Uğur AYDIN

Kafasında Bulutlar Dolaş(ma)an Kız! : Burcu'nun Uğur'u

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 27 Feb 2016 11:53:00 +0000

Koştum. Bedenim dile gelip, "artık dur! n'olur nefes al." dercesine koştum. Aşka koşmayacaksam koşmak neye yarar ki? Sustu bedenim, daha çok koştum. Ulaştım en nihayetinde.. Nefes almakta çok güçlük çekmeme rağmen beynime yeterince oksijen gitmemesine rağmen bulacaktım Sevdiğim kadının bana gönderdiği hediyeyi ve notu. Hiç bilmediğim bir ortamda hiç tanımadığım simalar arasındaydım şimdi. Akşam iş çıkışı saati hareketliliği vardı, keşmekeş.. Bilmediğim bir yer, ilk defa gördüğüm simalar ve bulmam gereken bir kişi. Sevdiğim kadının bana gönderdiği hediyeyi kendisine gönderildiğini zanneden bir kişi.. Meyve sepetine aç bir kişi.. Okuması - yazması olmadığını düşündüğüm bir kişi. Daralan vaktim, dolayısıyla girdiğim stres daha iyi kararlar vermemi sağladığını hissettim. Bu keşmekeşte herhangi birine sormaktansa, dedikodu yapan grupları bulmalıydım. Çok kişiye tek seferde sorulan soru zaman açısından önemliydi. Bir grup buldum ve sordum. Bilmediklerini ama kime bağlı olduğunu bulup hangi bölümde oturduğunu bulabileceklerini söylediler. Aradığım kişi, devasa bina içinde en ücra köşedeki ekipteydi. Derin bir nefes almaya çalıştığımda zorlandım ve koşmaya devam ettim. En ücra köşeye vardığımda, durumu grubun yönetici olduğunu düşündüğüm kişiye anlattım. Bütün ekibi alarma geçirmişti. Arayın beklesin dedi ekibine. Okuması olmayan kişinin ekip arkadaşları, hediyeyi aldığında çok sevindiğini, eşinin gönderdiğini düşündüğünü söylediler. Kartta kocaman Uğur Aydın yazıyor diye karşılık verdim. Sustu ekip. Okuması olmayanın arkadaşların onu korumak için söyleyecek sözleri kalmamıştı. 15 dakika içinde cereyan eden bu olay, Can İçim'in gönderdiği notu bulmam ile son buldu. Notta "Aşkını yaşatan biri tarafından sevilmek bir kadının başına gelebilecek en güzel şey" - Burcu'nun Uğur'u yazıyordu. Koşmaktan kesilen nefesim bu defa okuduğum bu satır ve yaşattığı tarifsiz duygular ile kesilmişti. Yeni doğmuş bir bebeğin kalbine eşdeğer hızda atan kalbim, Burcu Burcu Burcu diye atıyordu. Bir insanın yaşayabileceği en güzel duygu olan aşk, bütün hücrelerime akın ediyor benliğimi ele geçiriyordu. Hissettim. Mutlu oldum. Çok mutlu oldum. Çok çok çok mutlu oldum.. Bu not için yapabileceklerimin sınırı yok. Bu not için gitmeyeceğim yer, sormayacağım kapı yok.

Her bir hücremle seviyorum seni..Çok seviyorum seni hayatıma anlam katan kadın.

Yazı Dizisi - Kafasında Bulutlar Dolaş(ma)an Kız!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 20 Jun 2015 11:28:00 +0000

Uykuya dalmak gibi aşk.. Önce yavaş yavaş, sonra tamamen. Uyanmak istemediğin bir rüyanın başrol oyuncusu olmak ve başrol oyuncuysa birlikte olmak.. Geri kalan herkes yardımcı oyuncu, geri kalan her şey dekor. Rüyanın en karanlık ve en korkutucu anında senin yüzünü görmek ve uyumaya devam etmek istemek aşk.

Kadıköy sokaklarını bir başka sevmek aşk.. Her bir sokağın "sen" kokması, "sen" olması. Sokakta el ele yürümeyi sevmektir başka hiç bir şey yapmadan.

Mandalina reçelinin varlığını öğrenmektir aşk.. Tadını bilmeden, kokusunu almadan mandalina reçelinin sevmektir aşk..

Adaları sadece toprak parçası olmaktan çıkarandır aşk.. Yokuşlarını sevmek, faytonları sevmemektir. Olmak istediğin yer "o" ve onun sevdiği yerde olmaktır aşk.

Tek bir yazıya sığdıramamaktır "seni" aşk.. Satırların yetmemesi, kelimelerin anlamlarının kafi gelmemesi aşk..

Seviyorum Seni...

Garip An

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 12 Dec 2014 17:54:00 +0000

Yatağım ısınmıştı, ayaklarım terliyordu bu da beni huzursuz ediyordu. Geç olmuştu üstelik, elimdeki kitabı bölüm sonuna kadar okuyup uyumak istiyordum. Işıklı ortamlarda uyuyamadığım için ışığın kapatmam gerekiyordu. Düğme bana öylesine uzak gözüküyordu ki.. Emre'ye mi Mikoş'a mı yoksa anneme mi bağırsam diye düşünüyordum. Ama oturma odası uzaktı ve ben bağırmaya üşeniyordum. Üşengeçlik yaratıcılığa tetikliyor olacaktı ki aklıma bir çözüm gelmişti. Odama yakın olan ev telefonunu aradım. Annem telefonu açmaya geldiğinde telefonu kapatmış ve anneme seslenmiştim. "Anne hazır gelmişken odanın ışığını da kapatsana." Durumu açıklayınca annemden gördüğüm tepki sonraki ışıklı gecelerin habercisiydi adeta. Şükürler olsun ki öyle olmadı. Ana yüreği işte..

Constantine

Işık söndüğü an yatakla bütünleştim. Sağ kolumu yastığın altına attım ve... Gecenin bir yarısı uyandım uykumun hafif olduğunu bildiğimden önemsemedim. Bir ikinci kez uyandım ve uyudum. Ardından bir üçüncüsü.. Yarı uyuklar haldeydim her defasında. Zifiri karanlıktı, etrafı görebildiğimce kolaçan ediyor ve tekrar uykuya dalıyordum. Son uyandığımda hava garip bir şekilde hala karanlıktı. Biyolojik saatimin beni yanılttığını düşündüm ki bu çok olası bir durum değildi. Sabah ezanını beklemeye koyuldum yapacak başka bir şeyim yoktu. Yatakta bir o yana bir bu yana dönüyordum amaçsızca. Zaman ilerledikçe bir huzursuzluk kapladı içimi. İçimdeki huzursuzluğu tanımlayamıyordum. Ezan neden okunmadı acaba? Soruyu bir kenara bırakıp cep telefonundan saate baktım. 6.12. Alarmın çalmasına 3 dakika kalmıştı. Çalmadan kapattım alarmı ve hazırlanmaya başladım. Uyuşukluk her bir hücremde cirit atıyordu. Neyse ki kısa bir süre sonra evden çıkmaya hazır hale gelmiştim. Kıyafetlerimde bir tuhaflık vardı. Constantine gibi giyinmiştim. Daha garip olanıysa bu kıyafetlere sahip olmamama rağmen üzerimde olmalarıydı. Hiçbir şeye tam olarak odaklanamıyordum. En ufak bir hareket, bir ses dikkatimi dağıtıyordu. Dikkatimi toplamaya çalıştığım esnada karşı kapı komşum olan kuzenimin oğlu belirdi karşımda. Okula gidiyordu. Göz kırptım selam mahiyetinde. Ayakkabımı giydim ve tekrar baktım karşı kapıya. Kimsecikler yoktu. Kapıyı kapattıklarını nasıl da duymadım diye geçirdim içimden. Sokağa çıktım hava hala karanlıktı. Karanlığı sevdiğimden aldırmadım daha fazla. Salına Salına otobüs durağına doğru yol almaya başladım. Sokak lambalarının loş ışığı ile gecenin tüm güzelliği eşlik ediyordu. Otobüse durağına geldiğimde her şey olağandı. Ayakta devam ediyordum yolculuğuma.. Yalnız ilginç bir şekilde durakları atlıyordum sanki. 15 dakikada gelmem gereken durağa göz açıp kapayıncaya kadar gelmiştim. Belkide uyuklamıştım. Bir anda her şey karardı. İnsanlar havada uçuşuyordu. Otobüsün içinde deprem oluyor sandım. Savruluyoruz rüzgar karşı bir yaprak misali. Korkuyorum. Birden perde iniyor. Simsiyah bir görüntü kalıyor karmaşadan geriye. Ölümü merak ediyordum ya, böyleymiş demek ki.. Diğer tüm sesler gidiyor bir tanesi dışında. Abi! Abi! kalkmayacak mısın? Canlanıyorum. Yani uyanıyorum. Rüya ile gerçeği ayırt edemediğim rüyalardan biriyle karşı karşıya kaldığımı fark ettim. Psikopat bir gülüş belirdi yüzümde. İyidi, iyi dedim kendime. Emre kalktığına göre geç kalmıştım. Alel acele fırladım yataktan. Emre ise seslendikten sonra bir daha görünmedi buhar olmuştu ya da daha akla yatkın olanı çıkmıştı galiba.

Metrobüsün İnsan Davranışları Üzerine Etkisi

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 29 Oct 2014 20:39:00 +0000

Merhaba aziz okur. Uzun bir aradan sonra yazıyorum, affedin. Kısa yazacağım bu sefer ve biraz da anormal. Hangimiz kimi zaman ufak serserilikler yapmaktan hoşlanmıyoruz ki.. Evet deyip bana destek olan tüm okurlarım, var olun, daim olun..

