Un Amour Platonique

Papatyalar

2021-06-21T21:30:00.003+03:00

El ele dolaşırken birden ellerimi bırakıp az ileride çiçek toplamaya başladı. Anımsayamadım uzaktan, sarı bir çiçekti. Ama hava çok sıcaktı. İçimden “Boş ver bu sıcakta uğraşmana değmez.” dedim. Çok hevesli toplamaya devam edince bunu gerçekten söyledim. Sonra bana anlatmaya başladı:

“Biliyor musun güzel bir çiçek var, ilkbaharın en güzel çiçeğidir. Haziran başlarında onları her yerde görebilirsin. Ama haziran sonlarına doğru sıcak hava onları kurutur. Sadedir, narindir. Kururken yapraklarını döker önce, tüm ihtişamını kaybetti sanır herkes. Yapraklarını dökmeden önce herkes toplamak ister ama şimdi sadece değerini bilenler toplar.”

İçlerinden bir tane getirip verdi bana. Koklamak istedim. Gerçekten kurumuştu. Ve anlatmaya devam etti:

“Elindeki çiçek öldüğünde kokmaya başlar. Herkes öldü sandığında bile açmaya devam eder. Ortasındaki o sarı bölümde yüzlerce minik çiçek açar. Yaklaşarak baktığında fark edebilirsin sadece.“

Gerçekten de küçük küçük yüzlerce çiçeğin bir arada buket gibi toplanmış haliydi.

“Papatyalar asla ölmez tamamen. Sadece bu anlattıklarımı bilen fark eden insanlar ancak hak ettiği kadar sevebilir papatyaları. Biliyorsun, sende seversin papatyaları. Sağın solun belli olmaz, kış ortasında isteyesin tutar kır papatyası. Bunları o günler için topluyorum. O yüzlerce küçük çiçek ellerinde papatyalara dönüşecek. Doğa her zaman kendini tamamlar. Papatyalar hep bir başka papatyadan doğar.”

Gülümsedim ve bende toplamaya başladım. Bu sıcakta da olsa uğraşmaya değerdi. Yeniden bir papatya daha doğsun diye...

Biri Sonsuz

2018-07-14T18:56:00.000+03:00

"Ben ilk ona aşık oldum" dedim,

Duyanlar dedi "Eyvah."

Merak ettim sordum "Neden?" dedim,

"O senin olmayacak." dedi etraf,

Onunla dolu her yerim ahhh!

Ben ondan başkasıyla olamam ki dedim,

Dedim biz bir elmanın iki yarısıyız.

O benim bambaşkam dedim,

Hatırımız dolu onca raf...

Yıllarım geçti onunla dedim,

Doğası bu dediler aşkın,

Dedim biz kırk yılda bir gibiyiz.

Dediler kendini kandırma şaşkın,

Dedim biz biraz deli severiz.

Dediler senin aşkın içinden taşkın,

Dediler bir ömür bakışın...

Dedim bize bir ömür yetmez;

"Biri sonsuz."

"Bize iki ömür lazım."

SAÇLARINIZA DOKUNABİLİR MİYİM?

2017-07-27T22:25:00.000+03:00

İneceğim yere birkaç durak kala kulağımdan kulaklığı çıkarıp cebime koydum. İster istemez gözlerimle de onayladım pencereden dışarı bakarak ineceğim yeri. Alışkanlık mı dersiniz yoksa size de oluyor mu bilmiyorum. Bazen yolculuk ederken dışarıdaki insanları gözden kaybolana kadar takip ederim gözlerimle. Kafamda birbirinden farklı hikayeler oluşur.

Bir durak kala yine dışarıyı izlerken onu gördüm. Sanki etraf bir anda flulaştı, renkler kayboldu, sadece o rengarenk kaldı. Uzun turuncu saçları, beyaz teni, yeşil gömleği, siyah kotu ve renkli taşlarla süslenmiş topuklu ayakkabısı. Gökkuşağını andıran bu kız oldukça dikkatimi çekmeyi başarmıştı. Çok sürmeden gözden kayboldu.

İnerken hafif bir kalabalık oluşuyor şehir merkezinde, normalde bir durakta iki dakika bekliyorsa şehir merkezinde beş dakikaya yakın bekliyordu. Acele etmedim sonlara doğru çıkıp turnikelere doğru ilerledim. İzdiham arasında kalmadan sakince ilerlerken yan taraftaki turnikede tramvaya yetişmeye çalışan insanların telaşına denk geldim. Ben çıkarken tam etraf yine flulaştı bir an. Başımı kaldırıp yan taraftan girmeye çalışanlara bakınca yine onu gördüm. Saçları farkedilmeyecek gibi değil ki zaten... Bir an çıkmaktan vazgeçip içeride kalmayı düşünsem de arkamdan gelenlerin varlığı bunu imkansız kılıyordu. İçimden bir ses çık yeniden gir arkasından dese de ona asla yetişemeyeceğimi biliyordum.

Hani bazen normalde yapmayacağınız bir şeyi bir anda düşünüp kararlaştırıp yapmaya başlarsınız. Sonra yüzünüzde şapşal bi gülümseme olur. Kendimi bir umut peşinden giderken buldum. Tekrar bilet basıp ona yaklaşmaya çalıştım. Yakalamam imkansız gibiydi ama araç onu almadan gitmişti çoktan. Bu bir işaret dedim içimden. Ona yaklaşıp kolundan tuttum. Bir ürperti sonrası dönüp bana baktı. Yüzünde anlamsız bir yabancılık bakışı vardı. Kolunu hemen geri çekip "Ne yapıyorsun?" deyiverdi.

Hakikaten napıyordum ki ben. Hayal gücüm içimden fırlayıp bedenimi kontrol etmeye başlamıştı. Donup kaldım ağzımı açamadım bir kaç saniye. Sonra birden ağzımdan

"Saçlarınıza dokunabilir miyim?" diye bir şey cıktı.

Kırk yıl düşünsem böyle güzel bir giriş yapamazdım sanırım. Ne haddine senin tanımadığın birinin saçlarına dokunmak. Ama o az önceki çekingen ve sinirli yüz hatlarını, sevimli ve utangaç bir tebessüme dönüştürmüş halde:

"Anlamadım." dedi.

Devam etmek zorundaydım. Bul mantıklı bir şey dedim kendime.

"Seni ilk burada görmedim, daha önce de görmüştüm."

Biraz daha meraklı bir hal aldı bakışları.

"Saçlarını uzaktan bile olsa farketmemek mümkün değildi. Aslında bunu sana böyle izah edince saçma olacak, en baştan anlatmalıyım."

"Zamanım yok, gerek de yok."

O an içimden bir şeyler kopup gitmek üzereyken yine hayal gücümün etkisi altında:

"Aynı yöne gidiyoruz sanırım, beraber yada karşı karşıya oturarak da konuşabiliriz tramvayda."

"Tramvayda mı konuşacağız?"

O anda mantıklı gelmişti ama böyle sorunca da hakikaten çok saçmalamıştım.

"Sen istersen ağzımızdan tek kelime çıkmadan konuşabiliriz."

"Deli falan mısın?"

"Bu kadar erken farketmene şaşırdım. Geçen ay Bakırköyden kaçtım."

"Belli çok belli."

"Sen yeter ki fırsat ver açıklamama. Sonrasında ne yapacağın yine sana kalmış." dedim ve tam o sırada sonraki tramvay durağa giriş yaptı. O anda peşinden gitmekten başka çarem kalmadı. Şanslıydı biraz kalabalık arasından sıyrılıp boş bir yer bulabilmişti. Bende hemen yanında durdum. Ne yalan söyleyeyim gözlerimi saçlarından bir an olsun ayıramadım. Onu izlediğimi biliyordu. Rahatsız oluyormuş gibi değil de umursamıyormuş gibiydi. Telefonumu açıp not defterine "Merhaba, ben Mehmet. Sanırım bu şekilde konuşmamızda bir sakınca yoktur?" Telefonu ona uzattığımda telefonu tutmadan okumaya başlamıştı. Okuması bittiğinde gözlerini bana çevirdi ve dudaklarını kıpırdatarak ses çıkartmadan "Sen delisin" dedi. Israrla telefonu uzattım ve sonunda tuttu. Önce biraz düşündü. Sonra bana yine baktı. "Bu nereden aklına geldi." yazdı ve bana uzattı telefonumu.

"Aslında tramvayda konuşma fikrim kötü değildi ama yöntem yanlıştı sadece. Onu biraz değiştirirsek sorun kalmaz diye düşündüm. Ve bu arada çok kabasın. Hala ismini söylemedin."

"Sence de ismimi böyle basitçe öğrenmen garip olmaz mıydı?"

Haklıydı bir yerde ama ona hitap edebileceğim bir ismi olması fena olmazdı. Olayı anlatmaya başladım. Uzun uzun ne yazdığımı merak etmişti. Telefonu ona uzattığımda okuması biraz zaman aldı.

"Kendini boşuna yormuşsun." gibi kısa ve umut kırıcı bir cevapla kesmişti hevesimi.

"Belki dokunamıyorum şu anda saçlarına ama onları görmek bile muazzam bir şey."

Utanmış biraz ve minik bir gülümseme oluşmuştu yüzünde.

"Teşekkür ederim ama seni tanımıyorum ve tanımak için ayıracak zamanımda yok."

İçimden "Neden bütün güzel şeylere ulaşmak bu kadar zor" dedim. Ardından:

"Bu kadar imkansıza sürükleme."

"Elimden bir şey gelmez, her benimle tanışmak isteyene vakit ayırsaydım yaşamaya fırsatım olmazdı."

Eee yani güzel bir kızdı. Konuşmak, tanışmak isteyen çok kişi olmalıydı. Lakin kolay vazgeçmeyecektim.

"Haklısın ve bir yerde verilecek cevap bırakmadın. Ama ben seninle tanışmaktan çok saçlarınla tanışmak istiyorum."

Bunu söyledikten sonra elimi saçlarına uzattım istemsiz ve kendini geri çekti.

"İzin vermiyorum, lütfen benden uzak dur."

Bu sırada karşısındaki yolcu durakta indi. Bende fırsattan istifade oturdum hemen. İşler kötüye gidiyordu ve sert bir kayaya toslamıştım. Bir kaç dakika hiçbir şey yazmadım. Sonra tekrar yazmak istediğimde telefonumun şarjı bitmişti çoktan.

Telefonumu göstererek, şarjının bittiğini izah ettim. Ve bu sırada beni şaşırtarak kendi telefonunu uzattı.

"Seni üzmek istemezdim ama bu konularda kapalı biriyim. Israr etmen yada bir şeyleri izah etmeye çalışman bir şeyi değiştirmeyecek. Bunu anlamalısın."

Hoşuma gitmişti bu yaklaşımı. Lakin bu söylediklerine karşın ne cevap vereceğimi bilmiyordum.

"Benden sana zarar gelmez ki ama?"

"Emin ol böyle söyleyip üzenler yüzünden bu haldeyim."

"Ben onlar gibi olmayacağım."

"Sence bunu da söylememişler midir?"

"Neden bu kadar zorsun?"

"Zor mu? Sadece kırılmış ve bir daha aynı yerden kırılmak istemeyecek kadar yorgunum."

"Belki sen omuzlarımda dinlenirken, saçlarını okşamam yorğunlugunu gidermek için güzel bir yol olabilir."

"Sen söyle bana neden bu kadar inatçısın?"

"Sen neden bu kadar güzelsin?"

"Sen neden bu kadar yılışıksın?"

"Sen neden bu kadar güzel gülüyorsun?"

"Delisin sen!"

"Bunu yeni anladığını sanmıyorum."

Zaman o kadar hızlı geçmişti ki yaklaşık yirmi durak ilerlemiştik. İnmem gerekiyordu ve hala adını bile bilmediğim bu kıza kabul ettirememiştim tanışmayı. Ama son bir şey aklıma gelmişti.

"Pekala, güzel hanımefendi. Benim artık inmem gerekiyor. Bu hoş ama başarısız sohbet için teşekkür ederim."

Cevap vermesine müsaade etmeden yanından kalkıp, kapıya yöneldim. Son bir kez baktım ona. El sallamak isteyip vazgeçtim. Gözleri üzerimdeydi. Sanki bir şeyler söylemek isteyip içinde kalmış gibi. İçimden bir ses arkamdan geleceğini söylese de bu sadece komik bir ihtimaldi. Kapılar kapandı ve onu gözden kaybolana kadar izledim. O kapıdan çıktıktan sonra bana bakmaktan vazgeçmişti.

Kısa ama güzel maceramın ardından tekrar sıkıcı yalnızlığıma dönmüştüm. Aradan geçen saatlerde istemsizce gülümseyerek olanları düşünmüş, yazdığımız konuşmaları okumuştum. Son umudum ise onunda tekrar okumasıydı. Aradan epey zaman geçince umudum kırılmıştı. Elimde telefon gelecek bir mesajı bekliyordum ama artık gözlerim yorulmuştu. Tam uyuyakalacakken bir mesaj geldi.

"Sen ne kadar uyuz bir şeysin ya, cevap yazmama müsaade etmeden kalkıp gittin öylece. Bir de alta numaranı yazmışsın. Tekrar okuyunca fark ettim. Uzun süre yazmamak için direndim ama yazmaya karar verdim. Ben de teşekkür ederim bu garip akşam için. Ama durum böyle. Bu mesajı da bir umut olarak görme lütfen. Sadece akşam için teşekkür etmek istedim."

"Rica ederim adını bilmediğim güzel hanımefendi. Bir şekilde konuşmaya devam etmek için böyle yapmam gerekiyordu. Lütfen kusuruma bakma. O anda aklıma bundan başka bir yol gelmedi."

"Hmmm. Anladım. İyi geceler."

"Bu kadar mı?"

"Ne bekliyordun ayıptır sorması?"

"Kolay olmayacak ama bu hikaye burada bitmedi. Sana da iyi geceler isimsiz hanımefendi."

Beklediğim mesaj gelmesine rağmen hala inatçı ve soğuktu.
Yeni gün daha güzel şeylere gebeydi belki de...

Devamı »

Önce Susmamız Gerek

2017-07-04T23:54:00.000+03:00

Şöyle bir karşılıklı otursak seninle; tek kelime etmeden saatlerce konuşmuş olurduk. İçimizden geçenler kelimelere dökülse yazması günlerce sürerdi. Kadın, gözlerine bakınca diyorum sözlere gerek kalmıyor diyorum. Sacların bir masal, tenin bir şiir, dudakların bir roman oluverir o anda. Okumayı bilmek gerekmez seni anlamak için; bakmasını bilmek yeter diyorum kadın. Karşılıklı otursak önce diyorum: Yan yana oturmak sonrası için kaçınılmaz olurdu. Gülüşlerimiz birbirlerine ne kadar yakıştığını fark ederdi, ellerimin ufaklığı anlam kazanırdı; aynı büyüklükte olsalar biri diğerinde kaybolmaz; birbirini tamamlamazdı. Fark ederdik. Zamirler, sıfatların dolaylı tümleçler ile bir araya gelmesiyle dahi anlamından değer kaybetmezdi. Yani diyorum ki kadın: sen, ben, biz; eski, yeni, kısa, uzun, büyük, küçük bizim karşımızda sadece birer süs olur ancak. Biz olabilirsek tabi. Önce karşılıklı oturup susmamız gerek. Susmadan birinci çoğul şahıs olma şansımız yok kadın. Susmalıyız, gözlerimize müsaade etmeliyiz biraz. Anlatabiliyor muyum kadın? Bence anlatamıyorum, önce susmamız gerek kadın.

Sevdik

2016-04-22T17:09:00.001+03:00

Hani küçükken yağmur sonrası gökkuşağı oluşurdu ve bittiği yerde hazine olduğuna inanırdık. Koşardık koşardık ama hep uzakta kalırdı gökkuşağı. Sonra da kaybolurdu... Büyüdük haliyle zamanla öğrendik bu gökkuşağının bir ışık kırılması olayı olduğunu... Ama vazgeçemediğimiz bir şey var ki oda güzel ve ilgi çekici olanın peşinden gidip, ummadığımız bir sonuçla karşılaşmak. Ne kadar büyürsek büyüyelim hata yapmadan çok az şeyi öğrenebiliyoruz. Mesela ben senin kıymetini kaybettiğimde çok daha iyi anladım.

Usanmadan bıkmadan tıpkı o Küçüklugumdeki gökkuşağı gibi peşinden gitmekten başka çarem yoktu. Kalbim o saçtığın ışığın ardında çok daha güzel şeyler olduğunu hissetmişti. O rüzgârına kapılıp, uçurtma olmamak mümkün değildi. Sadece aşk lazımdı, sadece gökyüzü... Ucmaktan başka çarem var mıydı?

Öyle kolay olmadı gökyüzüne çıkmak. Hiç tanımadığın biri olarak, güvenmekten korkan, zor bir kadınla mücadele etmek ne kadar senin gökyüzünde uçmak istediğimi haykırıyordu sanki. Günlerce, aylarca kapısında yattığım kalbinde ev sahibi olmaktan bahsediyorum. Beni o güzel kalbine alıp daha da güzelleştirmenden değil, biz olmaktan, yeni bir dünya kurmaktan, yepyeni bir galaksi keşfetmekten, denizleri damarimizda taşımaktan, gökyüzünün en güzel rüzgara karşı koyani olmaktan, aynı uçurtmanin, aynı kelebeğin iki kanadı olmaktan bahsediyorum.

Öyle güzel sevdik ki kadın... öyle güzel aşıktık ki dokunmadan tenimi teninde hissetmekten bahsediyorum. Sesinin tonundan kaşlarının dalgalanmasini Farketmekten bahsediyorum. Gülüşünü kalbimde hissetmekten bahsediyorum.

Kalbine adım atmak hep orada kalabileceğim anlamına gelmiyordu... Her ne kadar özen göstersemde o hassas kalbi kırdığım olmuştu. Ufak şeylerin üstesinden çabuk geldik. Ama uzlaşamadığımızda iki inatçı keçi gibi birbirimizi hirpaladik. Düşünüyorum da değmezmis. Çünkü seninle geçen her an kumsaatinin belinden kum taneleri kadar kisaymis. Bir sonumuz varmış. Bilsem biraz daha severdim seni. Sana sarilabilmek için daha fazla mücadele ederdim...

Bilemezdik ki be sevgili... Hayatın kurduğu tuzaklara çok çabuk teslim olduk... Hataların bedelini en ağır şekilde kesmek istedik... Yara açmak değildi bizimki; yara üzerine yara açmakti... Nasılda içinden çıkılmaz bir Girdap oluşturmuştuk. Ve kurtulamayacagimiza inanıp teslim olmuştuk. Insan sevdiği kadar yıkar döker diyorsak, biz bir dünya savaşı sebebi kadar çok sevmiştik. Aynı zamanda insan sevdiği kadar da affeder olayını gerçekleştirebilsek ne güzel olurdu.

Büyük kaybetmiştik. O kadar derinden acılar hissediyorduk ki birbirimizi düşünmeye zaman kalmıyordu. Gözyaşlarımızı bir yerde biriktirmeye çalışsak deniz kıyısına kadar uzanan bir dere olur muydu?
Başlarda bir belirsizlik oluyor ama sonra o toparlamaya çalıştığın kalbin parçacıkları elini kesiyor. Yaklaşamiyorduk. Hatalar yapmıştık evet ama bu daha önceki başka hataları ortaya çıkarıyor, bu noktaya gelirken ki ihmallerimizi gün yüzüne çıkarıyordu.

Yavaş yavaş bize ayrılık yolları görülmüştü. Elbette öyle kolay kabullenemeyecektik ama başka bir yolda gözükmüyordu. Son sevgi tanecigine kadar mücadele etsemde umut kalmamıştı.

Şimdi yalnızlığın hüküm sürdüğü bu bedende mevsim kistan bahara dönmedi... Alışmak zor oldu hatta alışamadım ama kabullendim ayrılığı. Gel gör ki kabullenemedigim o kadar çok şey vardı ki...

Hayatında artık olmamam seni kıskanma hakkımı elimden alsa da içimden alamadı... Seni görmek yasak olsa da bütün fotoğraflarını silemedim. Hani o otuziki diş basın yukarıda gülüşün varya... İşte ben ondan nasıl ayrılabilirim ki... İleride ben bu kızı sevmiştim diyebileceğim fotoğrafların kalmaliydi bende...

Tüm zamanım senindi. Senden geriye kalan boşluğu ne yapsam dolduramadim. Hatalar yapıp kaybettiğim seni , hatalar yapmaya devam ederek unutmaya vazgeçmeye, kabullenmeye çalıştım. Ben senden sonra ne yaptım hiç bilmiyorum ki... Aklımda olup kalbimde olmayışına alışkın değilim ki.

En çokta başka birinin sana hayallerimdeki gibi dokunmasi yakar canımı. Benim içimde kalanları başkasının tamamlaması beni mahveder. Ama mutlu da ol istiyorum. Çünkü sen iyi birisin. Kötülüğünü istediğimden değil. Seni istediğimden canımın acimasi. Biz sanki bir ömrü paylaştıkda zor bir dönemden geçen iki evli çift gibi hissediyorum. Gerçekten o kadar uç noktalarda sevdik. Daha da sevecektik. Ama nazar değmesin, ellerin oyununa gelmeyelim diye diye onlara teslim olduk. Beyaz bayrak elimizde ayrı yönlere gittik.

Zaman hızla akıyor. Aylar oldu sıcaklığının beni terkedeli.
Üşüyor yüreğim haliyle. Hatıralar var işte bilirsin çıra diye yakarsin içinde. Ne kadar güzel anımız var diye sevinirken bir daha benzerini yaşayamamanin üzüntüsü ile mücadele etmekten yoruluyor insan. Hani dön isterim ama aynı heyecanla aşkımızı yaşayamayız diye korkuyorum. Ama tanıyoruz be kadın birbirimizi. Endoplazmik retikulumumuza kadar hemde... Bilirsin yanımda iken sen ben kayıp parçami bulmuş gibi olurum. Bugüne kadar senin isteyipte yapamadığım şey olmamıştı. Ama kalbim beyin ile bağlantıyı kesip sana ulaşmaya, verdiğim sözleri unutmama neden olmaya çalışıyor... Korkarım bir gün başaracak. Ama o gün gelene kadar sözüm söz. Kimbilir belli olmaz, bir güneş gibi karanlığı aydınlığa çevirmisligin de yok değil hani...

Bir ömür sende atmak için bekleyen kalbim ardından bir başkasına atmayacak. Başkasında seni hissetmeyecegimden emin olana kadar kaderin tozlu raflarına bırakıyorum kendimi... Kimseye haksızlık etmek istemiyorum. Ne sana, ne bana, ne de bir başkasına... O kadar yarım kaldık ki bu yazı bile bitmiyor kadın.

Bir kadın sevdim. Güzel de sevdim. Başka da sevemem.

Ben Dünya Sen Güneş

2016-04-09T11:09:00.001+03:00

İnsan dönüp "Bir kendine birde şu güzel kıza bak." diyor. Sonra Olric ordan kıskanıp "Efendimiz bu kız da sevilecek bir gün diyor." "Ama sen dünya iken güneşi isteyebilir misin?" diyorum. Olric sessiz. Sonra Albay yanına çağırıp izahat istiyor benden. "Komutanım onu görüp tekrar bakmayacak kimse yoktur." diyorum. "Üstelik topuklu ayakkabı sevmiyor." Ama benim gibi serseri bir adam değil de kendi gibi iyi bir adam sevmeli ki hayallerindeki gibi evlatları olsun. Albay düşünüyor: "Çok düşünüyorsun. Kader denilen şey isterse, sana söyleyecek söz kalmaz. Beni sevmez, benden küçük hem beni ister mi, dediğin kız belki seni bir ömür mutlu edecek eşindir. Bilemezsin!"
Albay haklıydı. Olric tekrar yanıma gelip "Sevin onu efendim." dedi. "Sevmekten başka çarem yokki Olric!"

Sevemedik

2016-03-09T23:03:00.000+02:00

Bence biz sevemedik birbirimizi.
Dokunamadik ki parmak uçlarımiza.
Bakamadık ki öper gibi gozbebeklerimize.
Sarılamadik ki doya doya...
Dolduramadik ki kokularimizi içimize.
Opemedik ki o balın kaynağından.
Isiramadik ki o tatlı gülüşlerimizi.

Göğsümde uyuyakaldin mi hiç?
Saçlarını oksamaktan ellerim yoruldu mu hiç?
Boyunda aşk izleri birakabildim mi?
Oksadin mi kirli sakalli yanaklarimi?
Dudaklarimi şekilden şekile sokup öptün mu?
Bence biz sevemedik henüz birbirimizi.
Çok erkendi bu ayriligimiz.
Çok gereksiz bu yarım kalisimiz.
Gurursuzluk değil bu seni hala isteyislerim
Öylesine değil bu olmaz deyip gelmeyislerin
Bence biz sevemedik birbirimizi.
Ilgi arsizi iki farklı kişiydik
Buluşmadi aynı gökyüzünde yıldızlarımiz.
Şimdi gözleri puslu iki yabancıyiz
Bence biz hiç sevemedik birbirmizi

Hoşçakal

2015-05-20T01:30:00.001+03:00

Bilmezdim bir gülüşün içimi güneş gibi ısıtacağını,
Bir bakışın kalbimi böylesine etkileyeceğini,
İnanmazdım sesiyle yüzümü gülümseten biri olacağına,
Varlığı huzur veren birinin geleceğine,
Sesini duymadan uyuyamayacağıma,
Varlığını hissetmeden günümün geçmeyeceğine,
Her geçen gün daha fazla bağlanacağıma,
İnanmazdım, inanmazdım.

