Tak, to wcale nie żart! Mimo że każdy, kto ma choć trochę oleju w głowie,  wie, że kursy językowe, podręczniki reklamowane hasłem: “angielski w miesiąc”, “angielski w dwa tygodnie” itd., nie mogą być skuteczne. Niemniej można nauczyć się angielskiego prawie w jeden dzień, ale musi zostać spełniony podstawowy warunek — tym angielskim musi być Basic English. Zapraszam do lektury na temat tego półsztucznego języka.

Basic English (określany także jako Simple English) jest uproszczoną wersją języka angielskiego, stworzoną na potrzeby kontaktów handlowych, naukowych. Użycie słowa basic stało się także podstawą do stosowania zapisu BASIC English, gdzie BASIC ma być akronimem: British American Scientific International Commercial [English].

Twórcą uproszczonego angielskiego jest Charles Kay Ogden, który w językoznawstwie jest bardziej znany z ogłoszonej wraz z Richardsem koncepcji trójdzielności znaku językowego (tzw. “trójkąt semantyczny”). Ogden program Basic English opublikował w 1930 roku w “Basic English: A General Introduction with Rules and Grammar”. Przyjrzyjmy się bliżej cechom tego języka.

Gramatyka

Obowiązuje 10 podstawowych reguł:

1. Liczbę mnogą tworzy się przez dodanie -s. Wyjątki standardowego angielskiego (-es, -ies) także obowiązują.
2. Rzeczowniki tworzy się za pomocą sufiksów -er oraz -ing, a przymiotniki za pomocą -ed i -ing.
3. Przysłówki tworzy się za pomocą -ly.
4. Stopień wyższy i najwyższy tworzy się za pomocą more  oraz most. Jednak można także spotkać się z używaniem -er i -est.
5. Przymiotnik o znaczeniu przeczącym tworzy się za pomocą prefiksu un-.
6. Pytania tworzy się poprzez inwersję i za pomocą Do.
7. Operatory (=czasowniki) i zaimki w pełni się odmieniają.
8. Złożenia mogą być tworze z dwóch rzeczowników (milkman) lub z rzeczownika i przysłówka (przymiotnika) wskazującego kierunek ruchu (sundown).
9. Miary, liczby, waluty, daty wyraża się zgodnie z regułami angielskimi.
10. Używanie słów z określonej dziedziny (tej, w ramach której się działa).

Słownictwo

Choć powszechnie mówi się, że Basic English ogranicza się do 850 słów, to nie do końca jest to prawdą. W założeniach Ogdena leksykon użytkownika tego języka może zamykać się na 1000 wyrazów w formie podstawowej. Rzecz przedstawia się następująco: z założenia przyjmuje się, że do codziennej komunikacji wystarcza 850 wyrazów podstawowych (jednak podlegają one regułom morfologicznym przedstawionym wyżej), por. także tekst o tym, ile słów używają osoby anglojęzyczne. Na kolejnym etapie należy opanować 100 słów z ogólnej dziedziny życia, nauki, którą zajmuje się użytkownik Basic English. Następnie — 50 słów z określonej poddziedziny.Co więcej, istnieją także słowa o charakterze międzynarodowym, których znajomość Ogden odgórnie zakłada.

Jako przykład Basic English w użyciu można porównać dwa fragmenty z Biblii:

King James Version: 1 John
1:1 That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;
1:2 (For the life was manifested, and we have seen it, and bear witness, and shew unto you that eternal life, which was with the Father, and was manifested unto us;)
1:3 That which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us: and truly our fellowship is with the Father, and with his Son Jesus Christ.
1:4 And these things write we unto you, that your joy may be full.
1:5 This then is the message which we have heard of him, and declare unto you, that God is light, and in him is no darkness at all.

Basic English Bible: 1 John
1:1 That which was from the first, which has come to our ears, and which we have seen with our eyes, looking on it and touching it with our hands, about the Word of life
1:2 (And the life was made clear to us, and we have seen it and are witnessing to it and giving you word of that eternal life which was with the Father and was seen by us);
1:3 We give you word of all we have seen and everything which has come to our ears, so that you may be united with us; and we are united with the Father and with his Son Jesus Christ:
1:4 And we are writing these things to you so that our joy may be made complete.
1:5 This is the word which came to us from him and which we give to you, that God is light and in him there is nothing dark.

