URKER

't Got duur!

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Tue, 21 Feb 2012 22:16:00 +0000

11 steden vechten om een been en een eiland gaat er mee heen… Dat is zo’n beetje mijn conclusie van de afgelopen ijsperiode. Die Friezen pisten mooi naast het potje. Niks niet Elfstedentocht. Een nuchtere conclusie van een nuchtere Fries, Wiebe Wielinga… (Kan een naam nog Frieser zijn trouwens?) En Urk kreeg de naweeen te verhapstukken. Alsof al het ijs uit Friesland even richting Urk gedreven was om daar voor een toeristische trekker te zorgen.

De media kwam overal vandaan, maar niet zo veel als die Friezen voor hun mik krijgen. Geen 2 miljoen Hollanders. Geen Unox-worsten. Maar wel busladingen vol Hollandse vergrijzing. Met teletoeter voorop het bollende buikje om een mooi plaatje te schieten van moeder de vrouw voor een hoopje ijs. Hollands welvaren klunend over de Urker boulevard. Wel opletten voor die losrijdende verstokte Urker die vanuit de auto het kruiend ijs komt bekijken, maar daar heb ik het eerder al over gehad.

De horeca moest hals over kop alle zeilen bijzetten om haar graantje mee te pikken. Ook die werden verrast. ‘Een dikke 50% extra omzet’, zo liet Meindert van de Bolder optekenen in een landelijk horecamedium. En ze hoefden er niets voor te doen. De toeristen kwamen. Dat ging ongeveer zo. Iemand twittert een foto van kruiend ijs bij Urk. Regionale en landelijke media komen een filmpje schieten, en de rest gaat vanzelf. De kracht van de media was enorm. Dat wist Wiebe ook al.

Daarom, ik wil de ijsfabriek in ere herstellen. Ik stel voor om de visafslag van dinsdag tot donderdag ijsschotsen te laten produceren, zodat we dat kruiend ijs stiekem nog een beetje in stand kunnen houden. Teun Visser als opper-ijsmeester, onze eigen Wiebe Wielinga. Hoe Urkers kan een naam zijn, toch…? ‘t Got duur!

Een ijsbelasting op de koffie, chocomelk, dikkoek, Jagermeister, Unox-worst, snert en gluhwein om het te bekostigen. Een paar euro entrée bovenaan de boulevard, die we dan wel afsluiten voor autoverkeer, zodat we ook nog eens 5 euro parkeergeld kunnen vragen aan de auto’s die ons haventerrein bezet houden. ‘t Moet uit de lengte of de breedte.

Verantwoord toerisme… Iedereen blij… Nog wel even iets bedenken zodat die eigenwijze toeristen op zondag niet het kerkverkeer doorkruisen. Maar wat mij betreft nemen we dat op de koop toe. Of een bordje op de Ommelebommele: ‘Welkom bij het koude kruiend ijs, welkom ook in onze warme kerken.’

Ik vraag me af wie op zo’n manier ook al durft na te denken over windtoerisme… Of is dat nog een Bartlehiems bruggetje te ver…?

Poes en...

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Tue, 14 Feb 2012 22:40:00 +0000

Op Urk hebben we ook Kiss & Ride stroken. Ik breng de kinderen niet iedere ochtend of middag naar school, maar als ik dat wel doe – en dat is toch wel met enige regelmaat – dan is het toch vaker niet dan wel dat ik ze zonder al te veel kapriolen af kan zetten bij de Beatrix. Ik maak graag gebruik van de Kiss & Ride strook. Kiss & Ride… Kus & Rijden dus…

Stom toevallig bracht collega Jonkers vanavond in de commissievergadering het fenomeen ter sprake. Ik kon het niet laten om van de gelegenheid gebruik te maken en te schetsen wat zich daar afspeelt. Moeder, vader, opa, oma, bebe, bes… Er zijn er nogal wat die er de auto parkeren, de kinderen naar de klas brengen en op hun dooie akkertje terug komen lopen. Gevolg: opstoppingen op de doorgaande weg vanwege auto’s die de draai niet kunnen maken, of hun kinderen niet uit kunnen laden en wel gelijk weg willen rijden. Gevaarlijke situaties omdat bij toenemende drukte een zebrapad geblokkeerd wordt. Overstekende kinderen worden over het hoofd gezien en ga zo maar door… Niet fijn dus.

Het mooie van de Urker politiek is dan dat zo’n onderwerp ook echt uitgemolken wordt. Ik dacht dat het ChristenUnie was die vroeg om dan ook een andere naam voor de strook te bedenken. Een Urker benaming. Ik riep Poes & Gas… Dankzij @politiekurk ontstond op Twitter een brainstorm over mogelijke andere benamingen, zoals Poesen & Raaien. Poes & Wegwezen. Gank Poesen…

De leukste vind ik tot nu toe Poesen & Vliegen van @stienmaz… Voor meerdere uitleg vatbaar. Maar misschien dat er nog wel meer leuke benamingen zijn te bedenken? Ik hoor ze graag! Wie weet dat we de borden dan wel om kunnen dopen en eindelijk iedereen begrijpt waar de strook voor bedoeld is: poesen en opzouten…

PS. De laatste is niet van mij!

KWATSJ

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Mon, 13 Feb 2012 21:40:00 +0000

Urkers en meeuwen… Geen gelukkige combinatie. Tenminste, wat betreft de Urker vissers. Een Urker visser kan een meeuw wel schieten. Maar, dat mag niet. De krengen zijn beschermd. Op zee stikt het er van. De herrieschoppers reizen de hele week met je mee, jagend op vis, of ingewanden daaruit, die weer over boord gaan. Dat laatste is nog tot daaraan toe.

Het ergste is de schijterij. Aan het eind van de week zit alles onder een smerig stinkend goedje, waar je flink op moet boenen om het weg te krijgen. Een visserman is zuinig op zijn kottertje. Zoals een autobezitter op zijn heilige koe. Beeld je zelf dan dit eens in. Je hebt net een uurtje of wat lopen poetsen om je auto schoon te maken. Heb je dat? Hou dat beeld vast. Stel je dan nu voor dat je net klaar bent met schoonmaken. Vogelpoep weg, modder weg… je auto glimt weer. Je gooit je emmer leeg, ruimt je waterslang op en zult net naar binnen lopen… KWATSJ… SHIT!

Heb je dat beeld? Ja? Stel je dan nu eens voor dat je auto 43 meter lang is en dat je net klaar bent met schoonmaken. KWATSJ… SHIT! En dan nog een paar keer… Probeer je dan voor te stellen hoe moeizaam de relatie is tussen een visserman en de beschermde meeuw. Zal vast wel lukken… De meeuw kan de Urker gestolen worden… Andersom mag ook!

Er is in ieder geval één Urker die wel om een meeuw geeft. Daar is heel reformatorisch Nederland dit weekeinde getuige van geweest. In het refo-dagblad wordt een heldhaftige daad geschetst van ijsbreker Lub die (net als nog een paar Urkers) niet alleen goed is in ijsbreken. Als een ware Sint Franciscus van Assisi bekommert hij zich over een op het ijs vastgevroren meeuw. Het mormel werd gered.

‘t Is maar goed dat ijsbreker Lub voorlopig en vooral buiten Urk nog even bezig is met ijsbreken… ;-)

Draaien

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Sun, 12 Feb 2012 16:42:00 +0000

Op Twitter leidt het iedere keer weer tot discussies. De winterse openstelling van de boulevard. Zoals de politiek draaide om dit gedaan te krijgen, zo draaien nu de auto’s hun rondjes, als er wat te doen is.

Het is Urk ten voeten uit. Een Urker zit graag tussen vier wielen. Een Urker geniet in zijn auto het beste van een kuiertje over de haven, mooi weer of niet (zie dit youtube-filmpje). Een Urker parkeert zijn auto op zondag het liefst in de kerk. Een Urker gaat met zijn auto over de boulevard, om van het mooie weer of bijzondere natuurverschijnselen te genieten. Zo ook van het kruiend ijs. Of denkt de Urker dat hij dit proces bespoedigd door vooral veel met de auto te rijden. Uitlaatgassen, opwarming, smeltende ijskappen, dus nog meer kruiend ijs op Urk.

Afgelopen week moest ik van de manager van Stichting Urk Promotie een foto maken. Zijn eerste suggestie was, op het plankier... Zijn volgende, op de boulevard. Hij zou daar dan wel even met de auto naar toe rijden, want dat mag tegenwoordig ook, zo liet hij weten… Ik zei, dat is goed… Om er gelijk achteraan te zeggen, dat ik mijn auto dan wel bovenaan de Staverse Hoogte zou parkeren, want ik weiger om met de auto die boulevard op te rijden. Een man, een man. Een woord, een woord.

Waarom? Johan van Slooten gaf hier namens CDA Urk al zijn visie op in deze column. Maar bijgaande foto spreekt natuurlijk helemaal voor zich.

Het zou goed zijn als er over een paar maanden nog een keer een draai gemaakt wordt door een of andere partij… Ik beloof dat ik ze dit dan niet kwalijk zal nemen. Net als de rest van Urk.

86 Windmolenstocht

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Wed, 08 Feb 2012 20:06:00 +0000

‘It giet oan!’

‘t Was vandaag de dag van de waarheid. En het voorgevoel wat al heel lang bij mij leefde werd bewaarheid. Dan heb ik het niet over onze Noorderburen in het Friesche die ontdooien zodra de temperatuur beneden de -10 graden Celcius komt. Ik heb ‘t over die dooielingen hier in ‘t Noordoosten. Voor hunnie giet it oan… Windmolens.