Demek aşk böyle bir şeymiş diye şaşıracağıma,
Her fırsatta adını duama karıştıracağıma,
Hayallerin böylesine güzel hissettireceğine,
İnanmazdım, inanmazdım...
Kaderin seni ömrüme yazacağına,
Ne olursa olsun yanımda kalacağına,
Sevdiğim kadar sevileceğime,
İnanmıştım, inanmıştım.
Bir rüya gibi biteceğine,
Alıştığım her şeyin kabusa dönüşeceğine,
Hayallerimizin canımı acıtacağına,
İnanmazdım, inanmazdım.

Sevmiştik biliyorum;
Ne oldu da ayrı düştük bilemiyorum...
Sevgi her şeyin üstesinden gelmiyormuş,
Tek başına aşk ayakta duramıyormus...
Helal olsun hakkım, değerdi seni tanımaya her şeye rağmen.
Pişmanlıklar var içimde, keşke olmasa dedirten.
Seni severken böylesine, sessizce yanında kalamam;
Hoşçakal bambaşka gülenim hoşçakal.

Bambaşkam

2015-02-11T16:57:00.000+02:00

Ben hiç bencil biri olamadım. Bir kız olmak her şeyi karşı taraftan beklemek anlamına gelmiyor benim için. Mutluysam, seviliyor ve ilgi görüyorsam, üstelik bunu bir beklenti içinde olmadan yapıyorsa sevdiğim adam, bende O adam için elimden geleni yaparım. Ne şanslıyım ki beni o kadar iyi anlayan, tamamlayan, güvenen, inanan, sahiplenen ve çabalayan bir sevgilim var. O'nun için hep küçük sürprizler yapmıştım ama bu sefer aklımda daha organize ve daha büyük bir sürpriz vardı. Nasıl bir tepki vereceğini, neler söyleyeceğini, neler yaşayacağımızı çok merak ediyordum.

Henüz evlenmek gibi bir planımız yok ama bu konuda neler düşündüğümüzü çok fazla da konuşmadık. Hazırladığım sürpriz aslında bir prova olacaktı. Belki korkacak, belki heyecandan kalbi durmadan çarpacak, belki kızacak, belki çok mutlu olacak bilemiyordum.

...

Henüz olacaklardan habersiz benimle görüşmek için her zaman gittiğimiz çay bahçesine davet etti. Biraz zamana ihtiyacım odluğunu söyleyip acele etmemesini tembihledim. Karşısında beni gördüğünde bir farklılık olduğunu hissedecek kadar hazırlanmak için biraz zaman istemek haksızlık sayılmazdı.

Çay bahçesine gittiğimde manzarayı izlerken yakaladım onu. Sessizce yaklaşıp gözlerini kapattım.

-Gözlerimi kapadın fakat kokun eleveriyor seni hayatım.

Sarıldık birbirimize. Birer çay söyleyip beraber manzarayı izlemeye koyulduk. Havadan sudan konuşup muhabbet ettikten sonra ben yavaştan plana koyuldum.

+Bugün için bazı planlarım var. Bi işin yok dimi?

-Hayır seninleyim bugün. Neler planladın sen yine bakalım?

+Karıştırma orasını gel hadi benimle.

-Dediğin gibi olsun hadi...

İlk olarak bir markete gidecektik. Ne kadar zeki biri olsa da bunların hiçbiri aklının ucundan geçmeyecekti biliyordum.

+Kap şuradan bir araba düş peşime.

-İyi misin sen ne yapacağız burada?

+İyiyim iyiyim, Hadi düş önüme.

-Aklından ne geçiyor bilemiyorum hiç.

+Hiç mi alışveriş yapmadın sen eve?

-Pek sevmem ben öyle annem halleder genelde.

+Öğreneceksin o halde şimdi.

-Ben pek anlamam dedim ya.

+Düşün ki çalışıyorsun, Alışveriş yapma zamanımız gelmiş. Bende hastayım. Sana liste yapamamışım Senin alman gerekiyor her şeyi. Buyur bakalım işe koyul.

-Sen ciddisin ama?

Her zaman ki ciddi bakışımı attım ve eğleneceye başladık. Taze meyve sebzeleri nasıl seçeceğini bile bilmiyordu. Aslında önce pazara götürmek lazımdı ama neyse. O plana uygun değildi... Daha uygun ve kaliteli ürün varken başkasını tercih ettiğinde uyarıyordum. Neyden ne kadar alacağı konusunda da fikri yoktu. Doğru şeyi bulduğunda miktarı ben ona söylüyordum. Bana takılmak maksatlı çocuk bezi almaya kalktığında kolunu kıvırdım. "Bırak onu yerine, o daha sonra."

Araba dolduğunda beklediğim soruyu sormasını bekledim.

-İyi güzel aldık bunları ama bende bu kadar para yok söyleyeyim. Hem nereye götüreceğiz bunları?

+Kim dedi para ödeyeceğimiz?

-Niye aldık ki o zaman.

+Sen öğren diye. alış var veriş yok tamam mı?

-Bunlar ne olacak?

+Sanırım kaçmamız gerekiyor. bu kısmı düşünmemişim

-Seni şapşal gel hadi benimle.

Kuytu bir yere arabayı bırakıp dışarı çıkmıştık. AVM'dekiler biraz kızacaktı ama olsun. Daha sonra onları gerçekten almaya gelecektik zaten.

+Henüz yeni başladık ama kalbim deli gibi çarpıyor. Çok heyecanlıydı.

-Delisin sen. Nereden aklına geliyor bunlar bilmiyorum hiç.

+Takip et beni hadi çok işimiz var.

Bir emlakçıya doğru yöneldik.

-Hayır olamaz, düşündüğüm şeyi yapmayacağız değil mi?

+Tamda düşündüğün şeyi yapacağız.

Hayırlı işler dileyip içeri girdik. Yakında evlenecek olduğumuzu ve ellerindeki evleri görmek istediğimizi söyledim. Yüzü kıpkırmızı olmuştu.

*Aklınızda nasıl bir yer var?

+Manzarası güzel, mutfağı büyük 3+1 kiralık bir ev olsa fena olmaz.

-Balkonu da büyük olsun.

+O neden ki?

-Orasına da sen karışma.

Rolüne adapte olmuştu artık. Emlakçı uygun bir ev olduğunu söyleyip anahtarları alıp bizi götürdü. Evin yeri güzeldi. Hoşuma da gitmişti ama rol icabı bahane üretiyordum evle ilgili. Aksine sevgilim gıcıklık olsun diye beğendiğini ve fiyatta az indirim yapılırsa tutacağımızı söylüyordu. Ama emlakçı olabilecek en düşük fiyatı söylediği konusunda ısrarcıydı. Odaları gezmeye devam ederken eşyaları nasıl yerleştireceğimiz nerede ne olacağını konuşur olmuştuk. Kararımızı daha sonra söyleyeceğimizi belirterek kartını alıp evden ayrıldık.

-Sen çok fenasın var ya. Nereden aklına geldi böyle şeyler.
+Bakıyorum benden çok hevesli çıktınız beyfendi.
-Değişik bir his böyle tarif edemiyorum.
+Peki o halde devam edelim.
-Şimdi nereye?
+Ne çok konuşuyorsun sen bakalım. Az sabret.

Ev eşyası bakmak için uygun bir yer arıyordum. Ben durdurup kendine doğru çevirdi ve durduk yere sarıldı bana.

-Seni çok seviyorum biliyorsun değil mi?
+Evet, hatta benimde seni çok sevdiğimi biliyorsun.
-Bilmekten öte hissettiriyorsun.
+Sen aynısını yapmıyorsun sanki. Aaa bak buldum gel hadi.

Her ne kadar emlakçıya olumsuz izlenim versek de evi beğenmiştik. Ona göre eşyalar bakmaya başlamıştık. Modellerde kararsız kalsak da renklerde hemfikirdik. Ama bu işler için henüz çok erken olduğu belliydi bizim için. Bir ara beşiklere kafayı takmıştı, şunu alalım bunu alalım deyip duruyordu. Çok masraflı bir şey bu ev kurmak. Burada da işimiz bitmişti.

-Aslında köşe takımı o salondaki düz kısma çok iyi olurdu. Karşısına da geniş bir televizyon. Işık vurma sorunu da olmazdı.
+Evet olabilirdi ama yemek masası koymaya yer kalmazdı.
-Bak onu düşünemedim.
+Ben düşünürüm merak etme sen. Haydi devam edelim.

Sırada en çok heyecanlandığım bölüme gelmiştik. Annem duysa keserdi beni ama haberi olmayacaktı. Yine yakında evleneceğimizi söyleyerek gelinlik ve damatlık bakmak için bir yere geldik. Çok fazla çeşit vardı. Önce ben gelinlikleri denemeye başladım ve fikirlerini aldım. Hepsine evet bu diyordu. Hepsinde çok güzel oldun deyip durdu. Sanırım bi anne fikrine burada gerçekten ihtiyaç vardı. İçime en çok sinende karar kılıp damatlığa bakmaya başladık. En az benim kadar giydirip çıkarttıracaktım O'na da. Burada da daha sonra tekrar geleceğimizi söyleyerek çıkmıştık.

Bugüne ait onlarca fotoğraf vardı ama ikimizden başka kimsenin görmemesi gerekiyordu. Yorgunluktan ölüyorduk.

-İki dakika beklesene beni
+Nereye gidiyorsun?
-Hemen geleceğim.

Elleri arkada geri dönmüştü. Bir demet papatyayı çıkarttığında gözlerim kocaman olmuştu.

-Bu güzel gün için teşekkür maksatlı.
+Çok teşekkür ederim bir tanem.

O kadar çok gülmüştük ki yanaklarım ağrıyordu artık. Bazen O'nunla karşılacak kadar ne iyilik yaptım da Allah beni O'nunla karşılaştırdı diye merak ediyorum. Şükredip gülümsemeye devam ediyorum. Mutluluk, mutlu edebildiğin kadar seninle oluyor. Ve biz bunu çok iyi başarıyorduk. O benim huzurum, mutluluğum ve bambaşkam...

Öpünce Başlar

2014-12-27T23:26:00.000+02:00

Bazen ne kadar seversen sev ikna edemezsin karşındakini... Üstelik O'nun da seni sevdiğini bilirsin. İşte bu en acıtıcı nokta olur. Kalbini kırmadan olmayacağını sana kabullendirmeye çalışır seni. Sen inat ettikçe sana karşı kullandığı dil sertleşir. Canını acıtacak şeyler söylemeye başlar. Yetmezse gözlerine hitap etmeye başlar, sürekli başkalarıyla birliktedir... Seninle birlikte olmaya çalışmaktansa seni kendinden soğutmaya çabalar... Ve ne kadar kızsan ve kırılsan bile vazgeçemezsin... Neden diye sormaya bir kere başlamışsan duramazsın. Asla... Yaşanmış bitmiş bir aşktan vazgeçmek kolaydır genelde... Ama hiç başlamamış bir aşk... Hiçte öyle kolay vazgeçilmiyor...

Uzun zamandır düşünüyorum. Konu aşka gelene kadar O'nunla olan konuşmalarımızda bizden iyi kimse yok. Sohbet etmek, tartışmak, birbirimizle şarkı paylaşmak, mesajlaşmak, film önermek, derdimizi paylaşmak ve diğer şeyler... Bunlar birbirine bağlı bir zincir halkası kadar sağlam ve güzel... O'na "Çok güzelsin dediğim" de dahi saatlerce kavga ediyorduk. O'na sarfetmek istediğim daha niceleri varken, içimde susturmaya çalıştığım birçok duygu varken hep azlarıyla yetinmek, hatta söyleyememek...

Dayanılmaz noktaya geldi artık bu durum. Defalarca bir daha görüşmemek için ayrılıp defalarca tekrar bir araya geldik. Yanında olup O'na aşık olmadığımı söylersem kendime, günah olur bu sevdaya... O'na göre arkadaş kalmamızda mani yok... Söz aşka hiç gelmezse sorun olmayacak diyor. Kedinin önüne çiğer koyup dokunursan kuyruğunu keserim demek gibi bir şey bu...

Ama artık yeter dedim. Zaten aynı şehirde yaşamamanın verdiği bir zorluk varken onun bu tavırları işi daha da zorlaştırıyordu. Gerçekten ne hissettiğini, ne yapmak istediğini öğrenmem lazımdı. Bundan sonraki okuyacaklarınız aşkın, gerçekten seven bir adama neler yaptırabileceğine yönelik olacak. Ve bir çoğuna inanamayacaksınız. İnanmayın da bence. Başınıza gelmeyecek çünkü...

Hakkında bilmediğim şey neredeyse yok denecek kadar azdı. Tabi ki bunları anlatıkları ve uzaktan gözlemlerimle edinmiştim. Gerçekten karşılaşınca neler olacak tam bir muammaydı. Evet, internet üzerinden tanıştığın biriyle yüz yüze gelmekten bahsediyorum. Her ne kadar telefonda görüşsen, Skype de görüşsen de yüz yüze gelmek gibi olamaz...

Bizim eğer bir geleceğimiz olacaksa bu görüşmeye bağlıydı tamamen. O yüzden detaylar, alternatifler, fikirler, planlar önceden aşağı yukarı belli olmalıydı. Ona kalsa anı yaşayalım derdi ama "ne yapmak istersin?" diye sorsam "Bilmem ki..." der kesin.

Öncelikle yabancı olduğum şehirde kalacak yer sorunumu çözmem gerekiyordu. Ve ilk arayacağım kişi belliydi. Telefon görüşmesini "Çok ses çıkartmayın! Ben yurt dışında olacağım." deyişi ile bitirmiştik. Bana takılmasa olmazdı zaten.

İki gün sonra artık O'nun şehrindeydim. Vizelerimiz bitmiş görüşmemize engel olabilecek bir sebep yoktu. Arkadaşımın tek başına yaşadığı ev çok güzeldi. Küçük ama sıcacık. Biraz dinlenmenin ardından etrafı keşfetmeye çıktım. Bana bir alışveriş merkezi, bir film satan yer, çiçekçi, bir hediyelik eşya dükkanı, bir araba kiralama yeri ve bir kontör yükleme yeri lazım.

Listemdeki işleri halledip bir işleyiş planı hazırladım. O'na ben oraya geliyorum dersem istemez, seninle görüşmem derdi. O yüzden biraz emrivaki yapmam gerekiyordu. Bu sırada "Bunları neden yapıyorsun?" diye sordum kendime... Cevabı basitti aslında... "Sadece aşığım..."

Ama büyük bir sorunum vardı... O'nu ikna etmek. Hazırladığım günü yaşamak için ikna olması lazımdı. Bunu kelimelerle yapmam son derece zordu... Ben daha önce bir ilişki yaşamamış olsam da o yaşamıştı... Ama kesin olarak bildiğim bir şey de vardı ki hiçbir sevgilisi O'nu öpmemişti. Göstereceği bütün tepkileri göze alıp, belki de konuşarak ikna etmek mümkün olmasına rağmen, karşılaştığımızda O'nu öperek ikna etme fikrinde karar kılmıştım.

Aslında sorunlar henüz bitmemişti. Ben daha önce hiç kimseyi öpmedim ki... Farkettirmeden nasıl yaklaşacağım, nasıl bir hamleyle O'nu öpeceğim... Gerçekten zor sorulardı. Ve bir kez başarısız olunca her şey berbat olabilirdi... Filmlerden bu konuda yardım alabilirdim.

Bu akşam hayatımın en heyecanlı anlarını yaşayacağım. Neden akşam sorusunun cevabı ikinci öğretim öğrencisi olması ve derse gelirken O'nun karşısına çıkacak olmam. Kafamda kurduğum şeyleri gerçekleştirmek hiç kolay olmayacak kesinlikle...

Metrodan indiği andan itibaren her an başlayabilirdim fakat O'nun attığı her bir adımda sanki biraz daha imkansızlaşıyordu. Hiçte gözüktüğü kadar kolay bir şey değil... Kalbim yerinden çıktı bile çoktan, benden önce hareket ediyor...

Deli cesareti gelmişti artık. Hızlı adımlarla O'na yaklaşmaya başladım. Göründüğünden daha zarif ve alımlıydı. Saçlarının yürürken dalgalanması, yaklaştıkça daha önce hiç almadığım kokusunun gelmesi biraz daha cesaretlendiriyordu. Bir adım kala ismini söyledim, yürüme hızı düştü, başını bana doğru çevirdi, durdu, tamamen bana döndüğünde aramızda neredeyse mesafe kalmamıştı. Elleri doluydu, ağzından

ismim çıkmıştı ve artık O'nu öpebilirdim. Gözlerimiz yavaşça kapanırken nefesinin sıcaklığını hissedebiliyordum. Ellerimin arasındaydı artık yüzü; ellerindekilerin yere düşüş sesi, etrafımızdaki insanların sesleri, arabaların sesleri ve ikimize ait ilk öpüşün sesi... Kısacık, sıcak, dolu, tatlı, mahçup, sinirli, utangaç, şaşkın... Sessizliğimiz o kadar sağır ediciydi ki... On saniyedir yan yanaydık fakat sanki saatlerdir bu haldeyiz gibi... O'nun da elleri artık hareket ediyordu, yüzüme doğru gelen hızlı bir el, gözleri kapanıyor tekrardan ama istediği gibi sonuçlanmıyor; elini yakalıyorum, aşağı indirmeden yüzüme yaklaştırıyorum ve avuç içlerinden öpüp, elini tekrar yanağıma götürüyor ve elimi elinden çekiyorum. Elleri bir süre yanağımda kalıyor. İçinde bana karşı sarfetmek istediği belki milyonlarca kelime var gibiydi. Ama susuyorduk hala. Etrafımızdaki bizi izleyen insanları, bizi alkışladıklarında farkettik. Aramızda bir kaç adım mesafe oluşmuştu artık. Ve artık hikayemizi başlatacak sözcükler dilimden çıkmaya başlamıştı:

-Birbirimize sarılmak için yeterince beklemedik mi sence?

+Sen ne yaptığını zannediyorsun?

-Bilmiyorum. Tek bildiğim şimdi sarılmaz isek bir daha bu anı tekrar yaşayamayacağımız...

Cevap veremiyordu... Hala yaşanılanların şaşkınlığı vardı

üzerinde. O'na doğru yaklaşıp sarılmak istediğimde karşı koymaması içimi rahatlatmaya başlamıştı. Sarılmak gerçekten sihirli bir şey bence... Sarılmak; güvenmek, özlemek, sahiplenmek demek... Etrafımızdaki insanlar dağılmıştı. Yere düşenleri topladım ve ona geri vermedim.

+Sen ne arıyorsun burada? Beni nereden buldun? Sen beni nasıl öpersin? Sen sorunlu birisin! Benden uzak dur!

-Bu kadar mı?

+Bu kadar!

-Seni arıyordum, okula gideceğini düşündüm, istersen bir daha gösterebilirim nasıl öptüğümü... Evet çözümü sende olan bir sorunum var. Ve üzgünüm; senden uzak duramam.

+Delisin sen... Korkuyorum senden.

-Deli olduğum şimdi farkettiğini sanmıyorum. Ve korkman gereken kısımlara henüz gelmedik.

Daha önceden hazırda beklettiğim mesajı gönderdim O'na kontör yükleyecek kişiye. Kontör yüklediğine dair bir mesaj aldı. Telefonuna baktı.

+Bu nereden çıktı şimdi... Biri kontör yüklemiş bana.

-Biliyorum.

+Bunu neden yaptın. Kim dedi sana böyle bir şey yapman için.

-Her şeyin bir sebebi var. Biraz sakin olsana sen.

+Nasıl sakin olmamı bekliyorsun. Derse geç kalacağım, ver şunları bana.

-Derse gitmiyorsun ki...

+Karmaşık konuşmanı sevmiyorum biliyorsun. Doğru dürüst konuş benimle.

-Kendini bana bırak olur mu?

+Oldu canım başka bir isteğin?

-Daha çok olacak ve istersen ilkiyle başlayalım ne dersin?

+Neymiş o?

-Sizinkileri ara ve bugün bir arkadaşında kalacağını söyle.

+Arayamam kon... dur bir saniye bunun için miydi? Neden öyle söyleyecekmişim? Bir yere gitmiyorum ben.

-Şu anda bana ne kadar kızarsan kız, bana güvendiğini biliyorum.

+Ama bu bunu yapmayacağım gerçeğini değiştirmez.

-Yapma ama her şey hazır. Şu an yanındayım. Karşında... Neden anı yaşamak varken, zorlaştırıyorsun her şeyi...

+Bunlar senin başına gelse sen farklı bir şey yapmazdın.

-Orasını karıştırma şimdi.

+Ne oldu hıı, ne oldu?

-Ama yapma böyle ne olur.

+Gerekirse ararım, şimdi aramaya gerek yok.

-O halde başlayalım.

+Neye başlıyoruz?

Ceketimin iç tarafından bir dal mavi krizantem çiçeği çıkarttım ve O'na uzattım. Şaşkın bir halde aldı ve kokladı. Çok güzel koktuğunu söyledi ve koluma girmesi için yanına geçtim. İsteksiz olsa da ısrarlarıma karşı koyamadı. Kiraladığım aracın yanına geldiğimizde direkt nereye gideceğimizi sordu.

-Soru sormak yok. Sadece bana eşlik et. Mutlu olmazsan ne istersen yaparım.

+Ben hala korkuyorum.

-Hadi ama burada seninle güzel vakit geçirmek için varım. Kötü ne olabilir ki?

+Bilmiyorum.

-Atla hadi.

Sessizliğinden dolayı endişeliydim, hala şaşkın mıydı yoksa korkuyor muydu ya da benim gibi heyecandan dolayı mıydı emin değildim. Ne zaman geldiğimi, nerede kaldığımı, gerçekten ne için geldiğimi sordu. Normal bir şekilde iletişim kurmaya başlamıştık artık.

+Nereye gidiyoruz şu anda?

-En çok sevdiğin şeylerden birini yapmaya.

+Ney ki o?

-Alışveriş desem?

+Ne alacağız ki?

Alışveriş merkezine gelmiştik. Yemek malzemeleri, film
abur cuburları, kıyafetler ve bir adet kırmızı şarap alıp çıkmıştık. Tabi ki bu süreç yazdığım kadar kısa sürmedi. Alışveriş ve kadınlar işte...

+Beni kandırıyorsun resmen.

-Bunu inkar etmiyorum. Evet, seni kandırıyorum.

+Onu anladık da ben niye buna karşı koyamıyorum?

-Bunun cevabını sen biliyorsun, ben ancak tahmin edebilirim.

Sıradaki durağımızda film almak için durduk. İstediği filmi alabileceğini söyledim. Ve beni şaşırtarak korsan film olup olmadığını ve yeni filmler arasında neler olduğunu sordu adama. Bilgisayarın başına geçtiler ve bildiğiniz 5 liraya bir DVD dolusu film aldı.

-Az değilmişsin sende...

+Ne var be film al dedin aldık işte.

-Sadece ben böyle hayal etmemiştim.

+İşte sende bunu sevmiyorum. Her şey planlı programlı olsun istiyorsun. O zaman tadı olmaz ki... Bazı şeyleri akışına bırakman seni daha fazla mutlu edebilir.

-Sanırım haklısın.

+Daha bitmedi mi gideceğimiz yerler?-Henüz değil.

Hediyelik eşya satan minik ve güzel bir yere geldik. Daha önceden araştırmıştım. Farklı dilek feneri modelleri vardı. O çoktan dükkandaki ürünlere dalmıştı.

+Buraya sadece bir dilek feneri almak için mi geldik.

-Evet ne var ki...

+Ne bileyim belki hediye falan alacaksın diye düşünmüştüm.

- Hediye diyorsan şimdi kuyumcuya gidiyoruz. Sana tektaş bakacağız.

+Saçmalama ne tektaşı?

-Öptüm ya seni artık evlenmek zorundayız.

+ Ha ha ha çok komik.

-Şakaydı yahu hemen ciddiye alıyorsun.

+Bir daha şaka yapma sen tamam mı?

-Tamam!

Kızınca ne kadar tatlı oluyor anlatamam size. Bilgisayar başında bunu susarak gösterse de yanında iken kızınca minik bakışlar, elleriyle kıvırmalar, vurmaya çalışmalar... Yanında olmak apayrı bir duygu. Birlikte henüz yeni vakit geçirmeye başlamıştık fakat iyi ki bunu yapmışım diyordum şimdiden.

Tatlı bir yorgunlukla eve gelmiştik artık. Önce O'nu eve getirdim. Işıkları açtık ve salona oturdu. Ardından ben bagajdan aldıklarımızı getirmek için dışarı çıktım. Tek seferde taşımam mümkün olmayacaktı. Üç sefer gidip gelerek ancak bitirebildim.

-Vallahi çok yoruldum. Ve deli gibi açım şu anda. Güzel yemekler yapsan iyi olur hanımefendi.