Bugün yine uzun bir metrobüs yolculuğu yapıp arkadaşıma ulaşma gayreti içindeydim. Gayretim olumlu cevap verdi de. Neyse konumuz o değil. Metrobüste oturmak, daha doğrusu rahat yolculuk yapmak oldukça zordur. Bu günde o günlerden biriydi. Tatil olması, sevgili şehirdaşlarımı evden kovmuştu adeta. 100 kişilik araçlarda 1000 kişi seyahat ediyorduk. Rahatlık kisvesi altında eziyetten başka bir şey değil metrobüs. Rahat seyahat zor ama imkansız değil. Sistem işi. Sadede gelecek olursam, oturmuştum en nihayetinde. Dedim ya oturmak demek rahat yolculuk etmekle aynı değil. Orta yaşlarda bir ablamız mesafeyi korumaktan aciz, ya çantasıyla darbe vuruyor ya da koluyla. Sinirimi bozan bu hareket silsilesi 3 - 4 durak sürdü. İyice asabım bozulmuştu. "Biraz daha dikkatli olur musunuz?" demenin içimi rahatlatmayacağını bildiğimden farklı bir yola başvurdum. Kitabımı kapattım, ceketimi sırtıma geçirdim. Daha önceden ikaz düğmesine basılmış olması önemli bir detaydı, atlamamak lazımdı. Eğer ben basmış olsam inmek zorunda kalabilirdim. Malum mahalle baskısı. İkaz ışığı yanıyordu ve bende toparlandım. Kendim bile inanıyordum az daha ineceğime. Aynı zamanda durak isimlerine de bakıyor inecekmiş izlenimi güçlendirmek istiyordum. Gözlerindeki ışığı görmeniz lazımdı. Umut, sevinç, şüphe.. Baygın olan gözleri adeta parlıyordu artık ablanın. 1 durak geçti, 2 durak geçti 3 ve 4.. Abla bu arada benim kalkacağımı düşünüp az ileride boşalan koltuklara tenezzül etmiyordu. Benim veliahdımdı o zaman zarfında. 1 saat geçtikten sonra son durak yaklaşmıştı. Yavaşa yavaş boşalan koltuklardan birine oturdu artık. 1 durak sonra da aracın hattı bitmişti. Umut gerçekten çok güçlü bir duygu, en az korku ve aşk kadar..

Gizli Güç: Kadın

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 02 Dec 2013 12:43:00 +0000

Yaramızı deşeceğim hemcinsi kardeşlerim. Kaçınılmaz sona sizi ve kendimi hazırlamayı bir borç biliyorum. Hemcinslerime yazdığıma göre konu muhtemelen karşı cins ile ilgilidir diye düşünüyorsunuz, düşüncenizde haklısınız. Çevremdeki insanların edindiği tecrübelere kendi tecrübelerimi de ekleyerek yazacağım bu yazımı.

Şunu belirtmeliyim ki, aşk da ve intikamda kadınlar erkeklere göre çok daha gaddar ve acımasızdır. Şu yaşıma kadar öğrendiğim birçok bilgi arasında en güvenilir ve sağlam olduğunu düşündüğüm de bu savdır. Bir kadın bir erkeğe her "Öküz" veya "Odun" dediğinde içimin acıması bu nedenledir. Odunda sen öküzde sen duygusuz da sen ezilen de sen sevgili hemcinsim. Yaradılış gereği erkeğe bahşedilen fiziki üstünlüğün, kadına bahşedilen duygusal, mantıksal, akılsal üstünlük karşısında çok da bir ehemmiyeti yoktur. Anatomik olarak bir benzetme yapacak olsak, Baş kısmı kadını gövde kısmı ise erkeği niteler kanımca. Gövdeyi de yöneten her zaman baş, yani beyin kısmıdır. Kusura bakma kardeşin biraz acımasız bu konuda. Ya da gerçekleri büyük oranda kabul etmiş bir birey olarak da varsayabilirsin aziz okur.

Toplum bize doğumumuzdan ölümümüze olan süreçte hep baskın cins olduğumuzu düşünme itti veya zorladı. Bu senin veya benim suçum değil dertdaşım, tamamen toplumun yönlendirmesi ile oluşmuş bir ütopya. Erkek egemen toplum. Kulağa kadınların kurgulamış olduğu bir oyun gibi gelmiyor mu? Bazı kadınlar sırf erkek arkadaşı ya da eşi mutlu hissetsin, egosu zedelenmesin diye zayıfı oynar. Kontrol erkekteymiş gibi görürsünüz dışarıdan bakınca. Çok değil biraz gözlem ile aslında olayın tam tersi şeklinde olduğunu fark edeceksiniz. Bu da size kanıt: "Her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır."
Erkeğin acımasız olduğunu düşünen o kalabalığa yazıyorum şimdi bu satırlarımı. Yukarıda da belirttim. Aşk da, intikamda, oyun oynamakta, süründürmekte ki bu sadece ve sadece kadınlara özgü bir kavramdır, kadınlar daha acımasız ve gaddardır. Süründürmek.. Bir erkekten duymak garip gelebilir sevgili okur ama ufkunuzu açmak için kendimi feda edeceğim hemcinslerim, kardeşlerim. Şu şekilde işler, erkek olarak bir "halt" yersin, sonra kendini affettirmek için bin dereden su getirirsin. Bu süreç içerisinde pişmanlıktan ölürsün, af dilersin, sözler verirsin ilişkinin kontrolü ile birlikte. İşin aslı şu ki, sevdiceğin seni çoktan affetmiştir zaten. 1 buçuk aylık süre "sürünsün" ya da "burnu sürtsün" evresidir. Bunun yanı sıra bir kadın ağlayarak bir erkeğe istediğini yaptırabilir. Bunu her kadın da bilir sevgili kardeşim. Bunu kullanarak, seni maniple ederek, istediği ne varsa elde edebilir. Sen gözünden damla düşmesin diye gözünün içine bakarken üstelik. Kadınlarda ki bu duruma biz mağduru oynamak diyebiliriz. Dayağa maruz kalan kadınlarımız için yazmıyorum elbet bu satırları. Onların sonuna kadar yanındayız. Kadına el kaldıran bizden değildir.
Dünyaya yön vermiş kişilerin neredeyse bütününü arkasında güçlü bir kadın vardır. Safız biz, yalana kanarız bazen bile bile. Kolay maniple edilebilir, hizaya sokulabiliriz. İrademiz kadınların ki kadar güçlü değil.
Erkeği devlet olarak nitelersek, kadınlar kesinlikle devletlere yön veren gizli güçler olarak karşımıza çıkacaktır. Doğanın kanunu böyle. Cem abimin (Cem Yılmaz) de dediği gibi, "Kadın erkeğin üst modelidir."
Bir kadınla çatışacaksan(karşısında dik durmak) bunları bileceksin sevgili kardeşim. Bununla birlikte kadınları sevmekten asla vazgeçmeyeceğiz. Uğruna gözümüzü kırpmadan ölümü göze alacağımız annelerimiz varken nasıl kadın düşmanı olabiliriz. İşin sırrı kuralına göre oynamakta. Karşı hamleler üret, kırmadan. Sevgini göster, abartmadan. Saygı göster, en içten. Kıymetini bil, iş işten geçmeden. Dengeyi kur, mutlu yaşa.

Varsın Yanlış Doğruma Dokunmasın!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 11 Sep 2013 14:38:00 +0000

Çok düşünmek bazen zararlı olabilir. Bazen yorabilir, evet delirtebilir. Bu yazıyı yazarken çok düşündüğüm izlenimini vermeye çalışıyordum, özürlerimi kabul et sevgili okur. Çünkü çok düşünmedim, sadece fark ettim. Saliselik bir olay söz konusu olan. Bilen bilir, çevreme karşı bir duyarlılığım oldu su götürmez. İyi de bir gözlemci olduğumu söyleyebilirim affına sığınarak aziz okur. Bu seferki gözlemim, daha doğrusu gözlemimden yola çıkarak büyütüp olgunlaştırdığım düşüncem, Yanlışın doğruyu götürmesi üzerine.
Malumunuzdur ki yanlışlar doğruları götürüyor Türkiye'deki sınavların birçoğunda. Özellikle hayati önem taşıyan sınavlarda. Bu durum bizleri, bizden öncekileri, bizden sonrakileri çok olumsuz anlamda etkiledi, etkiliyor ve etkileyecek kanımca. Bu durum insan doğasında var olan yanlıştan kaçınma dürtüsünü körüklüyor. Büyüdükçe benliğimize yerleşen bu dürtü çevresel etmenler ile daha güçleniyor ve en derinimize nüfuz ediyor. Yanlış yapacağız diye ödümüz kopuyor, panikliyoruz. Hocamız bizi tahtaya kaldırdığında "doğru yapma ihtimali" yerine "yapmamayı" tercih ettik çoğu zaman. Hata yapmaktan korkan birey; risk almaktan da korkar. Bu da birey kendine olan inancını, güvenini zayıflatır. Türkiye gibi bu sınav kuralını kullanan ülkelerde iddia ediyorum ki girişimci oranı diğer ülkelere göre düşüktür. Öz güveni olmayan, hata yapmaktan korkan bir nesil yetiştirmek, bilinçli veya bilinçsiz, bana göre zalimliktir. Varsın 3 yanlış 1 doğrumuzu götürmesin. Zararı olmaz faydası olur bu kardeşinizden tavsiyedir.

