്പിക്കുവാന്‍ ഇവിടത്തെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ കൂട്ടുനില്‍ക്കുന്നത് തികച്ചും മോശകരമായ ഒരു സംഗതിയാണ്. ഇന്നലെ സരോവര്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ നടന്ന ഒരു സംഭവം ആണ് ഇത് എഴുതാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം വേനല്‍ അവസാനിക്കാറായപ്പോള്‍ സരോവര്‍ ഹോസ്റ്റലിന്‍റെ മുറ്റത്തെ റൌണ്ടില്‍ ഒരു അത്തി മരം ഞങ്ങള്‍ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചു. വേനല്‍ അവസാനിക്കും വരെ എന്നും രാവിലെയോ, വൈകിട്ടോ ഓരോ ബക്കറ്റ്‌ വെള്ളവും ഒഴിച്ച് കൊടുക്കുമായിരുന്നു. ഒരു തൈ പിടിച്ചു വന്ന് വലുതാകുന്നതിന്‍റെ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം. ഓരോ പ്രാവശ്യവും ഹോസ്റ്റലിനു മുമ്പിലൂടെ കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ കണ്ണുകള്‍ മരത്തില്‍ ഉടക്കും. ഒരു ഇല എങ്കിലും കരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ ഉള്ളു പിടയും. ഇല ചുരുട്ടുന്ന പ്രാണികളെയും മറ്റും ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം നീക്കം ചെയ്താണ് ഈ കാലമത്രയും അതിനെ പരിപാലിച്ചത്. ഹോസ്റ്റല്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍ നടന്ന സമയം മരം സ്റ്റേജിനു തടസം ഉണ്ടാക്കും എന്ന് ഭയന്നെങ്കിലും, കസേരകള്‍ അതിനനുസരിച്ച് ക്രമീകരിച്ച് പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു. സരോവറിലെ പല കുട്ടികളും പറയാതെ തന്നെ ഈ മരത്തിന്‍റെ പരിപാലനത്തില്‍ പങ്കാളികളായിട്ടുണ്ട്. മരത്തെ ചുറ്റിയുള്ള റൌണ്ടും വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. വേനല്‍ക്കാലത്തും, അത് പോലെ വൈദ്യുതി ഇല്ലാത്ത സമയത്തും കടുത്ത ചൂടില്‍ നിന്നും രക്ഷ നേടാന്‍ എല്ലാവരും വന്നിരിക്കാറുള്ളത് ഇതിനു ചുറ്റുമാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് പഠിച്ചു പോയവര്‍ക്ക് വരെ ഒരു നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ ആണ് ഈ റൌണ്ടിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍. ഇനി കാര്യത്തിലേയ്ക്ക് കടക്കാം.

ഇന്നലെ വൈകിട്ട് യൂണിവേഴ്സിറ്റി അധികൃതര്‍ ഒരു JCB യുമായി വന്ന് ഈ മരത്തെ ചുറ്റിയുള്ള റൗണ്ട് പൊളിക്കുവാന്‍ ആരംഭിച്ചു. പുതിയതായി പണി കഴിച്ച OBC ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയുടെ വീതി കൂട്ടുവാന്‍ എന്നായിരുന്നു വിശദീകരണം. മരം ഉള്‍പ്പെടെ ഉള്ള ഭാഗം നീക്കം ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആണ് വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഇത് കാണുന്നത്. വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ഇടപെട്ട് JCB തടഞ്ഞു. പണി നിറുത്തി വെച്ചു. OBC ഹോസ്റ്റല്‍ പണിത നേരത്ത് ടിപ്പര്‍ ലോറികള്‍ ഈ റൗണ്ടിനു സൈഡില്‍ കൂടെ തന്നെയാണ് ഫുള്‍ ലോഡും വെച്ചു പല തവണ പോയിട്ടുള്ളത്. ഒരു ടിപ്പറിനു പോകാവുന്നതില്‍ കൂടുതല്‍ വീതി അവിടത്തെ റോഡിന് ആവശ്യം ഇല്ല. പിന്നെ എന്തിനാണ് റോഡിന് പെട്ടെന്ന് വീതി കൂട്ടി ടാര്‍ ചെയ്യുവാന്‍ ഉള്ള തീരുമാനം ഉണ്ടായത്? അതിന്‍റെ ഉത്തരം തേടിയപ്പോഴാണ് ആ കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നത്. OBC ഹോസ്റ്റല്‍ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്യുവാന്‍ ഏതോ മന്ത്രി വരുന്നുണ്ടത്രേ. അങ്ങേരെ സുഖിപ്പിക്കുവാന്‍ ആണ് പുത്തന്‍ റോഡിന്‍റെ ടാറിങ്ങും മറ്റും. ഇത് ചാള്‍സ് രാജകുമാരന്‍ വന്ന സമയം ആതിരപ്പള്ളി റോഡ്‌ ക്ലീന്‍ ചെയ്തു എന്ന് പറഞ്ഞപോലെയാണ്. കൂടെക്കൂടെ രാജകുമാരന്‍ വന്നാല്‍ റോഡ്‌ നന്നായിക്കിടക്കും എന്ന് സാരം.

അല്ലെങ്കിലും ഈ കാര്യത്തില്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അസുഖമുണ്ട്. ആരെങ്കിലും വരും എന്ന മണം കിട്ടിയാല്‍ ഉടനെ Cleaning തുടങ്ങും. ഉള്ള ചെടികള്‍ മുഴുവന്‍ വെട്ടി തീയിടും, റോഡ്‌ ടാര്‍ ചെയ്യും, അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം പണികള്‍. നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇത്ര ശുഷ്‌കാന്തി ഉണ്ടെങ്കില്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഗേറ്റിനടുത്ത് മുതല്‍ തുടങ്ങുന്ന റോഡിലെ ഭീകര ഗര്‍ത്തങ്ങള്‍ ആദ്യം അടയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കൂ. എന്നിട്ടാകാം സരോവര്‍ ഹോസ്റ്റലിനുള്ളിലെ ചെറിയ റോഡ്‌. യൂണിവേഴ്സിറ്റിക്ക് ഉള്ളില്‍ രാത്രിയായാല്‍ കൂരിരുട്ടാണ്. മിക്ക സ്ഥലങ്ങളിലും വെട്ടമില്ല. പക്ഷേ സിഗ്നലിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലോ, പ്രകാശ മലിനീകരണവും. സ്വന്തമായി ഒരു ചുറ്റുമതില്‍ പോലും ഇല്ലാത്ത യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ ആവശ്യത്തിലേറെ സാമൂഹ്യവിരുദ്ധരും തമ്പടിച്ചിട്ടുണ്ട്. യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇത്രയേറെ തുറന്നു കൊടുത്തിട്ട് കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഡ്രഗ് മാഫിയയുടെ താവളം ആണ് എന്ന് വിളിച്ചുകൂവുന്നതില്‍ ഒരു കാര്യവുമില്ല. ഒരു നല്ല ഹോട്ടലുണ്ടോ ഇവിടെ? TCH- ലെ വെയ്റ്റര്‍മാരുടെ സര്‍വീസ്‌ മാത്രം മതി അവിടത്തെ ഊണ് മതിയാക്കാന്‍. ഒന്ന് രണ്ടു തവണ പാറ്റയെ കറിയില്‍ നിന്നും കിട്ടിയിട്ടുമുണ്ട്. ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചായക്കട അക്ബറിന്‍റെ കട ആയിരുന്നു. Student Amenity Center-ന്‍റെ ഉദ്ഘാടനം പ്രമാണിച്ച് അതും പൊളിച്ചു നീക്കി. ഇപ്പോള്‍ കടിച്ചതും, ഇല്ല പിടിച്ചതും ഇല്ല എന്ന അവസ്ഥയാണ്. Amenity center ഇനി എന്ന് തുറക്കുമോ ആവോ? ഒരു ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ്‌ എടുക്കണമെങ്കിലോ, ഒരു ഷീറ്റ് പേപ്പര്‍ വാങ്ങണമെങ്കിലോ പയ്യപ്പള്ളി വരെ പോകണം. ഇതാണോ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ വികസന നയം? കുറച്ചെങ്കിലും ദീര്‍ഘദര്‍ശനം ഉണ്ടായാലേ ഇതൊക്കെ പരിഹരിക്കുവാന്‍ സാധിക്കൂ. പ്രശ്നം വരുമ്പോള്‍ സോള്‍വ്‌ ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കാതെ, പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാതിരിക്കാന്‍ ആണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

എന്തായാലും പൊളിച്ച റൗണ്ട് കെട്ടിക്കൊടുക്കാം എന്ന്‍ അധികൃതരുടെ ഉറപ്പ് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് എന്നാണു കേട്ടത്. കെട്ടിയെങ്കില്‍ നല്ലത്. ഒരു പക്ഷേ ആരും ഇല്ലാത്ത ഒരു സമയത്തായിരുന്നു ഇത് ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ ആ അത്തിമരം ഒരു ഓര്‍മ്മ ആയേനെ. നശിപ്പിക്കുന്നവര്‍ക്ക് മരം നട്ടതിന്‍റെ പിന്നിലുള്ള പ്രയത്നം അറിയില്ലല്ലോ. അത് അറിയണമെങ്കില്‍ സ്വന്തമായി ഒരു മരമെങ്കിലും നട്ടിരിക്കണം. സരോവറിന്‍റെ മരം വളര്‍ന്നു വലുതായി തണല്‍ നല്‍കട്ടെ. അതിനെ ദയവു ചെയ്ത് ജീവിക്കുവാന്‍ അനുവദിക്കൂ...

ഒരു രാജസ്ഥാന്‍ യാത്രയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍...

2013-11-08T19:16:00.000+05:30

കഴിഞ്ഞ ഡിസംബറില്‍ രാജസ്ഥാനില്‍ വെച്ച് നടന്ന നാഷണല്‍ ഇന്‍റഗ്രേഷന്‍ ക്യാമ്പില്‍ കുസാറ്റിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേര്‍ പോയ യാത്രയുടെ ഒരു ലഘു വിവരണം ആണിത്. ഞങ്ങള്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍, അഖില്‍(അപ്പുക്കുട്ടന്‍), അശ്വന്ത്(എട്ടടി), അര്‍ജുന്‍(പാണ്ട), സെര്‍ദീഷ്. ഇവര്‍ക്ക് ഈ പേരുകള്‍ വന്ന കഥ ഞാന്‍ വഴിയേ പറയാം. 20-ാം തിയതി കേരളത്തില്‍ നിന്നും യാത്ര തുടങ്ങിയാലെ 23-ന് ക്യാമ്പില്‍ എത്താന്‍ കഴിയൂ. അഞ്ച് ആണുങ്ങള്‍ മാത്രമായി യാത്ര ചെയ്‌താല്‍ ആകെ ബോറടി ആയിരിക്കും എന്ന് ഓരോരുത്തരും മനസ്സില്‍ കരുതി. പക്ഷേ ആ യാത്ര അവിസ്മരണീയമാകാന്‍ അധികമൊന്നും സമയമെടുത്തില്ല.

ട്രെയിന്‍ ടിക്കറ്റ്‌ അഖിലിന്‍റെ കൈവശം ആയിരുന്നു. കോച്ചും ബര്‍ത്തുമൊക്കെ തപ്പിപ്പിടിക്കാന്‍ അര്‍ജുന്‍ അഖിലിന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി. കുറച്ചു നേരം അതില്‍ തിരിച്ചും മറിച്ചുമൊക്കെ അവന്‍ നോക്കി. പിന്നെ എല്ലാവരോടുമായി ചോദിച്ചു.

ഈ SE1 എന്ന കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റ് എവിടെ ആണ്?

ഞങ്ങളും നോക്കി.

SE1 എന്നത് സ്ലീപ്പര്‍ കോച്ചിന്‍റെ (SL1) പേര് തെറ്റിച്ചു അടിച്ചതാകാനെ വഴി ഉള്ളൂ എന്ന് ഏവരും വിലയിരുത്തി.

അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ കൊച്ചുവേളി എക്സ്പ്രസ്സിന്‍റെ SL1 കോച്ചില്‍ കയറിപ്പറ്റി.

അപ്പോഴാണ്‌ അര്‍ജുന്‍റെ ഒപ്പം വന്ന അമ്മാവന്‍ ഞെട്ടിക്കുന്ന ആ വിവരം പറയുന്നത്- SL1-ന്‍റെ ലിസ്റ്റില്‍ നിങ്ങളുടെ ആരുടേയും പേരില്ല.

ദൈവമേ ചതിച്ചോ? കഷ്ടപ്പെട്ടു പെട്ടിയും തൂക്കി, വീട്ടുകാരോടും കൂട്ടുകാരോടും ബൈ പറഞ്ഞു വന്നിട്ട് ട്രെയിന്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇതില്‍പരം നാണക്കേട് ഉണ്ടാകാനുണ്ടോ?

ഞങ്ങള്‍ TT- യെ വിവരം ധരിപ്പിച്ചു. അപ്പോള്‍ പുള്ളി ഞങ്ങളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.- പേടിക്കേണ്ട. നിങ്ങളുടെ കോച്ച് SE1 തന്നെയാണ്. അത് ട്രെയിനിന്‍റെ ഏറ്റവും അവസാനം ആണ്.

ട്രെയിന്‍ വിടാറായിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ഓടി. ഞങ്ങള്‍ SE1 എന്ന് വെള്ളക്കടലാസ്സില്‍ എഴുതി നാല് സെലോടേപ്പ് കൊണ്ട് ഒട്ടിച്ച ആ കോച്ചില്‍ കയറി. ട്രെയിന്‍ വിട്ടു. MSc-ക്ക് എന്‍റെ ജൂനിയര്‍ ആയി പഠിച്ച ഒരു പയ്യന്‍ SE1-ല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവനോടു സംസാരിച്ചപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളുടെ കോച്ച് അവസാനം വരാന്‍ ഉണ്ടായ കാരണം പിടികിട്ടിയത്. കൊച്ചുവേളിയില്‍ നിന്നും പുറപ്പെടാന്‍ നേരത്തു ട്രെയിനില്‍ അങ്ങനെ ഒരു ബോഗി ഇല്ലായിരുന്നു. എന്തോ പ്രിന്‍റിംഗ് മിസ്റ്റേക്ക് ടിക്കറ്റില്‍ വന്നതാണ്. അവനും അവന്‍റെ ഒരു കൂട്ടുകാരനും മാത്രമേ കൊച്ചുവേളിയില്‍ നിന്ന് കയറാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. SE1 എന്ന കോച്ചില്ല. സ്റ്റേഷന്‍ മാസ്റ്റര്‍ അവര്‍ക്ക് മുഴുവന്‍ തുകയും തിരിച്ചു കൊടുക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അവര്‍ രണ്ടു പേരും ബഹളം വെച്ചതിന്‍റെ പേരില്‍ കേരള എക്സ്പ്രസ്സിന്‍റെ ഒരു ബോഗി എടുത്തു കൊച്ചുവേളിയുടെ അവസാനം പിടിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒരു വെള്ള പേപ്പറില്‍ SE1 എന്ന് ബോര്‍ഡും തൂക്കി.

എങ്ങനുണ്ട് കാര്യം!!

ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം നോക്കി. നമ്മള്‍ ഭാഗ്യവാന്മാരാണല്ലേ എന്ന മട്ടില്‍.

അങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത കോച്ചില്‍ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര പുറപ്പെട്ടു.

പക്ഷേ പൂരത്തിന്‍റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു അത്.

കൊച്ചുവേളി എക്സ്പ്രസ്സില്‍ പാന്‍ട്രി കാര്‍ ഇല്ല. പിറ്റേ ദിവസം അതിരാവിലെ രണ്ടു സമോസ വാങ്ങിയത് ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേരും കൂടി കഴിച്ചു. പിന്നെ ആയിരുന്നു രസം. ട്രെയിന്‍ എല്ലാ സ്റ്റേഷനിലും നിറുത്തും. ട്രെയിനിന്‍റെ മുന്‍ഭാഗം സ്റ്റേഷനില്‍ ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ ബോഗി എവിടെ ആയിരിക്കും?

കാട്ടില്‍!!

അവസാനത്തെ കോച്ചാണല്ലോ...

ഓടി പോയി ഒന്നും മേടിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ആകെ രണ്ടു മിനിറ്റേ ഒരു സ്റ്റേഷനില്‍ നിര്‍ത്തൂ.

ഉച്ച വരെ ഞങ്ങള്‍ പിടിച്ചു നിന്നു. പിന്നെ ഒരു രക്ഷയും ഇല്ലെന്നായി. വിശപ്പിന്‍റെ വിളി ഒരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ട്രെയിന്‍ ഒരിടത്തും നിറുത്തുന്നുമില്ല. അര്‍ജുനും, അശ്വന്തും തളര്‍ന്നു കിടന്നുറക്കമായി. അവര്‍ എണീല്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കിടക്കും. വിശപ്പ്‌ സഹിക്കാനാവാതെ വരുമ്പോള്‍ പിന്നെയും എഴുന്നേല്‍ക്കും. ഇതിനിടെ റെയില്‍വേയെ തെറി പറയാന്‍ കിട്ടിയ അവസരം ആരും പാഴാക്കിയുമില്ല. ഇടയ്ക്ക് അഖില്‍ ട്രെയിന്‍ റൂട്ട് പ്രിന്‍റെടുത്ത ഒരു പേപ്പറുമായി വന്നു. രത്നഗിരി എന്ന സ്റ്റേഷനില്‍ 5 മിനിട്ട് ഉണ്ടെന്നു ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു. പിന്നെ രത്നഗിരി എത്താനായി കാത്തിരിപ്പ്‌.

“വടാപാവ്‌“ – എന്ന ഭക്ഷണം എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടം ഇല്ലാത്തത് ആണ്. പക്ഷേ അന്ന് രത്നഗിരിയില്‍ നിന്ന് വടാപാവ്‌ പിടിച്ചു പറിച്ചു കഴിക്കുമ്പോള്‍ എന്നിലെ നാഗരികത കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും അകന്നു നിന്നിട്ടുണ്ടാവണം. എന്തായാലും രത്നഗിരിയോടു കൂടി ഞങ്ങള്‍ ഒരു ടീം ആയി.

അഖില്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ പോയതിന്‍റെയും, മിലിട്ടറിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന വല്യച്ഛന്‍റെയും വീരകഥകള്‍ കൂടെക്കൂടെ പറയും. പിന്നെ കാണുന്നവരെ മുഴുവന്‍ ഹിന്ദിയില്‍ പരിചയപ്പെടാനും തുടങ്ങി. ഒട്ടകത്തിന്‍റെ തൈര് ഒരു പാക്കറ്റ് എങ്കിലും മേടിക്കണം എന്നതായിരുന്നു അവന്‍റെ സ്വപ്നം. ഇന്‍ ഹരിഹര്‍ നഗറിലെ അപ്പുക്കുട്ടന്‍റെ ഒരു സ്വഭാവം അവനില്‍ കണ്ടതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അവനെ അപ്പുക്കുട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങി.

അശ്വന്തിന്‍റെ കാര്യം ആയിരുന്നു അതിലേറെ രസം. പുള്ളിക്ക് ഒരു ഭക്ഷണവും പിടിക്കില്ല. എന്ത് കഴിച്ചാലും ഒരു എട്ടടി നടന്ന ശേഷം പുള്ളി അലറും.

“ഡാ... മഗ്ഗെവിടെ?”

പിന്നെ ടോയിലറ്റിലോട്ട് ഒരു ഓട്ടമാണ്. അങ്ങനെ “എട്ടടി” എന്ന പേര് അവനു വീണു.

ഈ സമയം അര്‍ജുനോ? അവന്‍ രണ്ടു മൊബൈല്‍ ഫോണും കയ്യില്‍ വെച്ചാണ് ഇരിപ്പ്. ഒരു ഐഫോണ്‍, പിന്നെ ഒരു നോക്കിയ. നോക്കിയ വെച്ച് അമ്മയെ കൂടെക്കൂടെ വിളിക്കും, ആ സമയം ഐഫോണില്‍ ഗെയിം കളിയും, ഫേസ്ബുക്ക്‌ നോട്ടവും സമാന്തരമായി നടക്കും. അനങ്ങുന്ന ശീലം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടും, കുങ്ങ്ഫൂ പാണ്ടയുമായി രൂപ-സ്വഭാവ സാദൃശ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ടും അവനെ ഞങ്ങള്‍ പാണ്ട എന്ന് വിളിച്ചു.

സെര്‍ദീഷും, ഞാനും വലിയ പക്വത ഉള്ളതായി കാണിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മറ്റുള്ളവര്‍ അതിനു യാതൊരു വിലയും കല്പ്പിച്ചില്ല. രാത്രിയായപ്പോള്‍ എല്ലാവരും പുതപ്പെടുത്തു മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നു.-അപ്പുക്കുട്ടന്‍ ഒഴികെ. തണുപ്പൊക്കെ ഞാന്‍ എത്ര കണ്ടിരിക്കുന്നു!!

രാവിലെ ഒരു ആറു മണി ആയിക്കാണും. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് കണ്ണ് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റില്‍ നിന്ന് ഒരു കോമരം പോലെ തുള്ളുകയാണ്. തണുത്തിട്ടു പല്ലൊക്കെ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നുണ്ട്. അവനു സംസാരിക്കാന്‍ പോലും കഴിയുന്നില്ല. പിന്നെ വേഗം ഒരു പുതപ്പൊക്കെ എടുത്തു കൊടുത്തു സമാധാനിപ്പിച്ചു. അഹമ്മദാബാദ്‌ എത്തിയിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ അഹമ്മദാബാദ്‌ ഇറങ്ങി അവിടത്തെ മാര്‍ക്കറ്റ്‌ ഒക്കെ ചുറ്റിയടിച്ച് അടുത്ത ട്രെയിനില്‍ കയറി. നേരെ ജോധ്പൂരിലേയ്ക്ക്.

ജോധ്പൂരിനു കുറേ മുമ്പ് മാര്‍വാര്‍ എന്ന ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്.

എല്ലാവരും ക്ഷീണിച്ചു തളര്‍ന്നിരിക്കുക ആണ്. പാണ്ട മാത്രം ഫോണില്‍ ബിസി.

മാര്‍വാര്‍ സ്റ്റേഷന്‍ എത്താറായി. വണ്ടി പതിയെ ആണ് പോകുന്നത്. ഇപ്പൊ നിറുത്തും എന്ന മട്ടില്‍. പാണ്ട അമ്മയോട് കത്തി വെച്ച് കൊണ്ട് എന്‍റെ എതിരെ ഇരിക്കുന്നു. ഇടതു കയ്യില്‍ നോക്കിയ. വലതു കയ്യില്‍ ഐഫോണ്‍. ഇടയ്ക്ക് ട്രെയിന്‍ ചെറുതായി ഒന്നുലഞ്ഞു. നോക്കിയ ഫോണ്‍ പാണ്ടയുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും വഴുതി പുറത്തു വീണു. ട്രെയിനില്‍ ഉള്ളവരൊക്കെ അത് കണ്ടു. പാണ്ട എണീറ്റു, പിന്നെ ഇരുന്നു. വീണ്ടും എണീറ്റു, വീണ്ടും ഇരുന്നു. ചങ്ങല വലിക്കണോ എന്ന കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ആണ്. പതിനായിരം രൂപയുടെ ഫോണ്‍ ആണേ..

കൂടെ ഇരുന്ന ഒരാള്‍ പറഞ്ഞു. മാര്‍വാറില്‍ അഞ്ചു മിനിട്ട് സ്റ്റോപ്പ് ഉണ്ട്. ട്രെയിന്‍ നിറുത്തുമ്പോള്‍ ഇറങ്ങി പോയെടുത്താല്‍ മതി. ഞങ്ങള്‍ ശരി വെച്ചു.

ഇപ്പൊ നിറുത്തും എന്ന മട്ടില്‍ പോയ ട്രെയിന്‍ പക്ഷേ നിന്നത് ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ പോയ ശേഷം ആണ്. ട്രെയിന്‍ നിന്ന പാടേ അവര്‍ നാലും ഇറങ്ങി ട്രാക്കില്‍ കൂടി ഓടി. ഞാന്‍ മാത്രം കമ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്‍റില്‍ ലഗേജിനു കാവല്‍ ആയി നിലയുറപ്പിച്ചു.

ഞാന്‍ ഓരോ മിനിട്ട് കൂടുമ്പോഴും അപ്പുക്കുട്ടനെ ഫോണ്‍ ചെയ്യും.

ഡാ എത്തിയോ? ഫോണ്‍ കിട്ടിയോ?

ഉടന്‍ മറുപടി വരും.- ഇല്ല, ഞങ്ങള്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

സമയം വൈകുന്തോറും എനിക്കും ടെന്‍ഷന്‍ ആയി തുടങ്ങി.

പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ ആ ശബ്ദം കേട്ടു. ഒരു ചൂളം വിളി. ട്രെയിന്‍ പുറപ്പെടുകയാണ്.

ഞാന്‍ അപ്പുക്കുട്ടനെ വീണ്ടും വിളിച്ചു.- ഡാ എവിടെയാണ്?

-ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചോടുകയാണ്.

ഫോണ്‍ കിട്ടിയോ? – ഇല്ല.

കുന്തം!! ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ആണ് പെട്ടത്. ട്രെയിന്‍ ഓടിത്തുടങ്ങി. എനിക്കാണേല്‍ ഹിന്ദി ഒരു വക അറിയില്ല. ട്രെയിന്‍ വിട്ടാല്‍ ഞാന്‍ കുടുങ്ങും, അവരും വഴിയിലാകും.

ഞാന്‍ പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല. ചാടിയെണീറ്റ് ചങ്ങല വലിച്ചു. ആദ്യം വലിച്ചപ്പോള്‍ അനങ്ങിയില്ല. പിന്നെ രണ്ടാമത്തെ വലിയില്‍ കാര്യം സാധിച്ചു. ട്രെയിന്‍ ഉടനടി നിന്നു. അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ വരുമ്പോള്‍ പറയേണ്ട ഡയലോഗ് ഞാന്‍ കാണാതെ പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴേയ്ക്കും അര്‍ജുനും, അഖിലും, സെര്‍ദീഷും തിരിച്ചെത്തി. അശ്വന്ത് വരാന്‍ അല്പം താമസിച്ചു. അവന്‍ ട്രെയിനില്‍ ഓടിക്കയറിയത് പട്ടാളക്കാര്‍ ഇരുന്ന ഒരു കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റില്‍ ആണ്. അവര്‍ അവന്‍റെ കഴുത്തിന്‌ പിടിച്ചു ഇറക്കി വിട്ടു. ഗാര്‍ഡിനോട് സംസാരിച്ചിട്ടായിരുന്നു അവര്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കാന്‍ ഓടിയത്. അത് കൊണ്ട് ട്രെയിന്‍ ചങ്ങല വലിച്ചെങ്കിലും ആരും അന്വേഷിച്ചു വന്നില്ല. അങ്ങനെ ട്രെയിന്‍ ഇല്ലാത്ത നാട്ടില്‍ നിന്ന് വന്ന ഞാന്‍ ആദ്യമായി ചങ്ങല വലിച്ചു ട്രെയിന്‍ നിറുത്തി. അഞ്ചു മിനിറ്റിനു ശേഷം ട്രെയിന്‍ പുറപ്പെട്ടു.

എന്‍റെ എതിരേ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം.

ആ ഫോണ്‍ പോയമ്മാ. അതിന്‍റെ സിം ഒന്ന് ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തേക്കണം.

അങ്ങനെ മൂന്നു ദിവസത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങള്‍ രാജസ്ഥാന്‍ എത്തി. ദൂരെയായി മലനിരകള്‍ സൂര്യന്‍റെ വെയില്‍ അടിച്ചു തിളങ്ങുന്നു. വഴിയില്‍ ഇഷ്ടം പോലെ സന്യാസികളെ കാണാം. വിചിത്ര വേഷങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞ്, ജടാധാരികളായി. അവരുടെ ആകെ ഉള്ള സമ്പാദ്യം കിടക്കാനുള്ള ഒരു ചാക്ക് ആണ്. അവരില്‍ മിക്കവരും ഏതെങ്കിലും അമ്പലത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണം കൊണ്ടാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

ക്യാമ്പ് ശികാര്‍പുരയിലെ ഒരു ആശ്രമത്തില്‍ ആയിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ 20 സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്നായി 27 യൂണിവേഴ്സിറ്റികളിലെ 350- ഓളം വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ക്യാമ്പില്‍ പങ്കെടുത്തു. കേരളത്തില്‍ നിന്നും എം. ജി. യൂണിവേഴ്സിറ്റിയും, കാലിക്കറ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുമായി വളരെ പെട്ടെന്ന് അടുത്തു.