+Bende yoruldum. Hiiiiçç yerimden kalkasım yok. Sen yapsana yemeği. Hep anlatırsın iyi yemek yaparım diye.

-Yaparım yapmasına ama senin ellerinden yemek istiyorum. Yoksa yemek yapmayı bilmiyor musun? Bana hiç yemek yapmayacağını düşündüğünden bol keseden salladın değil mi?

+Hayır ne alakası var çok güzel yemek yaparım. Sadece yoruldum.

-İspatla.

+Tamam bekle!

İşte yine kızmıştı. Sanırım O'nu harekete geçirmenin tek yolu kızdırmak. Birde suratını ekşitmese ah!

O yemeği hazırlarken bende yemek masasını hazırladım. Mumlar, tabaklar, şarap... Son iki şey kalmıştı. Birincisi yemekti. İkincisi ise kıyafetler. Alırken çok soru sormuştu fakat şimdi cevabını alacaktı.

+Yemekler hazır artık baş....

-Başlayamayız.

+O nedenmiş.

-Kıyafetlerimiz uygun değil ki.

+Ha bunun için aldık yani onları...

-Sana desem ki gel yemeğe gidelim. Sen kabul etmeyecektin. Bende seni yemeğe getirdim.

+Çok zekisin sen. Ve bu hoşuma gidiyor.

-Karşı koymaya çalışmayacağını biliyordum.

+Ama çabuk şımarıyorsun onu ne yapacağız?

Evet O'nun yanında çocuklaşıyordum biraz. Gülümsemelerime engel olamıyordum. O'nun için yaptığım her şeye değerdi...

Nihayet hazırdık. O'nunla birlikte yiyeceğim ilk yemek... Oldukça güzel olmuştu. Zaten güzeldi tabi de böyle hiç görmemiştim O'nu...

Yemek boyunca oldukça güzel sohbet ettik. Yemeklerini beğenmemiş gibi davrandım. Sürekli kızdırdım. Napayım O'da böyle seviyor... Masayı topladık ve mutfakta bir yığın bulaşık oluşturmuştuk.

+O bulaşıklara elimi bile sürmem haberin olsun.

-Tamam ben hallederim sonra merak etme.

+Haydi film izleyelim.

-Bakıyorum benden heveslisin.

+Sinema da kaçırmıştım ve üzülmüştüm, o yüzden.

-Peki bakalım izleyelim.

Filmin ne olduğu aslında çokta önemli değildi benim için.

Yan yana oturacak olmamız ve aynı yöne bakıp, aynı duyguları hissedip aynı heyecanı paylaşacaktık. Film ilerledikçe yakınlaşıyorduk. Arada O'nu izliyordum. O'da beni izliyordu ve farketmediğimi sanıyordu. Aynı anda birbirimize bakana kadar böyle sürmüştü. Göz göze geldiğimizde utanmıştık. Fırsatı değerlendirme isteğimi iki saniyede suya düşürmüştü bile. O bir kere olur!

Filmin sonunda sümüklü ve gözleri dolmuş iki kişi olarak çok tatlıydık.

+Bak işte aşık olunca böyle oluyor. Bu yüzden istemiyorum.

-Ama bu film, biz ağlayalım diye böyle yapıyorlar.

+Hayır hiçte bile. Tam olarak böyle.

Eli çok sağlamdı. Bak işte her şey yolunda diyemiyordum. Filmde de her şey güzel başlamış ama öyle bitmemişti. Biraz daha bulaşık çıkarmıştık abur cuburlar sayesinde.

Sıra dilek fenerine gelmişti. Terasa çıktık ve birer dilek ile beraber karanlığa bir dilek feneri gönderdik. Benim dileğim O'ydu. O'nun ki neydi tahmin etmek gerçekten çok zor...

Yorgunluk ve içtiğimiz şarabın etkisiyle uyuşmuştuk artık. Uyumanın zamanı gelmişti. Fakat henüz ailesine haber vermemişti. Üzerlerimizi değiştirirken aramasını istemiştim. Döndüğümde üzerini değiştirmişti ve büyük bir sorunla baş başaydık.

Nerede uyuyacaktık. Sen orada ben burada kavgasından o galip çıktı. O yatakta ben kanepe de yatacaktım. Bir yastık ve battaniye alıp salonun yolunu tuttum. Işığı kapatmak istediğimde izin vermedi, açık kalmasını istedi. Kapıyı da kapattırmadı. Uyurken korkuyordu sanırım. Kapıyı aralık bırakarak çıktım. Aralıktan O'nu görebiliyordum. Kanepe olabildiğince can sıkıcıydı bir türlü rahat edemedim. Sağa sola kıvışlayıp durdum. İlerleyen dakikalarda tam uykuya dalacak gibiyken omzumda bir dokunuş hissettim.

+Orada bana da yer var mı?

-Hiç rahat değil söyleyim.

+Farketmez, yanımda ol yeter.

-Sığacak mıyız dersin.

+Sığmalıyız.

Az önce rahat olmadığını söylediğim kanepe birden kuş tüyü rahatlıgı vermeye başlamıştı. Bunu O'na ben teklif etsem beni dışarda yatırırdı kesin. Benden önce uyumuştu ve uyumadan önce hatırladığım son şey O'nu güzel yüzüydü.

Güneş ışıkları yüzüme vuruyordu, kokusunu alarak uyanmıştım ama yanımda O'nu görememiştim. Yastıktan geliyordu kokusu... Yavaşça doğrulup yalpalayarak Mutfağa doğru gittim. Benden önce kalkıp kahvaltıyı hazırlamaya gitmişti büyük ihtimalle. Orada yoktu. Belki rahat edemedi ve yatak odasına gitmişti. Orada da yoktu. Belki duş almak istemişti. Belki... Belki...

Gitmişti. Masanın üzerinde üç kelimelik bir not buldum. "Gitmem gerekiyor, üzgünüm." Telefona elimi uzattığımda mesajlar kısmında hazır yazılmış bir mesaja karşılaşmıştım. "Lütfen bunu yapma." Aradığımda telefonu kapalıydı. Üzerimi değiştirip dışarı çıkmıştım. Arabanın anahtarını cebimden çıkartmak için elimi soktuğumda bir notla daha karşılaştım. "Gelme." Arabanın sileceklerinde bir tane daha. "Hiçbir şey değişmeyecek." Arabaya binsem bile nereye gideceğimi bilmiyordum. Ama yine de arabayı Çalıştırdım. O sırada telefonum çaldı.

+Beni bu kadar çok mu seviyorsun?

-Sen neredesin? Nereye gittin beni bırakıp.

+Hiçbir yere gitmedim. Şimdi arabayı durdur, arabadan in ve tekrar eve gel.

-Ne diyorsun sen hiçbir şey anlamadım.

+Ben şu anda evdeyim.

-Nasıl evdesin?

Arabanın camından eve baktığımda pencerede O'nu gördüm. Arabayı durdurdum ve arabadan indim. Neler olduğu konusunda hiçbir fikrim yoktu. Kapıyı çaldım ve açtı. Birden boynuma sarıldı.

+Nasıl oluyormuş?

-Ne nasıl oluyor?

+Birinin arkasından planlar yapıp O'nu korkutmak.

-Sen neredeydin ben seni nasıl görmedim?

+Perdenin arkasındaydım ve senin O halini görmek istedim.

-Ha ha ha çok komikti değil mi?

+Küçücük dolabın içine bile baktın gerçekten komikti

-Orayı karıştırma ne yaptığımı bilmiyordum.

+Gel buraya seni gidi şapşal.

Sabah benden önce uyanmış ve bunları düşünmüştü. Ayakkabıları ve giysilerini saklamıştı. Notları yazıp, yanağımdan öperek beni uyandırmaya çalışmış. Ama uyanmamışım. Kendiliğimden uyanana kadar beklemiş. Ve keyifle şapşallıklarımı izlemiş. Hiçbir notu beni durdurmaya yetmemiş, arabaya atlayıp peşinden gitmek istemiştim. O'na göre gerçekten seviyormuşum O'nu.

+İşte şimdi başladık.

-Neye başladık?

+Bu ilişkiye

-İşte burada yanılıyorsun.

+Hadi canım niyeymiş? İstemiyor musun artık?

-İstiyorum tabi ki fakat şimdi değil daha önce başladı. Seni öptüğüm an. Artık benimdin.

+Hiçte bile.

-Öyle olmasa şu an burada olmazdın.

Susmuştu. Sıra artık bendeydi O'na karşı elim oldukça sağlamdı.

-Ama kalbimi acıttın az önce.

+Üzgünüm böyle hissetmeni istemezdim.

-Sana ceza bulaşıkları yıkıyorsun ve güzel bir kahvaltı hazırlıyorsun.

+Beraber bulaşıkları yıkayıp, beraber kahvaltı hazırlasak?

-İşte seni bu yüzden seviyorum.

+Bende seni bu yüzden seviyorum.

Benim Adım Ne?

2014-08-23T23:11:00.001+03:00

Her zamanki gibi ikinci ertelenen alarm sonunda uyanmıştım. Çift kişilik yatakta tek yatmanın en kötü yanı yatağı kendinizin toplamasıdır eğer bir erkekseniz. Bazen eliniz yatağın boş tarafına gitmiyor değil. O biraz sıkıntı işte... Biraz dağınık birisiyim. Yalnız olmanın en güzel tarafı bu...

Her insanın bazı eğlenceleri vardır. Mesela ben işe gitmek üzere otobüs durağına gidene kadar değişik şeyler yaparım. Örneğin kaldırım taşları arasında rengi farklı olan taş ile selamlaşırım; o özeldir benim için. Sonra çöp tenekesinin yanında beni bekleyen tekir kediye biraz mama veririm. Bir adı olsun istemedim. İsim vermek bağlandırır. Büfe önüne bırakılan balya şeklindeki gazetelerin en üstte olanından bir satır okurum. Sonra bir banka oturur sabahın henüz kirlenmemiş temiz havasını solurken insanları izlerim.

Bugün her şey aynı şekilde ilerlerken garip bir şey oldu.

Yine oturmuş etrafı izlerken elinde şemsiye, altında pijama üzerinde kazak olan bir kız gördüm. Mevsim kış olsa anlarım. Sabah olmasına rağmen hava gayet güzel. Üstelik yağmur yağmıyor ki... Kız bir eliyle şemsiyeyi tutuyor diğer eliyle de sanki yanındaki birinin elini tutuyormuş gibi havada bekletiyordu. Önümden geçti ve kendi kendine konuştuğunu farkettim. "Kulaklık vardır heralde kulağında dedim." Ama o olağan dışı durum beni kendine çekti. Takibe koyuldum.

Kulaklarına bakmaya çalışıyordum fakat uzun saçları kulaklarını kapatmıştı. Kulaklık olup olmaması beni ne ilgilendirirdi ki... İçimde bir ön yargı vardı... "Bu kız deli..." Doğru olmadığını kendime ispatlama çabası işte... Saate baktım. On dakikam daha var...

Nereye gidiyor bu kız bilmiyorum ama hala kulaklarını göremedim.
Kabloda gözükmüyor... Hali pek iyi değil... Kendine bakmadığı ortada. Bir simitçiden iki simit aldı. Dakikalardır yaptığı en doğru davranıştı belki de... Çok severim, bende aldım.

Deniz kenarına doğru giden yola saptı. Benim için burası bir dönüm noktasıydı. Geri döndüm mecbur. Durağa doğru attığım her bir adımda aklımı kurcalayan sorularla uğraşıyordum. Dakikalar içinde iş sadece bir kulaklık olmaktan çıkmıştı. Bu kız ne yapıyordu?

İnsanın içine böyle hisler kolay doğmaz. Geri adım atmış, vazgeçmişken peşinden gitmek istedim. Aradan 3 dk geçmişti ama tahminim doğruysa deniz kenarına gidiyordu; yakalayabilirdim O'nu...

Bir dakika sonra görüş alanıma girdi. Yanından geçen herkes O'na bakıyordu. Bu farklılığı farkeden tek ben değilmişim demek ki...

Deniz kenarında yakaladım O'nu. Yakınındaki bir banka oturdum ve kalan simidimi yemeye başladım. Kız simitleri 4 parçaya ayırdı. İkisini bir tarafa ikisini bir tarafa koydu. Sonra bana döndü ve bir şeyler söyledi...

Gözlerimin içine bakarak söylemedi sanki... Bana söylediğinden eminde değilim. Sonra simidi ısırmaya başladı. Birinci parçayı bitirdi ve ardından ikinci parçayı alıp ayağa kalktı. Denize doğru yürümeye başladı. Bir parça koparıp martılara attı.Ardından bir daha.Ve sonra yüreğimi kaldıran o hareketi yaptı...

Ağlıyordu... Trabzanları aştı ve diğer tarafına geçti. Hızla ayağa kalkıp koşmaya başladım. Ellerini trabzandan bıraktı. Hafif eğilmişken belinden yakaladım...

Heyecandan kalbim yerinden çıkacak gibiyken: "Deli misin sen? Ne yapıyorsun?" diye ağzımdan kelimeler dökülmeye başlamıştı. Hala ağlıyordu. Çekip diğer tarafa geçirdim zorlanarak. Sonra yüz yüze geldik...

Göz altları morarmış, gözleri kızarmış, dudağının rengi çok koyu tonlarında kırmızı... Ruj sürmüş gibi... Tel tel saçları yüzünü kapatıyordu. İstemsizce saçlarını kulağının ardına götürdüm. Ardından bana sarıldı ve "Geleceğini biliyordum." dedi.

"Aldık başımıza belayı" demeye kalmadan beni öptü. Olanlar benim hayatım için oldukça hızlı gelişiyordu. Son 30 saniye içinde olanları hayatımın geri kalanında yaşadıklarımla bir tutabilirdim. Ve o an çok utandığım bir hareket yaptım.

Onun yerinde ben ve benim yerimde o olsa attığım tokadın bir anlamı olabilirdi belki. Neyi neden yaptığımı bilmeden ona sertte olmasa vurmuştum. Tamam hadi sert olsun ama isteyerek değildi. Her şey hızlı gelişiyordu... Yere kapaklandı ve sonra duraksadı.

Yürüyemeyecek kadar bitkin haldeydi. Bir süre sessizce ona omuz vererek geldiğimiz yolu tekrar dönüyorduk. Ama iyice halsiz düşünce kucağıma almak zorunda kaldım. Çok konuşmadık. Sadece evini tarif ediyordu. Yine istemsizce bir soru çıktı ağzımdan. "Uyurgezer misin?"

Cevap vermedi bir süre... Sonra "evet" dedi. Ardından "iyi ki hayatımdasın" dedi. "Hayır, ben senin hayatında değilim, sadece sana yardımcı oluyorum. Ve mümkünse bir daha görüşmek istemiyorum." dedim.

Demez olaydım, kalan son gücüyle benden kurtulmak için çırpındı. Bir anda sokak ortasında zorla bir kızı bir yere götürmeye çalışan biri imajına büründüm. Ne yapmaya çalışıyordu anlamıyordum. Vurmaya başladı bana. "Yine gideceksin, yine gideceksin. Hep gidiyorsun. Bunu bana yapamazsın!"

"Yere bırak, hiç karşılaşmamış gibi uzaklaş" evet iç sesim bunu diyordu. Ama ben ne yaptım...

O'na O'nun dilinden konuşup, O'nun gibi davranacaktım. Yüzündeki kızarıklık daha belirgin hale geliyordu. Keşke O'na vurmasaydım. Neyse, yapacak bir şey yok geçti artık. "Yürüyebilecek misin?" dedim. Evet dedi.

Biraz destek olarak evine kadar gelmiştik. Bizim apartmana benzeyen ve yakın bir apartmana girdik. Sanki daha önce bir arkadaşıma gelmiştim. "Hatırlıyor musun buraya ilk geldiğimizde istememiştin işe uzak diye ama manzarayı gördüğünde kalakalmıştın?" dedi. Sanki bunu daha önce de duymuştum. Ama anımsayamadım. "Evet canım manzarası harika." dedim. Kapısının üzerine "Burası senin evin anahtar her zaman ki yerinde." notu yazmış. Nasıl bir deliye rastladım Allah'ım diye içimden geçirirken kapıyı benim açmamı istedi. "Anahtar nerede." dedim. "Onu sen benden daha iyi bilirsin hayatım." dedi gülümseyerek... Sabret, az kaldı diye içimden geçirirken, hatırlayamıyorum bana yardımcı olur musun canım?" dedim. "Kımıldama" dedi. Bana doğru yöneldi ve elini arka cebime soktu. "Hey o benim anahtarım. Orada olduğunu nereden biliyorsun." dedim. Anahtarı bana geri verdi. "Kapıyı açar mısın?" dedi gülümseyerek. Gönlü olsun diye anahtarı kilide soktum ve çevirmeyi denedim. Ve kapı açıldı...

Beni içeri itti ve kapıyı kilitledi. "Sen ne yapıyorsun!" demeye kalmadan bir iğne batırdı bacağıma."

...

Uyandığımda sabah özenle düzenlediğim yatağımdaydım ve karşımda dolmuş gözlerini bana doğru yöneltmiş garip görünümlü bir kızla uyandım. Komodinin çekmecesini çıkartıp bana bir deste fotoğraf gösterdi. Her fotoğrafın arkasında bir not yazıyordu.

1. Fotoğraf: "Senin adın ne?"

2. Fotoğraf: "Bu fotoğrafı nerede çekindik?"

3. Fotoğraf: "En sevdiğin renk ne?"

4. Fotoğraf: "Boynundaki bu yara nasıl oldu?"

5. Fotoğraf: "Yanındaki bu insanlar kim?"

...

Hiçbirinin cevabını bilmiyordum. Karşımda üzerindeki o garip kıyafetlerini çıkarttı ve yatağa oturdu. Artık anımsıyordum.

Anlatmaya başladı.

"Ben senin sevgilinim." Seninle beni kurtardığın deniz kenarında tanıştık 3 yıl önce. Bu kazak senin en sevdiğin kazak ben sana aldım. Bu şemsiyeyi sen bana almıştın. Martılara simit atmaya bayılırsın. Yüzümdeki bu morluklar senin eserin fakat seni seviyorum hala. Senin adın Mehmet. Bu fotoğrafı İzmir'de ilk tatilimizde çekindik. En sevdiğin renk pijamamın rengi olan deniz mavisi. Boynundaki bu yara geçirdiğimiz araba kazasında oldu. Yanındaki bu insanlar ailen-di. Kazadan sonraki yaşadığın değişime tahammül edemeyip seni hastaneye yatırdılar. Ben seni oradan kaçırdım.

Hatırlıyor musun?

Hatırlıyordum. Hepsini, her şeyi...

Benim adım ne?

İşte can alıcı soru... Hatırlayamıyorum... Hatırlayamıyorum....

Sorun değil. Hatırlayamadığını biliyorum. Bundan önceki bir yıl boyunca hatırlayamadın. Ama ben yanındayım ve seni seviyorum. Şimdi biraz uyu. Uyandığında yanında olacağım yine.

Dudaklarımdan öptü ve gözlerimden bir damla yaş aktı. Yanıma uzandı. Gözlerim kapandı.

Bir kız kaçırma hikayesi

2014-02-11T00:45:00.000+02:00

"Son iki gün kalmıştı ve ihtimallerden sadece bir tanesi olacak gibi duruyordu. Erdal abi İstanbul'da yaşayan bir Elazığ'lıydı. Çalıştığı şirketin işlerini yürütmek adına araçla seyahat ediyordu. Kız kaçırma hikayemizi anlatığımız da elinden geldiğince yardımcı olacağını söylemişti. Sadece tek bir ricası vardı... "

Rıdvan benim güzel kalpli bir arkadaşımdır. Yaz aylarında okulun bitmesiyle daha sık görüşme şansı buluyorduk. Ortak birçok noktamız olmasına rağmen hayvan sevgimizin büyüklüğü birbirimize olan yakınlığımızı bu yaz daha da arttıracaktı. Kediler, kuşlar, balıklar derken aşk hayatlarımızdan daha çok besleyip, büyüttüğümüz dostlarımızdan konuşuyorduk.

Günlerden birinde henüz adı olmayan, aileye yeni katılan ikinci kedisiyle ilk kedisinin anlaşamadığından dert yanıyordu Rıdvan... Daha rahat edeceği bir yuva aramaya karar vermişti. İkinci kedinin nereden kendisine ulaştığını sorduğumda hikayemiz başlamıştı.

Henüz adı dahi olmayan bu dostumuz sahibi tarafından sokağa atılmak üzereyken Rıdvan alıp evine getiriyor. Kendi kedisi doğal olarak rahat vermiyor yeni arkadaşına. Rıdvan'dan bir resmini istedim, twitterde resmiyle beraber "Kim bu tatlı kediciği dost edinmek ister?" şeklinde bir tweet atmak için. Ama gelin görün ki bana gönderdiği ilk resimde tabiri yerindeyse aşık oldum bu güzel kıza. Başka resmi yok mu demem çok uzun sürmedi...

Rıdvan kendi çevresinden güvendiği kişilerle iletişime geçse de olumlu dönüşler alamadı. Bu güzel kızı kesinlikle iyi bakabilecek birine vermek istiyordu. Kafamda bir sürü değişik senaryolar canlanıyordu. Fakat hepsinde annemin bu kızla kapının önüne koymasıyla neticeleniyordu... Evet bu kızı kendime istiyordum.

Rıdvan'a ilk bundan bahsettiğimde çoktan razıydı bana vermeye. Oldukça da sevinmişti. Fakat aramızda 770 kilometre mesafe vardı. Rıdvan İstanbul, ben Kayseri'deydim. Nasıl olacaktı da bu kızı İstanbul'dan kaçıracaktık...

Otobüse almıyorlardı. Tren yoktu. Ve bizim çok az bir vaktimizi vardı. Neden? Okullar açılmak üzereydi ve Rıdvan İstanbul'dan okuduğu şehire gidecekti. Olabildiğince hızlı çözüm bulmamız gerekiyordu. 10 günde bir kızı nasıl kaçırabilirsiniz?

Önce yakın akraba ve tanıdıklardan Kayseri'ye gelecek olup olmadığını, ardından sınıf arkadaşlarımdan bunu yapıp yapamayacağını sordum. Günler geçiyor fakat bir yol bulamıyorduk. Rıdvan'ın her yeni resim yollayışı kalbimin ritmini artırıyordu...

Twitter'de "İstanbul'dan Kayseri'ye gelecek bir arkadaş arıyoruz." şeklinde tweetler attım. Başlarda çok kişi geri dönmese de ilerleyen günlerde yazanlar oldu. Kendileriyle görüşmelerimde çoğunun uçakla gelecek olması umutlarımı yitirmeme neden oldu. Çünkü uçağa almıyorlardı. Araştırmalarım sonucu ayrı bir uçak sadece bu işler için uçuş yapıyormuş fakat maaliyetli bir yoldu.

İlerleyen günlerde kızımızın resmiyle tweetler atmaya başladım, vakit daralıyordu git gide. Aynı günde üç tane olumlu geri dönüş almıştım fakat tarihler net değildi. Detayları konuşuyorduk, bir yandan da başka insanlar bulmaya çalışıyordum. Hatta bütün ihtimaller olumsuz sonuçlanırsa diye, istemeye istemeye İstanbul'da kızımızı sahiplenecek birilerine bakıyorduk.

Son iki gün kalmıştı ve ihtimallerden sadece bir tanesi olacak gibi duruyordu. Erdal abi İstanbul'da yaşayan bir Elazığ'lıydı. Çalıştığı şirketin işlerini yürütmek adına araçla seyahat ediyordu. Kız kaçırma hikayemizi anlatığımız da elinden geldiğince yardımcı olacağını söylemişti. Sadece tek bir ricası vardı...

Özel araç olduğu için bir kafesin olması iyi olur demişti. Rıdvan da 5-6 tane kafes olmasına rağmen sağlam olan bir tane vardı ve kızımız içinde çok huysuzdu. İnternetten daha geniş bir kafes sipariş ettim ve özellikle aynı gün elimizde olmasını istedim. İstediğimiz gibi gelmişti fakat aceleyle gönderildiğinden parçaları eksikti... Vakit dolmuştu ve kızımız huysuzlansa da Rıdvan'daki kafesle gelmek zorundaydı.

Akşam saatlerinde Erdal abi Rıdvan'dan kızımız, ilaçlar ve mamasını alarak yola çıktı. Gece saat 4'de Kayseri-Malatya yolunda kızımızı bana verecekti. Seyahatleri boyunca sürekli mesajlaştık. Bazen telefonla yol tarif ettiğimde oldu. Fakat bir sorunum vardı. Buluşma noktamız sapa bir yerdeydi ve gece 4'de araç dışında oraya gitmem mümkün değildi. Ayarlanmıştı fakat son anda bir arıza sebebiyle araç kullanılamayacak noktadaydı.