Wszystkich zainteresowanych odsyłam także na oficjalną stronę języka Basic English.

Polecam także serię wpisów o angielskim jako języku globalnym.

Najpierw pojawienie się komputerów, potem czytników elektronicznych zrewolucjonizowało sposób odbioru tekstów pisanych. Autorem niniejszego tekstu jest Piotr, który na przykładzie czytnika Kindle (którego sam jestem zadowolonym użytkownikiem) przedstawia, w jaki sposób technologia “elektronicznego papieru” ułatwia, przyspiesza czytanie tekstów obcojęzycznych. Czytanie po angielsku może być naprawdę przyjemne!

Jeszcze nie tak dawno, aby sprawdzić znaczenie nieznanego słówka w obcym języku, trzeba było brać do ręki gruby jak cegła słownik i tam pracowicie przedzierać się przez tysiące haseł, alfabetycznie szukając właściwego.

Jeśli zmagałeś się z trudnym tekstem i z dużą ilością słów do sprawdzenia, trzeba było liczyć się z dużą stratą czasu.

Gdy potem pojawiły się słowniki komputerowe i słowniki online, to było jak przesiadka z konnego wozu do sportowego samochodu. Posługując się słownikiem cyfrowym wystarczy wpisać szukany wyraz, aby komputer w mgnieniu oka podał jego znaczenie.

Wciąż jednak czytając angielską książkę, musisz mieć przy sobie włączony komputer. W przypadku słowników online konieczny jest też dostęp do Internetu.

Czytanie anglojęzycznego tekstu na czytniku Kindle to kolejny wielki krok do przodu i spora oszczędność czasu. A przede wszystkim ogromna wygoda.

Po pierwsze. Słownik masz zawsze ze sobą. Jeśli zabierasz gdzieś ze sobą Kindle, to automatycznie zabierasz także zainstalowany tam słownik. Czy czytasz na plaży, czy w kawiarni, bez kłopotu sprawdzisz znaczenie każdego trudnego wyrazu, nie dźwigając papierowego słownika, czy laptopa w plecaku.

Po drugie. Nie ma już nawet potrzeby, aby gdziekolwiek wpisywać słówko, aby dowiedzieć się co ono znaczy. Czytając tekst, postaw tylko kursor przy wyrazie, którego nie rozumiesz, a Kindle pokaże jego znaczenie. Nie musisz także opuszczać czytanej strony, bo objaśnienie wyrazu pokaże się jako dodatkowa warstwa informacyjna nad czytanym tekstem.

Kindle wyświetla znaczenie wyrazu na jeden z dwóch sposobów:

1. Definicja krótka i szybka

Gdy postawisz kursor przy słowie, które chcesz sprawdzić, Kindle pokazuje u dołu lub u góry ekranu skróconą definicję, a właściwie kilka pierwszych linijek objaśnień. To w większości wypadków pozwoli Ci zorientować się w znaczeniu słowa, zrozumieć kontekst i kontynuować czytanie.

Wystarczy teraz, że naciśniesz klawisz Back i definicja zniknie z ekranu. Zwróć uwagę, że przez cały ten czas pozostajesz na stronie, którą czytałeś do tej pory. Posłużenie się słownikiem w bardzo niewielkim stopniu wpływa więc destrukcyjnie na proces czytania i Twoją koncentrację na tekście.

2. Definicja pełna

Jeśli definicja skrócona Ci nie wystarcza, możesz sprawdzić pełne znaczenie danego terminu. Naciskając środkowy przycisk Kontrolera Nawigacji uaktywniasz małe menu z już domyślnie zaznaczoną opcją “full definition”. Naciskasz jeszcze raz i wyświetlasz pełną definicję słowa.

Tym razem jednak oznacza to opuszczenie strony czytanego tekstu i przejście na stronę słownika. Jeśli słówko posiada wiele znaczeń i definicja jest naprawdę długa, zajmująca wiele ekranów, nawigujesz miedzy nimi bocznymi klawiszami Kindle.

Znowu wystarczy jednak, że raz naciśniesz klawisz Back, a natychmiast opuścisz słownik i wracasz do swojego tekstu dokładnie w tym miejscu, gdzie przerwałeś czytanie.

Ergonomia pracy jest zachowana.

Dostępne słowniki

Kindle przychodzi z preinstalowanymi dwoma słownikami.