Een zwarte dag in de geschiedenis van Urk. Biddag zal nooit meer hetzelfde zijn. Biddag zal voor eens en altijd verbonden zijn met die vermaledijde windmolens. Biddag, Winddag. Ik heb het in mijn vorige column al verzucht.

Heel Urk hield vanmorgen, net als die 11 Friese steden vanavond, de adem in. Niet alleen omdat de dominee de kansel had bestegen. Nee, alsof het een doorgewinterde Friese ijsmeester was, zo velde de Raad van State het oordeel over Urk. De bezwaren waren te dun. Hier en daar kwamen nog de nodige wakken voor. Zelfs klunend konden er geen molens verplaatst worden. De gemeente Urk werd nog niet eens uitgeloot. Ze was haar boekje te buiten gegaan. Gediskwalificeerd. Een kruis er over.

Deze biddag stond in het teken van twee allesomvattende uitspraken. Alle ogen waren gericht op de ijsmeesters. It giet oan, voor onze Noordooster buren. Voor hun wel. Het ijs bleek meer dan 15 cm dik…

IJsdansende windboeren versus tegen beter weten in hopende Friezen en huilende vissers… Die hebben vandaag het nieuws bepaald. Alles bij elkaar opgeteld: over een paar jaar kan in ieder geval de '1e Urker 86 Windmolenstocht' verreden worden.

‘t Kan Friezen, ‘t kan dooien…

Winddag 2012

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Mon, 06 Feb 2012 20:31:00 +0000

De tweede woensdag van februari, traditioneel Biddag op Urk. Het werk ligt stil, terwijl heel Nederland gewoon door draait. Vissers zijn deze week thuis. Heeft te maken met vroeger. Voordat de botters vroeger in het nieuwe jaar de Zuiderzee weer gingen bevissen werd er eerst gebeden. Gebeden voor een goede vaart en behouden thuiskomst. Niet te veel wind, mooi weer. Brood op de plank.

En volgens goed Urker gebruik worden tradities in ere gehouden. Of je nu wil of niet. Altijd gek als je dan naar de kerk gaat en je ziet bouwvakkers in de nieuwbouwwijken hun werk doen. Die verbaasde gezichten. Of toevallige passanten in een winkelstraat die verdwaasd rondlopen, zich afvragende waarom de winkels dicht zijn en het stil is op straat.

Is het daarom misschien dat de Raad van State woensdag om 10.15 uur uitspraak doet over het windmolenpark? Toch wel opmerkelijk, dat ‘heel Urk’ dan in de kerk zit om te bidden… en dat dan een rechter zich uitspreekt over de toekomst van Urk en dat vermaledijde windpark…

Zouden ze het stiekem expres zo gepland hebben? Zouden de rechters geweten hebben van de Urker biddag? En waarom dan? ‘Ruwe stormen mogen woeden’ is een toepasselijk biddaggezang. Je kan er van alles bij bedenken.

Het wordt een gedenkwaardige dag, dat is zeker. Winddag 2012. Als er een dominee is die zijn thema nog niet te pakken heeft, ik doe een suggestie: ‘Leven van de wind, of…’.

Groos

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Thu, 02 Feb 2012 07:51:00 +0000

Ik lees net de Blog van Aline Kramer... Op z'n Urkers gezegd, de meemeringen... Net begonnen met haar blog. Ik lees over Ikea en ontboezemingen over haar ouder worden. Groos word ik van haar verslag over het roendjen dat ze met haar zieke ex-collega over de Urker boulevard maakt... Ik hoop lopend, maar dat terzijde... Het laat mooi zien hoe een Urker is, en hoe bijzonder Urk is, terwijl we het zelf niet in de gaten hebben...

Aline is net begonnen met haar Blog, in ieder geval zo publiekelijk, gezien haar Twitter melding en het beperkte aantal blogs, tot nu toe. Misschien ook wel een goed voornemen? Of is het iets van het ouder worden? Je schrijft een beetje je testament van je jeugd, om met Boudewijn de Groot te zeggen. Die schreef het toen hij 22 was... En da's dan een compliment, Aline!

Aline is groos op Urk. Ik ook. Aline is zelfs zo groos dat ze haar column over de zieke ex-collega in het Urkers schrijft. Ons dialect. Ik ben er ook groos op. Maar schrijven in dialect kan ik niet. Dat krijgt bij mij dan al snel iets fonetisch. En voor je het weet heb je de Urker dialectpuristen op je dak. Hoewel hun website de indruk wekt dat ze al moeite genoeg hebben om de Urker schrijfwijzer vorm te geven. Je zou zeggen, André, waar maak je je druk om.

Ik heb ook geen idee of Aline dit wel goed onder de knie heeft. Maar ik vind het ook niet prettig lezen. Sterker nog, ik had de column van Aline al geskipt. Getriggerd (en ik besef me dat de twee voorgaande woorden zowel geen Nederlands als geen Urkers zijn) door haar twee eerdere columns werd ik er toch weer naar toe getrokken. Gelukkig maar.

Al lezende dacht ik, Aline, in het vervolg lekker weer in het Nederlands. Ik blijf dat zeker doen. Hoewel ik me kan voorstellen dat haar ode aan Urk (en haar ex-collega), juist het Urker dialect verdient.

Vor disse keer, omdat we zo groos binnen!

Sabbatical

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Wed, 01 Feb 2012 17:31:00 +0000

December 2010 schreef ik mijn laatste column op deze website. Waarom? Al sla je me dood… Ik weet het echt niet. Het ging over een speelbos of een speeltuin… ’t Had dus alles te maken met mijn grote vriend Geert Post. Top-wethouder, maar over sommige zaken kunnen we het soms hardgrondig oneens zijn. Dan gaat het vooral over Urker jongeren die zich niet verstaan weten, principes en zo, maar vooral ook poep… Hondepoep… Dus… snifsnif… Ach, dat laat ik verder ook maar rusten. Straks krijgt Geert de indruk dat deze blog over hem gaat. Da’s te veel eer. (Sorry Geert)

Tja… En nu ruim een jaar later warm ik mijn soepele vingertoppen weer aan mijn bezoedelde Logitech toetsenbord, waarvan de C, D en… nee, niet de A, maar de V al van afgesleten zijn. Gelukkig weet ik ze blindelings te vinden. Vraag me wel af waarom nou net die letters… Is daar een theorie voor???

Ik heb alle moed weer vergaard en ga me storten op het schrijven van mijn blogjes. Een stuk korter (binnen 100 seconden zeggen ze), maar zeker ook vaker… Iedere dag misschien wel… Tenminste… dat heb ik me voorgenomen. Ik beloof niets. Hoewel… Nou ja, doet er ook niet toe. Het worden in ieder geval berichtjes die ik niet in 140 tekens kwijt kan. Die blijven op mijn Twitter te lezen.

In mijn blog laat ik lekker weer mijn gedachten de vrije loop gaan over dingen die ik tegenkom. Artikelen die ik lees. Filmpjes die ik zie. Gekke dingen. Droevige dingen. Natuurlijk politiek. Werk. Visserij. Zeker niet te veel privé. Da’s voor mezelf en degenen die me dierbaar zijn. Maar ik sluit niet uit dat ik zo heel af en toe toch een tipje van de sluier oplicht. Het zal vooral gaan over Urk, zoals de kop suggereert. Urk! Daar hou ik van. De mooie kanten belichten. Maar ook de gekke, onbegrijpelijke kanten. Alles wat Urk is. Urk in de media. Urk in de kerk. Urk op het sportveld. Positief. Negatief. Bijzonder. Urk… ja Urk…!

Het zal vooral ook zoeken zijn naar de juiste vorm. Een rode draad proberen vast te houden. Veel of weinig mijn hart laten spreken. ’t Zal zo af en toe best wel weer eens prikkelend zijn. Of tegen een zeer been. Dan mag er gerust gediscussieerd worden. Ik doe er zeker aan mee.

Dus… beste mensen. Mijn sabbatical zit er op. Er valt hier weer wat te lezen.

Speelbos èn speeltuin

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Wed, 08 Dec 2010 19:27:00 +0000

In Commissie 2 van afgelopen week kreeg wethouder Geert Post flink weerwoord van het CDA vanwege zijn voorstel om het budget van de Grote Speeltuin te bestemmen voor de realisatie van een groot speelbos. Het CDA was het daar niet zomaar mee eens, waardoor ondergetekende en de wethouder in een pittige discussie terecht kwamen.

Het CDA is namelijk van mening dat er de afgelopen jaren flink gespaard is voor dit plan, dat Urk een grote speeltuin beloofd is, bij de kinderboerderij. Buurtverenigingen hebben daar zelfs in meegedacht. Wethouder Klaas Kramer heeft zich daar afgelopen jaren hard voor gemaakt. Probleem is echter ook dat de speeltuin alleen gerealiseerd kan worden met een derde partij, die de subsidie aan moet vragen en ook het beheer voor haar rekening moet nemen. Triade was die partij. Maar Triade ziet het niet meer zo zitten. De wethouder gaf aan dat alles er aan gedaan was om Triade binnen boord te houden. Dat lukt niet. Wij vragen ons af of de wethouder ook gezocht heeft naar andere kandidaten.

Nu doet zich de kans voor om samen met Flevolandschap voor minder geld een veel groter speelbos (20.000 m2) aan te leggen, dan de speeltuin zou worden (5000 m2). Vooropgesteld, het CDA is voor het speelbos, maar is van mening dat dit niet ten koste mag gaan van de bewoners van de nieuwbouwwijken die een grote speeltuin in het vooruitzicht is gesteld. Eigenlijk zegt het CDA gewoon, doe maar een speelbos èn een speeltuin. Dat de wethouder vervolgens het CDA probeert weg te zetten als de partij die tegen het speelbos is, slaat dan kant nog wal. De wethouder zou beter moeten weten.

