V-Siam

Blacklist! แดงหมายหัวคนดัง

2012-06-26T04:35:00.001-07:00

ที่มา : http://webboard.serithai.net/topic/14533-%E0%B8%A3%E0%B8%A7%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B1%E0%B8%87-%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B8%9E%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B7/

เมตตาธรรมค้ำจุนโลก

2012-06-25T23:06:00.002-07:00

A picture is worth a thousand words.

............................

ผู้นำนั้นสำคัญไฉน ?

2012-06-25T22:47:00.000-07:00

เอเยนซี - แผ่นสติกเกอร์ธงชาติเล็ก ๆ ติดระบุตำแหน่งบนพื้นเพื่ออำนวยให้ผู้นำแต่ละชาติมายืนประจำจุดตามธงประเทศของตน เพื่อฉายภาพร่วมกันเป็นที่ระลึกในการประชุมสุดยอดผุ้นำกลุ่มชาติอุตสาหรรมชั้นนำและชาติเศรษฐกิจเกิดใหม่ 20 ประเทศ หรือ จี-20 ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองลอสกาบอส ประเทศเม็กซิโกระหว่างวันที่ 18-19 มิ.ย.

ผู้นำชาติต่าง ๆ ก็ไม่ได้คิดอะไร ต่างพากันยืนเหยียบธงชาติของตน แต่.. ประธานาธิบดีหู จิ่นเทาของจีนไม่ทำเช่นนั้น

หลังจากถ่ายรูปหมู่แล้ว หู จิ่นเทาก้มลงไปเก็บรูปธงชาติจีนขึ้นมา ด้านข้างมีเพียงประธานาธิบดีบารัก โอบามา และแองเกล่า มาร์เกล นายกหญิงของเยอรมนีเท่านั้นที่สังเกตเห็นพฤติกรรมของหู

หลังจากกระแสผู้นำจีนก้มเก็บธงชาติได้ถูกตั้งเป็นกระทู้ในไมโครบล็อกจีน ช่วงเวลาสั้น ๆ มีผู้ส่งต่อถึง 150,000 คน ระบุว่า หูเป็นผู้นำคนเดียวในจี 20 ที่คำนึงถึงความสำคัญของสัญลักษณ์ของชาติ

กระแสชื่นชมยินดีถูกตีแผ่ ชาวเน็ตหลายคนแสดงความเห็นภูมิใจกับการกระทำของผู้นำ ขณะที่ความเห็นที่มองว่าเป็นเรื่องบังเอิญถูกลบทิ้งอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามสำนักข่าวรอยเตอร์ได้ลงข่าวภาพชุดหู จิ่นเทาแกะธงชาติจากรองเท้า โดยระบุว่าสติกเกอร์ธงชาติไปหลุดติดกับรองเท้าท่านผู้นำฯ

ที่มา : ผู้จัีดการออนไลน์

สหายแห่งหังโจ

2012-06-25T21:49:00.001-07:00

สหายแห่งหังโจ

พวกมันไม่ได้เกิดวันเดียวปีเดียวกัน...แต่ยอมรับนับถือมั่นเป็นสหาย
หากผู้หนึ่งมีภัย...อีกคนจะไม่ลังเลใจกระโดดเข้าร่วมป้องภัยในทันที
มีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้าน...คำคำนี้สามารถใช้กับพวกมันได้อย่างเต็มภาคภูมิ
หนึ่งตัวเล็กไหวพริบปฎิภาณเฉียบแหลม...หนึ่งตัวใหญ่เข้มแข็งดุจม้าป่าอาชาไนย
เนิ่นนานวัน...ใจยิ่งประสานใจกลับรักใคร่ดั่งพี่น้องคลานตามกันมา

พวกมันร่วมสาบานจะไม่ทอดทิ้งกันตลอดกาล
ในโลกนี้จะมีเพื่อนกี่คนกันเชียว...ที่เราสามารถฝากเป็นฝากตายกับมันได้
บ้านเมืองไม่สงบมีการรบทำศึกสงคราม...ทั้งคู่ขันอาสาออกไปสู้ที่แนวหน้า
ยอมพลีกายถวายชีพเพื่อชาติ...ไม่คิดหลงเหลือชีวิตกลับสู่บ้าน
พวกมันมอบคำสัตย์ปฎิญาณด้วยใจ...มิใช่แค่วาจา
ศึกเหนือจรดใต้ทุ่มเทใจกายมิเคยได้ประหวั่นพรั่นพรึง
ตกอยู่ในวงล้อมของศรัตรู...มิต้องเหลียวหลังกลับไปดูสหายยังคงยืนอยู่เคียงข้าง
ร่องรอยแผลเป็นเต็มตามเนื้อตัวหน้าตา...มิได้ลดทอนความกล้าอาจหาญ
คนตัวใหญ่สูญเสียดวงตาข้างขวา...ตัวเล็กถูกดาบคร่าสองมือเหลือมาแค่แปดนิ้ว

สวรรค์มีตาฟ้ายังมีใจ...ทั้งคู่ได้รับการแต่งตั้ง
เป็นแม่ทัพใหญ่ปราบหนตะวันออก
ร่วมเรียงเคียงไหล่...
ปราบอริราชศรัตรูปราชัยทั่วสิบทิศ
ชื่อเสียงขจรกระจาย...
แม่ทัพคู่ผู้เกรียงไกรหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก
รวบรวมบ้านเมืองเป็นปึกแผ่นมั่นคง...
ดำรงความสงบคืนมาอีกครา
บำเหน็จความกล้า...
ตัวใหญ่ได้เป็นเสนากลาโหมควบคุมทุกเหล่าทัพ
ส่วนตัวเล็กเป็นเสนาบดียุติธรรม
ดูแลอำนาจตุลาการ

บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข...ในปีที่ห้าที่ประชุม
เสนามีความคิดปฎิรูปการปกครอง
จัดให้มีการเลือกตั้งประจำเขต
เข้าไปนั่งเป็นสภาเมือง
ทำหน้าที่ออกกฎหมายกลั่นกรอง
เรื่องสำคัญในการบริหารประเทศ
แต่ความคิดเห็นได้แตกแยกเป็นสองฝ่าย
...ทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย
ฝ่ายกองทัพกริ่งเกรงความล่าช้า
..กว่าประชุมสภาเพื่ออนุมัติ
ศัตรูคงล่วงล้ำแนวเขตความมั่นคง
ของประเทศอาจคลอนแคลน

แรกๆต่างโต้เถียงด้วยเหตุผล...
ต่อมาเริ่มปะปนเรื่องศักดิ์ศรี

บรรยากาศทวีความรุนแรงคุกรุ่น...ข้ามหลักการของเหตุผลจนกลายเป็นอัตตา
กิเลสตัวตนผู้เป็นราชันแห่งความชั่วช้า...เห็นช่องสบโอกาส
ขยายความร้าวรานบานปลาย...
บ้านเมืองระส่ำระสายไร้ความสามัคคีหวนนึกถึงเบี้องแรก...
ล้วนมีจุดมุ่งหมายเพื่อปฎิรูปบ้านเมืองโดยแท้
เจ้าอัตตาจุดไม้ขีดก้านเดียวขึ้นในใจ...ตอนนี้ไฟกำลังลามเผาเมือง
ไม้ขีดไฟอัตตา...ไม้ขีดไฟก้านเล็กที่มองไม่เห็น

บ้านเมืองแตกแยกวุ่นวายมากขึ้นทุกขณะ
เสนาบดียุติธรรมซึ่งวางตัวเป็นกลางในเรื่องนี้...กังวลใจเป็นอย่างยิ่ง
ครุ่นคิดหาทางออกด้วยสันติวิธี...แต่มันกลับขบคิดไม่ออก
หลายวันผ่านไปมันได้ส่งเทียบเชิญเสนากลาโหมสหายมาร่ำสุราที่บ้าน
แม่ทัพนายกองต่างทักท้วง...สถานการณ์ล่อแหลมไม่สมควรไปเพียงลำพัง
เพ้ย...มันกับข้าร่วมเป็นร่วมตายกันมานับครั้งไม่ถ้วน
หากไว้ใจสหายผู้นี้ไม่ได้...ในโลกหามีผู้ใดคู่ควรแก่การไว้ใจได้อีกแล้ว
บรรยากาศในวงสุราครื้นเครงยิ่งนัก...ความหลังครั้งเก่าได้ถูกรำลึกนึกถึงอีกครา
ไม่เมาไม่เลิกรา...ร่ำสุรากับสหายที่รู้ใจนับว่ากล่าวได้ไม่คลาดคลื่อนความจริง
ตื่นเช้าขึ้นมา...สุราทำให้เสนากลาโหมปวดศรีษะแล้วจริงๆ
แต่ใจของมันกลับปวดร้าวรุนแรงยิ่งกว่า...เมื่อพานพบว่าตัวเองอยู่ในคุก
ลำคอตีบตัน...น้ำตาพลันหลั่งไหลเมื่อนึกถึงใบหน้าสหายร่วมสาบาน

สหายที่มันรักยิ่งกว่าชีวิตของมันเอง...
กลับทำกับมันได้ถึงเพียงนี้
สหายต้องการชีวิตของเราแค่กล่าวออกมาคำเดียว
...เพียงคำเดียวเท่านั้น
ความรู้สึกตอนนี้ปวดร้าวรันทดหรือคลั่งแค้น
นับว่าไม่สามารถแยกแยะออกได้จริงๆ
ชั่วชีวิตของมันปราดเปรียวดังม้าพยศ...
แต่ตอนนี้กลับหมดอาลัยตายอยาก
แขนขาไร้เรี่ยวแรงได้แต่นอนส่ายศรีษะไม่เข้าใจ
...น้ำตาหลั่งไหลไม่ยอมหยุด
มันไม่ได้กลัว เนื่องเพราะมันไม่เคยกลัว
......เพียงมันไม่เข้าใจ !!!
โทษทัณฑ์เป็นกบฏต่อแผ่นดิน...
มีอาญาต้องประหารในวันพรุ่ง
เที่ยงคืนแล้วมิอาจข่มตาหลับใหล...
พลันมีทหารกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

จับมันมัดมือผูกตาแล้วนำพาไปยังสถานที่หนึ่ง
เมื่อถึงที่หมายก็ปลดเปลื้องพันธนาการ...แสดงความเคารพอย่างสูงแล้วจากไป
มันพินิจสถานที่นี้รู้สึกคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง...กลับเป็นหน้าผาแห่งหนึ่ง
ที่แท้เป็นสถานที่เดียวกันที่มันกรีดเลือดร่วมสาบานเป็นพี่น้องกับตัวเล็ก
ในความมืดกลับมีเงาคนผู้หนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ก่อนแล้ว...เสนาบดียุติธรรม
มันประคองดาบขึ้นเหนือศรีษะ...สองมือน้อมส่งมายังเสนากลาโหม
เราผิดต่อท่านแล้ว...ชีวิตท่านขอชดใช้ด้วยชีวิตเรา
ตัวใหญ่กระชากดาบเงื้อง่า...ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นอีกคราไม่อาจควบคุม
มันขว้างดาบลงหน้าผา...น้ำตาหลั่งไหลเป็นสายเลือด
เบือนหน้าไปทางอื่นขบกรามพูดว่า...เราฆ่าท่านไม่ได้หรอกน้องรัก
เพราะท่านเป็นสหายเรา...เมื่อเป็นสหายแล้ว...ย่อมเป็นชั่วชีวิต
สหายไหนเลยฆ่าสหายได้...น้ำเสียงมันรันทดหดหู่บาดลึกลงไปในจิตใจ
ตัวเล็กถึงกับกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
น้ำตาชายชาตรีทะลักปานทำนบแตก...หยาดหยดลงมาไม่ขาดสายเช่นกัน
ทันใดนั้นตัวเล็กใช้มีดพกประจำตัว...มันกลับใช้เชือดคอตนเอง
เสนากลาโหมถลันปราดเข้าประคองเพื่อนรัก...ท่านทำเช่นนี้เพื่ออะไร
ตัวเล็กใช้นิ้วชี้เปื้อนเลือดขีดเขียนข้อความหนึ่งลงบนแขนเสื้อก่อนสิ้นใจ
เพื่อแผ่นดิน !!!

อาญาแผ่นดินเมื่อตัดสินแล้วไม่อาจเปลื่ยนแปลง
เสนากลาโหมเดินเข้าสู่หลักประหารอย่างองอาจสง่าผ่าเผย
มุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มเยือกเย็นสงบ...มือขวากำเศษผ้าแขนเสื้อไว้แนบแน่น
การดำรงคงอยู่อย่างยิ่งใหญ่นับว่ายากลำบากมากแล้ว
การตายให้ยิ่งใหญ่...นับว่ายากลำบากมากกว่าหลายเท่านัก
เรื่องราวเหล่านี้แพร่สะพัดไปทั่วหังโจอย่างรวดเร็ว
การตายของสองวีรบุรุษยิ่งใหญ่...นับว่าได้เรียกสติสามัคคีของผู้คนทั่วแผ่นดิน
ทิฎฐิมานะอัตตาความแตกแยก...ถูกล้างด้วยเลือดของสหายคู่หนึ่ง
สหายผู้รับใช้แผ่นดิน...ตราบลมหายใจสุดท้าย
ความสงบสุข สันติ มั่งคงของบ้านเมือง...บางทีกว่าจะได้มา
ต้องให้เลือดหลั่งนองไหลทาปฐพี...ผู้คนจึงจะมีสติทบทวน
ทำใมต้องเป็นเช่นนี้หนอ...............
ฤามันเป็นเช่นนั้นเอง !!!
หากท่านผ่านไปทางเมืองหังโจ...ท่านจะมองเห็นอนุสาวรีย์สองสหายเล็กใหญ่
ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าประตูเมือง...คอยปกปักรักษาหังโจตราบชั่วกาลนาน

ปุถุชน

ที่มา : http://www.baanjomyut.com/100bhuppa/swordman/06.html

บทความ : คนไทย 8 สายพันธุ์

2012-06-14T16:35:00.004-07:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ดร.ธีรยุทธ บุญมี ไปปาฐกถาเรื่อง "อนาคตการเมืองไทย และนโยบายของรัฐบาลทักษิณ 2" ความตอนหนึ่งท่านวิเคราะห์ โครงสร้างชนชั้นทางสังคมไทย โดยระบุว่า

ขณะนี้ได้เปลี่ยนจากเดิมที่แบ่งเป็นรวย-จน นายทุน-กรรมกร มาเป็น มี-ไม่มี หรือ มี-มีน้อย ซึ่งชนชั้นกลางจะพอใจกับความเติบโตเศรษฐกิจ คนจนจะพอใจในภาวะที่มีน้อย ความขัดแย้งทางชนชั้นในสังคมแบบจน-รวยลดลง… สังคมไทยยังไม่สนใจอุดมการณ์การเมือง และประชาชนส่วนใหญ่สนใจแค่ขอให้ปากท้องอิ่ม ดังนั้นเมื่อไทยรักไทยประกาศนโยบายหลัก คือทำให้ประชาชนมีความเป็นอยู่ดี กินดี ท้องอิ่ม จึงอาจทำให้พรรคไทยรักไทยอยู่ยาว…

บทวิเคราะห์นี้ทำให้ผมนึกถึงคำกล่าวของอาจารย์หมอประเวศ วะสี ที่ท่านเคยกล่าวไว้ว่า "งานด้านการตลาด จะใช้การวิจัยทุกขั้นตอน อำนาจจึงมากเหลือเกิน การตลาดไม่มีอะไรทานได้เลย เพราะว่าใช้การวิจัยทุกขั้นตอน แต่อย่างอื่นเราไม่ใช้ เรื่องของการศึกษา การสาธารณสุข เรื่องต่างๆ เราไม่ใช้การวิจัย การวิจัยที่ใช้จะใช้มากอยู่สองภาค คือ ภาคธุรกิจกับภาคการสงคราม"

กรณีตัวอย่างของเรื่องนี้คือ งานวิจัยชุด Faces of Thailand จัดทำโดย บริษัท โลว์ (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งได้มีการบรรยายสื่อมวลชนไปเมื่อสัปดาห์ก่อนและผมก็ได้มีโอกาสไปนั่งฟังด้วย ในขณะที่ “กรุงเทพธุรกิจ” ก็ได้นำเสนอเป็นข่าวหน้าหนึ่งฉบับวันศุกร์ที่ 18 มี.ค.ที่ผ่านมา

Faces of Thailand ไม่ใช่การวิเคราะห์ชนชั้น หรือแบ่งคนเป็น เอ บี ซี ดี แต่ใช้เงื่อนไขทางจิตวิทยา และนำด้านที่ละเอียดอ่อนของความเป็นมนุษย์เพื่อหาแก่นแท้ ซึ่งในแต่ละประเทศจะมีความแตกต่างกัน อย่างเช่นที่เมืองจีน ทางโลว์ก็ได้แบ่งประเภทของคนออกเป็น 9 กลุ่มคือ 1.Emperors 2. Bourgeoisie 3. Spectators 4. Hopefuls 5. Bright Collar 6. Strugglers 7. Achievers 8. Urban Poor และ 9. Missed Out