Dedemin Torunları

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 03 Sep 2013 08:39:00 +0000

Bizden önceki kuşağa gıpta ile bakmaya devam ediyorum. Kafa yapıları, bana göre günümüzde büyük sorun teşkil eden tüketim çılgınlığına ket vurmuştur. Bizim kuşağımız ve alt kuşağımız kırılan "bir şey" gördüklerinde ilk düşündükleri yenisini almaktır. Üst kuşağımızda ise ilk düşünce tamir etmektir. Dolaylı olsa da bu durum bana göre farklı bir durum ile bağdaşıyor. İlişkilerimizle. Kafasında tamir etme düşüncesi yerleşmiş olan bir sevgili sorunu çözmeye, sıkıntıyı gidermeye daha istekli, arzulu olabilir. Davranışı direkt yenisi ile değiştirme, yenisi alma yönünde olan bir sevgili ise eskisi ile yenisini değiştirmeye daha yatkın olabilir. Kapitalist sistemin neredeyse tüm dünyaya yayıldığı şu günlerde, boşanma oranları ayyuka çıkmış olarak gözlemleniyor. Kapitalist sistemin kilit noktası ise tüketmek üzerinedir. Boşanma oranları ve ayrılıkların elbette onlarca farklı sebebi olabilir. Sadece sebeplerden bir tanesinin de tamir etmek ve yenisini almak arasındaki mantalite farklılığından olabileceğini düşünüyorum aziz okur. Hiç bir deneysel dayanağı yoktur. Doğruluğu ispatlanmamıştır. Naçizane bir gözlemdir bu kardeşinizden.. Yeni her zaman daha iyidir diye bir kaide yoktur, bazen tamir etmek mutluluk verir. Çünkü eskiye özlem baki kalacaktır.

BİM (Bilim İnsanları Merkezi)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 30 Aug 2013 14:50:00 +0000

Bugün siz sevgili okurlarıma küçük bir hikaye anlatacağım. Oldukça ilham verici bir hikayedir benden söylemesi.
Konumuz BİM. Evet bildiğimiz BİM. Ben onlara modern bakkal adını taktım. Neredeyse her mahallede bir şubesinin olması beni bu isme seçmeye itmiş olabilir.
Bu kurum ortaya çıktığında, yani 1995 yılında, basit bir laboratuvar olarak faaliyet göstermekteydi. Gıda ürünlerinin kontrollerinin, araştırmalarının, deneylerinin yapıldığı bu kurum adını faaliyet alanına uygun olarak seçmiş ve Bilim İnsanları Merkezi yani BİM adını almıştı. Çalışanlar zaman içerisinde kendi markalarını üretme adına çalışmalara başlamıştı. Günümüzde Çin'in Türkiye şubesi gibi.. Piyasada mevcut olan her ürünün bir benzerini burada bulabilirsiniz, emin olun buna. Kendi ürünlerini üretme başarısını gösteren çalışanlar bunun pazarlamasını ve satışını nasıl yapmalarını gerektiği konusunda uzman yardımı almış ve mağazacılık sektörüne girmişler.
Evet sevgili okur, bu hikayede doğru olan tek bilgi tarihtir. Tamamen düzmece yani. Bu hikayeyi çok sevdiğim 2 arkadaşıma anlatmıştım. Nedense beni pür dikkat dinlemişlerdi. Ya da dinlermiş gibi yaptılar, ki yaptılarsa beni inandırmayı başardılar kendilerini buradan tebrik ediyorum. Bu da böyle bir yazı olsun istedim, tamamen doğaçlama..

Gidene Gitme Kal Denmez

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 25 Jul 2013 07:09:00 +0000

Gidene gitme kal denmez, gider gideceği yere.
Giden gider gitmesine de, ya kalan.
Kalan da alışır elbet. Zaman der, her şeyin ilacı.
Bakar yine de giden ardından.
Belki özler, belki üzülür.. Karamsardır kalan ama alışır.
Merak etme hep ararım ki ben seni der giden,
Bende seni. Ne güzel hikaye..
Azalır aramalar, mektuplar, mailler.. Meşrebine göre.
Zaman geçer, bayram olur kavuşma sebepleri,
Zaman geçer, bayram değil seyran değil..
Rastlaşırlar en nihayetinde. İyimser mi oldum ne?
Belki de gidene kal denir, denir denmesine de..
Giden gider gideceği yere.. Hayat böyle.

Gitmek üzerine yazılmış olan en güzeli ise bana göre Özdemir Asaf'a ait olan Lavinia şiiridir. Nasıldı o dur bakayım;

Lavinia

Sana gitme demeyeceğim.

Üşüyorsun ceketimi al.

Günün en güzel saatleri bunlar.

Yanımda kal.

Sana gitme demeyeceğim.

Gene de sen bilirsin.

Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim,

İncinirsin.

Sana gitme demeyeceğim,

Ama gitme, Lavinia.

Adını gizleyeceğim

Sen de bilme, Lavinia.

İkiyi Dörde Kolay Çevirirdik (Karne Günü)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 14 Jun 2013 12:18:00 +0000

Lise yıllarıydı, hatırladığım kadarıyla lise 2. Hayatımda ilk defa karnemde 2 vardı. Evet 2. Türk gencinin azılı düşmanı Fen Bilgisiydi elbette 2 olan dersim. Takdir almıştım ama başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş gibi hissediyordum. Karneyi yok etmek çok saçma geliyordu. Farklı bir çıkış yolu bulmalıydım. Eve gidemezdim bu karne ile.. Anneme gösteremezdim, teyzelerime hiç. Önce çevrede dolaşan şehir efsanelerine kulak kabartmıştım. Alttaki notu kapatıp üstüne yazabiliyor muşuz?! Eskimiş bir yöntem olduğunu farkına varmam uzun sürmemişti. Çünkü o dönem karneler bilgisayar çıktısı ile verilmeye başlamıştı. Ne yapacağını bilmez halde, serseri mayın gibi dolanıyordum memleketimin gaz kokulu -sineklere sıkılan, göz yaşartmayan cinsten- sokaklarında. Diğer yandan gün, kendini gecenin soğuğuna teslim etmişti çoktan. Merak ederler kaygısı baş göstermişti artık. Cesaretimi topladım, karnemi buruşturdum ve eve gittim. Merakla gözlerini gözlerime dikmiş ailemi gördüm karşımda. Kimseyle konuşmak istemiyordum. Karneyi fırlattığım gibi odaya hareketlendim koşar adım.
Hayal kırıklığının sessizliğini bekliyorken, sıradanlığın, tekdüzeliğin suküneti ile karşılaşmıştım. Annem odama geldi ve "olsun oğlum nazarlık o, üzme kendini!" dedi. O gün iki şeyi çok iyi anladım. Birincisi, bu hayatta hiçbir şey -ölüm hariç- büyütülüp dert edilmeye değmez. İkincisi ise, son güzelse her şey güzeldir.
Karne günü stresini yaşayan tüm kardeşlerimin gözü aydın olsun. "Aferin" ve "olsun evladım, düzeltirsin" dolu günler dilerim.

Akıllı Evrim!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 19 Apr 2013 08:43:00 +0000

9 aylık bir bilinmezlik süreci sonrası dünyaya geldik, doğduk. Canlılık testine tabi tutulduk doktorumuz tarafından. Çat Çat.. Ingaaaaaa. Çığlık attık. Tepkilerimizden biriydi sadece bu çığlık.. Yokluğa verdiğimiz, varlığımızın tepkisiydi bu çığlığımız. Doğarak ölüme gösterdik tepkimizi. Uzun bir yolun start düdüğüydü. Sessizliği delip geçen ağlamamızdı diğer bir tepkimiz. Kalplere sevgi tohumları ekerek sevgisizlik oldu sonraki hedefimiz. Çirkinliğe tepkiydi küçücük bedenlerimiz, güzel gözlerimiz. Güzeldi her yerimiz. Asık suratlara sert bir gönderme oldu minik gülüşlerimiz. Hayattan zevk almayı unutmuş abimizeydi bir başka darbemiz. Boş boş bakınıp gülmek ve saatlerce ne olduğunu bile bilmediğimiz bir objeyle ne yaptığını bilmemenin mutluluğunu yaşıyorduk. Yemek seçenlere tepki gösteriyorduk bulduğumuz her şeyi ağzımıza atarak. Yanlış ve hata yapma korkusunu da es geçmedik elbette. Domatese, totomes dedik inadına. Tepki olarak doğduk anlayacağınız sevgili okur.

Zaman geçti büyüdük. Tepki kavramına karşı bir tepkisizlik peydah oldu düşünce sistemimizde. Halbuki büyüdükçe akıllanırız sanıyorduk. Daha cesur olacağımızı düşünürdük. Devlet politikaları, sosyo-kültürel durumlar belki de ekonomik durumlar sebep oldu bu tepkisizliğe aziz okur. Bu tepkisizlik halinin içler acısı olduğunu belirtmem gerek. Aslında tamamen tepkisizlik diyemeyiz. Tepkimizi farklı mecralar vasıtası ile dile getirmeye başladık ki bu da içler acısı başka bir durum. Ergenlik dönemindeki bir kardeşimin yanına göktaşı düşse, kafasını öne eğer; adımlarını sıklaştırır, koşar adım ilerler. Ardından akıllı(!) telefonuna sarılır elleri. Twitter'a girer ve "Göktaşı :S" şeklinde bir tweet atar. Deprem olur, deprem içerikli tweet atarız. Sebep? İnanın bilmiyorum. Ayrı bir araştırma konusu olabilir kanımca. Sara hastası önünde nöbet geçirdiğinde yapabileceği tek şey izlemektir sevgili kardeşimin. Gençlere bu kadar yüklenmeyeceğim merak etmeyin. Onlar bu deryada boğulurken bizlerin çok da farklı olduğunu düşünmüyorum. Filistin'in yanındayız diye grup açarsınız Facebook'ta milyonlarca insan bunun üzerinde konuşur lanetler okur "This is Turkeyyyyy" nidalarıyla birlikte. Eyleme gelince iş milyonluk gruptan 100 kişi belki görebilirsiniz çevrenizde. İsimlerimizin başına T.C. yazarız protesto ederiz bize ters gelen durumu. Protesto için sokağa döküldüğümüzde 1000 kişi toplanamayız haklı davamız için. Futbol holiganlığını doruğa ulaştırmak üzeredir bana göre bu platformlar. Söveriz rakiplerimize. Kendimize dönüp baktığımızda takımıza hiç bir faydası olmamış kişilerizdir. Facebook üzerinde ölüm ilanı veren akrabayı anlamadığım gibi bu ileti beğenen arkadaşları hiç anlamıyorum. Deprem iletisi içinde geçerli aynı durum. Kendi eylemini beğenen kardeşimi hiç anlamıyorum o durum bambaşka. Bizi terk eden sevgilimize dolaylı yollar ile laf sokma çabası ve emeğini farklı bir kulvarda kullanmış olsak uzmanlığımızı ilan etmiştik çoktan. Beni yanlış anlama, yargılama aziz okur. Sadece merak ediyorum ve soruyorum: "Neden?".
Tepkiler ile başlayıp tepkisizlik ile sonlandırmak üzere olduğum yazımı son olarak sevgili ve saygı değer Albert Einstein'ın sözüyle bitireceğim:

"Korkarım ki bir gün teknoloji, insan iletişiminin ve yakınlaşmasının önüne geçecek ve aptal bir nesil ortaya çıkacak."

