Uzayda başka bir yerlerde ‘akıllı yaşamın’ olup olmadığı, varsa bu yaşamın gelişmiş bir medeniyet düzeyinde olup olmayacağı yüzyıllardır astronom ve diğer bilimcilerin kafa yorduğu konulardan. Bunu açıklığa kavuşturma yolunda bugüne kadar yürütülen çalışmalar, özellikle Dünya istikametine gönderilmiş olabilecek radyo dalgalarının varlığını araştırmaya odaklandı hep. Ancak belki onların bizi arayıp bulmak gibi bir derdi olmayabilir. Hatta belki de başkalarının onları bulmasını bekliyor olabilirler. ABD Illinois’deki Fermi Ulusal Hızlandırıcı Laboratuarı’ndan Richard Carrigan, uzayda yaşam arayışına ilişkin bazı temel ipuçlarını sıraladı. Uzaylı arayanların dikkatine…

Dünya’daki ışıklar, geceleyin yakın uzaydan görülebiliyor. Dolayısıyla başka bir gezegendeki medeniyet de kendi ışıklarını yayıyor olabilir. Ancak bunu tespit etmek çok zor. Çünkü, örneğin Dünya’daki tüm elektriğin kullanıldığı dev bir lamba bile yapsanız, onun ışığı Dünya’nın yüzeyine düşen hafif bir Güneş ışığının binlerde biri düzeyinde olacaktır. Dolayısıyla bu bilginin, başka gezegenlerden yayılan ışıklar için de geçerli olduğunu söyleyebiliriz.

Güneş Sistemi dışındaki gezegenlerin atmosferlerinde kimyasal kirletenler olup olmadığına bakılabilir. Örneğin kloroflorokarbon gibi yapay bileşikler, çok uzaktan tespit edilebilecek işaretler bırakıyor atmosferde. Şöyle ki, bu gazlar karakteristik dalga boyundai kızılötesi ışığı büyük ölçüde emiyorlar ve bu şekilde tespit edilebiliyorlar. Ancak bunun için bugün sahip olduklarımızdan çok daha gelişmiş ve hassas kızılötesi teleskoplar gerekiyor.

Nükleer atıkları bir yıldıza gönderip yoketmek, orada oluşacak nükleer fisyon sonucunda çok büyük miktarlarda teknetium ve neodimium gibi nadir elementlerin ortaya çıkması demek. Bu denli büyük miktarlardaki elementler, yıldızın ışığında tespit edilebilir. Ancak bu miktarın, örneğin teknetium için, 100 bin tondan fazla olması gerekiyor. Bugüne kadar Dünya’daki tüm nükleer reaktörlerde ortaya çıkan teknetiumun 100 ton civarında olduğunu belirtelim.

Uzaydaki başka bir medeniyet teknolojik açıdan o denli gelişmiş olabilir ki, güneş enerjisinden yararlanmak için Dyson küresi gibi sistemler kullanıyordur. Bu teorik ‘koza’ sistemi, yıldızın etrafını sarıyor ve yayılan ışığı yönetiyor. Böyle bir durumda elbette yıldızdan dışarıya yayılan ışıkta azalma olacaktır ama Dyson küresi de bu sırada sürekli ısınacağı için Dünya’dan görülebilecek derecede yoğun kızılötesi ışın üretebilir. Bugüne kadar uzayda tespit edilen bazı ‘kozamsı’ olumuşlar, Dyson küresini akla getirdiyse de, genellikle yıldızı saran hidrojen gazı bulutu, toz bulutu ve hatta asteroid katmanı olarak yorumlandı.

Sadece bir yıldızı değil pek çok yıldızı kapsayan bir Dyson sistemi kurulmuş olabilir. Bu teorik yapı, galaksideki pek çok yıldızın ışıklarını azaltacağı için Fermi baloncuğu olarak adlandırılan bir ‘karanlık alan’ oluşturabilir. Bunlar da tabi ki daha fazla ısı yayacak ve kızılötesi ışıkta görülebilecek. Ancak bir karanlık alanın Fermi baloncuğu olup olmadığını anlamak çok zor. Özellikle spiral galaksilerde bu tür karanlık bölgeler ve toz bulutları bolca bulunuyor. Daha simetrik, eliptik galaksiler araştırma açısından daha uygun.