Bir ara yürüyerek gitmeyi düşündüm. İki saate oraya varırdım. 2 saatte dönüş. Fakat zaten günlerdir uykusuzken bu kadar uzun bir süre yürümek gözümü korkuttu. B planımı yerine getirecektim. Annem sabah uyandığında karşılaşacağı manzaradan habersiz erkenden uyuduğunda hazırlıklara başladım. Oldukça zor bir gece geçirecektik ikimizde. Gerekli malzemeleri alıp sıkıca giyindim. Bisikletime atladım ve B planı başladı. Yürüyerek 2 saatte gideceğim yolu 20 dakikada katetmiştim. Erken gelmiştim. Buluşacağımız benzin istasyonundaki görevlilerle sohbete dalmıştım.

Telefonum çaldı ve nihayet buluşma vakti gelmişti. Erdal abi arabadan indi ve tokalaştık, kendisiyle ufak bir sohbetin ardından kafesi arabanın arka koltuğundan aldım. Teşekkür ederek Erdal abiyi yolundan alıkoymadım.

Yerden kafesi kaldırıp, kızımla göz göze geldiğimdeki o ilk duygular hala taze... Resimlerinden daha büyüktü ve beklediğimden ağırdı. İlk defa o gece miyavladığını duydum. Eve gelene kadar dertleştik. Rahatsız olmaması için yavaş yavaş gidiyordum.

Eve vardığımda tatlı bir huzur vardı üzerimde. Yorgun değildim kesinlikle. O'nu ilk kapalı olan balkona bıraktım. Bir bardak su içtim. Tekrar balkona dönüp O'nu kafesinden çıkardım. Rahatsız olmasın diye kapıyı kapatıp O'nu cam arkasından izledim. Bir kaba mamasını koyup, bir kaba da su koyup yanına bıraktım. Artık uyumam gerekiyordu.

Annem beni inatla dürtüp uyandırdı. Mehmet! Mehmet! Mehmet bu nereden çıktı? Aslında kendime geldiğimde geceyi bir rüya mıydı acaba diye sorgulama gereği duydum. Ardından annemin kalk şu kediyi nereye götüreceksen götür demesiyle gerçek olduğunu farkettim.

Yatağımdan çıkıp balkona gittim. Kızım kapının dibinde başını bana çevirmiş bakıyordu. Gülümsedim ve kapıyı açtım. Bir süre sakince bekledi. Annemin mutfağa gelmesiyle sakın içeri girmesin demesi bir oldu. Kızım korkup, içeri kaçtı. Annem durdurmaya çalıştı fakat çoktan salona gitmişti kızım. 30 dakika boyunca annem O'nu balkona tekrar götürmeye çalıştı. Zorda olsa başarmıştı. Annem net bir şekilde götürmemi istedi.

Kızım tekrar kafese girdi. Otobüs durağına gelmiştik. Çok beklemeden otobüse bindik. Otobüsteki herkes yabancı bir gözle kafese bakıyordu. Ben ise içten içe gülerek hesap yapıyordum.

Yaz boyunca okul için biriktirdiğim paradan ne kadarını kızıma harcayacaktım bilemiyordum. İlk defa böyle şeylerle karşılaşıyordum. Şehir merkezine geldiğimde nereye gideceğimi gayet iyi biliyordum. Bütün her şeyi planlamıştım. Veterinere ilk geldiğimizde zorlu bir muayene geçireceğimizi anlamıştım. Veteriner kızımın kötü bir durumda olduğunu ama güzel bir kedi olduğunu söyledi. Biraz çekinerek acaba kaç yaşında diye sordum. Sanırım yeni tanıştınız dedi. Evet dedim. Dört yaşında gibi gözüküyor, aslan gibi maaşallah dedi. Bir kere soru sormaya başladım ya artık beni kimse tutamazdı. Cinsi ne? Nasıl besleyeceğim? Tuvaleti nasıl olacak? Nelere dikkat etmeliyim?

Veteriner sabırla bütün sorulama cevap verdi. Uzun süre aşı olmadığı için ve evde yaşayacağı için aşılarını yaptırmam gerekiyordu. Bu sandığımız kadar kolay olmadı. Bu kısmı atılıyorum.

Gözü hastaydı kızımın, birde parazitliydi. Veteriner bunlar basit şeyler dedi. Bu kızın adı ne? Aşı karnesine yazmam gerekiyor dedi. Ve o ana kadar neden isim düşünmediğimi kendime sordum. Bir isme ihtiyaç duyduğumu bile o anda farketmiştim. Siz muayenenizi yapana kadar bende maması ve kumunu alayım dışarıdan dedim. Ve düşünmeye başladım. Bir kızdı. Sis desem. Yavan kalırdı. Düşünmeliyim. Bu arada mama ve kumunu aldım. Birazdan Veterinere gireceğim. Girdim. Biz hazırız dedi. Ben? İsmini düşündün mü? Evet SiSi olsun dedim. Bir anda çıktı ağzımdan. SiSi, güzel bir ismi var tıpkı kendi gibi. O'na iyi bak dedi. Size alışması için O'na vakit ver. Siz... Şimdi eve gitme vaktiydi. Bize... Okul için biriktirdiğim paranın yarısı gitmişti... Düşündürücüydü bu...

Kafesi kapının yanına koydum ve kapıyı çaldım. Annem açtı meraklı gözlerle. Bağcıklarımı çözüyordum. Aferin sana beni dinleyeceğini biliyordum dedi ve içeri geçti. Bense SiSi'yi alıp balkona geçtim. Kumu için bir plastik sebze kasasını düzenledim. Uyuyacağı yeri de uzun bir uğraştan sonra hazırladım. Bir ara kapıyı açık unutmuşum. Ve olanlar oldu. Annem geldi ve hiçbir şey söylemedi. Bir bakış attı ve salona gitti. Kardeşlerim ilk defa kedi görüyormuş gibi peşindeydiler. Rahat bırakın dedim. Adı ne diye sordular. O'nun adı SiSi.

Annem hala sessizdi. Ve bu asıl fırtına olan babamın yanında bir hiçti. Yapacağım konuşmayı günler öncesinden düşünmüştüm.

Akşam babam geldiğinde lafı benden önce annem aldı. İstemiyorum dedi ve ağladı. Babam nerede dedi. Balkona gitti ve baktı. Salona geldi. Hiçbir masrafını üstlenmem kalsın dedi. Şaşırmıştım. Daha tek kelime bile etmemiştim. Annemi gıcık etmek içindi farkındaydım. Ama yine de konuşmayı yapmam gerekiyordu.

SiSi'yi Trabzon'a götüreceğim ilk gidişimde. Burada kaldığı sürece sorun çıkarmayacak dedim. Eve pislerse elimi vurmam dedi annem. Ev kedisi anne bu, eğitimli yani. Sen zorlasan da yapmaz. Kumu var oraya gidip yapacak. Ne yiyecek peki, birde O'nu mu besleyeceğiz? Aldım mamasını. Ben anlamam istemiyorum yarın götür ne yaparsan yap. Daha dur anne en kötüsünü demedim daha. Daha ne var? Daha ne var? Gözü hasta ama ilacını aldım. Birde bitli zilli... Nee!!!!!!!!!!!!

İki hafta boyunca hayatımın en zorlu günlerini yaşamıştım. Bir sürü masraf yapmış ve annemi hala ikna edememiştim. SiSi'nin gözü iyileşmiş, parazitlerinden kurtulmuştu. Artık evin içinde dolaşabiliyordu.

SiSi'yi bu kadar çok sevmeme rağmen zilli gidip ilk O'nu hiç istemeyen annemin kucağına oturdu. İnanmam diye fotoğrafını çekmişler... Kırılsam da yapacak bir şey yoktu.

Aradan 15 gün geçmişti fakat bir sorun vardı. SiSi hiç miyavlamıyordu. Hiç derken gerçekten hiçti... Yavaş yavaş kendine dokunmama sorun çıkarmıyordu. Karın bölgesinin tüysüz olduğunu farkettim birde...

İnternetteki araştırmam sonucu miyavlamamasında bir sorun olmazken, cinsinin normalde karın bölgesinin tüylü olması gerekiyordu. Yine araştırmam sonucu kısırlaştırılmış olabileceğini öğrendim. Rıdvan'a sordum bir bilgisi olmadığını söyledi. Sahibine sorar mısın dediğimde beni şok eden bir şey duydum. "Küçük bir köpek almış."

Çok sinirlenmiştim... Ama elden bir şey gelmezdi. En azından sokağa atmadan kısırlaştıracak kadar düşünceliymişler dedim.

Aradan iki ay geçmiş ve birbirimize iyice alışmıştık. Trabzon'a gidiyordum. SiSi ise belirsizdi. Otobüs firmaları ile görüştüm ama hiçbiri olumlu cevap vermedi. Ben yine de olumlu oldugunu söyledim evdekilere. Ve beni yine annem kurtardı. Düzenini kurana kadar burda kalsaydı iyiydi dedi.

Aradan geçen zamanda SiSi annemin gönlünü çelmişti. Zannettiği gibi bir kedi dediğildi. Ve annem bunun artık farkındaydı. Annemle aralarında değişik bir bağ vardı. Ben SiSi'yi hiç miyavlamıyor diye bilirken sabah ezanından sonra annemin ayağına dolandığını ve mama vermesi için miyavladığını öğreniyordum. Ertesi sabah buna bizzat şahit oldum. Değişik bir duyguydu. Hislenmiştim.

Hatta şu anda bu satırları yazarken bile tekrar hislendim.

SiSi Kayseri'de kaldı. Ben ise 4 ay boyunca Trabzon'da. Arada sesimi unutmasın diye Skype'de ailemle görüştüğümde aralarında SiSi'de oluyordu. Babam arkadan hani bana masraf çıkartmayacaktın çok para bunun maması diye söyleniyordu.

Trabzon'dan Kayseri'ye dönmeden önce SiSi hakkında bir ihtimal daha öğrendim. SiSi kısır değildi. SiSi yeni doğum yapmış ve rahat emzirebilmesi için karın bölgesi traşlanmıştı. Uzun süre bunu evdekilerden sakladım. Çünkü üzülürlerdi.

Kayseri'deyken ben kardeşim: "Abi hiç mi çocuğu olmamıştır?" diye sorduğunda kendimi tutamayıp ağlamıştım.

SiSi şu anda gayet iyi. Hatta şu anda annemin tek başına verdiği karara göre evde dokunulmazlığı var. Evde hiç kimse SiSi'ye dokunmuyor. Çünkü tüyleri dökülüyor ve annem son derece titiz biridir. SiSi ise aylardır hiç bu kadar rahat olmamıştı.

Gece herkes uyuduğunda ben kendimi tutamayıp yine O'nunla oynaşıyorum.

Dün gece twitter'de kötü bir haberle karşılaştım. O kötü olay bunu yazmamı tetikledi. İsmi lazım değil o kişi, bütün dengemi altüst etti. Beddua etmeyi sevmem ama kendimi tutamıyorum. Allah o insanımsı canlının iki dünyada da cezasını verecektir. Bu yazıyı SiSi'nin O arkadaşına ithaf ediyorum.

"Dostsever" kalmanız dileğiyle.

Mehmet...

O ve Adam

2013-09-17T13:28:00.000+03:00

Hikayenin sonunda adam geri gelmiyor.

Bir daha kimseyi sevemeyeceğimi düşündüğüm bir dönemdi. Hiçbir erkek bana O'nun hissettirdiklerinden fazlasını hissettiremezdi. Başkasında O'nu hatırlayacağımı adım gibi biliyordum. O'nu başkasından bir sır gibi saklayacağımı, hissetseler bile hiç bir zaman bilmeyecekleri bir O vardı artık içimde.

Neden, nasıl, keşke, belki... Her ne olursa olsun bana hiçbir şey O'nu tekrar getiremezdi. Sorsanız "Madem bu kadar çok seviyordun, neden gitmesine izin verdin?" cevap veremezdim. Gitmesin istiyordum ama ben kalamazdım. Lanet olasıca anlamsız bir kız gururu işte. Belki de tekrar tekrar aynı yerden kırılmaktan bıktığım içindir.

Bir çok soru, bir çok cevap, tek bir gerçek vardı: "Yalnızdım." Ve demir attığımı hissediyordum. Gücüm vardı kalkmaya ama yerde kalma isteği nedir bilir misiniz? Bazı günler uyandıktan sonra bir beş dakika kendinizi sınarsınız hani, kımıldamadan gözleriniz açık, kendinize uyandığınızı ispat etmeye çalışırsınız. Sonlarına doğru ters yöne döner ve tam kalkacakken birden durursunuz, gözünüzü bir kez kapatıp açıp, sonra tekrar kapatırsınız. Uykuya teslim olursunuz. Öyle işte...

Hikayenin devamında, seni bulunduğun yerden çekip çıkartmak isteyen erkekler olur hep. Oldu da... Bazılarında acaba desem de saman alevi gibi söndü hemen düşünceler... Hazır mı değildim yoksa istemiyor muydum bilmiyorum. Daha büyük bir aşk çekebilirdi beni kendine... Ama tanımadığım güvenmediğim bir insana da bu derece aşık olmam mümkün değildi. Hiç şansları yoktu. Hem tanıdım, güvendim de ne oldu!

Fakat bir gün farklı biri çıktı. Nasıl tarif edeceğim bilmiyorum. Bu adam beni bulunduğum yerden çekip kurtarmaya çalışmıyordu. Kendisine aşık olmamı, sevmemi de istemiyordu. Bulunduğum yerde, yanımda boş yer olup olmadığını soruyordu. Dipte, benimle yan yana durmak istiyordu. Her ne kadar "Burası pis, burası durulacak yer değil!" desem de kalıyordu...

Başta korkmuştum. Kim böyle bir yerde durmak isterdi ki... Diğer yandan da değişik bir çekim gücü vardı. Daha şimdiden planını görüyor gibiydim. Beni kendine çekecek ve kendiyle beraber buradan kurtulmamı sağlayacaktı. Ehh fena fikir değildi. Yine de korkularım, endişelerim, geçmişim vardı. Belki de geçmemişim...

Bir gün bana "Bu gün O'nu dünden daha az düşündüğünü farkettin mi?" dedi. Başta cevap verecek gibi oldum. Sonra böyle olup olmadığını düşündüm. Bir nevi, doktorun hastanın tedaviye cevap verip vermediğini kontrol etmek gibi bir şeydi. İşin kötüsü haklıydı. Bir rakibi olduğunun bilmesinin yanı sıra, O'nun artık üzerimdeki etkisinin azaldığını da farkediyordu. Zeki bir adamdı. İyileşiyor muydum?

Karma karışık bir haldeyken, aklıma bir soru takıldı. Bu adamı da dibe itecek bir sebep olmalıydı. Bir yara... Ama şimdiye kadar iyi saklamıştı. Sormak istedim. Yapamadım. Giderse diye korkmaya başladığımı farkettim. Alışmak lanetim yine beni sarmıştı.

Yanımda, tanımadığım, üstelik beni tanıyan, korkmadığım, aynı zamanda kaybetmekten korktuğum, alıştığım bir adam vardı. O'nun için yapabileceğim bir şeyler olmalıydı. Ama bütün güzel duygularımı kaybetmiştim O'ndan sonra. Sanırım bu adama verebileceğim en büyük hediye O'ndan kurtulmaktı.

"Unutma." dedi bana. "Neyi unutmayım?" diyemeden devam etti. "O'nu unutma. Unutmana gerek yok. Unutmak ertelemektir. Bir şarkı çalar hatırlarsın, bir isim, bir cadde, bir apartman adı, bir film, bir kaldırım taşı bile bütün unuttum dediğin şeyi sana hatırlatabilir tekrar. Unutma. Ama güzel bir çözümüm var bunun karşısında. Vazgeç. Durmadan O'nunla bir daha olamayacağını söylüyorsun ama diğer yanın hala O'nunla. Vazgeçmemişsin.

Haklıydı ve ben bi o kadar lâl idim ki... Günlerce sustuk. Bekledik. Adam daha çok bekledi. Bir şeyler yapmalıydım ama yapamıyordum. Gideceğini hissediyordum. İçimde "Gitme!" diye haykıran sesleri duyabiliyordu. Ama fakat bunu dile getirmemin gerekliliğini de biliyordu. Ayağa kalktı. Arkasını döndü. Gitti.

Durdurmadım. Ayağa kalkamadım. Gidişini, kaybedişimi izledim. Bu adamı bir daha bulamayacağımı bile bile çakılmıştım olduğum yere.

Günler sürdü kabullenmek. Gelmeyeceğine inanmak. Pişmanlıklarım vardı henüz bu adam gitmeden başlayan. Ama bilirsiniz. Bazen durursunuz. Yorulmuşsunuzdur çünkü... Günlerce bu adamı düşündüm.

Aradan epey zaman geçti. Kalkmıştım artık. Yaşamadığım bir aşk, bana yaşadığım bir aşktan vazgeçmeme yetmişti. Kurtulduğuma sevinemiyordum. İçte bir yara ve bir yara izi sahibiydim artık. Peşinden gitsem bulamayacağımı biliyordum. Bana o kadar çok şey öğretmişti ki o kısacık sürede. Umarım bu adam mutluluğu yakalar diye dua eden birine dönüştüm. O'na ise artık diyecek hiçbir sözüm kalmamıştı. O'ndan vazgeçmiştim. Bu adamdan da vazgeçmem gerekiyordu. Bana bunu adam öğretmişti. Bunu yaparak adamı mutlu edeceğimi biliyordum.

Yanındayım

2013-08-10T00:04:00.000+03:00

"Güneş henüz yeni doğmuş, sabahın soğuk esintileri güneşin sıcaklığını tatlı bir melteme dönüştürüyordu. Saatlerdir haber alamıyordum O'ndan. Dün çok heyecanlıydı. Babasına bir arkadaşında kalacağı yalanını yutturmuş, henüz yeni tanıştığı erkek arkadaşıyla beraber zaman geçireceklerdi. Rahatsız etmemek için arayıp sormadım. Ne giyeceğini, saçlarını nasıl yapacağını, hangi kokuyu süreceğini, hangi ojenin daha iyi olacağını, hangi ayakkabının daha uyumlu olacağına kadar belirlemiştik saatler sonra. Hoşuma gitmese de bunları yapmak, benden isteyince bir şeyi hayır deme şansım yoktu. Son halini gösterdikten sonra çıktı."

Herhangi biri farketmezdi. Kız arkadaşlarından bile kıskanabiliyordum O'nu. Hatta kardeşinden bile. Hazırlandığı bir erkekti. Bu düşünce beni mahvetse de elimden gelen hiçbir şey yoktu... Henüz yeni tanışmış olduğu bir erkeğe olması gerekenden çok fazla ilgi gösteriyordu. Çok etilenmişti belli ki. Bunu bana söylediği anı hatırlıyorum. "Birinden hoşlanıyorum. Sana anlatacağım." içimde dallarımda duran binlerce kuş aynı anda ürkerek havalanmış hissine kapılmıştım. Bir gün bu sahneyi yaşayacağım belliydi. Ama düşüncesiyle o anı yaşamak arasında bile uçurumlar vardı. Yaşadığımı tarif etmek imkansız. Detaylardan bahsederken yazdığı her bir kelimede bir damla yaş süzülüyordu gözlerimden. İşin kötüsü O'na aşık olduğumu bildiği halde, bilmemezlikten geldiğimiz bu oyunda, oscarlık performans sergiliyordu. Oyun bittiğinde alkışlar gibi performansını: "Hayırlısı..." dedim.

Dakikalar yıllar gibi gelmeye başlamıştı. İçimden bir ses bir şeyler işler ters gidecek diyordu. Aslında gitse fena olmazdı. Üzülür ben bir şekilde onu ayağa kaldırırdım. Kapılıp gider sonra üzülürse?

İzlemem gereken filmler listesinde sırada "The Notebook" vardı. Hep O'nunla beraber izlemeliyim diye ertelemiştim. Kaderde yalnız başıma ağlaya ağlaya izlemek varmış. Geçmeyen saatlere acı verici başka bir çözüm...

İzlediğim filmlerde, dinlediğim müziklerde, okuduğum romanlarda, karşıma koyduğum O insan; şimdi bir başkasıyla bunları yaşıyor ve bende kuzu kuzu bekliyordum. Elim telefona gitti. "Nasıl gidiyor?" diye sorsam acaba O'nu sıkıntıda bırakır mıyım? Yanındaki "O kim?" dediğinde "Bir arkadaşım." cevabını verirse daha çok üzülürdüm. Bu düşüncenin ardından kendimi bir hesaplaşmanın içinde buldum. "Peki sen O'nun neyisin?"

Başı sıkıştığında kardeşi, tavsiye istediğinde arkadaşı, ağlamak istediğinde dostu, gülümsemek istediğinde romantik aşığı... Bu girdapta nasıl yorulmuyordum acaba. Belki de çoktan yorulmuştum.

Aklıma kardeşine sorma fikri geldi. Kardeşi bu konularda pek sıcak değildi. Arada laf taşıyan insan olmak istemiyordu. Ve benim ablasına aşık olduğumun da farkındaydı. Israrla siz arkadaşsınız deyip duruyordu. Ama gözümü karartıp sordum. "Bırak bu günü yaşasın." cevabı aslında ne kadarda doğruydu... Bıraktım.

Kızamıyordum, hakkım yoktu O'na aşıkken O'nun başkasıyla olmasına karışmaya... Kendinin bir sözü vardı: "Bir kız bir erkekle ilk karşılaştığı an O'nunla arasında neler olabileceğinin hikayesini görür bir kaç saniye içerisinde. Senin ile olan hikayemizde maalesef aşk yok." Kulaklarımda yankılanıyor bu dürüst, samimi sözü. Ama O'na olan aşkıma engel olamayacak kadar da cılız...

Hakkını vereyim. Sanırım canımı bu hayatta bu kadar acıtabilecek tek insan O... Daha birkaç saat önce tanıştığı o kişiyi bana onunla birlikte geçirdiği saatten uzun anlatması gibi bir işkencesine maruz kalmıştım. Kızların anlayamadığım böyle garip bir huyu var. Eğer anlatmak istiyorsa ki seni en yakını olarak görüyorsa bu kaçınılmaz, canını acıtabileceği ihtimali ne o anda, ne o andan sonra aklına gelmiyor. Ve kötü insan olmamak için olumsuz tek bir şey söyleyemiyorsun. Buna rağmen bir sorun olduğunda "neden beni uyarmadın aptal!" deme cüretini bile gösterebiliyorlar.

Bu çocuktan öncesi de olmuştu, benzer olaylar farklı hikayeler. Birde demez mi: "Elimden gelen her şeyi yapıyorum ama değmiyor hiçbirine... Hiç mi adam gibi birine denk gelemeyeceğim."

Artık O'nu anlamaya çalışmaktansa yaşamaya karar vermiştim. Çünkü imkansıza yakın bir ihtimaldi. İçimdeki huzursuzluk yine nüksetti. Bu hissi hiç sevmiyorum. Konu o olunca içimdeki huzursuzluğun hiçbir zaman iyiye dönmesi mümkün olmamıştı. Arayamıyordum da... Düşünmemeye çalışmak durumu içinden çıkılmaz bir hale sürüklüyordu. O'nun herkesi kendi gibi saf ve temiz sanması başına hep bela olmuştu. "Yine hep aynı şeyi söylüyorsun ama hep farklı şeyler oluyor diyeceksin ama bir daha olmayacak." dese de artık ikimizde çok iyi biliyorduk ki beni göremediği sürece daha çok bu sözünü tutamayacaktı...

Saatler zamana demir atıyordu sanki. Güneş batalı 3 saat olmuş ama hava hala aydınlık gibiydi. Haber verebilirdi. bir çok fırsatı olacağından emindim. ama telefonuma operatör ve reklamlardan başka mesaj gelmiyordu... Bunları düşünürken soğuyan kahvemden bir yudum aldım. Uyumayı düşündüm. Ya ararsa diye bunu yapamadığımı hatırladım. Telefonum çalacak ve "Sana ihtiyacım var." diyerek yerini söyleyecek gibi hissediyordum.

Gece yarısını geçeli epey olmuş, prenses hala külkedisine dönüşmemişti. Meraktan öte araya gurur girmiş, eğer kendini merak ettiğimi bildiği halde haber vermiyorsa ben neden onu arayım düşüncesiyle kuduruyordum. Ve telefonum çaldı. Masanın üzerinden alacakken bu fon müziğinin kardeşine ait olduğu canlandı gözümde. Hızla giderken bir andaki o yavaşlama durumu, tarif edilmez bir histi. "Ablamdan bir haber aldın mı? Telefonu kapalı."

Nerelere gideceklerini biliyordum. Dışarı çıkıp, arabaya atlayıp, yola koyulma hızımı ölçseler, ışınlanmanın bulunmasına çok az kaldığını anlarlardı. İlk başlarda ışıklara uyarak gitsem de sonra kırmızı ışıklar, arabanın gidebileceği maksimum hız limitler, sınırlar, kurallar artık gözümde yoktu. O'nu bulmalıydım. Belki de sadece şarjı bitmişti. Ama bilemezdim ki...

Arabayı park etme gereği duymadan kapıya bırakıp içeri girdim, yüksek ses, ışıklar, kalabalık... Burada telefonu çalsa bile duyamazdı ki... Dakilarca O'nu aradım. Kolumdan biri tutup arabanızı oradan almalısınız dedi. Cüzdanımı çıkardım. Para teklif edeceğimi düşünmüş olmalı ki O'nun resmini gösterdiğimde şaşırmıştı.

"Bu kızı gördünüz mü?"