พอมาสำรวจเมืองไทย ก่อนจะไปถึงการแบ่งประเภท มีผลสำรวจว่า ทุกวันนี้คนไทยไม่ว่าจะยากดีมีจน รู้สึก "รันทด" คือรู้สึกทำนองว่า "ทุกวันนี้ฉันต้องฝ่าฟันและเผชิญกับสิ่งต่างๆ มากมายเพื่อรักษาสภาพชีวิตอย่างที่เป็นอยู่" หรือไม่ก็ "การใช้ชีวิตทุกวันนี้มีความเครียดและแรงกดดันมาก" ผลวิจัยส่วนนี้ผมคิดว่าต่างจากบทสรุปของ ดร.ธีรยุทธ ที่บอกว่า ชนชั้นกลางจะพอใจกับความเติบโตเศรษฐกิจ คนจนจะพอใจในภาวะที่มีน้อย

แต่ทำไม "ภาวะอันรันทด" นี้ทำให้คนแห่ไปเลือกพรรคไทยรักไทย ซึ่งเป็นพรรครัฐบาล เพื่อให้เป็นรัฐบาลอีก เทียบกับเมื่อ 4 ปีก่อนที่พรรคประชาธิปัตย์เป็นรัฐบาลคนก็รันทดเหมือนกัน แล้วแห่ไปเลือกพรรคไทยรักไทย (นี่ผมว่าเองนะครับ ไม่ใช่ โลว์เขาว่า)

ดร.อธิชาติ สุนทรส กรรมการผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนกลยุทธ์และงานวิจัยภาคพื้นเอเชีย อาคเนย์ บริษัท โลว์ (ประเทศไทย) จำกัด อธิบายว่า ถึงแม้วันนี้คนไทยจะรันทด แต่เขากลับมองโลกในแง่ดีและมีความเชื่อมั่นโดย

จำนวน 80.29% เชื่อว่า คุณภาพชีวิตของครอบครัวจะต้องดีขึ้นภายในอีก 2 ปีข้างหน้า

จำนวน 76.14% เชื่อว่า วันหนึ่งฉันจะเป็นคนรวย

จำนวน 74.43% เชื่อว่า อุปสรรคที่ประสบอยู่จะผ่านไปในเร็วๆ นี้

จำนวน 63.14% เชื่อว่า วันหนึ่งจะถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่

"ลักษณะมองโลกในแง่ดีมีสูงมาก แม้จะรู้สึกว่า ตัวเองรันทด คำพูดติดปากของคนที่เราไปทำวิจัยคือ เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นมาเองล่ะ มันก็เป็นอย่างนี้ทุกที สัดส่วนของคนที่คิดอย่างนี้เมืองไทยมีมากกว่าคนจีน" ดร.อธิชาติ กล่าวตอนหนึ่ง

แล้วโลว์สรุปว่า เมืองไทยมีผู้บริโภคกี่ประเภท คำตอบคือ 8 ประเภทซึ่ง "กรุงเทพธุรกิจ" ก็รายงานไปแล้วผมเลยขอฉายซ้ำดังนี้

1.บุกเดี่ยว (Self-Maker) 13.17%

2.ตั้งใจ (Eager Rookie) 19.27%

3.รักบ้าน (Optimistic Warm Family) 16.41%

4.สร้างตัว (Better Life Seeker) 13.07%

5.เติมเต็ม (Fancy Free Empty)7.3%

6.เติมฝัน (Fancy Free Teen)7.4%

7.โดดเดี่ยว (Contented Loner) 6.77%

และ 8.บุญทิ้ง(Helpess Needy) 16.6%

การบรรยายต่อสื่อมวลชนในวันนั้น ให้รายละเอียดในคนสองกลุ่มที่น่าสนใจคือ พวกบุกเดี่ยว (Self-Maker) และพวกโดดเดี่ยว (Contented Loner) ที่ยกสองพวกนี้มาเพราะมีฐานะปานกลางเหมือนกัน อายุอยู่ระหว่าง 35 -50 ปีเหมือนกัน แต่ทัศนคติและการดำเนินชีวิตต่างกัน

พวกบุกเดี่ยวมีทัศนคติแบบว่า "ผมกำหนดชีวิตของผมเองและจะทำให้ดีด้วยสองมือของผม" เป็นเจ้าของกิจการที่มีประสบการณ์ เรียนรู้วิธีการทำธุรกิจด้วยตนเองถึงแม้จะมีการศึกษาค่อนข้างน้อย มองโลกในแง่ดี มีความมุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จสูง และเป็นผู้ที่เริ่มจะมีฐานะ และพร้อมที่จะเปิดรับสิ่งใหม่ๆ ทั้งทางด้านเทคโนโลยีและแฟชั่น

แล้วพวกโดดเดี่ยว (Contented Loner) เป็นอย่างไร พวกนี้เป็นเจ้าของกิจการเล็กๆ ที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย มีฐานะปานกลางกึ่งล่าง ไม่ค่อยมีแรงดลใจใดๆ มีกิจกรรมในชีวิตน้อย เป็นคนที่ตามสังคม แต่ไม่ชอบเข้าสังคมขาดความมั่นใจ

คนทั้งสองกลุ่มนี้แท้ที่จริงก็คือ ผู้ประกอบการรายย่อย ซึ่งบางคนที่เป็นพวกโดดเดี่ยว (Contented Loner) ครั้งหนึ่งเขาอาจจะเป็นพวกบุกเดี่ยว (Self-Maker) มาก่อนก็ได้

พวกตั้งใจ (Eager Rookie) เป็นคนกลุ่มใหญ่ที่สุดในประเทศคือ 19.27% แต่ในกรุงเทพฯ พวกนี้มีสูงถึง 35.1% พวกนี้ต้องการประสบความสำเร็จในชีวิตที่ยิ่งใหญ่ รวดเร็ว ส่วนพวกที่ดูจะคล้ายกันคือพวกสร้างตัว(Better Life Seeker) แต่พวกนี้ต้องการมีชีวิต หรือหน้าที่การงานที่ก้าวหน้าขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป ซึ่งในต่างจังหวัดจะมีสัดส่วนที่สูงกว่าในกรุงเทพฯ

อีกพวกที่เป็นกลุ่มใหญ่ของประเทศคือ พวกบุญทิ้ง(Helpess Needy) ทั้งประเทศมี 16.6% แต่ในกรุงเทพฯ มีถึง 26.3% พวกนี้มีฐานะที่จนที่สุดไร้โอกาส หวังได้แค่บนบานศาลกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ก็แสดงว่าโครงสร้างทางสังคมจิตวิทยาคนกรุง ถ้าไม่ใช่มีความหวังในชีวิตแบบสุดๆ ก็หมดหวังกับชีวิตไปแล้ว

ที่มา : วิถีทุน : จุมพฏ สายหยุด กรุงเทพธุรกิจ วันที่ 24 มีนาคม 2548

อ่านข้อเสนอฉบับเต็มของนิติราษฎร์ เพื่อเสนอแก้ไขประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ที่นี่ พร้อมอรรถาธิบายจากวรเจตน์ ภาคีรัตน์ แก้ทำไมและอย่างไร

2012-06-06T13:10:00.002-07:00

15 มกราคม 2555

คลิปการนำเสนอของ อ. วรเจตน์ ภาคีรัตน์

อ่านข้อเสนอฉบับเต็มของนิติราษฎร์ เพื่อเสนอแก้ไขประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 ที่นี่ พร้อมอรรถาธิบายจากวรเจตน์ ภาคีรัตน์ แก้ทำไมและอย่างไร โดยประชาไท

ที่มา ประชาไท

ขอบคุณภาพ uddthailand

วันที่ 15 ม.ค. 2555 ที่ห้องประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ วรเจตน์ ภาคีรัตน์ นักวิชาการกลุ่มนิติราษฎร์อธิบายโดยละเอียดถึงหลักการและเหตุผลในการแก้ไข ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 โดยเขากล่าวว่าจริงๆ เราไม่จำเป็นต้องมาอยู่กันตรงนี้ ถ้าสภาฯ รับที่จะแก้ไขมาตราดังกล่าว เป้าหมายเบื้องต้นคือนำร่างฯ ฉบับนี้ไปถึงมือของประธานรัฐสภา และให้สภาฯ พิจารณาไปตามลำดับ เราไม่มีอำนาจแก้ไขกฎหมายเอง ที่ทำได้คือการรวบรวมรายชื่อ ระยะเวลาที่เราจะใช้เบื้องต้นคือ 112 วัน

ผลแห่งผลไม้พิษรัฐประหาร 2519
“จากนี้เราจะต้องประสบพบเจอบุคคลที่ไม่เห็นด้วย พรรคการเมืองหลายพรรคการมืองก็แสดงเจตจำนงชัดเจนแล้วว่าจะไม่แก้ไขมาตรา 112” ตัวแทนนักวิชาการกลุ่มนิติราษฎร์กล่าวและเท้าความถึงกฎหมายอาญามาตรา 112 ว่า ในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ปี 2519 มีการล้อมปราบนักศึกษา ท้องสนามหลวง เป็นสถานที่ประหัตประหารนักศึกษา ในเวลานั้น นักศึกษาของหลายมหาวิทยาลัยถูกกล่าวหาว่าเป็นคอมมิวนิสต์ วิทยุยานเกราะที่เป็นกระบอกเสียงภาครัฐได้ปลุกระดมให้ประชาชนเกลียดชังนัก ศึษาและนำไปสู่ความรุนแรง สุดครั้งหนึ่งของประวัติศาสตร์สมัยใหม่

ผลพวงครั้งนั้นเกิดการรัฐประหาร และมีการออกกฎหมายแก้ไขเพิ่มเติมป.อาญา 112 การแก้ไขในคราวนั้นเป็นการแก้ไขกำหนดอัตราโทษขั้นต่ำ 3 ปี ถึง 15 ปี หลังจากนั้นก็มีการเอากฎหมายฉบับนี้ไปใช้ เช่น คุณวีระ มุสิกพงศ์ หรือบุคคลที่ไม่ยืนขณะเปิดเพลงสรรเสริญพระบารมี และการใช้กฎหมายนี้รุนแรงมากขึ้น หลังการรัฐประหาร 19 ก.ย. 2549 และปรากฏสถิติสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ

ผมในฐานะนักเรียนเก่าเยอรมัน นึกไปถึงช่วงที่เยอรมนีปกครองโดยจักรพรรดิ ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 และมีการฟ้องร้องด้วยข้อหาหมิ่นฯ จำนวนมาก หลังสงครามสงบลง ก็มีการยกเลิกกฎหมายมาตราดังกล่าวด้วย

ปัจจุบันเยอรมนีมีความผิดฐานหมิ่นประมาทประธานาธิบดีเช่นกัน ซึ่งต่างจากคนทั่วไป แต่ในการขึ้นรับตำแหน่งประธานาธิบดีจะมีเอกสารให้ประธานาธิบดีลงนามสละสิทธิ การใช้มาตราดังกล่าว หลายคนรู้ว่ากฎหมายแบบนี้ยิ่งใช้มากเท่าไหร่ยิ่งเป็นอันตราต่อสถาบันที่ กฎหมายต้องการคุ้มครองมากเท่านั้น

สำหรับกฎหมายหมิ่นประมาทกษัตริย์ พระราชินีและรัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ไม่ได้มีปัญหาแค่โทษเกินกว่าเหตุ หรือเปิดโอกาสให้บุคคลใดๆ ก็สามารถฟ้องร้องได้ แต่ปัญหาลึกกว่านั้น เพราะในการบังคับใช้กฎหมายฉบับนี้ คือ เมื่อเกิดการร้องทุกข์กล่าวโทษ ผู้ถูกร้องทุกข์กล่าวโทษนั้น ในทางสังคมก็จะถูกรังเกียจ และอาจจะถูกตัดสินจากสังคมไปแล้ว ในการดำเนินคดีบ่อยครั้งบุคคลเหล่านี้ไม่ได้รับการประกันตัว มีกรณีเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก โดยศาลมักให้เหตุผลว่า บทบัญญัติในมาตรานี้กำหนดโทษไว้สูง และการกระทำดังกล่าวกระทบกระเทือนจิตใจพสกนิกรประชาชนชาวไทยเพราะเป็นการ หมิ่นเบื้องสูง

สำหรับกระบวนการเข้าสู่การพิจารณาของศาล เขาจะสู้ว่าเขากระทำไม่ครบองค์ประกอบความผิด ไม่ใช่การดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย

ครั้นถึงกระบวนการพิจารณาคดีของศาล หากเขาจะต่อสู้ว่าการกระทำของเขาเป็นการพูดวิพากษ์วิจารณ์โดยสุจริต เพื่อให้ต่อสู้ในคดี ศาลก็จะไม่ยอมให้มีการพิสูจน์ข้อเท็จจริง รวมทั้งการพิสูจน์ว่าแม้ที่กล่าวไปจะหมิ่นประมาทแต่ก็เป็นความจริง เป็นประโยชน์สาธารณะ แต่เขาก็ไม่มีสิทธิในการขอพิสูจน์ความจริงนี้ในชั้นศาล เพราะบทบัญญัติดังกล่าวไม่มีเหตุยกเว้นความผิดและยกเว้นโทษ ซึ่งต่างจากบุคคลธรรมดา ซึ่งระบบกฎหมายจะเปิดโอกาสให้ผู้กระทำการหมิ่นประมาทได้กล่าวไปด้วยความ สุจริต หรือข้อความที่กล่าวนั้นเป็นความจริงและเป็นประโยชน์ต่อสาธารณะ

ไม่ใช่แค่ปัญหาตัวบทและการใช้ แต่คือปัญหาระดับอุดมการณ์ปัญหาลำดับถัดไปคือ ปัญหาระดับอุดมการณ์ หลายคนยังเรียกว่าเป็นความผิดฐานหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ซึ่งเป็นความผิดที่ไม่มีอยู่แล้ว นับแต่ประเทศไทยได้เปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช มาสู่ระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ แต่ในทางปฏิบัติ ถ้าเปิดดูคำอธิบายกฎหมายอาญาที่บรรดานักวิชาการเขียนอธิบายคือ ความผิดตามมาตรา 112 จะไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งว่าการพูดวิพากษ์วิจารณ์นั้นเป็นไปโดยสุจริตเพราะ สถาบันกษัตริย์อยู่เหนือคำวิพากษ์วิจารณ์

คำอธิบายเหล่านี้ฝังอยู่ในสำนึกของนักกฎหมาย ซึ่งในประมวลกฎหมายอาญาไม่ได้บัญญัติเรื่องนี้เลย บรรดาองค์กรที่ปฏิบัติการตามกฎหมาย ตั้งแต่ตำรวจ อัยการ ไปถึงผู้พิพากษามีแนวโน้มในการตีความบทบัญญัติดังกล่าวไปในลักษณ์ที่กว้าง และไม่สอดคล้องกับอุดมการณ์ประชาธิปไตยที่พระมหากษัตริย์เป็นประมุขภายใต้ รัฐธรรมนูญ มีแนวโน้มที่จะตีความไม่สอดคล้องกับระบอบสมบูรณาญาสิทธิราช นี่คืออุดมการณ์ที่กำกับบรรดาองค์การที่ปฏิบัติตามกฎหมาย

“ทุกท่านที่มาร่วมรณรงค์แก้ไขมาตรานี้ สมมติว่ามีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นว่าสภาผู้แทนฯ และวุฒิสภา รับไปพิจารณาและจะไปแก้ไข ท่านก็อย่าดีใจว่าปัญหาของการใช้กฎหมายนี้จะได้รับการแก้ไข หรือแม้แต่การยกเลิกไปเลย ท่านก็อย่านึกไปว่าการปรับใช้กฎหมายจะปรับใช้ไปอย่างเท่าเทียมกันระหว่างการ หมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์กับบุคคลธรรมดา ตราบเท่าที่อุดมการณ์ระบอบประชาธิปไตยยังไม่ได้ฝังลงไปในกระบวนการตาม กฎหมาย”

นี่จึงเป็นเพียงก้าวแรกที่จะไปปรับเปลี่ยน หลังจากรณรงค์เรื่องนี้แล้ว บรรดากฎเกณฑ์ทั้งหลายทั้งปวงที่เกี่ยวพันกับสถาบันกษัตริย์ในรัฐธรรมนูญยัง จะต้องมีการอภิปรายต่อไปอย่างกว้างขวางในสังคมไทย การนำเสนอกฎหมายนี้จึงเป็นเพียงก้าวแรกในการพูดถึงการปฏิรูปสถาบันกษัตริย์ ในสังคมไทย ดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่จบอยู่ที่การนำเสนอเรื่องต่อประธานรัฐสภาแล้วจบแค่ นั้น แต่เป็นการพูดถึงการที่ระบอบกษัตริย์อยู่อย่างสง่างามในระบอบประชาธิปไตยและ ในเวทีระหว่างประเทศ