Çok gelişmiş bir uygarlık, enerjisi azalmakta olan kendi yıldızını modifiye edip yok olmaktan kurtulabilir. Malum, yıldızlar yaşlandıkça çekirdeklerindeki hidrojen de azalır ve yaydığı ısı ve ışık düşer. Bu da çevresindeki gezegenlerde yaşayan canlıların hayatını sonlandırabilir. Eğer bu medeniyetlerden biri son derece güçlü ve ileriyse, farklı yollarla yıldızın ömrünü uzatabilir. Örneğin yıldızın dış çeperindeki hidrojenle çekirdeğindekini karıştırabilir, bazı elemenentleri yıldızdan ayırabilir ya da merkezdeki basncı değiştirmek için yıldızın dönüş hızını bile ayarlayabilir. Ve elbette tüm bunlar yıldızın uzaktan izlenen davranışlarında değişikliğe yol açar.

Kaynak: ntvmsnbc

Komutanlık, mevcut sistemin, Havacılık ve Uzay Teknolojileri Enstitüsü (HUTEN) merkez dershanesi başta olmak üzere 15 hava birlik ve kurumunda 2007-2008 eğitim-öğretim döneminden itibaren hizmete başlayacağını açıkladı.

HUTEN’de havacılık, elektronik, bilgisayar, endüstri mühendislikleri ve uzay bilimleri anabilim dalında, yüksek lisans ve doktora eğitimleri veriliyor. Sistem, tam kapasiteyle kullanıldığında, her yıl bin 300 öğrenci yüksek lisans eğitimi yapacak.

İleri teknoloji imkanları kullanılarak kurulan sistem, merkez dershanedeki görüntü ve ses, kaliteden ödün vermeden uzaktaki dershanelere taşınarak uzaktaki öğrencilerin de gerçek dershane şartlarında eğitim almalarını sağlayacak.

HUTEN’in eğitimdeki bir diğer özelliği de dünyanın neresinde olursa olsun öğretim üyelerinin enstitüde ders vermelerini sağlamak olacak.

Uzmanlaşmış en üst seviyedeki öğretim üyeleri Hava Kuvvetleri subaylarına ders verebilecek.

Eğitim-öğretim işbirliği anlaşması

HUTEN ile ABD’de bulunan ‘Old Dominion University’ ve ‘Virginia Polytechnic Institute and State University’ arasında eğitim-öğretim işbirliği anlaşması imzalandı.

Sistem üzerinde yapılan çalışmalar merkez dershanedeki bilgisayarlar tarafından kaydedildiği için öğrencilerin ihtiyaç duyması halinde daha sonra aynı dersler görsel olarak öğrencilerin hizmetine sunulabilecek.

Modüler yapıya sahip olan sistem, ihtiyaç duyulduğu anda diğer hava birlik ve kurumlarına da kurulabilecek. Yüksek lisans eğitiminin dışında, diğer eğitimler ve özel amaçlar için de kullanılabilecek.

Kaynak: cnntürk

Yeni dünyaları keşfet ve gizemli uzaylılara karşı dikkatli ol.
Uzayı ele geçirmek isteyen şirketlerden birine katıl, kendin ila ittifakta bulunduğun arkadaşların için savaş ve uzay pilotu olarak şeref, servet ve güç sahibi ol.
Uzay gemini ufak Starjet’ten, korkulan bir savaş gemisi olarak geliştir ve DarkOrbit’te kendine unutulmaz yap.

DarkOrbit heyecan ve aksiyon dolu bir uzay oyunudur. Bu oyunu oynamak için yukarıdaki DarkOrbit üyeliğine tıklayın ve kayıt olun!

İstikameti Ay olan Apollo 13 uzay aracının mürettebatı, tam 40 yıl önce bu hafta yola çıkmalarından çok kısa süre sonra ölümcül sorunlar zinciriyle karşı karşıya kalmıştı. Önce oksijen tankı patlamış, ardından uzay aracının iletişim cihazları da dahil neredeyse dörtte üçü çalışmaz hale gelmişti. Patlama, yaşam destek ve elektrik ünitelerini büyük ölçüde tahrip etmişti.