"Evet yarım saat önce çıktı."

"Yanında biri var mıydı?"

"Yalnız çıktı."

İnsanların ne zaman çileden çıkacağını hissettiğim anları yaşıyordum. Hızlı adımlarla kalabalığın arasından arabaya gittim. Bu saatte yalnız başına bir kız. En yakın taksi durağına gitmeliydim. Yollar tenhaydı ve soracak kimse yoktu. Tabelaları takip ettim ve nihayet gelmiştim.

Resmini gösterdim ve "Gelmedi." cevabını aldım.

Arabaya girdiğimde kızımdan özür dilemek zorunda kalmıştım. İlk defa kapısını bu kadar sert kapatıyordum. Arabayı çalıştırdığım anda telefonum çalmaya başladı.

"Telefon numaranı hatırlamam uzun sürdü, kusura bakma. Beni gelip almalısın."

Kısa, net ve sarhoş olduğunu belli etmemeye çalışan bir kızın, ağlayan ama huzur verici sözleriydi bunlar.

Yanına geldiğimde O'na sıkıca sarılıp alkolle karışmış kokusunu içime çekmiştim. Üşüyordu. Ceketimi çıkarıp ona verdim. Arabaya giderken beni durdurdu ve banka çekip oturtturdu. Konuşmadan sarılmamı istedi. İlk defa bu kadar içmişken görüyordum O'nu... Ve anlatmaya başladı.

...

Her şey çok güzel giderken, çocuğun yanında olmadığı bir anda masada duran telefonundan gelen arama dikkatini çekmişti. Rehbere "Aşkım" diye annesini kaydetme ihtimalinin çok düşük olduğunu varsayarak telefonu açmış ve çocuğun sevgilisinin hiç durmaksızın söylediği tehditkar konuşmayı dinlemiş, hiçbir şey söylemeden kapatmıştı. Biraz önce dans ederken elleri ve dudakları vücudunda dolaşan çocuğun oyuncağı gibi hissetmişti kendisini. Toz pembe hayat, karanlık bir acıya dönüşmüştü...

Kendinden iğrenir gibi konuşmalarına son verip evime doğru yola çıktık. Sonrasında olanları ise yukarıdan aşağı doğru bunları okurken ki gördüğünüz resimlere tekrar bakarak öğrenebilirsiniz.

Ben O'nun kardeşi, arkadaşı, dostu ve bazen aşkı olan adam.
O'nu seviyorum. Ve sanırım başım belada...

Merhaba Sevgilim

2013-07-30T01:42:00.001+03:00

Merhaba Sevgilim,

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Yani gelecekten... O yüzden şaşırma girişteki "Sevgilim" hitabımdan. O kadar eminim ki senin benim "hayatımın kadını" olduğuna; çekinmeden, utanmadan bunu sana rahatlıkla sarfedebiliyorum şu anda. Bunu sana yıllar önce de söyledim, içimden, halimle, tavrımla, gözlerimle söyledim. Bunca zamandır bekledim. Bekledim, çünkü bunu dile getirdiğimde karşılık bulup bulmayacağı konusunda endişelerim vardı. Hazır değildim, hazır değildik. Benim emin olmam için varlığın yeterliyken, senin emin olman için beraber geçireceğimiz, birbirimizi tanıyacağımız, benim önümüzdeki hayatı göğüsleyebilecek olgunluğa erişmem, kısaca yıllara ihtiyacımız vardı.

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Aradan geçen onca zamanda anladım ki insanlar aralarındaki o özel ve güzel bağa erken isim koyarak sonun başlangıcını hazırlıyorlardı istemeden. Çünkü iki insan birbirini her türlü zorluğa karşı beraber durup duramayacaklarını bilmeden bu adı veriyordu aralarındakine: "AŞK"

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Hani seni üzdüğüm zamanlarda olmadı değil. Ama bilerek, isteyerek, sebepsiz hareketler sonucu üzmedim seni hiç. Üzüldüğünü anladığım yaptığım her ne ise geri adım attım ve aynı hatayı tekrarlamadım. Bilirsin, bir insana alışılageldiği gibi: "Tanıştığıma memnun oldum." demem hiç. Çünkü o bir kaç dakika içinde onun hakkında öğrendiklerin sadece tanışmanın başlangıcıdır. Günler, haftalar, aylar sonra: "Nereden karşıma çıktın Allah'ın belası!" derken bulabiliyor insan kendini... Neden sende böyle olmadı biliyor musun? Çünkü ben seni o kadar uzun zamandır bekliyordum ki sadece bir muhabbet sonunda: "İşte bu; hayatımın kadını, gelecekteki sevgilim, hayat arkadaşım, eşim..." diyebildim sana.

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Hani çok mutlu olduğumuz zamanlarda olmadı değil. Bazılarını planladık, bazıları anlıktı... İnsanlar bu kadar çok mutluluğu ararken bizim sadece beraber vakit geçirmemiz bile yeterli oluyordu bunun için. Soyutlanıp, sanki dünyada kalan son iki insanız gibi davranabiliyorduk. Bana hep derdin: "Sen hala küçük bir çocuksun." diye. Aslında ben sadece hiç bu kadar mutlu olmamıştım. İnsan mutlu olduğu kadar büyüyor, acı çektiği kadar olgunlaşıyordu. Evet küçüktüm... Sebebi ise yokluğundu. Beni sen büyüttün; severek, mutlu ederek, önemseyerek...

Bu mektubu yıllar sonrasından yazıyorum sana sevgilim. Şartlanmadan, kurallar koymadan, zorlu yollardan geçip geleceğiz bu güne. Sabretmek, güvenmek ve inanmak bizim aşkımızın temelini oluşturduğundan yavaş yavaş, emin adımlarla biz olacağız. Senin yerinde olsam, bana sevmeyi böylesine öğretmişken, beni senden başkasına yâr etmezdim.

İstiyorum

2013-04-15T17:17:00.000+03:00

Olmayacak biliyorum ama...

Sessizliği seviyorum. Düşününce, gürültülü bir yerde, ses çıkaran her şeyi susturamazsın sessizlik istediğinde. Fakat sessiz bir yerde radyo, televizyon en kötü telefonunda bir müzik açar, sessizliği istediğin zaman bozabilirsin. Sessizlik istiyorum.

İş olsun, okul olsun, ev olsun rahatlığı seviyorum. İş ve okulda bunu yakalamak zor olsa da en azından evimde rahat olmaya ihtiyacım var. Kalabalık, sürekli ziyaret edilen bir evde yaşamak sıkıyor beni. Şehir gürültüsünden uzak, en az iki katlı, çok odalı bir evim olmalı. Biri garaja yakın iki çalışma odam olsun. Garaja yakın olanda, etrafı batırdığımda çok sıkıntı yaratmayacak işlerle uğraşmak istiyorum. İçerisinde bir çok çeşit hayvan besleceğim bir oda da olmalı. Balıklar, kuşlar, kediler, köpekler... Amerikan tipi bir mutfak ve mutfağa birleşik geniş bir salonu da olmalı. Büyük bir evim olsun istiyorum.

Garaj dedim... Ee tabi arabalarım da olsun. "Oha bi tane neyine yetmiyor." diyen arkadaşlarım açıklayım. Biri 1967 Mustang Shelby GT500 olacak illa ki... İçi geniş değil ama zaten aile arabası olarak da kullanmayacağım. Ama bu Mustang aileden biri olacak kadar değerli olacak benim için... Kız gibi araba derler ya öyle işte... O da benim bir çocuğum olacak. Eşimi ya da bir arkadaşımı alıp gezmeye, eğlenmeye çıktığımda kullanırım. Diğeri de çocuklar ve eşimle rahat seyahat edebileceğim geniş bir araba olur. İkisini de istiyorum.

Eşim dedim... Fiziksel olarak tanımlamak zor ama en azından benim gibi esmer bir eşim olmasını isterim. Ayran gönüllü değilim hiç... Sevdimi kolay kopamam. Olacaksa güzel olmasını da isterim. Bakmayın bana öyle... Güzel bir eşim olmasını hakedecek kadar yakışıklı olmasamda, O'nu yeterince mutlu edebilecek kadar duygu, düşünce sahibi biriyim. Aslında yakışıklı bile sayılabilirim. Bakış açısına göre değişir tabi ki... 1.70 boyunda olsam bile benim kadar uzun olsa fena olmaz hani... Topuklu giydiğinde yanında sırıtsam bile öle istiyorum. Her şeyden önce tabi ki bana ayak uydurabilmesi, duygusal inişler-çıkışlar taşıyan bir yengeç burcu insanı olarak anlayış sahibi birisi olmalı. Beni dengelemeli, tamamlamalı... Çocuklarımızı tek başına yetiştirebilecek kadar bilgi ve beceri sahibi olmalı. Tabi ki annelik iç güdüsü her kadını değiştirir ama yine de böyle olmasını istiyorum.

Çocuklar dedim... Yıllardır içimde bir kız çocuk sahibi olma arzusu var. Oğlumda olmasını isterim ama kız çocuğu büyütmek en büyük arzum. Hatta annesi ile beni paylaşamayacak kadar kendimi sevdireceğimi düşünüyorum. Annesi kadar güzel olacağından işim zor ama neyse... İlerleyen yaşlarımızda annesine yardımcı olacak olması da önemli bir faktör tabi ki. Eşim koca evle tek başına uğraşamaz büyük ihtimalle. Şimdi yazarken farkettim... O kadar çok kızım olsun istiyorum ki olası oğullarımla ilgili hiç bir şey düşünmemişim. Kesin haylaz, serseri çocuklar olup, kızların canlarını yakarlar... Çaktırmadan "oğullarım" da dedim. Kız çocuğu sahibi olana kadar deneyeceğimizden kaynaklanıyor sanırım. İnşallah ilk önce kızım olur... Bunu çok istiyorum.

Hayal olarak kalmayacak kadar çok istiyorum bunları... Tabi daha çok yolum var... Önce şu üniversiteyi ve askerliği bitirmeli, güzel maaşlı bir iş ya da kazancı iyi bir iş yeri sahibi olmalıyım. Benim hayattan ve kaderimden umduğum, beklediğim, istediğim bunlar. Hufff, çok para kazanmalıyım... Yazarlıkta da pek para yok ki... Neyse "İsteyenin bir yüzü kara, vermeyenin iki yüzü." diyerek topu yukarıya atıyorum.

Hayatımı Değiştiren Kitap

2013-01-06T16:50:00.000+02:00

Tek bir şey bütün hayat düzenini değiştirebilir mi? Peki bu bir kitap olabilir mi? Cevabını bu yazı bittikten sonra tekrar duymak istiyorum. Çünkü 2010'da bir kitaba dokundum ve sonrasında olanlara inanamadım.

...

Kursdan çıktım. 10 dk sonra duraktan geçecek olan otobüse yetişmek için kalabalığa aldırmadan hızla koştum. Kalabalık arasında F1 pilotu gibi hızlı, usta bir dansçı gibi kıvrak... Ama durağa geldiğimde çok geçti. 30 dk daha beklemem gerekiyordu. Mart ayı ve Kayseri. Donmak için ne kadar müsait yer ve zaman... Dün yaptığım gibi donmaktansa karşıdaki AVM'de biraz vakit geçirip tekrar dönmek çok daha mantıklı.

AVM'nin direkt 3. katına yöneldim. Dün orada daha önce görmediğim, büyük ihtimalle yeni yapılmış kitap standına gittim. Yaklaşırken bile süzüyordum gözlerimle. Bir tanesi ters duruyordu. Büyük ihtimalle bakılmış ama ters konulmuştu yerine. Elimi uzattım ve dokundum. Bir dokunuşla 2003 yılına gittim.

8. sınıftayım. Hoca kitap kurası çekiyor. Seçenekler Çalıkuşu ve Sinekli Bakkal. Tabi ki şansıma Çalıkuşu'nun iki katı kadar daha uzun Sinekli Bakkal çıkıyor. Okuyup özetini çıkaracaktık. O sıralar kitap okuyacak vaktim yoktu ama en azından Çalıkuşu olsaydı bari... Denerdim. Müdürün yanına gittim.

Hocam, Türkçe hocamız bir ödev verdi. Kitap okuyup özetini çıkarmam gerekiyormuş. "-Ama üst üste çok Satranç Turnuvası var. Odaklanmamı engeller bu. Beni bundan muaf tutamaz mıyız? +Ben hocanla konuşurum merak etme. Sen madalya getirmeye bak."

Satranç sayesinde bundan da yırtmıştım. Madalyalar geldi bütün turnuvalarda. ama dönem sonu karneyi elime aldığımda karşılaştığım "Türkçe: 2" karşısında resmen çökmüştüm. Türkçe ana derslerden biriydi. Ortalamam buna rağmen Takdir almaya yetiyor olsa da sırf bu ders yüzünden alamamıştım ömrümde ilk defa. Hesabı sorulacaktı! Müdürün önüne karneyi koyduğumda aklına dank etti. "Ben konuşmayı unuttum, neden tekrar hatırlatmadın?"

O günden sonra elimi bir romana sürmedim.

Şimdi aradan 7 yıl geçmiş ve 2010'dayım. Bu olay bir dokunuşla gözlerimin önünde canlandı. Kitabı ters çevirdim. "Olasılıksız"

Kapağı mıydı yoksa ismi miydi beni bu kadar kendine çeken... İlk 5 sayfayı bir solukta okudum. Sonra gitme zamanım gelmişti. Düzgünce yerleştirdikten sonra yerine çıktım. Bir daha kaçıramazdım otobüsü. Zamanında duraktaydım ve üşümeden binebilmiştim. O gün uyumadan önce aklımda tek birşey vardı. Ya sonra ne oldu acaba?

Ertesi gün yine kurstan çıktım ve durağın yolunu tuttum. Durağa henüz varmışken otobüsüm gelmişti. Üstelik boştu da. Çok sık karşılaştığım bir durum değildi. Genelde ayakta dönüyordum eve. Bu kadar cazipken binmek, ben binmeyip AVM'ye gittim. 3. Kata çıktım ve kitabı elime alıp okumaya devam ettim. Alsa mıydım acaba? Ama param yoktu.

Bu olay hafta sonuna kadar devam etti. Cuma günü kitabı yerine koyduğumda 30. sayfaya gelmiştim. Etik bir davranış olmadığının farkındaydım ama kitap acayip içine çekiyordu beni. Hafta sonu kurstan alacağım olan para yatmıştı. Pazartesi kursa gitmeden önce otobüsten indikten sonra 20 TL çektim. Kurs çıkışında direkt AVM'ye gittim. Alacaktım artık. Ama...

AVM'ye gitmediğim o iki günde satılmış olmalıydı kitap. Tek bir tane vardı ondan. Peki şimdi ne olacaktı? AVM'nin yanında kitapçıların olduğu medreseye gittim. Her zaman kitap aldığım kitapçıya gittim. Diyeceksiniz ki "Hani kitap okumadın 2003'deki o olaydan sonra?" Evet okumadım. Ama kitap hediye etmeyi çok severim okumasam da. Birde bende 20 TL var ve "Olasılıksızda" 20 TL. Hediye paketi yaptırınca 1-2 TL düşüyorlar. 18 TL'ye kitabı alarak çıktım. Elimdeki poşette kendime aldığım okuyacağım hediye paketli bir roman vardı. Kalan 2 TL ye otobüs bileti aldım ve düşündüm: "Şimdi buradan binersem, oturarak gidemem ve O otobüste kıskandığım insanlar gibi kitap okuyamam." Bu yüzden iki durak öncesine yürüdüm ve otobüsümün gelmesini bekledim. Otobüsüm geldi ve bindim. En arka pencere kenarına oturdum. Biri inme bahanesiyle beni rahatsız edemesin diye. Ama şansıma yanıma dört tane zibidi kılıklı çocuk oturdu. Durmadan konuşuyorlar. Takılmadım. Hediye paketinden çıkartıp, kitabı okumaya başladım en baştan.

Otobüs normalde bineceğim yere AVM'nin karşısına gelmişti. Yanımda oturan çocuk elini cama uzatıp, iki kere tıklattı ve dışarıya eliyle kalp işareti yaptı. "Kitap okuyorum farkında mısın?" diyemedim ama... Otobüs tam hareket edecekken, sayfa bitmiş diğer sayfaya geçecekken kafam istemsiz pencereden dışarıya döndü

ve...

Sanırım bu kareyi ömrüm boyunca unutmayacağım: "Otobüs hareket etmeye başlıyor. Saçları örgülü ve örgülü olan saçları sağ omzundan göğsüne doğru duruyor. Kocaman renkli gözleri ve gülümsemesi... Başım otobüsün hareket etmesine bağlı olarak sürekli gerimde kalan o kareye odaklı olarak geriye dönüyor."

Görüş açımdan çıktıktan sonra kapanmış olan kitabın kapağı ile karşılaştım. "Olasılıksız - Adam Fawer"

Evren mesaj veriyordu bana. Belki ömrün boyunca bir daha görmeyeceğin birine platonik aşık olmak üzeresin. Yol yakınken vazgeç. Çünkü bu "OLASILIKSIZ".

O gün ilk 200 sayfayı uyuyana kadar okumuştum. Her sayfayı çevirirken aklımda o kare vardı. İmkansızı bu kadar çok seven ben yeni bir aşka yelken açıyordum. Uyandım.

Hazırlandım. Tam saatinde otobüse binip Her zamanki saatte otobüsten indim. Dün bütün paramı kitaba ve otobüs biletine vermiştim. ATM'den para çekmek için sıraya girdim. Önümde 5 kişi vardı. Aaa biri gitti kaldı 4. Etrafa bakınıyordum. Yanıma aldığım kitabı çıkarıp okusam yadırgarlar mıydı acaba? Vazgeçtim. Etrafa bakınırken az önce benim indiğim otobüsün yerinde başka bir otobüs duruyordu ve arka kapısından bir kız indi. Arada 200 metre olmasına rağmen tanıdık geliyordu. Bana doğru yaklaşıyordu. Sırada 3 kişi kalmıştı. Yaklaştıkça daha bir tanıdık geliyordu. Son 5 metre. Bu O. Üzerinde okul kıyafeti var. Saçları örgülü ve sağ omzundan öne doğru salınmış. Gözleri... Yere bakıyor... Göremedim. 1 metre kaldı. Ve gözgözeyiz. Bu kesinlikle O. Gözleri kocaman ve masmavi. Sırada 1 kişi kaldı.

Bir karar vermen gerekiyor Mehmet! Para çekmen lazım, kurs 5 dakika sonra başlayacak. Ama diğer yandan da dün saatlerce düşündüğün kız gözden kaybolmak üzere....

Koşmaya başladım. Yaklaştım. Yaklaştım. Son 5 metre. Son 1 metre. Elim omzuna değmek üzereyken durdum.

Eee arkasını dönecek. Ne diyeceksin? Olayları anlatman bile yarım saat sürer. O okula, sen kursa gitmek zorundasın. Sana ne cevap verecek? Seni tanımıyor!

Vazgeçtim... O benim OLASILIK'SIZIM'dı artık.

...

"...'Satranç hayat gibidir David,' demişti babası. 'her parçanın kendi işlevi vardır. Bazıları zayıftır, bazıları ise güçlü. Bazıları oyunun başında işine yarar, bazılarıysa sonunda. Ama kazanmak için hepsini kullanmak zorundasın. Aynen hayatta olduğu gibi, satrançta da skor tutulmaz. On parçanı kaybedip, yine de kazanabilirsin oyunu. Satrancın güzelliği budur işte. İşler her an tersine dönebilir. Kazanmak için yapman gereken tek şey tahtanın üzerindeki olası hamleleri ve anlamlarını iyi bilmek ve karşındakinin ne yapacağını kestirebilmek.'

'Yani bu geleceği tahmin etmek gibi bir şey mi?' diye sordu Caine.

'Tahmin etmek imkansızdır. Ama şimdiki zamanı çok iyi bilirsen geleceği kontrol edebilirsin.'..."

Küçük Bir Sürpriz

2012-10-14T18:18:00.001+03:00

2 yıl, 4 ay, 17 gün, dakikalar ve saniyeler... İnsanın sevdiği bile olsa karşısındakine güvenmesi tamamen mümkün mü? Ahh tabi ki değil aptal kafa. O halde tamamen değilse ne kadar güvenebilir en fazla? Asıl soru bu işte...

Ben çalışıyorum, O ise okuyor. Hafta içi çıkışlarda beraberiz. Ama birşeyler yapmak için yeterli vaktimiz olmuyor. O'nun gecikmeden eve dönmesi gerekiyor. Kendi yorgunluğumdan şikayet etmeyeli o kadar oldu ki bahsetmiyorum bile... Hafta sonları da sık sık olmasa da yemek, sinema, arkadaşlarla kafede sohbetler...

En çok eşli bowling maçlarında kazandığımızda ki sevinci beni mutlu ediyor.

Beraber yaptığımız şeyler bu kadar değil. Meselâ eve dönüşte yüksek bir tepede güneşin batışını seyrederiz; başı omzumda, şarkı mırıldanarak.

Hatırladım da bir keresinde gezmekten yorulup, işlek bir caddede dakikalarca oturacak bank aramıştık. Bulduğumuzda soluklanırken beni dürtüp "Şu gelen varya parmağında yüzüğü yok ama evli bence." demişti. Ben de: "O da birşey mi? Mesela şu kızın yanındaki büyük gözlüklü çocuk bugün en az 150-200 kız kesmiştir." demiştim. Derken kendimize yeni bir eğlence yaratmıştık.

Yazdıkça aklıma geliyor... İkinci el kitaplara bayılır, içinden çıkan notları, sözleri okuruz. Sahaflarda saatlerce eli yüzü düzgün eski romanlar ararız. Okudukça, evimdeki sırf bunlar için kendi yaptığım kitaplığa ekleriz. Buna koleksiyon diyebilirsiniz. O, hiç görmemişti.

Hiç unutmam bir gün aceleyle yanlış otobüse binmişiz. Hava karanlık, konuşmaya dalmışız. Bilmediğimiz bir semte gitmiştik. Taksiyle son sürat eve gitmesi gereken saati biraz geçmesine rağmen yetiştirmiştim.

Harika bir gülümsemesi vardır. Fotoğraf çekmeye ve çekilmeye bayılır. Dün erinmedim saydım sadece onun olduğu 345 fotoğraf, beraber çekindiğimiz 767 fotoğraf var.

Fotoğraflardan birinde tren garındaydık. Tutup kolumdan oraya götürmüştü. Oturduk saatlerce tek kelime etmeden. Bir sürü fotoğraf çekti. Hiç bir anlam verememiştim. Fotoğrafları bastırıp bir zarfla elime tutuşturdu. Hatırladıklarım hakkında hikayecikler yazmamı istemişti. Fotoğrafların arkasına hikayecikler yazdıktan sonra ona vermiştim. Fotoğraflardan bir tanesini tekrar bana vermişti. Arkasında "Beni asla bu şehirde tek başıma bırakma..." yazıyordu. Bütün herşeyi anladığımda kendimi çok garip hissetmiştim.

Hastaydım birkaç gündür. Yalnız yaşıyorum. Yapabildiğim tek şey yaşadığımız güzel anları yazmak, hatırlamak, canlı tutmak... Ama bana yapacağı bol limonlu sıcak bir çorbayı içirmesini daha çok isterdim. Fakat evime gelmeyi hiçbir şekilde, hiçbir zaman kabul etmedi... Konuyu büyütüp huzursuzluk çıkmasını hiç istemedim. Ama düşününce mantıklı bir sebep bulamıyorum. Beraberken ellerini aramızdan geçmeye çalışanlar olduğunda bile bırakmıyorum. Yeri ve zamanı olmadan onu öpüyorum. Hatta vedalaşırken canımı acıtacak kadar sıkı sarılır bana... Ama evime gelmeyi kabul etmedi... Eskidiği için değiştirmek istediğim mobilyaların yenilerini bile o seçti ama evde nasıl durduğunu hiç görmek istemedi...

Ona başka türlü dokunmamdan mı korkuyor? Nasıl düşünebilir ki bunu... Dışarıdayken benden çok o öpmek ister bazen... O zorlar beni sonuna kadar herşeyde... Bunu sadece bir kez sordum. Gelmek istemediğini, tekrar sormamamı söyledi... O günden beri sadece şakayla karışık bir kaç kez denedim. Lafı öyle güzel çeviriyor ki...

Aklıma bir plan geldi... Riskliydi ama benden, evimden korkmamasını sağlayacaktı.

Pazar günüydü. Mesaj atıp, kafede buluşalım dedim. Birkaç saat sonrasına anlaştık. Heyecanlıydım. Daha önce hep O planlar yapardı ben dahil olurdum. İlk defa bu kadar büyük bir plana girişiyordum. Sanki hissetmiş gibi uygun giyinmişti. Saçları da harika gözüküyordu. Saçlarını, yukarıda topuz yapıp boynunu öpülmeye müsait hale getirmiş bir kadının çekiciliğine karşı konulamaz ki... Çok sık olmasa da böyle yapardı.

Konuşurken uygun anın geldiğini hissettiğimde lafa girdim:

-Tren garında ki sürprizini hatırlıyorsun değil mi?

+Hatırlamaz olur muyum. Günlerce şaşkın şaşkın ortada dolanmıştın. Güzeldi, neden sordun ki?