Uzmanım Ben Ya!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 23 Mar 2013 20:41:00 +0000

Yıldız Teknik Üniversitesi Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Eğitimi Bölümü (BÖTE) mezunu bir gencin çilesinden bahsedeceğim bugün. Buna paralel olarak ise bölümünün adı az duyulmuş bütün arkadaşlarıma ithafen yazıyorum bu yazımı.
Başından başlamak istiyorum, o acı kararı bana aldırtan kapitalist sisteme lanet ederek. Kararım ne miydi? Tabi ki Bilgisayar bölümünü seçmek. Şunu hemen belirtmek istiyorum ki, sıkıntım bölümün içeriği, getirdiği faydaları veya noksanlıklıkları ilgili değil. Sıkıntı tamamen sosyal çevremdi. Bilgisayar bölümünü neden seçtim peki? Cevabı içimde hala bir burukluk meydana getirir, hüzünlendirir beni. Eve bilgisayar alınması meşru kılmak için o yıllarda kurduğum bir plandı. Çünkü annem "ders çalışmak için istiyorum" yalanına kanmamıştı. O dönem bu yalanın geçerliliği çok fazlaydı halbuki (Günümüzde geçerliliği yok, ailenizi kandıracaksanız daha yaratıcı olun). Durum beni daha ince bir plan kurmaya itiyordu. Aklıma yine o dönem revaçta olan bilgisayar bölümü gelmişti. Geleceği olan bir meslek dalı diye de bolca geyik dolaşıyordu bilen bilmeyen herkesin ağazında. Planı işletme vakti geldiğinde soğukkanlı ve acımasız davrandım, davranabildim. Bilgisayar bölümü öğrencisinin bilgisayarı olmaması annemin mantık süzgecinden geçemeyecekti. Bu durumu düşünmesi için ona ufak tefek düşünceler sunacaktım. Inception bir nevi. Bilgisayarı olan arkadaşlarımız daha başarılı, noktasına vurgu yapacak düşünceler olacaktı bunlar. Fikir tohumlarını ektikten sonra düşünmesi için biraz geri çekilecek, uslu bir çocuk olacaktım. Bu sayede vicdan muhasebesi ile başbaşa bırakacaktım annemi. Vicdan her zaman galip gelir buna inanırım ben. Zaman zaman ise teyzelerimin, dayılarımın önünde açardım konuyu ki destek olsunlar. Onların da desteğini almayı başarmıştım. "Uşağa bir bilgisayar al da", "Nedu yani kaç para ki", "Uşak ders etcek da", "Bir bilgisayar alamadın mi uşağa!" ünlemleri en büyük destekçim olmuştu. (da'lar Laz da'sıdır.) Kendimce 1 taşla 2 kuş vurmuştum. Hem geleceği olan bir bölüm seçmiştim hem de istediğim bilgisayarı elde etmiştim. Tüm bu kararları alırken de bir başıma almıştım. Evdekileri ikna etmiştim hem bilgisayar hem de bölüm için. Planım kusursuzca işlemiş emelime ulaşmıştım. Tam bir zafer günüydü, o günlerde..
Lise bitti, üniversite yılları başladı. Bir BÖTE'ciydim artık. 5 yıl boyunca Anneme her soruşunda aynı cevabı verdim. Okulum Yıldız Teknik, Bölümüm Böte yani Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Eğitimi Bölümü. Neden mi tekrarlıyordum? Çünkü Annem beni Yıldız Tepe Üniversitesinde (Zannediyorum Yıldız Teknik ve Yedi Tepe karışımı. Yedi Tepeyi nerden duymuş hiç bilmiyorum) ve bilgisayar mühendisi sanıyordu. Sanmakla kalmayıp tüm çevremize de öyle anlatıyor, aktarıyordu. Duruma bir çözüm getirmeliyim diye düşündüm. Anne, Bilgisayar Öğretmeni de bari soran olursa, diyordum. Acaba benden Lise döneminin intikamını mı alıyordu, sormadan edemedim kendime. Buraya kadar olan bölüm kısmi ölçülerde kabul edilebilir. Asıl can sıkıcı durum şu ki; Bilgisayarcıyız diye bilgisayarın her şeyinde anlıyoruz sanıyor bizi çevremiz. 20 tane makine topladım, monitör tamir ettim, güç kaynağı tamir ettim, modemlere baktım vs vs. Çok uzun bir listedir bu. Bu listede var olan ya da olacak olan çoğu konuyu anlamam, bilmem. Bilmem de beklenemez. Çoğunu bir Türk geleneği olan "Aç-Kapa" yönemiyle hallettim. Kardeşim Elektrik - Elektronik bölümü öğrencisi diye evim tüm elektrik altyapısını döşeteceklerdi az kalsın.
Eminim bu tarz durumları birçok arkadaşım yaşamıştır. Yeni nesil için daha az rastlanır bir durum olmasını temenni ediyorum. Şimdi durum bu iken, siz bu ülkede "uzmanlaşma" kavramını neye dayanarak kullanırsınız. Siz Kulak - Burun - Boğazcı iseniz komşunun mide ekşimesine bakarsınız. Ya da fıtığına. İngilizce ile ilgili herhangi bir bölümün mezunu iseniz herhangi bir kelimeyi bilememe hakkınız yok demektir. Siz bilgisayar mühendisi iseniz kuzenin kalvyesi neden bozulmuş bakarsınız. Üstüne üstlük çözüm üretmekte başarısız olursanız tepkiye maruz kalırsınız. - Nasıl bilgisayarcısın sen!, - İş olsun diye mi okuyorsun! gibi. Ama ben ile başlayan bir cümleyide dinlemezler. Boşuna uğraşmayın.
Sonra çıkıp bin satır yazar saatlerce konuşuruz, ülkemizde uzmanlaşma sayısı Avrupa ülkelerine göre çok az diye. Siz bunları konuşur veya yazarken ise, konunun muhatabı olan kısım Kadın programı izler, dizi izler. Buradan çıkarılacak ders çok basit. Bilindik bir bölüm seçin, kafa karıştırmayın sevgili seçim yapacak okurlarım. Seçmiş olanlara ise kardeşinizden bir geçmiş olsun dileği..

Sevgililer Günü Özel

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 14 Feb 2013 15:54:00 +0000

Sevdim sen bir kere başkasını sevemem, deli diyorlar bana desinler değişemem, resimler değişemez, yessin onu ninesi yessin onu babbası.

Bu sevgililer günü de böyle geçti.

Ayrılık Üzerine

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 19 Jan 2013 16:04:00 +0000

Ayrılık gereklidir, bazen daha da gereklidir.
Katidir ayrılık. Acımasız ve keskindir de. Ruhunu emen bir sülük adeta.
Çıkmaz sokaktır, bazen de yolun sonudur dönüşü olmayan.
İlkbahar da yağan kardır. Hazırlıksız ve beklenmedik anda yakalar.
Yerleşik hayatı bırakıp göçebeliğe dönüştür. Başa dönüp yeniden inşa etmeye zorlanmaktır.
Sonu olmayan bir hikayeyi ortada kesmektir, bazen de başı olmayan bir hikayeye son olmaktır ayrılık.
İçinden sövmektir. Sadace senin duyabildiğin, senin söyleyebildiğin.
Umut beslemektir. Seni srüründürecek olan umudu. Adım atmanı engeleyecek, hareketsiz kalmana sebebiyet verecek bir ümittir.
Oynanmış bir maçın özetini izleyip farklı bir skor beklemek gibidir ayrılık.
İlk defa Fight Club izleyecekken "bu adam şizofren!" cümlesini işitmektir.
Bakkaldan aldığın dondurmadan bedava çıkmasını beklemetir. Bedava çıkmadığını görmektir. Yumiyum bulamamaktır bazen ayrılık.
Pamuk şekerinin aslında pamuktan yapılmadığını öğrenmektir.
-mış gibi yapmaktır,
Çaresizliktir,
Bazen de en derinden gelen bir duadır ayrılık.
Bir tiyatrodur başrolünü oynadığın, ama dekorsuz ve başka oyuncusu olmanayan bir oyundur ayrılık.
Gelmeyeceğini bildiğin babanın eve gelmesini beklemektir. Çikolata getirecek mi acaba düşüncesidir.
Sevmediğin bir şarkıyı dinlemek zorunluluğudur.
Uyumak isteyip, işe gitmektir.
Kale ağzında topu outa atmaktır ayrılık.
Sabri Sarıoğlu, Baki Mercimek, Selçuk Şahin, Ali Lukunku'lu takımda teknik direktörlüktür.
Dip boyasıdır.
Ağıza alınamayacak küfürdür.
Sevdiğine hacı demektir, bazen de hafız.
Pis Yedili izlemektir.
Rüyanda paranın çıkışmamasıdır. Rüyanın kısıtlanmasıdır aslında.
Sivilcedir alnını ortasında peydah olan.
Görmemezlikten gelmektir. Hiç tanımamış gibi üstüne üstlük.
Kitap yazmaktır, şiir yazmaktır okuyanı ve seveni olmayan.
Sağlıklı ve fit olmana rağmen diet yapmaktır ayrılık.
Bazen bir avuç gözyaşıdır.
Gidene el sallamaktır, peşinden su dökmektir.
Ders düşecekken hocanın ufukta belirmesidir ayrılık.
Namağlup şampiyon olamamaktır.
Kaybolan çorap tekini aramaktır.
Boşluğu doldurmaya çalışmaktır.
Barış Abiyi, Kemal Sunal'ı özlemektir.
Ve daha onlarca sayabilir yazabilirim. Yazabilir, söyleyebiliriz.
Abartmış olabilirim sevgili okur mazur görün beni. Demek istediğim, Ayrılık kesindir. Öyle veya böyle. Ama bezen gereklidir, bazen daha da gereklidir. Hayat işte..