Het CDA is van mening dat er voldoende jeugd is voor twee nieuwe grote speelvoorzieningen. Een bij de kinderboerderij (misschien wat kleinschaliger dan voorgenomen, vanwege het afhaken van Triade) en een aan de rand van het bos (die hoeft niet van goud te worden, door alle geldpotjes op een hoop te gooien). En wie daar een beetje slim mee om gaat kan er ook nog voor zorgen dat de speeltuin bij de kinderboerderij meer gericht is op kleine kinderen en bij het bos voor de grotere kinderen.

Iedereen blij. Nu de wethouder nog!

(Zie ook: www.cda-urk.nl)

Zwijgen

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Wed, 01 Dec 2010 10:29:00 +0000

Voor zover ik me kan herinneren ben ik voor het eerst van mijn leven het lijdend onderwerp in een knoeper van een deels zelfveroorzaakte communicatiefout. Je bent nooit te oud om te leren.

Inmiddels heeft u hierover kunnen lezen in Het Urkerland. Een traditionele fout. Onder tijdsdruk nog snel even een uitleg geven over iets, zonder na te denken over wat er mee gedaan gaat worden en zonder te proberen enigszins controle te houden over hoe het in de krant komt, is een slechte combinatie. Het overkwam me vorige week maandag toen een journalist mij vlak voor een vergadering belde om, naar ik dacht, wat verheldering te krijgen over de mededelingen die de voorzitter van de BKU had gedaan tijdens de ledenvergadering een paar dagen eerder. Niets vermoedend gaf ik als BKU-medewerker toelichting op het wel of niet uitbrengen van een BKU-rapport.

‘s Avonds blijk ik geciteerd en al volgens de journalist gezegd te hebben dat die rapportage er niet komt, wat niet de strekking van mijn verhaal was. En zie hier, de storm in het glas water is op orkaankracht losgebarsten. Dan is er niets meer terug te draaien en doet in de uren die volgen het besef zijn intrede dat ik even te makkelijk heb gedacht. Mijn functie als manager van de BKU, vooral ook tegen mijn politieke achtergrond bij dit beladen onderwerp, vraagt meer zorgvuldigheid.

Vanwege mijn rol in de politiek heb ik al jaren de afspraak met het bestuur dat ik over zaken als de buitendijkse haven niet als woordvoerder optreed. Mijn rol is puur faciliterend en ondersteunend in de commissie Maritiem van de BKU. Waar nodig geef ik technische informatie, maar niet bedoeld voor quotes of interviews. Daarvoor moeten ze de voorzitter of een ander bestuurslid bellen. De ene journalist weet dat, de ander tot dan toe nog niet. Nu dus wel…

Vervolgens voltrekt zich in de raadsvergadering een - op zijn minst - gedenkwaardig politiek steekspel waar ik het zwijgend middelpunt in ben. Want, alles wat je zegt, is op dat moment alleen maar koren op de molen, of zo u wilt, olie op het vuur. De duimschroeven worden aangedraaid. Met name Unie Gemeentebelangen en SGP spelen het op de man… Flauw en zonder inhoud. Maar ook dat is politiek (wel eens). Ik doe er het zwijgen maar toe.

Zwijgen is zeker op zo’n moment goud.

PS. En voor wie het weten wil. Ja, ik wil een nieuwe werkhaven voor Urk. Ja, dat willen Urker ondernemers ook. Ja, dat wil het CDA ook. En ja, als ik me niet vergis, wil de hele Urker politiek dat ook, mits rendabel uiteraard. Zullen we ons daar dan mee bezig houden? Ja? Dan is die boodschap in ieder geval overgekomen.

Prutvis of opstapvis

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Mon, 15 Nov 2010 08:42:00 +0000

Ik heb met belangstelling de discussie gevolgd, die volgde op het bericht in De Telegraaf naar aanleiding van de motie van Arie Slob (CU) inzake de certificering van pangasius (zie deze link). De pangasius is het symbool geworden voor de neerwaartse spiraal waar de scholmarkt in terecht is gekomen, hoewel tekenen van herstel inmiddels duidelijk waarneembaar zijn. Voor nogal wat vissers is het bericht dan ook koren op de molen. Maar, je moet oppassen geen valse verwachtingen te scheppen!

Valse verwachting dus. Want stel dat je de panga op deze manier aan banden zou weten te leggen, dan zal dat – mijns inziens – geen effect hebben op de scholprijzen. Daarvoor moet de sector zelf werken aan onderscheidend vermogen. Hardop denkend, zou het effect niet juist andersom zijn? Stel dat dit lukt, dan gaat men in Vietnam zich natuurlijk toeleggen op die certificering, als men dat al niet doet. Dat gaat ze natuurlijk lukken, zo inventief zijn ze daar wel. Dan komt het dus gecertificeerd op de markt en heeft het een extra USP (uniek verkoop argument). Misschien dat het dan nog ietsje duurder wordt, maar het zal zeker niet leiden tot de ineenstorting van de pangasiusmarkt waar sommige vissermannen op hopen.

Ik ben het wel met de opstellers van de motie eens dat de consument beschermd moet worden tegen mogelijk vervuilde vis. Wat daaraan te doen is moeten we doen, maar wel waken voor generaliseren, want er zijn genoeg importeurs die er juist wel heel veel aandacht aan geven (Zie hier bijvoorbeeld). Daar doet dit geen goed aan, maar kaf van het koren scheiden ben ik groot voorstander van. Niet alleen in panga, maar ook dichter bij huis…

Een andere gedachte. Panga is misschien wel de ideale ‘opstapvis’… Een beetje zoals je wijn leert drinken. Je begint met een huiswijntje van Appie Hein of iets dergelijks, vervolgens ga je je steeds meer verdiepen in de betere wijnen. Zie het ook zo met de vis. Omdat de panga zo’n makkelijk toegankelijk visje is, worden consumenten wel in de verleiding gebracht om er mee aan de slag te gaan, vervolgens vinden ze vis opeens ‘lekker’ of ‘best te eten’ en gaan ze verder experimenteren. Dan moeten wij er voor zorgen dat ze ons wild- en dichtbij gevangen scholletje, tongetje of tarbotje pakken.

Nog een overweging. Door de frikandel te verbieden gaan we ook niet opeens meer karbonades of biefstukken eten. De schol moet zijn eigen positie veroveren. Waar het mijns inziens aan schort is het onderscheidend vermogen van onze eigen vis. Dat is dus ook waar we met het NSFC aan werken, maar dat terzijde. Ik maak me dan ook meer zorgen over het op de markt komen van de echte wildgevangen alternatieve platvissoorten als yellowfinsole en rocksole, in steeds grotere mate MSC-gecertificeerd. Daar moet schol zich van onderscheiden, dat is je echte concurrent. We moeten er aan werken dat onze eigen Noordzeeschol steeds minder als bulkproduct verkocht wordt. Stoppen met navelstaren of oorzaken bij anderen te zoeken, maar uitgaan van eigen kracht.

En wat betreft de motie, er gaat nog heel wat water door de Mekong voordat dit op Europees niveau ook echt geregeld is. Als het al zover komt…

Net-werken

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Fri, 12 Nov 2010 11:03:00 +0000

U zult het wel eens vaker gehoord hebben dat Urkers harde werkers en ondernemers zijn. Ze houden van aanpakken, de handen uit de mouwen en het zoeken van uitdagingen. Niet ouwehoeren, maar gewoon er vol tegenaan gaan. Een Urker trekt zich dan het liefst ook niet al te veel aan van alle rompslomp die bij het werken en ondernemen komt kijken. Al die regelgeving is een noodzakelijk kwaad en we voldoen aan dat wat moet. Verder moet je niet te veel zeuren. Gewoon werken…!

De Bedrijvenkring Urk noemt die zogenaamde netwerkbijeenkomsten – gewoon lekker conservatief - een informele bijeenkomst. Een BKU-Informeel. Ik heb het daar in het verleden ook wel eens met mensen over gehad. Waarom zien we bijvoorbeeld zo weinig Urkers als er buiten het dorp een netwerkbijeenkomst wordt georganiseerd? Ik doe dan mijn best om uit te leggen dat een Urker niet gauw op dergelijke bijeenkomsten zal komen. Die houdt van hard werken en die moet je verder niet storen met die ‘vreemde fratsen’ als bijvoorbeeld outsourcen. De Urker ondernemer heeft zijn handen vol aan zijn eigen bedrijf. En waarschijnlijk heeft hijzelf al lang de weg van bijvoorbeeld het outsourcen bewandeld. Hij noemt dat dan gewoon uitbesteden in het buitenland… Het is natuurlijk ook weer niet zo dat we op Urk wereldvreemd zijn. Integendeel!

Voor al die bijeenkomsten moeten ook weer deelnemers gescoord worden. Met enige regelmaat zie je dan ook weer dezelfde mensen op komen draven. Net alsof ze werken…Netwerken: Net werken… Een leuke woordspeling die u vast wel vaker gehoord heeft. Maar u zult nu begrijpen waarom Urkers vies zijn van net(doen alsof ze)werken. Bovendien, op Urk is netwerk iets heel anders. Met netwerken vis je, daar praat je niet mee, daar drink je geen biertje of wijntje mee, daar WERK je mee.

Een Urker houdt niet van net doen alsof hij werkt.
Een Urker werkt…
Urk werkt!