สำหรับมาตรา 112 เราถูกปิดล้อมโดยสื่อมวลชนกระแสหลัก ว่าจะถูกป้ายสีว่าเป็นการกระทำที่ไม่หวังดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ ผมเรียนว่าที่สุดแล้วเรื่องแบบนี้ต้องการการอธิบาย การเสนอแก้ไขกฎหมายมาตรานี้ยังอยู่ในกรอบของรัฐที่เป็นราชอาณาจักร คือมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข เพียงแต่เป็นการนำประเด็นนี้เข้าสู่พื้นที่สาธารณะ และทำให้เกิดการอภิปรายอย่างกว้างขวางและตรงไปตรงมา และไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นความผิดตามาตรา 112 เสียเอง

ในการเสนอแก้ไขนี้ เสนออะไร และทำไมไม่เสนอยกเลิกไปเลย
วรเจตน์อธิบายว่า เหตุผลที่นิติราษฎร์เสนอในแนวทางแก้ไข ไม่ยกเลิก เพราะเป้าประสงค์หลักอยู่ที่การพยายามทำให้บทบัญญัติในเรื่องนี้ได้มาตรฐาน สากล คือในบรรดาประเทศที่เป็นราชอาณาจักร พบว่าประเทศเหล่านั้นแบ่งได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ คือกลุ่มแรกไม่มีกฎหมายคุ้มครองพระเกียรติของกษัตริย์ ราชินี และรัชทายาทเป็นพิเศษ เช่น ญี่ปุ่น ซึ่งเคยมีกฎหมายลักษณะดังกล่าว แต่ยกเลิกไปหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

ขณะเดียวกันมีอีกหลายประเทศในยุโรป เช่น นอร์เวย์ สเปน มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นพิเศษ บางประเทศจำกัดไว้เฉพาะพระมหากษัตริย์ และผู้สำเร็จราชการ บางประเทศครอบคลุมถึงบรรดาพระราชโอรส แต่ประเทศเหล่านี้ไม่มีประเทศใดเลยที่กำหนดโทษเอาไว้สูงเท่าที่มีใน ประเทศไทย

เมื่อผลการศึกษาออกมาเป็นเช่นนี้ คณะนิติราษฎร์จึงเสนอยกเลิกประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 เพื่อทำให้บทบัญญัติมาตรานี้ไม่เป็นบทบัญญัติในหมวดความมั่นคงอีกต่อไป และเพื่ออนุวัตรให้เป็นไปตามบทกฎหมายในประเทศที่มีบทบัญญัติลักษณะนี้ เราจึงเสนอหมวดใหม่ เพื่อค้มครองกษัตริย์ รัชทายาทและผู้แทนพระองค์

หลัก 2 ประการ ในการกำหนดโทษและความผิด
หนึ่ง ต้องสอดคล้องกับอุดมการณ์ประชาธิปไตยและได้มาตรฐานสากล
สอง ต้องอ้างอิงจากฐานความผิดที่บุคคลธรรมดากระทำต่อกัน คือเราจะไม่บัญญัติหลุดลอยไปจากกรณีที่บุคคลธรรมดากระทำต่อกัน โดยมุ่งคุ้มครองตัวบุคคล เมื่อเป็นเช่นนี้ ในการจัดทำกฎหมาย ในหมวดที่ทำขึ้นใหม่จึงเสนอให้มีการแยกตำแหน่งพระมหากษัตริย์ ออกจากการคุ้มครองตำแหน่งพระราชินี รัชทายาทและผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ นั่นหมายความว่า 4 ตำแหน่งนี้จะไม่อยู่ในกฎหมายมาตราเดียวกันอีกต่อไป

ในส่วนที่เกี่ยวกับตำแหน่งพระมหากษัตริย์ เราเสนอให้แยกความผิดฐานหมิ่นประมาท ออกจากความผิดฐานดูหมิ่นและแสดงความอาฆาตมาดร้าย

ในแง่ของโทษที่กำหนดขึ้นใหม่ กำหนดทุกฐานความผิดไม่มีอัตราโทษขั้นต่ำ หมายความว่า ในการกระทำความผิดทุกฐานความผิด ศาลจะลงโทษน้อยเพียงใดก็ได้ ไม่สามารถอ้างต่อไปว่าลงโทษขั้นต่ำ 3 ปี บางกรณี 5 ปี ถ้าผิด 4 กระทงก็คูณเข้าไป เป็น 12 ปี หรือ 20 ปี

และกำหนดโทษขั้นสูงสุดเอาไว้เรากำหนดเฉพาะตำแหน่งพระมหากษัตริย์ แตกต่างจากบุคคลธรรมดาเล็กน้อย คือบุคคลธรรมดา 1 ปี โทษสำหรับการหมิ่นประมาทกษัตริย์ 2 ปี ส่วนพระราชินี รัชทายาท กำหนดไว้เท่ากับบุคคลธรรมดา

การกำหนดเหตุยกเว้นความผิด
แม้กระทำครองค์ประกอบความผิดฐานหมิ่นประมาทกษัตริย์ ราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการ ผู้ถูกกล่าวหาสามารถพิสูจน์ได้ว่าได้วิพากษ์วิจารณ์โดยสุจริตเพื่อประโยชน์ ทางวิชาการ ประโยชน์สาธารณะ หรือเพื่อประโยชน์แห่งรัฐธรรมนูญ และข้อความนั้นเป็นความจริง บุคคลนั้นไม่ต้องรับผิด แต่หากเป็นเรื่องความเป็นอยู่ส่วนพระองค์และความเป็นอยู่ส่วนตัวแล้วแต่กรณี ไม่เป็นเหตุยกเว้นความผิด

เสนอสำนักราชเลขาธิการผู้มีอำนาจกล่าวโทษ
ปัญหาปัจจุบันคือ บุคคลใดก็สามารถกล่าวโทษได้เพราะมาตราดังกล่าวบัญญัติไว้ในหมวดความมั่นคง เป็นอาญาแผ่นดิน

วรเจตน์เล่ากรณีที่เกิดขึ้นใน อบต. แห่งหนึ่ง ซึ่งมีการแข่งขันกันในการเลือกตั้งที่ผ่านมา ขณะที่มีการเทิดพระเกียรติ บ้านของคู่กรณีไม่ได้ประดับธงสัญลักษณ์ มีการส่งจดหมายมาถามว่า จะสามารถแจ้งความดำเนินคดีตามมาตรา 112 ได้หรือไม่ เพราะไม่ได้แสดงความดูหมิ่น หมิ่นประมาท หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย แต่ใครจะเป็นคนรับรองว่าเมื่อไปแจ้งความแล้วตำรวจจะไม่รับแจ้ง

วรเจตน์กล่าวต่อไปว่า ในการต่อสู้ทางการเมืองมักจะกล้าวอ้างว่าบุคคลอื่นไม่จงรักภักดี นักการเมืองหลายคนที่ต้องการอภิปรายถึงสถานะของสถาบันกษัตริย์อย่างตรงไปตรง มาเพราะเกรงจะถูกกล่าวโทษว่ากระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112

“เพื่อขจัดการใช้กฎหมายแบบนี้ เราจะไม่ยอมให้บุคคลใดก็ตามสามารถแจ้งความดำเนินคดี ร้องทุกข์กล่าวโทษต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ”

โดยวรเจตน์กล่าวว่ามีการเสนอหลายความเห็น บางส่วนเสนอให้อัยการ หรือการตั้งบุคคลคณะหนึ่งขึ้นมาดำเนินการ ในส่วนของนิติราษฎร์นั้นเสนอโดยมุ่งตรงไปยังหน่วยงานที่ควรทำหน้าที่โดยตรง คือ สำนักราชเลขาธิการ

แม้ว่าจะมีข้อโต้แย้งว่าการเสนอเช่นนี้จะทำให้สถาบันกษัตริย์เป็นคู่ขัด แย้งกับประชาชน แต่ยังยืนยันว่าต้องเป็นสำนักราชเลขาธิการ เพราะหากปล่อยให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งขึ้นมากลั่นกรอง หรือปล่อยให้บุคคลอื่นดำเนินการ ก็จะไม่พ้นไปจากแรงกดดันทางการเมืองอยู่ดี เช่น รัฐบาลตั้งคณะกรรมการขึ้นมาแล้วมีการหมิ่นประมาทกษัตริย์ขึ้น แล้วคณะกรรมการตกอยู่ภายใต้การกดดัน สุดท้ายก็ไม่แก้ปัญหาที่ต้องการแก้ จึงต้องหาหน่วยงานที่รับผิดชอบ ซึ่งต้องเป็นสำนักราชเลขาธิการเพราะทำหน้าที่เป็นเลขาธิการในพระมหากษัตริย์ พระราชินี และองค์รัชทายาท ซึ่งการตัดสินใจที่ฟ้องร้องเป็นการตัดสินใจภายใน โดยสำนักราชเลขาฯ นั้น ขึ้นตรงต่อสำนักนายกรัฐมนตรี เป็นการเชื่อมโยงสถาบันกษัตริย์กับสถาบันการเมือง

ในเรื่องนี้ คอป. ได้มีการเสนอขอแก้ไขมาตรา 112 เช่นกัน ใน 2 ประเด็น คือ ให้กลับไปใช้อัตราโทษก่อนการแก้ไขปี 2519 คือโทษไม่เกิน 7 ปี แต่นิติราษฎร์เห็นว่ายังไม่ได้ระดับมาตรฐานสากล

ประเด็นที่ 2 คอป. เสนอว่า ผู้ร้องทุกข์กล่าวโทษควรเป็นสำนักพระราชวัง ซึ่งเมื่อตรวจสอบแล้ว สำนักพระราชวังไม่ได้รับผิดชอบในด้านนิติการโดยตรง ขณะที่สำนักราชเลขาฯ มีกองนิติการ มีอำนาจหน้าที่ในการดูแลกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับสถาบันพระมหากษัตริย์

ร่างนี้จะไปสู่สภาฯ แต่....วรเจตน์ กล่าวแสดงความเชื่อมั่นว่าจะสามารถรวบรวมรายชื่อได้ 10,000 รายชื่อแน่นอน อย่างไรก็ตาม เชื่อว่าจะมีผู้แย้งแน่นอน คือ ในรัฐธรรมนูญกำหนดไว้ในมาตรา 8 ว่าองค์พระมหากษัตริย์ทรงดำรงอยู่ในฐานะที่ผู้ใดจะล่วงละเมิดไม่ได้ การเสนอนี้จะขัดแย้งกับมาตรา 8

วรเจตน์อธิบายว่า ไม่ขัดแย้งกันเลย เพราะยังมีบทกำหนดโทษอยู่ เพียงแต่ปรับให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากล

อีกเหตุผลหนึ่งคือ การกำหนดในมาตรา 8 ว่าพระมหากษัตริย์จะล่วงละเมิดมิได้ องค์พระมหากษัตริย์ต้องไปพ้นจากการเมือง เพราะการเมืองมีคนรักและคนชัง จึงต้องทำให้รับกับระบอบประชาธิปไตยคือพระมหากษัตริย์นั้นอยู่เหนือการเมือง

ข้อโต้แย้งประการต่อมา จะมีข้อโต้แย้งว่า ในประมวลกฎหมายอาญาจะมีการคุ้มครองประมุขต่างประเทศฯ และโทษสูงกว่าที่นิติราษฎร์เสนอ วรเจตน์อธิบายว่า ข้อเสนอของนิติราษฎร์คือ เอาหลักเกณฑ์ในการคุ้มครองประมุขของประเทศ ไปปรับแก้กับการคุ้มครองประมุขต่างประเทศไปในคราวเดียวกันซึ่งรัฐสภาทำได้ อยู่แล้ว

“หวังว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นการปฏิรูปว่าด้วยการดูหมิ่น หมิ่นประมาทในกฎหมายไทย แต่ในช่วงทางเดิน 112 วันต่อไป คงจะมีปัญหาบ้าง ก่อนที่เราจะทำร่างฯ นี้ออกมา เราได้ตรึกตรองว่าร่างฯ นี้ทำในกรอบที่จำกัดในกรอบรัฐธรรมนูญของเรา มีกฎเกณฑ์ที่ร้อยรัดอยู่ แต่เชื่อว่าข้อเสนอนั้นสอดรับกับบรรดากฎเกณฑ์ที่มีอยู่” และเชื่อว่า ต่อไปหากกฎเกณฑ์รัฐธรรมนูญที่เกี่ยวข้องกันได้รับการแก้ไข ก็อาจจะมีการแก้ไขมาตรานี้อีก นิติราษฎร์จึงเสนอการแก้ไขภายใต้ข้อจำกัดอย่างรัดกุมที่สุด

วรเจตน์กล่าวถึงขั้นตอนต่อไป คือ พ.ร.บ. เข้าชื่อเสนอกฎหมาย โดยให้สิทธิแก้บุคคลในการเข้าชื่อเสนอกฎหมายซึ่งต้องตีความให้สอดรับกับ รัฐธรรมนูญปัจจุบันนี้ โดยกำหนดให้ทำโดยประชาชนจำนวน 50,000 คน แต่บทบัญญัตินี้ถูกทับโดยรัฐธรรมนูญ มาตรา 63 ซึ่งกำหนดไว้ 10,000 คน

“ที่เราต้องการคือ 10,000 คน เกินหนึ่งหมื่นคนคือสิ่งที่เราปรารถนา”

มาตรา 112 เกี่ยวข้องกับเสรีภาพในการแสดงความเห็นโดยตรง ประชาชนย่อมเสนอแก้ไขได้
วรเจตน์กล่าวต่อไปว่า อาจจะมีข้อโต้แย้งว่า การเสนอกฎหมายต้องเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพของประชาชน แล้วจะมีคนไปร้องให้ตีตกไป โดยเขาอธิบายว่า ร่างแก้ไขมาตรา 112 นี้เกี่ยวข้องกับสิทธิเสรีภาพโดยตรง เพราะเป็นกฎหมายที่กำหนดยกเว้นการใช้เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น และบทกำหนดโทษนั้นเกี่ยวข้องกับเสรีภาพของประชาชนอยู่แล้ว

“เวลานี้ พรรคการเมืองทุกพรรคปฏิเสธที่จะเกี่ยวข้องกับมาตรา 112 อย่างชัดเจน แต่หนทางยังอีกยาวไกล เขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ แต่ถ้าเขาไม่เปลี่ยนใจเราก็ต้องทำใจ เพราะร่างฯ ของเราก็จะไปตกเมื่อเข้าสู่กระบวนการพิจารณาของสภา ผมเชื่อว่าสมาชิกสภามีผู้ที่มีจิตใจรักประชาธิปไตยไม่น้อย ในเวลานี้ที่เราต้องทำคือ การรณรงค์เรื่องนี้จะเป็นการนำเอาปัญหานี้เข้าสู่พื้นที่สาธารณะอย่างเต็ม รูปแบบ ผมเชื่อว่า กิจกรรมที่เราทำต่อไปจะเป็นกิจกรรมที่จะได้รับความสนใจไม่เฉพาะในประเทศไทย เท่านั้น แต่จะเป็นกิจกรรมที่นานาชาติสนใจอย่างแน่นอน”

วรเจตน์ กล่าวและส่งข้อความถึงบรรดาผู้ที่ต่อต้านการแก้ไขมาตรา 112 ว่าในมาตรา 15 ของ พ.ร.บ. เข้าชื่อเสนอกฎหมาย ว่าผู้ใดกระทำการโดยไม่ชอบด้วยกฎหมายเพื่อให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งไม่สามารถ เข้าชื่อเสนอกฎหมาย ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 1 ปี ถึง 5 ปี หรือปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

“ความเห็นต่างกันไม่เป็นไร เมื่อเราสู่อยู่ในกรอบของกฎหมาย ก็ขอให้คนที่เห็นต่างนั้นสู้อยู่ในกรอบของกฎหมายด้วย”

และสุดท้าย วรเจตน์กล่าวถึงข้อกล่าวหาว่าสิ่งที่กำลังทำคือการจุดความขัดแย้งว่า “ประเทศเราอ่อนไหวเหลือเกินกับความขัดแย้ง เราเสแสร้งกันเหลือเกินแล้ว ผมไม่อยากจะใช้คำที่มันรุนแรงไปกว่านี้ ขอความกรุณาเถิดว่าเลิกเสแสร้ง ความขัดแย้งในสังคมประชาธิปไตยเป็นของธรรมดาเป็นของสามัญอย่างยิ่ง ขอเพียงให้คนที่เห็นต่างกันมีโอกาสพูด มีโอกาสเสนอความเห็นอย่างตรงไปตรงมา อย่าไปไล่เขา อย่าไปบอกให้เขาไปอยู่ที่อื่น อย่าไปบอกให้เขาต้องเปลี่ยนสัญชาติ สิ่งที่เรากำลังทำอยู่ในกรอบของกฎหมายทั้งปวง และกฎหมายที่เราเคารพนั้นก็เป็นกฎหมายที่ท่านเหล่านั้นรักษาอยู่”