Yağmur Mevsimi

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 06 Dec 2012 09:29:00 +0000

Nasıl da bağlanmışım. Hepi topu 3 gün olmuştu oysa ki. 3 gün dediğin nedir ki.. Yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz.. Bazen teoride anlamlı ve mantıklı olan pratikte olmaz ya, işte o zamanlardandı benim 3 günüm. Her dakika yanımdaydı, yanımda olması güven veriyordu. Hissediyordum güveni iliklerime kadar bedenimin her köşesinde. Belki de beni ona bağlayan en önemli neden de bu güven duygusuydu. Yağmurda yürümek o varken işkence olmaktan çıkmıştı. Artık yağmur ıslatmıyor, soğuk işlemiyordu bedenime. Sımsıkı ona tutunup karanlık havada sarı sokak lambaları ve yağmurun altında yürümek. Yürümek ve düşünmek.. Benim yağmuru sevmediğim gibi o da rüzgarı sevmiyordu. Narindi, incecikti, incinirdi.. Bide beyazı çok severdi. Saflığı ve temiz olan her şeyi anımsatıyordu ona sanırım. Belki de sadece beyaz olduğu için, nedensiz seviyordu. En çok sevdiğim tarafı, şeffaftı. Hani derler ya içi dışı bir.. Başladıysa bitmeli ya illa ki, bir gün bitecek beraberliğimiz. Ayrı düşeceğiz yine.. Ta ki yağmur mevsimi yeniden başlayıncaya dek..
Gönül isterdi ki bu satırları "Ona" yazayım. Bir kısım okurumun anladığı üzere "O" bir kişi değil, bir şey.. 5 Lira'ya aldığım şemsiyem.. Zor durumda kaldığım için fırsatçı satıcıların birinden aldım onu 3 gün önce. Yağmurun vücuduma teması beni hep rahatsız etmiştir zira. Bu üç günde yanımdan ayırmayınca aramızda bir bağ oluştu. Tıpkı siyah nike tozluklarımla olduğu gibi bir bağ. Çok mu duygu yoksunuyum bilmiyorum ama illaki birine ihtiyaç yoktur çoğu zaman. Bir şey bile mutlu edebilir bazen.. Netice itibariyle insan için olan hiç bir şey sonsuz değildir. Bir gün gelecek ve süregelen bitecek. Ama sonbahar bittiğinde, kış gelecek. Kabanına bağlanacaksın.. Kış bitecek, ilkbahar başlayacak... Arkadaşlıklar, aşklar, yoldaşlıklar, dostluklar biter. Bitebilir, bitme ihtimali vardır. Ama korkma. Bitişler olduğu sürece başlangıçlarda olacaktır. Başlangıçlar olduğu sürece de bitişler. Bunun bilincinde ve farkında olan "ben" bu yüzden size nazaran biraz daha ağrısız sızısız bir yaşam sürüyorum. Sona ağlamak yerine başlangıç için heyecanlanıyorum. Her zaman geçerli olmuyor tabi, reçete değil bu yazdıklarım.. Sonlar, bitişler, ayrılıklar ve ölüm hepsi gerçek, kati. Ama hayat bu olması gereken bir şekilde vuku bulur, kaçış yok, saklanacak bir yer yok..

Eksik Bir Şey Var!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 19 Oct 2012 07:07:00 +0000

İsteyip de yapamadığım, yapmak zorunda olduğum için yaptığım onca "şey" hayatımın parçası, belki de tamamı olmuş vaziyette. Bana özgü bir durum olmadığının bilincinde olarak yazıyorum bu satırlarımı. Bu iki duruma ek olarak: Yapılması gereken ama bunun için elinden bir şeyin gelmediği durumlardan söz edebilirim. Yazının içeriği de 3. durum ile ilgili olacak genel hatlarıyla.
İstersin aslında, sana iyi geleceğini bilerek. Daha iyi hissetmeni sağlayacağını da bilirsin üstüne üstlük. "Yapmalısın!" nidaları hücum eder beyinin her bir hücresine. Her gün duyarsın bu gerçeği, duymaya devam edeceğini de bilirsin ne yazık ki. Hayatın bir parçası, anlamlı bir parçasıdır aslında. "Yapmalısın" ünlemi işe yaramadığında beynin sana oyun oynar, pek de zekice olmayan bir biçimde. Ama güdüler seni inceden inceye. "Yapabilirsin !" der bu defa. Denemeye teşvik eder. Yüreklendirir. Harekete geçirir. Denersin sonra belki, sonunun yine hüsran olacağını bilerek. Sorarsın kendine: " Sonunun hüsran olacağını düşündüğüm için mi hüsranla sonuçlandı? " Bu düşünce dalgasına kapıldığında felsefenin ilk sorusu olan, "evrenin ana maddesi su mu?" diye Thales kadar gidebilirsin. Ya da bir şiir gelir aklına ansızın.. "Hoş geldin kadınım benim hoş geldin" ile başlayan. Böylece ana konudan yani odaktan da uzaklaşmış olursun. Ne var ki insanın kendini kandırması hiç de kolay değil, ne kadar girift ve zekice olsa da plan.
Asıl konuya gelecek olursak, yiyemiyorum. Nane, maydanoz biber, domates, patlıcan.. Ya aslında şöyle daha kolay olur gibi. Sebze olarak salatalık haricindekiler beni ilgilendirmiyor. İlgi alanıma girmiyor. Sağlığım için tüketmek istesem de olmuyor. Yıllardır sebebini aradım. Bulamadım. Sevmiyorum. İşin içinden çıktım kendimce. Hayatta çoğu şey değişir, bazı şeyler hiç değişmez. Umarım değişir bir gün..

Tutmayın Tibetli Spaniel'i !

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 07 Oct 2012 11:26:00 +0000

Çoğu zaman aynı güzergahı kullanırım işe giderken.. Her sabah bir önceki sabahın aynısı olan tablolar var güzergahımda. Metrobüs çıkışı solda bulunan simitçi kardeşimin: "Buyriiun buyriiunn dazee, dazze bunlar" nidaları ilk tabloyu oluşturuyor. 10 dakikalık bir yürüyüş ardından asıl anlatmak istediğim tabloya geliyorum. Tekel bayii önünde oturan tekelin sahibi ve onun çirkin mi çirkin Tibetlisi.. Ben ona "Küçük Enişte" diyorum. Sebebini takip eden satırlarda okuyacaksınız. Muhitin bekçisi edasıyla kaldırıma uzanışı hiç değişmez. Etrafı kolaçan eden bir hali vardır her daim. Beni gördüğünde bir bakış atar ve kafasını çevirir karşısındakini etkilemeye çalışan bir playboy misali. Tipini beğenmedim, mesajını verir bana her sabah. Ama duygularımız karşılıklı Küçük Enişteyle. Çünkü ben hayatımda bu kadar Çirkin bir köpek görmedim. Yavru olsa sevilmez o derecede çirkin. Evlat olsa sevilmez.

Kendimi görüyorum birazda Küçük Eniştede. Çirkin benim gibi evet ama anlam veremediğiniz bir çekiciliği var. Bende olduğunu nereden mi biliyorum. Başka türlü hiç çekilmem de ondan. Küçük Eniştede çok garip bir sevecenlik ve tatlılık var. Bunu anlatamam belki ama var.

Bir gün uzaktan gördüm küçük enişteyi. Işıklarda bekliyordum. Bir kükreme sesi duyuyorum. Sesin geldiği yöne baktığımda görüyorum küçük enişteyi. O boydan (çok küçük) o ses nasıl çıkıyor anlam veremiyordum. Ardından sesin muhattabı olduğunu anladığım köpeğe bakıyorum. Gördüğüm bir Dobermandı. Küçük Eniştenin yaklaşık olarak 5 katı büyüklüğünde. Aklıma hemen rahmetli Kemal Sunal'ın unutulmaz "Tutmayın Küçük Enişteyi !" repliği geliyor. Ama bıraksa Tekelci amca salıverse küçük enişteyi öldürecek koskoca dobermanı. Zor zapt ediyor küçük enişteyi. Ben böyle atar görmedim. Sempatim ondandır belki bilmiyorum. Doberman gelince, görmüyor bile küçük enişteyi. Ona da bozulmuş olabilir küçük enişte. Sonradan öğreniyorum ki tibetli spanieller korumacı bir yapıya sahiplermiş. Çok ironik. 1.30 boyundaki bir basketbolcunun pota altı oyuncusu olması gibi bir durum. Cesareti ile herkese örnek olacak bir hayvan olan tibetli küçük enişte sevgimi, saygımı kazanmış durumda tartışmasız.