രാജസ്ഥാനിലെ തണുപ്പ് അതികഠിനം ആണ്. സ്വെറ്റര്‍ ഇല്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ അപ്പോള്‍ തന്നെ നെഞ്ചില്‍ കഫം നിറയും. രാജായി എന്ന് പേരുള്ള വലിയ കമ്പിളി പുതച്ചാണ് ഞങ്ങള്‍ കിടക്കുന്നത്. തല പോലും പുറത്തിടാന്‍ തോന്നില്ല. അത്ര തണുപ്പ്. രാത്രി കിടക്കാന്‍ നേരം ആദ്യം ബനിയന്‍, മുകളില്‍ ടി ഷര്‍ട്ട്, പിന്നെ അതിനു മുകളില്‍ ജാക്കെറ്റ്‌, പിന്നെ കാലില്‍ സോക്സ്, കയ്യില്‍ ഗ്ലൌസ്, തലയില്‍ ചെവി മൂടി ഒരു മങ്കി ക്യാപ് ഇത്രയും ഇടും. എന്നാലും പല്ല് കിടു കിടാ വിറയ്ക്കും. കുളി-എന്ന ചിന്തയേ ഞങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഗ്വാളിയോര്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ആണ് ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം മുറിയില്‍ ഉള്ളത്. അവരെ കഴുത കളി പഠിപ്പിക്കുക ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഒരു പ്രധാന നേരമ്പോക്ക്. രാവിലെ ഞങ്ങള്‍ എണീല്‍ക്കുന്നത് പാദസരങ്ങളുടെ കിലുക്കം കേട്ടാണ്. ഗ്വാളിയോറിലെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അതിരാവിലെ തന്നെ ഫോക്‌ഡാന്‍സ്‌ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യാന്‍ ഞങ്ങളുടെ മുറിയില്‍ എത്തും. കൊന്നാലും വെളുപ്പിനെ എണീല്‍ക്കില്ല എന്ന് വാശി പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന എല്ലാവനും ചാടിയെണീറ്റ് ഉറക്കം തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന കണ്ണുകള്‍ വലിച്ചു തുറന്ന് മനോഹരമായ ആ ഡാന്‍സ്‌ കാണും.

ക്യാമ്പിന്‍റെ രണ്ടാം ദിനം സമാധാന റാലി ഉണ്ടായിരുന്നു. ജോധ്പൂരിന്‍റെ തെരുവുകളിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കുസാറ്റിന്‍റെ ബാനറും ഏന്തി നടന്നു. പ്രായം ചെന്ന വല്യമ്മമാരും, കൗതുകത്തോടെ നോക്കുന്ന കുട്ടികളും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആശംസകള്‍ നേര്‍ന്നു. പള്ളിയിലും, അമ്പലത്തിലും, മോസ്ക്കിലും, ഗുരുദ്വാരയിലും ഞങ്ങള്‍ പോയി. രാജസ്ഥാനിലെ ജനങ്ങള്‍ പാവങ്ങള്‍ ആണ്. പട്ടിണി ഒഴിവാക്കാന്‍ ചിലര്‍ മോഷണം വരെ നടത്തുന്നു. എന്നാല്‍ നല്ല സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി ഉള്ളവരും ഉണ്ട്. പക്ഷേ സാമ്പത്തികമായ ഈ വേര്‍തിരിവ് ഒഴിച്ച് നിറുത്തിയാല്‍ എല്ലാവരും വളരെ സ്നേഹമുള്ളവരായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

അന്ന് വൈകിട്ട് ഞങ്ങള്‍ മെഹ്രന്‍ഗര്‍ (Mehrangarh) കോട്ട സന്ദര്‍ശിച്ചു. ജോധ്പൂര്‍ നഗരത്തിനു മുകളില്‍ ആയി നില കൊള്ളുന്ന പടുകൂറ്റന്‍ കോട്ട. അതിന്‍റെ തലയെടുപ്പ് രജപുത്രന്മാരുടെ മാഹാത്മ്യം വിളിച്ചോതുന്നു. താഴെയായി നീല നിറം അടിച്ച ജോധ്പൂരിലെ വീടുകള്‍ തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകള്‍ അടുക്കിയ പോലെ കാണാം. അതിന്‍റെ മുകളില്‍ നിന്നുള്ള സൂര്യാസ്തമയം എന്ത് മനോഹരമായ ദൃശ്യം ആയിരുന്നെന്നു വാക്കുകളില്‍ വിവരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. കോട്ടയ്ക്കുള്ളില്‍ ചാമുണ്ടേശ്വരി ദേവിയുടെ ഒരു ക്ഷേത്രം ഉണ്ട്. 2008-ല്‍ നടന്ന ഉത്സവ സമയം തിക്കിലും തിരക്കിലും പെട്ട് 249 പേര്‍ അവിടെ വെച്ച് മരണമടഞ്ഞു എന്ന് ഒരു രാജസ്ഥാന്‍ സുഹൃത്ത്‌ പറഞ്ഞു. ഓര്‍മയ്ക്കായി കുറച്ചു ചിത്രങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ക്ലാസ്സുകളും, കലാ മല്‍സരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഫോക്‌ സോങ്ങ്, ദേശഭക്തിഗാനം മുതലായ മല്‍സരങ്ങള്‍ നടന്നു. ഞങ്ങള്‍ എല്ലാത്തിലും പങ്കെടുത്തു. പ്രൈസ്‌ ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ഫാന്‍സ്‌ ഉണ്ടായി. ഉദാഹരണത്തിന് ഫോക്‌ സോങ്ങിനു ഞങ്ങള്‍ പാടിയ വഞ്ചിപ്പാട്ട്. ആളുകള്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കയ്യടിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ പാട്ടിനാണ്. പാട്ട് കഴിഞ്ഞതേ അവര്‍ ഞങ്ങളോട് “കൊല വെരി” പാട്ട് അറിയാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചും കൂടി Why this kolaveri പാടി. പിന്നീട് ഭക്ഷണ സമയത്തും മറ്റും പരിചയപ്പെട്ടവര്‍ ഞങ്ങളെ “Kolaveri Guys” എന്നാണ് വിളിച്ചത്. ഒരു ബീഹാറി പെണ്‍കൊടിക്ക് “തിത്തിത്താരാ തിത്തി തെയ്” എന്ന ലിറിക്ക്സ്‌ ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതി എന്‍റെ ഒപ്പിട്ടു കൊടുത്തത് ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും മറന്നിട്ടില്ല. റൂമിലെ ഗ്വാളിയോര്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഞങ്ങള്‍ റൂമില്‍ വരുമ്പോള്‍ വലിയ ശബ്ദത്തില്‍ “ധിക് ധിക് ധാരാ റിറ്റി റ്റെയ്” എന്ന് പാടുമായിരുന്നു. ഈ പറഞ്ഞതില്‍ ഒട്ടും അതിശയോക്തി ഇല്ല. ബാക്കി എല്ലാ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ടീമിലും അഞ്ച് ആണും, അഞ്ച് പെണ്ണും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ മാത്രം എന്തിനും പോന്ന അഞ്ച് ആണുങ്ങള്‍. സ്വാഭാവികമായും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉള്ള അത്ര ഫ്രീഡം വേറെ ആര്‍ക്കും ഇല്ലായിരുന്നു. കേരളത്തില്‍ നിന്ന് വന്ന മറ്റു യൂണിവേഴ്സിറ്റികള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്ല സപ്പോര്‍ട്ടും തന്നു.

അതിന്‍റെ ഫലമെന്നോണം ക്രിസ്മസ് ആഘോഷത്തിന്‍റെ നടത്തിപ്പിന്‍റെ ചുമതല എനിക്ക് കിട്ടി. ക്രിസ്മസ് പാപ്പായെ ഒരുക്കാനും, കേക്ക് മുറിക്കുവാനും, തുടര്‍ന്നുള്ള D. J. യും, ക്യാമ്പ് ഫയറും നന്നായി നടത്തുവാനും സാധിച്ചു.

ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് അഖില്‍ ആ സത്യം അറിഞ്ഞു. ഒട്ടക പാലില്‍ നിന്നും തൈര് ഉണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയില്ലത്രേ. കൊഴുപ്പ് മുഴുവന്‍ ഒട്ടകം ദേഹത്ത് സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇത് സാധ്യമാകാത്തത്. പിന്നെയും ചില രസകരമായ വാര്‍ത്തകള്‍ അറിഞ്ഞു. ആ ആശ്രമത്തിനു സ്വന്തമായി 2000 പശുക്കള്‍ ഉണ്ട്. ഗ്രാമീണര്‍ക്ക് മുഴുവന്‍ ആശ്രമത്തില്‍ നിന്നും പാല് സൌജന്യമായി കൊടുക്കുന്നു. ക്യാമ്പിന്‍റെ അവസാന ദിവസം ജോധ്പൂര്‍ മഹാരാജാവ്‌ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആശംസകള്‍ നല്‍കാന്‍ വന്നു. എന്തൊരു ഗാംഭീര്യം ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്. നോക്കിലും, നടത്തത്തിലും, സംഭാഷണത്തിലും, ഗൌരവത്തിലും ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ രാജാവ്‌. അദ്ദേഹത്തെ പരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഒരു വലിയ ഭാഗ്യമായി ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

ക്യാമ്പ് അവസാനിക്കാറായപ്പോള്‍ എല്ലാവരും തിരക്കില്‍ ആയി. പരസ്പരം ഫേസ്ബുക്ക് ഐഡിയും, ഈമെയിലും, ഫോണ്‍ നമ്പരും കൈമാറുന്നതിന്‍റെ തിരക്ക്. ഇതിനിടെ ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ യാത്രയുടെ പ്ലാന്‍ മാറ്റി. നേരെ കേരളത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വരേണ്ടതിന് പകരം ഞങ്ങള്‍ ജയ്പ്പൂര്‍ കൂടി സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ പദ്ധതി ഇട്ടു. അങ്ങനെ ക്യാമ്പിനു ശേഷം ജെയ്പ്പൂര്‍ പോയി അവിടത്തെ വിസ്മയങ്ങളായ അമീര്‍ഫോര്‍ട്ടും, ഹവാമഹലും, ജല്‍മഹലും സന്ദര്‍ശിച്ച ശേഷം ഞങ്ങള്‍ തിരികെ നാട്ടിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു. ബുക്ക്‌ ചെയ്ത ടിക്കറ്റ് ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്തതിനാല്‍ വെയിറ്റിങ്ങ് ലിസ്റ്റില്‍ നിന്നാണ് ട്രെയിന്‍ കയറിയത്. മടക്കയാത്രയും സംഭവബഹുലമായിരുന്നു. രാജസ്ഥാന്‍ യാത്രയിലെ മുഴുവന്‍ കാര്യങ്ങളും വിവരിക്കുവാന്‍ ഈ ചുരുങ്ങിയ താളുകള്‍ മതിയാവില്ല. അതിനാല്‍ തന്നെ ഇവിടെ ഈ കഥ ചുരുക്കാന്‍ ഞാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതനാകുന്നു. ഓര്‍മയ്ക്കായി എടുത്ത ചില ഫോട്ടോകള്‍ മാത്രം നിങ്ങള്‍ക്ക് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

ഉല്ലാസ് ജി. കളപ്പുര.

കണ്ണുണ്ടെങ്കിലും കാണാത്തവര്‍

2013-10-28T23:24:00.003+05:30

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടു കൂടി മനുഷ്യന്‍ സാങ്കേതികമായ പല വലിയ കുതിച്ചു ചാട്ടങ്ങള്‍ക്കും സാക്ഷിയായി. തപാലും, കമ്പിയും, ലാന്‍ഡ്‌ ഫോണും,റേഡിയോയും ഉള്ള യുഗത്തില്‍ നിന്ന് TV-യിലേയ്ക്കും, മൊബൈലിലേക്കും, ലാപ്‌ടോപ്പിലേയ്ക്കും, ടാബിലേയ്ക്കും ഉള്ള മാറ്റം വേഗത്തിലായിരുന്നു. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളില്‍ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പഴമുറക്കാരെ വെല്ലു വിളിക്കുവാന്‍ ടെക്നോളജിയുടെ ഈ വളര്‍ച്ച ഇദംപ്രമമായി സഹായിച്ചു. എന്നാല്‍ ഈ വളര്‍ച്ചയുടെ മറവില്‍ മറ്റു പല സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളും വളര്‍ന്നു തുടങ്ങി. ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒരാള്‍ക്ക്‌ എളുപ്പം പ്രവചിക്കുവാന്‍ പറ്റിയെന്നു വരില്ല. ചില പ്രത്യേക വീക്ഷണകോണില്‍ നിന്ന് ചിന്തിച്ചാലെ അവയെ ടെക്നോളജിയില്‍ നിന്ന് വേര്‍തിരിച്ചു നിറുത്തി വിശകലനം ചെയ്യുവാന്‍ സാധിക്കൂ. അത്തരമൊരു സാമൂഹിക പ്രശ്നം എന്‍റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ ഞാന്‍ കാണുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്.

ഒന്ന് രണ്ടു ആഴ്ചകള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഞാന്‍ ഒരു ബന്ധു വീട്ടില്‍ പോയി. സന്ധ്യാസമയത്താണ് ഞാന്‍ ചെല്ലുന്നത്. വീടിനു പുറത്തു എത്തിയപ്പോഴേ അകത്തു നിന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ശബ്ദം ഞാന്‍ കേട്ടു. ഒരു ക്രിസ്റ്റ്യന്‍ ആയാണ് ഞാന്‍ ജനിച്ചതെങ്കിലും, വിശ്വാസം എന്നത് എന്‍റെ ഏഴയലത്തുകൂടി പോയിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഞാന്‍ പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നവരെ തടയാറില്ല. അവരോടു വഴക്ക് കൂടാറുമില്ല. ഓരോ മനുഷ്യനും അവന്‍റെതായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഈ കാര്യത്തില്‍ ഉണ്ടെന്നു കരുതുന്ന ആള്‍ക്കാരില്‍ ഒരാളാണ് ഞാന്‍. പിന്നെ ബന്ധു വീട്ടിലും സുഹൃത്തുക്കളുടെ വീട്ടിലുമൊക്കെ പോകുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കട്ട നിരീശ്വരവാദിയാണെന്നൊന്നും വിളിച്ചു കൂവാറുമില്ല. ഞാന്‍ ഒരു നാസ്തികന്‍ ആണ്. പ്രാര്‍ത്ഥന നടക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ മിണ്ടാതെ കേട്ട് നില്‍ക്കും. അത്ര തന്നെ. ആര്‍ക്കും പരാതി ഉണ്ടാക്കില്ല.

അന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ ശബ്ദം കേട്ടെങ്കിലും ഞാന്‍ വെച്ച കാല്‍ പിന്നോട്ട് ചലിപ്പിച്ചില്ല. നേരെ കോളിംഗ് ബെല്ലടിച്ചു. കതകു തുറന്നപ്പോള്‍ വീടിന്‍റെ അകത്തു പ്രവേശിച്ചു കസേരയില്‍ ഉപവിഷ്ടനായി. സാധാരണ ഇങ്ങനെയുള്ള അവസരങ്ങളില്‍ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യം, പ്രാര്‍ത്ഥന തുടര്‍ന്ന് കൊണ്ടേ ഇരിക്കും. പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിയുന്നത് വരെ ആരും സംസാരിക്കില്ല. വരുന്ന അതിഥിയും പ്രാര്‍ത്ഥനയില്‍ പങ്കെടുക്കും. പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞാണ് വിശേഷം പറച്ചിലും കുശലാന്വേഷണവുമൊക്കെ. അതാണ്‌ അതിന്‍റെ രീതി. അങ്ങനെ ആകുന്നതില്‍ എനിക്കും വിരോധം ഒന്നും ഇല്ല.

പക്ഷേ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചത് ഇതൊന്നും അല്ലായിരുന്നു. പ്രാര്‍ത്ഥന നടക്കുന്ന മുറിയില്‍ ഒരു TV വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്‍റെ സ്പീക്കറില്‍ നിന്നും മാതാവിന്‍റെ ജപമാല ഒഴുകി വരുന്നു. വീട്ടിലെ ജനം അതിനു മറുപടിയായി പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ ഏറ്റു ചൊല്ലുന്നു. TV-യുടെ ചുറ്റിലും ആണ് ആള്‍ക്കാര്‍ ഇരിക്കുന്നത്. ശാലോം ആണ് ചാനല്‍!!! കുടുംബത്തിലെ എല്ലാ വിശ്വാസികളും വിഡ്ഢിപ്പെട്ടിയുടെ മുമ്പില്‍ ഇരുന്നു പ്രാര്‍ഥിക്കുന്നു. ഒപ്പം അവിശ്വാസിയായ ഞാനും മൌഡ്യം ബാധിച്ചവനെ പോലെ അവരുടെ ഇടയില്‍ ഇരിക്കുന്നു. ആകെ ഒരു ശ്വാസം മുട്ടുന്ന അനുഭവം. എന്‍റെ തലയില്‍ കൂടി പല പല ചിന്തകള്‍ ഓടിപ്പോയി. എങ്ങനെയെങ്കിലും അവിടെ നിന്ന് പുറത്തു ചാടണം എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന ചിന്ത. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ശുദ്ധ അസംബന്ധം ആണ് അവിടെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്. അത്തരം ഒരു സംഭവത്തിനു ദൃക്സാക്ഷിയാകുവാന്‍ പോലും എന്നിലെ സാമാന്യബുദ്ധി സമ്മതിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യന്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ഒരു ഉപകരണത്തെ നോക്കി പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍ തെറ്റാതെ ഉരുവിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ സത്യമായും എനിക്ക് പുച്ഛം ആണ് തോന്നിയത്. “എന്താടോ താനിനിയും നന്നാവാത്തെ?” എന്ന ലാലേട്ടന്‍റെ ഡയലോഗ് മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തി.

ആദ്യത്തെ അങ്കലാപ്പ് മാറിയപ്പോള്‍ അവിടെ നിന്ന് നിഷ്ക്രമിക്കുവാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗം ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു. ആകെ ഉള്ള ഒരു വഴി എനിക്ക് ഏതെങ്കിലും ഒരു കോള്‍ വരുക എന്നതാണ്. മിസ്ഡ്‌കോള്‍ അടിച്ചാല്‍ തിരിച്ചു വിളിക്കും എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിനെ ഞാന്‍ വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വിളിച്ചു. ആര്‍ക്കും സംശയം ഉണ്ടാകാത്ത രീതിയില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഫോണില്‍ നിന്നും ഡയല്‍ ചെയ്തത്. ഞാന്‍ കോള്‍ കട്ട്‌ ചെയ്ത് ഒരു മിനിട്ടിനകം എനിക്ക് ആ സുഹൃത്തിന്‍റെ കോള്‍ വന്നു. മഴക്കാറ് കാണാന്‍ കാത്തു നിന്ന തവളയെ പോലെ കോള്‍ വന്നതും ഞാന്‍ ചാടി വീടിന്‍റെ പുറത്തെത്തി. പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിയുന്നത് വരെ ഞാന്‍ ഫോണില്‍ കൂടിയുള്ള സംഭാഷണത്തിനു തടസ്സം വരാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഈ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പോലും മനുഷ്യനു അറിവിനെ വേണ്ട രീതിയില്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ അറിയില്ല. പരിണാമ പ്രക്രിയയില്‍ TV-ക്കും, മൊബൈലിനും, കമ്പ്യൂട്ടറിനുമൊക്കെ നിര്‍ണ്ണായക സ്ഥാനം ആണ് ഉണ്ടാകാന്‍ പോകുന്നത്. ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യനെ മടിയനാക്കുകയും കൂടുതല്‍ ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വലിയുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഇതിലെ വിപത്തിനെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ നന്ന്. ഇതിന്‍റെ തിക്തഫലങ്ങള്‍ അടുത്ത തലമുറയില്‍ എങ്കിലും അനുഭവവേദ്യമാവും. പരിണാമത്തിലെ കാണാപ്പുറങ്ങളായി ഈ സാങ്കേതിക കുതിച്ചുചാട്ടങ്ങള്‍ അവശേഷിക്കുകയും ചെയ്യും...

പ്രളയം

2013-07-03T16:01:00.001+05:30

മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞു. കനിവില്ലാതെ ദുര്‍മുഖം കാട്ടിയ മാനവും, സംഹാരതാണ്ഡവമാടിയ പേമാരിയും, കുത്തിയൊലിച്ച ജീവിതങ്ങളും ഓര്‍മ്മയില്‍ മറഞ്ഞു. ഒഴുകിയെത്തിയ പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ചെളിയും എക്കല്‍ മണ്ണും നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പര്‍വതത്തിന്‍റെ ഉയര്‍ന്ന പ്രദേശങ്ങള്‍ ഒഴികെ മറ്റെല്ലാം തന്നെ പ്രളയം കവര്‍ന്നെടുത്തിരിക്കുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെ താഴ്വര വിജനമാണ്. ഇടയ്ക്കെങ്ങാനും ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു മരം കണ്ടെങ്കിലായി.

രണ്ടു മാസം മുമ്പ് മന്ദാകിനിയുടെ വിരിമാറില്‍ എത്രയോ ജീവിതങ്ങള്‍ ആണ് തച്ചുടയ്ക്കപ്പെട്ടത്. കേദാര്‍നാഥിലും രുദ്രാപ്രയാഗിലുമായി ആയിരങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കിയ നദി തെല്ലും കൂസലില്ലാതെ അനുസ്യൂതം തന്‍റെ ഒഴുക്ക് തുടര്‍ന്നു. നദിയുടെ പരിസരവാസികള്‍ പ്രളയഭീതിയില്‍ നിന്ന് ഇപ്പോഴും മുക്തരായിട്ടില്ല. അലയടിച്ചെത്തുന്ന ചെളിവെള്ളവും, ഒഴുക്കില്‍ പെട്ട് വരുന്ന കൂറ്റന്‍ മരങ്ങളും, ഭീമാകാരന്‍ കല്ലുകളും, നദിയുടെ ഹുങ്കാര ശബ്ദവും അവരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു. പ്രളയം ഏല്‍പ്പിച്ച മാനസികാഘാതത്തില്‍ നിന്നും ഉടനെയൊന്നും അവര്‍ക്ക് മുക്തിയുണ്ടാകില്ല എന്നത് സുനിശ്ചയമാണ്. ഇപ്പോള്‍ മഴ ശമിച്ചു. പ്രളയ ജലം വറ്റി. ആകാശത്തെ മൂടിയിരുന്ന കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ മാറി പകരം വെള്ളമേഘങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു. മഴ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കാര്‍മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടാന്‍ കെല്‍പ്പില്ലാതെ എങ്ങോ ഓടിയൊളിച്ച സൂര്യനും വെണ്‍മേഘങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ തെല്ല് ജാള്യതയോടെ മുഖം കാണിച്ചു.

പ്രളയം കവര്‍ന്നെടുത്ത സീതാപ്പൂരിലെ ഒരു കുന്നിന്‍ ചെരിവിലൂടെ ഒരു രൂപം നീങ്ങുന്നത് കാണാം. മരുഭൂമിയില്‍ ഏകനായി അലയുന്ന ഒരു ഒട്ടകത്തെ പോലെ ആ രൂപം ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയില്‍ നിന്നും വേറിട്ട്‌ നിന്നു.

മുന്ന എന്ന ബാലന്‍ ആണത്. അവന്‍ ഒന്‍പതാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്നു. മലവെള്ളപ്പാച്ചില്‍ അവന്‍റെ സ്കൂളിനെ എടുത്തു കൊണ്ട് പോയി. ഒപ്പം കുറച്ചു സഹപാഠികളെയും. മുന്നയുടെ വീട് സീതാപ്പൂരിനു കിഴക്കായുള്ള ഒരു കുന്നിന്‍റെ മുകളില്‍ ആയതിനാല്‍ അവനും അവന്‍റെ കുടുംബവും വന്‍ ദുരന്തത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു. പക്ഷേ മന്ദാകിനിയുടെ മുഴുവന്‍ രൌദ്രതയ്ക്കും അവര്‍ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കേണ്ടി വന്നു. രണ്ടാഴ്ചയോളം അവര്‍ കനത്ത മഴയോടും, പട്ടിണിയോടും മല്ലടിച്ചു. സേനയുടെ ഹെലികോപ്റ്ററുകള്‍ ഭക്ഷണ പൊതികളും വെള്ളവും എത്തിക്കുന്നത് വരെയുള്ള ജീവിതം ദുസ്സഹമായിരുന്നു. ആ ദിനങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും അവനില്‍ ഭീതിയുണര്‍ത്തുന്നു.

പ്രളയം കഴിഞ്ഞ് വെള്ളമിറങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും അവന്‍റെ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികള്‍ പ്രളയവഴിയിലൂടെ സഞ്ചാരം തുടങ്ങി. ഇത്തരം യാത്രകളില്‍ വിലപിടിപ്പുള്ള പല വസ്തുക്കളും കണ്ടു കിട്ടാറുണ്ട്. അങ്ങനെ കിട്ടുന്ന വസ്തുക്കള്‍ അവര്‍ വീട്ടിലെത്തിക്കും. സീതാപ്പൂരിലെ ചില കടക്കാര്‍ ആ വസ്തുക്കള്‍ വാങ്ങി പകരം അരിയോ മറ്റു പലവ്യഞ്ജനങ്ങളോ നല്‍കും. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് ഉപജീവനത്തിനുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗം കൂടിയാണ് ഈ യാത്രകള്‍. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഉണ്ടായ വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍ അവനു കുറേയേറെ സാധനങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ടൈംപീസ്‌, പഴയ ഒരു റേഡിയോ, ഒരു തടിപ്പെട്ടി, കുറേ കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍, ഒരു തോക്കിന്‍റെ ബയണറ്റ്‌ എന്നിവ അവന്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിച്ചു. അവന് അച്ഛനും, അമ്മയും ഒരു അനിയനും ഉണ്ട്. അനിയന്‍ പഠിക്കുന്നില്ല. അച്ഛന്‍ തീര്‍ത്ഥാടകര്‍ക്കായി ഒരു ചെറിയ കട നടത്തുന്നു.

ഈ വര്‍ഷത്തെ വെള്ളപ്പൊക്കം പക്ഷേ ഒന്നും ബാക്കി വെച്ച മട്ടില്ല. എവിടെ നോക്കിയാലും ചെളിയും, വലിയ പാറകളും, ഒഴുകിയെത്തിയ തടികളും മാത്രം. ഉച്ചയായിട്ടും വിലപിടിപ്പുള്ള ഒന്നും കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയാത്തതില്‍ അവന്‍ നിരാശന്‍ ആണ്. അങ്ങനെയാണ് അവന്‍ ആ താഴ്വരയിലൂടെ തന്‍റെ നടപ്പ് തുടര്‍ന്നത്.

എത്രനേരം നടന്നു എന്ന് അവനു നിശ്ചയം ഇല്ല. ജനവാസം ഒട്ടും ഇല്ലാത്ത ഒരു മേഖലയില്‍ ആണ് അവന്‍ ഇപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. അകലെയായി ഒറ്റ തിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു വന്‍ വൃക്ഷം കാണാം, പ്രളയത്തിനു മുമ്പില്‍ തോല്‍ക്കാത്തതിന്‍റെ അഹന്തയിലെന്നവണ്ണം ആ മരം മാത്രം തലയെടുപ്പോടെ നില്‍ക്കുന്നു. മുന്ന അല്പം കൂടി മുമ്പോട്ടു നടന്നു. ചീഞ്ഞഴുകി ഉണങ്ങിയ ഒരു കലമാനിന്‍റെ അസ്ഥികൂടം അവനു വിഷയീഭവിച്ചു. അതിനു പിന്നിലായി എന്തോ ഒരു തിളക്കം അവന്‍റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടു.

ഒരു ടെലഫോണ്‍ !