(Bewerking van een eerder verschenen column in Business Flevoland, juni 2006)

Loopsteiger

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Tue, 19 Oct 2010 19:59:00 +0000

Mijn pleidooi tegen de realisatie van de ChristenUnie-loopsteiger langs het dammetje, schoot diezelfde partij flink in het verkeerde keelgat. Wethouder Visser en fractieleider Woord deden hun uiterste best om het CDA in de hoek te zetten. Het CDA zou niets op hebben met de Urker cultuurhistorie. Kort samengevat en ontdaan van de inhoudsloze stekeligheden van beide heren.

Waar het me uiteindelijk om gaat is het feit dat dit college zich denkt te kunnen veroorloven tonnen te moeten reserveren voor dergelijke nep-projecten. Want eigenlijk sloeg fractiegenoot Johan van Slooten de spijker op zijn kop: 'Cultuurhistorie is niet iets wat je nieuw aanlegt, maar iets van historische waarde wat je bewaart en koestert, iets wat er al is en wat niet verloren mag gaan.' Een stukje nep-cultuur-historie dus...

Dit college zou er beter aan doen een visie te ontwikkelen over hoe om te gaan met de paar centen die we nog voor handen hebben. Niet lukraak de knip trekken omdat er ergens een subsidie dreigt verloren te gaan. Het gemeenschapsgeld kan maar één keer uitgegeven worden. Dat moet je mijns inziens doen aan projecten die rendement opleveren. Niet een paar euro havengeld, maar investeringen in de economie, waar ons bedrijfsleven van kan profiteren, wat werkgelegenheid oplevert. Consistent beleid voeren en niet bestaande dure plannen (Masterplan Hart van Urk) in de prullenmand gooien, zoals ChristenUnie lijkt te willen.

Misschien dat het college daar eens over na kan denken, voordat het straks ook nog met het beloofde 'plan' komt voor de steiger...

Verbinding

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Mon, 04 Oct 2010 08:15:00 +0000

Afgelopen zaterdag was ik op het formatiecongres van ons CDA. Ik heb daar vol overtuiging VOOR het akkoord gestemd. Ik heb daar niet lang over na hoeven denken. Natuurlijk kan je, of beter nog, moet je, je vraagtekens zetten achter hetgeen waar Geert Wilders in extremis voor staat. Dat doe ik ook. Maar tegelijkertijd kan ik ook een heel eind mee gaan met zijn visie ten aanzien van de eindeloze immigratiestroom, jeugdcriminaliteit, tekort schietende overheid, justitie en politie en problemen in de zorg. En ook ik vraag me af of Brussel wel het beste is wat ons momenteel overkomt. Ook ik zie graag een einde komen aan de Linkse Hobby’s.

Inderdaad, ik nijg dus eerder naar rechts dan naar links. Ik steek dan ook niet onder stoelen of banken dat ik na het invullen van de kieswijzer PVV op 1 had, CDA op 2 en SGP op 3. Mijn conclusie destijds: ‘Als je PVV en SGP mixt, krijg je een CDA-er’.

Zoals gezegd, de uitspraken die Geert doet herken ik me natuurlijk niet in. Maar dat doe ik zeer zeker ook niet in die van Femke Halsema, Alexander Pechtold en Job Cohen. En hoe sympathiek ik Emile Roemer ook vind, ook in zijn idealen herken ik mij niet. Is het kiezen uit twee kwaden? Ik denk het niet. We zijn het als CDA verplicht om onze verantwoordelijkheid te nemen. Dan kun je zeggen dat je met 21 zetels niet meer zoveel recht van spreken hebt. De politieke realiteit is dat er weinig alternatieven over bleven. Paars+ maakte het zichzelf onmogelijk. De deur naar een middenkabinet werd door een onhandige Cohen in het slot gegooid. VVD, CDA en PVV werden tot elkaar veroordeeld. En bij de genoemde alternatieven had ik misschien nog wel grotere bedenkingen dan dat wat ons nu te wachten staat. Alles liever dan ons land in handen van Pechtold, Halsema en Cohen!

Het CDA neemt daarom zijn verantwoordelijkheid. Natuurlijk worstel ik ook met mijn principes ten aanzien van samenwerken met de PVV. Maar ik zie hierin ook de mogelijkheid om juist nu als CDA te gaan staan voor de vrijheid van meningsuiting, godsdienst en onderwijs. Het CDA is de PVV niet. Het CDA staat voor haar eigen beginselen (publieke gerechtigheid, gespreide verantwoordelijkheid, solidariteit en rentmeesterschap) en zal die nimmer ter zijde schuiven. Ik denk dat juist in deze setting het meeste tegenwicht kan worden gegeven aan de verdervelijke uitspraken die Wilders nu en dan doet.

Ik denk dat het CDA juist sterker uit deze samenwerking zal komen. Het akkoord verwerpen had het CDA nog verder doen afglijden en had de rode loper uitgelegd voor Wilders cs. richting volgende verkiezingen. Het akkoord verwerpen had nog meer een vechtkabinet opgeleverd waarbij de linkse kliek elkaar de loef probeert af te steken. Wat dat betreft is de betrouwbaarheid van de PVDA de afgelopen jaren ook ver te zoeken geweest. Ik heb er vertrouwen in dat VVD en CDA, die daadwerkelijk het kabinet zullen vormen, een stabiele eenheid zullen zijn, zoekend naar verbinding met ook andere partijen dan alleen de PVV.

Tot slot. Ik herken mij bijzonder goed in het regeerakkoord dat er nu ligt. Ik heb me daar goed in verdiept en zaterdag een weloverwogen keuze in gemaakt. Een keuze die nog eens bevestigd werd door de vele sprekers op het congres. Indrukwekkend waren de woorden van Bleker en Verhagen. Kippevel bij het betoog van Camiel Eurlings. Respect en bewondering voor de prachtige woorden van CdomA Hannie van Leeuwen en de oprechtheid van Klink. Standpunten waar ik me óók in herken en waarvoor een plek is en blijft in onze partij.

Het was een feest voor de democratie, waar CDA-ers zowel voor als tegen dit akkoord, schouder aan schouder zaten. Ik ben er van overtuigd dat dit congres en dit akkoord de opmaat is tot een herleving van onze partij. Daarmee de 3e ‘V’ onderstrepend:

VRIJHEID, VERANTWOORDELIJKHEID, VERBINDING!

(Zie ook: www.foppenzoon.nl)

Poep, poep, poep…

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Thu, 16 Sep 2010 20:21:00 +0000

Mijn twee oudste kinderen (4 en 6 jaar) zitten in een fase dat ze het leuk vinden om zo vaak mogelijk viese woorden te zeggen. De laatste vergadering van Commissie 2 hadden ze niet meer bij gekomen van het lachen als ze hun eigen vader hadden gehoord. Ik mocht namens het CDA het woord voeren over het hondepoepprobleem op ons dorp, bij de evaluatie van de Bello-bakken, op verzoek van de ChristenUnie.

Welnu, ik begon mijn betoog met een citaat uit een artikel van Het Urkerland van 21 mei 2007, waarin onze toen nieuwbakken burgemeester beschaamd moest bekennen dat hij gestopt was met het opruimen van de poep van zijn eigen hond, want niemand lijkt dat te doen op Urk. Ik noemde dat ‘verrekte jammer’. Gelukkig kreeg ik van wethouder Visser te horen dat hij de draad weer opgepakt had, de poep van zijn hond dus ook.

Mijn tweede annekdote betrof het plakken van de verkiezingsposters begin dit jaar, voor de gemeenteraadsverkiezingen. De nummer vier van onze lijst hielp mij daarbij. Toen we van het ene naar het andere bord reden, bemerkten we een onwelriekend geurtje via onze neusgaten… U raadt het al, poep. Hondepoep.

We hebben op Urk een proef gedaan met de Bello-bakken, maar niemand weet eigenlijk of het wel echt goed werkt. In ieder geval zijn de zakken die aan de bak hangen wel snel op, dankzij spelende kinderen die er wel raad mee weten. De proef was mijns inziens te kleinschalig. Ik vraag me ook af of die bakken alleen wel tot het gewenste effect gaan leiden. Vandaar dat ik namens het CDA een radicale wijziging van het poepbestrijdingsbeleid voorstelde, want we moeten het goed doen, of niets doen.

In ieder geval is een mentaliteitsverandering nodig. Dat bereik je door bewustwording te creeeren. Hoe doe je dat? Door mensen te wijzen op wat ze doen, op het moment dat ze het doen. Mijn voorstel: het invoeren van poepverbod- en poepgedoogzones.

De poepverbodzones zijn bijvoorbeeld de voetbalveldjes, speeltuintjes en locaties als stranden, wandelpaden en dergelijke. Daar mag een hond met zijn baasje niet naar toe om zijn poep achter te laten. Die worden gemarkeerd met opvallende borden, zodat iedereen zich bewust wordt dat hij in overtreding is als hij zijn viervoeter daar toch laat poepen. Daar spelen kinderen, daar laat je je hond dus niet poepen.

Uiteraard moeten honden ten allen tijde aangelijnd zijn, iets waar de gemeente nu al op toeziet en een strikt beleid in voert (loslopende honden afvoeren naar het asiel). Aangelijnd mogen de honden dan poepen in de poepgedoogzones. Maar, let wel… het baasje dient de poep wel op te ruimen, waarvoor we de Bello-bakken bij die zones ophangen, wat er op wijst dat daar wel gepoept mag worden.

We stellen een buitengewoon (poep)opsporingsambtenaar aan om dat te handhaven, dat betekent boetes bij het niet opruimen van de poep. Als dat niet voldoende opbrengt, stel ik voor om naast de hondebelasting een poeptoeslag in te voeren, om bovenstaande acties te financieren.