Pierwszym z nich jest The New Oxford American Dictionary, ustawiony jako słownik domyślny.

Jeśli wolisz, możesz zamiast niego używać słownika Oxford Dictionary of English, również wgranego już na czytnik przez Amazon.

Możesz też w każdej chwili zmienić słownik domyślny — w zależności od potrzeb — albo wgrać własny słownik.

Słowniki od Amazon to słowniki angielsko-angielskie. Idealne dla osób zaawansowanych w posługiwaniu się językiem, ale niekoniecznie najłatwiejsze dla początkujących.

Jeśli chcesz mieć na swoim czytniku także słownik angielsko-polski, możesz skorzystać z oferty bumato.pl, gdzie do bezpłatnego pobrania znajduje się właśnie taki angielsko-polski słownik na Kindle.

Kindle nie został zaprojektowany jako pomoc do nauki języka obcego. Większość jego użytkowników na świecie to ludzie, dla których angielski jest językiem ojczystym, a którzy dzięki słownikowi mogą po prostu sprawdzać znaczenie trudniejszych wyrazów.

A jednak mimo tego — a może właśnie dzięki temu — czytanie tekstów po angielsku na Kindle i wykorzystanie zainstalowanych słowników do swoich niecnych, edukacyjnych celów, jest bardzo komfortowe.

Zwłaszcza, jeśli po angielsku czytasz często i dużo.

Autorem tekstu jest Piotr Górski z serwisu Prezenty.pro, strony zawierającej propozycje prezentów. Wśród nich, także Kindle.

Angielski brytyjski i amerykański różnią się od siebie zarówno na poziomie słownictwa, jak i na poziomie fonetyki. Istnieją słowa, które Amerykanie i Brytyjczycy wymawiają inaczej. Różnice te stają się nawet powodem gier językowych. W tym wpisie będzie o idiomie, który powstał z błędnych przekonań co do tych różnic.

Jednym z wielu przykładów różnic w wymowie brytyjskiej i amerykańskiej jest rzeczownik tomato, czyli “pomidor”.

Przypadek pomidora

Wymowa amerykańska tomato: /təˈmeɪtoʊ/

Wymowa brytyjska tomato: /təˈmɑtoʊ/

Przypadek ziemniaka

Na podstawie różnej wymowy tego rzeczownika, wiele osób (w tym rodowici użytkownicy angielskiego) apriorycznie przyjmuje, że różna musi być także wymowa graficznie podobnego do tomato rzeczownika potato (ziemniak). Tak więc skoro jest wymowa

potato /pəˈteɪtoʊ/

to i musi istnieć wymowa /pəˈtɑtoʊ/

Żeby nie pozostać gołosłownym, podaję przykład piosenki “Let’s Call the Whole Thing Off”, gdzie właśnie spotykamy taką różnorodną wymowę. Oto interesujący nas wers:

You say potato, I say potahto*

Mam wrażenie, że przekonanie o odmiennej wymowie “ziemniaka” dominuje wśród Amerykanów, bo przecież oni mówią /təˈmeɪtoʊ/ oraz /pəˈteɪtoʊ/, a wiadomo, że Brytyjczycy mówią /təˈmɑtoʊ/, to i muszą mówić /pəˈtɑtoʊ/.

Tym oto sposobem powstało idiomatyczne wyrażenie potato, potahto, które znaczy: “co za różnica”, “bez różnicy”, “wszystko jedno”. Mam nawet propozycję bardziej ekwiwalentnego tłumaczenia tego idiomu. Załóżmy, że chcę powiedzieć “dla mnie to wszystko jedno”, to mogę powiedzieć: “dla mnie to ziemniak, kartofel”. Jak się Wam podoba…?

Problem jednak polega na tym, że językowi brakuje matematycznej logiczności. Fakt, że tomato wymawia się na dwa tak inne sposoby, nie oznacza, że podobnie dzieje się w przypadku potato. Co prawda występuje pewna wariantywność wymowy “ziemniaka”: /pəˈteɪtoʊ/ oraz /pəˈteɪtəʊ/ (pierwsza bardziej charakterystyczna dla Amerykanów, a druga dla Brytyjczyków). Niemniej — nie oszukujmy się — różnica ta jest minimalna i daleko jej do “pomidora”. Jedno jest pewne: szukać ze świecą kogoś, kto ziemniaka nazywa potahto.
____________________________
[*] Posługuję się tu zapisem potahto, aby oddać wymowę /pəˈtɑtoʊ/. Z takim zresztą zapisem spotykamy się w przypadku omawianego tu idiomu: potato, potahto.