-Beni oraya götürürken hiç konuşmadan sadece sana uymamı, yanında durmamı söylemiştin.

+Evet. Çünkü konuşursan ağzımdan laf alırdın. Bütün sürpriz kaçardı.

-Aynen. Bu yüzden çok merak etsem de hiç soru sormadım. Şimdi aynısını ben senden istiyorum.

+Tekrar tren garına mı gidiyoruz?

-Soru sormak yok! Kabul ediyor musun?

Biraz düşündükten sonra kabul etti. Çok şey istemezdim ondan. Nadiren geri çevirirdi. En azından bu konuda güveniyordu... Taksi çevirip kağıtdaki adrese gitmesini söyledim. Yaklaştığımızda epey sessizleşti. Benim evime doğru gidiyorduk. Hissediyordum soğukluğunu. Soracak olup vazgeçti. Ama anlıyordum. Daha önce hiç görmemişti evimi, bulunduğu yeri ama kabataslak biliyordu adresi. Taksiciye parasını verip indik.

+Neresi burası?

-Kuralları unutma. Eğer uymayacaksan geri dönebiliriz.

-Tamam ama burası...

Sözünü bitiremedi. Elini kavradım, binaya girdik. Şansımıza asansör bozulmuştu. En azından O öyle sanıyordu. Yüksek olmasa da topukları merdivenden çıkarken zorluyordu O'nu. Yavaş yavaş çıkıyorduk. Oval bir merdivendi. Eskitilme yapılmış, güzel bir binaydı. Ortalık çok sessizdi. Daha iki kat vardı. Nefes alış verişlerini duyabiliyordum. Kafasında binbir türlü şey vardı. Hissedebiliyordum.

+Geri dönmek istiyorum.

-Neden ki geldik sayılır?

+Bilmiyorum ama istemiyorum.

Ellerimi bıraktı ve inmeye başladı.

İsmiyle seslenip:

-Ama ben böyle yapmamıştım. Şimdi gidersen biliyorsun ki üzüleceğim.

+Gelmek istemiyorum. Lütfen böyle konuşma. Başka birşey yapalım.

Hiçbir şey söylemedim. Sadece gözlerine baktım. Durmuştu. Elimi uzattım tekrar. Tam geri çekecek gibi olduğumda tutuverdi.

+Neresi burası söyle lütfen. Şu anda senin evinin bulunduğu yerdeyiz ve burası senin evin. Gelmek istemediğimi biliyorsun. Neden böyle yaptın?

-Sürpriz. Tabi ki bozmazsan.

+Defalarca söyledim bunu sana. Bir daha bu konunun açılmaycağını düşünüyordum.

-Zorlamıyorum seni. İstediğini yapabilirsin. Ama benimle gelmez isen pişman olacaksın. Telafi etmende mümkün olmayacak.

Birkaç basamak daha indi. Kenarlıktan tutunuyordu. Durup tekrar bana döndü. Hâlâ ona bakıyordum kıpırdamadan.

+Aptallık bende neden ısrar etmedim gelmeden önce ki...

Tekrar basamakları çıkmaya başladı. Elimi uzatmadım. Ama o tutuverdi.

-Bir kat kaldı sadece. Asansörde tam bozulacak zamanı buldu... Asansör ile çıksaydık böyle olmazdı.
Sadece beyaz bir yalan... Planın bir parçası.

+Neler olacak merak ediyorum...

Gelmiştik artık. Zile basmış olmam O'nu epey şaşırtmıştı.

+Ailen ile mi tanıştıracaksın yoksa?

-Birileriyle tanışacaksın ama ailemle değil.

+Neresi burası?

Kapı açıldı. Karşımızda bir bayan vardı.

*Tam zamanında geldiniz. Hoş geldiniz, buyrun içeri.

O'nun yüzündeki merak, endişe, şaşkınlık çok bariz belli oluyordu. Buranın benim evim olmadığını içeri adım atar atmaz anlamıştı. Bir dans kursuna gelmiştik. Konuşmayı unutmuş gibiydi. Kısa bir tanışmanın ardından Dans salonuna geçtik.

-İkimizinde dans konusunda yeteneksizliği malum. İleride lazım olacak diye düşündüm. Hasta yatarken aklıma geldi. Araştırdım ve bana yakın olmasından dolayı burayı seçtim. Farklı ve güzel zaman geçirip dans etmeyi öğrenebiliriz. Ben kaydımızı yaptırdım.

+Sen nasıl bir çılgınsın bilmiyorum ki... Bu nerden çıktı böyle, ne gereği vardı. Hem biz yapamayız biliyorsun.

-Biliyorum. İşte tam bu yüzden yapmalıyız.

Bir anda sarıldı. Fısıldayarak kulağıma güzel şeyler söyledi. Utanır kalabalık içinde...

-Haftada bir gün bu saatlerde. Öğlen 2-4 arası. Uygun diye düşündüm.

+Bilemiyorum çok ani oldu. Düşünmem lazım.

-Düşünme kabul et.

+Peki tamam.

-Başlayalım hadi.

+Şimdi mi?

...

Harika iki saatin ardından yorgun, argın ve bitik halde kendimizi dışarı attık. Ayaklarıma bilerek basmıştı bence. Olurdu ama bu kadarı da pes dedirtmişti. Öğrenecekti. İnşallah.

-Şimdi ne yapalım?

+Ben bitiğim, daha fala birşey yapamam. Kolumu kaldıramıyorum.

-Alışveriş yapalım mı?

+Ne alışverişi?

-Enerjimizi yeniden toparlayalım, yiyecek birşeyler alalım. O bahsettiğin hünerli ellerini test etmiş oluruz hem.

+Hayır sana gitmiyoruz.

-Neden ki?

+Off başlamayalım lütfen.

-Hemen şurası ne olacak. Yorgunuzda hem?

İşe yaramalıydı... Dans ederken ne kadar mutlu olduğunu görmüştüm. O'nu eve gelmesine ikna edecek kadar mutluydu. Hayır dememesi gerekiyordu. Pişmanlığı da vardı. Evime geldiğimizi düşünüp bambaşka birşeyle karşılaşmıştı. Üstelik zaten evime gelmeyi göze almıştı. İnatçıydı. Ama kaçacak yeri kalmamıştı.

+Alışveriş arabasını sen sürersin, Poşetleri sen taşırsın ve yemeği ben değil sen yaparsın.

-Ama ben...

+Bence şansını zorluyorsun.

-Pekala kabul.

Nasıl başarıyordu bilmiyorum ama işte... Anladınız...

Evime çıkarken asansörde yüzünde hala ufak bir endişe sezmiştim.

Kapıyı açıp, poşetleri mutfağa koyduk. Hemen evi keşfetmeye başlamıştı bile. Sanki buraya aitmiş gibi rahat ve normal davranıyordu. Yiyecekleri beraber yerleştirdikten sonra elimle belini kavrayıp yanıma çektim ve arkamızı döndük. Stüdyo tipi bir evim vardı. Kocaman bir salon. Onun beğenip seçtiği eşyaların tamamı karşımızdaydı. Beraber dolaştık evin içinde. Ama acıkmıştık. O kanepeye uzanıp televizyona bakarken, ben en iyi yaptığımı düşündüğüm bolonez soslu makarna yaptım. Bakmayın öyle; yorulmuşuz, basit çabuk hazırlanacak birşey olmalıydı zaten. Hem daha meyve var. Patlamış mısırda yapacağım.

...

Bir sürü film almıştım. O romantik komedi seçti. Üçlü koltuğa kurulduk. Kola ve patlamış mısırımızda hazırdı. Ben filmden çok O'nu izliyordum. Göğsüme başını koymuştu. Saçlarının kokusu o kadar güzeldi ki... Arada filmi izliyormuşum gibi yapıp, O'nunla beraber gülüp, bazı sahneleri hakkında yorum yapıyordum. Sonrasını sadece o biliyor.

...

Aptal ben uyuyakalmışım. Bıraktığı notu gördükten sonra hemen aradım. Fazla kalamazdı biliyordum. Zaten filmden sonra bırakacaktım O'nu. Anlattığına göre kıyamamış uyandırmaya. Üzerime bir bataniye örtüp, birde not bırakıp çıkmış. Notunda küçük bir sürprizden bahsediyordu ama anlayamadım. Telefonda da sormayı unuttum. Kendime çok kızmıştım. Güzelim gün böyle bitmemeliydi...

Ertesi sabah iş vardı. Bir haftadır hastalığımdan dolayı izinliydim. Bir kaç saat sonra tekrar uykuya dalmıştım. Kafam o kadar dağılmıştı ki alarm kurmayı unutmuşum. Geçikmemek için birazcık atıştırıp, apar topar çıktım evden.

Herşeye rağmen iyiydim. Dünkü yorgunluğumda kalmamıştı. Ama bu insanlar bunu nasıl farkedebiliyordu... Hiç tanımadığım insanlar bana gülümseyerek bakıyordu. Bu bir şekilde bana tanıdık geliyordu. Dejavu diyebiliriz. Bugüne kadar hiç bana gülümsemeyen muşmula suratlı çaycı bile gülümsemişti. Hatta baya baya gülmüştü. Mutluydum evet ama...

Yerime geçip çantamdan dosyaları çıkarttım. Şef'e gözükmeden önce bi lavaboya gittim. Ve...

Bizim akıllı romantiklik olsun diye izlediğimiz filmdeki gibi yanağımda ruj izi bırakmış. Ben akşamdan bu yana ayna yüzü görmedim ki farkedeyim. Küçük bir sürpriz dediği buydu büyük ihtimal. Ama bu istemeden oldukça büyümüştü. Hemen O'na mesaj attım:

Sayende bütün işyeri arkadaşlarım :-) tanımadığım bi taksi şöförü :-) hiç bilmediğim onlarca insan :-) hatta en kötüsü bizim çaycı bile bir sevgilim olduğunu biliyor sanırım :-) Bu en iyi ihtimal. Bir sürü dedikodu çıkacak hakkımda :-( Sebebi ise şu an işyerinde farkettiğim küçük sürprizin.

Bir Kutu Aşk

2012-09-27T04:04:00.000+03:00

Neresinde olduğunu bilmiyorum;

belki başında, belki ortasında, belki de sonundasın.

Bildiğim birşey var ki: "Bu senin hikayen!"

Hikayenizde MUTLU SON'a çabuk ulaşmanız dileğiyle.

Sen bu bloga yorum yapıp, paylaştığında;

ben, benim Mutlu Son'uma bir adım daha yaklaşacağım.

Bir Sabahın Hayali

2012-08-12T22:34:00.001+03:00

Yıllar sonra olmak istediğin yerin hayali, orada birlikte olmak istediğin kişiden daha önemliymiş. Hayat bana bunu öğretti. İnsanlar güvenilmez varlıklar. Kimseye hayallerimizi emanet edemez olduk. Hayaller ne ki? Yarına planlar yapamaz olduk.

Kişiler üzerine kurduğun hayallerin büyüklüğü canının ne kadar yanacağını belirlemek demek artık. Korkmuyor musun? Ben korkuyorum.

...

O'nun uyuduğundan emin olduğum ilk anda yataktan kalktım. Akşam eve geç gelme nedenim olan, aldığım yüzlerce parça mumu almak için arabaya gittim. Geç gelme sebebimi inanmayacağı birşeyle açıkladım. Biraz dargın uyuduk. Ehh biraz hüzün olmadan mutluluğun kapısı aralanmazmış.

Mumları dışarıdan içeri yerleştiriyorum. Özellikle üst kata yatak odamıza çıkarken kullandığımız merdivenin kenarlarına dikkat ettim. O kucağımdayken tutuşmak istemem çünkü. Yatak odasına bilhassa dikkat ettim mumları yerleştirirken. Çünkü biz evden çıktığımızda mumlar hala sönmemiş olacak. Bütün pencereleri kapattım bu yüzden. Dışarıdan içeri mumları yakarak tekrar yatak odasına geldim.

Sıra onu uyandırmada. İsmini söyledim bir kaç defa, sesimi yavaş yavaş yükselterek. Gözleri kapalı: "Ne oldu?" dedi. Normalde kızgın olmasa "Ne oldu hayatım?" derdi. Ama sorun yok. Herşey kontrol altında. Sakince "Ev yanıyor." dedim. Gözlerini açtı. Biraz afalladı, odayı alev almış bir halde gördü uyku sersemi. Mum olduklarını farkedemedi. Gözlerini ovuşturduktan sonra şaşkın bir ifade ile bana baktı. Gülümsememek için kendini zor tuttuğunu farkediyordum. Bir yanı hâlâ kızgındı çünkü. Yaklaştım ve öptüm. "Neler oluyor?" diyemedi bile, dudaklarına gömdüm harfleri. "Bir çılgınlığa ne dersin?" dedim. O "Bu saatte mi? Sahi saat kaç? Ama daha otuz dakika olmamış uyuyalı." dedi. Bu bir cevap değil diyip onun tarafına geçtim gözleri benim üzerimde iken. "Ne diyorsun" dedim. İstemiyor gibi yapamadı bile şaşkınlıktan. "Tamam." dedi ve kucağımda aşağı indik. Bütün kapıları geçebilmemiz için açık bırakmıştım. Arabanınki de buna dahil tabi ki...

Şaşkın bir vaziyette beni izledi. Etraftaki mumları görmedi bile... O'nu arabanın koltuğuna bırakıp evin kapısını kapatmaya giderken ardımdan bakınca farketmiş. Arabaya girdiğimde "Nereye gidiyoruz?" diye sordu. "Giderken görürsün diyemeyeceğim." deyip torpidoyu açmasını söyledim. "Neden garip konuşuyorsun?" dedi. "Siyah kurdelayı bana ver ve sırtını bana dön." dedim. Gözlerini bağladım. Telefonunda dinlediği playlist'inden hazırladığım şarkıları açtım. Gittiğim yollardan gideceğimiz yeri anlamasın diye değişik yollardan gidiyordum. Tamamen sürpriz olmasını istiyordum. Uyumasını rica ettim.

Kızgın-şaşkın karmaşık hali yüzünden sessizdi ya da uyumuştu. Planladığım gibi o uyanmadan varmıştık. Güneş henüz doğmamıştı. Çok derin uyur O. Bu yüzden kucağıma alıp uyandırmadan kumlara bırakmak çok zor olmadı. Kumsal için ayırdığım mumları da yaktım. Güneş doğmaya yakın öperek uyandırdım. Gözleri hâlâ bağlıydı. Uyandığında ilk elini gözlerine götürdü ve gözlerini açtı. Karşısında doğmakta olan güneşi ve denizin o koyu ve hırçın halini gördüğünde, denizin o kokusunu iliklerinde hissettiğinde bana söyleyecek söz bulamadığında dünyada benden daha mutlusu yoktu. Arkasından sarıldım O'na. Boynuna bir küçük öpücük kondurdum. "Nereden çıktı bunlar?" diye sordu. Konuşmaya başladığında güneş tamamen doğmuş mumlar tamamen erimişti.
Üşüdüğünü hissettim. Arabanın arkasından daha önce hazırladığım kıyafetleri getirdim. Ama O daha sıkı sarılmamı istedi. Akşam geç kalışımın sebebinin bu olup olmadığı sordu. Sadece gülümsedim.

...

Uyanmak istediğim bu hayal için kurduğum çalar saatin pili bitmiş. Bahsettiğim O, aslında hiç benimle olmamış. Ben O'nunla geçireceğim günlerin hayalini kurarken, O dünde kalmış. Sadece O'nunla birlikte geçireceğim bir sabahın hayali bile olsa, O'nu mutlu etmeyi çok istemiştim.

Şimdi bu hayalin suçu günahı ne? Gerçekleşmeyi haketmiyor mu?

Sizde haklısınız. Yukarıdaki romantik resimi görüp, öyle bir yazı okuyacağınızı sandınız. İsterdim ki öyle olsun gerçekten... İsterdim ki öyle kalsın. Şimdi o resime tekrar bakın... (kesin bakın)

"Yıllar sonra olmak istediğin yerin hayali, orada birlikte olmak istediğin kişiden daha önemliymiş."

Ben hayallerimden O'nu çıkarttığımda geriye kalan böyle bir resim işte...

Takip et: @EnamuPlatonick

DENİZ KIZI MASALI

2011-07-20T20:32:00.000+03:00

1. Kısım

Şimdiden bilinmeyen bir zaman önce...

Evvel zaman içinde okyanuslarda kehanetlerin hüküm sürdüğü bir ülke varmış. Bütün okyanus bu ülkedeki denizkızı prensesi Elira'nın güzelliğinden bahsediyormuş. Köpekbalığı ülkesinin prensi Jenlu'nun kulağına gelen bu söylentiyi merak edip denizkızı prensesi görmek istemiş. Bir gün denizadamlar ülkesinin prensesi dostlarıyla mavi sularda dolaşmaya çıkmış. Elira Jenlu ile karşılaşmış... Prens prensesi ilk görüşünde aşık olmuş. Prenses bu rastlantıdan hoşlanmayarak dostlarıyla saraya dönmüş. Jenlu'nun aklından çıkmayan Elira'yı zor günler bekliyormuş.

Jenlu durumu Kralı Arastes'e anlattığında beklediği gibi “Sen iste yeter ki..” cevabını almış. Pek sık görülmeyen bir durum olsa da köpekbalığı ülkesiyle denizadamlar ülkesi görüşebilirmiş. Arastes üstün olan taraf olmasına rağmen denizadamlar ülkesine gitmiş. Lafı dolandırmadan denizadamlar Kralı Eskalef'den prensesi istemiş. Denizadamlar ülkesinin büyük kitabındaki bir kehanete göre kız varis krallığa yeni bir varis vermezse ülke büyük bir felaketle karşılaşacakmış. Kehanetin olmaması için tek çare kız varisin kendi isteğiyle hayatından vazgeçmesiymiş. Kral Krallığın varisi olan Prenses Elira'yı kesinlikle vermeyeceği cevabını verdiğinde sinirlenen Arastes tehditler savurmuş. Ama kararından vazgeçmeyen denizadamlar kralı aynı cevabı vermiş. Köpekbalığı kralı bunu siz istediniz diyerek denizadamlar ülkesinden uzaklaşmış. Kendi ülkesine dönen Arastes bir elçiyle kendisine yapılan bu saygısızlığın bedeli olarak bu bölgeden gitmelerini istemiş.
Bu istek aslında direk bir savaş sebebiymiş... Çünkü büyük kitapta krallığın kuruluşundan bu yana değişmeyen merkezini değiştirmek büyük bir felaketle sonuçlanırmış. Prenses Elira bu savaşı kazanamayacaklarını biliyormuş... Ama o köpekbalığı prensi Jenlu'ya gitmektense ölmeyi tercih edermişti. Denizadamlar ülkesi uysal olmasından dolayı savaş konusunda aşırı bir önlemleri yokmuş.

Ve kaçınılmaz savaş...
Savaş olması gerektiği gibi köpekbalığı ülkesi lehine ilerliyormuştu... Denizadamlar çok fazla kayıp vermiş, direnecek güçleri kalmamıştı. Bu duruma dayanamayan prenses her şeyi göze alarak kralın huzuruna çıkmış... “Ben tek varis olsam da başka biriyle evlenip tekrar bir varis sahibi olabilirsiniz kralım. Henüz gençsiniz. Benim yüzümden bütün bir ülkenin yok olmasına gerek yok” demiş. Kral o anda hiç bir şey diyememiş. En doğrusu bu değilse de en mantıklısı buymuş: “Krallığın devam edebilmesi için prensesi kendi isteğiyle feda etmek.”. Kral, kraliçeyi de prensesi de çok seviyordu. Ama zorda olsa bu kararı krallığı adına alması gerekiyordu... Bunla beraber bölgeyi terk edip büyük bir felaketle karşılaşmaktan kurtulabilirlerdi.

Eskalef bir elçiyle Arastes görüşmek istediğini söylemiş. Arastes huzuruna çıkan denizadamlar kralı savaşın bitmesi karşılığında prensesi kendisine vereceğini söylemiş. Arastes'in şartları çok ağır olsa da Eskalef Krallığın devamı için kabul etmek zorunda kalmış...

Saraya dönen kral, kraliçe ve prensesi çağırtmış. Arastes'in şartlarını söylemiş: “Elira ve ülkeyi onlara bırakıp bir daha kesinlikle karşılaşmayacağımız bir yere gitmemiz şartıyla savaşı bitirdik. Çok üzgünüm kızım krallığın devamı için bu gerekliydi.” demiş. Umduğu şekilde dönemeyen kralı kızının acısının yanında ülkeyi terk edeceklerinden dolayı karşılaşacakları felaket mahvetmişti. Kapıda bu konuşmaları dinleyen Elira'nın sevgilisi gözyaşlarına boğulmuştu... Odadan ağlayarak çıkan prenses sevgilisini karşısında görünce gözyaşları katlanmıştı...

Sorun çıkartacağını bildiği için prenses sevdiğini zindana attırmış. Daha sonrada antlaşma gereği köpekbalığı ülkesinin yolunu tutmuş. Zindandan çıkan sevgilisi iki krallığa da lanet okumuş ve köpekbalığı krallığına; “ölüme” gitmiş... Eskalef vakit kaybetmeden, Halkını başka yere taşımak için uzun bir yola koyulmuş... Yediz mağaralarından geçip bir yer altı şehrine yerleşmişler. Hiç kimse tekrar dönmesin ve kimsede yeni ülkeye gelemesin diye mağaraların girişini kapattırmış. Sonraki nesillerinde buna uyması için bir lanet okumuş: “Her kim bu mağaralara giderse lanetlenir ve ailesindeki herkes ölür” demiş.

Prenses Kralın yeterince uzaklaştığından emin olduğu vakit kendini zehirleyerek öldürmüş. Peşinden gelen sevdiği ise aynı sonu paylaşmış. Jenlu öfkesini kontrol edemeyerek Kralın huzuruna çıkmış. Prens, Kralın rahat tavrına anlam verememiş. Neden hala peşlerine düşmedik demiş.

Arastes en baştan bu yana sonun böyle olacağını bildiğinden rahat bir tavırla bunun gereksiz olduğunu söylemiş. Jenlu o an anlamış ki Kral bunca şeyi kendi için yapmıştı... Prensin duyguları sadece bir araçtı... Jenlu Öfkesini kontrol edemeyip Arastes'i oracıkta öldürüvermiş. Kralın cansız bedeni yere düşünce öfkesi bir anda pişmanlığa dönüşmüş. O günden sonra bütün denizadamlara savaş ilan etmiş. Ama uzun bir süre izlerini sürse de ulaşamamış. Denizadamlar krallığında Eskalef yeni bir eşle evlenerek çocuk sahibi olmuş ve krallığı devam etmiş. Yeni ülkelerine uyum sağlayamayan halkın çok büyük kısmı büyük bir felaketle ölmüş...

2. Kısım

Şimdiden yüzyıllar önce…

Sürgünden bu yana yüzyıllar geçmiş. Denizadamlar ülkesinde adı Kasares olan bilge bir adam varmış. Herkes onun dediklerine inanır ve güvenirmiş. Her şeyi önceden tahmin edip kehanetler ileri sürermiş. Kasares hala yasak olmasına rağmen yediz mağaralarının lanetini araştırmak için oraya gitmiş. Tahmin ettiği gibi olağanüstü bir şeyle karşılaşmayan Kasares bunun bir yalan olduğunu anlamış. Etrafta ne denizadam iskeletleri ne de nöbet tutan köpekbalıkları varmış. Neden böyle bir yalan söylendiğini hiç anlayamamış. Bundan kimselere bahsetmemiş. Eğer bahsederse krallık muhafızları onu ve yakınlarını bulduğunda öldürürmüştü. Araştırmalarına devam eden Kasares mağaralardan birinin kuytu köşesinde küçük bir delikten gelen bir ışık görmüş. Anlamış ki mağaranın ötesinde başka bir yer daha var. Yalan lanetin ardında bazı gerçekler olduğunu düşünmüş ve daha ileriye gitmemiş. Krallık için sorun olacak bir şeyin önlenmesi için bu yalanın ortaya atıldığını yada zaman içinde değiştiğini düşünmüş. Canını hiçe sayıp Kral 3. Deofran huzuruna çıkmış Kasares. Yediz mağaralarına gittiğini ve bahsedilenlerin yalan olduğunu söylemiş. Kralın yüzünde hiç endişe yokmuş. Bunu fark eden Kasares kralın gerçeği bildiğini anlamış. Kral bilgeye güvendiğinden bu olaydaki gerçeği anlatmış. Bilge mağaralardan birinde bulduğu gizemli ışığı sormaya niyetlenmiş ama vazgeçmiş. Kral konuşmanın aralarında kalacağından emin olduğundan bilgeyi öldürtmemiş. Kasares sonrada mağaralara gitmeye devam etmiş. Mağaralar o kadar güzelmiş ki buraya geldiğinde kendini başka bir huzur içinde bulurmuş. Buradayken bir kitap yazmaya başlamış. Doğru bildikleri ve ileri sürdüğü kehanetleri bu kitapta toplamış. Kitabın ilk sayfasını boş bırakmış. Yıllar sonra yaşı ilerleyince kitabın ilk sayfasına şu yazıları yazmış. “ Lanetten korkmayan ve bu kitabı bulan: Derim ki bu kitabı oku ama ne okudukların ne de bu kitap buradan dışarı çıkmasın. Çıkarsa emin ol ki bu sadece senin sonun olmaz.”