Wethouder Geert Post heeft toegezegd hiermee aan de slag te gaan. Ik hoop ondertussen dat als we over dik 3,5 jaar weer posters gaan plakken, dat mijn automat dan gevrijwaard blijft van de hondepoep.

PS. Het allermakkelijkst zou natuurlijk zijn als gewoon iedere hondebezitter zelf zijn hond uitlaat en de poep achter zijn kont opruimt… Maar ja…

Pleidooi overlast Urker strand

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Sat, 03 Jul 2010 13:39:00 +0000

Eindelijk, het is zomer. Ik heb er lang naar uitgekeken. De zon schijnt volop, temperaturen nemen tropische waarden aan. Maar ook de hoofden van sommige jongeren raken steeds meer oververhit, naarmate de temperatuur stijgt… Ze slaan op hol… Wantoestanden steken de kop op. Voorpagina’s worden ontsierd door de schaamteloze uitingen van asociaal gedrag van diezelfde jongeren die zich het strand tijdens een zomerse middag eigen hebben gemaakt.

Maar er gebeurde meer….
Een peuter komt met een grote scherf van een bierfles naar haar moeder lopen.
Een baby speelt met een opengereten bierblikje met scherpe randen. Het loopt goed af.
Niet alles. Een jonge meid die in het IJsselmeer zwom moet naar de dokter om een snijwond van een stuk glas dat in het water lag te laten hechten.
Een wildplasser wordt afgevoerd. Meerdere agenten moeten er aan te pas komen uit angst voor zogenaamde vrienden die het vuurtje nog eens op willen stoken.
Een havenmeester die zijn plicht vervult nadat iemand een bootje heeft geramd, wordt door jongeren voor de meest erge dingen uitgemaakt. Ze weten waar hij woont…
De achterklep van een auto wordt ingetrapt.
Een loungeset wordt ’s nachts in de fik gestoken.

Eindelijk het is zomer.

Tot zover deze bloemlezing van hetgeen mij het afgelopen weekeinde ter ore kwam, waarmee ik niet eens pretendeer volledig te zijn. Typische zomerse toestanden. Urker toestanden. Wij vroegen ons als CDA af wat wij hier met de gemeenteraad en het college mee moeten doen. In eerste instantie was het de bedoeling om van de gelegenheid gebruik te maken om de burgemeester nog eens te herinneren aan de GEEST van de aanpassing van de APV, welke vorig jaar is aangenomen. We wilden hem herinneren aan de afspraak dat een goedwillende vader die aan de waterkant zit niet een boete moet krijgen voor de paar biertjes die hij daar die middag aan het drinken is. We wilden hem er nog eens aan herinneren niet naar de LETTER, maar naar de geest van het artikel te handelen. Om dat nog eens aan de politie mee te geven. De overlast tegengaan, dat is het doel. Niet het uitdelen van boetes.

Maar na al hetgeen zich het afgelopen weekeinde afspeelde op en rond het strand en het uitgaansgebied, verandert de strekking van dit verhaal. We vroegen het college wat de instructies naar de politie waren om tegen dit wangedrag op te treden. In het verleden is er al eens een verbod geweest om op of onder het dammetje te liggen. Moeten we dat misschien weer overwegen? Moeten we het strand en de dijk helemaal droogleggen? Een samenscholingsverbod uitvaardigen? Of is cameratoezicht op het strand de oplossing? Hoe zit het trouwens met het cameratoezicht? Daar is toch al voor gespaard?

Uit hetgeen we hierboven suggereren blijkt direct hoe complex de situatie is. De handhaving schiet tekort. Die kan simpelweg niet overal aanwezig zijn. Dat weten we. Een oplossing is daarom niet makkelijk. We hopen dat de ouders weten wat hun kinderen tijdens een vrije middag op het strand of de dijk uithalen en hoe ze dat achterlaten. We hopen dat de jongeren ook zelf gaan beseffen dat ze hun rotzooi op moeten ruimen en dat ze het visitekaartje van Urk zijn als ze op het dammetje zitten en de toeristen Urk binnen varen.

Tot slot nog een duidelijke oproep aan het college, om tijdens het zomerreces streng doch rechtvaardig op te treden om deze wantoestanden de kop in te drukken. In de geest van het artikel zoals we dat vorig jaar in de APV hebben opgenomen. Niet om de goed willenden te raken, maar de kwaad willenden.

Momentum

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Sat, 29 May 2010 13:00:00 +0000

Tjongejonge… Wat heb ik een paar drukke maanden achter de rug. De organisatie van de beursdeelname van 12 Urker visbedrijven aan de ESE in Brussel liep parallel aan de voorbereidingen voor Vlaggetjesdag. In beide activiteiten kreeg ik de mogelijkheid om samen met anderen Urk Fish Capital de publiciteit in te slingeren. Een paraplu waaronder handel, verwerking en aanvoer met elkaar samenwerken.

Nu alles achter de rug is mogen we constateren dat het goed is geweest. We hebben mijns inziens een nieuwe basis mogen leggen voor constructieve samenwerking tussen handelaren en vissers onderling, maar ook met elkaar. Want je mag het rustig een unieke gebeurtenis noemen dat in Brussel 12 concullega’s uit de visindustrie gezamenlijk met elkaar een stand deelden om hun klanten te ontvangen. En het is ook uniek te noemen dat een groep enthousiaste jonge vissers de hele Urker visserijsector op de been kreeg om weer een ouderwetse Vlaggetjesdag te organiseren waar duizenden mensen op afkwamen, voorafgegaan door een veiling van het eerste kistje meischol dat 116.000 euro voor KIKA opbracht.

Ik mocht in beide evenementen een radertje in organisatorische zin zijn, wat betreft coördinatie van de beursactiviteiten en de vispromotie en pr rond Vlaggetjesdag. Prachtig om dan met zo velen te mogen constateren dat het goed was. Dat we dit vast moeten houden.

Daarom, de maanden april en mei 2010 zouden we mijns inziens moeten markeren in de Urker geschiedenis. De sector slaat de handen in een om Urk en de visserij op een positieve manier op de kaart te zetten. Fantastisch dat het daar ook niet bij blijft. Handel en verwerking denken en praten al weer over een vervolg op Brussel en ook de jonge vissers denken na over hoe zijn het werk van Vlaggetjesdag voort moeten zetten.

Maar je kan past iets markeren als het ook werkelijk voor een ommekeer heeft gezorgd. Urk en haar visserij zijn op een prachtige manier op de kaart gezet de afgelopen weken, dat moeten we zo houden. Dan moet het juist geen uniek evenement zijn, maar een begin van vele gebeurtenissen waarbij Urk en de visserij uit hun schulp kruipen om te laten zien wat voor moois het te bieden heeft.

Dit momentum moeten we daarom vasthouden en uitbouwen naar tal van mooi initiatieven. Dan kan het mij niet druk genoeg worden!!

Nor vuuren (2)

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Tue, 11 May 2010 22:09:00 +0000

In mijn vorige blog ging het vooral over het wel of niet op het hoogste niveau mee kunnen draaien met een Urker voetbalploeg, als je daar niet voor betaalt. Aanleiding was de column van JS in Het Urkerland. Daarin ging hij ook in op het voorbeeldgedrag dat spelers aan de dag moeten leggen en de offers die ze moeten brengen om optimaal te presteren. Ik gaf al aan dat er een kern van waarheid in zijn betoog zit, hoewel de visie van JS zeker niet de mijne is.

Feit is dat sport heden ten dage geassocieerd wordt met drank. Er gaat geen sportevenement voorbij zonder dat er een commerciële link wordt gelegd met alcohol. Op die manier is alcohol verweven geraakt met sport. Daarom siert het het bestuur van SVU dat zij, hoewel wat krampachtig, een statement heeft willen maken richting leden hoe er met alcohol moet worden omgegaan. Moedig.

Ik vraag mij echter wel af hoe ver je daarin moet gaan. Mag je van spelers van Urk 1 verwachten dat ze als geheelonthouders door het leven gaan, omdat ze een voorbeeldrol hebben? Tot op zekere hoogte misschien wel, maar mijns inziens draaft JS daarin door. Natuurlijk, presteren op topniveau vraagt om het brengen van offers. Als dat (onbetaald) presteren op topniveau het doel van de vereniging is, dan moet je op basis daarvan ook met elkaar een aantal duidelijke regels afspreken, of een gedragscode overeenkomen met elkaar. Als je het daar met elkaar over eens bent, dan heb je als vereniging ook een poot om op te staan en weet iedereen waar hij aan toe is. Dat alleen eisen van enkele eerste elftalspelers, is niet juist. Als vereniging moet je daar met de leden overeenstemming over bereiken. Dat zal tot gevolg hebben dat leden zich daar niet bij thuis voelen, misschien wel een flinke groep bepalende spelers. Dat die vertrekken moet je dan voor lief willen nemen.

Het zou mijns inziens wel goed zijn als SVU zo’n koers zou gaan varen, maar dan moet je dat verenigingsbreed inzetten. Het is dan een ‘way-of-life’ waar je als vereniging voor wilt staan. Dat geldt dan niet alleen voor spelers van het eerste, maar voor alle teams. Dat vergt een cultuuromslag en dus niet alleen een voorbeeldfunctie voor enkele eerste elftalspelers. Je stelt dan een daad voor de hele Urker gemeenschap en wordt een voorbeeld in Nederland.