วรเจตน์กล่าวต่อไปว่าสำหรับขั้นตอนจากนี้ไป กระบวนการที่จะดำเนินการต่อไปจะอยู่ในความรับผิดชอบอย่างสิ้นเชิง ของ ครก. 112 ซึ่งจะทำงานและขับเคลื่อนต่อไป “คณะนิติราษฎร์เป็นเพียงหนึ่งใน ครก. 112 โดยจะให้คำแนะนำในประเด็นกฎหมาย ถ้าท่านให้ความสนับสนุนนิติราษฎร์ก็ขอให้สนับสนุน ครก. 112 ด้วย”

วรเจตน์กล่าวทิ้งท้าย โดยแสดงความคารวะต่อผู้ที่รณรงค์ในประเด็นปัญหามาตรา 112 ก่อนหน้านี้ ว่ามีหลายคนที่ในระหว่างการต่อสู้ต้องเผชิญกับการถูกกล่าวหาเช่นนั้นด้วย เช่นกรณีของสมยศ พฤกษาเกษมสุข ซึ่งหลังจากนิติราษฎร์เสนอหลักการแก้ไขมาตรา 112 โดยนายสมยศได้รณรงค์ต่ออย่างแข็งขัน และต่อมาได้ถูกจับกุม ดำเนินคดีและจนบัดนี้ยังไม่ได้รับการประกันตัว นอกจากนี้ กลุ่มสันติประชาธรรมที่ดำเนินการรณรงค์มาก่อนนิติราษฎร์ ยังมีนักวิชาการอื่นๆ ที่ได้ทำงานมาก่อน ถือว่าทั้งหมดมีส่วนในหน้าประวัติศาสตร์ทั้งสิ้น แต่วันนี้ ถึงเวลาที่จะทำให้เรื่องนี้เป็นรูปธรรม หมดเวลาที่จะพูดอยู่ในห้อง แต่ต้องทำให้ประเด็นนี้เข้าสู่สาธารณะ

“ผมหวังว่านี่จะเป็นก้าวแรกและเป็นก้าวสำคัญที่สุดก้าวหนึ่งในการพูดถึง สถาบันพระมหากษัตริย์ในภาพรวมทั้งหมดในอนาคตในเวลาไม่ช้าไม่นานนี้ ในนามของนิติราษฎร์ ผมขออนุญาตขอบคุณทุกท่านที่ร่วมกิจกรรมวันนี้และหวังว่าเราจะมีความสำเร็จใน การรณรงค์เรื่องนี้ต่อไป”

0000000

อ่านฉบับเต็ม ข้อเสนอนิติราษฎร์เพื่อแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112

คณะนิติราษฎร์: นิติศาสตร์เพื่อราษฎร

ข้อเสนอเพื่อการรณรงค์แก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๑๒

โดยตระหนักว่ามนุษย์ ไม่ว่าจะชาติกำเนิดใด ดำรงตำแหน่งสถานะใด ย่อมมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ มีเสรีภาพ มีความเสมอภาคเท่าเทียมกัน มีเหตุผล มีความสามารถอดทนอดกลั้นต่อความคิดเห็นที่แตกต่าง และในสังคมประชาธิปไตย เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นเป็นเสรีภาพที่จะขาดเสียมิได้ หากจะมีการจำกัดเสรีภาพดังกล่าว รัฐต้องกระทำเท่าที่จำเป็น และจะจำกัดจนถึงขนาดกระทบต่อสารัตถะแห่งเสรีภาพนั้นมิได้

กฎหมายเกี่ยวกับความผิดฐานหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ มีความไม่เหมาะสมทั้งในแง่ของโครงสร้างของบทบัญญัติ อัตราโทษ และการบังคับใช้ ประกอบกับกฎหมายดังกล่าวไม่มีการยกเว้นความผิดในกรณีที่บุคคลติชม แสดงความคิดเห็น หรือแสดงข้อความใดโดยสุจริตเพื่อรักษาไว้ซึ่งรัฐธรรมนูญและการปกครองในระบอบ ประชาธิปไตย อีกทั้งในปัจจุบันปรากฏชัดว่ากฎหมายดังกล่าวเปิดช่องให้บุคคลนำไปใช้เป็น เครื่องมือทางการเมือง หรือนำไปใช้โดยไม่สุจริตและไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของกฎหมาย

เพื่อรักษาไว้ซึ่งเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นตามความมุ่งหมายของ รัฐธรรมนูญ คณะนิติราษฎร์จึงเห็นควรเสนอแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายเกี่ยวกับความผิดฐานหมิ่น ประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ดังนี้

ประเด็นที่ ๑
การดำรงอยู่ของมาตรา ๑๑๒

ข้อเสนอ
ยกเลิกบทบัญญัติมาตรา ๑๑๒ แห่งประมวลกฎหมายอาญา

เหตุผล
๑. มาตรา ๑๑๒ แห่งประมวลกฎหมายอาญาที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันได้รับการบัญญัติขึ้นโดยคำ สั่งของคณะปฏิรูปการปกครองแผ่นดิน ฉบับที่ ๔๑ วันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๑๙ ซึ่งเป็น “กฎหมาย” ของคณะรัฐประหาร บทบัญญัติในมาตรานี้จึงขาดความชอบธรรมทางประชาธิปไตย
๒. ข้อเสนอของคณะนิติราษฎร์เป็นการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของบทบัญญัติต่างๆใน ประมวลกฎหมายอาญาที่เกี่ยวข้องกับความผิดฐานหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ จึงจำเป็นต้องยกเลิกบทบัญญัติมาตรา ๑๑๒ ในลักษณะ ๑. ความผิดเกี่ยวกับความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร เพื่อนำไปบัญญัติขึ้นใหม่เป็นลักษณะ... ความผิดเกี่ยวกับเกียรติยศและชื่อเสียงของพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ประเด็นที่ ๒
ตำแหน่งแห่งที่ของบทบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับเกียรติยศและชื่อเสียง ของพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ข้อเสนอ๑. เพิ่มเติมลักษณะ... ความผิดเกี่ยวกับพระเกียรติของพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และเกียรติยศของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ไว้ในประมวลกฎหมายอาญา
๒. นำบทบัญญัติเกี่ยวกับความผิดฐานหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ไปบัญญัติไว้ในลักษณะ...
๓. แยกความผิดในลักษณะ... เป็น ๔ ฐานความผิด คือ

ความผิดฐานหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์
ความผิดฐานดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์
ความผิดฐานหมิ่นประมาทพระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
ความผิดฐานดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

เหตุผล
โดยสภาพของความผิด ความผิดฐานหมิ่นประมาท ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขภายใต้รัฐธรรมนูญ ไม่มีสภาพร้ายแรงถึงขนาดกระทบกระเทือนต่อการดำรงอยู่ต่อบูรณภาพ และต่อความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร

ประเด็นที่ ๓
ตำแหน่งที่ได้รับการคุ้มครอง

ข้อเสนอแบ่งแยกการคุ้มครองสำหรับตำแหน่งพระมหากษัตริย์ออกจากการคุ้มครอง สำหรับตำแหน่งพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ดังนี้
มาตรา ... “ผู้ใดหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ ต้องระวางโทษ ...”
มาตรา ... “ผู้ใดดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ ต้องระวางโทษ ...”
มาตรา ... “ผู้ใดหมิ่นประมาทพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษ ...”
มาตรา ... “ผู้ใด ดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ต้องระวางโทษ ...”

เหตุผลเพื่อให้สอดคล้องกับการแบ่งแยกการคุ้มครองระหว่างตำแหน่งพระมหา กษัตริย์กับตำแหน่งพระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ในความผิดฐานอื่นๆ กล่าวคือ

ความผิดฐานปลงพระชนม์พระมหากษัตริย์ (มาตรา ๑๐๗)
ความผิดฐานกระทำการประทุษร้ายพระมหากษัตริย์ (มาตรา ๑๐๘)
ความผิดฐานปลงพระชนม์พระราชินี รัชทายาท และความผิดฐานฆ่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (มาตรา ๑๐๙)
ความผิดฐานกระทำการประทุษร้ายพระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ (มาตรา ๑๑๐)

ประเด็นที่ ๔
อัตราโทษ

ข้อเสนอ
๑. ไม่มีอัตราโทษขั้นต่ำ
๒. ลดอัตราโทษขั้นสูงให้เป็นจำคุกไม่เกิน ๒ ปี สำหรับความผิดฐานหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ และกำหนดโทษปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท
๓. ลดอัตราโทษขั้นสูงให้เป็นจำคุกไม่เกิน ๑ ปี สำหรับความผิดฐานดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระมหากษัตริย์ และกำหนดโทษปรับไม่เกินสองหมื่นบาท
๔. ลดอัตราโทษขั้นสูงให้เป็นจำคุกไม่เกิน ๑ ปี สำหรับความผิดฐานหมิ่นประมาทพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และกำหนดโทษปรับไม่เกินสามหมื่นบาท
๕. ลดอัตราโทษขั้นสูงให้เป็นจำคุกไม่เกิน ๖ เดือน สำหรับความผิดฐานดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้ายพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ และกำหนดโทษปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท

เหตุผล
๑. ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ไม่มีการกำหนดอัตราโทษขั้นต่ำในความผิดฐานหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ ดังนั้น ในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขภายใต้รัฐธรรมนูญ จึงยิ่งไม่ควรมีการกำหนดอัตราโทษขั้นต่ำในความผิดฐานดังกล่าว
๒. เปิดโอกาสให้ศาลได้ใช้ดุลพินิจในการกำหนดโทษจำคุกน้อยเพียงใดก็ได้ตามควรแก่ กรณี และในกรณีที่ศาลเห็นว่าการกระทำนั้นเป็นความผิด แต่ไม่ควรลงโทษถึงขั้นจำคุก ศาลอาจใช้ดุลพินิจให้ลงโทษปรับแต่เพียงอย่างเดียวก็ได้
๓. เป็นการคุ้มครองบุคคลในตำแหน่งพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ให้สมแก่สถานะแห่งตำแหน่ง จึงกำหนดให้มีอัตราโทษขั้นสูงที่สูงกว่าความผิดฐานหมิ่นประมาทหรือดูหมิ่น บุคคลธรรมดา แล้วแต่กรณี และเพื่อให้เกิดความสมดุลระหว่างความร้ายแรงของการกระทำอันเป็นความผิดกับ โทษที่ผู้กระทำความผิดนั้นควรได้รับ อันเป็นไปตามหลักความพอสมควรแก่เหตุซึ่งได้รับการรับรองตามรัฐธรรมนูญ จึงกำหนดให้มีอัตราโทษขั้นสูงลดลงจากเดิม
๔. โดยเหตุที่พระมหากษัตริย์ทรงดำรงตำแหน่งประมุขของรัฐ ซึ่งมีสถานะแตกต่างจากพระราชินี รัชทายาท และผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ จึงกำหนดอัตราโทษให้แตกต่างกัน
๕. โดยเหตุที่ลักษณะของการกระทำความผิดและความเสียหายที่เกิดจากการกระทำความ ผิดฐานหมิ่นประมาท แตกต่างจากลักษณะของการกระทำความผิดและความเสียหายที่เกิดจากการกระทำความ ผิดฐานดูหมิ่น หรือแสดงความอาฆาตมาดร้าย จึงสมควรแยกการกระทำความผิดทั้งสองลักษณะออกจากกันและกำหนดอัตราโทษให้แตก ต่างกัน

ประเด็นที่ ๕
เหตุยกเว้นความผิด

ข้อเสนอเพิ่มเติมเหตุยกเว้นความผิด ดังนี้
มาตรา ... “ผู้ใด ติชม แสดงความคิดเห็น หรือแสดงข้อความใดโดยสุจริต เพื่อรักษาไว้ซึ่งการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็น ประมุขภายใต้รัฐธรรมนูญ เพื่อธำรงไว้ซึ่งรัฐธรรมนูญ เพื่อประโยชน์ทางวิชาการ หรือเพื่อประโยชน์สาธารณะ ผู้นั้นไม่มีความผิดฐานหมิ่นประมาทพระมหากษัตริย์ หรือหมิ่นประมาทพระราชินี รัชทายาท หรือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์”

เหตุผลรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา ๔๕ รับรองเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น และมาตรา ๕๐ รับรองเสรีภาพในทางวิชาการ ดังนั้น การแสดงความคิดเห็นโดยสุจริตเพื่อการดังกล่าว จึงไม่สมควรเป็นความผิดทางอาญา

ประเด็นที่ ๖
เหตุยกเว้นโทษ

ข้อเสนอเพิ่มเติมเหตุยกเว้นโทษ ดังนี้
มาตรา ... “ในกรณีความผิดฐานหมิ่นประมาทตามลักษณะ... ถ้าผู้ถูกกล่าวหาว่ากระทำความผิดพิสูจน์ได้ว่าข้อความนั้นเป็นความจริง ผู้นั้นไม่ต้องรับโทษ

ถ้าข้อที่กล่าวหาว่าเป็นความผิดนั้นเป็นเรื่องความเป็นอยู่ส่วนพระองค์ หรือความเป็นอยู่ส่วนตัวแล้วแต่กรณี และการพิสูจน์นั้นไม่เป็นประโยชน์แก่ประชาชน ห้ามมิให้พิสูจน์”

เหตุผลแม้การกระทำนั้นเป็นความผิด แต่หากการกระทำนั้นเป็นการแสดงข้อความที่เป็นจริง และเป็นประโยชน์แก่ประชาชน ก็สมควรได้รับการยกเว้นโทษ

ประเด็นที่ ๗ผู้มีอำนาจกล่าวโทษ

ข้อเสนอ๑.ห้ามบุคคลทั่วไปกล่าวโทษว่ามีการกระทำความผิดของพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และเกียรติยศของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์
๒.ให้สำนักราชเลขาธิการเป็นผู้กล่าวโทษว่ามีการกระทำความผิดเกี่ยวกับพระ เกียรติของพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และเกียรติยศของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

เหตุผล๑. เพื่อมิให้บุคคลทั่วไปนำบทบัญญัติดังกล่าวมาใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองหรือนำไปใช้โดยไม่สุจริต
๒.โดยเหตุที่สำนักราชเลขาธิการเป็นหน่วยงานของรัฐ มีอํานาจหน้าที่เกี่ยวกับการเลขานุการในพระองค์พระมหากษัตริย์ตามมาตรา ๔๖ วรรคหนึ่ง (๑) แห่งพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ.๒๕๔๕ และมีสถานะเป็นกรม อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของนายกรัฐมนตรี ตามมาตรา ๔๖ วรรคสองแห่งพระราชบัญญัติปรับปรุงกระทรวง ทบวง กรม พ.ศ.๒๕๔๕ มีกองนิติการทำหน้าที่ดำเนินการเกี่ยวกับกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับสถาบันพระ มหากษัตริย์และงานส่วนพระองค์และดำเนินการเกี่ยวกับกฎหมายและระเบียบในความ รับผิดชอบของสำนักราชเลขาธิการ จึงสมควรให้สำนักราชเลขาธิการทำหน้าที่ปกป้องพระเกียรติของพระมหากษัตริย์ พระราชินี รัชทายาท และเกียรติยศของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

หมายเหตุ ข้อเสนอนี้นอกจากจะเป็นข้อเสนอเพื่อการปฏิรูป ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๑๒ แล้ว คณะนิติราษฎร์ยังมุ่งหวังให้เป็นมาตรฐานในการปฏิรูปกฎเกณฑ์ความผิดฐานดู หมิ่นหรือหมิ่นประมาทกรณีอื่นๆในประมวลกฎหมายอาญาให้เป็นระบบและสอดคล้องกับ ข้อเสนอนี้ในโอกาสต่อไปด้วย

ผลการประกวดคลิปวิดีโอ "เสรีภาพบนความรับผิดชอบ"

2012-06-06T12:16:00.000-07:00

คณะกรรมการตัดสินคลิปวิดีโอ ได้ตัดสินว่า ผลงานที่ส่งเข้าประกวดปีนี้ไม่มีรางวัลยอดเยี่ยม มีเฉพาะรางวัลดีเ่ด่นและรางวัลชมเชยอย่างละ 1 รางวัลคือ

รางวัลดีเด่นได้แก่ คลิืปหมายเลขที่ 6

Adobe Flash Player not installed or older than 7.0.14!

6. ทีมกระต่ายตื่นตัว ชื่อเสรีภาพบนความรับผิดชอบ-สีลม

ได้รับเงินรางวัล 5,000 บาท พร้อมโล่ประกาศเกียรติคุณ

รางวัลชมเชยได้แก่ คลิืปหมายเลขที่ 2

Adobe Flash Player not installed or older than 7.0.14!