Osoby zgłębiające tajniki języka angielskiego bardzo często napotykają problem odnośnie tego, jak pisać nazwy przedmiotów szkolnych — małą czy wielką literą? Ten blog istnieje po to, aby rozwiewać wszelkie Wasze wątpliwości, więc zapraszam do lektury!

Coraz częściej słyszę pytanie, jak pisać nazwy przedmiotów szkolnych. Wcale mnie to nie dziwi, że wiele osób ma z tym kłopot. Można często natknąć się na zdania, teksty, zawierające nazwy przedmiotów szkolnych — raz są one pisane małą literą, innym razem wielką. Najbardziej zróżnicowanie to widać w Internecie. Niemniej należy pamiętać, że do wielu treści w Sieci należy podchodzić z dystansem. Nie bez powodu w końcu Internet nazywany jest śmietniskiem informacyjnym. Jednak bardziej niepokojące jest już to, że można natknąć się na zróżnicowany zapis przedmiotów w publikacjach drukowanych (tak też donoszą posiadacze przeróżnych słowników i podręczników).

Brak jednolitości w zapisie nazw przedmiotów szkolnych świadczy tylko o tym, że problem z tym mają także osoby anglojęzyczne.

Jakie są zasady?

Reguła jest bardzo prosta. Każdy, kto czytał mój tekst o zasadach używania wielkich liter w języku angielskim z pewnością wie, jak postępować z nazwami przedmiotów szkolnych. Niemniej wyeksplikuję tę regułę:

Nazwy przedmiotów szkolnych piszemy małą literą.

W zasadzie to tyle na ten temat, ale rozwieję pewne wątpliwości i niuanse. Nazwy przedmiotów nie są nazwami własnymi, więc nie ma powodu, żeby zapisywać je wielką literą. Postępujemy w końcu zgodnie z zasadami ortografii. Dlaczego traktować przedmioty szkolne jakoś inaczej, wyjątkowo? Nie dostrzegam takich powodów. Tak więc matematyka po angielsku to maths, geografia to geography, chemia to chemistry, informatyka to computer studies itd.

3 sytuacje, w których używa się wielkich liter

Tak, można mówić o przypadkach, w których przedmioty szkolne zapiszemy wielką literą, ale tak samo postąpimy z każdym innym wyrazem. Nie ma tu więc żadnych nadzwyczajnych zasad, które odnoszą się tylko do nazw przedmiotów szkolnych.

1. Z uwagi na to, że akronimy (skrótowce) najczęściej zapisujemy wielkimi literami, stąd takie przedmioty jak physical education i religious education, które zazwyczaj podawane są w postaci skrótowców, zapisujemy PE oraz RE, a nie pe* i re*.

2. Nazwy języków i narodowości zawsze pisze się wielką literą i dlatego takie przedmioty, jak: język polski, angielski, niemiecki itp. mają postać: Polish, English, German.

3. Ostatnia sytuacja, w której można użyć wielkiej litery w stosunku do każdego przedmiotu jest dość banalna i wynika tylko ze zwykłych reguł pisowni, ale mimo wszystko także ją przedstawię. Nie chcę nikogo obrazić tym, co napiszę, ale dla porządku metodologicznego muszę o tym wspomnieć. Już każdy użytkownik elementarza wie, że wyraz na początku zdania zapisywany jest wielką literą. Jeśli na początku zdania mamy przedmiot szkolny, to wtedy będzie zapisany wielką literą. Druga sprawa — często pojedyncze słowa zapisujemy wielką literą (w przypadku list, tabel itp.), stąd też przedmiot szkolny, niebędący częścią składową zdania (lub równoważnika) można zapisać wielką literą (np. w planie lekcji). Można więc napisać: History albo po prostu history. W przypadku nazw dwuwyrazowych można napisać: Computer Studies, Computer studies albo computer studies.