Als je dat niet wilt, dan blijft SVU een gezelligheidsvereniging waar op een verantwoorde manier met drank wordt omgegaan. Daar dien je als vereniging namelijk in zijn geheel een voorbeeld in te zijn binnen onze maatschappij. Dat moet niet uitmonden in een razzia op drankdrinkende voetballers, want op een verantwoorde manier met drank leren omgaan is onderdeel van het leven. Drank is er nu eenmaal, daar moet je je ogen niet voor willen sluiten. Het zal ook niet verdwijnen. Het verbieden leidt uiteindelijk tot een averechts effect.

Dus geen razzia, maar leren hoe je verantwoord met drank omgaat. Op die manier blijft SVU een gezellige vereniging waarin heel af en toe een paar talenten boven komen drijven die Urk 1 naar grote hoogten kunnen doen stijgen. Ook niets mis mee, maar zeur dan niet over voorbeeldfuncties, zeker niet als je ze daarvoor niet wilt betalen.

Dan blijft het gewoon lekker gezellig, sportief en familiair en gaat het vanzelf weer ‘nor vuuren’…

Nor vuuren (1)

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Thu, 22 Apr 2010 20:31:00 +0000

Het rommelt behoorlijk bij onze plaatselijke voetbaltrots. In een ver verleden kon ik tegen mijn collega’s in het Amsterdamse na ieder weekeinde met gepaste trots reppen over de prestaties van ons aller Urk 1. Een knap stel voetballers die ik toentertijd smakelijk vergeleek met dat voetbalploegje uit Amsterdam. Jonge talenten, gochme, aanvallend… ik bedoel ‘nor vuuren’. Die Amsterdammers namen er hun petje voor af. In de hoogtijdagen kwamen ze me opzoeken om te informeren hoe het dat weekeinde gegaan was.

Tja, het kan verkeren. Afgelopen jaren heb ik me wel eens afgevraagd of ze de prestaties van Urk nog steeds zouden volgen. ’t Zal vast niet. Wie dat wel doet is JS. En hij voelde zich geroepen om afgelopen maandag in Het Urkerland op zijn eigen wijze een vuurtje op te stoken. Hij heeft het over bedrijfsblindheid. Maar ik vraag mij bij het lezen van zijn pennenvruchten hardop af of hij daar zelf ook last van heeft.

Natuurlijk, er zit ergens wel een kern van waarheid in zijn commentaar, maar de samenhang ontbreekt. JS staart zich blind op de resultaten uit het verleden. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat er destijds een ploeg op het veld stond die draaide op een lolly en een flesje cola. Het grote verschil is dat er destijds bovenmatig gepresteerd werd, dus klaagde niemand daarover. Nu wordt er niet gepresteerd en dan worden er verklaringen gezocht. Dan ligt het aan dat spêtje en pilsje. Alsof dat er toen niet was.

Wat JS doet is oproepen de put te dempen nu het kalf verdronken is. Destijds toen de successen er waren had men de ruggengraat moeten hebben om in te grijpen. Maar ja, de jongens en de successen werden gekoesterd, begrijpelijk. Geen reden tot klagen. Nu is het te laat, tenzij een botsing der culturen voor lief genomen wordt.

De prestaties van onze jongens zijn al jaren niet meer wat we er van verwachten. Dan kun je je blind blijven staren op resultaten uit het verleden… Maar we weten vandaag de dag als geen ander dat resultaten uit het verleden…

Nee, dan kun je het afschuiven op (voorbeeld)gedrag en leven voor je sport, maar dan sluit je de ogen voor de werkelijke oorzaak. Dan sluit je je ogen voor de importvoetballers die het afgelopen decennium ere- en eerste divisie hebben overspoeld, waardoor getalenteerde Hollandse broodvoetballers hun heil zochten in de hoofdklasse, waar tal van clubs maar wat graag gebruik van maakten. Dan sluit je je ogen voor het feit dat SV Urk in dat opzicht toonde over ruggengraat te beschikken door daar consequent niet aan mee te doen. Dat is een keuze. Een bewuste, die respect verdient maar ook consequenties met zich meebrengt. Eén daarvan is dat je niet meer met eigen jongens op het hoogste niveau kunt meedraaien. Punt.

Terug willen keren op de hogere niveaus en weer ‘nor vuuren’ te gaan vergt veel en veel meer dan hetgeen JS ons wil doen geloven. Dat kost geld, zo simpel is het. Pas dan kun je spelers verplichten om dingen wel of niet te laten voor de zaterdagse voetbalplicht. Het is een illusie om te denken dat Urk 1 weer gaat draaien als de Vormt of Urk is drooggelegd.

Over bedrijfsblindheid gesproken.

(Wordt vervolgd)

Als de lente komt...

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Thu, 25 Mar 2010 21:51:00 +0000

Ik heb de lente helemaal in mijn hoofd. Ik heb het helemaal gehad met de winter. Ik ben helemaal klaar voor de zomer… Kom maar op!

De lente brengt vrolijkheid, blije gezichten, kracht, nieuwe plannen, enthousiasme en motivatie. Het geeft mij altijd weer een boost, de eerste zonnestraaltjes, de krokusjes en narcisjes langs de weg. Het eerste rondje over de haven onder een stralend zonnetje. Weg met die winterjas.

Maar ja, de eerste lenteweek van 2010 staat ook in het teken van collegevorming. Voor het eerst in meer dan 30 jaar maakt het CDA daar geen onderdeel van uit. De stabiele factor in het bestuur van onze gemeenschap wordt achteloos aan de kant geschoven. Als enige coalitiepartij winst boeken? Het heeft geen waarde. Een bloem die geknakt wordt.

De lente breekt aan. Jonge wethouders steken de kop op, als krokusjes en narcissen langs de kant van de weg. Spannend. Gefeliciteerd in ieder geval.

De jaren die komen gaan zijn niet makkelijk. Daarom doet het mij echt pijn dat de brok ervaring die in ‘onze Tiemen’ vertegenwoordigd is, langs de zijlijn moet gaan toekijken. Ik – en met mij nog vele anderen – was er van overtuigd dat een man als Tiemen ons door de komende jaren heen kon leiden. Iemand die het klappen van de ambtelijke- en raadszweep als geen ander kent en op juiste wijze weet te combineren. Urk zou het goed kunnen gebruiken. Het is niet anders. Zware jaren van miljoenen bezuinigingen, verzakkingsproblemen en tegenvallende grondverkopen zullen de toon gaan zetten de komende periode.

Lente?

Maandag zag ik een grote tractor met een ijzeren sleepmat langs de Urkerweg over het gras rijden, de narcisjes en krokusjes knakkend. Zou ‘onze Klaas’ (wethouder Kramer) in zijn nadagen net als mij gedacht hebben?

‘Wat lente? Het wordt een barre winter!’

Visserijschool / Visserijmuseum

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Tue, 23 Mar 2010 09:16:00 +0000

Ik heb eigenlijk nooit met de school te maken gehad, maar toch… Met weemoed las ik het artikel in Het Urkerland van maandag 22 maart. De visserijschool gaat verhuizen… De Visserijschool.

De Middelbare Beroepsopleiding Zeevisvaart gaat verhuizen. De wat? De visserijschool dus. Vroeger toen ik nog ‘klein’ was stroomde het vissersbloed door mijn aderen, wat het overigens stiekem nog doet. Ik zat bij meester Noorloos op de Harmpje Visser en had maar één doel voor ogen, naar de visserijschool! Maar Noorloos zou Noorloos niet zijn geweest als hij mij daar niet van af wist te praten. ‘Jongen, ga jij nu eerst maar eens een diploma halen. Vissen kun je altijd nog.’ De man had een vooruitziende blik en een stevige vinger in de pap wat betreft mijn vorming gedurende mijn jeugdjaren. Ik bracht maar liefst drie van de zes basisschooljaren bij hem door, daarnaast twee jaar juffrouw Kuipers en een tussendoortje van meester Hakvoort. Meester Noorloos drukt dus een forse stempel, waar mijn ouders in mee gingen. Ik ging naar de Mavo, om vervolgens nooit meer aan de visserijschool en vissen terug te denken. Hoewel, nooit meer… In ieder geval niet meer als visserman.

Ondanks dat ik die kant niet ben opgegaan heeft het authentieke schoolgebouw aan de Lange Riet 2 mij altijd geboeid. Als ik er langs fietste kon ik het nooit laten om vanaf de weg door de ramen naar binnen te kijken om te zien wat daar gebeurde. Dan zag je de motoren staan. Leerlingen die vis stonden te strippen. Netten aan het plafond. De radar op het dak. De school lag aan het water, hoewel dat water niet meer dan een singel is en was. Altijd sjokten er opgeschoten jonge knapen met een gouden oorbel en een sjekkien in het hoofd, onverschillig rond het gebouw. Vissermannen in wording. Het gebouw ademde visserij.

Ook nu nog, terwijl de visserijschool eigenlijk niet meer de visserijschool van weleer is. Tegenwoordig kun je er terecht voor bijna ieder maritiem papiertje. Menig binnenvaarder of sleepbootkapitein heeft er het benodigde diploma opgehaald. En ieder diploma was dan toch weer even slikken. Weer iemand die het water op ging, zonder oliebroek en visemmer.

Tijden veranderen. Daarom is het zo belangrijk om de historie goed te bewaren. De visserijschool gaat verhuizen. Een prachtige locatie komt vrij. Een illustratief pand. Een pand dat de Urker visserij uitademt.

Wat zou er mooier zijn dan op die locatie die historie tot leven te laten komen! Laten we er met elkaar de schouders onder zetten om de visserijschool om te toveren tot het Visserijmuseum Urk.