തവിട്ടു നിറമുള്ള ആ ടെലഫോണ്‍ അവന്‍ കല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ഉയര്‍ത്തിയെടുത്തു. അതില്‍ പറ്റിയിരുന്ന ചെളിയും പൊടിയുമെല്ലാം അവന്‍ ഒരു പച്ചില കൊണ്ട് തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി. ഫോണിന് ഉള്ളിലെ വെള്ളം കളയാന്‍ അവനറിയാം. ഒരു തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു രണ്ടു ദിവസം അരിച്ചാക്കില്‍ ഇറക്കി വെച്ചാല്‍ അതിനുള്ളിലുള്ള ഈര്‍പ്പം മുഴുവനും വലിഞ്ഞു പോകും. ചിലപ്പോള്‍ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമാകാനും വഴി ഉണ്ട്. മരിച്ചു പോയ മുത്തച്ഛന്‍ ആണ് അവനു ഈ വിദ്യ പറഞ്ഞു കൊടുത്തത്. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തോര്‍ത്തുമുണ്ടില്‍ അവന്‍ ആ ടെലഫോണ്‍ പൊതിഞ്ഞെടുത്തു. അതിന്‍റെ കെട്ടു മുറുക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവന്‍റെ ശ്രദ്ധ ആ ഒറ്റപ്പെട്ട വൃക്ഷത്തില്‍ പതിഞ്ഞു. അതിന്‍റെ മുകളിലത്തെ ചില്ലയില്‍ എന്തോ പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു മിന്നാമിന്നി പോലെ. അവന്‍ വൃക്ഷത്തിന്‍റെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു. താഴെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നും കാണാന്‍ ഇല്ല. ഇലച്ചാര്‍ത്തുകള്‍ക്ക്‌ ഇടയിലൂടെ ഒന്നും വ്യക്തമല്ല. എന്തായാലും വൃക്ഷത്തില്‍ കയറി നോക്കുവാന്‍ അവന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

പാറക്കല്ലുകള്‍ വന്നിടിച്ചുണ്ടായ പോടുകളില്‍ കാലുറപ്പിച്ച് അവന്‍ ആ മരത്തില്‍ കയറുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു. താഴത്തെ ഒരു ചില്ലയില്‍ പിടുത്തം കിട്ടുവാന്‍ അവനു കുറേ യത്നിക്കേണ്ടി വന്നു. ഒടുവില്‍ അവന്‍ ആ ചില്ലയില്‍ കയറിപ്പറ്റി. പിന്നീട് മുകളിലേയ്ക്കുള്ള കയറ്റം താരതമ്യേന എളുപ്പമായിരുന്നു. മരത്തടിയില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്ന ചെളി, പ്രളയ സമയത്ത് എന്ത് മാത്രം ജലനിരപ്പ്‌ ഉയര്‍ന്നിരുന്നു എന്നതിന്‍റെ സൂചന നല്‍കി. അല്പം കൂടി ഉയരത്തില്‍ എത്തിയ ശേഷം അവന്‍ തന്‍റെ ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിച്ച വസ്തു എന്താണെന്ന് തിരഞ്ഞു.

തായ്ത്തടിയോട് ചേര്‍ന്ന് പുറം തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യരൂപം അവന്‍റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ പതിഞ്ഞു. മുന്ന ആദ്യം പരിഭ്രമിച്ചു. കയറിപ്പോയത് അബദ്ധമായി എന്ന് അവന്‍റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു. പക്ഷേ മനുഷ്യന് സ്വതസിദ്ധമായുള്ള ജിജ്ഞാസ അവനെ താഴെ ഇറങ്ങുന്നതില്‍ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു. മൂന്നു ചില്ലകള്‍ കൂടി കയറി അവന്‍ ആ രൂപത്തിന് മുമ്പില്‍ എത്തി.

അയാള്‍ മരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആഴ്ചകള്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവണം. ശരീരം ആകെ ഉണങ്ങിയ നിലയില്‍ കാണപ്പെട്ടു. വെയിലേറ്റ് ഉണങ്ങിയതു പോലെ. മുഖത്തെ എല്ലൊക്കെ ഒട്ടി, തൊലി അസ്ഥിയോടു ചേര്‍ന്ന്, ഉണങ്ങി വരണ്ട ഒരു പേക്കോലം. കണ്ണുകളുടെ സ്ഥാനത്ത് രണ്ടു കുഴിവുകള്‍. താടിമീശകള്‍ നരച്ചിട്ടുണ്ട്. കൈയില്‍ കെട്ടിയിരുന്ന വാച്ച് അയാള്‍ ഒരു സമ്പന്നന്‍ ആയിരുന്നു എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അതിന്‍റെ തിളക്കം ആയിരുന്നിരിക്കാം താന്‍ അകലെ നിന്നപ്പോള്‍ കണ്ടത്.

അയാളുടെ മടിയില്‍ ഒരു സഞ്ചി ഉണ്ടായിരുന്നു. ശുഷ്കിച്ച കരങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മരണസമയത്തും അയാള്‍ ആ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ സഞ്ചി മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. മുന്ന അത് വലിച്ചെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. സഞ്ചിക്ക് നല്ല കനം തോന്നി.

ഒരു മരച്ചില്ലയില്‍ സുഖമായി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ച ശേഷം അവന്‍ ആ സഞ്ചി തുറന്നു.

നോട്ടുകെട്ടുകള്‍..!!

അതും അഞ്ഞൂറിന്‍റെ അടുക്കുകള്‍.

മുന്നയുടെ ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടി. അവന്‍റെ കൈ പൂക്കില പോലെ വിറച്ചു. ആദ്യമായാണ്‌ ഇത്രയും നോട്ടുകള്‍ അവന്‍ ഒരുമിച്ചു കാണുന്നത്. അവന്‍ പെട്ടെന്ന് സഞ്ചി അടച്ചു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അവനു ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. അച്ഛന്‍റെ കടയില്‍ പോലും അയ്യായിരം രൂപ ഒരുമിച്ചു കാണാറില്ല.

കുറച്ചു നേരം ഇരുന്നു ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍റെ പരിഭ്രാന്തി കുറഞ്ഞു. എങ്കിലും അത്രയും തുക ഒരുമിച്ചു വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു പോകുവാന്‍ അവനു ഭയമായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍, തന്നെ കൊന്നിട്ടാണെങ്കിലും ആ പണം കൈക്കലാക്കാന്‍ മടിക്കില്ല എന്ന് അവന് ഉറപ്പായിരുന്നു. പണം ഉപേക്ഷിക്കുവാന്‍ അവന് ഒട്ടും മനസ്സുണ്ടായില്ല. അയാളുടെ കയ്യിലെ വാച്ചും അവനെ ആകര്‍ഷിച്ചു. അത്യാര്‍ത്തിയോടെ അതും അവന്‍ അഴിച്ചെടുത്ത് സഞ്ചിയിലിട്ടു.

മരത്തില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ പാടെ അവന്‍ സഞ്ചി തോളത്തിട്ട് ഓട്ടം തുടങ്ങി. സീതാപ്പൂരിലെ ഒരു പാറക്കെട്ടില്‍ ഒരു ചെറിയ ഗുഹ ഉള്ളതായി അവനറിയാം. പണം അവിടെ കൊണ്ട് പോയി സൂക്ഷിക്കുവാന്‍ അവന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അവിടെയാകുമ്പോള്‍ മഴയും കൊള്ളില്ല. ആവശ്യമുള്ളപ്പോള്‍ പോയി എടുക്കുകയും ചെയ്യാം. അര മണിക്കൂറിനു ശേഷം അവന്‍ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി.

ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ അവന്‍ സഞ്ചി തുറന്നു. എത്ര കെട്ട് ഉണ്ടെന്നു എണ്ണി നോക്കണം. കെട്ടുകള്‍ ഓരോന്നായി അവന്‍ പുറത്തെടുത്തു. മൊത്തം ആറു കെട്ടുകള്‍. ഓരോന്നിലും നൂറ് അഞ്ഞൂറിന്‍റെ നോട്ടുകള്‍ വീതം.

മൊത്തം മൂന്നു ലക്ഷം രൂപ... - മുന്ന കണക്ക് കൂട്ടി.

സഞ്ചിയില്‍ മറ്റെന്തൊക്കെ ഉണ്ടെന്നു അവന്‍ പരതി. ആദ്യം കയ്യില്‍ തടഞ്ഞത് വാച്ച് ആണ്. പിന്നെ ഒരു നോട്ട്ബുക്ക്, ഒരു ടോര്‍ച്ച്‌ ലൈറ്റ്‌, ഒരു കഠാര. അവന്‍ എല്ലാം എടുത്തു അടുക്കി വെച്ചു. നോട്ടുകെട്ടുകള്‍ തിരികെ സഞ്ചിയിലാക്കി. അത് ഒരു കല്‍പ്പൊത്തില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു. പിന്നെ അവന്‍റെ ശ്രദ്ധ നോട്ട്ബുക്കില്‍ ആയി. അത് വരവ് ചെലവ് കണക്കുകള്‍ എഴുതാനുള്ള ഒരു പുസ്തകം ആണെന്ന് അവനു തുറന്നപ്പോഴേ മനസ്സിലായി. കുറേ കണക്കുകള്‍ കൂട്ടിയിരിക്കുന്നത് കാണാം. അത് അവന്‍ അടയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ ബുക്കില്‍ ആയിരത്തിന്‍റെ ഒരു ഒറ്റ നോട്ട് ഇരിക്കുന്നത് അവന്‍റെ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്.

അവന്‍ ആ പേജ് തുറന്നു. നോട്ടെടുത്തു കീശയിലാക്കി. ആ പേജിന്‍റെ തുടക്കത്തില്‍ എഴുതിയിരുന്ന വാചകം അവന്‍റെ ശ്രദ്ധയെ ആകര്‍ഷിച്ചു.

ഞാന്‍ ശങ്കര്‍ലാല്‍...

മുന്ന തുടര്‍ന്നു വായിച്ചു.

ഈ ആയിരത്തിന്‍റെ നോട്ട് നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളതാണ്. ഇത് സ്വീകരിച്ച ശേഷം എന്‍റെ കഥ കൂടി നിങ്ങള്‍ വായിക്കുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ കൃതാര്‍ത്ഥനായി. ആ വാക്കുകള്‍ എഴുതിയ മനുഷ്യന്‍റെ പ്രാകൃതരൂപം മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിന്‍റെ ബാക്കി വായിക്കാതിരിക്കാന്‍ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്‍ ഗുഹാമുഖത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു, കൂടുതല്‍ വെട്ടം കിട്ടുന്ന രീതിയില്‍.

ഞാന്‍ ശങ്കര്‍ലാല്‍. ഗൌരീക്കുണ്ടിലെ വണികരുടെ കുടുംബത്തില്‍ പിറന്ന ഞാന്‍ ചെറുപ്പം മുതല്‍ക്കേ കച്ചവടത്തില്‍ തല്പരനായിരുന്നു. അച്ഛന്‍റെ ഒപ്പം അഞ്ചാം വയസ്സ് മുതല്‍ ഞാന്‍ കടയില്‍ കൂട്ട് നിന്നിരുന്നു. തീര്‍ഥാടകര്‍ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ഇടപാടുകാര്‍. കച്ചവടത്തില്‍ ഞാന്‍ ആദ്യം പഠിച്ച പാഠം മൂലധനം വെച്ച് ബിസിനസ്സ് മുമ്പോട്ടു കൊണ്ടുപോകരുതെന്നായിരുന്നു. കിട്ടുന്ന ലാഭത്തില്‍ നിന്ന് കൂടുതല്‍ കച്ചവടം നടത്തിയാലേ ഉയര്‍ച്ച ഉണ്ടാകൂ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ള കച്ചവടത്തില്‍ ഞാന്‍ പലരെയും ചതിച്ചു. അതില്‍ സ്നേഹിതരും, ബന്ധുക്കളും പെടും. തീര്‍ഥാടകരില്‍ നിന്നു ഞാന്‍ അന്യായ വില ഈടാക്കി അവരെ കൊള്ളയടിച്ചു. എന്‍റെ ലാഭക്കൊതി എന്നെ ഒരു മനുഷ്യന്‍ അല്ലാതാക്കി. ഒരു പ്രമാണി ആയപ്പോള്‍ പണം മാത്രം ആണ് ദൈവം എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു. ഭൂമിക്ക് താഴെയുള്ള എന്തും പണം കൊടുത്തു വാങ്ങാന്‍ കഴിയും എന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നു, ഇന്നേ ദിവസം വരെ. പക്ഷെ ഈ ദിവസം എന്‍റെ എല്ലാ പ്രതീക്ഷകളെയും മാറ്റി മറിച്ചു. ഞാന്‍ എത്ര നിസ്സാരന്‍ ആണെന്നും, പണം എന്നതിന് വെറും കടലാസ്സ്‌ വിലയേ ഉള്ളൂ എന്നും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

ഇന്നേയ്ക്ക് മൂന്നു ദിവസം മുമ്പ് പെരുമഴ പെയ്യുന്ന സമയത്ത് ഞാന്‍ കടയില്‍ നിന്നിറങ്ങി. ഈ ആഴ്ചത്തെ വരുമാനത്തുക ബാങ്കില്‍ കൊണ്ടു പോയി നിക്ഷേപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഉദ്ദേശം. എപ്പോഴാണ് അടി തെറ്റിയത് എന്നറിയില്ല. പാഞ്ഞെത്തിയ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലില്‍ പെട്ടപ്പോള്‍ ജീവിതം അവസാനിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പിച്ചതാണ്. പക്ഷേ വിധി, കടപുഴകിയ ഒരു കൂറ്റന്‍ വൃക്ഷത്തിന്‍റെ രൂപത്തില്‍ എന്‍റെ മുമ്പില്‍ അവതരിച്ചു. അതിന്‍റെ ചില്ലയില്‍ പിടിച്ചു കയറി ഞാന്‍ പ്രകൃതിയുടെ ആക്രമണത്തില്‍ നിന്നും താല്‍കാലിക രക്ഷ നേടി.

ഗൌരിക്കുണ്ടില്‍ നിന്നും ഉള്ള ആ യാത്ര കിലോമീറ്ററുകള്‍ പിന്നിട്ട് സീതാപ്പൂരിലെ ഈ മരത്തിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ അവസാനിച്ചു. രക്ഷിക്കാനായി ബോട്ടുകളോ, ഹെലികോപ്റ്ററുകളോ എത്തും എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഇവിടെ കയറിപ്പറ്റിയത്. പക്ഷേ എന്‍റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അസ്തമിച്ചു. ഒരു മനുഷ്യജീവിയെ പോലും ഈ വഴിക്ക് കണ്ടില്ല. നോക്കുന്നിടത്തെല്ലാം ചെളി വെള്ളം മാത്രം.

ഈ മരത്തില്‍ ഏകനായി, തണുപ്പും വിശപ്പുമറിഞ്ഞ് ഇരുന്നപ്പോള്‍ എനിക്ക് ചിന്തിക്കുവാന്‍ ധാരാളം സമയം കിട്ടി. പണം എന്ന് പറയുന്നത് വെറും ഒരു മായ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. വിശപ്പ്‌ എന്നത് കത്തിക്കാളുന്ന ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആണെന്നും. കയ്യില്‍ ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ ഉണ്ടായിട്ടും ഒരു നേരത്തെ വിശപ്പിനെ ശമിപ്പിക്കാന്‍ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. എത്രയോ നിസ്സാരര്‍ ആണ് നാം. ജീവിതം മുഴുവന്‍ പണം സമ്പാദിച്ചിട്ടും പട്ടിണി കിടന്നു തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചു മരിക്കുവാന്‍ ആണ് എന്‍റെ വിധി. ഒരു പക്ഷേ ചില നല്ല കൃത്യങ്ങള്‍ ചെയ്തിരുന്നെങ്കില്‍ ഈ സമയം എനിക്ക് മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുവാന്‍ ഇത്രയും വൈമനസ്യം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. എന്‍റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞതില്‍ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നു. ഈ ദുരവസ്ഥ ആര്‍ക്കും ഉണ്ടാകരുത്. ഇങ്ങനെ ഒരു ചിന്ത ഉടലെടുത്തപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്‍റെ കഥ ലോകത്തെ അറിയിക്കണം എന്ന് തോന്നി. അങ്ങനെ മഴ ഇല്ലാത്ത സമയങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ നോട്ട്ബുക്കില്‍ എഴുതിത്തുടങ്ങി. ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങള്‍ ഇത് വായിക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. പക്ഷേ എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു കേള്‍ക്കുക.

പണം അല്ല ജീവിതം. പണം കൊണ്ട് നേടാനാവാത്ത നിരവധി കാര്യങ്ങള്‍ ലോകത്തില്‍ ഉണ്ട്.

നിങ്ങള്‍ ഇത്ര കാലം എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നത് മറന്നേക്കൂ. സമയം ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല. ഒരു നല്ല മാറ്റത്തിനായി. നല്ല ഒരു ജീവിതത്തിനായി...

നിങ്ങള്‍ക്ക് നന്മ വരട്ടെ എന്ന് ആശംസിച്ചു കൊണ്ട്

ശങ്കര്‍ലാല്‍

മുന്ന പുസ്തകം അടച്ചു. അവന്‍റെ മനസ്സ് ആര്‍ദ്രമായി. പശ്ചാത്തപിച്ച്, വിശപ്പും, തണുപ്പും അറിഞ്ഞു മരിച്ച ശങ്കര്‍ലാലിനോട് അവനു സഹതാപം തോന്നി. അയാള്‍ അനുഭവിച്ച ദുഃഖം അവനും അനുഭവവേദ്യമായി. കണ്ണുകളടച്ച് അവന്‍ കുറേ നേരം ഗാഡമായ ചിന്തയിലാണ്ടു.

ഒടുക്കം, ഒളിപ്പിച്ചു വെയ്ക്കാനിരുന്ന പണവും സഞ്ചിയിലാക്കി ഗുഹാമുഖം വിട്ടിറങ്ങുമ്പോള്‍ അവന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ അജ്ഞാതമായൊരു തിളക്കം ദര്‍ശിക്കാമായിരുന്നു. ഒരു മാറ്റത്തിന്‍റെ തിളക്കം...

(കടപ്പാട്: പ്രശസ്ത വേട്ടക്കാരനും, പ്രകൃതി സ്നേഹിയുമായ ജിം കോര്‍ബെറ്റിന്‍റെ “The man eating Leopard of Rudraprayag” എന്ന പുസ്തകം ആണ് ഹൈസ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് കേദാര്‍നാഥും, ബദരീനാഥും ഒക്കെ എന്നെ ആദ്യമായി കാണിച്ചു തരുന്നത്. ഈ കഥ എഴുതാന്‍ ഇരുന്നപ്പോഴും അതിന്‍റെ താളുകള്‍ പല കുറി ഞാന്‍ മറിച്ചു നോക്കി. സമയം കിട്ടിയാല്‍ നിങ്ങളും ആ പുസ്തകം വായിക്കുക. ഇഷ്ടപ്പെടും എന്ന് ഞാന്‍ ഉറപ്പ് തരുന്നു... J )

ഒരു അവിശ്വാസിയുടെ വീക്ഷണം...

2013-05-29T23:51:00.001+05:30

കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയിലെ ഒരു ദിവസം. ഞാന്‍ ഏറണാകുളത്തേയ്ക്ക് വരാനായി കട്ടപ്പനയില്‍ നിന്നും ബസ്സ്‌ കയറി. ബസ്‌ കോതമംഗലം എത്തിയ നേരം വലതു വശത്തെ സീറ്റിലെ യാത്രക്കാരന്‍ എന്തോ അത്യാവശ്യപ്പെട്ടു എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. സ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും ആളെ കയറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയം ആണ്. എഴുന്നേറ്റ ആള്‍ കയ്യില്‍ എന്തോ ചുരുട്ടി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ അയാള്‍ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു ചില്ലറ തുട്ടുകള്‍ ഇടതു വശത്തെ വിന്‍ഡോ വഴി വഴിയരികില്‍ ഉള്ള പള്ളി വക ഭണ്ഡാരം ലക്ഷ്യമാക്കി എറിഞ്ഞു. വണ്ടി അപ്പോഴേക്കും എടുത്തിരുന്നു. ഉന്നം തെറ്റിയ നാണയങ്ങള്‍ ഭിത്തിയില്‍ തട്ടിത്തെറിക്കുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു. ഭാഗ്യത്തിന് അവ അവിടെ നിന്ന ആരുടേയും ദേഹത്ത് കൊണ്ടില്ല. ഉന്നം തെറ്റിയാലെന്താ, എന്‍റെ വിഹിതം ദൈവത്തിനു കൊടുത്തല്ലോ എന്ന ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ വിശ്വാസി വീണ്ടും ഇരിപ്പിടത്തില്‍ ആസനം പ്രതിഷ്ടിച്ചു.

മറ്റൊരു അവസരത്തില്‍ ഒരു ട്രിപ്പ്‌ ജീപ്പില്‍ പോവുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. ഒരു ഭണ്ഡാരം കണ്ട പാടെ ഡ്രൈവര്‍ വണ്ടി ഒരു വെട്ടിക്കല്‍ ആണ്. പിന്നെ ഭണ്ഡാരത്തിനു സമാന്തരമായി വണ്ടി ഓടിച്ച് ഒരു ചില്ലറത്തുട്ട് ഭണ്ഡാരത്തില്‍ എറിഞ്ഞു കൊള്ളിക്കുക എന്ന സര്‍ക്കസ്‌ പ്രകടനം അദ്ദേഹം കാഴ്ച വെച്ചു. ഈ സമയം വണ്ടിയില്‍ ഉള്ള ബാക്കി വിശ്വാസികളും, അവിശ്വാസികളും സീറ്റില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ച് ശ്വാസം അടക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഈ പ്രകടനം റോഡരികില്‍ ഭണ്ഡാരങ്ങള്‍ ഉള്ള മിക്ക ഇടത്തും കാണപ്പെടുന്ന ഒരു നിത്യസംഭവം ആണ്. വഴിയില്‍ കാണുന്ന ചാവാലിപ്പട്ടിയെ കല്ല്‌ പെറുക്കി എറിയുന്ന അതേ ലാഘവത്തോടെയാണ് നാണയം എറിയുന്നത്. ഏറു കൊണ്ടാലേ ദൈവങ്ങള്‍ അനുഗ്രഹിക്കുകയുള്ളോ? അതോ ഉന്നത്തില്‍ എറിയാന്‍ പഠിക്കുകയാണോ? എന്തായാലും ഈ കോപ്രായം കണ്ടാല്‍ ഒരു ദൈവവും പ്രീതിപ്പെടാന്‍ പോകുന്നില്ല. ഏറു കൊണ്ട് ആര്‍ക്കെങ്കിലും പരിക്കേറ്റാല്‍ അവരുടെ പ്രാക്ക് ചിലപ്പോള്‍ ലഭിക്കുമെന്നല്ലാതെ മറ്റു പ്രയോജനം ഒന്നും ഉണ്ടാകാന്‍ വഴി ഇല്ല.

ഇനി എങ്കിലും...

ഭണ്ഡാരങ്ങള്‍ ദയവു ചെയ്തു വഴിയരികില്‍ സ്ഥാപിക്കരുത്. ആരാധനാലയങ്ങളുടെ ഉള്ളിലോ, അടുത്തോ സ്ഥാപിച്ചാല്‍ നല്ലത്.

ഇനി സ്ഥാപിച്ചാല്‍ തന്നെ,

അതിനു വേണ്ട വില കൊടുക്കുക. നിങ്ങളുടെ ഉന്നം പരീക്ഷിക്കാന്‍ ഉള്ള ഒരു വസ്തു ആയി അതിനെ കാണരുത്.

കൂടെ ഉള്ള സഹജീവികളെ മാനിക്കുക. അവരെ പരിക്കേല്‍പ്പിക്കുവാന്‍ ഉള്ള വസ്തുക്കള്‍ അല്ല നാണയങ്ങള്‍...

ശപിക്കപ്പെട്ട കിടക്ക

2012-12-05T16:49:00.001+05:30

ജാര്‍വിസ്സിന് ആ രാത്രിയേക്കുറിച്ചോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ആവേശം അടക്കാനായില്ല. നിരവധി മനുഷ്യരുടെ മരണത്തിന് സാക്ഷിയായ ആ കിടക്കയിലാണ് തനിക്കും ഇന്ന് ഉറങ്ങേണ്ടത്. സാഹസികതയും, ധൈര്യവും കൈമുതലായുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും വിവരിക്കാനാവാത്ത വിധത്തില്‍ അസാധാരണമായ എന്തോ ഒരു ചിന്ത അയാളുടെ മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ലാഴ്സന്‍, മാര്‍ട്ടിന്‍, ജീന്‍,ലെസ്‌ലി, ജേക്കബ്‌ അങ്ങനെ അഞ്ചു യുവാക്കള്‍ !

ആറാമനായി താനും ആ കിടക്കയില്‍ ഉറങ്ങുവാന്‍ പോകുന്നു. അഞ്ചു ചെറുപ്പക്കാരുടെയും മരണം ഒരേ വിധത്തിലായിരുന്നു. നാവു അറ്റും, കരങ്ങള്‍ കൂട്ടിപ്പിണഞ്ഞും, ശരീരമാസകലം കോച്ചിവലിഞ്ഞും ആണ് എല്ലാ ജഡങ്ങളും കാണപ്പെട്ടത്. ആ കിടക്കയില്‍ കിടന്നവരെല്ലാം തന്നെ മരണത്തെ പുല്കിയപ്പോള്‍ ക്രാഫോര്‍ഡ് പ്രഭുവിനുണ്ടായ സംഭ്രമം വര്‍ണ്ണനാതീതമായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിച്ച മറ്റൊരു കാര്യം മരണമടഞ്ഞവരുടെ ദേഹത്ത് കാണപ്പെട്ട പഴുത്ത കുമിളകള്‍ ആയിരുന്നു.

അഞ്ചു മരണങ്ങളും എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് വിശദീകരിക്കാന്‍ കഴിയാതെ വന്നതിനെത്തുടര്‍ന്നാണ് കിടക്കയില്‍ പ്രേതബാധയുണ്ടെന്ന പ്രചാരണം ശക്തമായത്. രണ്ടു തലമുറകളായി ഉപയോഗിക്കാതെയിരുന്ന ഒരു മുറിയില്‍ ആണ് ആ ശപിക്കപ്പെട്ട കിടക്ക. വിമര്‍ശകരുടെ നാവടച്ചു കിടക്കയില്‍ പ്രേതബാധ ഇല്ലെന്നു തെളിയിക്കണം എന്നാണ് പ്രഭു തന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്തൊക്കെയായാലും താന്‍ ആ കിടക്കയില്‍ ഇന്ന് കിടന്നേ പറ്റൂ.

പ്രഭു മന്ദിരത്തിലേയ്ക്കുള്ള വളവു തിരിഞ്ഞതോടെ തന്‍റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വിരാമമിടാന്‍ അയാള്‍ നിര്‍ബന്ധിതനായി. പൂന്തോട്ടത്തില്‍ കൂടി ഉലാത്തുകയായിരുന്ന പ്രഭു ജാര്‍വിസ്സിനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു. ജാര്‍വിസ്സ് തല കുനിച്ചു പ്രത്യുപചാരം ചെയ്തു.

“യാത്രയൊക്കെ സുഖമായിരുന്നോ ജാര്‍വിസ്സ്?” - പ്രഭു അന്വേഷിച്ചു.

നന്നായിരുന്നു പ്രഭോ - ജാര്‍വിസ്സ് സത്യത്തിനു കടകവിരുദ്ധമായ മറുപടി നല്‍കി.

കുതിരവണ്ടിയില്‍ യാത്ര ചെയ്‌താല്‍ പോലും മടുപ്പ് തോന്നുന്ന ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നു വന്നതിന്‍റെ സുഖം എനിക്കല്ലേ അറിയൂ... – അയാള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

“താങ്കള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് അല്പസമയം വിശ്രമിക്കൂ” – പ്രഭുവിന്‍റെ മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദം അയാളെ മനോഗതത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തി.

“ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം താങ്കളെ ഞാന്‍ ആ കിടക്ക കാണിച്ചു തരാം.” – പ്രഭു ജാര്‍വിസ്സിനെ മന്ദിരത്തിനുള്ളിലേയ്ക്ക് ആനയിച്ചു.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ജാര്‍വിസ്സിന്‍റെ ചിന്ത പ്രഭുവിന്‍റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. കേവലം മൂന്നു വര്‍ഷത്തെ ദാമ്പത്യ ജീവിതമേ അവര്‍ക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ. വിധി അപകടത്തിന്‍റെ രൂപത്തിലാണ് എത്തിയത്. കുതിരസവാരി നടത്തുന്നതിനിടെ നിലത്ത് വീണാണവര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടത്. ഭാര്യാവിയോഗം പ്രഭുവിനെ ദുഖത്തിലാഴ്ത്തി. അതില്‍ നിന്നും മോചനം പ്രാപിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് മരണങ്ങളുടെ പരമ്പര ഒരു ശാപം പോലെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയത്.