Powyżej przedstawiłem przypadki, w których można użyć wielkiej litery, ale — podkreślam — tak postąpimy z każdym innym słowem. Jeszcze ewentualnie można wspomnieć o tym, że przedmiot szkolny będzie zapisany wielką literą, jeśli jest częścią tytułu jakiejś publikacji. Jeszcze raz polecam tekst o zasadach używania wielkich liter w języku angielskim.

Podsumowanie

Nazwy przedmiotów szkolnych w języku angielskim piszemy małą literą. Wyjątkiem są skrótowce i nazwy języków. Co prawda można też dopuścić sytuację, w której mamy do czynienia ze specyficzną nazwą przedmiotu/kursu, która funkcjonuje jako nazwa własna, wtedy dopuszczalna jest pisownia wielką literą.

Mam nadzieję, że nie będziecie już mieli problemów z pisaniem omawianych tu wyrazów i nie dacie sobie wmówić, że np. w zdaniu I don’t like history popełniliście błąd.

W ostatnich dniach niesłychaną karierę we wszelkich mediach robi określenie tango down. Co to za określenie? O co w nim chodzi i skąd się wzięło?

Frazą tango down określa się ostatnio ataki grupy “Anonymous” na serwery rządowe i państwowe. Działania polegające na takim obciążaniu serwerów, że te “ledwo zipią” i w końcu przestają prawidłowo funkcjonować są wyrazem sprzeciwu wobec propozycji międzynarodowej ustawy ACTA.

Nie będę zajmował się tu szczegółami tej zorganizowanej akcji. Raczej skupię się na samym określeniu tango down.

Tango down — co to znaczy?

Określenie to na grunt świata komputerów zostało przeniesione ze świata sił specjalnych. Tango down to nic innego, jak komunikat, informujący o tym, że wróg, przeciwnik, terrorysta został unieszkodliwiony (najczęściej po prostu zabity).

W praktyce wojskowej zwrot ten może zostać użyty np. na takie oto sposoby (przykłady za urbandictionary.com):

Tango 6 O’clock. Roger that tango down.
“Shoot on sight!” “Roger, enemy spotted… tango down.”

Tango pełni tu funkcję swoistego słowa-kodu, a znaczy tyle co “cel”, a więc

tango down = cel zdjęty

Tym samym w żargonie “komputerowców” tango down to po prostu “serwer padł”. Cel zmasowanego ataku został osiągnięty. Misja zakończona powodzeniem.

Dlaczego akurat tango?

Najprawdopodobniej w tym wojskowym komunikacie pojawia się słowo tango, ponieważ to właśnie wyraz Tango jest kodem litery “T”, a na tę literę zaczyna się angielskie słowo target, czyli “cel”. Nie ma co się tu doszukiwać bezpośrednich związków z tańcem.

Kategoria gramatyczna tango down

Fraza tango down jest w zasadzie zdaniem: Tango (is) down (Cel został zdjęty). Niemniej zwrot ten upowszechnił się na tyle, że tango down funkcjonuje jak przymiotnik, stąd można natknąć się na takie sformułowania, jak np.:

Whitehouse.gov is tango down.
FBI.com is tango down.

Idąc dalej i bardziej uogólniając, fraza tango down może potocznie być używana na wyrażenie odniesionego sukcesu.

Powszechnie przyjętym tłumaczeniem angielskim nazwy naszych pięknych gór jest Tatra wraz z wariantami: the Tatra Mountains, Tatras. Dlaczego tak, skoro i po polsku, i po słowacku góry te nazywają się Tatry?

W języku polskim i słowackim nazwa gór ma liczbę mnogą, a angielskie Tatra to przecież liczba pojedyncza. Liczbę mnogą posiada wariant utworzony od Tatra — Tatras. Czy nie lepiej więc byłoby zostawić Tatry w spokoju i mówić o The Tatry Mountains? Pewnie osoby anglojęzyczne wymawiałyby końcówkę -try jak czasownik “próbować”, ale wszystkiego można się nauczyć. Oczywiście nazwy własne dość często są tłumaczone, a więc nie ma sensu upierać się,  że nie można w ogóle tłumaczyć na angielski nazwy naszych gór. Postanowiłem zbadać etymologię nazwy Tatry i doszukać się powodów, dla których tłumaczy się ją tak, a nie inaczej.