3. Kısım

Şimdiden 55 yıl önce…

Yüzyıllar sonra ilk defa bir denizadamlar ülkesindeki kralının bir kızı olmuş. Prensesin adını Amelya koymuşlar. Bu durum ülkedeki bir çok kişinin endişelenmesine sebep olmuş. Hatta Kral Galeyun bile bu durumdan rahatsız olmuş. Sonuçta büyük kitapta yazılan bilge kralların bahsettiği kehanetlerden birinin kızının ve ülkesinin başına gelebilme ihtimali varmış. Kraliçe Firvan ile bu duruma çare düşünen Galeyun geçmişteki kralların karşılaşılan bu durumdaki davranışlarına uymuş: beklemişti. Denizadamlar ülkesinin büyük kitabındaki bir kehanete göre kız varis krallığa yeni bir varis veremezse krallık büyük bir felaketle karşılaşacakmış. Kehanetin olmaması için tek çare kız varisin kendi isteğiyle hayatından vazgeçmesiymiş. Bu yüzden hiç bir kral doğan kız varisini öldürmemiş ve yeni bir eşle evlenmemiş. Kralların kehanetlere bu kadar inanmasının tek sebebi büyük kitapta yazılan kehanetlerin bir süre sonra gerçek olmasıymış. Hatta okyanus sürgünününde bir kehanet olduğu bir gerçekmiş. Aynı kehanet başka zamanlarda tekrar olabilirmiş. Başka kehanete göre bir Kralın kız varisinin kız varisi olursa Krallık büyük bir tehlikeyle karşı karşıya kalacakmış. Tehlike kız varise sunulacak iki seçenekten krallığın sonunu getirebilecek olanını seçmesiymiş. Krallıkta o güne kadar hiçbir kız varisin kız varisi olmadığından bu kehanetin doğruluğu saptanamamış. Uzun yıllar sonra Prenses Amelya evlenme yaşlarına geldiğinde seçimini yıllardır arkadaşı, bilgeliği ünlü, ve genç yaşta komutan olan, kral olmaya değer kendisini seven Marcenha ile evlenmiş.

Bir süre sonra Kral Galeyun öldüğünde Amelya kraliçe Marcenha ise kral olmuş. Marcenha kral olduktan sonra Amelya ile birbirlerine olan tutkuları giderek azalmış. Evlendiği kişi iyi bir kral olsa da ülke ile daha fazla ilgilendiğinden artık iyi bir eş olamıyormuş Marcenha. Bir çocuk sahibi olmanın durumu düzelteceğini sanmıştı Amelya. Ama bu büyük bir felaketin başlangıcıydı.

4. Kısım

Şimdiden 25 yıl önce…

Kraliçe Amelya’nın doğum zamanı ülkenin üzerini büyük bir karanlık kaplamış. Herkes bir kehanetin gerçekleştiğini ve bununda doğacak varis yüzünden olacağını aralarında konuşuyormuş. Bu olanlar karşısında Kralda kraliçede büyük endişeler içindelermiş. Büyük kitapta yer alan en büyük kehanetin başkalarına geldiğini düşünmüşler. Kraliçe bir kız doğurmuş. Prenses Elanor’un parıldayan sarı saçları, masmavi gözleri varmış. Doğumdan sonra ülke üzerindeki karanlık yok olmuş. Kral ve kraliçe dahil bütün herkes şaşkınlık içindelermiş. Halk arasında dolaşan söylentilerin boyutu büyük olsa da kargaşa ortadan kalkmış. Kral ve kraliçe durumu yorumlamaya çalışmışlar. Daha öncede bu karanlığın birçok defa sorunsuz yok olduğunu bilmeleri en büyük kehanet gerçeğini ortadan kaldırmıyormuş. Bir kız varisleri olmuştu ve ülke büyük bir tehlikeyle karşı karşıyaymış…

5. Kısım

Şimdiden 45 yıl önce.

Prenses Amelya daha 10 yaşında olmasına rağmen çok zekiymiş. Bilgelerin öğrettiklerini çabuk kavrıyormuş. Kitapları da çok seviyormuş. 25 yaşına geldiğinde neredeyse ülkede okumadığı kitap kalmamış. Geçmişte yaşayan bir bilgenin birçok kitabının yok olduğunu öğrenmiş. Ne kadar araştırsa da kitapların izini bulamamış. Konuyu kraliçe Firvan’a danıştığında Kraliçe prensesin ne kadar çok kitap okuma merakı olduğunu bildiğinden gerçekleri anlatıp sadece bir kitabın hala var olduğunu ve diğerlerinin yok edildiğini anlatmış. Geçmişte yaşayan bilge Kasares yediz mağaraların gizemini çözmüş. O zamanın Bilge Kralı Deofran bu bilge adam ölünce bütün kitaplarını toplatmış. özellikle de yediz mağaraların içinde gizlenmiş kitabı istemiş. Deofran o zamanlar karşısına çıkan ve halkın sevdiği bilge adamı öldürmesinin karşısına sorun olarak çıkacağını bildiğinden Kasares’in ölmesini beklemiş kitapları toplatmak için. Kraliçe Firvan’ın anlattıklarını büyük bir merakla dinleyen prenses Amelya yediz mağaralarındaki kitabı sormuş. Firvan Bu kitabı verebileceğini ama bundan kimseye bahsetmemesi ve kitabı kimsenin görmemesini istemiş. Kraliçe o zamanlar kitapları yok edecek muhafızlardan birinden bir kese altın karşılığında yediz mağaralarından alınan kitabı almış ve bundan krala bahsetmemiş. Kralda zaten muhafızları bu gizli konudan dolayı öldürtmek zorunda kalmış. Prenses Amelya bu duydukları karşısında hem merak hem şaşkınlık içinde kitabı okumaya başlamış. Kitabın ilk sayfasında gördüğü yazı merakını dahada büyütmüştü. Kitabı bitirdiğinde şaşkın olduğu kadar aklında bir çok cevapsız soru varmış. Bu soruların cevabının yediz mağaralarında bulabileceğini düşünerek gizlice oraya gitmiş. Lanetin gerçekten uydurma olduğunu anlamış. Mağaralar okyanus sürgününden bu yana o kadar temiz kalmış ki denizadamlar ülkesinde böyle bir yer daha önce görmemiş Amelya. Merak içinde 6. mağaranın 3. yol ayrımına girmiş. Gerçekten kitapta yazıldığı gibi küçük bir delikten gelen ışık parlamasını görmüş. Ama bilgenin yaptığı gibi daha ötesine gitmek istememiş. Aklı hayli karışan prenses Amelya saraya döndüğünde yaşadıklarını kraliçeye anlatmış. Daha önce kendisininde aynı heyecanı yaşadığını hatırlayan kraliçe prensesin aklına takılan soruları anca evlendiğinde cevaplayabileceğini söylemiş. Her ne kadar bu konuda meraklı olsa da ülkenin geleceğini etkileyebilecek kralın alen acele seçmeyecek kadar akıllı olan prenses Amelya evlenme yaşına çoktan geldiğinden düşünmeye başlamış. Daha önce kendisine evlenme teklifinde bulunanlardan çocukluk arkadaşı,bilge ayrıca genç yaşta komutan olan kendisininde sevdiği komutan Marcenha’nın en uygun kişi olacağını düşünmüş ve evlenmişti.

Prenses Amelya evlendikten sonra kral ve kraliçe Marcenha ve Amelya’ya büyük kitaptan bahsetmişler. Prenses daha önce kraliçeyle aralarında geçen bilge adamın kitabındaki aklına takılanları bu kitapta bulabileceğini anlamış. Ama kitabı okuyabilmeleri için Kral ve kraliçe olmaları yani Kral Galeyun’un ölmesi gerekiyordu. Aradan 10 yıl geçmiş. Kraliçe Firvan hayatını kaybetmiş Kral Galeyun ise yaşamının sonlarına gelmişti. Kral Galeyun ölmeden önce prenses Amelya’yı yanına çağırmış ve tacını, asasını, yüzüğünü, kolyesini ve bir mektubu Prenses Amelya’ya vermiş. Mektupta yazılanlara göre bu eşyalar kraldan krala kalıyormuş. Ama bunların olağanüstü bir gücünün olduğunu ve bunun sadece Prensesin bir kızı olursa bu doğan prensesin kullanabileceği yazıyormuş. Prensesin kafası oldukça karışmış. Galeyun’un ölümünden sonra Kraliçe olmuş ve eşyaları kral Marcenha’ya vermişti. Artık büyük kitabı okuyabilirdi. Ama büyük kitap zannettiği gibi bir kitaptan çok fazlasıydı. Denizadamlar ülkesinin kuruluşundan bu yana yaşananların yazıldığı bu kitap neredeyse ömrü boyunca okuduğu kitapların yüz katı kadar daha büyük bir kitaptı. Hepsini okuması imkansızdı. Kitabı okudukça şaşıran kraliçe Amelya hepsini okuyamayacağını anlayınca en sona Kral Galeyun’un yazdığı bölümü okumaya karar vermiş. Galeyun’un yazdıklarını okuyunca birçok gerçeği anlamıştı. Galeyun yaşanabilecek kehanet hakkında rüyalar görüyormuş. Kral daha önce hiçbir kralın yapmadığı bir şey yaparak prensesin karşılaşabileceği kehanet karşısında onu daha önceden uyarmış ve yaşanabilecek büyük felaketin önlenmesinin doğacak prensesin kralın eşyalarını, karşısına çıkacak iki seçenekten doğru olanda kullanması gerektiğini belirtmiş. Bu seçeneklerin ne olduğunu bilmediğini yazdıklarının gerçek olduğunu kitabın kendi belirttiği sayfalarında görebileceğini yazmış. Kraliçe Firvan’ı kaybetmemiş olmayı dilemişti. Belliki Kral Galeyun bunu annesinin ölümünden sonra bulmuştu.. Yoksa kraliçe Firvan bundan kesinlikle bahsederdi… Aynı yazıları okuyan Kral Marcenha konular arasındaki bağlantıyı kuramamıştı bilge birisi olmasına rağmen. Kraliçenin anlayıp anlamadığını sorduğunda Amelya’nın yalan söylemesi sonucu öğrenememiş.

6. Kısım

Şimdiden 15 yıl önce…

Kraliçe Amelya Prenses Elanor’un gittikçe okyanus sürgünün nedeni olan, güzelliği bütün okyanusun diline düşmüş prenses Elira’ya benzediğini farketmişti… Hala çözemediği şeyler varmış. Bu kehaneti ileri süren kralın okyanus sürgünü sırasındaki kral Eskalef olmasının ve Elanor’un Elira’ya benziyor olmasının bir tesadüf olup olmadığını araştırıyormuş. Uzun yıllar süren araştırması sonucu bunun tamamen kral Eskalef’in kendi kehaneti olmadığını anlaması çok zor olmamış. Kehanet prensesin sevgilisinin lanet okuması üzerine ileri sürülmüş bir kehanetmiş. Bir aşk kehaneti… Bu kehanetten farklı bir durum olarak neden kral soyundan gelen varislerin dışındaki bütün halkın birden fazla çocuğu olabildiği halde kendilerinin sadece bir çocuğu olduğuydu. Cevabı büyük kitapta bulacağını düşünen kraliçe Amelya ilk kralların birden fazla çocuğu olabildiğini fark etmiş. O halde ne zaman başlamıştı… Her sorunun cevabı başka bir soruya itiyormuş Amelya’yı. Ama birşeyi anlamıştı. Geçmişte birden fazla varisin olduğu durumlarda en güçlü erkek varis kral oluyormuş. bir süre sonra bu ülkeye zarar vermeye başlamış. Bilge bir kral ülkenin başına geçtikten sonra hep tek varis olmuş. Ne olmuştu da bu bilge kraldan sonra tek varis olmuştu bulamamıştı. Bunla ilgili bir kehanet aramış ama onuda bulamamıştı… Gözden kaçırdığı şeyler varmış…

Prenses Elanor on yaşına gelmişti. Kral ve kraliçe gibi zeki olduğundan her şeyi çok çabuk kavrıyormuş. Bilgeleri zorlayan sorular sorması ve kitaplara olan merakı Kraliçeyi ister istemez üzüyormuş. Kendi çocukluğunu gören kraliçe bir yandan prensesin karsılaşacağı kehaneti düşünmüş. Kolyenin ne gibi bir olağanüstü gücü vardı ve bunu neden sadece prenses kullanabilirdi. Cevabı hala bulamamıştı. Aslında cevap çok yakınındaymış ama yanlış yerlere odaklanıyormuş.

7. Kısım

Şimdiden 5 yıl önce…

20 yaşına gelen prenses Elanor’un güzelliği bütün ülkede duyulmuş. Ama prensesin okyanus sürgünün nedeni olan prensese benzemesi ve yakın zamanda hiç bir varisin kız varisi olmadığından birçok kişi korkuyormuş. Doğumu zamanında ülkenin üzerini kaplayan karanlık ise korkmalarının tuzu biberiymiş… Prenses Elanor her ne kadar güzel,zeki ve varis olsa da etrafında bunlardan çıkarı olmayan onu gerçekten seven kimse yokmuş. Prenses Elanor bu durumun farkında olmasına rağmen şikayetçi görünmemeye çalışıyormuş. Halk arasında kendi hakkında dolanan dedikodular oldukça üzüyormuş prensesi…

Bu dedikodulardan birini halka yayan kralın erkek kardeşi olan komutan Sezmar’mış.. Sezmar’da kraliçeyi Amelya’yı seviyormuştu. Amelya’nın kardeşini seçmesini hazmedemese de Marcenha’dan boşalan komutanlık görevine kendisi getirilmişti. Komutanlık görevini layıkıyla yapmasına karşın içinde krala ve kraliçeye büyüttüğü bir nefret varmış. Kral ve kraliçenin gizli bir konuşmasına şahit olan komutan büyük kitabın varlığını öğrenmiş. Sonraki zamanlarda Marcenha ve Amelya’yı yakından takip ederek kitabın yerini de öğrenmiş. Kendisi kitaptaki yazılanları anlayamayınca ülkedeki en bilge kişiyi bu iş için kullanıp öldürmüş. Kitapta daha fazlasının olduğunun farkında olmasına rağmen tamamını öğrenecek zamanı yokmuş. Sadece prenses Elanor’un kehaneti bile ona yetermiş. Ama bu durumun kendisinin yayması sorun olacağından arkasından iz bırakmadan bu kehaneti halka yaymış. Halka yayılan bu kehaneti duyan Marcenha ve Amelya büyük kitabın farkına varıldığını hatta okunduğunu anlamış. Bunun kimin yaptığını bulunmasını emretmiş kardeşi olan komutan Sezmar’a. Komutan ucunun kendine dokunacağını anlayınca bunu yaymasını istediği kişileri öldürtmüş. Kral ve kraliçeye de kaynağı bulamadığını söylemiş. Kehaneti yayan kişilerden Arven kendisini nereden duyduğu hakkında sıkıştıran oğlu hercus’a komutan Sezmar’dan duyduğunu söylemiş. Babası ölen Hercus bunun sorumlusun komutan olduğunu bildiğinden komutan Sezmar’ı öldürmek için yemin etmiş. Komutanın peşine düşen adam Sezmar’ı oğlu Zexus yanındayken öldürmek istemiş. Zexus engel olmak istese de Sezmar’ın ölümüne engel olamamış. Nedenini öğrenmek istese de Zexus kargaşa sırasında Hercus’unda öldüğünü anlamış. Marcenha bu olayı duyduğunda çok üzülmüş aynı zamanda şaşırmış. Nedenini Zexus’a sorsa da istediği cevabı alamamış. Komutanlık görevi boşaldığından Kral yerine Zexus’u getirmiş. Yeni komutan babasının öldürülmesinin peşini bırakmamış. Babasının kendi yazdığı kitabı bulan komutan kitapta yazanları şaşkınlıkla okumuş. Sezmar Zexus’un bu kitabı bulacağından kendi yapamasa da Zexus’a yapmasını istediği bir vasiyet bırakmış.

8. Kısım

Şimdiden 5 yıl önce…

Marcenha kardeşinin ölümüne oldukça üzülmüş. Yaşı hayli ilerleyen Kral Marcenha’nın sağlığı kötüye gidiyormuş. Kral ölmeden önce Prenses Elanor’un evlenmesini yani kendinden sonra gelecek olan kralın belli olmasını istiyormuş. Prenses Elanor hakkındaki kehanet ne olursa olsun gerçekleşmediği sürece her şeyin olması gerektiği gibi ilerlemesi gerektiğini biliyormuş.

Bunu kraliçeyle paylaşan kral bu isteğinin hemen yerine getirilmesini istemiş. Kraliçe Amelya bu konuyu daha önce defalarca prenses Elanor ile konuşmasına rağmen prenses etrafındakilerin kendisini sevmekten çok kral olabilmek için yakın olduklarını düşünüyormuş. Marcenha’nın hastalığıyla beraber kendisine olan evlenme taleplerindeki artışta bu konudaki haklılığını doğrular nitelikteymiş. Bir gün Prenses ile gezintiye çıkan Kraliçe Elanor’a tekrar bu konuyu açmış. Prenses Kraliçenin bu konuda üstüne gelmesinden sıkılmış. Kraliçe prensesin vereceği tepkiyi bildiğinden bir zamanlar annesinin verdiği bilge Kesares’in kitabını Prensese vermiş. Prenses kitabı okumak için saraya dönmeyi beklememiş. Kitapta yazanları saraya dönmeden okuyan Prenses şaşkınlığını gizleyemeyerek hakkımdaki kehanetin doğru olmayabilir mi diye sormuş Kraliçe Amelya’ya. Kraliçe bu soruyla karşılaşacağını bildiğinden Prensese bunu saraya dönünce anlatacağını söylemiş. Saraya dönünce Kraliçe Prensesi prensesin daha önce hiç fark etmediği gizli bir odaya götürmüş. Bu odadan kralın dahi haberi yokmuş. Kraliçe bu odada kızı hakkındaki kehanetin doğruluğunu,kaynağını, kehanetten kurtulmanın yollarını araştırmak için hazırlamıştı. Prenses Kraliçeye buranın ne olduğunu sormamıştı bile. Kraliçe Prensese kehanetin kesinlikle gerçekleşeceğini, bu güne kadar gerçekleşmemiş yada yediz mağaralarındaki gibi yalan kehanetlerin kimi zaman ülke kimi zaman halkın birliği için gerçekleştiğini bazı kehanetlerinse hala zamanı gelmediğinden gerçekleşmediğini söylemiş. Prenses duydukları ve gördükleri karşısında gözyaşlarına hakim olamamış. Gerçekten kendisini bekleyen bir kehanet olduğunu öğrendiğinde Kraliçeye bunun nasıl olacağını ve nasıl önleyebileceğini sormuş. Kraliçe nasıl olacağı ve nasıl önlenebileceği konusunda bir bilgisi olmadığını söylese de prensese ne ile önleyebileceğini söylemiş… Kral Marcenha’nın eşyaları…

9. Kısım

Şimdiden bilinmeyen bir zaman önce…

Denizadamları ülkesinde krallık için varis olan erkek prenslerin kavgası ülkede kargaşayı da beraberinde getirmiş. Kral Ceshar duruma çare düşünse de kendisininde bu kavgayı yaparak şu andaki krallık mertebesine ulaştığı için ve kendinden öncede böyle olduğu için müdahale etmiyormuş. Kraliçe Levantes ise bu duruma oldukça üzülüyormuş. Bu kavgalar sonucunda evlatlarından biri öleceğinden gözyaşlarına hakim olamıyormuş. Prenslerden Arven kardeşi Venus’u öldürüp tek varis olmuş. Kraliçenin üzüntüsünü gören Arven kraliçeye bir söz vermiş. Akan bu gözyaşlarınız başka kraliçelerin gözyaşına engel olacak; Sizin gözyaşlarınız ve bütün kötülükler bu şişede hapsolsun demiş. Kraliçe Levantes akan gözyaşlarını şişeye alan prens Arven bunu bir kolye haline getirmiş ve boynuna takmış. Kral olduğunda bir kehanette bulunmuş. Benden sonra bir kral bu kolyeyi takmazsa ülkenin ve kendisinin başına bir felaket gelecektir ve bir kral bu kolyeyi takarsa birden fazla varisi olmayacaktır demiş. Bu Büyük kitapta yer alan büyük kehanetlerden biri olmuş. Kral Arven’in sadece bir prens varisi olmuş. Prens Zahrap’ı kendi gibi zeki ve bilge olması için eğitmiş. Bu kehanetten sonra ilk varis olan Prens Zahrap bilinmeyen bir gelecek hakkında rüyalar görüyormuş ve bundan ne krala ne de kraliçeye bahsetmemiş. Kolyenin olağanüstü güçleri olduğunu ama bunu sadece bir kişinin kullanabileceğini ve kendinden sonrada sadece bilinmeyen bir zamandaki bir kralın bunları rüyalarında göreceğini görüyormuş. Prens Zahrap Kral olduğunda Arven’in büyük kitaptaki yazılarının tamamını değiştirmiş. Bu kolyenin nereden ve nasıl geldiğini hiç kimsenin bilmemesi için bundan büyük kitapta bahsedilmemesi gerektiğini görmüş rüyalarında. Fakat kolyenin bilinmeyen zamana kadar nesilden nesile aktarılması için zekice ama yalan bir kehanet ileri sürmüş. Kralın değerli eşyalarının bir simge olduğunu ve kraldan krala aktarılması gerektiğini aksi bir durumun denizadamları krallığınını sonunu getireceğini söylemiş. Ama bu eşyaların ne olduğunu dan Büyük kitapta bahsetmemiş. Oldukça gösterişli ve değerli taşlarla süslenmiş bir taç, onun kadar olmasada yinede gösterişli bir asa, kocaman taşlı bir yüzük ve minik değerli taşlarla süslenmiş maddi değeri diğerleriyle kıyaslanamayacak kadar düşük olsada göze hitap eden Kral Arven’in kolyesini yeni bir kolye haline dönüştürmüş. Kral Zahrap prens Gessas’a son nefesini vermeden önce eşyaların bir taç,bir asa, bir yüzük ve kolye olduğunu söylemiş. Prens Gessas kral olduktan sonra bu eşyaların büyük kitapta bahsedilmesi gerektiğini düşünerek kitaba eklese de kendide dahil olmak üzere kendinden sonra gelen hiçbir kral bu eşyalar arasına ustalıkla gizlenmiş kolyenin farkını anlayamamış. Bu gösterişsiz kolye aklına takılsa da soramadan kaybetmiş kral Zahrap’ı… Zamanla bu bir kehanetten çok gelenek haline gelmiş. Hiç bir kral bu eşyalardan büyük kitapta bir daha bahsetmese de bir sonraki krala bu eşyaları aktarmış.

10. Kısım

Şimdiden 5 yıl önce…

Prenses Elanor kraliçe Amelya’nın anlattıklarına anlam verememiş ve yalnız kalmak için saray dışına çıkmış. Neyin gerçek neyin yalan neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilememiş. Bilge adam Kesares’in kitabında bahsettiği yediz mağaralarındaki gizemli ışığa gitmiş. Daha önce yediz mağaralarına hiç gitmeyen prenses Elanor buranın güzelliğini görünce içini bir ferahlık kaplamış. Aynı zamanda içini kaplayan anlamsız bir acı varmış. Gizemli ışığa yaklaştıkça bu acı büyüyormuş. Elinde tuttuğu kitap biranda akıntıyla ışığa doğru gitmiş. kitaptan daha küçük ışık kaynağı kitabın üstünü kapatmasıyla yerini karanlığa bırakmış. Kitabı kuvvetlice kendine çekmeye devam eden akıntı mağara duvarında büyük bir delik ve çatlaklar oluşmasına neden olmuş. Duvarın çatlaklarından içeri bir ışık demeti girmiş. Duvarın yıkılacağını düşünen prenses Elanor hızla oradan çıkmış.
Kral Marcenha’nın durumu biranda kötüleşmeye başlamış. Hekimler ne kadar uğraşsa da kralın acılarını dindiremiyormuş. Kraliçe Amelya Kralın odasına girdiğinde kral son bir gayretle kraliçeye seslenmiş. Kraliçe kralın yanına yaklaşmış. Marcenha Amelya’ya bir mektup vermiş. Boynundaki kolyeyi kraliçeye uzatmış. Kral Marcenha’nın öldüğünü duyan halk içinde bir kargaşa başlamış. Komutan Zexus için kral olmak için bundan daha iyi fırsat olamazdı. Sezmar bunun planını daha önceden yapmıştı. Marcenha’nın ölümünden sonra Amelya’yı kaçırıp prenses Elanor’un kendisiyle evlenmesini sağlamak… Saraya dönerken prenses Elanor halk arasındaki konuşmalardan kral Marcenha’nın öldüğünü duyunca hızla saraya gitmiş. Kraliçe Amelya’nın yanına giden prenses üzüntüsünü paylaşmış. Kraliçe her ne kadar üzgün olsa da kralın verdiği mektubu prensese vermiş. Mektupta Marcenha prensesin karşısına çıkacak kehanetten kurtaracak olanın kolye olduğunu söylemiş. Kraliçe Amelya kolyeyi prensesin Elanor’un boynuna takmış. Komutan Zexus hem kraliçeyi hemde prensesi aynı anda bir odada yakalayabilme fırsatını kaçırmamış. Muhafızlarla odayı basan komutan kraliçe Amelya’yı esir almış. Odada prensesle yalnız kalan komutan Elanor’a kraliçenin serbest kalması için evlenmeleri gerektiğini söylemiş. Eğer reddederse yalan bir evlilik ortaya atıp kral olacağını ve kraliçe ve kendisini esir tutacağını söylemiş. Prenses Zexus’un küstah teklifini reddetmiş ve Komutan prensesi kraliçe ile birlikte bir odada esir tutmuş. Zexus Kral tacı, asası ve yüzüğünü takarak Prensesle evlendiğini ve Kendisinin kral olduğunu duyurmuş halka. Zexus kral olduğunun sevinciyle kolyenin eksikliğini hissetmemiş. Zexus kendisinden boşalan komutanlık görevine de çok güvendiği yakın bir arkadaşı olan Karales’i getirmiş. Kraliçe Amelya ile aynı odada tutsak olan Elanor kehanetin yaklaştığını hissediyormuş. Kraliçenin sağlığı da gittikçe kötüleşiyormuş. Kraliçe Amelya prensese bu odadan çıkmaları gerektiğini bunun içinde prensesin komutana yalan söylemesini, Özgür hareket etmeye başladıklarında her şeyin daha kolay olacağını söylemiş.