2. ทีมสัมมะปิ ชื่อเสรีภาพบนความรับผิดชอบ

ได้รับเงินรางวัล 2,000 บาท พร้อมโล่ประกาศเกียรติคุณ

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ผลงานที่ส่งเข้าประกวดทั้งหมดมี 7 ผลงานคลิป

1. คุณกันต์ แสงแก้ว ชื่อ ข่าวหน้าหนึ่ง

/////////////////////////////////////////////

2. ทีมสัมมะปิ ชื่อเสรีภาพบนความรับผิดชอบ

///////////////////////////////////////////////

3. คุณนันทวัฒน์ หมื่นประจญ ชื่อใครช่วยโลก

///////////////////////////////////////////////

Adobe Flash Player not installed or older than 7.0.14!

คลิปวีดีโอ คาร์บอม 1” เสรีภาพบนความรับผิดชอบ”

เมื่อวันที่ 11 ส.ค. 2553 คนร้ายลอบวางระเบิดแสวงเครื่องขนาด 20 กก.บรรจุในถังแก๊สปิกนิกใส่ไว้ท้ายรถเก๋งฮอนด้า แอดคอร์ด ซึ่งจอดไว้บริเวณหน้าธนาคารกสิกรไทย สาขารือเสาะ อ.รือเสาะ จ.นราธิวาส แรงระเบิดทำให้เห็นภาพนาทีระทึกคลิปวีดีโอดังกล่าว

ถึงเวลาแล้วที่....พวกเราต้องร่วมด้วยช่วยกัน ป้องกันชีวิตและทรัพย์สิน ให้สังเกตและจดจำ บุคคล รถยนต์ สิ่งของ ที่ปกติ แล้วโทรศัทท์แจ้ง สถานีตำรวจที่ใกล้ที่เกิดเหตุ

ภาพคลิปวีดีโอ.โดย นายประพันธ์ ฤทธิวงศ์ 64 ถ.รือเสาะสนองกิจ หมู่ที่ 1 ต.รือเสาะออก อ.รือเสาะ จ.นราธิวาส 96150 โทร.083-1850549

คลิปวีดีโอ คาร์บอม 2” เสรีภาพบนความรับผิดชอบ”

เมื่อเช้าเวลา 09.50 น.วันที่ 13 ก.พ. 2554 คนร้ายขัรถยนต์กระบะอีซูซู ดีแมด ซึ่งคนร้ายซุกระเบิดชนิดแสวงเครื่องบรรจุในถังแก๊สปิกนิก จอดหน้าร้าน เฮนเบเกอร์ ถนนนคร เขตเทศบาลนครยะลา ทำให้ทหารและชาวบ้านบาดเจ็บรวม 18 ราย ร้านค้าวอดเสียหายไป 12 ห้อง

4. คุณประพันธ์ ฤทธิวงศ์ ชื่อคาร์บอม1 คาร์บอม2

//////////////////////////////////////////////////

Adobe Flash Player not installed or older than 7.0.14!

5. ทีม หยกกับเป๋า ชื่อ"แด่ผู้เสียสละ"

///////////////////////////////////////////////////////////////////

6. ทีมกระต่ายตื่นตัว ชื่อเสรีภาพบนความรับผิดชอบ-สีลม

/////////////////////////////////////////////////////////////////

Adobe Flash Player not installed or older than 7.0.14!

7. คุณนิรุติ์ เต็งศิริ ชื่อเสรีภาพบนความรับผิดชอบ

ที่มา : http://www.tja.or.th/index.php?option=com_content&view=article&id=2408:2011-04-20-03-11-16&catid=137:2554

แม้แต่เส้นทางไปสู่การพ่ายแพ้ ก็ยังมีสิ่งที่เราต้องเอาชนะ - เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

2012-06-06T11:49:00.000-07:00

ความรักไม่ใช่สิ่งที่สั่งได้ บงการได้ หรือ ตั้งกรอบขึ้นมาให้ปฏิบัติตามได้

- พีรพล ภัทรนุธาพร

เรามักมองผ่านสิ่งที่เราอยากมอง เราก็เลยมองอะไรด้านเดียว ลองถามตัวเองสิว่า ไอ้ความหน้าด้านและใจดำมันไม่มีอยู่ในตัวเราจริงหรือ

- ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์

น่าตกใจเมื่อพบว่าผู้ใหญ่เป็นฝ่ายยัดเยียดสิ่งมากมายให้แก่ชีวิตของเด็กโดยคิดเอาเองว่ามันจำเป็นสำหรับเขา ทั้งที่จริงๆแล้วเขาไมไ่ด้ต้องการ

- ธิดา ผลิตผลการพิมพ์

บ่อยครั้งเราก็เสียเวลาฟูมฟายกับปัญหา มากกว่าใช้เวลาที่จะแก้ไขมัน

- วิชัย มาตกุล

เรื่องที่อยากให้คนอื่นลืม แค่ไม่คุ้ยเขี่ยขึ้นมามันก็หายไป แต่เรื่องที่อยากลืมเอง ดูเหมือนร่างกายจะมีระบบคุ้ยอัตโนมัติที่น่าเจ็บใจในประสิทธิภาพเสมอ

- จิราภรณ์ วิหวา

ยิ่งความสุขของเราขึ้นอยู่กับคนอื่นเท่าไหร่ เราก็ยิ่งทุกข์ง่ายขึ้นเท่านั้น

- วิสูตร แสงอรุณเลิศ

หากการเกิดคือเริ่มต้นฝัน ความตายก็เป็น"การหมดเวลาฝัน" และถูกปลุกให้ตื่น

- วิรัตน์ โตอารีย์มิตร

นอกจากความรู้สึกและบ่นว่า "สิ้นหวัง" เราพยายามคิดและคาดหมายว่าจะทำสิ่งใดบ้างเพื่อลบคำ 'สิ้น' ให้เหลือเพียง 'หวัง'

- มกุฏ อรฤดี

แม้จะเป็นเรื่องเศร้า แต่ประโยชน์ของการแยกจากคือมันสอนให้เราได้รู้คุณค่าของการพบเจอ

- เกตุเสพสวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา

การเลือกคนมาใช้ชีวิตร่วมไปด้วยกันนั้นเหมือนการเลือกหลังคาบ้าน แรกๆ เราก็ต้องเลือกที่สีสันสดใสสวยงามแต่สุดท้ายความสวยงามก็ไม่ใช่คำตอบของหลังคา เพราะต่อให้สวยแค่ไหนก็คงไม่มีใครบ้าปีนขึ้นไปชื่นชมความงามนั้น

- จักรพันธุ์ ขวัญมงคล

ทางออกของปัญหา มักอยู่ที่ทางตัน

- นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์

เมื่อเราเหยียดหยามผู้อื่น เราก็เหยียดหยามความเป็นมนุษย์ในตนด้วย

- วิรัตน์ โตอารีย์มิตร

เราอาจจะเชื่อมโยงเรื่อง ใหม่ๆกับเพื่อนเก่าได้ไม่มากนัก แต่ทุกครั้งที่เราเจอเพื่อนเก่าและคุยเรื่องเก่าๆกัน เราจะพบความเชื่อใจที่ไร้เงื่อนไขในวัยเยาว์อีกครั้ง

- กตัญญู สว่างศรี

ไม่ต้องบอกว่าตัวเองเป็นตัวจริง ตัวปลอม มืออาชีพ มืออาชุ่ย ไม่ต้องเอ่ยอะไรสักแอะ เพราะผลงานมันฟ้องจนหมดเปลือกอยู่แล้ว

- ณัฐชนน มหาอิทธิดล

ทำอะไรที่ทำได้ไปก่อน ขอให้เดินหน้าไปก่อน บางทีเราอาจจะไม่เห็นทางทั้งหมด ไม่เป็นไร ขอให้ทุกวันได้พัฒนาตัวเองให้ใกล้เป้าหมายมากขึ้น

- บัณฑิต อึ้งรังษี

เราคงไม่มาเขียนอะไรด่าคนที่เขาไม่อยากจะคิดและทำเหมือนกับเรา แม้แต่ก่อนเขาจะเคยคิดและทำเหมือนเราก็ตาม โดยเฉพาะในที่สาธารณะ ถ้ารักกันจริงก็โทรไปคุยหรือเดินทางไปหากันดีกว่าครับ ไขความข้องใจกันไป

- จีระวุฒิ เขียวมณี

ความรู้ก็เหมือนของสะสม คงไม่สามารถได้มาในเวลาเดียวกัน แต่ต้องค่อย ๆ เก็บเล็กผสมน้อย ความรู้ไม่มีเก่า มีแต่ยิ่งเก็บยิ่งเก๋า และที่สำคัญก็คือว่าใช้เท่าไรก็ไม่เคยหมด

- ประสาน อิงคนันท์

รักแล้วเสียใจ ก็ยังมีภาพที่สวย ภาพที่งดงามในความทรงจำมากกว่า เสียใจที่ไม่ได้รัก

- นพปฎล พลศิลป์

ชีวิตดี ๆ ต้องการแค่ให้คุณดีพอ ไม่ใช่ต้องการให้คุณพยายามสร้างภาพที่ดีพร้อม

- ศรันย์ ไมตรีเวช

ความสำเร็จ อาจอยู่หลังเราแค่ก้าวเดียว แต่บางทีเราไม่เคยมองมันเลย

- วิศุทธิ์ พรนิมิตร

สิ่งที่คุณคิดว่าถูกวันนี้ มันอาจจะผิดในวันข้างหน้าก็ได้

- สุภาพ หริมเทพาธิป

ความตายไม่น่ากลัวเท่ากับการรับรู้ว่าเราจะตายโดยไม่มีใครเคียงข้าง

- มารุต เหล็กเพชร

ประสบการณ์อาจไม่ใช่ครูที่ดี ถ้าเราไม่รู้จักเอามาปรับใช้

- กิตติพจน์ อรรถวิเชียร

แม้แต่มุมมองที่หักล้างความคิด ความเชื่อของเรา ถ้าไม่มีอคติ มันก็ยังเป็นมุมมองที่น่าฟัง

- จีระวุฒิ เขียวมณี

เราไม่สามารถบอกได้ว่าคนนี้เป็นคนดีหรือไม่ดีแค่ไม่กี่วัน ต่อให้เขาเป็นคนไม่ดี บางทีเขาอาจมีรายละเอียดดี ๆ บางอย่างอยู่ในตัว

- ศิริวรรณ เต็มผาติ

คนที่ตรรกะบิดเบี้ยว เขาก็พร้อมที่จะบิดหลักการเพื่อให้เข้าทางตัวเอง

- บดินทร์ เทพรัตน์

หนึ่งคืนของคนที่นอนไม่หลับมีรายละเอียดบรรจุอยู่มากมายกระจัดกระจายไร้ระเบียบอยู่ทุกวินาที ขณะที่หนึ่งคืนของคนที่หลับเต็มอิ่มดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

- จักรพันธุ์ ขวัญมงคล

การพูดความจริงอย่างตรงไปตรงมา บางครั้งก็ทำให้คนเคือง แต่การพูดความจริงคือรูปแบบหนึ่งของการให้เกียรติกันนะ ไม่มีใครหายจากป่วยไข้ ด้วยลูกอมหรือขนมหวานหรอก เราดีขึ้นได้ด้วยยาขม แต่รสชาติมันอาจจะไม่น่าพิศมัย แค่นั้นเอง

- ชลณัฏฐ์ โกยกุล

ปัญญาไม่ได้เกิดจากความรู้ แต่เกิดจากการเรียนรู้

- ยงยุทธ จรรยารักษ์

ผู้พิการทางหูอาจไม่ได้ยินเสียง แต่ผู้พิการทางใจไม่อาจสัมผัสอะไรได้เลย

- พุทธศักดิ์ ตันติสุทธิเวท

ตราบเท่าที่เราไม่ตั้งคำถามให้ถูกต้อง เราก็หาคำตอบที่ดีไม่เจอ

- พุทธศักดิ์ ตันติสุทธิเวท

ต่อให้เราเก่งขนาดไหน แต่ถ้าไม่มีโอกาส มันก็ไม่ได้

- ยุทธนา บุญอ้อม

ถ้าเราเห็นปัญหา แล้วชินชากับมัน คืออันตราย

- พิศาล แสงจันทร์

เราพยายามบอกตัวเองว่ามีอะไร ด้วยข้าวของที่มีในมือ แต่ในความจริงแล้ว เราไม่มีอะไรเลย

- วุฒิชัย กฤษณะประกรกิจ

สิ่งที่มนุษย์กลัวที่สุดคือการอยู่คนเดียว แต่แปลกที่สิ่งที่ยากที่สุดของมนุษย์คือการอยู่ร่วมกัน

- กรภพ จันทร์เจริญ

เราไม่อาจทำทุกสิ่งได้เองทั้งหมดในชีวิตนี้ ให้เลือกที่จำเป็นและทำได้ในชาตินี้ จะดีกว่าพยายามทำทุกสิ่ง แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

- ผกาวดี อุตตโมทย์

ถ้าคุณจะเลือกเสรีภาพเหนือสันติภาพ คุณก็ต้องเคารพเสรีภาพของคนที่อยากมีสันติภาพด้วย

- โตมร ศุขปรีชา

ที่สำคัญกว่าการได้รับชัยชนะในการแข่งขัน คือบทเรียน ประสบการณ์ ที่ได้รับระหว่างเส้นทางต่างหาก

- รัชชพร เหล่าวานิช

ความล้มเหลวของการรู้จักกัน มักจะเกิดจากความคิดที่ว่า เรารู้จักกันดีพอแล้ว

- วิชัย มาตกุล

คนที่เพลย์เซฟ อาจมีชีวิตได้นานกว่าคนที่พร้อมจะเสี่ยง แต่คุณค่าของชีวิตอยู่ที่ความยืนยาวหรือเปล่า อาจไม่ใช่

- ทีปกร วุฒิพิทยามงคล

โลกที่แสนวุ่นวาย โลกที่เงียบเหงา ใบเดียวกัน

- สุดารัตน์ แก่นใจ

บ้านพักคนชรา โรงเรียนเด็กพิเศษ สถานที่จัดงานอีเวนต์วันเกิดของคนที่คิดว่าตัวเองใจบุญ

- มารุต เหล็กเพชร

อย่าลืมว่าการวิจารณ์เป็นเรื่องที่ต้องใช้ความรู้และวิจารณญาณมากกว่าการประจาน

- จิระนันท์ พิตรปรีชา

มิตรภาพที่แท้จริง คือมิตรภาพที่เริ่มเผื่อแผ่ไปสู่ชีวิตอื่นที่ไม่ใช่มนุษย์

- ยงยุทธ จรรยารักษ์

ชีวิตจริงไม่ใช่หนัง เราไม่อาจดูซ้ำ ๆ หรือกดหยุดเหมือนหยุดหนังแผ่นเพื่อพบความจริงในนั้นได้

- เดือน จงมั่นคง

ถ้าเราด่าใครว่าโง่ โดยไม่เคยตั้งใจซักถามพูดคุยและถกเเถียงเหตุผลของเขาจริง ๆ ก็แปลว่าเรายังไม่เคารพในสิทธิของเขาจริง ๆ

- สฤณี อาชวานันทกุล

ถ้าใครจ่ายภาษีอากรน้อยมาก หรือมิได้จ่ายเลยในแต่ละปีก็จงละอายใจบ้างเมื่อวิพากษ์วิจารณ์ภาครัฐว่ามิได้ให้บริการในระดับคุณภาพที่ตนเองพอใจ -

- วรากรณ์ สามโกเศศ

อย่าพยายามไปเปลี่ยนนิสัยของคนอื่น เพราะเป็นไปไม่ได้ เพราะตัวเราเองแม้อยากจะเปลี่ยนนิสัยของตัวเองยังทำแทบไม่ได้ แล้วการไปเปลี่ยนนิสัยคนอื่นจะเป็นไปได้อย่างไร

- สม สุจีรา

ถ้าเราเชื่อในความเลวทรามสามานย์ของมนุษย์ เราก็ต้องเชื่อด้วยว่ามนุษย์มีความดีความงาม

- เสน่ห์ สังข์สุข

ไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหน ล่องลอยไปสู่มุมใดของจักรวาล สิ่งที่ควรจะได้รับการพัฒนาที่สุด ผมว่ามันก็ยังอยู่ใกล้ ๆ กับใจเรานี่เอง

- ปราบดา หยุ่น

ค่าของเงินสูงขึ้นเท่าไหร่ ค่าของใจก็ต่ำลงเท่านั้น

- วิศุทธิ์ พรนิมิตร

จะจำ หรือจะลืม เรื่องอดีตได้ไหม ไม่สำคัญเท่ากับว่าตอนที่จำได้กับตอนที่ลืมไป เราใช้ชีวิตยังไงอยู่

- พิทยากร ลีลาภัทร์

สังคมเราจะน่าอยู่ขึ้นอีกมากถ้าเรานึกถึงกัน และทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์ร่วมสังคมเดียวกันเท่าที่มีโอกาส