ജാര്‍വിസ്സ് എഴുന്നേറ്റു. മുഖവും കരങ്ങളും വെടിപ്പാക്കിയ ശേഷം അയാള്‍ തിരികെ പൂന്തോട്ടത്തിലെത്തി. പ്രഭു ജാര്‍വിസ്സിനെ കാത്തു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റുള്ള കെട്ടിടങ്ങളില്‍ നിന്നും വേര്‍പെട്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു മുറിയിലേയ്ക്കാണ് പ്രഭു ജാര്‍വിസ്സിനെ കൊണ്ടുപോയത്. പഴമയുടെ ഗന്ധം എങ്ങും തങ്ങി നിന്നിരുന്നു.

“താങ്കള്‍ക്കു ഭയം തോന്നുന്നുണ്ടോ?” – പ്രഭു അന്വേഷിച്ചു.

“ഭയന്നിട്ടെന്തു കാര്യം? യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ നേരിടാതെ വയ്യല്ലോ” - ജാര്‍വിസ്സ് മറുപടി പറഞ്ഞു.

“താങ്കളുടെ മറുപടി എനിക്കിഷ്ട്ടപ്പെട്ടു. ധീരന്‍ തന്നെ.” – പ്രഭു അയാളെ അഭിനന്ദിച്ചു.

“ജീവിതത്തിന് അമിതവില നല്കുമ്പോളാണ് ഭയം ഉണ്ടാകുന്നത്.” - ജാര്‍വിസ്സ് സ്വാനുഭവം പറഞ്ഞു.

“അപ്പോള്‍ താങ്കള്‍ സ്വന്തം ജീവന് വില കല്പിക്കുന്നില്ലേ?” – പ്രഭു ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.

“മനുഷ്യജീവിതം എന്നത് ഡിമോക്ലീസിന്‍റെ വാള്‍ പോലെയാണ്. ഏതു നിമിഷവും നൂല്‍ബന്ധം അറ്റു പോവാം. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും വന്നെത്താവുന്ന മരണത്തെ ഭയന്ന് ജീവിതം പാഴാക്കിക്കളയുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമില്ല.” - ജാര്‍വിസ്സ് തന്‍റെ ആശയം വ്യക്തമാക്കി.

“താങ്കളുടെ ആശയം എനിക്ക് മനസ്സിലായെന്നു തോന്നുന്നു. അത് പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എത്ര നന്നായേനെ. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്കതിനു കഴിയുന്നില്ല.” – പ്രഭു തന്‍റെ നിസ്സഹായത വെളിപ്പെടുത്തി.

“വികാരങ്ങള്‍ക്ക് കടിഞ്ഞാണിടാന്‍ മനക്കരുത്താണ് വേണ്ടത്.” – പ്രഭുവിന് പിന്നാലെ മുറിയിലേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചു കൊണ്ട് ജാര്‍വിസ്സ് പറഞ്ഞു.

അയാളുടെ ദൃഷ്ടി കിടക്കയില്‍ പതിഞ്ഞു. ഒരു മൂലയോട് ചേര്‍ന്നാണ് കട്ടില്‍ കിടക്കുന്നത്. പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ തന്നെ ആ കട്ടിലിനു എന്തൊക്കെയോ പോരായ്മകളുണ്ടെന്ന് അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. കട്ടിത്തടിയില്‍ പണിത ആ കട്ടിലിനു ഏഴടിയോളം നീളവും നാലടിയോളം വീതിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു വശങ്ങളിലും ഒട്ടനവധി ചിത്രപ്പണികളും ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജാര്‍വിസ്സ് കട്ടില്‍ തറയില്‍ നിന്നുയര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അത് അണുവിട പോലും ചലിച്ചില്ല. കട്ടില്‍ തറയില്‍ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അപ്പോഴാണ്‌ അയാള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്. കിടക്ക തറയില്‍ ഉറപ്പിച്ചവനെ മനസ്സാ പ്രാകിയെങ്കിലും തന്‍റെ മനസ്സിലുള്ളത് അയാള്‍ മുഖത്ത് കാണിച്ചില്ല. ജാര്‍വിസ്സിന്‍റെ ദൃഷ്ടി മുറിയുടെ മേല്തട്ടിലും ഭിത്തിയിലും പതിഞ്ഞു. മേല്‍ത്തട്ട് കോണ്‍ക്രീറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതിനാല്‍ വിടവുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല. പലതരം പ്രാണികള്‍ ഭിത്തിയില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അപകടകാരികളായ ഒന്നിനെയും അയാള്‍ക്കവിടെ കാണുവാന്‍ സാധിച്ചില്ല.

ജാര്‍വിസ്സ് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഭിത്തികള്‍ പരിശോധിച്ചു. അവ പൊള്ളയാണോ എന്ന് നോക്കുവാനും അയാള്‍ മറന്നില്ല. മുറിയിലെ ആറു ജനലുകളില്‍ രണ്ടെണ്ണം തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ജാര്‍വിസ്സ് അവ അടച്ചിട്ടു.

കൊല്ലപ്പെട്ട അഞ്ചുപേരും അവരവരുടെ മരണദിവസം എന്തൊക്കെയാണ് ചെയ്തതെന്ന് ജാര്‍വിസ്സ് പ്രഭുവിനോടന്വേഷിച്ചു.

എല്ലാ വിവരങ്ങളും കൃത്യമായി ഓര്‍ക്കുന്നില്ലായിരുന്നുവെങ്കിലും ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്ന വിവരങ്ങള്‍ ജാര്‍വിസ്സിന് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു കൊടുക്കുവാന്‍ പ്രഭു ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ വിവരണത്തില്‍ നിന്നും ലഭിച്ച ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നതായി ജാര്‍വിസ്സിന് തോന്നിയത്. മരണമടഞ്ഞവരില്‍ മൂന്നു പേര്‍ സംഭവദിവസം മദ്യപിച്ചിരുന്നു എന്നതായിരുന്നു ആ വസ്തുത.

സന്ധ്യ ആകുന്നതു വരെ ജാര്‍വിസ്സ് പ്രഭുവിന്‍റെ ലൈബ്രറിയില്‍ സമയം ചെലവഴിച്ചു. കെട്ടിടത്തിന്‍റെ രണ്ടാം നിലയില്‍ ആയിരുന്നു ലൈബ്രറി. ഒരു മേശയില്‍ മദ്യവും, വീഞ്ഞും, പഴച്ചാറും വെവ്വേറെ ഗ്ലാസ്സുകളിലായി വെച്ചിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക്‌ ഒന്നും കുടിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. നല്ല ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെട്ടതിനാല്‍ അയാള്‍ കുറച്ചു നേരം അവിടെ ഇരുന്നു മയങ്ങിപ്പോയി.

* * * * * *

കുതിരവണ്ടി ചലിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണ് അയാള്‍ മയക്കം വിട്ടുണരുന്നത്. എടുത്ത പുസ്തകങ്ങള്‍ യഥാസ്ഥാനത്തു വെച്ച ശേഷം അയാള്‍ താഴത്തെ നിലയിലെത്തി. ഭൃത്യന്‍ അത്താഴം തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. പ്രഭു ഒരു വിരുന്നിനു പോയിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാളില്‍ നിന്നറിഞ്ഞു.

കുറച്ചു നേരം അയാള്‍ പൂന്തോട്ടത്തില്‍ ചെലവഴിച്ചു. ചിത്രശലഭങ്ങളും, വണ്ടുകളും തേനുണ്ടശേഷം മടക്കയാത്രയിലായിരുന്നു. സൂര്യന്‍ അസ്തമിച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ തിരികെ മുറിയിലെത്തി. സമയം സാവധാനം നീങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് അത്താഴം തയ്യാറായെന്ന ഭൃത്യന്‍റെ അറിയിപ്പ് വന്നു. പ്രഭുമന്ദിരത്തിലെ വലിയ ഹാളില്‍ ഇരുന്നു അയാള്‍ അത്താഴം കഴിച്ചു. ഇതിനിടെ പ്രഭു മടങ്ങിയെത്തി.

തന്‍റെ അസാന്നിധ്യം എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കിയോ എന്ന് അദ്ദേഹം ആരാഞ്ഞു. ഇല്ല എന്ന് ജാര്‍വിസ്സ് മറുപടി കൊടുത്തു.

ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം ജാര്‍വിസ്സിനെ മുറിയില്‍ കൊണ്ടാക്കി. പ്രഭു ജാര്‍വിസ്സിന് ഭാവുകങ്ങള്‍ നേര്‍ന്നു.

“താങ്കള്‍ വിജയിക്കും എന്നാണെന്‍റെ പ്രതീക്ഷ.” – പ്രഭു പ്രത്യാശ പ്രകടിപ്പിച്ചു.

കൂടുതലൊന്നും പറയുവാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ശുഭരാത്രി നേര്‍ന്ന ശേഷം അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി.

കതക് ചാരിയ ശേഷം ജാര്‍വിസ്സ് ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിച്ചു. ഭിത്തികളും മേല്‍ത്തട്ടും ഒരിക്കല്‍ കൂടി പരിശോധിച്ചു. കിടക്കയും, തലയണയും മുറിയിലെ മറ്റെല്ലാ വസ്തുക്കളും പരിശോധിച്ചുവെങ്കിലും അയാളുടെ മനസ്സിനെ എന്തോ ഒന്ന് അലോസരപ്പെടുത്തി. പ്രേതാത്മാക്കള്‍ തന്നെ വേട്ടയാടുന്ന രംഗം അയാള്‍ ഭാവനയില്‍ കണ്ടു.

“അതുണ്ടാവാന്‍ പാടില്ല. ഇവയില്‍ വിശ്വാസം ഇല്ലാത്ത തനിക്ക് പേടിയോ?” – അയാള്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.

ദുഷ്ടചിന്തകളെ ഓടിക്കാന്‍ എന്നവണ്ണം അയാള്‍ പല്ലിളിച്ചു.

വര്‍ത്തമാനകാലത്തിലേയ്ക്ക് ചിന്തകള്‍ മടങ്ങിയെത്തിയതോടെ ജാര്‍വിസ്സിന് ആത്മവിശ്വാസം കൈവന്നു. തെല്ല് ആശ്വാസത്തോടെ അയാള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. തന്‍റെ കൈ കിടക്കയില്‍ തട്ടിയപ്പോളുണ്ടായ ശബ്ദം അയാളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. അതിന്‍റെ കാരണത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുവാനുള്ള മനസ്ഥിതിയില്‍ അല്ലായിരുന്നു അയാള്‍. കാല്‍ മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ അയാളെ നിദ്രാദേവി കടാക്ഷിച്ചു.

* * * * * *

എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത അനുഭവപ്പെട്ടതിനാല്‍ ജാര്‍വിസ്സ് ഉറക്കമുണര്‍ന്നു. തന്‍റെ ശിരസ്സില്‍ ആരോ ബലമായി പിടിച്ചിരിക്കുന്നതായി അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി.

ബോധാവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയെത്തുവാന്‍ അയാള്‍ യത്നിച്ചു. തന്‍റെ കൈ കിടക്കയില്‍ തട്ടിയപ്പോളുണ്ടായ ശബ്ദം എന്ത് കൊണ്ടാണ് തന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയതെന്ന് ജാര്‍വിസ്സ് ആലോചിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ അതിന്‍റെ കാരണം പിടികിട്ടി. പൊള്ളയായ ഒരു പ്രതലത്തില്‍ തട്ടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന അതേ ശബ്ദം തന്നെയല്ലേ താന്‍ കട്ടിലില്‍ തട്ടിയപ്പോഴും കേട്ടത്? താന്‍ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിന്‍റെ ഉള്‍വശം പൊള്ളയാണോ? ജാര്‍വിസ്സ് സംഭീതനായി. അയാള്‍ എണീല്‍ക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

ആ നിമിഷം തന്നെ തലയിലെ പിടി മുറുകി. പഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പ് സൂചികള്‍ തലയില്‍ കുത്തിയിറക്കിയതു പോലെയുള്ള ഒരനുഭവം ജാര്‍വിസ്സിനുണ്ടായി. കഠിനമായ വേദനയാല്‍ അയാള്‍ പുളഞ്ഞു. തന്‍റെ ഞരമ്പുകള്‍ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്നതായി അയാള്‍ക്ക്‌ അനുഭവപ്പെട്ടു. തന്‍റെ മുഖത്തിന്‌ രൂപമാറ്റം സംഭവിക്കുന്നതായും, തല പൊട്ടിപ്പിളരുന്നതു പോലെയും അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി. കഠിനമായ ഈ വേദനകള്‍ക്കിടയില്‍ ജാര്‍വിസ്സിന്‍റെ കയ്യില്‍ എന്തോ തടഞ്ഞു. മരണവെപ്രാളത്തിനിടെ കയ്യില്‍ തടഞ്ഞ വസ്തുവിനെ അയാള്‍ ഞെരിച്ചുടച്ചു. കട്ടിയുള്ള ചുള്ളിക്കമ്പുകള്‍ ഒടിക്കുന്നത് പോലെയാണ് അയാള്‍ക്ക്‌ അപ്പോള്‍ തോന്നിയത്. വീര്‍പ്പിച്ച ബലൂണ്‍ പോലെയുള്ള എന്തോ ഒന്ന് ജാര്‍വിസ്സിന്‍റെ ശരീരത്തിനടിയിലായി. സഹായാഭ്യര്‍ഥനയ്ക്കായി വായ തുറന്ന അയാള്‍, പ്രാണവേദനയോടു കൂടി പിടയുന്ന സമയത്ത് താന്‍ സ്വന്തം നാവ് കടിച്ചു മുറിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന വസ്തുത മനസ്സിലാക്കി.

* * * * * *

പ്രഭാതം വിടര്‍ന്നു. ക്രാഫോര്‍ഡ് പ്രഭു തന്‍റെ ഭൃത്യനുമൊത്ത് ജാര്‍വിസ്സിനെ കാണാന്‍ ചെന്നു. കിടക്കയില്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന ജാര്‍വിസ്സിനെ കണ്ട് പ്രഭു തരിച്ചു നിന്നു. ജഡത്തിന്‍റെ കോച്ചി വലിഞ്ഞ കൈകാലുകളും, അറ്റ നാവും, കുമിളകള്‍ നിറഞ്ഞ ദേഹവും കണ്ട പ്രഭു ഭയാക്രാന്തനായി. കിടക്കയില്‍ പ്രേതബാധയില്ലെന്നു തെളിയിക്കുന്ന ഒരു വസ്തു അദ്ദേഹം അവിടെ കണ്ടു. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ഭീതി ജനിപ്പിക്കുന്ന ജഡത്തിന്‍റെ വലതുവശത്ത് കാലുകള്‍ ഒടിഞ്ഞ്‌, വയര്‍ പൊട്ടിയ ഒരു കൂറ്റന്‍ ചിലന്തി!!

പൊതിച്ചോറ്

2012-11-10T14:05:00.000+05:30

രാത്രിയുടെ അന്ത്യ യാമങ്ങളില്‍ എപ്പോഴോ ചിലച്ച ഒരു ചീവീടിന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് നന്ദു ഉറക്കമുണര്‍ന്നത്. ഓല കൊണ്ട് മേഞ്ഞ കുടിലിന്‍റെ മച്ചിനിടയിലെ വിടവിലൂടെ വിധുകിരണങ്ങള്‍ സൂക്ഷ്മമായി അരിച്ചിറങ്ങുന്നത് അവന്‍ നോക്കിക്കണ്ടു. മുറിയുടെ ഏതോ മൂലയില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന് നീട്ടിയും കുറുകിയും ശബ്ദിക്കുന്ന ചീവിടിന്‍റെ ശബ്ദവും, ഭിത്തിയില്‍ തൂക്കിയിട്ട ഘടികാരത്തിലെ പെന്‍ഡൂലത്തിന്‍റെ താളവും കൂടിച്ചേര്‍ന്ന് നിശയെ അനുനിമിഷം കീറി മുറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

എത്ര നേരം അങ്ങനെ കിടന്നു എന്ന് അവനു ഓര്‍മ്മ ഇല്ല. തലേന്ന് കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന്‍റെ കണ്ടത്തില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ പോയതിന്‍റെ തളര്‍ച്ച കാരണം നേരത്തെ തന്നെ കിടക്കപ്പായില്‍ കയറിയതാണ്. കണ്ടത്തിലെ വെള്ളം വറ്റിക്കാന്‍ പോകുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോഴേ അവനും ആവേശത്തോടെ വള്ളിക്കുട്ടയെടുത്ത് ഇറങ്ങി. വര്‍ഷാവര്‍ഷം വരുന്ന ഒരു ഉത്സവം പോലെ ആണ് ഈ ദിവസം. പുതുമഴയ്ക്ക് ഊത്ത കയറുമ്പോള്‍ കുറച്ചു മീനുകള്‍ കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന്‍റെ കണ്ടത്തിലും വന്നു പെടുന്നു. ആ കണ്ടത്തില്‍ അങ്ങേര്‍ കൃഷി ചെയ്യാറില്ല. പണിക്കാരെ കിട്ടാനില്ലത്രേ. അങ്ങനെ ചുറ്റുപാടും ഉള്ള നിലത്തെ വെള്ളമൊക്കെ വറ്റുമ്പോള്‍ മീനുകള്‍ എല്ലാം കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന്‍റെ കണ്ടത്തില്‍ മാത്രമായി ഒറ്റപ്പെടും. ആ കണ്ടത്തിലെ വെള്ളം വറ്റിക്കുമ്പോള്‍ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഉത്സവം ആണ്. ചൂരല്‍ക്കൊട്ടയും വലയുമൊക്കെയായി എല്ലാവരും ഇറങ്ങും. മുഴിയും, കാരിയും, സിലോപ്പിയുമൊക്കെയാണ് സാധാരണ കിട്ടാറുള്ളത്. അപൂര്‍വ്വമായി ഗോള്‍ഡ്‌ ഫിഷും. പിടിക്കുന്ന മത്സ്യത്തിന്‍റെ മൂന്നിലൊന്ന് വിഹിതം കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന് കൊടുക്കണം എന്നത് മാത്രം ആണ് നിബന്ധന. ഞായറാഴ്ചകളിലും മറ്റു കടമുള്ള ദിവസങ്ങളിലും മുടങ്ങാതെ പള്ളിയില്‍ പോകുന്ന ചേട്ടന് അന്നേദിവസം നല്ല സന്തോഷമായിരിക്കും. ഒരു ഉത്സവം നടത്തുന്ന പ്രമാണിയുടെ അഭിമാനവും, സന്തോഷവും ആ മുഖത്ത് സ്‌ഫുരിക്കുന്നത് നന്ദു തന്നെ പല തവണ കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന്‍ വെള്ളത്തില്‍ ഇറങ്ങാറില്ലെങ്കിലും കരയ്ക്ക് നിന്ന് നിര്‍ദേശങ്ങള്‍ കൊടുക്കുന്നതില്‍ അങ്ങേയറ്റം ശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്താറുണ്ട്.

“കൊട്ട കുറച്ചു കൂടി താഴ്ത്തി പിടിക്കെടാ മോനേ.. ആ അങ്ങനെ.... “

അല്ലെങ്കില്‍,

“ഇന്നത്തെ പണി നഷ്ടത്തിലാകുവോ വാസുവേ? മീന്‍ അങ്ങ് പൊളയ്ക്കണില്ലല്ലോ...”

അങ്ങനെ പോകുന്നു കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടന്‍റെ കാര്യങ്ങള്‍.

കണ്ടത്തില്‍ ഇറങ്ങുന്ന കുട്ടികള്‍ ആദ്യം ചെയ്യുന്ന കാര്യം വെള്ളം കലക്കുക എന്നതാണ്. അടിത്തട്ടിലെ ചെളി മുഴുവന്‍ പൊങ്ങി കണ്ടത്തിലെ വെള്ളം തവിട്ടു നിറമുള്ള ചെളിവെള്ളം ആകുന്നതു വരെ അവര്‍ വെള്ളം കലക്കും. എത്ര നന്നായി കലങ്ങുന്നോ അത്ര നല്ലത്. കാരണം പ്രാണവായുവിന് വേണ്ടിയുള്ള പിടച്ചിലില്‍ മീനുകള്‍ കൂട്ടത്തോടെ വെളളത്തിന്‍റെ ഉപരിതലത്തിലെ ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കുവാനെത്തും. നല്ല സാമര്‍ത്ഥ്യം ഉള്ള ആള്‍ ആണെങ്കില്‍ വള്ളിക്കൊട്ട ഉപയോഗിച്ച് അനായാസം മീന്‍ പിടിക്കാം.

ഈ മീന്‍ പിടുത്ത വേല ഏകദേശം ഉച്ച കഴിയുമ്പോള്‍ തുടങ്ങും. ആദ്യം കുറച്ചു വെള്ളം പമ്പ് വെച്ച് വറ്റിക്കും. ആ വെള്ളം ഒരു ചെറു തോട്ടിലേയ്ക്കാണ് വിടുന്നത്. തെളിഞ്ഞ നിറമുള്ള തോട്ടിലെ വെള്ളം അന്നേദിവസം ചാര നിറത്തില്‍ കാണപ്പെടും.

തലേന്ന് രാത്രി 8 മണി വരെ നന്ദു വെള്ളത്തില്‍ ആയിരുന്നു. ഒന്നരച്ചാണോളം വലിപ്പം വരുന്ന അഞ്ചെട്ട് സിലോപ്യയെയും, കുറെ പരലുകളെയുമാണ് അവനു ആദ്യം ലഭിച്ചത്. ചെളിയില്‍ പുതയാന്‍ മിടുക്കരായ മുഴിയെ അത്ര എളുപ്പം പിടിക്കാന്‍ സാധിക്കാറില്ല. അവനേക്കാള്‍ മൂത്ത കുട്ടികള്‍ ആണ് സാധാരണ ആ പരിശ്രമത്തില്‍ വിജയം കണ്ടെത്താറുള്ളത്. എങ്കിലും മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ താനും ഒരു വലിയ മത്സ്യത്തെ പിടിക്കുന്ന രംഗം അവന്‍ വിഭാവനം ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. ദുര്‍ബലരുടെ ആശകള്‍ മിക്കവാറും സായൂജ്യമടയാറുള്ളത് ഇത്തരം ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിലാണ്. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത്തരം സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ തരുന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തിന് മറ്റെന്തിനെക്കാളും വിലയുണ്ട്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സ്വപ്നലോകത്ത് വിഹരിക്കുവാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.

രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് കണ്ടം വറ്റിച്ചപ്പോള്‍ മൂത്ത കുട്ടികള്‍ മീന്‍ പിടിക്കുന്നത്‌ നന്ദു കരയ്ക്കിരുന്നു നോക്കിക്കണ്ടു. ആ സമയത്ത് അച്ഛനും ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. നന്ദുവിന്‍റെ കുരുന്നു മനസ്സില്‍ അന്ന് മുള പൊട്ടിയ ഒരു സംശയം ഉണ്ട്.

“അച്ഛാ..., ശ്വാസം കിട്ടാതെ വരുമ്പോള്‍ മീനുകള്‍ക്ക് വേദനിക്കില്ലേ അച്ഛാ?”

നന്ദുവിന്‍റെ അച്ഛന്‍ ഗോപാലന്‍ കൂപ്പില്‍ തടി പിടിക്കാന്‍ പോയാണ് കുടുംബം പുലര്‍ത്തിയിരുന്നത്. പഴമക്കാര്‍ പറയാറുള്ളത് പോലെ നാലാം ക്ലാസ്സും ഗുസ്തിയും മാത്രം കൈമുതലായുണ്ടായിരുന്ന ഗോപാലന്‍ തന്നാല്‍ കഴിയുന്ന വിധത്തില്‍ ജിജ്ഞാസുവായ തന്‍റെ മകന്‍റെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരമേകാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

“ശ്വാസം കിട്ടിയില്ലേ മീന്‍ പെട്ടെന്ന് ചാകും.” – ഗോപാലന്‍ മകന്‍റെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നല്‍കി.

മീനുകള്‍ക്ക് വേദനിക്കുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് ഗോപാലന് തികച്ചും അറിവില്ലാത്ത കാര്യമാണ്. നന്ദു ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് അയാള്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് തന്നെ. വേദനയാണോ, അതോ പുകച്ചില്‍ ആണോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും അനുഭവമാണോ മീനുകള്‍ക്ക് ഉണ്ടാവുക എന്ന് അയാള്‍ ഒരു മാത്ര ആലോചിച്ചു. തൊട്ടടുത്ത്‌ നിന്ന മാത്തന്‍റെ ചെറുക്കന്‍ ഒരു വലിയ മുഴിയെ പിടിച്ചതിന്‍റെ ആഹ്ലാദാരവത്തില്‍ ആ ചിന്തയും മുറിഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും മീനിന്‍റെ വേദന നോക്കിയിരുന്നാല്‍ വയറ് നിറയുമോ?

ഇപ്പോള്‍ നന്ദു നാലാം ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്നാമന്‍ അല്ലെങ്കിലും ആദ്യ നാലില്‍ അവന്‍റെ പേര് സ്ഥിരം വരാറുണ്ട്. മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്‍റെ നുറുങ്ങു വെട്ടത്തില്‍ എത്ര നേരം പാഠപുസ്തകത്തിലേയ്ക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കാന്‍ കഴിയും? അവന്‍റെ അമ്മ സാവിത്രി രണ്ടാമതും ഗര്‍ഭിണിയാണ്. ഒരു കുഞ്ഞിക്കാല് കാണുവാന്‍ ഗോപാലന്‍ കണ്ടു പിടിച്ച വിദ്യ.

കുഞ്ഞുവാവ ഉണ്ടാകും എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ നന്ദുവിനും സന്തോഷമായി. കൂട്ട് കൂടാന്‍ ഒരാളെ കിട്ടിയല്ലോ. അത് ഒരു ആണ്‍കുട്ടി ആണെങ്കില്‍ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അവനു അറിയാം. അവന്‍റെ അലമാര നിറയെ ഉള്ള കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ വാവയ്ക്കുള്ള സമ്മാനമാണ്. വാവയുമൊത്ത് കളിക്കേണ്ട പുതിയ കളികള്‍ അവന്‍ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ വാവ പെണ്‍കുഞ്ഞാണെങ്കില്‍ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവനു വ്യക്തമായ ധാരണയില്ല. താന്‍ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കാറുള്ള കുട്ടിയും കോലും, ഞൊണ്ടിപ്പിടുത്തവുമൊക്കെ അവള്‍ക്കു ഇഷ്ടപ്പെടുമോ ആവോ?

എവിടെയോ കോഴി കൂവുന്ന ശബ്ദം. നന്ദു ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന് പാതിവഴിയില്‍ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ട നിദ്രയെ പുല്‍കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

ചെളിവെള്ളത്തില്‍ മുട്ടൊപ്പം നിന്ന് കുട്ടികള്‍ കലപില കൂട്ടിയ രംഗം അവന്‍റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു. അന്ന് പിടിച്ച മീനെല്ലാം കൂടി അവന്‍ ഒരു ചേമ്പിലയില്‍ പൊതിഞ്ഞു വള്ളിക്കുട്ടയില്‍ വെച്ചു. കുട്ടപ്പായിച്ചേട്ടനുള്ള വീതം കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിട്ടും പതിനഞ്ചോളം ഇടത്തരം വലിപ്പമുള്ള മീനുകള്‍ അവന്‍റെ കുട്ടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി 8 മണിയുടെ സൈറന്‍ അടിച്ചപ്പോഴാണ് അവന്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങിയത്.

ഗ്രാമത്തിലെ ഏക ഫാക്ടറിയില്‍ നിന്നുമാണ് ആ സൈറന്‍ മുഴങ്ങാറുള്ളത്. കൂലിപ്പണിക്കാര്‍ ധാരാളമുള്ള ഗ്രാമത്തിലെ യുവജനങ്ങള്‍ക്ക് തൊഴില്‍ ഉറപ്പാക്കുവാന്‍ വേണ്ടി പഞ്ചായത്തിന്‍റെ പ്രത്യേക ഇടപെടല്‍ മൂലം കൊണ്ടുവന്നതാണീ കയര്‍ ഫാക്ടറി. നന്ദുവിന്‍റെ അമ്മയും ആദ്യം ഫാക്ടറിയില്‍ ജോലിക്ക് പോയിരുന്നു. അച്ഛന് ഇടയ്ക്ക് വൈറല്‍ ഫിവര്‍ പിടിച്ചപ്പോള്‍ കുറേ കാലത്തേയ്ക്ക് പണി നിറുത്തി. കുഞ്ഞുവാവ വരാനുള്ളതുകൊണ്ട് കടുത്ത ജോലി ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട എന്ന് സൈമണ്‍ ഡോക്ടര്‍ വിലക്കിയത് ഈ കാലത്താണ്. അതിനു ശേഷം സാവിത്രി ജോലിക്ക് പോയിട്ടില്ല. ഗോപാലന് പനി വന്ന സമയത്ത് വല്യമ്മയെ ജേഷ്ഠസഹോദരന്‍റെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു.