Astronotlardan Jim Lovell’ın meşhur “Houston, bir sorunumuz var” cümlesiyle yer istasyonuna bildirdiği arızalar son derece dramatik bir mücadele örneğini tetikledi ve uzayın derinliklerinde hayata veda edeceği tahmin edilen üç astronot Dünya’ya dönmeyi başardı.

Mürettebatın bugün hayatta olan iki üyesi Jim Lovell ve Fred Haise, Florida’daki Kennedy Uzay Merkezi’ndeki 40. yıl anma törenlerinde başlarından geçenleri “en başarılı başarısızlık örneklerinden biri” şeklinde yorumladı. Ay’a belki inenemişlerdi ama muhteşem bir dirayet, çalışma, işbirliği ve cesaret örneği sergileyerek, pratikte neredeyse bir hurdaya dönen Apollo 13’le Dünya’ya dönebildiler.

Şimdi 82 yaşında olan ekip lideri Lovell’a göre, heyecanla başladıkları Ay yolculuğunun sinirleri mahveden bir ölüm-kalım mücadelesine dönüşmesi aslında “çok başarılı bir başarısızlık hikayesi” ortaya çıkardı. Mücadeleyi kazanıp Dünya’ya dönmek, Lovell’ın sözleriyle, “insanın neredeyse kesin olan bir faciayı bir başarı hikayesine dönüştürme becerisini” gösterdi.

Apollo 13’teki oksijen tankı, yola çıkıldıktan iki gün sonra infilak etti. Lovell, Haise ve Jack Swigert, sorunun ciddiyetinin henüz farkında değiilerdi. “Tankın patladığını farkettiğimizde ilk aklımıza gelen Ay’a inemeyecek olduğumuzdu” diyen Lovell bu nedenle büyük hayal kırıklığı yaşadıklarını belirtiyor.

Tehlikenin büyüklüğü kısa süre sonra farkediyorlar. Lovell, Texas’taki Johnson Uzay Merkezi’yle telsiz bağlantısı kurup tarihe geçen o ünlü cümlesini sarfediyor: “Houston, bir sorunumuz var”.

Lovell şöyle devam ediyor: “İki ya da üç yakıt hücresi bozulmuştu. İki oksijen tankı da işlevsizdi. Telsiz bağlantımız kopmuş, bilgisayarlarımız uzun süre çalışmamıştı. Pek çok durum için önceden tatbikat yapmıştık ama bu kadarını beklemiyorduk.”

Sorunun ortaya çıkmasını izleyen beş gün boyunca astronotlar ve uzay merkezi, birbiriniz izleyen sorunlar zinciriyle boğuştu; su ve yiyecekleri idareli kullanıyor, düşen kabin ısısına uyum göstermeye çalışıyor, bir yandan da hem tamirat hem geri dönüş planları yapıyordu.

“Bir sorun çıkar çıkmaz hemen o anda, bazen oylama yaparak, çözüm bulmaya çalışıyorduk. Soğukkanlılık ve hızlı hareket etmek işe yaradı” diyor Lovell. Sonuçta ekip komuta modülünü atmosfere sokmayı başarmış ve kapsül 17 Nisan 1970’te Pasifik Okyanusu’na düşmüştü.

Apollo 13 mürettebatının kapsülden sağ salim çıkarak USS Iwo Jima gemisine çıkışı, dünyanın pek çok yerinde canlı izlendi. New York Grand Central Station tren garında toplanan binlerce Amerikalı, o anı çığlık ve alkışlarla karşıladı. Çok dramatik ve medyatik bir insan hikayesine imza atan üçlü, birer ulusal kahramana dönüştü.

Lovell, 11 yıllık astronotluk kariyerinde hiç Ay’a gitmedi. NASA’da ayrıldıktan sonra telekomünikasyon sektörüne geçti. Haise, kariyerini havacılık sanayiinde sürdürdü. Swigert ise siyasete atıldı ve 1982’de Kongre üyeliğine seçildi. Ancak ne yazık ki yeni görevine başlayamadan kemik kanserinden yaşamını yitirdi.

kaynak: ntvmsnbc