- แสงชัย สุนทรวัฒน์

ถ้าเราต้องการใช้เงินซื้ออะไร เราก็จะความหาเหตุผลร้อยแปดมาบอกถึงความจำเป็นของมันได้เสมอ

- กำพล วีระกุล

บางครั้ง "คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์" ก็เป็นสิ่ง "เกินจำเป็น" สำหรับการเติมเต็มในหัวใจของเรา

- เดือนเพ็ญ สีหรัตน์

ไม่มีใครที่หลุดห้วงแห่งความเป็นเด็กพ้นหรอก เพราะยังไงเราก็อายุเพิ่มขึ้นทีละวันอยู่ดี ทำให้แก่เร็วขึ้นกว่านั้นไม่ได้ อย่าเพิ่งรีบแก่กันนักเลย

- พิชญา โชนะโต

งานสร้างสรรค์ไม่มีถูกผิด มีแต่ดีกับเลว ส่วนมันจะไปทางดีเลิศหรือเลวทรามนั้นก็ล้วนสะท้อนออกมาจากความคิด ความเชื่อ และทัศนคติของผู้สร้างสรรค์ทั้งสิ้น ว่าเขาได้รับเอามาอย่างไร และถ่ายทอดออกไปด้วยวิธีไหน

- อุทิศ เหมะมูล

สำหรับคนที่รักกันนั้น ถ้าคิดว่าการดูแลกันเป็นภาระ มันก็จะเป็นภาระที่หนักอึ้งเอามาก ๆ แต่ถ้าเราเปลี่ยนมุมมองเสียใหม่ คิดว่ามันเป็นไปเพราะความรัก ภาระนั้นก็จะแปรเปลี่ยนเป็นความสุขในทันที

- อมรเทพ สุขมานนท์

คนเรามีโอกาสเสมอ โอกาสที่บางคนปล่อยมันไป ไม่ใยดี ก่อนที่จะมาฟูมฟายว่าทำไมเราไม่เคยได้รับโอกาสอะไรแบบนั้นบ้าง โอกาสที่น่าจะดีกว่าถ้าเราเดินเข้าหามัน ไม่รอให้มันมาหาเรา

- นพปฎล พลศิลป์

สิ่งที่ผมคิดว่าไม่น่าจะได้ ไม่น่าทำ หากเราใจกว้างและโตพอ คือการจัดแบ่งหมวดหมู่ว่าคนที่ทำอย่างนั้น คือคนประเภทนี้ ไม่ทำอย่างนี้ คือคนประเภทนั้น คิดแบบนี้คือคนแบบนั้น เพราะถึงที่สุดแล้ว มรรคาไม่ได้มีสายเดียวให้เลือกเดิน

- สันติสุข กาญจนประกร

ชัยชนะของวันนี้ พรุ่งนี้มันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว

- wormearth

เมื่อใดที่เราพยายามมองสภาพแวดล้อมโดยยกตัวเองให้สูงกว่า เราก็จะยิ่งไม่เข้าใจสภาพแวดล้อมมากเท่านั้น

- faiiside

ความเหงาคงเป็นอะไรที่เกิดง่าย แต่ความไม่เหงา ก็ไม่ได้เกิดยากอย่างที่คิด

- gandhatsuba

เพียงหนึ่งประโยคที่เขียนให้อ่าน อาจบรรจุข้อความทางความรู้สึกหลายพันยิ้มและน้ำตา

- mybookshelf

การเป็นคนได้รับที่เราเคยคิดว่ามันสุขใจ มันเทียบไม่ได้กับการมอบให้ เมื่อเราพบใครสักคน

- nat-chi

เมื่อมันเป็นเรื่องของเขา และเราไม่ได้เป็นคนที่เผชิญสิ่งเหล่านั้น อย่าคิดว่าเพียงรับรู้ผิวเผิน แล้วจะเข้าใจ

- pjpmee

ไม่มีธนาคาร ณ แห่งใดบนโลกใบนี้ ที่ยอมรับฝากวันเวลา แล้วถอนออกมาใช้ได้

- akiradragonfly

ความทะเยอทะยานก็นำพาให้เรากลายเป็นคนหูหนวกและตาบอดได้ หากเรา "ทะเยอทะยานอย่างไร้สติ"

- lilbox2

ความผิดพลาดในอดีต จะช่วยสอนให้เราเติบโตและเข้มแข็งขึ้น

- chickynina29

การคิดสร้างสรรค์แล้วไปตรงกับคนอื่นไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะคุณคิดได้คนอื่นก็คิดได้ ทำสำเร็จหรือเปล่าวัดกันที่ตรงนั้น

- porglon

คนฆ่าวัวบาป คนถือเงินไปซื้อเนื้อวัวไม่เป็นไร ?

- วรพจน์ พันธุ์พงศ์

ถ้าดอกไม้บานเป็นนาฬิกาบอกการเปลี่ยนผ่านของฤดูกาล จิตใจที่เบิกบานก็คงเหมือนนาฬิกาบอกการเปลี่ยนผ่านทางความนึกคิด

- สิริพันธุ์ สุนทรวิจิตร

เราปากกว้างขึ้น แต่ใจแคบลง ตะโกนเสียงดัง แต่ไม่รับฟังคนอื่น

- วีรวัฒน์ อัจจุตมานัส

นักสิ่งแวดล้อมที่แท้ สามารถฉลองวันสิ่งแวดล้อมโลกไปตลอดกาล

- วีรพงษ์ สุนทรฉัตราวัฒน์

เราเชื่อว่าโอกาสเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของทุกคน ถ้าพยายามทำทุกโอกาสที่เข้ามาให้ดีที่สุด ใช้โอกาสที่มีอยู่อย่างเต็มที่ บางทีคุณอาจจะได้อะไรที่มีค่ามากกว่าเงิน

- ธีรวัฒน์ วิญญรัตน์

มนุษย์ยกให้สุนัขเป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ แต่มนุษย์ก็จับมันใส่ปลอกและล่ามโซ่ พิลึกจริง ๆ

- ประภาส ชลศรานนท์

ความรักงดงามและผลิบานได้ในทุกที่ แม้ท่ามกลางความตายที่หลายคนหวาดกลัว

- สุพจน์ โลห์คุณสมบัติ

คนที่มีความสุขไม่ใช่คนที่ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่คือคนที่ชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ

- สรกล อดุลยานนท์

ฉันไม่ได้ขึ้นไปบนยอดเขานั่นหมายถึงฉันไม่เก่งใช่ไหม ก็ใช่ แต่ถ้าถามว่าทำไมต้องขึ้นไปบนยอดด้วย อันนี้ต้องตอบให้ได้นะ

- ธนญชัย ศรศรีวิชัย

ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจยิ่งใหญ่แค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นนักการเมืองผู้มีอำนาจเพียงใด เมื่อความตายมาเยือนตัวเองหรือคนใกล้ชิด ไม่ว่าใครก็มิอาจใช้เงินหรืออำนาจติดสินบนกฏธรรมชาติได้ ความตายจึงให้บทเรียนที่ยิ่งใหญ่กับทุกคน ทั้งยากดีมีจนและสูงศักดิ์ ทั้งจักรพรรดิ ชาวนา และยาจก

- ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา

คุณค่าของชาติไม่ได้วัดกันที่ความสูงของเสาธง

- แสงอรุณ รัตกสิกร

ถ้าคิดเหมือนคนอื่น เราก็จะทำแค่สิ่งที่คนอื่นทำได้ แต่ถ้าเรามีความคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง เราจะไปได้ไกลกว่าคนอื่น

- นิชคุณ หรเวชกุล

เราจะวัดความยาวของงูได้ ก็ต่อเมื่อมันตายแล้ว

- 'รงค์ วงษ์สวรรค์

การมองย้อนภูมิปัญญาในอดีตนั้นไม่ได้ทำให้เราได้รับความรู้เรื่องเก่า ๆ เพียงอย่างเดียว แต่ยังช่วยทำให้เรารู้ว่าเราควรก้าวต่อไปทางไหน

- อาจวรงค์ จันทมาศ

ทุก ๆ วันเรามีของใหม่กว่าซึ่งมาทำให้ของที่เคยใหม่กลายเป็นเก่าอย่างรวดเร็ว

- วิรัตน์ โตอารีย์มิตร

ดอกไม้จะสวยที่สุด ตอนที่เรามีความสุข

- สาธิดา (ชิงชิง) กฤชเทียมเมฆ

ก่อนมีความเห็น ควรมีข้อมูล ไม่ต้องรีบแสดงความเห็น ถ้ายังไม่มีข้อมูล...การรู้ก่อนไม่มีประโยชน์ การเข้าใจอย่างถ่องแท้ต่างหากที่สำคัญกว่า

- ทรงกลด บางยี่ขัน

แม้แต่เส้นทางไปสู่การพ่ายแพ้ ก็ยังมีสิ่งที่เราต้องเอาชนะ

- เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

การเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้จากสิ่งที่ดีเสมอไป เราเรียนจากความบกพร่องได้ เรียนจากศาสดาที่เราเลื่อมใสก็ได้ เรียนรู้จากคนที่เราไม่นับถือเลยก็ได้

- สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ

ในสังคมสัตว์ป่า พวกมันฆ่าเท่าที่จำเป็นเท่านั้น เราไม่เคยเห็นสิงโตที่ฆ่ากวางทีเดียว 30 ตัว เพื่อเก็บไว้ขายต่อ อาจเพราะเหตุนี้กระมังที่เราไม่เคยเห็นสัตว์ลงพุงเพราะกินมากเกินความจำเป็น

- วินทร์ เลียววาริณ

ผมไม่มีอนาคต เพราะอนาคตเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้

- เอิบเปรม วัชรางกูร

ขบคิด จินตนาการ ขยายความ และร่ำลือ เป็นปฏิกิริยาลูกโซ่เมื่อคนเริ่มต้น "สงสัย"

- อธิคม คุณาวุฒิ

เราไม่สามารถควบคุมให้เราหัวเราะเยอะกว่านี้ หรือโกรธน้อยกว่านี้ได้

- ญารินดา บุนนาค

เราทุกคนที่มีลมหายใจ ต่างก็กำลังตายลงทุกขณะ พรุ่งนี้ก็อายุน้อยไปอีกนิด ไม่ใช่อายุมากขึ้นอย่างที่คิด

- ปราบดา หยุ่น

ความคิดไม่ได้ทำให้เกิดปัญหา ปัญหามันเกิดจากการไม่รู้จักจัดการกับความคิด

- ศุ บุญเลี้ยง

เราทำตัวให้สูงกว่าความคาดหวังได้หรือ โลกนี้ไม่มีอะไรสูงกว่าความคาดหวังอีกแล้ว

- อุดม แต้พานิช

ความเหงากับอิสระ คือการอยู่โดยลำพังเหมือนกัน แต่รู้สึกปวดร้าวไม่เท่ากัน

- วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์

ขับรถเนี่ยไม่อยากหรอก เหยียบให้แรง ๆ มันก็เร็ว แต่จะให้มันนุ่มนวล คนไม่เวียนหัวเนี่ย ถือว่าเป็นศิลปะขั้นสูง

- จิระ มะลิกุล

ในขณะที่เราเรียกร้องการเขียนให้ "ดีขึ้น" เราก็ต้องเรียกร้องการอ่านให้ "ดีขึ้น" เช่นกัน

- มุกหอม วงษ์เทศ

ทุกข์โศกทั้งหลาย มันมาจากการยึดติดสิ่งที่ไม่เป็นจริง

- เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

ชีวิตไม่ได้อยู่ที่ปริมาณวันที่ได้ใช้ชีวิต....แต่ชีวิตอยู่ที่คุณภาพการใช้ชีวิตในแต่ละวัน

- pat (warmheart)

นักเขียนบล็อกที่ไม่ดี คือ นักเขียนบล็อกที่ไม่เขียนบล็อก

- ไอติมตากแห้ง (goinganywhere)

ถ้าคิดอย่างมีเหตุผล แม้แต่คนโง่ ก็มีแนวโน้มจะฉลาดขึ้น

- ตรีณา (jonggonnee)

การไม่อนุญาตให้ฉาย = การไม่อนุญาตให้ดูแบบถูกกฏหมาย

- The Eleventh Line : บรรทัดที่สิบเอ็ด (theeleventhline)

บางทีความจริงบนโลกอาจมีหลายชุด ขึ้นอยู่กับว่า เราจะมองมันด้วยสายตาแบบไหน

- พอกลอน ซาเสียง (porglon)

สังเกตไหมครับว่า ศิลปินสร้างชิ้นงานที่เป็นอมตะ จากภาวะที่หัวใจจ่อมจมอยู่ในห้วงทุกข์

- ชีวิตสำมะหาอันใด (sillyfake)

คนขี้เซาเขย่าแรงๆยังตื่น คนตายเขย่ายังไงก็ไม่ฟื้น คนเขลาตายไปแล้วยังไม่รู้ตัว

-40reborn (40reborn)

ฉันเชื่อว่า... ชีวิตคุณจะได้เจออะไรที่ไม่มีในแผนที่แน่นอน

- เจ้าหญิงน้ำแข็ง (halonunu)

คนเราเกิดมาไม่เท่ากัน แต่สิ่งหนึ่งที่เท่ากัน คือ เวลา

- SEsai*im อิ่มๆ (sesai)

คนเราต่างก็ชะล่าใจ และไม่รักษา สิ่งที่ดีของตัวเองไว้ แล้วก็ใช้คำขอโทษ แทนความผิดที่ก่อขึ้น

- Im waterfall (ponnuppun)

สีเสื้อเหมือนกันแต่สีเนื้อก็ไม่เหมือนกัน

- นิ้วกลม ; นักเขียน, ผู้กำกับโฆษณา

คนที่เป็นนักเดินทางที่ดี ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดรักทุกเส้นทางที่หลง แต่เขาควรจะเป็นคนที่หลงไหลในทุกเส้นทางที่ไป

- วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม ; บรรณาธิการนิตยสาร

มันไม่สามารถจะสร้างเมืองให้งดงามขึ้นได้ ถ้าพื้นฐานในจิตใจของคนในเมืองยังขุ่นมัว

- ธนชัย อุชชิน ; นักร้อง, นักดนตรี

ประเทศที่ไม่มีขอทานอาจจะไม่ใช่เรื่องน่ายกย่อง เพราะนั่นอาจหมายถึงประเทศนั้นไม่มีคนที่พร้อมจะ "ให้" คนอื่น หลงเหลืออยู่แล้วก็ได้

- นิธิ เอียวศรีวงศ์ ; นักวิชาการ, นักเขียน

อดีตมันไม่ได้สุขหรอกครับ แต่เวลาที่คิดถึงอดีตนั่นล่ะสุข

- คงเดช จาตุรันต์รัศมี ; ผู้กำกับภาพยนตร์

‎"เวลา" คือ ตัวบ่อนทำลายครอบครัวตัวฉกาจ ไหนจะเวลาน้อย, ไม่มีเวลา หรือมีเวลาว่างไม่ตรงกัน

- กนก รัตน์วงศ์สกุล ; นักข่าว, พิธีกร

ถ้าวันนี้มัวแต่เสียใจกับเมื่อวาน พรุ่งนี้ก็จะมัวแต่เสียใจกับวันนี้

- ทีปกร วุฒิพิทยามงคล ; เว็บมาสเตอร์

"คุณค่า" แม้ถูกบดบังแต่มิอาจลดทอน มันยังอยู่กับเราเสมอ

- เกตุเสพย์สวัสดิ์ ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา ; พิธีกร

ความฝันกับความจริง ต่างกันแค่ ทำ กับ ไม่ทำ

อังศุมาลิน สิรภัทรศักดิ์เมธา ; นักแสดง

การคิดต่างไม่ได้เป็นสิ่งผิดปกติทุกอย่างมีสองด้านทั้งนั้น ทุกคนมีมุมถูกของตัวเองอยู่แล้ว ถ้ายอมลดลงมาคนละก้าวก็จะดี เพราะโลกเราทุกวันนี้เราหารกันใช้กับคนอื่นอยู่นะ

- นภาพร ไตรวิทย์วารีกุล ; นักจัดรายการวิทยุ, นักเขียน

ในทันทีที่โลกนี้มีโทรศัพท์มือถือ พล็อตหนังในโลกนี้มันหายไปครึ่งหนึ่งเลยครับ

- จิระ มะลิกุล ; ผู้กำกับ, ผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์

ปัญหาใหญ่คือการละเมิดสิทธิทางปัญญา ผมไม่ต่อว่าผู้บริโภค เพราะเป็นสิทธิของเขา ถ้าผิดคงเป็นคนขายและคนที่ไม่ยอมจับ แค่เดินเข้าพันธ์ทิพย์ก็จับได้หลายร้านแล้ว

- บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์ ; นักร้อง

เทคโนโลยีใหม่ ทำให้เรามองเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็น แต่ก็ทำให้เราตาบอด