എട്ടേകാലായപ്പോഴെയ്ക്കും നന്ദു വീടെത്തി. അമ്മ ഉമ്മറത്ത്‌ തന്നെ കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവന്‍ മീന്‍ പൊതി അഭിമാനപുരസ്സരം അമ്മയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. അത്താഴത്തിനുള്ള കൂട്ടാന്‍ നേരത്തെ തന്നെ വെച്ചിരുന്നതിനാല്‍ മീന്‍കറി അന്നത്തേയ്ക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന് അവനു അറിയാമായിരുന്നു.

“നിനക്ക് ഇത് നാളെ പൊതിച്ചോര്‍ കെട്ടി തന്നു വിടാം.” – അമ്മ പറഞ്ഞു.

നന്ദുവിന് മീന്‍കറി ഇഷ്ടമാണ്. നല്ല കുടമ്പുളി ഇട്ട് വറ്റിച്ചു വെയ്ക്കുന്ന മീന്‍കറി കൂട്ടി എത്ര പിടി ചോറ് വേണമെങ്കിലും അവനു കഴിക്കുവാന്‍ സാധിക്കും.

അച്ഛന്‍ കടയ്ക്ക് പോയിട്ട് തിരിച്ച് എത്തിയിട്ടില്ല. വൈകിട്ട് പണി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് മൂത്തവരുടെ ഒപ്പം നാട്ടുവര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കാന്‍ ഗോപാലന്‍ പോകാറുണ്ട്. വല്ലപ്പോഴും ചതുരംഗവും, ചീട്ടും കളിക്കാനും കൂടും.

വെള്ളത്തില്‍ ഇറങ്ങിയതിന്‍റെ ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ നേരത്തെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഉറങ്ങിക്കോളാന്‍ അമ്മ പറഞ്ഞു. ഏകദേശം ഒമ്പതരയോടെ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നതാണ്. കിടന്നത് മാത്രമേ അവനു ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ. പിന്നെ എണീല്‍ക്കുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്‌. ആ ചീവീടിന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ട്. അച്ഛന്‍ എപ്പോള്‍ എത്തിയെന്നോ, അമ്മയും അച്ഛനും എപ്പോള്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നെന്നോ യാതൊരു പിടിയുമില്ല. എന്തൊക്കെയോ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മനസ്സിനെ അലയാന്‍ വിട്ട് അവന്‍ വീണ്ടും നിദ്രയുടെ അഗാധതയിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടു.

“നന്ദൂ... എടാ നന്ദൂ.. !!” – അമ്മയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേട്ടാണ് നന്ദു ഉറക്കമുണര്‍ന്നത്.

“മതി നിന്‍റെ ഉറക്കം. സ്കൂളില്‍ പോകേണ്ടേ?”

അവന്‍ മേശപ്പുറത്തെ ചെറിയ ടൈംപീസില്‍ കണ്ണോടിച്ചു.

ഉള്ളൊന്നു കാളി.

9 മണി !

ഒമ്പതരയ്ക്ക് സ്കൂളില്‍ എത്തേണ്ടതാണ്. രാവിലെ ആദ്യത്തെ ക്ലാസ്സ്‌ ഗംഗാധരന്‍ മാഷിന്‍റെയാണ്. സമയത്തിന് ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ നല്ല ചുട്ട അടി കിട്ടും. കണക്ക് ചെയ്തു കൊണ്ടുവരാത്ത കുട്ടികള്‍ക്ക് മാഷിന്‍റെ കയ്യില്‍ നിന്ന് നല്ല കിഴുക്കു കിട്ടാറുണ്ട്. നന്ദുവിനും ഒന്നു രണ്ടു തവണ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവനു മാഷിനെ നല്ല പേടിയാണ്.

നന്ദു ഓടിച്ചെന്ന് അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് ഉമിക്കരിയെടുത്തു പല്ല് തേയ്ക്കാനോടി. പ്രഭാതകൃത്യങ്ങളും, കുളിയുമെല്ലാം ഞൊടിയിടയില്‍ കഴിഞ്ഞു. ഒമ്പത് ഇരുപതായപ്പോഴേയ്ക്കും അവന്‍ യൂണിഫോം ധരിച്ചു റെഡിയായി.

സാവിത്രി പൊതിച്ചോര്‍ നിറയ്ക്കുന്ന തിരക്കില്‍ ആയിരുന്നു.

അച്ഛന്‍ നേരത്തെ തന്നെ കൂപ്പിലേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു കാണണം.

“നീ ഈ പ്ലേറ്റില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന ചോറെടുത്ത് ഉണ്ണ്” – അമ്മ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

രണ്ടു വായ കഷ്ടി കഴിച്ചപ്പോഴേയ്ക്കും അവനു ഗംഗാധരന്‍ മാഷിനെ ഓര്‍മ്മ വന്നു. അതോടെ കഴിപ്പ് നിന്നു.

“മതിയമ്മേ... “ – അവന്‍ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് കൈ കഴുകുവാന്‍ ഓടി.

സാവിത്രിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാനാകും മുമ്പേ ചോറ് പൊതിയും എടുത്തു അവന്‍ ഓട്ടം തുടങ്ങി.

സാധാരണ പതിനഞ്ചു മിനിട്ടോളം സമയം എടുക്കും സ്കൂളില്‍ എത്താന്‍. നന്ദു പത്തു മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ സ്കൂളില്‍ ഓടിയെത്തി. പോകുന്ന വഴി കണ്ടത്തിന്‍റെ കരയില്‍ വെള്ളത്തില്‍ നോക്കിയിരിക്കുന്ന കൊറ്റികളെ അവന്‍ കണ്ടു. അവ ഇന്ന് പട്ടിണി ആയിരിക്കുമല്ലോ എന്ന് അവന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു.

സ്കൂളില്‍ എത്തിയിട്ട് ആദ്യ രണ്ട് പീര്യഡ് അവനു പ്രശ്നമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. രണ്ടു പീര്യഡിന് ശേഷം 10 മിനിറ്റ് ഇന്‍റര്‍വെല്‍ ഉണ്ട്. അതിനു ശേഷം ഗൌരി ടീച്ചറിന്‍റെ ക്ലാസ്സ്‌ ആണ്. ക്ലാസ്സ്‌ തുടങ്ങി അഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ അവനു വിശന്നു തുടങ്ങി. കലശായ വിശപ്പ്‌. രാവിലെ ആകെ രണ്ടുരുള ചോറല്ലേ കഴിച്ചിട്ടുള്ളൂ. പൊതിച്ചോറിലെ മീന്‍കറിയുടെ സ്വാദ്‌ മനോരാജ്യം കണ്ട് ഒരു വിധത്തില്‍ അവന്‍ ആ പീര്യഡ് തള്ളി നീക്കി. അതിനു ശേഷമുള്ള പീര്യഡ് അതിനേക്കാള്‍ ദുസ്സഹമായിരുന്നു. രണ്ടു പീര്യഡിനും ഇടയിലുള്ള സമയത്ത് ഒരു കവിള്‍ വെള്ളം അകത്താക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഭാഗ്യം. പീര്യഡ് അവസാനിച്ചതിന്‍റെ സൂചന തന്നു കൊണ്ട് ബെല്‍ രണ്ടു വട്ടം ശബ്ദിച്ചു. ഇനി ഉച്ചയൂണിന് എല്ലാവര്‍ക്കും പോകാം.

പുസ്തകവും, നോട്ട്ബുക്കും നന്ദു ബാഗില്‍ ഇറക്കി വെച്ചു. എന്നിട്ട് ചോറ് പൊതി എടുത്തു മേശമേല്‍ വെച്ചു. കൂട്ടുകാരനായ ശ്യാമിനൊപ്പമാണ് അവന്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാറ്. ശ്യാമിന്‍റെ അമ്മ ഇടുന്ന കടുമാങ്ങ അച്ചാര്‍ അവനു വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. കൈ കഴുകിയ ശേഷം അവര്‍ രണ്ടും മേശയ്ക്കു അപ്പുറമിപ്പുറമായി ഇരുന്നു. ബാക്കിയുള്ള കുട്ടികള്‍ അടുത്തടുത്തായുണ്ട്. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും വട്ടം കൂടിയിരുന്ന് കലപില പറഞ്ഞ്‌ കഴിപ്പ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

നന്ദു ചോറുപൊതി തുറന്ന നേരം പെട്ടെന്ന് ക്ലാസ്സില്‍ നിശബ്ദത പരന്നു. വാതിലിനു എതിരേ ഇരുന്നതിനാല്‍ അവനു എന്താണ് കാര്യം എന്നറിയാന്‍ തല തിരിച്ചു നോക്കേണ്ടി വന്നു.

ഗംഗാധരന്‍ മാഷ്‌ വാതില്‍ക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

മാഷിന്‍റെ കയ്യില്‍ ചൂരല്‍ ഉണ്ടോ എന്നാണ് അവന്‍ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്.

ഇല്ല... ചൂരല്‍ ഇല്ല.

സദാ ഭീകരന്‍ ആയി കാണപ്പെടാറുള്ള മാഷിന്‍റെ മുഖത്ത് ഒരു നിര്‍വ്വികാരത.

“നന്ദു ഇവിടെ വരൂ.” - മാഷ്‌ വിളിച്ചു.

അവന്‍ ബെഞ്ചില്‍ നിന്ന് എണീറ്റ്‌ മാഷിന്‍റെ അടുത്തെത്തി.

“ബാഗ് എടുത്തോളൂ.. നമുക്ക് വീട് വരെ ഒന്ന് പോകാം.”

കത്തിക്കാളുന്നുണ്ടായിരുന്ന വിശപ്പ്‌ മാഷിന്‍റെ നിര്‍ദേശത്തിന് മുമ്പില്‍ പത്തി മടക്കി.

എങ്കിലും എന്തിനാണ് തന്നെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്നതെന്ന് അവനു മനസ്സിലായില്ല. സാധാരണ അച്ഛനെയോ, അമ്മയെയോ സ്കൂളിലേയ്ക്ക് വിളിപ്പിക്കാറാണ് പതിവ്. താന്‍ എന്ത് കുരുത്തക്കേട് കാണിച്ചിട്ടാണ് ഈ നടപടി എന്നത് അവനു എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടി കിട്ടിയില്ല. ബാഗ് തോളില്‍ ഇട്ടപ്പോള്‍ ആണ് തുറന്ന ചോറു പൊതി അവന്‍ കണ്ടത്.

“ചോറു പൊതി എടുത്തോട്ടെ മാഷേ?” – അവന്‍ ചോദിച്ചു.

മാഷ്‌ ഒരു നിമിഷത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം എടുത്തുകൊള്ളാന്‍ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

അവന്‍ ചോറു പൊതി വാരിക്കെട്ടി മാഷിന്‍റെ ഒപ്പം ഇറങ്ങി നടന്നു. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാര്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ട് വിവര്‍ണ്ണവദനരായി നോക്കി നിന്നു. അവനെ സ്കൂളില്‍ നിന്നും പറഞ്ഞ്‌ വിടുകയാണെന്നാണ് അവര്‍ കരുതിയത്‌. സ്കൂളിന് പുറത്തെത്തിയപ്പോള്‍ മാഷ്‌ നന്ദുവിനു നേരേ തിരിഞ്ഞു.

“ആ ബാഗ് ഇങ്ങു തന്നേക്കൂ” – അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

നന്ദു ബാഗ് ഊരിക്കൊടുത്തു.

കയ്യില്‍ പൊതിച്ചോറു മാത്രം പിടിച്ച് അവന്‍ മാഷിനെ അനുഗമിച്ചു.

പോകുന്ന വഴി അധികം സംസാരം ഉണ്ടായില്ല. ഗംഗാധരന്‍ മാഷ്‌ പൊതുവേ മിതഭാഷി ആണ്. കണ്ടത്തിലെ കൊറ്റികള്‍ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ എന്ന് നന്ദു ഇടയ്ക്ക് നോക്കി. അവയെ അവിടെങ്ങും കാണാനില്ല. പുതിയ സ്ഥലങ്ങള്‍ തേടി പോയിരിക്കണം.

അയല്‍വാസികളായ കുറച്ചു പേര്‍ വഴിയിലെ വേലിക്കപ്പുറത്തു നിന്നും അവരെ വീക്ഷിക്കുന്നത് അവന്‍ കണ്ടു. അവര്‍ പരസ്പരം പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരുടേയും മുഖത്ത് സന്തോഷമില്ല.... കോപവുമില്ല...

വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വളവു തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ജനാവലി ദൃശ്യമായി. വീടിനു മുമ്പില്‍ പടുതാ കൊണ്ട് കെട്ടിയ ഒരു പന്തല്‍ ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. ചിലര്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കയറുന്നു, മറ്റു ചിലര്‍ ഇറങ്ങുന്നു.

അമര്‍ത്തിയ ഒരു തേങ്ങല്‍ മാത്രം കേള്‍ക്കാം. ഒരു നിമിഷത്തിനു ശേഷം അത് തന്‍റെ അമ്മയുടെ തേങ്ങല്‍ ആണെന്ന് നന്ദു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അവന് എന്തോ അപകടം മണത്തു.

പൊതിച്ചോര്‍ താഴെയിട്ട് അവന്‍ വീടിനകത്തേയ്ക്ക് ഓടി.

അവിടെ...

ഒരു മേശയുടെ പുറത്ത് വെള്ളയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ദേഹം.

അച്ഛന്‍...

അവനെ കണ്ടതും അമ്മയുടെ കരച്ചിലിനു ശക്തി കൂടി.

ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് അവരെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചില വൃദ്ധജനങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ത്ഥന ചൊല്ലുന്നു. കത്തിച്ചു വെച്ച സാമ്പ്രാണിത്തിരിയുടെ ഗന്ധവും, പുകയും. എല്ലാം കൂടി ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ നന്ദുവിന് ഏതോ മായാലോകത്തില്‍ അകപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.

ആരോ അവന്‍റെ കയ്യില്‍ പിടിച്ച് വലിച്ചു.

“കുട്ടിയെ ഇവിടെ നിറുത്തേണ്ട” – ഏതോ കാരണവരുടെ നിര്‍ദ്ദേശം.

വിശപ്പും തളര്‍ച്ചയും കൊണ്ട് നന്ദുവിന് തല കറങ്ങിത്തുടങ്ങി. ആരൊക്കെയോ അവനെ താങ്ങിയെടുത്ത് പുറത്തെത്തിച്ചു.

“ലോറിയില്‍ കയറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന തടിയുടെ കയര്‍ പൊട്ടി വീണതാണ്.” – ആരോ അടക്കം പറയുന്ന ശബ്ദം.

നന്ദുവിന് ഒന്നും ചിന്തിക്കാനുള്ള ശേഷി ഇല്ലായിരുന്നു. വിലപ്പെട്ടതെന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് മാത്രം അവന്‍റെ കുരുന്നു മനസ്സ് ഉള്‍ക്കൊണ്ടു.

ഒരു ഗദ്ഗദം മാത്രം ഇടയ്ക്കിടെ വന്നു. കവിളില്‍ രണ്ടു കണ്ണീര്‍ ചാലുകള്‍...

വീടിനുള്ളില്‍ അമ്മയുടെ തേങ്ങലും കേള്‍ക്കാനില്ല.

കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നു.

സൃഷ്ടി, പരിപാലന, സംഹാരത്തിലെ മറ്റൊരു ജോലി കൂടി നിര്‍വഹിച്ച ശേഷം ദൈവവും കണ്ണടച്ചു.

മുറ്റത്തു കിടന്ന പൊതിച്ചോറിലെ അവന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മേല്‍ ഉറുമ്പരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു...

***********************************************************************************************************************

How to take amazing macros…

2012-10-25T00:00:00.000+05:30

This post is only intended for DSLR/SLR/SLT/MFT users. Because, the technique which is described here can be implemented only with an interchangeable lens system camera. We know that prime lenses are very cheap and are of good optical quality. For newbies, a prime lens (aka normal lens) is a photographic lens whose focal length is fixed. Thus it doesn’t offer zoom function. If you have to zoom into a subject, you will have to move towards the subject. It makes framing of a subject difficult, but allows you to get yourself more involved in the shooting process. Even though it sounds difficult, the use of a fixed focal length lens has many advantages. It has superior optical quality, lighter weight, smaller bulk and lower cost. The lack of zoom enables it to use wide aperture (small f-number) as low as 1.8 and 1.4 (lens is faster). Thus more light can enter the camera and photos look great even at very poor lighting conditions. A small f-number means you can shoot at low ISO which brings less noise to pictures. Another advantage is the shallow depth of field it can offer. Prime lenses are available at focal lengths 20mm, 24mm, 28mm, 35mm, 50mm, 85mm, 105mm, 135mm, 200mm, 300mm, 400mm, 600mm and 800mm. As the focal length increases, the f-number also increases. But when compared to a corresponding zoom lens with same focal length, it offers less chromatic aberration and barrel distortion. Shortly speaking, a zoom lens is a jack of all trades, but master of none, whereas the prime lens can outperform the zoom lens at the corresponding focal length. There are several methods to achieve high magnification macro photos. I am going to discuss about one such technique- Reverse mounting of lens. In this technique I have used 50mm and 28mm prime lenses along with some cheap accessories to get high magnification macro photos. You can use other lenses also. But it should be noted that the magnification increases when you use wide angle lenses. ie, a 28mm lens will have higher magnification of the subject than a 50mm lens when reverse mounted. And an 18mm will have higher magnification than both of these. The more you go wide, the focus distance becomes smaller. It will cause difficulty in shooting subjects like dragonflies and bees.

Before going to the details of the technique, let me introduce to you some of the accessories we use for macrography.

1. Extension tubes- Set of tubes of varying length which is inserted in between the lens and camera body to bring down the focusing distance and achieve high magnification. Its one end fits into camera body and to the other end a lens can be attached. When the distance between lens to the camera body increases, the degree of magnification also increases. But as distance increases, the amount of light reaching the sensor decreases. Hence you will have to use a flash to properly illuminate the subject. My extension tube set (which cost only 1600 INR) contain tubes of length 9mm, 16mm and 30mm. When used together, it gives 55mm length between camera body and lens.

(Don’t confuse extension tubes with extenders. Extenders are focal length multipliers which are inserted in between camera body and lens. Always remember that an extension tube is a hollow tube without any glass element in it, where as an extender or teleconverter has glass element inside the tube.)

2. Macro reversal ring adapter

A macro reversal ring is a metallic ring which can be attached to a camera body just like a lens. The other end of the ring will have a male filter thread of standard size (ex: 49mm, 55mm, 62mm). To this end a lens can be mounted, in reverse!! The advantage of mounting a lens in reverse is that it produces high magnification in subjects. The magnification increases as you use wide angle lenses.

3. Flash diffuser

If you use a reverse mounted lens to take macro photos, then the amount of light entering the camera sensor will be very low. The situation gets worse when you add extension tubes in between the reverse mounted lens and camera body. So a flash is usually required to take macro photos. You can use the built in flash or use an external flash. The use of an external flash is recommended. When you fire flash at a subject, there tends to have unwanted reflection from the surface of the subject. In order to avoid these reflections and to get a uniform diffused light, we use a flash diffuser. It can be either purchased from an online store or you can create a custom flash diffuser yourself. So many tutorials are available on internet. Go through them.

4. Bellow

A bellow is not a necessity, but if you really want to achieve incredible magnifications and want precise control over your macro photos, then a bellow can be of good use for you. A bellow consists of a movable rail over which a flexible cylindrical bag is placed. To the one end of the bag, a lens can be mounted and to the other end, camera body can be attached. The inside of a bellow is black colour to minimize reflection/scattering of light. The real advantage of the bellow is the presence of the movable rail. The lens can be positioned at any desirable position very easily. A bellow can be used to provide extension of up to 150mm (Like three complete sets of extension tubes coupled to one another).

As first step, we can do a small experiment. You can use a 50mm, 35mm or 28mm prime lens for this experiment. I am using a 50mm f1.8 prime lens for this experiment. I shall explain what I am going to do. First I am going to take the picture of a subject with the 50mm lens directly mounted to camera body. Then I shall add extension tubes of lengths 9mm, 16mm and 30mm and finally all together (55mm) in between the lens and camera body and take photos of the same subject. Let us see what magnification each of them provides. Be sure to switch to manual focus mode. Because the controls from the camera no longer reaches the lens, auto focus (AF) won’t be available. Similarly, the camera should be used in Manual mode (M). The metering has to be done manually (ISO, Shutter speed). As the newer lenses lack aperture ring, the aperture cannot be controlled manually. If you are using older lenses, then you can rotate the aperture ring to obtain desired f-stop. Use proper ISO and shutter speed to get accurate metering. It is a bit tough for beginners. But once you get familiar with it, it will become much easier no matter how tough it appears. You will have to move closer towards the subject whenever you increase the spacing between the camera body and the lens. Use flash if necessary.

The following photos depict the effect of extension tube length between camera body and lens. You can see that with the addition of a few extension tubes, you can achieve high magnification. Do it yourself to get an idea of its working and its limitations. Experiments can help you understand these things better than what I can offer through this post.

The lens reversal technique

Now that you have understood the accessories and familiarized with manual metering and focus, let us move on to the lens reversal technique. It is just a matter of connecting the necessary things together. The only one thing which is needed to take great macros is infinite patience. It demands concentration on the work. When you reverse mount a lens, you won’t have any controls over camera except the shutter speed and ISO. For focusing, you will have to move along with the camera towards and away from the subject. This is a tiresome and tedious process. You will find it quite difficult to frame the subject. And think of the worst case scenario, a moving/flying insect! But if you do it a few times, then you will develop a skill to take such macros. Now let us move on to the hardware part. The reverse mount consists of the following parts in order.

You> “Camera body+ external flash+ flash diffuser>macro reverse adapter ring >reverse
mounted lens”> Subject

You can add extension tubes (if necessary) between camera body and macro reverse ring to achieve incredible magnifications. The configuration will be like this

You> “Camera body+ external flash+ flash diffuser >extension tube>macro reverse adapter ring >reverse mounted lens”> Subject

The most important thing when you purchase a reverse macro adapter is that to check the two things.

1. Whether the macro reverse adapter is for your camera brand (Nikon, Canon, Sony etc)

2. Whether the other end of the macro reverse adapter matches with the filter thread of the lens you are using (49mm,55mm,62mm etc)

Some theory

This post will not be complete if the calculation involving the amount of magnification is explained. There is no direct way of estimating the magnification achieved with a reverse mounted lens. The only possible way is to use a ruler to find it. Am not joking. J The technique is as follows. You will have to know the size (width) of your camera sensor beforehand. If you don’t know the size of the sensor, check your camera specification either in camera manual or in web. It is measured in millimeters. Place the ruler on a flat surface. Take a photo of the ruler using the reverse mounted camera. Care has to be taken to hold the camera body aligned with the plane of the scale. Do not tilt the camera. Because we are going to count the number of millimeters of the ruler which are captured by the camera. Yes, once you have captured the image count the number of millimeters of the ruler which are in the photo. You already knew the camera sensor width. Divide the camera sensor width with the number of millimeters in captured photo. This gives the magnification factor of the reverse mounted lens.

Magnification= Sensor width/number of lines

There is one more way of taking macros. It is to attach a reverse mounted prime lens to a normal mounted lens which has focal length greater than or equal to the reverse mounted lens. If you use a 50mm lens for reverse mount, you will have to use a normal mounted lens which has focal length greater than or equal to 50mm to achieve magnification. Here, the magnification factor is the ratio of the focal lengths of the normal mount lens to the reverse mount lens.

Magnification= Focal length of Normal mount/Focal length of Reverse mount

If you use a 100mm lens as normal mount and 50mm as reverse, then you get a magnification factor of 2x.

This method has an advantage. You can use autofocus and automatic metering. But you will have to sacrifice the amount of light received at the sensor. A double male macro coupler ring adapter is used to couple the normal mount lens to the reverse mount lens. It is available at ebay, amazon and other popular online stores. As before, know about the size of filter thread of the lenses you use before buying one.

With these in mind, you can also take amazing macros. Be patient, you will understand the process better after a couple of experiments. Below shown are some of the photos which I took using the lens reversal technique. Thanks for reading this post. Best of luck to you...

ഒരു അവിസ്മരണീയ മണ്‍സൂണ്‍ യാത്ര...

2012-08-21T22:30:00.000+05:30

20/08/2012 - കേരളത്തിലെ മണ്‍സൂണ്‍ ഞാന്‍ ഏറ്റവും നന്നായി ആസ്വദിച്ച ദിവസങ്ങളില്‍ ഒന്ന്. രണ്ടു ദിവസമായി ഞാന്‍ രാജാക്കാടുള്ള എന്‍റെ സുഹൃത്തും ഫോട്ടോഗ്രാഫറും ആയ രാജേഷിന്‍റെ വീട്ടില്‍ ആയിരുന്നു. തിങ്കളാഴ്ച അവധി ആയിരുന്നതിനാല്‍ ഉച്ച കഴിഞ്ഞാണ് ഞങ്ങള്‍ ഏറണാകുളത്തേയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടത്‌. പ്രകൃതിരമണീയമായ കാഴ്ച്ചകള്‍ അനവധി ഉള്ള കല്ലാര്‍കുട്ടി – നേര്യമംഗലം വഴി ആണ് യാത്ര. സാധാരണ ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ പോകുമ്പോള്‍ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത കാഴ്ച്ചകള്‍ സമ്മാനിക്കാറുള്ള ഈ വഴി എനിക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. ബസ്സില്‍ യാത്ര ചെയ്താലുള്ള ഒരു പ്രശ്നം ക്യാമറ ഉപയോഗിക്കുവാന്‍ കഴിയില്ല എന്നതാണ്. നൊടിയിട കൊണ്ട് മറയുന്ന ദൃശ്യങ്ങള്‍ എന്നിട്ടും മനസ്സിനെ കീഴടക്കാറുണ്ട്. ഇത്തവണ യാത്ര ബൈക്കില്‍ ആയിരുന്നതിനാല്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് നിറുത്തി ഫോട്ടോസ് എടുക്കുവാന്‍ ഉള്ള സാവകാശം ലഭിച്ചു.

Lower Periyar

ലോവര്‍ പെരിയാര്‍ ഹൈഡ്രോ ഇലക്ട്രിക് പ്രൊജക്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞുള്ള ഭാഗത്താണ് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയുക. ഒരു വശത്ത് ചെങ്കുത്തായ മലയും മറുവശത്ത് അഗാധമായ കൊക്കയും, അതില്‍ക്കൂടി ഒഴുകുന്ന ലോവര്‍ പെരിയാറിലെ ചെളി കലങ്ങിയ ജലവും, അതിനുമപ്പുറം ഉള്ള കൊടുങ്കാടും ഏതൊരു സാഹസികനെയും ആകര്‍ഷിക്കും. മലമ്പാതയുടെ മുകളില്‍ നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ അങ്ങ് താഴെയായി ഒരു അരുവി പോലെ ലോവര്‍ പെരിയാറിലെ വെള്ളം ഒഴുകുന്നത്‌ കാണാം. സമുദ്ര നിരപ്പില്‍ നിന്നും എത്രയോ അടി മുകളില്‍ ആണ് നമ്മള്‍ എന്ന തോന്നല്‍ ഉണ്ടാകണമെങ്കില്‍ ഈ കാഴ്ച കണ്ടാല്‍ മാത്രം മതിയാകും.

നേര്യമംഗലം എത്തുന്നത്‌ വരെ വഴിയില്‍ ഉടനീളം വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങള്‍ ദര്‍ശിക്കാം. വലിപ്പത്തിലും, രൂപത്തിലും, വെള്ളത്തിന്‍റെ അളവിലും ഓരോന്നും വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവങ്ങള്‍ പകരുന്നു.

യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മഴ ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ലോവര്‍ പെരിയാര്‍ കഴിഞ്ഞതോടു കൂടി കാലാവസ്ഥ മാറി. ആദ്യം കോടമഞ്ഞിന്‍റെ രൂപമായിരുന്നു. തുടര്‍ന്ന് അത് പൊടിച്ചാറ്റലിലേയ്ക്കും പിന്നീട് കനത്ത മഴയിലേയ്ക്കും രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടു പേര്‍ക്കും ഓരോ വലിയ ബാഗുകള്‍ കയ്യില്‍ ഉണ്ട്. ഒരു കുട മാത്രമേ ഉള്ളൂ കയ്യില്‍. മഴയത്ത് കുട ചൂടി ബൈക്ക് ഓടിക്കാന്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ഒരു ബസ്സോ, ലോറിയോ ആണ് ആകെ ഉള്ള മറ്റു വാഹനങ്ങള്‍. ബൈക്ക് യാത്രികര്‍ക്ക് വഴി അല്പം മോശം ആയി തോന്നാം. എന്നിരുന്നാലും സമയം അതിക്രമിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ അധികം stops ഇല്ലാതെ തന്നെ മുമ്പോട്ടു നീങ്ങി.

ഏകദേശം ആറേകാലായപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു വശം തുറസ്സായ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തി. റോഡില്‍ നിന്ന് നോക്കിയാല്‍ അസ്തമയ സൂര്യന്‍റെ കിരണങ്ങള്‍ ഏറ്റു, അക്കരെ ഉള്ള മലകളെ തൊട്ടുരുമ്മി കിടക്കുന്ന മഞ്ഞ് തിളങ്ങുന്നത് കാണാം. അതിന്‍റെ സൗന്ദര്യം വര്‍ണ്ണിക്കുവാന്‍ എന്‍റെ വാക്കുകളോ, ഫോട്ടോയോ ഉതകില്ല. അത് നേരിട്ട് കണ്ടാല്‍ മാത്രമേ അതിന്‍റെ മനോഹാരിത അനുഭവിച്ചറിയുവാന്‍ സാധിക്കൂ. ഈ ദൃശ്യം കണ്ട പാടേ ഞങ്ങള്‍ മഴ ഒക്കെ മറന്നു ബൈക്ക് ഒരു വശത്ത് ഒതുക്കി. അത്രയ്ക്ക് മനസ്സിന് കുളിര്‍മ്മ ഏകുന്ന ഒരു കാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്. ആ ദൃശ്യം ഒപ്പി എടുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ക്യാമറ ബാഗില്‍ നിന്നും എടുത്തു. മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ രാജേഷ്‌ കുട ചൂടി തന്നു.

ഫോട്ടോസ് എടുത്തതിനു ശേഷം അതിന്‍റെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു നില്‍ക്കവേ ഞാന്‍ ഒരു ശബ്ദം ശ്രദ്ധിച്ചു. വെള്ളം ശക്തിയായി ഒഴുകുന്ന കളകള ശബ്ദം. ശബ്ദം ലക്ഷ്യമാക്കി അല്പം കൂടി ഞാന്‍ മുമ്പോട്ടു നടന്നപ്പോള്‍ റോഡിനു ഇടതു വശത്തായി ഒരു അരുവി ഗോചരമായി. തൂവെള്ള നിറത്തില്‍ സൗമ്യമായി ഒഴുകുന്ന കൊച്ചരുവി. ഞാന്‍ അതിന്‍റെ ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ആണ് മറ്റൊരു കാഴ്ച്ചയിലെയ്ക്ക് രാജേഷ്‌ എന്‍റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നത്. ആ അരുവിയുടെ പ്രഭവ കേന്ദ്രം- മനോഹരമായ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം!!

റോഡില്‍ നിന്നും കുറേ ഉയരത്തില്‍ ആണ് അത്. രണ്ടു വന്‍വൃക്ഷങ്ങള്‍ അതിനു രണ്ടു വശത്തും അംഗരക്ഷകരേപ്പോലെ കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അസ്തമയ സൂര്യന്‍റെ കിരണങ്ങള്‍ അവിടേയ്ക്കും വ്യാപിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നതിനാല്‍ മൊത്തത്തില്‍ ഒരു ഓറഞ്ച് കലര്‍ന്ന നിറഭേദം. ആ കാഴ്ച്ച കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ അന്തം വിട്ടു നിന്നു. ഇത്തരം ഒരു ദൃശ്യം അവിടെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ഒരു ഭാഗ്യമായി തന്നെ ഞാന്‍ കരുതുന്നു. വെള്ളച്ചാട്ടം മുകളില്‍ കണ്ടതോടെ എങ്ങനെയും അതിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ എത്തണം എന്ന ചിന്ത പെട്ടെന്ന് ഞങ്ങളില്‍ ഉടലെടുത്തു. പക്ഷെ ഒരു പ്രശ്നം. കുട ഒന്നേ ഉള്ളൂ. രാജേഷിന് റെയിന്‍ കോട്ട് ഉണ്ട്. എനിക്ക് കോട്ട് ഇല്ല. മാത്രമല്ല രണ്ടു ബാഗ് കൂടെ ഉണ്ട്. അത് നനയാനും പാടില്ലല്ലോ. ബൈക്ക് വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുവാനും കഴിയില്ല.

അവസാനം ഞങ്ങള്‍ ഒരു തീരുമാനത്തില്‍ എത്തി. കുട, ക്യാമറ, രണ്ടു ബാഗ് എന്നിവയുമായി വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേയ്ക്ക് ഞാന്‍ നീങ്ങും. വഴിയില്‍ ബൈക്കിനു കാവല്‍ ആയി രാജേഷ്‌ നില്‍ക്കും. അരുവിയുടെ ഇടതു വശം ചേര്‍ന്ന് കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് ദ്രവിച്ച കുറച്ചു കോണ്‍ക്രീറ്റ്‌ ചവിട്ടു പടികള്‍ കാണാം. അതില്‍ കൂടി ഞാന്‍ മുകളിലേയ്ക്ക് കയറി. വഴി ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞു. അതില്‍ രണ്ടു വശത്തും ഇടതൂര്‍ന്നു വളരുന്ന കുറ്റിച്ചെടികളും പുല്ലും. ആ വഴിയിലൂടെ കുറച്ചു നടന്നപ്പോള്‍ കരിങ്കല്ല് പാകിയ ഒരു വഴി കണ്ടു. അതും അല്‍പദൂരമേ ഉള്ളൂ. വീണ്ടും കാട്. കയറ്റം കയറി കയറി ഞാന്‍ മടുത്തു. തോളത്തു ഉള്ള ബാഗുകള്‍ക്ക് 12-14 കിലോ തൂക്കം കാണും. ഇരുട്ട് കാരണം വഴി കഷ്ടിയേ കാണുവാനും കഴിയുന്നുള്ളൂ. എന്തായാലും വെച്ച കാല്‍ പിന്നോട്ടില്ല എന്ന ദൃഡനിശ്ചയത്തോടെ ഞാന്‍ കയറ്റം കയറി.

അല്പം തെളിഞ്ഞ പ്രദേശത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അമ്പരന്നു. ഒരു റബ്ബര്‍ തോട്ടം. പക്ഷെ ഞാന്‍ നടത്തം തുടര്‍ന്നു. അവിടുന്ന് വലത്തേയ്ക്ക്. കുറ്റിച്ചെടികള്‍ തട്ടാതിരിക്കുവാന്‍ ചിലപ്പോള്‍ തല കുനിച്ചു ഒക്കെ ആണ് നടത്തം. ഇഴ ജന്തുക്കളെയും ശ്രദ്ധിക്കണമല്ലോ. രക്തം ഊറ്റിക്കുടിക്കുന്ന അട്ടകള്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ദൈവത്തിനു മാത്രം അറിയാം. ഏകദേശം 350 മീറ്ററോളം പോയെന്നു തോന്നുന്നു. ഞാന്‍ തല ഉയര്‍ത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ വഴി ചെന്ന് കയറുന്നത് ഒരു വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ആണ്. ഒരു പ്രേതഭവനം എന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തോന്നും. വീടിനു പെയിന്‍റ് അടിച്ചിട്ടില്ല. തേച്ചിട്ടുമില്ല. വെളിച്ചവും ഇല്ല. Wrong Turn എന്ന സിനിമയിലെ ചില രംഗങ്ങള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു. വഴി തെറ്റിയോ എന്ന് ആലോചിച്ച് ഞാന്‍ കുഴങ്ങി നില്‍ക്കവേ വീടിനു വലതു വശത്ത് ആരൊക്കെയോ ഇരിക്കുന്നത് എന്‍റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു. ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി. ഒരു കുടുംബം ആണ്. അച്ഛന്‍, അമ്മ, ഒരു കുട്ടി. ഞാന്‍ കയറിച്ചെന്നു.

“വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാന്‍ വന്നതാണ്”- ഞാന്‍ അറിയിച്ചു.

അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ വിസ്മയ ഭാവം.

രാത്രി ആറേമുക്കാലായപ്പോള്‍ കാട്ടിലൂടെ വെള്ളച്ചാട്ടം അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നവനെ ആദ്യമായി കണ്ടതിന്‍റെ ഒരു ഭാവഭേദം ആണ് അതെന്നു ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എന്ത് ചെയ്യാം, ഫോട്ടോഗ്രാഫി തലയ്ക്കു പിടിച്ചാല്‍ ഏതൊരു മനുഷ്യനും ഇതും ഇതില്‍ അപ്പുറവും ചെയ്യും.

“ഈ വഴി പോയാല്‍ മതി”-അവര്‍ വീടിന്‍റെ പിന്നാമ്പുറത്തുള്ള ഒരു വഴി കാണിച്ചു തന്നു.

ഞാന്‍ അവര്‍ കാണിച്ച വഴിയേ നടന്നു. പണ്ട് ആരോ ചവിട്ടി പോയതിന്‍റെ അടയാളങ്ങള്‍ പുല്‍ക്കൊടികളില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലും എനിക്ക് നടക്കുവാന്‍ സാധിച്ചു. കഴിയുന്നതും ഉറച്ച കല്ലില്‍ തന്നെ ചവിട്ടി നടക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിച്ചു. കാലെടുത്തു വയ്ക്കുന്നത് വല്ല കാര്‍ക്കോടകന്‍റെയും വായിലേയ്ക്കാവരുതല്ലോ. മൂന്നു മിനിറ്റിനു ശേഷം എനിക്ക് ആ ദൃശ്യവിസ്മയം കാണുവാനായി. മനോഹരമായ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം. മൂന്നു പടികളില്‍ ആയി പതിച്ചു താഴേക്ക്‌ ഒഴുകുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില്‍ എത്തിയ ഒരു അനുഭൂതി. പകല്‍ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ അതിനു കീഴെ നിന്ന് ഒന്ന് കുളിക്കാമായിരുന്നല്ലോ എന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. താഴെ റോഡില്‍ നിന്നാല്‍ ഇതിന്‍റെ ആദ്യ ഭാഗം മാത്രമേ കാണുവാന്‍ കഴിയൂ. ഞാന്‍ ഫോട്ടോസ് എടുത്തു തുടങ്ങി. “ബാറ്ററി ലോ” എന്ന് എഴുതി കാണിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. 6.50 കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനാല്‍ വെട്ടം നന്നേ കുറവായിരുന്നു. ഉള്ള വെളിച്ചത്തില്‍ കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുത്തതിനു ശേഷം ഫ്ലാഷ് ഉപയോഗിച്ച് ഞാന്‍ കുറച്ചു ചിത്രങ്ങളും പകര്‍ത്തി.

ഈ സമയം താഴെ റോഡില്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ കയറി പോന്നതിന് ശേഷം മഴ അല്പം കുറഞ്ഞിരുന്നു. രാജേഷ്‌ ബോറടിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോള്‍ ആണ് ഫോണിനു റേഞ്ച് ഇല്ല എന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഞാന്‍ പോയിട്ട് കുറച്ചു നേരം ആയി. എന്‍റെ ഒരു അനക്കവും കാണാന്‍ ഇല്ല. ഇരുട്ട് പരക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ അവന്‍ വ്യാകുലപ്പെട്ടു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആണ് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു അടുത്ത് നിന്നും തുടരെ തുടരെ ഫ്ലാഷ് കാണുന്നത്. രാജേഷിന്‍റെ മനസ്സില്‍ കൂടി പല ചിന്തകള്‍ ഓടിപ്പോയിട്ടുണ്ടാകണം. റേഞ്ച് ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് signal കാണിക്കാന്‍ ക്യാമറ ഫ്ലാഷ് അല്ലാതെ വേറെ വഴി ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ. അപകട സമയത്ത് SOS അയയ്ക്കുന്നത് പോലെ എന്‍റെ മെസ്സേജ് വല്ലതും ആണോ അത് എന്ന് ഭയന്ന് അവനും ഞാന്‍ പോന്ന വഴിയേ വെച്ച് പിടിച്ചു. ബൈക്ക് handle lock ചെയ്തിട്ടാണ് അവന്‍ പോന്നത്.

ഫോട്ടോസ് എടുത്തു കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ അപ്പോഴേക്കും മടക്കയാത്ര തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഒരു മൂന്നു മിനിറ്റ് നടന്നപ്പോഴേക്കും രാജേഷിനെ ഞാന്‍ വഴിയില്‍ വെച്ച് കണ്ടു. എന്നെ കണ്ടതോടെ അവന്‍റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു. അവിടെ വരെ വന്ന സ്ഥിതിക്ക് വെള്ളച്ചാട്ടം കാണാതെ പോയാല്‍ മോശം അല്ലേ? അത് കൊണ്ട് അവനെയും വെള്ളച്ചാട്ടം കാണിച്ചു. അതിനു ശേഷം ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു ആ വീട്ടില്‍ എത്തി ഗൃഹനാഥനോട് യാത്ര ചോദിച്ചു. സുനീഷ് എന്നാണു അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പേര്. ഒരു സാധാരണ ഹൈറേഞ്ച് കര്‍ഷകന്‍ ആണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിലേ അറിയാം. വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു പേര് ഒന്നും ഇല്ലെന്നു അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. മാത്രമല്ല, വെള്ളച്ചാട്ടം വരെ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സ്വന്തം സ്ഥലം ആണ് എന്നും അറിയുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ചോദിച്ച ചോദ്യം ഇപ്പോഴും എന്‍റെ ചെവിയില്‍ ഉണ്ട്.

“വെള്ളച്ചാട്ടം ഫോട്ടോയില്‍ ഒക്കെ കാണാന്‍ നല്ല ഭംഗി ആയിരിക്കും അല്ലേ?“

ഇത്ര സുന്ദരമായ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു സമീപത്തു താമസിച്ചിട്ടും അതിന്‍റെ ഭംഗി ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിയാത്തത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കുറ്റം അല്ല. അത് അവര്‍ക്ക് ഒരു നിത്യകാഴ്ച ആണ്. തൊടിയിലെ കൃഷി പോലെയോ, ചിമ്മിനിയില്‍ നിന്നു ഉയരുന്ന പുക പോലെയോ ആണ് അവര്‍ക്ക് അത്. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു പുതുമ ഉള്ള കാഴ്ച അല്ല അത്. അവരുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം ആണ് അതിപ്പോള്‍. ഒരിക്കല്‍ അത് നഷ്ടപ്പെട്ടാലെ അതിന്‍റെ വിലയും സൌന്ദര്യവും അവര്‍ക്കും മനസ്സിലാകൂ. ഇന്ന് രാവിലെ ആലുവയിലെ ഒരു ഫ്ലാറ്റിന്‍റെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ ഇരുന്നു വിരസതയോടെ സിഗരറ്റ് കുറ്റി ആഞ്ഞു വലിച്ചു പുക തള്ളിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ വയോധികനെപ്പോലെ ഉള്ള ചിലര്‍ അതിന്‍റെ വില നന്നായി അറിയുന്നുണ്ടാകണം. സ്വയം തീര്‍ത്ത നാഗരീകതയുടെ കാരാഗൃഹത്തിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ വിങ്ങലോടെ കഴിയുന്ന മനസ്സുകള്‍ക്ക് ഒരല്പം കുളിര്‍മ്മ ഏകുവാന്‍ ഈ ഫോട്ടോസിനും എന്‍റെ വിവരണത്തിനും ആവുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ കൃതാര്‍ത്ഥനായി.

7.30 ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു റോഡില്‍ എത്തി. മൊബൈല്‍ ഫോണിന്‍റെ flash light ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വഴികാട്ടി. യാത്ര തുടര്‍ന്നപ്പോഴും വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളുടെ ശബ്ദം ഞങ്ങളുടെ കാതിനു ഇമ്പമേകി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ ഈ മണ്‍സൂണിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ യാത്ര ഞങ്ങള്‍ ആസ്വദിച്ചു.

* * * * * *

വാല്‍ക്കഷണം: വെള്ളച്ചാട്ടം ഉള്ള സ്ഥലത്തിന്‍റെ പേര് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അതിനാല്‍ ആദ്യം കാണുന്ന ജംക്ഷനില്‍ വെച്ച് സ്ഥലപ്പേര് ചോദിക്കാം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. വെള്ളച്ചാട്ടത്തില്‍ നിന്നും ഒരു കിലോമീറ്ററോളം യാത്ര ചെയ്തപ്പോള്‍ ഒരു സ്ഥലം എത്തി. അവിടെ ഒരു കടയില്‍ കുറേ ആള്‍ക്കാര്‍ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

ചേട്ടാ... ഏതാ ഈ സ്ഥലം? – ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“തട്ടേക്കണ്ണി” – ഉത്തരം കിട്ടി.

വിട്ടോടാ വണ്ടി !! – എന്‍റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ട നാട്ടുകാര്‍ എന്തായിരിക്കുമോ ചിന്തിച്ചിട്ടുള്ളത്??

യാത്രയിലെ മറ്റൊരു സംഭാഷണം:

ഞാന്‍: ഡാ ഈ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു നമുക്ക് ഒരു പേരിടണ്ടേ?

രാജേഷ്‌: വേണം വേണം. എന്ത് പേര് ഇടും?

ഞാന്‍: “തട്ടേക്കണ്ണി ഫാള്‍സ്” എന്നായാലോ?

രാജേഷ്‌: ഹ ഹ.. കൊള്ളാം.!!!

അങ്ങു താഴെയായി കാണുന്ന വെളുത്ത നിറം ഡാമിലെ വെള്ളം പോകുന്നതാണ്. താഴെ കാണുന്ന കവുങ്ങുകളുടെ ഉയരം നാം അതിനേക്കാള്‍ എത്രയോ ഉയരത്തില്‍ ആണെന്ന് കാണിച്ചു തരുന്നു. വൃക്ഷങ്ങളെ തഴുകുന്ന കോടമഞ്ഞും കാണാവുന്നതാണ്.

ഒരു ആനവേട്ടക്കഥ...

2012-04-30T22:12:00.000+05:30

ഞായറാഴ്ച എന്തായാലും വെറുതേ സമയം കളയില്ല എന്ന് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പകുതി ആയപ്പോഴേ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. വേനലിന്‍റെ തീചൂടില്‍ നിന്ന് മോക്ഷം എന്നത് പോലെ ഇടയ്ക്ക് പെയ്ത മഴകള്‍ക്ക് എന്‍റെ മനസ്സിനെ പൂര്‍ണ്ണമായും കീഴടക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. കൊച്ചി നഗരത്തില്‍ എത്ര മഴ പെയ്താലും പെയ്യുന്ന ആ സമയത്തേക്ക് മാത്രമേ അതിന്‍റെ സാന്നിധ്യം അറിയൂ. എന്‍റെ സ്വന്തം നാടായ ഇടുക്കിയില്‍ പെയ്യുന്ന മഴയുടെ സുഖം ഒന്ന് വേറേതന്നെ ആണെന്ന് ഒരിക്കല്‍ എങ്കിലും ഇടുക്കി സന്ദര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക് നന്നായി അറിയാം. കോടമഞ്ഞും, മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പും ഇടുക്കിയിലെ മഴയുടെ പ്രത്യേകത ആണ്. വലിയ കമ്പിളിപുതപ്പിനുള്ളില്‍ അട്ട ചുരുളുന്നത് പോലെ ദേഹം മുഴുവനും കമ്പിളി കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നതിന്‍റെ സുഖം അവര്‍ണ്ണനീയം ആണ്. രാവിലെ എണീറ്റ്‌ തണുപ്പ് മാറാന്‍ വീടിനു വെളിയില്‍ നിന്ന് വെയില്‍ കൊള്ളുമ്പോള്‍ എത്ര സുന്ദരം എന്‍റെ നാട് എന്ന് മനസ്സില്‍ ഞാന്‍ പലവട്ടം ഓര്‍ത്തിട്ടുണ്ട്. ശുദ്ധമായ തണുത്ത വായുവും, മാലിന്യം കലരാത്ത മധുരമുള്ള ജലവും എന്‍റെ നാടിന്‍റെ മുഖമുദ്രകള്‍ ആണ്.

തിരക്കുള്ള ജീവിതനിമിഷങ്ങളില്‍ നിന്നും അല്പം വിടുതല്‍ കിട്ടുവാന്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കുള്ള ഉള്ള ചെറിയ യാത്രകള്‍ ഉപകരിക്കും. ഞായറാഴ്ച ഷോളയാര്‍ വനത്തിലേയ്ക്കു ഒരു യാത്ര നടത്തിയാലോ എന്ന ആലോചന എന്‍റെ മനസ്സിലേയ്ക്ക് കടന്നു വന്നത് അങ്ങനെ ആണ്. രണ്ടു വര്‍ഷം മുമ്പ് ഞാന്‍ ഷോളയാര്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോള്‍ കുറച്ചു വന്യമൃഗങ്ങളെ കാണാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു. അന്ന് ഒരു നല്ല ക്യാമറ എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. അന്നത്തെ നഷ്ടം ഇന്ന് നികത്താമല്ലോ എന്ന് ഞാന്‍ കണക്ക് കൂട്ടി. എന്‍റെ സതീര്‍ത്ഥ്യന്‍ രാജേഷും എന്നെ പോലെ തന്നെ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയില്‍ കമ്പം ഉള്ള ആളാണ്‌. മിക്കവാറും എന്‍റെ എല്ലാ യാത്രകളിലും അവന്‍ കൂടെ കാണും. ഞായറാഴ്ച്ച രാവിലെ തന്നെ ഷോളയാര്‍ പോകാം എന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഒത്താല്‍ ആനക്കൂട്ടത്തിന്‍റെ കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് എടുക്കണം. മഴ പെയ്തില്ലെങ്കില്‍ സന്ധ്യയോടെ തിരിച്ചെത്താം എന്നായിരുന്നു പ്ലാന്‍.

അങ്ങനെ ഞായറാഴ്ച രാവിലെ ഒന്‍പതു മണിയോടെ ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി. ബൈക്കില്‍ ഇരുന്നു മുഷിഞ്ഞെങ്കിലും ഉച്ചയോടെ ഞങ്ങള്‍ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തെത്തി. അങ്കമാലി,ചാലക്കുടി,അതിരപ്പള്ളി,വാഴച്ചാല്‍ കൂടി ആണ് ഷോളയാര്‍ പോകേണ്ടത്. അതിരപ്പള്ളി മുതല്‍ പ്രകൃതിയില്‍ പ്രകടമായ മാറ്റം കണ്ടു തുടങ്ങുന്നു. കാനന സൗന്ദര്യം കൃത്രിമ വനങ്ങളില്‍ പോലും നിഴലിച്ചു കാണുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് വാഴച്ചാല്‍ ഉള്ള ഹോട്ടല്‍ സൗരവ്‌-ഇല്‍ നിന്നാണ് ചോറുണ്ടത്. വാഴയിലയില്‍ വിളമ്പിയ ചോറിനൊപ്പം സാമ്പാറും, സള്ളാസും, അച്ചാറും, തോരനും മനസ്സിന് ഉണര്‍വ്വേകി. സാധാരണ ഹോട്ടലുകളില്‍ കിട്ടുന്ന ഊണിനേക്കാള്‍ മികച്ച ഊണായിരുന്നു അത് എന്ന് രാജേഷും പറഞ്ഞു.

പോകുന്ന വഴി പാതവക്കില്‍ കണ്ട കുരങ്ങന്മാരെയും, മലയണ്ണാനെയും മറ്റും ക്യാമറയില്‍ പതിപ്പിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ മത്സരിച്ചു. തികച്ചും ആരോഗ്യകരമായ ഒരു മത്സരം ആയിരുന്നു അത് എന്ന് ഞാന്‍ എടുത്തു പറയേണ്ട കാര്യം ഇല്ലല്ലോ. കയ്യില്‍ DSLR ഉള്ളതിന്‍റെ ബുദ്ധിമുട്ടും ഞാന്‍ നന്നായി അറിഞ്ഞു. ഇഷ്ടം ഉള്ള ഫ്രെയിം കാണുമ്പോള്‍ അപ്പോഴേ ലെന്‍സ്‌ മാറ്റി വെയ്ക്കണം. സീനറികള്‍ പകര്‍ത്താന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന ലെന്‍സ്‌ ഉപയോഗിച്ച് വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ചിത്രം എടുക്കാന്‍ കഴിയില്ല. Zoom കുറവായത് ആണ് കാരണം. യാത്ര ഞങ്ങള്‍ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു. മഴ പെയ്യുമോ എന്നത് മാത്രം ആയിരുന്നു പേടി. കയ്യില്‍ ഒരു കുട പോലും ഇല്ല. ബാഗ് waterproof ആണെന്ന വിശ്വാസം മാത്രം ആയിരുന്നു കൈമുതല്‍. ക്യാമറ നനയാതെ സൂക്ഷിക്കണമല്ലോ.

ഫോട്ടോസ് കുറെ എടുത്തെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം ആനക്കൂട്ടം ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ കൂടെക്കൂടെ രാജേഷിനെ അത് ഓര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ മറന്നില്ല. പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഇഷ്ടം പോലെ ആനപ്പിണ്ടം കാണാം. പക്ഷെ അടുത്ത ദിവസങ്ങളിലെ ഒന്നുമല്ല. ഒരാഴ്ച എങ്കിലും പഴക്കം കാണും. 90 കിലോമീറ്ററോളം ബൈക്ക് ഓടിച്ചിട്ടും ഒറ്റ ആനയെ പോലും കാണാതിരുന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ strategy മാറ്റി. ടാര്‍ റോഡില്‍ നിന്നും മാറി കാടിന് കുറച്ചു ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കടന്നാലേ ആനയെ കാണാന്‍ കഴിയൂ. അതല്ലെങ്കില്‍ സന്ധ്യക്ക് ഡാമില്‍ നിന്ന് വെള്ളം കുടിക്കാന്‍ ആനക്കൂട്ടം വരും. ഈ രണ്ടു വഴികള്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ ഉള്ളത്. സന്ധ്യ വരെ കാത്താല്‍ മഴ പെയ്യാന്‍ സാധ്യത ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ ആദ്യ വഴി തെരഞ്ഞെടുത്തു.

മെയിന്‍ റോഡില്‍ നിന്നും മാറി കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ ഷോളയാര്‍ ഹൈഡ്രോഇലക്ട്രിക്‌ പ്രൊജക്റ്റ്‌-ന്‍റെ വഴിയേ ഞങ്ങള്‍ നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു സൈന്‍ ബോര്‍ഡ്‌ 1.75 കിലോമീറ്റര്‍ എന്ന് കാണിച്ചു. യഥാര്‍ത്ഥ കാടിന്‍റെ സുഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഉണ്ട്. ചുറ്റും ഉയരമുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും, ഈറ്റ കൂട്ടങ്ങളും. വഴി നല്ല ഇറക്കം ആണ്. ഉരുളന്‍ കല്ലുകള്‍ ധാരാളം ഉള്ള പാതയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന ബൈക്കില്‍ വീഴാതെ പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളും പ്രവര്‍ത്തനനിരതം ആയിരുന്നു. ആനച്ചൂരോ, കമ്പുകള്‍ ഒടിക്കുന്ന ശബ്ദമോ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ലഭിക്കുവാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. കടപുഴകി വീണ മരങ്ങളും, ചിത്രശലഭങ്ങളുടെ കൂട്ടവും മറ്റും ഞാന്‍ കണ്ടു. ഇടയ്ക്ക് ഈറ്റ കമ്പുകള്‍ ഒടിയുന്നതിന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ട പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ അത് തോന്നല്‍ ആണെന്ന് കരുതി ഞാന്‍ വിട്ടു കളഞ്ഞു. ഒരു കാര്യത്തില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധയൂന്നി നടന്നാല്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ കബളിപ്പിക്കപ്പെടാന്‍ സാധ്യത കൂടും. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം രാജേഷ്‌ ബൈക്ക് സ്ലോ ചെയ്തു. ഞാന്‍ കേട്ട ശബ്ദം അവനും കേട്ടിരിക്കുന്നു.