Het Visserijmuseum Urk, waar de historie van de Urker visserij verteld wordt, met een goed geoutilleerde filmzaal waar prachtige spectaculaire visserijfilms getoond worden, waar de wind doorheen waait en het zeewater rondspat. Een hoek waar netten geboet kunnen worden. Een mini-veiling, een visserijsimulator. Een groot Noordzeeaquarium en, niet te vergeten een goed visrestaurant waar uitsluitend Noordzeevis gegeten kan worden!

Ik zie het al helemaal voor me. Waarschijnlijk dat ik er dan vaker ga komen dan ik ooit op de visserijschool geweest ben!

Waarom stemmen? Waarom CDA?

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Mon, 01 Mar 2010 15:24:00 +0000

Mag ik het nog eens met u over de verkiezingen hebben? Even persoonlijk.

De afgelopen weken hebben de Urker politieke partijen geprobeert om je te overtuigen om op hun te stemmen. Ik heb samen met het CDA ook flink mijn best gedaan om dat te doen. Overal kwam je ons tegen. Daar hebben we heel veel tijd en energie in gestoken, samen met de steun van bedrijven en particulieren die ons hielpen een opvallende campagne te voeren. Een campagne met inhoud. Daar sta ik vierkant achter, ik hoop jij ook! Zo niet, lees dan echt even verder.

Wat we namelijk merkten is dat er toch nog veel kiezers zijn die hun beslissing nog niet gemaakt hebben. Misschien gaan ze wel niet stemmen. In hun achterhoofd spookt een beeld van een gemeenteraad die zomaar wat doet, die geld over de balk smijt. Van mensen die meer met hun zelf bezig zijn. Het CDA zit zo niet in elkaar. Het CDA presenteert een sterk team dat klaar is voor een daadkrachtig bestuur van ons mooie dorp. Een team met een mix van ervaren en nieuwe mensen, die met enthousiasme en betrokkenheid aan de slag willen. Mensen die ook hun kritiek hebben en nu de daad bij het woord voegen. Mensen die het beste met Urk voor hebben.

Het CDA was en is een partij van sterke bestuurders. Mensen als Joop van Eck, Dirk Bakker, Stiene Kramer-Brouwer, Marij Oost-de Boer en Wybren Streekstra hebben de partij door de jaren heen opgebouwd. Nu staat Team Brouwer klaar. Een team dat zijn ervaring heeft opgedaan in de samenleving op het terrein van kerk, sport, bedrijfsleven, visserij, welzijn, cultuur en onderwijs. Onder leiding van Klaas Brouwer willen wij aan een nieuwe periode starten en dat bouwwerk voortzetten. Een periode waarin een sterk en krachtig CDA-geluid in het bestuur van Urk moet doorklinken. Ons inziens heeft Urk een sterk CDA nodig om de toekomst vol goede moed in te gaan, ondanks de moeilijke tijd die voor ons ligt.

Misschien heb jij je keuze ook nog niet gemaakt. Neem dan eens de moeite om op onze website te kijken: www.wijluisterenwijdoen.nl.

Daar lees je over onze speerpunten waarvan ik er hier een paar noem:

- Wij willen de burger mee laten denken over de besteding van het budget voor zijn eigen woonwijk. Gaan we een speeltuintje aanleggen, of een trapveldje?

- Wij staan vierkant achter een buitendijkse haven.

- Om onze jeugd op te leiden voor het werk in die buitendijkse haven moet er volgens ons een opleiding komen die daarop aansluit, dus technisch maritiem onderwijs.

- Een strandpaviljoen in combinatie met visserijmuseum bij het strand

- Een nieuw horecagebied waar de jeugd op een verantwoorde manier en onder toezicht zijn vrije tijd door kan brengen.

- Een verantwoord en duidelijk beleid ten aanzien van jeugdhonken, waarop handhaven beter mogelijk is.

- Een brede uitgaansgelegenheid voor het hele gezin, tussen sporthal De Schelp en het zwembad

- Een invulling van het haventerrein met ruimte voor grote evenementen, winkeltjes, horeca. Zowel aantrekkelijk voor Urkers als toeristen.

- Meer steun aan zelfhulpgroepen in de strijd tegen alcohol en drugsverslaving

- Een cultureel muzisch centrum

- Een sterkere visserijlobby vanuit de gemeente en alle Urker partijen

- Stimuleren van innnovatie in de visserij door het instellen van een innovatieprijs.

Wil je ons hele programma lezen, kijk dan ook op www.wijluisterenwijdoen.nl. Of bekijk de 5 filmpjes die we gemaakt hebben om onze boodschap over te brengen.

Tot slot. Ga in ieder geval stemmen. Want niet stemmen maakt het bestuur van ons dorp nog moeilijker en is de conclusie over vier jaar weer dat er niets is gedaan. Je hebt dat democratisch recht waar op andere delen van de wereld mensen zo vurig naar verlangen. Gebruik die stem woensdag!

Ik hoop dat dit alles je overtuigt heeft om je stem uit te brengen op het CDA.

Wij luisteren… Wij doen.

Groeten en tot ziens,

André de Vries
Lijst 3 – CDA nr. 3

Urker Jan: Fenomeen of joker?

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Mon, 22 Feb 2010 17:41:00 +0000

De opkomst van Urker Jan is een opvallende. Vier jaar geleden binnen de SGP-geledingen was hij al ‘persona non grata’ vanwege een veroordeling voor visfraude die nog op handen was en waarvoor hij eerder al uit de raad was teruggetreden. Publiekelijk hield hij vol zich van geen kwaad bewust te zijn, waarmee hij voldoende medestanders vond om toch weer op de kandidatenlijst te komen. Daar begon zijn opmars. Tot overmaat van ramp voor de SGP wist hij vervolgens ook nog eens een karrenvracht aan voorkeursstemmen te veroveren, waarmee hij een raadszetel veroverde. Een schisma was geboren.

Niet veel later volgde zijn veroordeling. De straf viel mee (werkstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf), maar zijn blazoen was dermate beschadigd dat de SGP en Jan afscheid van elkaar moesten nemen. Het liefst zag men dat hij dit op eigen initiatief zou doen. Immers, een veroordeeld raadslid hoort de eer aan zichzelf te houden. Dan zou hij bijvoorbeeld in 2010 weer op de lijst gezet kunnen worden. Maar dat deed Jan niet. Hij koos zijn eigen weg, gaf zichzelf een vrijbrief voor een eigen partij. Menig SGP-er neemt het hem nog steeds kwalijk dat hij de SGP wel verliet, maar zijn zetel meenam. Men was en is van mening dat die zetel de SGP toebehoorde. Jan ging, uiteraard met pijn in het hart, want hij was, naar eigen zeggen, een ras-SGP-er. Hij wilde zijn kiezers (ruim 800) niet in de steek laten. Hij ging alleen verder, wat uitmondde in Hart voor Urk.

Rode loper
Ook buiten de SGP kon de actie niet op onverdeelde sympathie rekenen. Een veroordeeld raadslid hoort zijn werk neer te leggen. Menigeen is van mening dat het Jan pas echt had gesierd als hij gestopt was met zijn raadswerk en vervolgens 3 maart 2010 was teruggekomen. Dat had pas een comeback geweest. Een koninklijke weg zelfs, als hij nu binnen of buiten de SGP om één of meerdere raadszetels zou bemachtigen. Nu zal er altijd een raar geurtje aan Jan en zijn Hart voor Urk zitten. Via een besmette SGP-zetel heeft hij de rode loper voor hem zelf uitgelegd.

De realiteit is dus dat Jan met zijn Hart voor Urk aan de vooravond van een stuntje of misschien wel een stunt staat. Menigeen verwacht dat Jan 2 zetels of misschien wel meer haalt. De SGP-ers moeten een keuze maken: Jan, of vasthouden aan de eigen partij. Die partij koos er voor om het roer om te gooien, in de hoop de ontevreden kiezers alsnog aan zich te binden. Kiezers die anders uit onvrede misschien de voormalig SGP-er en zijn volgelingen achterna lopen. Of stellen ze daarmee weer een groep kiezers teleur die deze switch niet kunnen waarderen? In ieder geval, het reformatorische machtsblok verliest op Urk aan slagkracht. Dat is zeker.

Fenomeen of joker
Nu is de vraag waar Jan nog meer zijn kiezers vandaan haalt. Het zal niet ophouden met alleen maar ontevreden SGP-ers. Menig kiesgerechtigd Urker kan wel sympathie opbrengen voor de man in klederdracht die met mooie woorden en op humoristische wijze de lachers op zijn hand krijgt. Er wordt dan minder naar de inhoud gekeken.

Ook in de afgelopen weken heeft men Jan niet kunnen betrappen op geweldige ideeën en visies waar het met Urk naar toe moet. Het blijft vooral steken in mooie woorden, entertainment en vooral weinig inhoudelijk. Met uitspraken als ‘ik scheer legaal en illegaal over één kam’ en het ontwijken van vragen die tot het geven van inhoudelijke antwoorden verplichten, wordt het tegendeel zeker niet bewezen. Ook het schermen met SGP-er Bas van der Vlies als zijn lobbyist in Den Haag is niet overtuigend. Op inhoudsloze en humoristische wijze slaat hij zich zieltjeswinnend door de campagneperiode. Dan dringt de vraag op of we te maken hebben met een fenomeen of een joker. In ieder geval zorgt het voor leven in de politieke brouwerij en daar is een Urker niet vies van. Dat het knap is dat hij de Urkers op deze wijze aan zich weet te binden is zeker. Of het Urk bestuurlijk verder gaat brengen is twijfelachtig, want daar is toch echt meer voor nodig.