Yoluma devam ettiğimde her zaman gördüğüm, görmeye alışık olduğu teyzeyi ve onun Çin Aslanını görüyorum. O da çok naif herhalde ki mahallenin kedileri etrafında dolaşıyor ve onunla dalga geçiyorlar. Kediler "hadi hadi gelsene hee" diyen atarlı ergen, Çin aslanı ise "Olum bak git!" diyen çöpçü rolünde.

Mesaj vermeden yazıyı bitirmek olmaz tabi. Yanına kedi geldiğinde garip sesler çıkaran arkadaşlarıma bu mesajım. Kedi sana ne yapabilir? Bunu bir düşün. Sadece düşün.

Giden Ardından

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 17 Aug 2012 23:21:00 +0000

Bir halısaha müsabakası ardından yazıyorum bu satırları. Aklınıza "ne alaka?" gibi bir soru gelmesi muhtemel, absürt bir yazı okumanız daha muhtemel. Karşılaşmaya başlamadan önceki hazırlık döneminde, gündelik kıyafetlerden sıyrılıp forma giyme anı bu dönem, başıma gelen bir durumdan söz etmek istiyorum. Bu kısma kadar okuyan bir kısım okurlarımın bu andan itibaren okumayı bırakabilme ihtimalinin çok yüksek olmasına karşın yolumdan dönmeyeceğim.Forma ve şort kısmını zorlanmadan geçmem ne kadar olağan bir durumsa, tozluk (uzun çorap) kısmında 750 gr. vermem ve kan ter içinde kalmam bir o kadar olağandışı bir durum oluşturuyor olsa gerek. Ama sorun bende değil onda, bunu çok net söyleyebilirim. Baldır kısmına denk gelen bölüm oldukça genişti oysaki.. Lakin bilek kısmının darlığı, Pers birliklerini yerle bir eden 300 spartalının savunmasını gerçekleştirdiği o dar boğaz gibi. Nitekim 300 spartalı adamın milyonluk pers ordusuna karşı dimdik duruşunu büyük bir kısmımız biliyoruz. Yok olmuyor, zorluyor ama ayağımı o bölümden içeri sokamıyorum. "Tozluksuz çık." ibaresini kullanmayın çünkü nasıl; Tom Jerry'siz olmuyorsa, Edi Büdüsüz olmuyorsa, Galatasaraysız Fenerbahçe olmuyorsa, Andy Cole'suz Dwight Yorke olmuyorsa, simitsiz çayın tadı yoksa, mısır ekmeği olmadan hamsi öksüzse Tozluksuz kramponda aynıdır, aynı hissiyatı verir. Pes etmedim ve sonunda başardım. (Bu bir toplumsal mesajdır.) Gel gelelim asıl konuya.. Asıl tozluklarım, yani siyah nayklarım bir süre önce apansızın kayıplara karıştı. Önemsemedim önceleri. Taki bugüne dek. Onu aradı gözlerim. Ayaklarım onunla olmanın sıcaklığı özlemişti. Rahatlığına hasret kalmıştı. Bu dertler sinsilesiyle çıktığım maçta yine de başarılı sayılabilecek bir performans sergiledim. Hep aklımdaydı siyah nayklarım. Her ayağıma basılışında, tekme atışımda.. Onsuz tadı yoktu hiç bir aksiyonun. Maç bitti ve eve geldim. Sevgilisine şiir yazan bir ergen edasıyla şu dizeler döküldü kalemimden;

Bir Ağıt

Yoksun ya şimdi ayaklarım üşüyor bedenimle,

Kramponlarım da vuruyor düşüne,

Virane oldum, heder oldum peşinde,

Bilmiyorsun üşüyorum, haberin yok ölüyorum.

Mış gibi

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 23 Jun 2012 21:57:00 +0000

Yoğun geçen günün ardından üzerime çökmüş olan ağırlık ile yazıyorum bu satırları. Evim ile çalıştığım yer arasında ki mesafe, "İstanbul Delisi" unvanını elime geçirmeme neden olmuştu. 1 haftada yaptığım yol bir uzun yol şoförünün 1 seferde yaptığı kadar neredeyse(Rize-İstanbul arası kadar). İlk etap yolculuğum sona erdiğinde aktarma yapmak üzere diğer vasıtayı beklemeye koyuldum. 10 dakikalık bekleme sonrasında, bu beklemeyi insan yığını içinde gerçekleştirmiştim, beni evime ulaştıracak olan araç gelmişti. Ön ve arka olmak üzere iki kapıya sahip olan çok oturgaçlı götürgece ön kapısından binmiştim. Koridordaki boşluktan(!) faydalanarak arkaya doğru hareket ettim. Bu mavi araca bindiğimde hep aynı his uyanıyor benliğimde; Sanctum filminde ki daracık mağaraya giren ekibin içendeymişim gibi ya da mağaracılık sporuna gönül vermiş olan Trevanian yarattığı müthiş karakter Nicholai Hel gibi hissediyorum. Nicholai'nin yanına gelemem yeteneklerimiz baz alındığında ama bir ortak noktamız var, daracık bir alanda hayat mücadelesi veriyor olmamızdan ibaret o ortak nokta. Şüpheli bir birey peşinden insan yığını yarıp geçen bir güvenlik gücü gibiyim o anlarda.. Ben yığını aşıp arka kısıma yaklaşmışken iki koltuk aynı anda boşaldı. İspanya milli takımına duran top organizasyonu dışında gol atmayı başarmış Zimbabwe'li bir kaleci gibi şaşkın, şaşkınlığı anında üzerinden atarak deli gibi sevinen ama bunu içinden yapan, o kadar içinden yapan ki ifadesizlik yüzünün her bir kasına işlemiş, bir kaleciydim. Cam kenarları dolu, paralel olarak konumlandırılmış koltuklara baktığımda karşıma iki seçenek çıkmıştı. Gün içerisinde yapmış olduğumuz onlarca seçimden hiçbir farkı yoktu görünürde. Fark yoktu ibaresi olması gerekendi oysa ki. Tasavvur ettiğim buydu en azından. Bir tarafta elinde cep telefonu ile çok yoğunum, cool'um ayrıca ifadesi veren bir sarışın, diğer tarafta ise hayatla alacağı vereceği kalmamış kır saçlı bir dayı. İkisiyle de göz göze geldim sırasıyla. Sarışın kız, ki biz ona S. diyeceğiz bundan böyle, bakışını attı, asli görevini yerine getirmiş gibi, ve telefonu ile olan samimiyetine geri döndü. Dayı ise, ona ise D. diyeceğiz, daha uzun baktı. Sonra anlayacaktım ki bu bir "otursa iyiyidi" bakışıydı. S.'ye tekrar baktım ve egosunu tatmin edecek en ufak bir hareket yapmamak için dikkatli davrandım. Rastgele yapacağım bir hareket egosunu okşamasın diye temkinliydim. İlk hamleyi de onu değil D.'yi tercih ederek, yani onun yanında ki boş koltuğu tercih ederek yaptım. İnene kadar ve sonrasında ise S.'nin konumu doğrultusuna çevirmedim kafamı. D.'nin yanına oturmamdan 5 dakika geçmişti ki bir hareketlenme sezinledim yanı başımda. D., rock severlerin kafalarını aşağı-yukarı hareketlendirerek yaptığı hareketi, kafasını sağ-sola hareketlendirerek yapıyordu, "ıffff" ve "pufff" nidaları eşliğinde. Sıkılmış canı bir şeye çok belli. Her an patlayabilecek olan bir yanardağ izlenimi veriyordu. Ne zaman patlayacak acaba? diye içimde geçirdim. D. msn'de dikkat çekmek için çevrimdışı olan saniyeler sonra da çevrim içi olan bir sanal dünya kurduydu adeta. Sağ-sol hareketleri devam ederken göz göze geldik. Boş anıma denk geldi benim de. Yoksa denk gelmemek, konuya dahil olamamak adına dümdüz önüme bakıyordum. Kaçış yoktu artık, fırsatçı bir gölcü edasıyla yakaladığı pozisyonu değerlendirecekti. Ben de yine o Zimbabwe'li kaleci durumunda kalacaktım. Tabi bu sefer işler istediğim gibi gitmeyecekti. Anında konuya dalan D. yoldan ve trafikten şikayetçiydi. Ardı ardına sıralıyordu şikayetlerini. Hiç umurumda olmamasına rağmen -mış gibi yaptım. Bir ara uyuyor numarası mı yapsam diye geçirdim içimden. Ya da nefes almak için ara verdiğinde kafamı farklı bir yöne çevirip vücut dilimle ilgilenmiyorum mesajı verecektim. D. anlatırken ben kafamda bunları kuruyordum. D. o kadar doluydu ki arada bir ona, onu dinlediğimi bildiren bir takım işaretler yapıyordum. Kafamı sallıyor, "evet öyle" gibi kalıplar kullanıyordum. Yıllardır süregelen yolculuk tecrübem nedeniyle durağa yaklaştığım hissi vuku buldu bir anda. İşte o dakikadan sonra ellerim terliyor ve stres 'd'oluyorum. Lafını bitirmeden nasıl kalksam planlarına başladım bu sefer. Bir yandan da biter diye ümit ediyordum serzenişleri. "Bin metrobüse kurtul." diyebilsem ne konu uzayacak ne de D. konuşacaktı daha fazla. Ama diyemedim. O kadar üşeniyordum ve korkuyordum ki yeni bir konu açılmasından, sadece sustum ve dinliyor gibi yaptım. "İneceğim" düğmesine basarak bilinçaltına bir mesaj gönderdim D.nin. Ama gönderememişim ya da o anlamazlıktan gelmiş olacak ki ağazını dinlendirmedi. Ani bir hareketle, konunun nerede olduğuna ve ne şekilde ilerlediğine bakmaksızın sahte bir gülücükle "İyi akşamlar!" dedim. İneceğim kapıya yönelirken ardıma bakmadım en iyisini yaptığımı düşünerek. Hadi bu yazıya da bir mesaj yükleyeyim aziz okur: "Hayatta bazı şeylerden kaçış yoktur!"