Większość tego, co udało mi się wyszukać na temat genezy nazwy polsko-słowackich gór jest dobrze ujęte w artykule w Wikipedii:

W 1790 Baltazar Hacquet zapisał, ze Słowianie nazywają te góry Tatari lub Tatri ponieważ przedtem przebywały tam tatarskie hordy. Według prof. Rozwadowskiego etymologię nazwy Tatry (staropol. Tartry) należy łączyć z francuską (celtycką) nazwą tertre oznaczającą “wzgórze”. Zgodnie z tym Tatry oznaczałyby pierwotnie wzgórza. Za takim zestawieniem wyrazów “Tertre – to są Tatry” pisał również Norwid. Niektórzy autorzy sugerują również pochodzenie dackie lub trackie. Jeszcze na początku XIX wieku Tatry Wysokie nazywane były Karpakiem (najwyższa góra, okryta śniegiem), z dacko-iliryskiego karpe oznaczającego skałę, w języku staropolskim zachowanych w formie z karp- np. “przemierzał góry ostre i karpętne”, lub s(z)karpa – stromizna górska.

W XIII- i XIV-wiecznych oficjalnych dokumentach węgierskich Karpaty, a raczej Tatry pojawiają się pod nazwą Thorchal bądź Tarczal lub rzadziej jako Schneegebürg, Montes Nivium.

Niemniej pewien słowacki autor — Juraj Sipos — przywołuje inne nazwy:

Słowo “Triti” lub “Trtri” po raz pierwszy udokumentowano w X w.  w dokumencie donacyjnym niemieckiego króla Henryka IV.

Etymologia nazwy Tatry nie jest więc wcale oczywista ani łatwa do prześledzenia. Jednak jeśli trzymać się najstarszych wariantów, tj. tertre i triti/trtri, to można wyciągnąć pewne wnioski.

Przyjmijmy, że angielskie tłumaczenie nie powstało od polskiego (i słowackiego) Tatry, ale właśnie od francuskiego/celtyckiego tertre (wzgórze). W drodze ewolucji i domestykacji w dość łatwy sposób z tertre mogło powstać Tatra . Tatra poza tym brzmi dość podobnie do polskiego Tatry. Skoro tatra to jedno wzgórze, to dlatego mamy Tatra Mountains (Góry Wzgórzowe [jakkolwiek by to nie brzmiało]). Teraz, chcąc zrezygnować z mountains, wystarczy dodać -s do Tatra i mamy Tatras, czyli Tatry (wzgórza).
Mnie jednak bardziej odpowiada polska nazwa bez żadnych modyfikacji, które bardziej od gór przypominają… czechosłowackie ciężarówki.

Bokeh jest terminem używanym w fotografii. Wiele osób — Polacy jak i Anglicy — nie bardzo wie, jak prawidłowo wymawiać ten wyraz.

Bokeh to określenie na rozmycie obrazu w tej części zdjęcia, która znajduje się poza polem ostrości.

Bokeh jest słowem o rodowodzie japońskim. Taka postać zapisu jest skutkiem transliteracji z alfabetu japońskiego. Wyraz ten w takiej postaci (tj. bokeh) funkcjonuje i w języku angielskim, i polskim.

Choć nie jestem specjalistą w zakresie języka japońskiego, to wiadomo mi, że w romaji (nazwa sposobu zapisywania słów japońskich alfabetem łacińskim) nie ma potrzeby dodawania w tym przypadku litery “h”. Prawidłowy więc zapis terminu, o którym tu mowa to po prostu boke. W ten sposób otrzymujemy także czytelny zapis wymowy tego wyrazu. Rzecz jednak w tym, że dla Polaka zapis ten jest czytelny: b-o-k-e (choć trochę uproszczony). Gorzej z osobami anglojęzycznymi. Te formę boke najchętniej przeczytają tak samo, jak wyraz Coke. Stąd dla ułatwienia, wskazania, że “e” należy wymawiać dodano na końcu “h”.

Dlaczego więc osoby anglojęzyczne komplikują sobie życie, skoro wszystko mają podane na tacy? Słuszną, a więc zbliżoną do oryginału wymową jest: /ˈboʊkɛ/

Spotkać można także takie sposoby wymawiania tego wyrazu:

1. /ˈboʊkeɪ/

2. /ˈboʊkə/

Wariant (1) przyjął się pewnie ze względu na zbieżność -eh w bokeh do zjawiska w wykrzyknieniu eh (“ej”), lecz to kiepska motywacja. W zapisywaniu wyrazów obcego pochodzenia powszechnie używa się -h- po samogłoskach i spółgłoskach, aby wskazać, że należy je wymawiać.