Principiële partij
Het is te hopen dat de kiesgerechtigde Urker zich dat laatste beseft. Dat men zich beseft dat een stem aan Urker Jan een stem is aan een ras-SGP-er. Iemand die Urk op zondag het liefst op slot doet. Hij verdoezelt dat in zijn programma en campagne op knappe wijze om zoveel mogelijk niet-SGP-ers zand in de ogen te strooien en voor hem te winnen. Uiteindelijk zal hij bijvoorbeeld, gelijk een ras-SGP-er, de horecasluitingstijden op zaterdagavond terugdraaien als hij daar de gelegenheid voor krijgt. Daar zal niet iedere Urker jongere even blij mee zijn. Het is zomaar een principieel punt waaruit blijkt waar een Urker zijn stem in werkelijkheid aan geeft. Ook in dat opzicht is het te hopen dat de ogen voor 3 maart nog geopend worden.

Een fenomeen of een joker? Op 3 maart zullen we het weten, of eigenlijk over 4 jaar na 3 maart. Dan zal duidelijk zijn of zijn mooie woorden en humor ook in bestuurlijk opzicht echt verder hebben gebracht. Dan zal duidelijk zijn of Jan echt het fenomeen is geworden, of de joker is gebleven.

Tot die tijd is het in ieder geval een grappig en boeiend fenomeen.

André de Vries

Mijn campagne

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Sun, 14 Feb 2010 22:33:00 +0000

Campagnetijd. Vier jaar geleden rond deze tijd deed ik flink van mijzelf horen. Ik stond op 12 en wilde toen al in de raad terecht komen. Een eigen campagne moest daar voor zorgen. Vandaar dat ik er deze dagen regelmatig op wordt aangesproken waarom ik niets van me laat horen. ‘We hebben je nog helemaal niet in de krant zien staan’. Dan leg ik dat uit. Alles voor Team Brouwer. Op naar de 1000+ voor Klaas Brouwer.

Ik voel me er goed bij. En als campagneleider ben ik helemaal in mijn element. We hebben er de afgelopen vier jaar alles aan gedaan om nu met een aantal aansprekende punten te kunnen komen:

* Buitendijkse haven
* Een nieuw horecagebied voor nieuwe horeca

* Sterke visserijlobby en stimuleren innovatie in visserij
* Wonen op water tegen de verzakkingen
* Buurtbewoners die zelf mogen meebeslissen over waar het geld in hun buurt aan besteed gaat worden
* Opkomen voor eigen ondernemers bij aanbesteding en inkoop

Natuurlijk gaat dit lijstje nog verder, zie http://www.wijluisterenwijdoen.nl/. Daarmee heb ik gelijk ons motto voor de komende vier jaar aangesneden. We zijn een ondernemende partij. Een partij die luistert naar de burgers en dan de handen uit de mouwen steekt. We hebben dat meerdere keren laten zien. We zijn geen belerende partij. Geen partij die het beter wil weten dan een ander. We zijn een partij die op een ondernemende manier politiek bedrijft. Een partij met vier ondernemers op de eerste vier plaatsen, die hun kwaliteiten inzetten ten behoeve van de samenleving, samen met de overige kandidaten op de lijst. Ondernemend op economisch, sociaal en maatschappelijk terrein, ten dienste van de Urker bevolking. Die nadenkt over goede oplossingen en daar ook mee aan de slag gaat. Geen partij die in het pluche wil zitten en met holle frasen, grote woorden, felle retoriek of liefkozende en stichtelijke redes probeert zich te onderscheiden. Een partij met inhoud.

Ik durf te stellen dat we een helder, concreet en goed doordacht programma hebben, waar Urk de komende vier jaar mee verder kan. Dat kan ik niet van andere partijen zeggen. Als ik de programma’s van bijvoorbeeld Hart voor Urk en Unie Gemeentebelangen lees, dan ontdek ik daarin weinig uitdagingen en concrete ideeen die Urk verder kunnen brengen. Het blinkt uit in algemene vaagheden, holle zinsneden en populistische beloften. Voorspelbaar vooral.

Nee. Ik ga voor inhoud. Ik ben een CDA-er. Ik kom op voor de toekomst van ons dierbaar Urk, zowel in sociaal, maatschappelijk als economisch opzicht. Dat doe ik onder aanvoering van de enige man die bij alle Urkers met wat voor achtergrond dan ook vertrouwen weet af te dwingen. Ook al zal men dat deze dagen niet toe willen geven. Urker Jan, Anja Keuter, Albert Woord. Allemaal leuk en aardig, met goede bedoelingen. Maar met Klaas Brouwer krijgt Urk de leider die het nodig heeft. Ondernemend, keurig, weloverwogen, fris en vertrouwd, zakelijk, doortastend, recht door zee. Geen gebakken lucht. Iemand die vertrouwen afdwingt.

Met Team Brouwer komt er eindelijk vaart in de buitendijkse haven, wordt het haventerrein ingevuld, krijgt de Urker jeugd wat het toekomt en worden voorzieningen in de nieuwbouwwijken op niveau gebracht en gehouden. Daar zet ik me voor in. Dat is mijn campagne. Daar moet u uw stem aan geven!

Tot 3 maart. Stem CDA.
Stem Team Brouwer.

Visserijsector en motivatie

noreply@blogger.com (André de Vries | Urker) — Wed, 03 Feb 2010 20:28:00 +0000

Werken in de visserijsector is een job waarbij je van dag tot dag heen en weer geslingerd wordt tussen verschillende emoties. Rond de jaarwisseling teleurstelling over het vastlopen van de gesprekken met Ekofish over een vermarktingsysteem voor MSC-vis, gevolgd door woede over de suggestieve berichtgevingen en correspondentie die daar achteraan kwam, met Ekofish als bron.

Wat betreft Ekofish is het sowieso een mix van gemoedstoestanden. Ergens kan ik bijzonder veel sympathie opbrengen voor het ondernemerschap van de Boer en co. Anderzijds heb ik bijzonder veel moeite met het kortetermijndenken van de firma. Ergens begrijpelijk dat men nu de schaarste uit wil buiten, anderzijds dom om niet samen met de sector naar de langere termijn te kijken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat duurzame oplossingen voor de sector zijn gelegen in ketensamenwerking en niet door het kiezen van een individuele koers. Dat die samenwerking in de keten vaak ver te zoeken is, is dan weer even teleurstellend.

Motiverend is dan weer de samenwerking tussen Klaas Jelle Koffeman en mijzelf wat betreft de activiteiten die we vanuit het Urk Fish Center op willen starten. Het feit dat de PO Urk er ook wel wat in ziet, maar nog zoekt naar financieringsmogelijkheden, werkt bemoedigend. Daar komt een twaalftal handelaren cq verwerkers bij die in Brussel gezamenlijk een stand in willen richten om Urk als Fish Capital te willen profileren, oftewel ‘your plaice to be’. Dat werkt uitdagend.

Frustrerend vind ik dan weer de discussies die vanuit aanvoer iedere keer weer aangeslingerd worden over de import van pangasius. Ik vraag me hardop af of we als visserijsector het nodig hebben om ons hier tegen af te zetten. Mijns inziens moeten we uit gaan van de eigen kracht en ons eigen visje als een beleving profileren. Daarvoor hoef je niet met modder te gooien naar een bedrijfstak die binnen onze gemeenschap ook voor veel werkgelegenheid zorgt. Een bedrijfstak die zijn zaakjes zeker goed op orde heeft. Niet overtuigd, kijk dan maar eens op de website van Seafood Connection, of maak eens een praatje met Jan Kaptijn om er achter te komen wat zij er allemaal aan doen om wel een goed product aan de man te brengen.

Uitgaan van eigen kracht, dat gaan we in Brussel ook doen. We gaan daar schol neerzetten zoals het is, met zijn eigen unieke kenmerken en een hele eigen Urker beleving. Ik heb het gevoel dat dit het begin is van een duurzame en vruchtbare samenwerking. Daar hebben we pangasius niet voor nodig.

Genoegzaam kan ik ook genieten van bemoedigende mailtjes vanuit de sector. Ondernemers die met ideeën komen. Zoals Lub van de Berg die een vergelijking maakt met de Italiaanse wijnindustrie. Een sector die in zwaar weer raakte, maar door schaarste te creëren uit het dal wist op te kruipen. De omzet bleef gelijk, ondanks dat er 20% minder wijn werd geproduceerd. Het wordt tijd dat onze eigen vissers ook gaan inzien dat een goed doordacht visplan leidt tot hogere prijzen en een beter rendement op de beschikbare quota. Dus veel minder aanvoer in de kuitzieke periode en meer als de vis echt geld oplevert. Hoe moeilijk kan het zijn. Daarover verbaas ik me dan weer.

Vrolijk stemmend is ook het enthousiasme van de jonge vissers die een vlaggetjesdag met bijgaande vispromotie in de hemelvaartsweek willen organiseren. Ik kan daarvan genieten en zelf ook enthousiast worden om mijn bijdrage bij te leveren.

Een kick kreeg ik vandaag van de korte brainstorm die ik met Meindert Kramer had. Als Urk Promotie en Urk Fish Center waren we aan het nadenken over de wijze waarop we onze samenwerking konden versterken. Dus Urk en vis promoten, wat in oktober dan ook weer een vervolg moet krijgen tijdens de visserijbeurs. We kregen een fantastische ingeving waarover ik nu zeker niet verder ga uitweiden, daarvoor is het te mooie vis- en Urk promotie. Een mooie uitdaging. Het maakt u nog even nieuwsgierig, maar ik kom er zeker op terug.

Dat alles houdt me gemotiveerd om te blijven trekken aan samenwerking in de visserijsector.