- ฟ้า พูลวรลักษณ์ ; นักเขียน

เวลาที่เราคุยกัน เราชอบแบ่งทุกอย่างให้เป็นขาวดำ เป็นสองขั้ว เช่น จะเอาคนหรือเอาระบบ จะเอาโลกาภิวัตน์หรือไม่เอาโลกาภิวัตน์ จะเป็นซ้ายหรือเป็นขวา ชีวิตมันไม่ได้มีสองขั้ว เพราะฉะนั้น ถ้าพูดแบบนี้ก็จะหาทางแก้อะไรไม่ได้

- สฤณี อาชวานันทกุล ; นักวิชาการ, นักเขียน

มนุษย์ไม่ได้อยู่ได้ด้วยแขนหรือขาเท่านั้น แต่อยู่ได้ด้วยหัวใจ

- สัญญา คุณากร ; พิธีกร

ผมมีโรงงานอุตสาหกรรม ไม่ได้ผลิตสินค้าส่งนอก แต่ผลิตออกซิเจนส่งให้คนละแวกบ้านและตัวเอง

- นิรุตต์ ศิริจรรยา ; นักแสดง

ไม้กวาดเป็นของต่ำ แต่ทำให้โลกสะอาดขึ้น แต่ไม้กวาดก็กวาดพื้นด้วยตัวมันเองไม่ได้

- วินทร์ เลียววาริณ ; นักเขียน

ครูบางคนให้ไม่หมด ปล่อยไม่สุด เราไม่คิดตรงนั้น จะเก็บความรู้ให้ตายไปกับตัวทำไม ไม่กลัวด้วยว่าลูกศิษย์จะเก่งกว่า เราอยากเห็นคนคนนี้โตขึ้นไปเรื่อย ๆ มันน่าจะภูมิใจมากกว่าถ้าคุณมีความเป็นครูจริง ๆ

- อรวีย์ ทัดเที่ยง ; อาจารย์

การที่มนุษย์มีชีวิตโดยไร้ทางเลือกก็มักเป็นจุดสิ้นสุดของการใช้ชีวิต ต่อให้ทางเดียวที่มีอยู่นั้นจะเป็นทางที่ดีงามสักเพียงใด

- "ผมอยู่ข้างหลังคุณ" ; นายแพทย์, นักวิจารณ์ภาพยนตร์

สำหรับพ่อแม่ที่ทำเป็นเฉพาะ 'บงการ' แต่ไม่สามารถรับส่งหรือสื่อสารถึงความต้องการระหว่างลูกและตัวเองได้ ผมคิดว่านั่นเป็นพ่อแม่ที่ล้มเหลว ไม่ใช่แค่ล้มเหลวในความเป็นพ่อแม่ แต่ล้มเหลวในความเป็นคน คนที่ไม่สามารถรับฟังกรอบความคิดของคนอื่น

- โตมร สุขปรีชา ; บรรณาธิการนิตยสาร

รู้สึกชีวิตเราสงบกว่านี้ตอนที่แอปเปิ้ลและแบล็กเบอร์รี่เป็นแค่ผลไม้

- อุดม แต้พานิช ; ศิลปิน

นักเขียนคนหนึ่งสามารถทำงานดี ๆ ได้ปีละ 1 เล่ม แต่นักแปลดี ๆ สามารถทำงานดี ๆ ได้ถึงปีละ 10 เล่ม

- อนุรักษ์ กิจไพบูลทวี ; นักแปล

เวลาเป็นตัวเจือจางความเข้มข้นของความผิดหวังที่ดี

- อาทิวราห์ คงมาลัย ; นักร้อง, นักดนตรี

เมื่อคุณตัดสินคนอื่นได้ก็ต้องยอมรับให้คนอื่นมาตัดสินคุณ

- อดุล จันทรศักดิ์ ; ตุลาการหัวหน้าคณะศาลปกครองกลาง

คนเราอยากรู้ไปหมดเลยว่าโลกจะเป็นยังไง เศรษฐกิจอเมริกาจะเป็นยังไง แต่คนข้าง ๆ เคยคุยกันบ้างหรือเปล่า รู้หรือเปล่าว่าเขาคิดยังไง

- ดุจดาว วัฒนปกรณ์ ; นักแสดง, ผู้กำกับละครเวที

สังคมไทยกลายเป็นสังคมบริโภคนิยม แล้วยังเป็นสังคมบริภาษนิยมด้วย

- จิระนันท์ พิตรปรีชา ; กวี, นักแปล

การเหยียบอีกฝ่ายหนึ่งให้จมโดยใช้ชาติพันธุ์มาแบ่งแยกผมยอมรับได้แค่เป็นความคิดของเด็กเท่านั้น

- ประภาส ชลศรานนท์ ; นักธุรกิจ, นักแต่งเพลง

โลกปัจจุบันทำให้ความคิดถึงหมดอายุง่ายลงเรื่อย ๆ

- อธิคม คุณาวุฒิ ; บรรณาธิการอำนวยการนิตยสาร

คนส่วนมากจะให้ความสำคัญกับการประทับตราว่าคุณเป็นใคร ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เขาเป็น แต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ สิ่งที่เขาทำ

- ชลณัฏฐ์ โกยกุล ; พิธีกร

รักที่ไม่ต้องการผูกพัน กับ ความผูกพันที่ไม่ค่อยเหลือความรัก อันไหนแย่กว่ากัน

- นิติพงษ์ ห่อนาค ; นักแต่งเพลง

พระพุทธเจ้าตรัสรู้ใต้ต้นไม้ ไม่ใช่ในห้องสมุด

- ธนญชัย ศรศรีวิชัย ; ผู้กำกับภาพยนตร์โฆษณา

Mark Zuckerberg จะทราบไหมครับว่า เวปสุด cool ของเขาที่ไม่เคยล่มและไม่มี pop up จะมีการแท็กรูปโฆษณาการหาเงินในเนทอย่างรุนแรงในประเทศนี้

- อภิวัชร์ เอื้อถาวรสุข ; นักร้อง, นักแต่งเพลง

ผู้ที่คิดว่าตัวเองเท่านั้นที่ถูก อย่างน้อยผู้นั้นก็ผิดไปแล้วหนึ่งอย่าง

- นิ้วกลม ; นักเขียน

ธรรมชาติไม่เคยให้โทษแก่ใคร ธรรมชาติทำให้จิตใจอ่อนโยน ธรรมชาติคือยารักษาโรคหัวเสีย ป้องกันผู้ที่สนใจไม่ให้ประกอบกรรมชั่วร้ายใดๆ

- บุญส่ง เลขะกุล ; นายแพทย์

นักเขียนที่ดีต้องรู้จักให้เครดิตสิ่งที่ตัวเองนำมาใช้พูดหรือเขียน

- วิไลรัตน์ เอมเอี่ยม ; บรรณาธิการนิตยสาร

ความรู้สึกหงอยๆ ใน 'คืนวันอาทิตย์' อาจเป็นเพราะเรากำลังต้อง 'คืนวันอาทิตย์'

- ทรงกลด บางยี่ขัน ; บรรณาธิการนิตยสาร

ศาสนาพุทธเป็นศาสนาแห่งการรู้ ไม่ใช่การเชื่อ

- พิทยากร ลีลาภัทร์ ; นักเขียน, ผู้จัดการฝ่ายการตลาด

สารพัดสิ่งที่รัฐบาลทำให้ประชาชน ไม่ควรเรียกว่าของขวัญ เพราะมันก็มาจากเงินของเราทั้งนั้น

- นภพัฒน์จักษ์ อัตตนนท์ ; นักข่าว

การคิดเข้าข้างตัวเองที่เห็นบ่อยที่สุดคือ เวลามีคนคิดเหมือนกับเราเยอะ: "นี่ไงเสียงประชาชน" เวลามีคนคิดเหมือนกับเราน้อย: "นี่ไงมีหลักการ"

- สฤณี อาชวานันทกุล ; นักวิชาการ, นักเขียน

การแบนคำว่า ชิมิ ชิมิ ผมว่าปัญญาอ่อนมาก

- อารักษ์ อมรศุภศิริ ; นักดนตรี, นักแสดง

คนที่หักหลังเพื่อนหนึ่งครั้ง ก็จะหักหลังครั้งที่สอง

- ฟ้า พูลวรลักษณ์ ; นักเขียน

เราไม่เรียนสูงกว่าคนอื่นมาเพื่อด่าสังคม แต่เราเรียนมาเพื่อช่วยแก้ไขปัญหาสังคมเหล่านั้น

- วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ; พิธีกร, นักเขียน

ไม่มีอะไรที่ 'ทุน' ไม่จำกัด ทุกอย่างมีทุนจำกัดหมด

- ประภาส ชลศรานนท์ ; นักเขียน, นักธุรกิจ

แปลกดีที่เหล้าบุหรี่โดนเซ็นเซอร์ แต่ยาบ้าไม่โดน

- สรยุทธ สุทัศนะจินดา ; นักข่าว

โลกมันดีของมันอยู่แล้ว เพียงแค่เราอย่าเอาไปเปรียบเทียบกับเมื่อก่อนหรือตอนไหน เพาะตลอดเวลามันก็มีตัวแปรให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

- มุนินทร์ สายประสาท ; นักเขียนการ์ตูน

หลาย ๆ ครั้ง การที่เราได้อะไรมาฟรี ๆ ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่เราต้องเสียไปเป็นการแลกเปลี่ยน เพียงแต่เราอาจจะนึกไม่ถึง และเรายังไม่เห็นเท่านั้นเอง

- วิภว์ บูรพาเดชะ ; บรรณาธิการนิตยสาร, นักวิจารณ์ดนตรี

ถ้าคนที่เราไม่ชอบ เขาหายใจ ก็อาจจะผิด แต่ถ้าคนที่เราชอบ ต่อให้มีความคิดอะไรไม่เหมือนกัน เราก็จะรู้สึกว่า เออ ดี มีความคิดเป็นของตวเอง

- เข็มอัปสร สิริสุขะ ; นักแสดง

'ซูเปอร์แมน' บินได้เพราะความสามารถของเขา ไม่ใช่เพราะชุดที่เขาใส่

- ภาณุมาศ ทองธนากุล ; นักเขียน

เราไม่ค่อยอวยพรปีใหม่ด้วยถ้อยความประมาณนี้...ขอให้ปี2554เป็นปีที่ทุกคนสามารถเผชิญความทุกข์อย่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยวและมีสติ

- วิรัตน์ โตอารีย์มิตร ; นักเขียน

คนขายพัดใช้เครื่องปรับอากาศ คนขายเครื่องปรับอากาศใช้พัด

- วินทร์ เลียววาริณ ; นักเขียน

ห้องสมุดประชาชนตามท้องถิ่น เหมือนแหล่งเก็บหนังสือที่แต่ละบ้านฝากไปทิ้ง

- วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ; นักคิด นักเขียน

คำพูดที่จริงก็อาจไม่เพราะ คำพูดที่เพราะก็อาจไม่จริง

- ธิดาพร ธุระพันธ์ ; นักศึกษา

ความจริงไม่ว่าจะพูดออกมาหรือไม่ ก้ยังเป็นความจริง

- พัดชา เอนกอายุวัฒน์ ; นักร้อง

คนเราตายได้จริง ๆ

- อินทิรา เจริญปุระ ; นักแสดง นักเขียน

หนึ่งวันที่ยาวนานก็อาจเป็นหนึ่งวันที่แสนสั้น ถ้าคนหนึ่งคิดถึงแต่อีกคนไม่

- อัญวรรณ ทองบุญรอด ; กองบรรณาธิการนิตยสาร

การจะดึงอดีตมาให้สมบูรณ์อย่างที่อดีตเป็น มันเป็นเรื่องยาก

- รศ.ดร. สุเนตร ชุตินธรานนท์ ; ผู้อำนวยการสถาบัน

ปล่อยให้คนโง่ได้พูดบ้าง เพื่อจะทำให้เขาดูฉลาดขึ้น

- วศิน บุญมากเจริญ ; นักศึกษา

เรามีผู้บริหารประเทศทั้งนักการเมืองและข้าราชการประจำที่ 'ใช้เงิน' เก่งเยอะแล้ว ผมอยากเห็นผู้บริหารที่ 'ใช้สมอง' เก่งเยอะ ๆ บ้าง

- ทรงกลด บางยี่ขัน ; บรรณาธิการนิตยสาร

'เวลา' คือสิ่งที่คุณจ่ายไป 'ความสุข คือสิ่งที่คุณได้รับ เราจ่าย 'เวลา' ไปวันละ 24 ชั่วโมงเท่ากัน แต่ 'ความสุข' ของเรา ทำไมไม่เท่ากัน

- สรกล อดุลยานนท์ ; นักเขียน

โซเชียลเน็ตเวิร์คสำหรับเด็กและเยาวชน

2012-06-06T10:18:00.000-07:00

โซเชียลเน็ตเวิร์คสำหรับเด็กและเยาวชน @moui S' Tech S' Magazine Issue 55 March 2011

ทุกวันนี้ ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตคงแทบจะไม่มีใครที่ไม่รู้จักเฟสบุ๊ก (http://www.facebook.com) กันแล้ว เฟสบุ๊กเป็นเว็บโซเชียลเน็ตเวิร์ค หรือ ในภาษาไทยที่มีการเรียกว่า เว็บเครือข่ายสังคม ที่มีผู้ใช้มากที่สุดในโลก ด้วยสถิติที่มีผู้ใช้มากกว่า 500 ล้านคน และผู้ใช้มากกว่าครึ่งหนึ่งเข้าสู่ระบบของเฟสบุ๊กทุกวัน

ด้วยจำนวนของประชาชนชาวเฟสบุ๊กมากขนาดนี้ ดังที่เคยเขียนไปหลายต่อหลายหนว่า ในสังคมออนไลน์ใดที่มีผู้ใช้ล้นหลาม ก็จะกลายเป็นแหล่งที่ผู้ร้ายพยายามจะเข้ามาประกอบอาชญากรรมไปด้วย แต่ไม่ใช่เพียงแค่ผู้ร้ายที่เข้ามาใช้งานเว็บแนวเครือข่ายสังคมเพื่อประกอบการร้าย คนใช้อินเทอร์เน็ตทั่วไป ก็ใช้เฟสบุ๊กในการกลั่นแกล้ง หรือปลอมตัว จะเพื่อความสนุก หรือจะแก้แค้น ก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นไปด้วย

ในความกังวลทั้งหลาย ก็กลับมาสู่เด็กหรือเยาวชน ผู้ถูกถือว่าเป็นบุคคลที่อ่อนด้อยขาดประสบการณ์ ผู้ที่มักจะกลายเป็นเหยื่อของผู้ประสงค์ร้ายเหล่านี้ ทำให้มีเสียงเรียกร้องจากพ่อแม่ผู้ปกครอง ครูอาจารย์ ขอให้ภาครัฐจัดการเซ็นเซอร์เว็บเครือข่ายสังคม บ้างถึงกับสั่งห้ามใช้งานเว็บเครือข่ายสังคม (ดังที่เกิดขึ้นแล้วในหลายประเทศ) เพราะมองว่า เว็บลักษณะนี้มีข้อเสียมากกว่าข้อดี

แต่ในความเป็นจริงนั้น การเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเทคโนโยลีมีความสำคัญกว่าการจัดการปิดกั้น หรือห้ามใช้ เพราะจะยิ่งทำให้ไม่เกิดการเรียนรู้ เมื่อไม่รู้ก็จะยิ่งป้องกันตัวไม่เป็น เมื่อป้องกันตัวไม่เป็น ก็จะหาทางออกไม่ได้ ไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไร ซึ่งในที่สุดแล้ว จะส่งผลร้ายต่อตัวผู้ใช้มากกว่า

ฉะนั้น วิธีการที่จะช่วยให้ผู้ที่อ่อนประสบการณ์ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กและเยาวชน) จะได้เรียนรู้วิธีการใช้งาน และการดำรงชีวิตในสังคมออนไลน์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ พ่อแม่ผู้ปกครอง ก็จำเป็นต้องดูแลบุตรหลานใกล้ชิด หรืออย่างน้อยที่สุด ก็จะต้องหาแหล่งออนไลน์ที่มีสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมกับผู้ที่อ่อนประสบการณ์ได้ฝึกปรือการใช้ชีวิตก่อนออกไปสู่สังคมของผู้ใหญ่ ที่อยู่หลังจอคอมพิวเตอร์

มาวันนี้ จึงอยากขอแนะนำเว็บสำหรับเด็กและเยาวชนเว็บหนึ่ง เป็นเว็บเครือข่ายสังคมสำหรับเด็กที่ชื่อว่า ทูเก็ตเตอร์วิลล์ (Togetherville - http://togetherville.com)