Co do wariantu (2), to ciężko mi ocenić skąd się wziął. Czyżby stylizacja na Black English…?

Po angielsku więc powinno się mówić /ˈboʊkɛ/ . A po polsku? Raczej też, bo to postać najbliższa oryginałowi (ew. b-o-k-e). Z pewnością jednak znajdą się zwolennicy mówienia b-o-k-e-h, bo w końcu w języku polskim raczej wymawia się zgodnie z zapisem. Od razu więc ich zapytam, jak wymawiają słowo “weekend”…

W języku angielskim funkcjonują powszechnie dwa słowa na wyrażenie płci: gender oraz sex. Czym różnią się te słowa i kiedy można ich używać wymiennie?

Na początek porównajmy zakresy znaczeniowe omawianych tu rzeczowników.

Gender 

Etymologia — ze starofrancuskiego ‘gendre’ (współczesne ‘genre’), na podstawie łacińskiego ‘genus’ (narodziny, rodzina, naród). Wczesne znaczenia obejmowały: ‘kind, sort, genus’ i ‘typ lub klasa rzeczownika’.
1. (rodzaj)  Gramatyka. Klasy (zazwyczaj męska, żeńska lub nijaka) rzeczowników i zaimków wyróżniające się odmienną fleksją, wymaganą w słowach składniowo z nimi związanych. Rodzaj gramatyczny jest tylko do pewnego stopnia związany z naturalnym podziałem płci.
- własność (rzeczowników) przynależenia do danej klasy: determiners and adjectives usually agree with the noun in gender and number.

2. Stan bycia mężczyzną lub kobietą (zazwyczaj w odniesieniu do różnic społecznych i kulturowych, aniżeli biologicznych): traditional concepts of gender.
- członkowie jednej lub drugiej płci: differences between the genders are encouraged from an early age.

Sex

Etymologia — ze starofrancuskiego ‘sexe’ lub łacińskiego ‘sexus’.
1. (głównie w odniesieniu do ludzi) czynność seksualna, zwłaszcza stosunek seksualny: he enjoyed talking about sex.
- (w l. poj.) eufemizm dla genitaliów.

2. jedna z dwóch głównych kategorii (męska lub żeńska), na które dzieli się ludzi i większość istot żywych, na podstawie ich funkcji reprodukcyjnych: adults of both sexes.
- fakt przynależenia do jednej z tych kategorii: direct discrimination involves treating someone less favourably on the grounds of their sex.
- grupa wszystkich członków obu kategorii: she was well known for her efforts to improve the social condition of her sex.

Definicje na podstawie OED.

Prawda, że definicje leksykograficzne są bardzo funkcjonalne…?

Jak widzimy w powyższych definicjach, gender może znaczyć płeć, ale w sensie społecznym, kulturowym. Z kolei, jeśli chodzi nam o płeć w sensie biologicznym, to należy używać słowa sex.

To jednak tylko teoria, ponieważ z codziennej praktyki językowej użytkowników angielszczyzny jasno wynika, że słownikowe rozróżnienie nie zawsze znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistej komunikacji. Stosowanie gender w znaczeniu płci biologicznej jest wynikiem poprawności politycznej, a dokładniej działalności aktywistek feministycznych, które chcą unikać nawiązań do seksualności w rozmowach na temat męskości i kobiecości.

W zasadzie osoby uczące się języka angielskiego w szkole, na kursach itp. nie mają sposobności zetknąć się z konstrukcją off of. A chyba trochę szkoda, bo to ciekawy błąd popełniany przez osoby anglojęzyczne.

Przeważnie podczas nauki języka angielskiego można się dowiedzieć, że gdy jakiś czasownik łączy się z przyimkiem off, to nie ma po nim już miejsca na dopełniaczowe of, które jest tu redundantne, tj. niepotrzebne. Wynika to z dominacji brytyjskiej odmiany języka angielskiego. Mimo że także amerykańscy normatywiści odradzają of w tekstach formalnych, to wśród Amerykanów połączenie off i of  w znaczeniu zbliżonym do from, czyli “z” jest dość powszechne. Nie dziwią więc zwroty:

get off of the bus (wysiąść z autobusu)
jump off of the wall (zeskoczyć z muru)
pick a crumb up off of the floor (podnieść okruch z podłogi)

Z jednej strony można postarać się zrozumieć zasadność używania konstrukcji off of w niektórych przypadkach (w tych, w których chodzi o znaczenie from jako “z”, a nie “od”). Spójrzmy:

When the bus reached the final stop John just got off (Gdy autobus dotarł do ostatniego przystanku, John po prostu wysiadł).