Gece'den Bir Pasaj

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 11 Jun 2012 21:47:00 +0000

Ben Bilge Karasu'nun bu cümlesiyle yüzlerce satırdan oluşan bir yazı yazabilecekken, onun, benim yazacağım yüzlerce satırı tek bir satırda bu kadar mükemmel anlatmasına karşılık, ellerimi kavuşturur, boynumu büker saygı duyarım.

"Bir anlamda, herkes düşman. Düşmanım. Düşmanımız. Ya da günü gelince düşman olabilir."

Onur Mücadelesi!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 04 Jun 2012 19:37:00 +0000

Söze İstanbul'da yaşamayan aziz okuruma bir açıklama yaparak başlayacağım hatta bu açıklamayı yapmakla kendimi mükellef hissediyorum. Kısa zaman önce yayımlanan Metrobüs reklamı büyük oranla gerçeğin çarptırılmasıyla ortaya çıkmıştır. Gerçeğin bu şekilde maniple edilmesi her ne kadar beni örselemiş olsa da işin aslını siz sevgili okurlarıma aktararak bir nebze olsun içimi rahatlamış olacağım. Reklam şu şekilde gerçeğe dönüşebilir yine az bir ihtimalle. Yazın ortasında (İstanbul azalan nüfus ile bir hayli rahatlar), bol yağışlı bir hava (gezmeyi sevmez inanlar bu havalarda), öğleden sonra 4 sularında bu reklam belki hayat bulabilir.
Ben bugün geçenlerde verdiğim mücadeleyi aktarmaya çalışacağım. Metrobüslerde 1,5 kişilik bir koltuk mevcuttur. Bu koltuğa oturduğunuzda 2 seçeneğiniz vardır. İlk seçenek olarak, cam kenarına oturup hacminin ne kadar küçülebileceği konusunda bir fikir sahibi olunabileceğini anlarsın, ya da koridor kısmında oturarak bir lobun koltuğa temas etmeden oturabildiğini keşfedersin. Burada basit bir matematikte ortaya çıkıyor. İki çapı büyük insan bu koltuğa oturamaz, oturmamalı. O gün boş yer gördüğümde gözüm dönmüş olacak ki kati suretle yapmayacağım bir şey yapıp o koltuğa oturmuştum. Risk, heyecan ve adrenalin.. Bir sonra ki durakta yanıma oturacak olan kolktukdaşım kim olacaktı acaba. İvme kazandıktan 3 dakika sonra bir sonra ki varış yeri olan durağa gelmiştik. Önce duraktakileri süzmüştüm. Ters oturduğum için ön kapı tarafından binen yolcuları görememiştim. Kısmetim o kısımdan gelecekti belli olmuştu artık. Göz göze gelmiştik.. 55-60 yaşlarında bir teyze. Çapı oldukça genişti. O an anlamıştım. Bu uzun bir yolculuğun başlangıcı olacaktı. Teyze bunu ilk hamlesiyle belli etmekten geri durmamıştı zaten. Sağ ayak üst baldırımda ezilmeye bağlı ödem oluşmaya başlamıştı. Baskı dinmiyordu. Teyze'nin amacı da beni bıktırıp yerleştiğim bölgeden uzaklaştırmaktı. Teyze, evlerini işgal eden Deetze'leri kovmaya çalışan ölü(Hayalet) Maitland çifti izlenimi uyandırmıştı bende. (Beetlejuice izlemediysen sevgili okur bu kısmı anlaman birazcık zor olacaktır) Eziliyor, büzülüyor hareketsiz kalıyordum. Ama iş artık farklı bir boyut kazanmıştı. Ayakta yolculuğuma devam edebilirdim. Rica etseydi eğer. Ama hakkını yitirmişti Teyze. Beyaz saçlarına aldanmadan mücadeleye devam etme kararı almıştım. Artık rica etse bile faydası yoktu. Soracağı her soruyu zihnimde tasavvur etmiş, cevabını hazırlamıştım. Avcılar - Şirinevler arası hiç bu kadar uzun sürmemişti. Ufacık çukurlar canıma okur hale gelmişti, çünkü o çukurlar her defasında üzerime çullanacak olan yükün habercisiydi. Pilotların maruz kaldığı basınca, yani G(ci) kuvvetine maruz kalıyordum. Acımıyordu teyze bana her seferinde daha da çok abanıyordu.. Varış noktasına ulaşmadan kalkacaktım, pes edecektim bunun farkına varmıştım ilerleyen zamanda. Ama olabildiğince fazla rahatsız etmek tek arzumdu. Ölürken yanında olabildiğince çok düşman askerini beraberinde götürmeye çalışan bir askerdim o dakikalarda.. Sağ yanımı hissetmemeye başlayıncaya kadar devam eden bu süreçte hunharca hırpalandım. Şirinevlere varmaya 2 durak kala yerimden feragat etmek zorunda bırakılmıştım. Birazdan olacaklar daha da vahimdi. Fiziki ızdırap sona ermişti ermesine ama daha kötüsü manevi olanıydı. Çünkü indiğimde tekrardan göz göze gelecektik biliyordum. Teyze yüzüme bakıp pis pis sırıtacaktı. "Olum bak git dedim dedim inanmadın, bak ne oldu şimdi!". Ama bunu yapmamıştı ya da yapamamıştı. Çünkü kafamı çevirmeyerek tepkimi göstermeyi tercih etmiştim. Yenilmiştim hatta ezilmiştim üstüne üstlük. Bu yazı özünde şunu barındırıyor: "Her zaman kazanamazsın birader."

Benden Daha İyilerine Layıksın Burak Market!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 25 May 2012 20:29:00 +0000

İhanet etmek nedir, nasıl bir duygu oluşturur benliğinde insanın onu anlayabildim bugün bir vesile ile. Nedense bu tarz olayları hep akşamları eve geliş yolunda yaşıyor ve siz sevgili okura aktarıyorum. Gereksiz bir detay olsa da söylemeden geçemedim.
Evi aradım. Ekmek al gelirken dedi sevgili kız kardeşim. Konuşma esnasında fırının yanından geçiyordum. Hemen girip aldım ekmeği ve yoluma devam ettim. Eve doğru yaklaştıkça içimde bir sıkıntı belirmeye başlamıştı. Çünkü evimin altında her zaman alışveriş yaptığım Burak Market ve onun sahibi Muhammer Abi vardı. Market dediğime bakmayın, mahalle bakkalı bildiğin. Neden market olarak adlandırmış bilemedim. Halbuki bakkal olmak bana göre bir ayrıcalıktır. Çünkü günün birinde bir Erdal Bakkal olma gibi bir şansınız var. Hatta Burak Market'in Erdal Bakkaldan iki eksiği var. Döner ve çay. Ama kapısında filede top var, beni her zaman cezbeden bir durumdur. Çünkü o toplar çocukluktur, mahalle maçlarıdır. O top seninse en yeteneksiz sen olsan dahi maçtaki yerin garantidir. Sana sert davranamaz, kızamaz ve küfür edemez hiçbir birey. Çünkü top yoksa maçta yoktur. Top seninse sahanın efendisi sensin ötesi yok.
Muhammer abi ile iletişimim hep çok iyi olmuştur. Yeri geldiğinde para üstünü almamışlığım, yeri geldiğinde deftere yazdırmışlığım vardır. Samimiyetimiz bunun da ötesindeydi ve ben ekmeği fırından almıştım. Kalbim sıkışmıştı ve ter boşanmaya başladı şakaklarımdan aşağıya doğru.. Nasıl geçecektim marketin önünden, elimde çuval gibi bir poşetle.. Fırıncı da aramızı bozmak istercesine Muhammer abinin gözüne sokmak için ekmeği poşete değil çuvala koymuştu adeta. Belki dükkanda değildir, kardeşi oradadır diye içimden geçirdim, iyimserlik timsaliydim, polyannaydım. Ama gerçekçi değildim ne yazık ki. Çünkü o hep oradadır. Çoğu zaman dükkanın kapısındadır üstüne üstlük. Hadi orada olmasa içeride öyle bir konumda oturur ki sokağın tamamına hakim neredeyse.. Kaçacak hiç bir yerim yoktu bunun farkına varmıştım artık.
Ona, fırının ekmeğinin daha iyi olduğunu nasıl söylerdim. Daha kaliteli ve lezzetli olması da cabası. Sen daha iyilerine layıksın deyip ona fırınla alışveriş yapmak istediğimi, sorun sende değil bende demek istediğimi söylemek bu kadar zor muydu? Fırında pişirilen ekmek daha steril ortamda saklanıyor, artık seni istemiyorum. Uzun yıllardır beraberiz ama artık ben yapamıyorum, bunaldımdı dilimin ucunda ki sözcükler. Hataydı ilişkimiz, ayrı dünyaların insanlarıyız devamıydı acı dolu sözlerimin. Gözlerimin içine bak ve tekrar et demesinden korkuyordum. Nasıl söylerdim tüm bunları. Halbuki söyleyenler ne kadar da kolay söylüyor karşısındaki insana.
Bakkalın önüne geldim yavaş adımlarımla.. Boşuna aklımdan geçirdiğim onca şeyi düşünerek bir tebessümü kondurdum yüzüme. Az geride duraksayarak ekmeği bilgisayar çantama koydum, ilerledim ve marketin önüne geldim, selamımı çaktım ve eve çıktım. O kadar düşünmeye gerek yok her şeyin çözümü var. Ama ihanet ettiğim gerçeği değişmeyecek bu itirafımla.