Halkın, Zexus’un yanında Elanor’u görememesi halk içinde dedikodular çıkmasına sebep olmuş. Kral Zexus kulağına gelen bu haberlerden sıkılarak prenses Elanor’a bir şans daha vermek istemiş. Elanor Zexus ile konuşmak istediğini muhafızlara söyleyecekken Zexus odaya girmiş. Prensese bir şans vereceğini ama Amelya’yı prensese yeterince güven duyana kadar esir tutacağını söylemiş. Prenses Elanor başka çaresi olmadığı için bu teklifi kabul etmiş. Aradan günler geçmesine rağmen Zexus kraliçe Amelya’yı serbest bırakmamış. Elanor ısrarları sayesiyle kraliçeyi esirlikten kurtarmış. Kraliçe esirlikten kurtulsa da sağlığı oldukça kötüymüş. Hekimler ne kadar uğraşsa da kraliçeyi Amelya’yı iyileştiremiyorlarmış. Prenses annesinin bu durumuna oldukça fazla üzülüyormuş. ülkenin en iyi hekimlerini en şifalı bitkilerini kullansalar da fayda etmemiş. Kraliçe daha fazla acıya dayanamayarak hayatını kaybetmiş. Prenses Elanor Kraliçenin ölümünün Zexus’un yaptıkları yüzünden olduğundan Zexus’dan daha da nefret ediyormuş. Artık Elanor’un Hayatında kendisine yakın hissettiği ne bir dostu nede bir yakını vardı. Elanor’u hakkındaki kehanetin hızla yaklaşmasını hissetmesi, karşılaşacağı seçeneğin belirsizliği, halk kendisini kraliçe olarak görse de kendisi Zexus’la olan sahte evliliğinin onu kraliçe yapması gibi bir çok şey kendisini yoruyormuş. Artık yaşamından zevk alamayan prenses Elanor saraydan kaçıp bütün her şeyden kurtulmak istiyormuş. Prenses muhafızları atlatmak için kılık değiştirse de yokluğunu anlayan muhafızlar hemen peşine düşmüş. Yediz mağaralarına giden prensesin ardından giden muhafızlar korktuklarından içeri girememişler ve komutan Kalares’e haber vermişler. Prenses Elanor 6. mağaranın 3. yol ayrımından ışık kaynağına gitmiş. Farklı bir şeyler olduğunu hissetmiş prenses Elanor. Daha önceki gelişinde ışık kaynağı acı verirken şimdi garip bir rahatlama hissi veriyormuş. Komutan Kalares hemen yediz mağaralarına gelmiş. Komutanın yankılanan sesi bütün mağaraları sarmış. Prenses Elanor Kalares’in yaklaştığını farketmiş. Artık prenses bir yol ayrımındaymış. Ya ışık kaynağına doğru gidecek yada kendisini arayan komutana yakalanacaktı… Geldiği yol ayrımının kehanette bahsedilen seçenekler olduğunu düşünmüş. Doğru olanın ardında ne olduğu belli olmayan ışık kaynağına mı gitmek yoksa hayatını Zexus’un ellerine mi vermek… Işık kaynağının ardındaki gizem ne kadar kötü olabilirdi ki? Prenses Elanor bunları düşünürken Kalares 6. mağaranın yol ayrımına gelmiş. İlk iki mağaraya muhafızları gönderen komutan üçüncüye kendisi girmiş. Mağaranın sonuna yaklaştığında prenses Elanor’u bir ışık kaynağının önünde görmüş. Işık kaynağı komutana acı veriyormuş. Mağarada bir sarsıntı meydana gelmiş. Işık kaynağının ardındaki duvarlar parçalanmış. Prensesin önüne masmavi berrak bir deniz çıkmış. Komutanın üzerine düşen taş parçaları vücudunda kesikler oluşmuş. Komutan Kalares bu gördükleri ve yaşadıkları karşısında şaşkınlık içerisindeymiş. Bedeninden akan kanlara ve çektiği acıya rağmen prensesin peşinden gitmiş. Prenses bedenini mavi sulara bırakmış. Yukarı doğru ilerledikçe içini hoş hisler kaplıyormuş. Komutanın kendisini takip etmesi bile rahatsızlık vermiyormuş. Komutan yukarı doğru ilerledikçe içini kaplayan acı çoğalıyormuş. Köpekbalıkları kan kokusunu almış ve hızla prenses ve komutana doğru ilerlemeye başlamışlar. Komutan kendisine doğru hızla yaklaşan tehlikenin adını koyamıyor olsa da bir tehlikenin varlığından eminmiş. Prenses nereye gideceğine kendisi karar vermiyormuş artık. İçindeki garip his bedenini yukarı doğru itiyormuş. Kendisine yaklaşan köpek balıklarını fark etmemiş bile… Komutan yaklaşan tehlikenin köpekbalığı olduğunu anlayınca hemen geldiği mağaraya doğru dönmüş. Mağaralardan hemen çıkmak istese de hepsi birbirine benzeyen çıkışları birbirine karıştırmış. Muhafızlarla karşılaşan komutan kendini muhafızların ardına atmış. Köpekbalıkları etraflarını sarmış. Komutan köpekbalıklarına geçmişte bir anlaşma yaptıklarını kendilerini rahat bırakmalarını söylemiş. Köpekbalıklarından zeki olan biri o anlaşmanın şartlarında bizim bölgemizden uzak durmanız gerektiğide vardı ayrıca o anlaşmanın bir anlamı yok. Daha sonra sizler bizim ebedi düşmanımız ilan edildiniz demiş… Komutan bunun mümkün olmadığının neden böyle bir şey olduğunu sormuş. Köpekbalığı anlaşmadan sonra prensesin kendini öldürdüğünü söylemiş. Komutan duyduklarına şaşırarak kendilerini bekleyen ölümün sessizliğinden kaçmak istemiş. Muhafızları alt eden köpekbalıkları komutanın peşinden gitmişler. Köpekbalıkları Yaralı komutanı pek fazla uzaklaşamadan yakalayıp öldürmüşler… Prenses her şeyden habersiz yoluna devam etmiş. Yeryüzüne yaklaştığında kendini bir ağın içinde buluvermiş. Toz pembe içini kaplayan hisler yerini karanlık korkuya bırakmış…

11. Kısım

Şimdiden 5 yıl önce…

Balıkçı Marcos ağına büyük bir balık takıldığını farketmiş. Zaman kaybetmeden ağlarını toplarken prenses Elanor ağlardan kurtulmak için çırpınıyormuş. Marcos’un bir yerden sonra gücü tükenmiş. Balığı kaçırmak istemeyen Marcos küreklere asılarak teknesini kıyıya doğru çekmeye başlamış. Prenses Elanor çırpınışlarının yorgunluğuyla bayılmış. Balıkçı kıyıya ulaştığında balığın çırpınışının sona erdiğini farkettiğinden oğlu Nevargas’ı çağırmamış. Ağı toplarken takılan küçük balıkları önemsemeden büyük balığa odaklanan balıkçı Marcos gördüğü karşısında şaşkınlık içerisindeymiş… Yarısı balık yarısı insan… Bu masallarda anlatılan denizkızıydı… Fakat bu nasıl mümkün olabilirdi.. Prensesi Elanor’u ağlardan kurtaran balıkçı. prensesin üzerindeki değerli eşyaları gördüğünde gözleri büyümüş. Ne yapacağını bilmez bir vaziyette prensesi kumsala çıkartmış. Hala yaşıyor mu diye bakmak istemiş. Merak ettiği kadar korkanda balıkçı pek yaklaşamamış. Babasının erken döndüğünü gören Nevargas kumsala koşmuş. Neden erken döndüğünü soracakken kumlarda uzanan yarısı insan yarısı balık kızı yani bir denizkızı görmüştü… Gözlerine inanamayan balıkçı ve oğlu ne yapacaklarını düşündükten sonra Prenses Elanor’u evlerine götürmüşler. Kapıyı açan balıkçının karısı Seprah örtünün altında göremediği ama balık olduğunu düşündüğü kocaman şeyi gördüğünde oldukça sevinmiş. İçeri geçen balıkçı ve oğlu denizkızını yatağa bırakmışlar. Balıkçının eşi bunu neden yaptıklarını soracakken yarısı açılmış örtünün altında bir kız olduğunu görmüş.. Ne yaptınız siz diye tepki veremeden Nevargas örtünün kalan yarısını da açmış… Seprah gördüğü karşısında şaşkınlığını koruyamamış. ama bu.. Bu bir deniz kızı ama nasıl olur demiş… Balıkçı Marcos prenses Elanor’a yaklaşıp yaşayıp yaşamadığını kontrol etmiş.. Prenses ağlarla verdiği mücadele sonucu bitkin düşmüştü. Ama hala yaşıyordu. Prenses gözlerini açtığında ciğerleri ve gözleri yanmış. İlk defa hava ile karşılaşan prensesin gözlerinden yaş akarken göğsünde büyük bir acı hissetmiş. Etrafında korkuyla bakan üç çift göz görmüş. Karşısındakiler kendisine neredeyse benziyormuş. Ama farklı olduklarını anlaması zor olmamış. Bilge adamlar kendisine su olmadan yaşayamayacağını öğretmişlerdi. Fakat şu andaki durum bunun tam tersini gösteriyordu. Prenses karşısında fısıldaşanlarında kendisi gibi şaşkınlık ve korku içinde olduklarını far ketmiş. Balıkçı prensese beni anlayabiliyor musun demiş. Prenses anlıyor olmasına rağmen bunu onların bilip bilmemesinin ne derece doğru yada yanlış olduğunu düşünmüş. Güneş ufukta batarken prensesin kolyesi biranda parlamaya başlamış. Parlayan kolye prenses içinde garip duygular uyandırmış. Güneş batarken prenses büyük bir ışık parıldaması eşiliğinde bir insana dönüşmeye başlamış. Garip duygular yerini acıya bırakmış. Güneş tamamen battığında Prenses Elanor tam bir insan görüntüsüne bürünmüş. Güneşin batışıyla kolyenin parıldaması da sona ermiş. Prenses az önceki yaşadığı acının yerini alan denizdeki tarifsiz hoş hissi tekrar hissetmeye başlamış. Kolyenin parıltısı o kadar büyükmüştü ki Saraydan dahi gözükebiliyormuş. Haberciler Kral Versuan’a hemen kıyı kasabalarından birinde büyük bir parıldama olduğunu güneşin batışıyla ortadan kaybolduğunu söylemişler. Kasabadakilerde bu parıldamayı fark ederek balıkçı Marcos’un evinin önünde toplanmışlar. Balıkçı durumu fark ederek dışarı çıkmış ve bir şey olmadığını söyleyerek kalabalığı dağıtmış. Kral Versuan Prens Wersav’a derhal kasabaya gidip bunu araştırmasını söylemiş. Bir grup askerle yola çıkan Prens Wersav hızla kasabaya gitmiş. Kasabadakilerden ışığın kaynağının balıkçının evinden geldiğini öğrenmiş. Prenses Elanor yaşadığı yorucu olaylar yüzünden uyuyakalmış. Sabah güneş doğmadan önce Prens Wersav askerlerle eve girmiş. Prens ve askerleri gören balıkçı ve ailesi hemen yere çökerek bağışlanmalarını istemiş. Prenses ise yatak üzerindeki halini bozmadan bakışlarını prens Wersav’a yöneltmiş. Karanlık odanın içinde elindeki meşaleyi yatakta duran prenses Elanor’a doğrultan prens Wersav karşısında denizleri kıskandıracak mavi gözler, güneşe benzeyen sarı saçlar ve aya benzer bir tene sahip, daha önce hiçbir yerde görmediği bir güzeli; prenses Elanor’u ve yere kapanmış balıkçı ailesini gördüğünde bir tehlike olmadığını söyleyerek askerleri çıkartmış. Prens balıkçıya büyük ışık parlamasının ne olduğunu sormuş. Balıkçı Marcos kekeleyerek bu kızın balık tutmaya gittiği denizde ağlarına dolandığını söylemiş. Prens oldukça zeki olmasa bile bunun bir yalan olduğunun anlarmış.. Balıkçının başına kılıcını dayayan Wersav aynı soruyu tekrar sormuş. Balıkçı bu kızın denizkızı olduğunu ve biranda parıldayarak insana dönüştüğünü söylemiş. Prens balıkçıya son defa aynı soruyu sormuş. Balıkçı bunların gerçek olduğunu söylemiş. Prens gördüğü kızda farklı bir şeyler olduğunu hissediyordu ama kızın bir denizkızı olduğunu hayal bile edemiyormuş. Denizkızı sadece masallarda olabilirdi. Prens aynı soruyu balıkçının oğluna da sormuş. Yine aynı cevabı alan prens Wersav bu sefer prenses Elanor’a yönelerek ışık parlamasının sebebini sormuş. Prenses saatlerdir süren sessizliğini bozmak istemese de balıkçı ve ailesinin zarar görmemesi için konuşmaya başlamış. Saatlerdir süren sessizliğini ardından konuşmaya çalışan prensesin boğazı yanmış. İlk denemesinde garip bir ses çıksa da konuşmaya başlamış. Balıkçının söylediklerinin doğru olduğunu söylemiş. Ben denizadamlar ülkesinin prensesiyim, adımda Elanor demiş. Prens duyduklarının yalan olduğunu düşünerek askerleri çağırmış. Bunları alın saraya gidiyoruz demiş. Prensesin yanına gelen askerler prensese kalkmasını söylemiş. Prenses denemiş ama kalkamamış. Güneş doğarken kolye tekrar parlamaya başlamış. Prenses tekrar denizkızına dönüşmeye başlamış. Prens gözleri önünde olan bu olayın şaşkınlığıyla bunun imkansız olduğunu söylemiş. Bu nasıl bir büyü diye prenses Elanor’a sormuş. Güneş tamamen doğduğunda kolyenin parıltısı sona ermiş. Tamamen denizkızına dönüştüğünde Prenses Elanor bunun nasıl olduğunu bilmediğini söylemiş. Wersav Prensesin boynundan kolyeyi almak için hareketlendiğinde prenses engel olmak istemiş. Prens kolyeyi almak için prensesi zorlamış. Nereden çaldın bunu demiş. Prens Wersav prenses Elanor’un kolyesini aldıktan sonra prenses nefes almakta zorlanmaya başlamış. Prensesin bembeyaz yüzü kızarmaya başlayınca Prens endişelenmiş. Prenses nefes almak için çırpınırken prens prensesin bu haline dayanamayıp kolyeyi boynuna tekrar takmış. Prens ve prenses anlamış ki kolye sayesinde denizkızı karada yaşayabiliyormuş. Durumu düzelen prenses prense tekrar denize dönmek istediğini söylemiş. Prens biraz düşündükten sonra bu durumun açıklanmasının zor olduğunu düşünerek en doğrusunun hiçbir şey yaşanmamış gibi devam etmesini, denizkızının ait olduğu yere dönmesininde karar kılmış. Askerler el birliğiyle prensesi deniz kıyısına getirmişler. Prenses Elanor prens Wersav’a yaptıkları için teşekkür etmiş. Prens gördüğü ve yaşadıkları karşısındaki şaşkınlığına rağmen prensese kendisini tekrar görüp göremeyeceğini sormuş. Prenses bunun mümkün olmayacağını söyleyerek deniz içinde kaybolmuş. Prensesin içinde yine o garip ama hoş his varmış. Ait olduğunu düşündüğü yerde ama yapayalnız. Yediz mağaralarına doğru yönelen prenses köpekbalıklarını görünce duraksamış. Köpekbalıklar mağaranın girişinden uzaklaşınca hemen mağaraya girmiş. Etrafta muhafızların cansız bedenlerini gören prenses biranda dehşete kapılmış. Yalan olduğunu öğrendiği kehanetin şu anda gerçekleştiğini düşünmüş. Hemen ülkesine doğru ilerleyen prenses her yerin köpekbalıkları ve onlarla mücadele etmeye çalışan denizadamların cansız bedenleriyle karşılaşmış. kendisine yaklaşan köpekbalıklarını gören prenses saklanmış. Yanlarından geçerken köpekbalıklarının konuşmasında bütün herkesin öldürüldüğünü duymuş… Ülkesinde kimse kendinden hoşlanmasa da onlarla bir bağı olan prensesin gözlerinden yaşlar süzülmüş. Artık yapayalnızlığının yanında gidecek yerininde olması eklenmişti.. Kapana kısılmadan buradan çıkmak isteyen prenses yediz mağaralarından hemen çıkmış. Ne yapacağını bilemez halde mağaralardan uzaklaşan prenses kumsala çıkmaya karar vermiş. Prens hala kumsalda yaşananları düşünüp ,saraya gittiğinde Kral Versuan’a ne cevap vereceğini düşünüyormuş. Askerleri saraya gönderen prens Wersav ışık parlamasının sebebini araştırmaya devam edeceğini söylemelerini emretmiş. Prens Wersav denizden çıkan prensesi gördüğünde koşarak yanına gitmiş. Kumsala çıkmasına yardım etmiş. Oldukça üzgün görünen prensese ne olduğunu sormuş. Prenses Elanor köpekbalıklarının bütün halkını öldürdüğünü ve ülkesini ele geçirdiğini gidecek hiçbir yerinin olmadığını söylemiş. Güneş batarken yine kolye parlamaya başlamış. Prenses acı çekerek insana dönüşmeye başlamış. Güneşin batışıyla kolyenin parıltısı da sona ermiş. Prens ilerde bağlı olan atını prensesin yanına getirmiş. Destek olarak ata bindirmiş. Hızla saraya doğru gitmişler. Prens Wersav prenses Elanor’u saraya girer girmez bilge hekimin yanına götürmüş. Bir sonraki dönüşümün sabah olacağını öğrenen bilge adam hemen kitaplarına bakmış. Kolyeyi çıkartmanın bir çözüm olduğunu söyleyen bilge hekime bunun prensese acı vererek boğulmasına sebeb olduğunu söylemiş Wersav. Bilge adam bu durumda olağanüstü bir durumun çözümünün yine olağanüstü bir şey olması gerektiğini söylemiş. Prensesin boynundaki kolyeyi inceleyen hekim minik bir cam şişenin süslenerek bu kolye halini aldığını fark etmiş. Prensese kolyedeki camın içinde bulunan sıvının ne olduğunu sormuş. Prenses kolyenin içinde bir cam şişe olduğunu o ana kadar farketmemişti bile. Bilge hekim dönüşümlerin sebebinin kolye olduğunu ama dönüşümden sonra kolyenin çıkartılmasıyla prensesin kötüleştiğini, bunun ancak tek bir çaresi olduğunu söylemiş. Oldukça riskli olan bu çarede prenses Elanor ya tamamen insana dönüşecek ya denizkızı olarak kalacak ya da ölümle yüzleşecekti. Prenses yaşayacağı kehanette iki seçenekle karşılaşcağını anımsamış. Kehanetin yediz mağaralarındaki ışığın peşinden gitmekle gerçekleştiğini fark edememişti o ana kadar. Seçimi sonrası ülkesi yok olmuştu. Geri dönemeyeceğinden bu riske girmeyi kabul etmiş. Wersav Elanor’a emin olup olmadığını sorsa da prensesin gerçekten başka çaresi olmadığını prensesin gözlerinde görebiliyormuş. Bilge hekim bunu nasıl yapacaklarını anlatmış prens ve prensese. Hızlı bir şekilde kolyedeki cam şişeyi çıkartıp şişedeki sıvıyı prensesin içmesi gerektiğini söylemiş. Bilge adam ayrıca eğer güneş doğmadan önce bunu yaparlarsa prensesin büyük ihtimalle hep insan olarak kalacağını söylemiş. Prenses bunu gerçekten istiyormuş. Güneşin doğmasına az bir süre kalmış. Bilge hekim bunu hatırlatarak başlamaları gerektiğini söylemiş. Bilge Hekim kolyeyi çıkarttığında prenses fenalaşmaya başlamış. Hızlı hareket edip büyük bir kap içinde kolyeden cam şişeyi çıkartmayı denemiş. Çıkartamayınca fazla vakti olmadığını bilen hekim kolyedeki cam şişeyi kırıp sıvıyı bu şekilde almaya çalışmış. cam oldukça sert olduğundan ilk denemesinde kıramamış. Prensesin durumu gittikçe fenalaşınca prens dayanamayarak keskin kılıcını çekmiş ve kolyeyi iki parçaya ayırmış. Cam şişe büsbütün kolyeden ayrılmış. Hekim şişeyi prense vermiş. Prenste şişeyi tutamayacak kadar durumu fenalaşan prensesin dudaklarına cam şişedeki sıvıyı dökmeye başlamış. Şişenin tamamı bittiğinde Prensesin vücudu parlamaya başlamış. Diğer günlerdeki parlamadan daha büyük bir parlama neredeyse bütün ülkeyi sarmış. Parlama biter bitmez Prens prensesin hareketsiz bir şekilde yerde yattığını görünce onu kucağına almış. Hareketsiz kollarının ardında duran prensesin öldüğünü anlayan prens gözyaşlarını tutamamış. Akan gözyaşları prensesin vücuduna damlamış. Prens kolları arasındaki prensesin ölümünü kabullenemeyip prensesi alıp atıyla hemen sahile gitmiş. Eğer tekrar suya bırakırsa canlanacağını düşünmüş. Son günlerde yaşadıklarını düşününce bunun çokta mantıksız olmadığını ama daha önce bunu kendisine anlatsalar da gülüp geçeceğini de biliyormuş. Kumsala vardıklarında prensesi kucağına alan prens prensesi kumların üzerine bırakmış. Prensin yıllardır rüyalarında dahi göremediği güzel bir kız kollarının arasında ölüvermişti. Wersav’ın gözyaşları prensesin vücuduna damlarken güneş ufukta doğmaya başlamış. Prens bir mucize olması için dua etmiş. Kolları arasında kumsala uzanan prenses Elanor’un bedeninde bir kıpırtı hissetmiş. Prensese seslenerek uyan demiş. Prenses Elanor güçlükle nefes almaya başlamış. Prens tanrıya şükrederken prensesi kolları arasında sımsıkı sarmış. Prenses prensin kendisi için gözyaşları döktüğünü görünce daha önce olmadığı kadar mutlu olmuş. İkisi de yıllardır arayıp bulamadığı mutluluğa sonunda kavuşmuştu.

SON

Şimdi…

Kral Wersav ve Kraliçe Elanor kumsalda minik prensesleri Mila ile beraber dolaşırken Prenses Mila kıyıya vuran bir deniz yıldızı görmüş. Prenses hemen yanına koşmuş. Deniz yıldızını denize sürüklüyorsa da dalgalar onu kıyıya vuruyormuş tekrar. Kral ve kraliçe gülümseyerek prensesi izliyormuş. Kral yardım ister misin prensesim demiş. Prenses Mila kraliçe gibi güzel kral gibi inatçıymış. Denize oldukça büyük bir ilgisi varmış. Kral Wersav Kraliçe Elanor’un kucağındaki prensese dönmüş: “Kraliçe ve sen bana denizlerin hediyesisiniz.” demiş. Kral deniz yıldızını alıp uzağa fırlatmış. Kraliçe Elanor Mila’nın kulağına sana bir masal anlatmamı ister misin diye fısıldamış. Prenses Kraliçe Elanor’a: “Bana denizkızı masalını anlatır mısın.” demiş. Kral Wersav: “O masal değil ki prensesim.” demiş. Prenses Mila: “Ama ben onu istiyorum.” demiş. Kraliçe Elanor ve Kral Wersav gülümsemiş. Kraliçe peki peki demiş ve anlatmaya başlamış.

Kral Wersav, Kraliçe Elanor ve Prenses Mila ömürleri boyunca mutlu yaşamışlar.

~SoN~