Jeśli zapytamy teraz, skąd wysiadł John, całkiem naturalne wydaje się, żeby powiedzieć, że wysiadł z autobusu, a więc John got off of the bus. Podobnie będzie w przypadku innych czasowników:

Skąd podniósł paproch? Z podłogi: he picked it up off of the floor.

Z czego ty teraz jesz? Z papierowego talerza: I’m eating off of a paper plate.

Z drugiej strony, stanowisko normatywistów, że of jest tu zbędne jest jak najbardziej słuszne, a ci, którzy go używają popełniają błąd, który — moim zdaniem — polega na tym, że traktują off jako integralną, nieodłączną część czasownika get off (znaczącego “wysiąść”), pick up off (“podnieść”) i in. Rzecz jednak w tym, że przyimek off posiada sam sobie wartość semantyczną, którą można wyrazić jako: z powierzchni lub góry czegoś. Skoro więc już off służy wyrażeniu dopełnienia czasownika, to po co jeszcze of?

Spór o dopuszczalności off of (i wielu innych konstrukcji) wynika z dwóch przyjmowanych stanowisk: deskryptywnego i normatywnego, a spór ten można streścić takim dialogiem:

Normatywista: Tak nie można mówić, bo to jest błąd!
Deskryptywista: Właśnie, że można, skoro wiele osób tak mówi!

Czasami może rzeczywiście nie ma sensu być ortodoksyjnym normatywistą, ale konstrukcja off of przypomina mi polskie zwroty: “cofać się do tyłu”, “spadać w dół” czy “zabić na śmierć”. Co z tego, że używa się takich pleonazmów, skoro są one idiotyczne? No cóż, widocznie można “wysiąść na zewnątrz z autobusu”.

Badanie przeprowadzone przez Jill Lany wskazuje na to, że dzieci najpierw słuchają, poznają gramatykę, składnię języka, a dopiero później przyswajają słownictwo. Przekonajcie się, w jaki sposób poznaliście swój język ojczysty. Czy to dobra metoda na naukę języka obcego?

Z badania profesor z Uniwersytetu Notre Dame wynika, że w ciągu pierwszego roku życia dzieci wsłuchują się w język, śledzą szyk słów. Ta wiedza przydaje się od ok. 18 miesiąca życia, gdy dzieci zaczynają uczyć się słów.

- Dzieci nieustannie poszukują wskazówek językowych w kontekście i w dźwiękach – mówi prof. Lany.

Z badania wynika, że dzieci odnajdują zaskakujące wskazówki w ciągu dźwięków co do znaczenia określonych słów. Na podstawie samego przekazu dźwiękowego odróżniają części mowy, takie jak czasowniki i rzeczowniki.

Dla przykładu, w wieku 12 miesięcy dziecko uczy się, że określona fraza zawsze pojawia się przed inną określoną frazą. Lany ilustruje to przykładem “it’s a” — dziecko wie, że po tej konstrukcji musi pojawić się jakiś obiekt.

- Gdybym powiedziała: “Oh, look, it’s a dax”, możesz nie wiedzieć, czym jest “dax”, ale fraza “it’s a” pozwala dziecku zrozumieć, że jest to jakiś obiekt – wyjaśnia badaczka.

Identyfikowanie funkcji pewnych konstrukcji umożliwia dzieciom uczenie się znaczenia poszczególnych słów. Od około 15 miesiąca życia dzieci “rozszyfrowują” bardziej skomplikowane zależności składniowe.

Jill Lany podsumowuje, że przeważnie uważa się, że czas na gramatykę przychodzi po opanowaniu pewnego zasobu leksykalnego. W rzeczywistości, jak wynika z badania, wszystkie informacje odnośnie położenia poszczególnych wyrazów, fraz, zdobyte w pierwszym roku życia, wspomagają proces uczenia się słownictwa.