റോഡിനു അല്പം താഴെ നിന്നാണ് ശബ്ദം. കാട് ആയത് കൊണ്ട് വ്യക്തമായി കാണാനും കഴിയുന്നില്ല. രാജേഷ്‌ ബൈക്ക് നിറുത്തി. ഇപ്പോള്‍ ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാം. ഈറ്റയുടെ തണ്ട് ഒടിക്കുന്ന ശബ്ദം. ഇലകളില്‍ ദേഹം ഉരുമ്മുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദവും. എന്‍റെ ആവേശം വാനോളം എത്തി. ഞാന്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ ബൈക്കില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ക്യാമറ ഓണ്‍ ആക്കി മെനു എല്ലാം സെറ്റ്‌ ചെയ്തു. റോഡിനു താഴെ ആയത് കൊണ്ട് ചൂരടിക്കുന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ കുരങ്ങന്മാര്‍ ആയിരിക്കുമോ? ഞങ്ങള്‍ അല്പം കൂടി ശ്രദ്ധിച്ചു. അല്ല. തീര്‍ച്ചയായും അല്ല. കുരങ്ങന്മാര്‍ കൂട്ടമായേ സഞ്ചരിക്കൂ. അവര്‍ ഇത്ര നിശബ്ദമായി നില്‍ക്കുകയും ഇല്ല. ഏതോ ഒറ്റയാന്‍ ആയിരിക്കും. ഞാന്‍ രാജേഷിനെ ആംഗ്യം കാണിച്ചു ചോദിച്ചു. എന്തായാലും അത് കുരങ്ങ് അല്ല എന്ന് അവനും ഉറപ്പിച്ചു. രാജേഷ്‌ എന്നോട് ഒരു നിമിഷം കാത്തു നില്ക്കാന്‍ ആംഗ്യം കാട്ടി. ബൈക്ക് തിരിച്ചു ഇടാന്‍. എങ്ങാനും പണി കിട്ടിയാല്‍ വണ്ടി തിരിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടാകരുത്. അവന്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ വണ്ടി തിരിക്കുന്നതും നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. ഒരു ഉരുളന്‍ കല്ലില്‍ തട്ടി ചെറിയൊരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി. ഈറ്റ ഒടിയുന്ന ശബ്ദം ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്ക് നിലച്ചു. ഇപ്പോള്‍ ഇലകള്‍ അനങ്ങുന്ന ശബ്ദമേ കേള്‍ക്കാന്‍ ഉള്ളൂ. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ റോഡിനു അല്പം താഴേക്ക്‌ നീങ്ങി. രാജേഷ്‌ ബൈക്ക്-നു അടുത്ത് തന്നെ നിലയുറപ്പിച്ചു. റോഡിന്‍റെ വക്കില്‍ കയറി നിന്നാല്‍ താഴെ നടക്കുന്നത് കാണാന്‍ കഴിയും. ക്യാമറ റെഡി ആക്കി ഞാന്‍ മിഴികള്‍ താഴേക്ക്‌ പതിപ്പിച്ചു. ഇലകള്‍ അനങ്ങുന്നത് ഇപ്പോള്‍ എന്‍റെ ദൃഷ്ടിക്കു ഗോചരമായി. എന്ത്! അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച്ച എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വിരാമം ഇടാന്‍ എന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു. കൊടുങ്കാടിനു നടുവില്‍ ഒരു ഈറ്റ വെട്ടുകാരന്‍!! അയാള്‍ മുറിച്ച ഈറ്റകള്‍ കെട്ടാന്‍ വള്ളികള്‍ തേടുക ആണ്. ഛെ...!! എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ആദ്യം വന്ന ഇച്ഛാഭംഗം പിന്നീട് മുഖത്തും നിഴലിച്ചു. അത് പിന്നീട് ചിരിക്കു വഴി മാറി. ഉറക്കെ ചിരിക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ആയിരുന്നു എനിക്ക്. ഉറക്കെ ചിരിച്ചാല്‍ ഈറ്റ വെട്ടുകാരന്‍ കേള്‍ക്കുമല്ലോ എന്ന ഭയം. രാജേഷ്‌ എന്‍റെ നേരെ ചോദ്യരൂപേണ നോക്കി. ഞാന്‍ കാര്യം ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ പറഞ്ഞു. DSLR ക്യാമറയും, 70-300 ലെന്‍സും തൂക്കി തന്‍റെ ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ പതുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ ആ ഈറ്റവെട്ടുക്കാരന്‍ കാണരുതേ എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചതില്‍ എന്തെങ്കിലും തെറ്റുണ്ടോ? “കാട്ടിലാണോടാ കോപ്പേ ഈറ്റ വെട്ടുന്നത്?” എന്ന് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മര്‍ദ്ദവും ചോദിച്ചാല്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്തും ഓര്‍ത്തു ഞങ്ങള്‍ വേഗം ബൈക്കില്‍ കയറി മടക്കയാത്ര തുടങ്ങി. പറ്റിയ അബദ്ധം എന്തായാലും കിടിലന്‍ ആയിരുന്നു എന്നതില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു തര്‍ക്കവും ഇല്ലായിരുന്നു. ഇത്രയധികം ആനപ്പിണ്ടം വഴിയില്‍ കണ്ടിട്ടും ഒറ്റ ആനയെ പോലും കാണാന്‍ കഴിയാതിരുന്നത് വളരെ ദൗര്‍ഭാഗ്യകരമായിപ്പോയി എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തി. ടൂറിസം അഭിവൃദ്ധിപ്പെടുത്തുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായി വനം വകുപ്പുകാര്‍ വഴി നീളെ വണ്ടിയില്‍ കൊണ്ട് പോയി നിക്ഷേപിച്ച ആനപ്പിണ്ടമാണോ ഞങ്ങള്‍ കണ്ടതെന്ന് വരെ ഞാന്‍ സംശയിക്കുന്നു.

ഈ സംഭവത്തിന്‌ ശേഷം കബളിപ്പിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ വേണ്ടത്ര മുന്നറിയിപ്പ് എടുത്തിരുന്നെങ്കിലും ദൗര്‍ഭാഗ്യകരം എന്ന് പറയട്ടെ, ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും വഞ്ചിതരായി. ഇത്തവണ ഒരു കൂട്ടം കുരങ്ങന്മാര്‍ ആയിരുന്നു വില്ലന്മാര്‍. എന്തായാലും 180 കിലോമീറ്ററോളം ബൈക്ക് ഓടിച്ചിട്ടും മഴ നനയാതെ തിരിച്ചു ക്യാമ്പസ്സില്‍ എത്താന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നത് യാത്രയുടെ ഒരു പ്ലസ്‌ പോയിന്‍റ് ആയി ഞാന്‍ കണക്കാക്കുന്നു. ഇല്ലേല്‍ ആകെ വിരിഞ്ഞേനെ...!!!

വാല്‍ക്കഷണം: അവസാനത്തെ ഫോട്ടോ (ആനക്കൂട്ടം) ഞാന്‍ 2 വര്‍ഷം മുമ്പ് ഷോളയാര്‍ പോയപ്പോള്‍ എടുത്ത ചിത്രം ആണ്.

SAROVAR, our beloved hostel...

2012-03-18T23:46:00.002+05:30

This post is all about Hostel No. 5 of CUSAT - SAROVAR, our beloved hostel. I have spent many years in this hostel. It is the place where I got acquainted with some of my greatest friends. Lots of memories are lingering with this hostel. I am posting some photos of Sarovar here. These photos include the hostel, its dark corridors, some wall writings, view of nearby places from the top, the common mirror-which has seen many generations and finally my room. I know these photos won't reveal even 10% of our mighty Sarovar. There are many areas which I skipped (e.g. Mess, TV room). I will add those photos in time. But still I consider this as a small contribution from my side. If you find this post interesting, then please share this link with your seniors and other alumni of CUSAT. Enjoy the beauty of Sarovar...

മിഷന്‍ ഇമ്പോസിബിള്‍

2012-02-04T20:41:00.000+05:30

എന്‍റെ വീട്ടില്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍. രാവിലെ 9 മണിക്ക് ഒരു ഫോണ്‍ കാള്‍ വന്നത് കൊണ്ട് ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞെട്ടി എണീല്‍ക്കേണ്ടി വന്നു. പല്ല് തേച്ചതിനു ശേഷം പാതി വഴിയില്‍ വെച്ച് ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോയ ഉറക്കത്തെയും പ്രാകി മമ്മി തന്ന കട്ടനും മൊത്തിക്കുടിച്ചു ലാപ്ടോപ്പിന് മുമ്പില്‍ ഇരിക്കവേ ഇന്നത്തെ പദ്ധതികള്‍ ഞാന്‍ അവലോകനം ചെയ്തു. കുറച്ചു കാലം ആയി ബ്ലോഗ്ഗില്‍ എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കുറിക്കണം എന്ന് കരുതുന്നു. ഒരു അനാഥപ്രേതം പോലെ ബ്ലോഗ്ഗിന്‍റെ ഹോം പേജ് വായനക്കാരെ നോക്കി പല്ലിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് 2 മാസത്തോളം ആകുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം പേജ് തുറന്ന അതിന്‍റെ ഉടമസ്ഥനായ എന്നെ നോക്കി അവന്‍ ഒരു വിശന്നു വലഞ്ഞ നായെപ്പോലെ മുരണ്ടതായി എനിക്ക് തോന്നി. ഉച്ച വരെ ഉള്ള സമയത്ത് അവന്‍റെ വിശപ്പ്‌ മാറ്റാന്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം എന്നായിരുന്നു എന്‍റെ പ്ലാന്‍. എന്ത് എഴുതണം എന്ന് ഞാന്‍ പലകുറി ആലോചിച്ചു. ചെറുപ്പത്തിലെ സാഹസിക കൃത്യങ്ങള്‍ മഹാഭാരതം പോലെ ഖാണ്‌ഡം ഖാണ്‌ഡമായി നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടക്കുകയാണ്. അതിലെ പല ഏടുകളും ചിതലരിച്ച താളിയോലകള്‍ പോലെ ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നും വിസ്മൃതിയിലേക്കുള്ള ത്വരിതഗമനത്തില്‍ ആണ്. എങ്കില്‍ ആ കൂട്ടത്തില്‍ ഒന്നു തന്നെ ആകട്ടെ ഇന്നത്തെ പോസ്റ്റ് എന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എന്തായാലും വാലെന്‍ടൈന്‍സ് ഡേ അടുത്ത് വരിക ആണ്. പ്രണയം ആയിരിക്കും സമയോചിതമായ ഒരു തീം.

ഈ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആരും സാങ്കല്പികം അല്ല എന്ന് ആദ്യമേ തന്നെ പറയട്ടെ. എന്ന് കരുതി ആരെയും മനപൂര്‍വ്വം കരി വാരി തേയ്ക്കാനോ, കളിയാക്കാനോ അല്ല എന്‍റെ ഉദ്യമം. ജീവിത ക്ലേശത്തിലെ തിരക്കുകളില്‍ പെട്ട് വരണ്ടുണങ്ങിയ മനസ്സുകളില്‍ ഒരു നനുത്ത സ്പര്‍ശമായി ഈ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാറിയെങ്കില്‍ ഞാന്‍ കൃതാര്‍ത്ഥനായി. ഞാന്‍ തുടങ്ങട്ടെ...

ഞാന്‍ പത്താം ക്ലാസ്സ്‌ വരെ പഠിച്ചത് കട്ടപ്പനയിലെ ഒസ്സാനം ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളില്‍ ആയിരുന്നു എന്നത് ഞാന്‍ നേരത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഹൈസ്കൂളില്‍ കയറിയ സമയത്ത് ഞാന്‍ അത്യാവശ്യം നല്ല ഒരു ഉഴപ്പന്‍ ആയി മാറിയിരുന്നു. തരക്കേടില്ലാതെ പഠിക്കും എന്നത് ഒഴിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ എല്ലാ കൂതറ ഇടപാടിലും മുമ്പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്‍റെ തരപ്പടിക്കാര്‍ ആയി മറ്റു നാല് പേരും. അഭിലാഷ്‌, സിജിന്‍, സിറിള്‍, ജ്യോതിസ് എന്നിവര്‍ ആയിരുന്നു അവര്‍. മറ്റു കുട്ടികള്‍ പഠനത്തെക്കുറിച്ചും, എക്സാമിനെക്കുറിച്ചും ഓര്‍ത്തു ടെന്‍ഷന്‍ അടിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ മാത്രം ഇതില്‍ ഒന്നും പെടാതെ ജീവിതം എങ്ങനെ കൂടുതല്‍ രസകരം ആക്കാം എന്ന് ചിന്തിച്ചും പ്രവര്‍ത്തിച്ചും സമയം പോക്കി. ഈ കഥയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ അഭിലാഷും സിജിനും ആയതിനാല്‍ ഞാന്‍ അവരെക്കുറിച്ച് മാത്രം ഒരു മുഖവുര നല്‍കാം. അഭിലാഷ്‌ ഒരു അടിപൊളി ടൈപ്പ് ആണ്. പഠിക്കുകയും, അത് പോലെ തന്നെ ഉഴപ്പുകയും ചെയ്യും. സ്വന്തമായി ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവന്‍. അപാര ധൈര്യവും ഉണ്ട് പഹയന്. സിജിന്‍ ആണെങ്കില്‍ നേരെ ഒപ്പോസിറ്റ്‌ ആണ്. ഒതുങ്ങിയ പ്രകൃതം. അത്യാവശ്യം പഠിക്കും. ആവശ്യത്തിന് മാത്രം ഉഴപ്പും. പിന്നെ ആള്‍ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് പുലി ആണ്. എല്ലാത്തിനും ഒപ്പം നില്‍ക്കുമെങ്കിലും കാര്യത്തോട് അടുക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയ പേടി കാണിക്കും. ആരെങ്കിലും ഒപ്പം ഉണ്ടെങ്കില്‍ (എങ്കില്‍ മാത്രം) എന്ത് സാഹസിക കൃത്യത്തിനും ആള്‍ തയ്യാറാണ്.

ക്ലാസ്സിലെ മറ്റു കുട്ടികളും ഞങ്ങളും തമ്മില്‍ ചിന്താസരണികളില്‍ വ്യക്തമായ ഒരു അതിര്‍വരമ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ഭാരതീയരും സഹോദരീ സഹോദരന്മാരാണ് എന്ന തത്വത്തോട് ഐക്യദാര്‍ഡ്യം പ്രകടിപ്പിച്ച അവരെ ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചും പുച്ഛത്തോടെ വീക്ഷിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സ്‌, എക്സാം, ഇമ്പോസിഷന്‍, കോമ്പോസിഷന്‍ എന്നൊക്കെ മറ്റു കുട്ടികള്‍ ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ പ്രേമം, ഗ്ലാമര്‍, സൗന്ദര്യം തുടങ്ങിയ സെന്‍സിറ്റീവ് ആയ വിഷയങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണങ്ങളിലെ പ്രധാന പ്രമേയം. സൗന്ദര്യം ഉള്ള ഒരു കുട്ടിയെക്കണ്ടാല്‍ ആ വിവരം പരസ്പരം പങ്കു വെയ്ക്കുവാനും ഞങ്ങള്‍ മടി കാണിച്ചിരുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരും അവരുടേതായ ലോകത്ത് ഓരോ പെണ്‍കുട്ടിയെ ആരാധിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം പ്രണയിനിയോട് തുറന്നു പറയാന്‍ ഉള്ള ധൈര്യം മാത്രം ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും ഇല്ലായിരുന്നു. തല്‍കാല ആശ്വാസം എന്ന നിലയില്‍ ഈ ചിന്തകള്‍ ഞങ്ങള്‍ സമ്മേളിക്കുമ്പോള്‍ പരസ്പരം പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു ഞങ്ങള്‍ സമാധാനിച്ചു. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ഒരാളെ പ്രേമത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഉപദേശിക്കുവാന്‍ ഞങ്ങളോളം പോന്നവര്‍ ആരും അവിടെ അന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നത് നിസ്തര്‍ക്കമായ ഒരു വസ്തുതയാണ്.

ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ലോകകാര്യങ്ങള്‍ അവലോകനം ചെയ്തു ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് അഭിലാഷ്‌ തന്‍റെ പ്രണയവിവരം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. അവനു ഒരു കുട്ടിയോട് ഭയങ്കര ആരാധന. പക്ഷേ കുട്ടിയെ അകലെ നിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നതല്ലാതെ നേരിട്ട് മിണ്ടിയിട്ടില്ല. കുട്ടി ജൂനിയര്‍ ആണ്. ശാലിനി എന്നാണ് പേര്. (യഥാര്‍ത്ഥ പേര് ഇതല്ല കേട്ടോ... ഈ കഥ കഴിയും വരെ അവള്‍ ശാലിനി ആണ്) കുട്ടിയെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആര്‍ക്കും അറിയില്ല എന്നു പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ പരിഭവം രേഖപ്പെടുത്തി. അടുത്ത ദിവസം അസ്സെംബ്ലി കൂടുമ്പോള്‍ കാണിച്ചു തരാം എന്നായി അവന്‍. അങ്ങനെ അടുത്ത ദിവസം അവന്‍ ആ കുട്ടിയെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണിച്ചു തന്നു. കുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് എവിടെയോ കണ്ട പരിചയം. പെട്ടെന്ന് ഓര്‍മിച്ചു. ഈ കുട്ടി എന്‍റെ പപ്പയുടെ പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ച സ്ഥലത്ത് നിന്നാണ് വരുന്നത്. അവരുടെ വീടിനു അടുത്ത് തന്നെ ആണ് ഈ കുട്ടിയുടെ വീടും. കിട്ടിയ വിവരം ഞാന്‍ അപ്പോഴേ കൈ മാറി. അഭിലാഷിനു പെരുത്ത്‌ സന്തോഷം. ഡീറ്റെയില്‍സ് കിട്ടിയല്ലോ. ഇനി കളി മുഴുവനും നമ്മുടെ വരുതിയില്‍ ആണ്. കൂട്ടുകാരനെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതിന്‍റെ ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തില്‍ പുളകിതനായി സ്വല്പം അഹന്തയോടെ ഞാനും ആ സന്തോഷത്തില്‍ പങ്കു കൊണ്ടു.

ഈ സംഭവം കഴിഞ്ഞു ഒരു മാസം ആയിട്ടുണ്ടാകും. ഒരു ശനിയാഴ്ച ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ഇരിക്കുകയാണ്. രാവിലെ പ്രത്യേകിച്ചു പണി ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഒരു ഡിറ്റക്ടീവ് നോവലും കയ്യില്‍ ഉണ്ട്. അപ്പോഴാണ് അഭിലാഷ്‌ മുഖം കാണിക്കുന്നത്. അളിയന്‍റെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഒരു ഭാവം. എന്തോ ആവേശകരമായ കാര്യം ചെയ്യാന്‍ തുനിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഒരു ചെമപ്പും, തെളിച്ചവും ഞാന്‍ അവന്‍റെ മുഖത്ത് ദര്‍ശിച്ചു.

എന്താടാ കാര്യം?- ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു.

കാര്യമുണ്ട്. നീ ഡ്രസ്സ്‌ മാറി വാ.- അവന്‍റെ മറുപടി.

എന്തെങ്കിലും ത്രില്‍ ഉള്ള കാര്യത്തിനല്ലാതെ അഭിലാഷ്‌ അങ്ങനെ വിളിക്കാറില്ലാത്തത് കൊണ്ടു ഞാന്‍ ധൈര്യസമേതം വസ്ത്രം മാറി ഇറങ്ങി.

മുകളില്‍ റോഡില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ആണ് ഞാന്‍ അടുത്ത ആളെ കാണുന്നത്.- സിജിന്‍.

സിജിന്‍റെ മുഖത്ത് അത്ര പ്രസാദം ഇല്ല.

ഞാന്‍ ചോദ്യരൂപേണ എന്‍റെ പുരികം ഉയര്‍ത്തി.

ഞാന്‍ വല്യമ്മയ്ക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങാന്‍ ഇറങ്ങിയതാണ്.-അവന്‍ പറഞ്ഞു.

ഉം... ഞാന്‍ മൂളി.

എന്താണെടാ പ്ലാന്‍?- ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു.

നമ്മള്‍ ശാലിനിയുടെ വീട് കാണാന്‍ പോവുകയാണ്.- അഭിലാഷ്‌ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഞാന്‍ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടി. പതിനേഴു കിലോമീറ്ററോളം അകലെ ആണ് അവളുടെ വീട്. ബസ്സില്‍ കയറി പോകേണ്ടി വരും. എന്‍റെ കയ്യില്‍ ആണെങ്കില്‍ നയാ പൈസ ഇല്ല.

വെറുതേ വയ്യാവേലി പിടിക്കണോ?- ഞാന്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു.

പക്ഷെ എന്നിലെ സാഹസികന്‍ അപ്പോള്‍ ഉണര്‍ന്നു. എനിക്ക് സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ഇഷ്ടമാണ്. പിന്നെ ഇതിന്‍റെ അത്രയും ത്രില്‍ വേറെ എവിടെ കിട്ടും?

കാമുകിയുടെ വീടിനു പരിസരത്തു കൂടി ചുറ്റി നടക്കുക എന്നത് അന്നത്തെ കാമുകന്മാരുടെ ഒരു ഹോബി ആയിരുന്നു. ആരെയും കാണാനും, സംസാരിക്കാനും അല്ല. വെറുതേ ഒരു ത്രില്‍. ഒരു മിഷന്‍ ഇമ്പോസ്സിബിള്‍ സ്റ്റൈല്‍. ഇന്നത്തെപ്പോലെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ അന്ന് ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. അത് കൊണ്ടു തന്നെ കാമുകിയെ കണ്ടില്ലെങ്കിലും മനസ്സിന് ഒരു സന്തോഷം പകരുന്നതായിരുന്നു ഇത്തരം യാത്രകള്‍.

ഞാന്‍ അഭിലാഷിനെ നോക്കി. എടാ എന്‍റെ കയ്യില്‍ പൈസ ഇല്ല. പോകണമെങ്കില്‍ പൈസ വേണ്ടേ?

എന്‍റെ ചോദ്യത്തിനുള്ള അഭിലാഷിന്‍റെ ഉത്തരം സിജിന്‍റെ നേരെ ഉള്ള ഒരു നോട്ടം ആയിരുന്നു.

സിജിന്‍റെ മുഖത്തെ വല്ലായ്മയുടെ കാരണം എനിക്ക് പിടി കിട്ടി. ഖജാന്‍ജി അവന്‍ ആണ്. തികട്ടി വന്ന ഒരു ചിരി ഉള്ളില്‍ ഒതുക്കി ഞാന്‍ സഗൌരവം പ്ലാന്‍ വിശദീകരിച്ചു.

നമ്മള്‍ കുഴിത്തൊളു പോകുന്ന ബസ്സില്‍ കയറി പോത്തിന്‍കണ്ടം എന്ന സ്ഥലത്ത് ഇറങ്ങും. അവിടെ നിന്ന് ഞാന്‍ എന്‍റെ ബന്ധു വീട്ടിലേക്കു പോകും. ആ സമയം നിങ്ങള്‍ക്ക് അവളുടെ വീടിനു പരിസരത്ത് കൂടി ചുറ്റി നടക്കാം. കൃത്യം ഒന്നരയ്ക്ക് ഞാന്‍ തിരിച്ചെത്തും. ഒന്നരയ്ക്കത്തെ ബസ്സില്‍ നമുക്ക് കട്ടപ്പനയ്ക്ക് തിരിച്ചു വരാം. സമ്മതിച്ചല്ലോ..?

രണ്ടു പേരും തല കുലുക്കി.

അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ സാഹസിക യാത്ര തുടങ്ങി.

ഭാഗ്യം ഉണ്ടെങ്കില്‍ ശാലിനിയെ ഒരു നോക്ക് കാണാന്‍ കഴിയും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ അഭിലാഷിന് പ്രചോദനം കൊടുത്തു.

ദിവസം ആകെ മൂന്നോ നാലോ ബസ്സ്‌ മാത്രമേ ആ വഴിക്കുള്ളൂ. കാഴ്ചകള്‍ കാണാന്‍ ഉള്ള ആവേശത്തില്‍ ഞാന്‍ ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലമായ പോത്തിന്‍കണ്ടത്തിനു ഒരു സ്ഥലം മുമ്പേ ബസ്സില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി. എന്നെ കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിച്ച് അവരും.

ഇതാണോ സ്ഥലം?- അഭിലാഷ്‌ അന്വേഷിച്ചു.

അല്ല. അല്പം കൂടി നടക്കണം.- ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

പോത്തിന്‍കണ്ടത്തേക്ക് ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങിയ സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മൂന്ന് കിലോമീറ്ററോളം പിന്നെയും ദൂരമുണ്ട്. ഇത് അറിയാതെ ആയിരുന്നു ഞാന്‍ ബസ്സ്‌ ഇറങ്ങിയത്. നടന്നിട്ടും നടന്നിട്ടും ഉദ്ദേശിച്ച സ്ഥലത്ത് എത്താതായപ്പോള്‍ കൂടെ വന്നവര്‍ക്കും ആശങ്ക ആയി. വഴി എനിക്ക് നന്നായറിയാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഒരു വിധത്തില്‍ അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

നടന്നു വലഞ്ഞെങ്കിലും ഒടുക്കം ഞങ്ങള്‍ പോത്തിന്‍കണ്ടത്തില്‍ എത്തി. ശാലിനിയുടെ വീട് കാണിച്ചു കൊടുത്തതിനു ശേഷം ഞാന്‍ എന്‍റെ ബന്ധു വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.

* * * * * * * * * * *

ഒന്നേകാല്‍ ആയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി ബസ്സ്‌ സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. അവര്‍ എന്തെങ്കിലും ഏടാകൂടം ഒപ്പിച്ചു കാണുമോ എന്ന ചെറിയ ഭയവും എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു പേരെയും ബസ്സ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ നേരായ രൂപത്തില്‍ കണ്ടതോടെ എന്‍റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.

നിങ്ങള്‍ എവിടെയൊക്കെ പോയി? ആളെ കണ്ടോ?- ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചു.

ഇല്ല. ആളെ കണ്ടില്ല.- അഭിലാഷ്‌ വിഷണ്ണന്‍ ആയി പറഞ്ഞു.

അവളെ കണ്ടില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ അമ്മയെ കണ്ടു.- സിജിന്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.

എന്നാല്‍ നമുക്ക് പോകാം, അല്ലെ?

കൃത്യം ഒന്നരയ്ക്ക് തന്നെ ബസ്സ്‌ വന്നെത്തി. ബസ്സില്‍ കയറി ഞങ്ങള്‍ സീറ്റ് പിടിച്ചു. ഞങ്ങളെ സന്തോഷഭരിതരാക്കിയ ഒരു കാഴ്ച അവസാനം വന്നു കയറിയ യാത്രക്കാര്‍ ആയിരുന്നു.- ശാലിനിയും, അമ്മയും. മുമ്പിലത്തെ സീറ്റില്‍ അവര്‍ ഇടം പിടിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ അഭിലാഷിനെ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. അവനും സന്തോഷത്തില്‍ ആണ്. ആളെ ഒരു നോക്ക് കാണാന്‍ പറ്റിയല്ലോ...

ഇടക്കുള്ള ഏതോ ഒരു സ്റ്റോപ്പില്‍ അവര്‍ ഇറങ്ങി. ഞങ്ങള്‍ ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം കട്ടപ്പന എത്തി. ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ ബൈ പറഞ്ഞു പല വഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു.

* * * * * * * * * * *

അടുത്ത ദിവസം...

തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ ഞാന്‍ പതിവ് പോലെ 9 മണിക്ക് സ്കൂളില്‍ എത്തി. ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു പേരില്‍ മൂന്നു പേര്‍ക്കേ യാത്രയുടെ കാര്യം അറിയൂ. മറ്റു രണ്ടു പേരോടും ഞങ്ങള്‍ നടത്തിയ സാഹസിക യാത്രയെക്കുറിച്ച് പറയുവാന്‍ നാക്ക്‌ തരിച്ചിട്ടു വയ്യ.

കുറച്ചു നേരം നോക്കിയിരുന്നു. ഒരുത്തനെയും കാണുന്നില്ലല്ലോ..?

അഭിലാഷിനെയും സിജിനെയും പോലും കാണാനില്ല.

സമയം കടന്നു പോയി.