Pazar Yeri

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 18 May 2012 21:45:00 +0000

Alışveriş için BİM'e doğru yöneltmiştim adımlarımı. Seçeneklerimden bir tanesi, doğruca hedefe gitmekti ama yapamadım. Çünkü bir alt sokakta Pazar kurulmuştu. Gitmemek uğruna hasta numaraları yaptığım, annemle tartışmalar yaşadığım, kardeşimi harcadığım alana şimdi kendi isteğimle gitmeye karar vermiştim. Amacım neydi, beni oraya yönelten his neydi tam bilemiyordum. Sırf bir şeyler yakalayıp yeni bir yazı yazmam için ilham vermesi de yeterliydi aslına bakılırsa.. Ama kafamda ki tek düşünce o değildi. Yine mi çocukluk özlemim depreşmişti. Bu sorunun cevabını biliyorum, emin olmamış gibi yaptığıma bakmayın aziz okur. Cevap basit, Nostaljiyi hep sevmişimdir.

Pazarın girişi önünde bir kaç saniye durakladım ve çevreme baktım iyice. Ne aradığını bilmeyen bir dedektif gibiydim. Bu yüzden her yeri didik didik etmem gerektiği hissi çökmüştü üzerime. İlerlemeye devam ettim. Kafamın içinde peydah olan soruları bir kenara bıraktım. Girip biraz gezinecek, biraz gözlem yapacak ve uzaklaşacaktım pazar aleminden. Charlie'nin çikolata fabrikasına giren bir çocuk rolüne büründüm kısa bir an için. Seçme hakkımın olmadığı zamanlara döndüm. Kıyafetlerimi annem alır, ayakkabılarımla birlikte. Annemin peşine takılır, kıyasıya pazarlığa şahit olurdum. Bu anlar film kareleri şeklinde bir bir gözümün önünde belirdi. Sebzeyi meyveyi seçmek için ikna çabasını kullanan annem oldukça başarılı bir performans sergilerdi. "O zaman almıyorum" taktiği nedense çoğu zaman işe yarardı. İstiklal caddesin'den sonra en fazla sirkülasyonun olduğu yerlerdir pazarlar. Birilerine çarpmadan gezmek mümkün değil. Cüsse de genişleyince çarpışmalar kaçınılmaz oluyor. Deli gibi bağıran satıcı abileri stadyumda ki amigolar ile aynı kişiler, bunun üzerine bahse girebilirim o an. Sağımda beş çizgi adidaslar, solumda nipe ayakkabılar. Envai çeşit malzeme var dört bir yanımda. Göz gezdirmeye devam ediyorum. Pazarlık yapan teyzeye takılıyor gözlerim her yerde. "Annemin yanına gelemez." ifadesini söylüyorum içimden haklı olarak. Küçüklüğümden pasajlar görüyorum. Annesinin aldığı ayakkabıya "ama yaaa" şeklinde karşı çıkma çabasına giren bir çocuk ilişiyor gözüme. "Boşuna direnme delikanlı" diyorum pis bir sırıtış ekleyerek surat ifademe. Gökyüzü ve benliğim arasına girmiş olan çadıra doğru çeviriyorum gözlerimi. Güneş ışınlarına mani olan çadır içeriye sarı bir ışık yaymıştı. Çok severim sarı ışığı ayrı konu.. Adımlarımı sıklaştırıyorum çıkışa doğru. Beni bu mecradan bu denli uzaklaştıran hissin ne olduğunu bilmiyorum. Bilinçaltında varsa demek ki bir şeyler.. Çocukluğuma olan özlemim ve nostalji yaşama dürtüm bu zaman zarfı içerisinde yerini büyümüş olmanın, seçimlerimi kendim yapıyor olmamın sevincine bırakmıştı. Karar verebilsek ya artık; çocuk mu kalmak, büyümüş mü olmak..

Kılavuz'dan bir Pasaj

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 30 Apr 2012 22:22:00 +0000

"Bir de pattadak çıkagelenler vardır, senden istediğini senin rızanla alan, seni kendine bağlamsını başaranlar vardır.. Günün birinde geldikleri gibi giderler. Ya alacaklarını aldıkları, bu da kendilerine yettiği için.. Tabii, bu durumda, ilk öbektekiler gibi davranmış olurlar: Yağma bitmiştir... Ya da sen onlara, kabul etmek istemedikleri bir ölçüde bağlandığın için. Yani 'başkası yağmalanır ama ben, başkasının kullanabileceği bir toprak değilim' türünden bir tutum... Senden uzaklaşırken senin ne düşündüğünü hiç merak etmezler..."

Bilge KARASU - KILAVUZ

Heyecan Arayışı

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 17 Apr 2012 19:31:00 +0000

Saat 23.40 sularıydı, eve doğru gidiyordum. Otobüsten inmiş yavaşça eve doğru yaklaşırken içimde bir his belirdi. Duygusuzum, ruhsuzum diye haykıran birine seni seviyorum demek gibi manasız ve saçma bir işe kalkışmak üzereydim. Tüm olasılıkları hesaplamakla başlıyorum işe..
3 önergen ya da ergen ne olduklarını tam kestiremesem de ne olmadıklarını biliyorum: "Gelişimini tamamlamış sağlıklı birer yetişkin" oturuyor kaldırımda. Sesleri, gece yarısını yarıp semaya ulaşıyordu ya da ben öyle hissediyordum. O kadar eğleniyorlardı ki amiyane tabirle "ayar oldum". Ama kamçılamıştı bu hareketleri beni garip bir şekilde. (Tütün veya alkol içeren herhangi bir madde kullanmadım, kullanmam.). Sarı ışıklar altında gençler aralarında şakalaşıyorlar, oynaşıyorlar...(Devlet Bahçeli klasiğini canlandırın aklınızda onu söylüyorum içimden). Yavaş yavaş atıyorum adımlarımı. Ve aklımda vuku bulan olayları hayata geçirmeye karar veriyorum. Kaşlarımı çatıyor, "tip tip" bakıyorum sesin geldiği yöne. Beni fark etmelerini bekliyorum. Biraz zaman geçiyor. İstediğimi elde ediyor ve dikkatlerini üzerime çekmeyi başarıyorum. Annemden cornette parası almak için dakikalarca merdivende bekleyen ve istediğini alan(50.000Lira) Uğur'um o an. İstediğini elde etmenin haklı mutluluğunu yaşıyorum. Artık kalbim daha hızlı atıyor ve hafiften terliyorum. Doğru mu yanlış mı bilmiyorum ama hani şöyle bir durum vardır ya, köpeğe ondan korktuğunu belli etmeyeceksin yoksa üstüne gelir, bu cümleyi doğrular en ufak bir tecrübem olmadı o güne dek. Tırsıyorum da üstüne üstelik. Şerlok Holms'un dövüşmeden önce oynadığı oyunu oynuyorum kafamda ve kurduğum senaryoların hiçbirinde alt edemiyorum elemanları. Ufak tefek olanı her defasında harcıyorum ama diğer ikisi maf ediyorum beni oracıkta. O kadar abartıyorum ki 3. sayfa haberi başkahramanı oluyorum. Tabi ki maktul olarak. Ufak kara kuru olanı yere serip kaçarım düşüncesi, sırtımda ki 3 buçuk kiloluk çantanın varlığını hatırlamam ile uzaklaşıyor düşüncelerimden. Hadi bilgisayarı falan geçtim, cüzdanım içinde. Başka bir yol bulmaya çalışıyorum, benim için hayat memat meselesi haline gelen öss sınavında bu kadar yormadım kafayı inan. Her neyse, vurup dükkana girmek geliyor aklıma ama açık herhangi bir yer göremiyorum. İlerde Tekel bayii var ama oldukça uzak, gözüm kesmiyor. 100 metreyi 9.67 ile koşabileceğime inandırıyorum kendime bir ara sırf ufak tefek olana bir darbe indirebilmek için. İşin ilginç tarafı içimde en ufak bir şiddet dürtüsünün olmaması. Renk katmak istiyorum durağan olarak ilerleyen hayatıma sadece. Bu kadar çok şeyi kısacık bir zaman dilimine sığdırmış olabilmeme şaşırıyor ve geri adım atmaya karar veriyorum, bazı düşüncelerden koşarak uzaklaşmak gerekir, bunun bilincinde olan bir birey olarak olaya karşı tutum geliştiriyorum. Burnumu da düşünüyor ve vazgeçiyorum. Ailesi için pis işlere kalkışmayan bir aile babasıyım o dakikalarda. Nedendir bilmiyorum, bir türlü tek yapmam gerekenin kafamı farklı bir doğrultuda hareket ettirmek olduğunu düşünemiyorum. Mazlum olmaya karar veriyorum.

Çizmeli kedinin meşhur bakışı beliriyor ufacık gözlerimde. Büyümüyor gözlerim ama büyümüş gibi hissediyorum. Bir daha arkasına bakmamak üzere dönüp giden bir sevgili havası verdim sahneye. Ama bakıyorum ardıma arada bir. Tedingirlik hissi iliklerime işlemiş vaziyette. Ama hak ettim bunu. Yazılarımda mesaj vermek huyum değildir, ama bunda vereceğim. Normalde senin keşfetmen lazım bu mesajı aziz okur. Ama tembel insanlarız vesselam.
Anlık hislere kapılıp olur olmaz işlere kalkışmayın. Ya da kalkışın heyecan olsun..