ഉല്ലാസിനെ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക്‌ വിളിക്കുന്നു.-ആരോ വന്നു പറഞ്ഞു

എന്താണാവോ കാര്യം?- ഞാന്‍ സ്റ്റാഫ്‌ റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നു.

സ്റ്റാഫ്‌ റൂമില്‍ എന്നെ എതിരേറ്റ കാഴ്ച എന്‍റെ സപ്തനാഡികളെയും തളര്‍ത്തി.

ഒരു കയ്യില്‍ ചൂരലും കറക്കി എല്‍സമ്മ ടീച്ചര്‍...

താഴേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ട് അഭിലാഷും സിജിനും...

ഈശ്വരാ.. കാര്യമൊക്കെ കുഴഞ്ഞോ.

എന്‍റെ മനസ്സ്‌ അപ്പോള്‍ തന്നെ പല പല നുണകള്‍ ആലോചിച്ചു കൂട്ടി. പക്ഷേ ഒന്നും ഫലപ്രദമായി തോന്നിയില്ല. അഭിലാഷിന്‍റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അവന്‍ ഒന്നും വിട്ടു പറഞ്ഞ മട്ടില്ല. സിജിന്‍റെ മുഖത്ത് നിന്ന് ഒന്നും വായിച്ചെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ നടിക്കാം എന്നു ഞാന്‍ അവസാനം തീരുമാനിച്ചു.

എന്താ ടീച്ചര്‍?- ഞാന്‍ പതിവ് നിഷ്കളങ്കതയോടെ ചോദിച്ചു.

ശനിയാഴ്ച നിങ്ങള്‍ എവിടെ പോയിരുന്നു? നിങ്ങള്‍ മൂന്നു പേരും ശാലിനിയുടെ പുറകെ നടന്നു ശല്യപ്പെടുത്തുകയാണെന്ന് എനിക്ക് പരാതി ലഭിച്ചല്ലോ. - ടീച്ചര്‍ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം തൊടുത്തു.

ഹേയ്.. ഞാന്‍ എന്‍റെ പപ്പയുടെ പെങ്ങളെ കെട്ടിച്ച വീട്ടില്‍ പോയതാണ്. ഒരു പുഞ്ചിരി ഒരു വിധം മുഖത്ത് വരുത്തി ഞാന്‍ മൊഴിഞ്ഞു.

എന്‍റെ മറുപടി ഒട്ടും തൃപ്തികരം ആയില്ലെന്നു ടീച്ചറിന്‍റെ മുഖഭാവത്തു നിന്നും, ചൂരല്‍ കൂടുതല്‍ വേഗത്തില്‍ കറങ്ങിത്തുടങ്ങിയതില്‍ നിന്നും എനിക്ക് വ്യക്തമായി.

നീയോടാ?- അഭിലാഷിന് നേരെ ടീച്ചര്‍ ചൂരല്‍ ചൂണ്ടി.

ഞാ..ഞാന്‍ ഉല്ലാസിനു കൂട്ട് പോയതാ.- അഭിലാഷ്‌ മുങ്ങിത്തുടങ്ങിയ വള്ളത്തെ കരയ്ക്ക് അടുപ്പിക്കുവാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി.

ശരി. നിങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ബന്ധു വീട്ടില്‍ പോയി. അപ്പോള്‍ പിന്നെ നീ എന്തിനാണ് അവിടെ പോയത്. - ചൂരല്‍ സിജിന്‍റെ മുഖത്തിന്‌ നേരെ ആണ്.

ഒരു നിശബ്ദത...

വരാന്‍ പോകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിനു മുമ്പുള്ള ഒരു ശാന്തത ഞാന്‍ സെന്‍സ് ചെയ്തു.

ടീച്ചര്‍... ഞാന്‍ വല്യമ്മയ്ക്ക് കഷായം മേടിക്കാന്‍ വന്നതായിരുന്നു. ഇവര്‍ എന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് പോവുക ആയിരുന്നു. ഞാനല്ല ഇവരാണ് അവളുടെ പുറകെ നടന്നത്.- സിജിന്‍ ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.

എന്‍റെ പുഞ്ചിരിയുടെ മുഖംമൂടി സമ്മിശ്രവികാരങ്ങള്‍ക്ക് വഴിപ്പെട്ട് പല കഷണങ്ങള്‍ ആയി പൊട്ടിച്ചിതറുന്നത് മറ്റുള്ളവര്‍ കാണാതിരിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ തല താഴ്ത്തി.

ബാക്കി ഞാന്‍ പറയേണ്ടല്ലോ...

ശുഭം.

കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയും കുറേ കുഴിമടിയന്മാരും...

2011-12-03T17:33:00.001+05:30

കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ ഒരു ഗവേഷകവിദ്യാര്‍ത്ഥിയായി ഞാന്‍ പ്രവേശിക്കുന്നത് 2007-ല്‍ ആണ്. എന്‍റെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം നേടിയതും ഇവിടെ വെച്ച് തന്നെ ആയിരുന്നു. ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിന്‍റെ മധുര സ്മരണകള്‍ ആണ് റിസേര്‍ച്ച് ചെയ്യാന്‍ ഉള്ള ധൈര്യം എനിക്ക് നല്‍കിയത്. ദൈവം സഹായിച്ചതു പോലെ ജോയിന്‍ ചെയ്തു രണ്ടു മാസത്തിനു ഉള്ളില്‍ തന്നെ എനിക്ക് U.G.C.- യുടെ ഒരു ഫെല്ലോഷിപ്പ് കിട്ടി. ആ ഫെല്ലോഷിപ്പ് ആദ്യ രണ്ടു വര്‍ഷം വലിയ തരക്കേടില്ലാതെ എന്നെ മുന്നോട്ടു നയിച്ചു. (തുക ഒന്നര വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാണ് കിട്ടിയതെങ്കിലും) കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ഒരു പ്രത്യേകത എന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ എത്ര മാത്രം ശ്രമിച്ചാലും നമുക്ക് കിട്ടാനുള്ള ഫെല്ലോഷിപ്പ് ഒരിക്കലും സമയത്തിന് കിട്ടുകയില്ല എന്നതാണ്. ഫെല്ലോഷിപ്പ് കിട്ടുന്ന സമയം വരെ ഗവേഷകര്‍ നാട്ടുകാരുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും മണപ്പുറം ഗോള്‍ഡില്‍ നിന്നും പണം കടം വാങ്ങി ജീവിക്കണം എന്നത് ഇവിടത്തെ അലിഖിത നിയമം ആണ്. അതിനു സൗകര്യം ഉള്ളവര്‍ ഗവേഷണം ചെയ്താല്‍ മതി എന്നതാണ് അഡ്മിനിസ്ട്രേഷന്‍ തലപ്പത്തുള്ള ചില മാന്യന്മാരുടെ നിലപാട്. ശരി പോട്ടെ, ഫെല്ലോഷിപ്പ് അല്പം വൈകിയാലും സാരമില്ല ഗവേഷണം നടന്നു പോകട്ടെ എന്ന നല്ല ചിന്തയാണ് കുസാറ്റിലെ ഗവേഷകര്‍ക്ക്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സമര പരിപാടികള്‍ക്കോ, യൂണിവേഴ്സിറ്റിക്കെതിരെ കേസ് കൊടുക്കാനോ ഞങ്ങള്‍ പോകാറില്ല. തീര്‍ത്തും ഗതികെട്ടാല്‍ മാത്രം വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരു സ്ട്രൈക്ക്. ഇതാണ് കുസാറ്റ് ഗവേഷകരുടെ ശൈലി.

ആദ്യ ഫെല്ലോഷിപ്പ് വരാന്‍ തന്നെ ഒന്നര വര്‍ഷത്തിനു മുകളില്‍ സമയം എടുത്തു. ആദ്യ ബാച്ച് ആയതു കൊണ്ടാണ്. അടുത്ത ബാച്ച് വരുമ്പോഴേക്കും പ്രക്രിയ വേഗം കൈവരിക്കും എന്ന് അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ബ്ലോക്കിലെ സുന്ദരി കൂടെക്കൂടെ മൊഴിയും. ഒരു പാവത്താന്‍ ആയത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഇതെല്ലാം വിശ്വസിച്ച് പ്രതീക്ഷയോടെ ഗവേഷണം തുടര്‍ന്നു. അങ്ങനെ ഒന്നര വര്‍ഷത്തിനു ശേഷം ഫെല്ലോഷിപ്പ് കയ്യില്‍ കിട്ടി. കിട്ടിയത് എന്തോ ഭാഗ്യം എന്ന് കരുതി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് മറ്റൊരു ഫെല്ലോഷിപ്പിനും കൂടി ഞാന്‍ യോഗ്യന്‍ ആണെന്ന് അറിയുന്നത്. എന്തായിരുന്നു സന്തോഷം! ഈ പുതിയ ഫെല്ലോഷിപ്പില്‍ പ്രതിമാസം 4000 രൂപയുടെ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍ ആയ ഞാന്‍ 4000 രൂപ അധികം എന്ന മോഹവലയില്‍ വീണു. 5 വര്‍ഷത്തേയ്ക്കാണ് പുതിയ സ്കീം. അത് കൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമായി. പ്രബന്ധം എഴുതുന്ന സമയം വരെ ഫെല്ലോഷിപ്പ് കിട്ടുമല്ലോ. അങ്ങനെ ഞാന്‍ പുതിയ സ്കീമില്‍ 2009 മുതല്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തു. ഇനിയാണ് രസകരമായ ചില സംഭവങ്ങള്‍ ഉരുത്തിരിയുന്നത്.

പുതിയ ഫെല്ലോഷിപ്പ് ലഭിക്കാന്‍ അര്‍ഹന്‍ ആണ് എന്ന അറിയിപ്പ് U.G.C. യില്‍ നിന്നും തക്ക സമയത്ത് തന്നെ എത്തി. ഒപ്പം യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലേയ്ക്ക് 28 ലക്ഷം രൂപയുടെ ചെക്കും. ഞങ്ങള്‍ 14 പേരാണ് പുതിയ സ്കീമില്‍ ഉള്ളത്. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം (2010) ഡിസംബര്‍ മാസത്തിലാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഫെല്ലോഷിപ്പ് ലഭിച്ചതായുള്ള അറിയിപ്പ് വരുന്നത്. 2011 ജനുവരിയില്‍ U.G.C.–യുടെ ചെക്കും. ഫെല്ലോഷിപ്പ് തുക മുടങ്ങിയിട്ടു ഒരു വര്‍ഷത്തോളം ആയിരുന്നു. പുതിയ സ്കീം ആ കാലഘട്ടത്തിലെ തുകയും ചേര്‍ത്താണ് നല്‍കുന്നത്. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ 2009 മുതല്‍ ഉള്ള ഫെല്ലോഷിപ്പ് തുക എനിക്ക് ലഭിക്കാന്‍ ഉണ്ട്. ആദ്യ വര്‍ഷത്തെ തുക മുഴുവന്‍ വാങ്ങിയതിന് ശേഷം അതിന്‍റെ “യൂട്ടിലൈസേഷന്‍ സര്‍ട്ടിഫിക്കേറ്റ്‌ U.G.C.-യ്ക്ക് നല്‍കിയാലേ അടുത്ത വര്‍ഷത്തെ ഫണ്ട് അവര്‍ നല്‍കൂ. ചെക്ക് വന്ന സ്ഥിതിക്ക് ആദ്യം വന്ന തുക ഞങ്ങള്‍ 14 പേര്‍ക്കായി വീതിക്കുക എന്ന ഒരു “ഭാരിച്ച” ജോലി ആണ് അക്കാദമിക്ക് വിഭാഗത്തില്‍ ഉള്ളവര്‍ക്ക് ചെയ്യേണ്ടത്. ഒരു പക്ഷേ അത്ര ഭാരിച്ച ജോലി എടുത്തു ശീലം ഇല്ലാത്ത കൊണ്ടായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ ഫയല്‍ അക്കാദമിക്ക് വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും നീങ്ങിക്കിട്ടാന്‍ 11 മാസം സമയം എടുത്തത്‌. ഈ പതിനൊന്നു മാസത്തിനിടെ എത്ര തവണ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ബ്ലോക്കില്‍ കയറിയിറങ്ങി എന്നതിന് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു കണക്കും ഇല്ല. ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത് ഒരു ജോഡി ചെരുപ്പെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും തേഞ്ഞു തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകണം.

അക്കാദമിക്ക് വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും ഫയല്‍ നീങ്ങാതിരിക്കാന്‍ ഉള്ള കാരണം അവരുടെ ജോലിയോടുള്ള ആത്മാര്‍ഥതയും, ശുഷ്കാന്തിയും മാത്രം അല്ലായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും കണക്കുകള്‍ ഒക്കെ എഴുതി അയക്കുമ്പോള്‍ മുകളില്‍ നിന്നും തടസ്സം പറയാന്‍ മേലാളര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് കാരണം ഒന്നും കൂടാതെ തമ്മില്‍ തല്ലുവാന്‍ അവിടെ ഉള്ളവര്‍ മത്സരിച്ചപ്പോള്‍ കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റി എന്നത് എന്ത് കൊണ്ട് ഇപ്പോഴും ഒരു സാദാ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയായി തുടരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് വ്യക്തമായി. രണ്ടു വിഭാഗത്തിലെ ആള്‍ക്കാര്‍ തമ്മില്‍ ഉള്ള ഈഗോ ക്ലാഷില്‍ ഞങ്ങളുടെ ഫെല്ലോഷിപ്പ് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആണ് വെന്തുരുകിയത്. അത് പോലെ തന്നെയാണ് ചില ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റ് ടെസ്റ്റിന്‍റെ കാര്യം. ഡിപ്പാര്‍ട്ട്മെന്‍റ് ടെസ്റ്റിനു പഠിക്കാനായി ചിലര്‍ രണ്ടും മൂന്നും ആഴ്ച അടുപ്പിച്ചു അങ്ങ് ലീവ് എടുക്കും. ലീവ് എടുത്തോട്ടെ, അതിനു യാതൊരു പരാതിയും ഇല്ല. എന്നാല്‍ ഈ ലീവ് എടുത്ത ആളുടെ ജോലി ആരെ എങ്കിലും ഏല്‍പ്പിക്കാന്‍ മേലധികാരികള്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു കൂടെ? ഈ പ്രശ്നത്തില്‍ ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാന്‍ കഴിവുള്ള രജിസ്ട്ട്രാര്‍ സാറിനെ കാണാന്‍ റൂമിനു പുറത്തു ഞങ്ങള്‍ അനവധി തവണ കാവല്‍ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. മിക്കപ്പോഴും ഒരു മണിക്കൂറോളം കാത്തിരുന്നാലേ കാണുക എന്ന കാര്യം നടക്കൂ. ക്ഷീണം കാരണം ഞാന്‍ ഒന്ന് രണ്ടു തവണ ഉറങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്. 14 കുട്ടികളുടെ ഫെല്ലോഷിപ്പ് വീതം വെയ്ക്കാന്‍ 11 മാസം കണക്ക് കൂട്ടി നോക്കിയിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഇവിടത്തെ ജോലിക്കാരുടെ കാര്യക്ഷമത എന്താണ് എന്ന് എന്നെക്കൊണ്ട് ചോദിപ്പിക്കാന്‍ ഉള്ള ഒരു അവസ്ഥ വരെ സംജാതമായി. എന്തായാലും 11 മാസത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെ ഫയല്‍ അക്കാദമിക്‌ വിഭാഗത്തില്‍ നിന്നും അടുത്ത വിഭാഗത്തില്‍ എത്തി. അത് കഴിഞ്ഞ മാസം ആയിരുന്നു. ഇപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഫെല്ലോഷിപ്പ് തുക കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഈ കാലഘട്ടം (2009-2011) മുഴുവന്‍ ഞങ്ങള്‍ കടക്കെണിയില്‍ ആണെന്ന കാര്യം മറന്നു പോകല്ലേ...

2009-2011 കാലഘട്ടത്തില്‍ മറ്റു പല പരിഷ്കാരങ്ങളും ഉണ്ടായി. ഹോസ്റ്റല്‍ ഫീസ്‌ വര്‍ദ്ധനയും, ഫൈന്‍ നിരക്കുകളുടെ വര്‍ദ്ധനയും മറ്റും ഇതിന്‍റെ ഒപ്പം നടന്ന പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ആണ്. യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലേയ്ക്കു ചെല്ലേണ്ട പൈസ എങ്ങനെ ആണെങ്കിലും ഊറ്റിയെടുക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് നന്നായി അറിയാം. അതിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ മാത്രം ഫയല്‍ നീങ്ങിക്കിട്ടാന്‍ ഒരു പ്രയാസവും ഇല്ല. യൂണിവേഴ്സിറ്റിയുടെ ഈ സമീപനം മൂലം ഒരു ഗുണം മാത്രം ഉണ്ടായി. സെമസ്റ്റര്‍ ഫീസ്‌ അടയ്ക്കുവാനും, മെസ്സ് ഫീ അടയ്ക്കുവാനും വേണ്ടി സുഹൃത്തുക്കളുടെ നേരെ കൈ നീട്ടുവാന്‍ ഉള്ള നാണക്കേടൊക്കെ മാറിക്കിട്ടി. പണ്ടൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഭയങ്കര ചമ്മലും, നാണക്കേടുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ നല്ല തൊലിക്കട്ടി ഉള്ളവരെ കണ്ടു കണ്ട് അതങ്ങു ശീലമായി. ഞാന്‍ ഒരു കുഴിമടിയന്‍ ആണെന്നായിരുന്നു എന്‍റെ വിചാരം. പക്ഷേ കുസാറ്റിലെ ചില ആള്‍ക്കാര്‍ എനിക്ക് മുമ്പേ കുഴിമടിയുടെ കാര്യത്തില്‍ ഡബിള്‍ പ്രൊമോഷന്‍ കിട്ടിയവര്‍ ആണ്. അവരെ പൂവിട്ട് പൂജിക്കണം, പറ്റുമെങ്കില്‍ കാലില്‍ തൊട്ടു ഒന്ന് വന്ദിക്കണം. ഇന്നലെയും, ഇന്നും ഞാന്‍ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ബ്ലോക്കില്‍ പോയിരുന്നു. എന്നത്തേയും പോലെ വിഷണ്ണന്‍ ആയി മടങ്ങാന്‍ ആയിരുന്നു എന്‍റെ വിധി. ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ആലോചിച്ചതാണ്. പക്ഷേ ഇത് മാത്രം അല്ലല്ലോ എനിക്ക് പണി. പിന്നെ “അളമുട്ടിയാല്‍ ചേരയും കടിക്കും” എന്ന ചൊല്ലിനോട് ഒന്ന് നീതി പുലര്‍ത്താം എന്ന് കരുതി. അത് കൊണ്ട് ഇത്രയും എഴുതി. ഇത്രയെങ്കിലും എഴുതിയില്ലെങ്കില്‍ പ്രതികരണശേഷി ഇല്ലാത്ത ഒരു കുഴിമടിയന്‍ ആണ് ഞാനെന്ന കുറ്റബോധം എനിക്ക് ഉണ്ടാകും. ഞങ്ങളുടെ ഇതേ അവസ്ഥ നേരിട്ടിട്ടുള്ള കുസാറ്റ് ഗവേഷകന്‍/ഗവേഷക ആണ് നിങ്ങള്‍ എങ്കില്‍ ദയവായി ഈ പോസ്റ്റ് ഷെയര്‍ ചെയ്യുക. ഈ പോസ്റ്റ് വായിക്കാന്‍ സമയം ചെലവഴിച്ചതിന് നന്ദി...

ഞാന്‍ എഴുതിയ ആദ്യ കത്ത്...

2011-11-25T10:51:00.001+05:30

ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു കത്ത് എഴുതുന്നത്‌ മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ആണ്. ഒരു ഇന്‍ലന്‍റ്-നു 35 പൈസ മാത്രം വില ഉള്ള കാലം. ഞാന്‍ അയച്ച ആദ്യത്തെ കത്ത് എന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു തന്നെ ആയിരുന്നു. ആശ്ചര്യകരമായ ഒരു വസ്തുത എന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍ ആ കത്ത് ഇപ്പോഴും എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ട് എന്നതാണ്. നീണ്ട 21 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷവും എന്തൊക്കെയോ സുകൃതം കൊണ്ട് ആ കത്ത് ഇപ്പോഴും എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ട്. ഗൃഹാതുരത്വം തുളുമ്പുന്ന ഒട്ടനവധി ഓര്‍മ്മകള്‍ ആ കത്ത് കാണുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ വരും. ഉള്ളിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തിന്‍റെ വിങ്ങലുകള്‍...
എന്‍റെ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു ബോര്‍ഡിംഗ് സ്കൂളില്‍ ആയിരുന്നു. ചേമ്പളം എന്ന സ്ഥലത്തുള്ള സെന്‍റ് മേരീസ്‌ എല്‍. പി. സ്കൂളില്‍. വീട്ടില്‍ നിന്നും 25 കിലോമീറ്ററോളം അകലെ ആയിരുന്നു ചേമ്പളം. ഒന്നാം ക്ലാസ്സ്‌ മുതല്‍ മൂന്നാം ക്ലാസ്സ്‌ വരെ എനിക്ക് സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നില്‍ക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ വീടിനടുത്ത് നല്ല വിദ്യാലയങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തതായിരുന്നു ഇതിനു ഒരു കാരണം. ഒരു കര്‍ഷകകുടുംബത്തില്‍ നിന്ന് വരുന്ന എന്നെ ഒരു നല്ല നിലയില്‍ എത്തി കാണുവാന്‍ എന്‍റെ മാതാപിതാക്കള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. അങ്ങനെ ഞാന്‍ അഞ്ചാം വയസ്സില്‍ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നു. ഇത് ഒരു മലയാളം മീഡിയം സ്കൂള്‍ ആയിരുന്നു. ചേമ്പളത്തെ മഠത്തിലെ സിസ്റ്റര്‍മാര്‍ ആയിരുന്നു എന്‍റെ അദ്ധ്യാപികമാര്‍. വീട്ടില്‍ നിന്നും ഇളം പ്രായത്തില്‍ മാറി നില്‍ക്കേണ്ടി വന്ന എന്‍റെ അവസ്ഥ അത് അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്ക് നന്നായറിയാം. വീട്ടില്‍ നിന്ന് പോരുന്ന ദിവസവും അടുത്തുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും കരച്ചിലിന്‍റെ പൂരം ആയിരിക്കും. ബോര്‍ഡിംഗ് അന്തരീക്ഷവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ഒരാഴ്ച്ചയോളം എടുക്കും. പിന്നെ കൂട്ടുകാര്‍ ആയിരിക്കും എന്‍റെ ലോകം. പപ്പായും, മമ്മിയും, അനിയത്തിമാരും ഇടയ്ക്കിടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ വിതുമ്പലുമായി കടന്നു വരും. വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കായി ഞാന്‍ കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കും. ഓരോ യാത്രയും എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ഉത്സവം തന്നെ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ രണ്ടു വര്‍ഷം ഞാന്‍ തള്ളി നീക്കി. മൂന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ ഞാന്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ അനിയത്തി ഡോണയും അതേ ബോര്‍ഡിംഗ് സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നു. ഞങ്ങളെ ബോര്‍ഡിങ്ങില്‍ ആക്കിയതിന് ശേഷം എഴുതിയ കത്താണ് ഇത്. ഈ എഴുത്ത് എഴുതുന്ന സമയം ഏറ്റവും ഇളയ അനിയത്തി (അമല) ഉണ്ടായിട്ട് അധിക കാലം ആയിട്ടില്ല. കത്തില്‍ കുഞ്ഞൂഞ്ഞി എന്നു പറയുന്നത് അവളെ ആണ്. ഷാജി, ബിജു, ജോളി, ജോസ്, ലൂസി, സാബു എന്നിവര്‍ എന്‍റെ കസിന്‍സും. സാജപ്പന്‍, ജോണിപ്പന്‍ എന്നീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ പണിയ്ക്ക് വന്നിരുന്ന രണ്ടു ചേട്ടന്മാര്‍ ആണ്.

ഈ കത്ത് ടീച്ചര്‍മാരുടെ സഹായം ഇല്ലാതെ സ്വന്തമായി എഴുതിയതാണ്. എഴുത്തിലെ വ്യാകരണ പിശകുകളുടെ ദൌര്‍ലഭ്യം എനിക്ക് ലഭിച്ച വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്‍റെ മേന്മ വെളിവാക്കുന്നു. കയ്യക്ഷരം നന്നാക്കുന്നതില്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയിരുന്നില്ല എന്നതും വ്യക്തമാണ്. മലയാളം അക്ഷരങ്ങള്‍ വായിക്കുവാനും എഴുതുവാനും എന്നെ പഠിപ്പിച്ച എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപികമാര്‍ക്കായി ഞാന്‍ ഈ കത്ത് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

“പപ്പായ്ക്കും മമ്മിക്കും അവിടെ സുഖമാണോ? 27-)o തീയതി പരീക്ഷ തുടങ്ങും. പരീക്ഷ തീരുന്നത് 31-)o തിയതിയും ആണ്. സാജപ്പനും ജോണിപ്പനും അവിടെ സുഖമാണോ? മഠത്തിലെ സിസ്റ്റര്‍മാരെ അന്വേഷിച്ചെന്നു പറയുക. ഷാജിച്ചേട്ടന്‍ നെരപ്പേലുണ്ടോ? മമ്മിയും പപ്പായും 31-)o തീയതി കൊണ്ട് വരാന്‍ വന്നാല്‍ മതി. ചാച്ചന്‍റെ അസുഖമെല്ലാം കുറഞ്ഞോ? അമ്മയ്ക്ക് സുഖമാണോ? കുഞ്ഞൂഞ്ഞി എന്തെടുക്കുന്നു? ബിജു ചേട്ടനൊക്കെ പണിയെടുക്കാന്‍ വരുന്നുണ്ടോ? ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ആണ് ഈ എഴുത്ത് എഴുതിയത്. ജോസ് ചേട്ടനെയും, ജോളിചേച്ചിയെയും, ലൂസിചേച്ചിയെയും അന്വേഷിച്ചെന്നു പറയണം. ഞാനും എന്‍റെ കൂട്ടുകാരും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നുണ്ട്. ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കണം. ഈ എഴുത്തിന്‍റെ കാര്യം ഞാന്‍ ജോമിനോടും, കണ്ണനോടും, ഉണ്ണിയോടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കണ്ണന്‍റെ ഇളയതാണ് ഉണ്ണി. കണ്ണന്‍, ഉണ്ണി, അഭിലാഷ്‌, രാജേഷ്‌, അനീഷ്‌, ജെയിസ്‌, ബോണി, അരുണ്‍, റോയി, ജിന്‍സ്‌ എന്നിവര്‍ എന്‍റെ കൂട്ടുകാരാണ്. എന്നാലും ഞാന്‍ എഴുതിയ കത്തിന്‍റെ മറുപടി അയക്കണം. വീട്ടിലെ എല്ലാവരും കൂടി ജീപ്പേല്‍ കയറി എന്നെ ഓണപ്പരീക്ഷ കഴിയുമ്പോള്‍ കൊണ്ടു വന്നാല്‍ മതി. അമ്മയുടെ അസുഖമൊക്കെ കുറഞ്ഞോ? വീട്ടില്‍ സുഖമാണോ? എനിക്കിവിടെ സുഖമാണ്. മഠത്തിലെ സിസ്റ്റര്‍മാര്‍ എന്തെടുക്കുന്നു? ഇവിടെയുള്ള ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്കും സുഖം തന്നെയാണ്. ഡോണായ്ക്കും എനിക്കും സുഖമാണ്. ഞാന്‍ വീട്ടിലുള്ള എല്ലാവരെയും അന്വേഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ജോമിനും സുഖമാണ്. ജോസ് ചേട്ടനോട് പറയണം ജോമിനെ 31-)o തിയതി കൊണ്ട് പോകാന്‍ വരണം. സാബു ചേട്ടനെ അന്വേഷിച്ചെന്നു പറയണം. ഇവിടെ മുപ്പത്തൊന്‍പത് കുട്ടികളുണ്ട്. കുഞ്ഞൂഞ്ഞി എന്തെടുക്കുന്നു? മമ്മിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയണമെങ്കില്‍ മറ്റേ കത്തിലൂടെ എഴുതിയാല്‍ മതി. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ ദീപിക വാങ്ങിച്ചു. ഇത്രയേ ഞാന്‍ എഴുതുന്നുള്ളൂ എന്നു സ്വന്തം ഉല്ലാസ്” (15/08/1990)