เว็บนี้ถูกออกแบบมาสำหรับเด็กกลุ่มเป้าหมายที่มีอายุต่ำกว่า 13 ปี (ข้อมูลจาก About Us ในเว็บ) สำหรับเด็กฝรั่ง แต่สำหรับเด็กในสังคมไทยนั้น น่าจะอายุเลยไปจนถึง 18 ปีก็ว่าได้ เว็บจะให้บริการลักษณะเดียวกับเว็บเฟสบุ๊ก คือ มีเกมให้เล่น สามารถโหลดวีดิโอเพื่อให้เพื่อนๆ ดูได้ สามารถเพิ่มเพื่อนในกลุ่ม ส่งของขวัญกันผ่านระบบ การส่งข้อความไปยังกล่องจดหมายส่วนตัว และอื่นๆ อีกมาก

(เกมส์สำหรับเด็กบน Togetherville)

(กิจกรรมสำหรับเด็กทำงานศิลป์บนเว็บ)

(วีดิโอที่แชร์กันบนเว็บ Togetherville)

การใช้งาน Togetherville นั้น พ่อแม่ผู้ปกครองจะต้องเป็นผู้สมัครให้เด็กใช้งาน ผ่านระบบล็อกอินของเฟสบุ๊กของพ่อแม่ แม้ว่าการใช้งาน Togetherville นั้นไม่มีค่าใช้จ่าย แต่เมื่อพ่อแม่สมัครใช้งานนั้น เว็บ Togetherville จะให้พ่อแม่กรอกเลขบัตรเครดิตจำนวน 1 เซนต์ (หรือประมาณ 30 สตางค์) เพื่อเป็นการกลั่นกรองผู้ใช้บริการ (พ่อแม่และลูก) ว่ามีตัวตนจริง

เว็บ Togetherville จะมีการตรวจสอบวีดิโอทุกคลิปที่มีการเผยแพร่บนเว็บไซต์ ให้เหมาะสมกับเด็กและเยาวชน นอกจากนี้ ทีมงานของเว็บมีการตรวจสอบข้อความที่ส่งคุยแชทกัน หรือ ควิป (quip) ผ่านระบบ เพื่อเป็นการป้องกันอาชญากรเข้ามาหลอกลวงเด็ก และป้องกันปัญหาของ Cyberbullying หรือ อันธพาลออนไลน์ด้วย

จะเห็นได้ว่า เว็บไซต์นี้มีการกลั่นกรองตรวจสอบเนื้อหาที่เผยแพร่ และข้อมูลที่ใช้งานผ่านระบบให้เหมาะสมกับวัยของเด็กและเยาวชน ซึ่งเป็นการช่วยพ่อแม่ลดภาระความกังวลในการใช้งานผ่านเว็บเครือข่ายสังคมของเด็กและเยาวชนไปได้ แม้ว่าอาจดูเหมือนมีการละเมิดสิทธิ์การใช้งานของเด็ก แต่หากพิจารณาให้ลึกซึ้งจะเห็นว่า เด็กและเยาวชนยังจำเป็นต้องได้รับการปกป้องจึงต้องมีการตรวจสอบอย่างระมัดระวัง เพื่อให้พวกเขาเหล่านั้น เติบโตขึ้นมาได้อย่างรู้เท่าทันเทคโนโลยีได้

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะมีเว็บไซต์หรือระบบหรือโปรแกรมเพื่อให้เด็กและเยาวชนใช้งานได้อย่างปลอดภัย ก็ยังคงเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ผู้ปกครองอยู่ดี ที่จะต้องคอยระวังภัยให้ลูกหลาน ไม่ใช่ผลักให้เป็นหน้าที่ของรัฐ หรือของผู้ประกอบการแต่เพียงอย่างเดียว การสร้างสังคมที่ดีมันต้องเกิดจากคนทุกฝ่าย ไม่มีเทคโนโลยีชั้นสูงใดจะสามารถสร้างความอบอุ่นด้วยความรักและประสงค์ดีมากไปว่าระบบเล็กๆ ที่เรียกว่า “ครอบครัว” อีกแล้ว

Toy Thailand / ของเล่น (?): ประเทศไทย

2012-06-06T10:05:00.001-07:00

หมายเหตุ “Toy Thailand” (http://vimeo.com/17942063) เป็นผลงานวิดีทัศน์ของ Joerg Daiber ถ่ายทำที่กรุงเทพฯ ภูเก็ต และ กระบี่ (หาดต้นไทรและอ่าวไรเลย์)

ดนตรีประกอบ Air on the G String ประพันธ์โดย Johann Sebastian Bach บรรเลงโดย USAF Strings

“ของเล่น (?): ประเทศไทย” เป็นเพียงความเห็นส่วนตัว (พร้อมบรรณานุกรม) ของ วีรพัฒน์ ปริยวงศ์

ขอบคุณ ประชาไท ที่ช่วยเผยแพร่

_______________________________________________________________

ของเล่น (?): ประเทศไทย

๒๗ มกราคม ๒๕๕๔

บ้านร่มเย็น เหลื่อมหลังคา คุ้มอาราม

กรุงสัญจร ข้ามแม่น้ำ นิ่งสงบ

นัดสะดวก ลัดลอยฟ้า ไม่ผิดพบ

ปลื้มปรุงปรบ ครบกีฬา มหานคร

ศาลทรงสิทธิ สถิตย์กราบ ท่ามกฎไม้

นักท่องโลก ลงลอยกาย ณ ยอดป่า

ปนที่พื้น มิพร่องสี มิเตอร์ตรา

ไถลช้า แหวกเวหา ถลาบิน

บ้านสร้างโบก โยกสลับ คอยนับวัน

แม้นไม่พอ หาดสวรรค์ กรรมาหน้า

สุดแสนสวย สลวยทราย คล้ายมายา

ฤา จะตื่น สะดุ้งคว้า ของเล่นใคร?

____________________________

บรรณานุกรม

1. กรณีวัดปทุมวนาราม

http://www.innnews.co.th/crime.php?nid=265653

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1294320440&grpid=00&catid&subcatid

http://www.prachatai.com/journal/2010/12/32440

http://www.nytimes.com/2011/01/25/world/asia/25iht-thai25.html?_r=1&ref=asia

http://www.bangkokpost.com/news/local/217419/25-protest-deaths-explained

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=1459244295265&set=a.1451758068114.59976.1658153850

2. ข้อสังเกตวิธีจัดการปัญหาน้ำท่วมในกรุงเทพฯ

http://www.facebook.com/photo.php?pid=1028561&l=ccf6fb5fc8&id=1658153850

3. ประสิทธิภาพการบริหาร BTS

http://www.dailynews.co.th/newstartpage/index.cfm?page=content&categoryID=354&contentID=117803

http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9480000145291

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1295955754&grpid=03&catid&subcatid

4. กรณียึดที่ชาวบ้านเพื่อเพิ่มสวนสาธารณะ

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1218869028&grpid=03&catid=01

http://www.banmuang.co.th/sport.asp?id=226577

http://www.thaivisa.com/forum/topic/24663-royal-bangkok-sports-club/

5. ศาลไทยสถิตย์ท่ามกฎหมาย

http://www.facebook.com/album.php?aid=59976&id=1658153850&l=d82911213c

6. แฟชั่นนักท่องเที่ยว

http://www.cnngo.com/bangkok/play/tourist-fashion-crimes-bangkoks-red-light-zones-621130

7. หนึ่งคืนของแท็กซี่กรุงเทพฯ

http://www.cnngo.com/bangkok/life/one-night-behind-wheel-bangkok-taxi-592510

8. เสียงประชาชนกับเสียงเครื่องบิน

http://www.thairath.co.th/content/region/143151

9-11. กรณีปะการังฝอกขาว

http://www.mcot.net/cfcustom/cache_page/161279.html

http://bit.ly/gm2mOI

http://www.cnngo.com/bangkok/visit/closure-18-dive-sites-413619

บก. ลายจุด: ก้าวข้าม 'ทักษิณ' แบบแกนนอน

2012-06-06T09:41:00.002-07:00

สมบัติ บุญงามอนงค์ (บก.ลายจุด

(วันที่ 24 พฤษภาคม 2555) Go6TV: ครั้งที่ม่านควันแห่งการสลายการชุมนุมเมื่อพฤษภาคม53 ยังหนาทึบ พรางสายตาให้คนเสื้อแดงลอยเคว้ง ไร้หลักทิศ “สมบัติ บุญงามอนงค์ (บก.ลายจุด)” ได้ส่งแคมเปญ “วันอาทิตย์สีแดง”ทำกิจกรรมผูกผ้าที่แยกราชประสงค์กระตุกสติคนเสื้อแดง

กิจกรรมเชิงสัญลักษณ์ที่ว่า แม้จะไม่ส่งผลแบบทันด่วน แต่การใช้สันติวิธี พร้อมขยายแนวร่วมรบแบบที่เรียกว่า ”แกนนอน” ทำหน้าที่ “สื่อสาร”และเรียกสติแนวร่วมแบบไม่ขาดตกบกพร่อง ทำให้คนเสื้อแดงเริ่มรวมติดก่อนจัดขบวนต่อรองกับรัฐบาลใหม่

ครบรอบ2ปีการชุมนุม มีบริบทที่พิเศษกว่าครั้งไหน ด้วยวีดีโอลิงค์ของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เปรียบเปรย"เสื้อแดง" เป็นดั่ง "เรือ" ที่ส่งถึงฝัง โดยที่จากนี้ไปเขาเลือก “สละเรือ”เพื่อ"นั่งรถ" ได้ซ่อนนัยยะสู่การตีความได้หลายหลาก

คุณทักษิณกำลังหลงตัว คิดว่าตัวเองเป็นเป้าหมาย คำพูดล่าสุดมันชัดเจนที่คิดว่าตัวเองคือเป้าหมายการต่อสู้ครั้งนี้ ทั้งที่จริงๆ แม้จะรักคุณทักษิณแต่คนเหล่านั้นเรียกร้องประชาธิปไตย ถึงจะชอบคุณทักษิณ แต่เงื่อนไขการสู้เพื่อคุณทักษิณอย่างเดียวไม่สามารถเรียกคนออกมาได้ขนาดนี้ อย่างน้อยก็ไม่มีทางเรียกคนอย่างผมได้ หรือเรียกปัญญาชน กระทั่งชาวบ้านออกไม่ได้ขนาดนี้ ลำพังคุณทักษิณมันไม่เพียงพอหรอก เพราะประเด็นใหญ่ที่ประชาชนสนใจคือสังคมที่จะวิวัฒนาการไปสู่สังคมที่เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น มีคุณภาพทางการเมืองที่สูงกว่าสมัยคุณทักษิณด้วยซ้ำ แต่พอคุณทักษิณพูดแบบนี้มันก็กลายเป็นรถไฟสายประชาธิปไตยถึงแค่สถานีคุณทักษิณ ซึ่งคุณทักษิณอาจจะบอกนี้คือสถานีประชาธิปไตย แต่นั่นคือการหลงตัวเอง

วิเคราะห์ว่าเหตุใดคุณทักษิณถึงพูดเช่นนั้น

คงคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากไปเจรจากับฝั่งโน้นมา และฝ่ายโน้นเองอาจจะให้ทหารเริ่มออกจากประชาธิปัตย์ หัวหน้าอำมาตย์ก็ไปฟังเพลงที่ทำเนียบรัฐบาล มีรดน้ำดำหัวกัน นั่นมันคือการส่งสัญญาณชัดว่ามีการเจรจาต่อรองกัน ทางนี้ (ฝ่ายคุณทักษิณ) จึงส่งสัญญาณมาก ผมว่าสิ่งที่น่ากลัวสำหรับอำนาจนอกระบบไม่ใช่คุณทักษิณแล้ว แต่มันคือเสื้อแดง ดังนั้นเขาต้องหยุด และคุณทักษิณอาจรับจ็อบมาให้ช่วยหยุดคนเหล่านี้

หรืออาจจะประเมินแล้วว่าเสื้อแดงอย่างพวกคุณ ที่ถือเป็นแดงฝ่ายก้าวหน้ามีน้อย

ผมว่าเขาไมได้ประเมินเรื่องนั้น แต่เขาคงคิดว่าเมื่อพูดแล้วทุกคนจะเห็นตามเลย มันอาจมีทีมาจากการประเมินผิด ทุกคนเวลาเจอคุณทักษิณก็แสดงออกถึงความรัก มีคนอยากไปหาเยอะ คือมีทั้งคนที่รักเขาจริงๆ อีกอย่างคือเขาเป็นศูนย์รวมอำนาจ มีแต่คนอยากเข้าถึง อยากเป็นสายตรง ดังนั้นเขาอาจจะมั่นใจว่าเป็นที่รัก มีความสำคัญ แต่คิดบนฐานตัวเอง ไม่ได้คิดบนฐานชาวบ้าน เขาไม่รู้ว่าในประเทศไทยมันมีมิติอย่างไรบ้าง

คนเสื้อแดงที่มองไปไกลกว่าเรื่องคุณทักษิณมีมากขนาดไหน

ที่ไปไกลกว่าคุณทักษิณอาจมีไม่เยอะ แต่ว่าคนที่คิดมากกว่าทักษิณมันมีมาก กล่าวคือพร้อมจะต่อสู้เรื่องที่มากกว่าเรื่องของคุณทักษิณมาก เพียงแต่เสื้อแดงส่วนใหญ่ยังยึดติดกับคุณทักษิณเพราะอยากจะพาไปด้วย นึกออกไหม คือเขาเองก็อยากจะลากไปด้วย คิดว่าลงเรือลำเดียวกัน แต่การปราศรัยครั้งนี้มันเป็นโอกาสดีที่จะทำให้ก้าวข้ามเพราะการพูดเช่นนี้ทำให้คนจำนวนหนึ่งก้าวข้ามคุณทักษิณได้

แนวคิดแบบก้าวหน้า จะช่วงชิงแกนนำในหมู่คนเสื้อแดงได้อย่างไร

ไม่ ไม่ (ส่ายหน้า) ผมไม่กล้าขนาดนั้น ผมไม่มีศักยภาพพอจะไปนำใครขนาดนั้น ผมเป็นแค่คนขายไอเดีย และคิดว่านี่คือเวลาที่ดีที่สุด แต่ต้องให้เวลาเขาถกเถียงกันสักพักนี่เป็นประเด็นที่ร้อนที่สุดแล้วในหมู่คนเสื้อแดง เพราะนี่หมายถึงการสร้าง ทิศทางของคนเสื้อแดงต่อจากนี้ว่าจะเอาอย่างไร ซึ่งคนที่ควรจะพูดก่อนและผมเองก็ให้เกียรติคือ อ.ธิดา (ถาวรเศรษฐ์) ประธานนปช.มิเช่นนั้นหากไม่พูดมันก็เปรียบเสมือนมวลชนถูกทิ้งกลางทะเล

ตอนนี้ผมเองเพียงตะโกนบอกว่า “เราต้องไปต่อ” เพราะวันนี้เถ้าแก่ดูไบไปแล้ว เราก็ต้องทำใจ ใครจะไป ไม่มีใครว่าหรือใครจะอาลัยอาวรณ์ผมก็เข้าใจ แต่ผมเองไม่มี ผมเพียงแต่รู้สึกว่าเมื่อคุณคิดลงจากขบวนก็น่าจะทำให้ดูดีหน่อย ผมรับไม่ค่อยได้ที่จะบอกว่าผมเพียงแค่มาส่งคุณ ผมเองก็มีศักดิ์ศรีไม่ต่างกัน และมีสถานะเป็นแนวร่วม คือเรากำลังวิ่งไปหาสั่งคมประชาธิปไตย เพราะคิดว่าสังคมแบบนี้จะให้ความเป็นธรรมกับเราทุกคน ถ้าคุณเห็นว่าประชาธิปไตยเป็นธรรมคุณก็โดดขึ้นมา แต่จู่ๆคุณก็บอกว่าคุณถึงแล้ว แต่เรายังไม่ถึงนะ

คุณคิดว่าความเป็นธรรมของคุณคือการไปเจรจาก็ตามใจ แต่ว่าคุณขึ้นเขาได้คนเดียวนะ แล้วชาวบ้านเยอะแยะจะทำยังไง จะรักษาขบวนอย่างไร แล้วขอโทษนะ…ผมคิดว่าภารกิจนี้เป็นภารกิจประวัติศาสตร์จริงๆ คุณทักษิณนั้นเล็กน้อยมาก เมื่อเทียบกับประวัติศาสตร์ที่สำคัญของคนประชาชนแต่มันปฏิเสธไม่ได้ว่าความแข็งแรงของคนเสื้อแดงในวันนี้ กลุ่มคนชอบคุณทักษิณมีส่วนสำคัญอย่างมากเพราะมันอ้างประชาธิปไตยไง ถึงมีคนตามมา ถ้าไปบอกว่าเพื่อทักษิณคนจะไม่ตามมาขนาดนี้

ก้าวต่อไปของคนเสื้อแดงควรจะเป็นอย่างไร

ผมยืนยันว่าขบวนการประชาธิปไตยต้องประกอบไปด้วยองค์กรขนาดเล็กจำนวนมาก และองค์กรขนาดเล็กนี้เองถึงจะล้อมเป็นองค์กรขนาดใหญ่ที่เรียกว่าสมาพันธ์หรือสมัชชา แต่ที่ผ่านมาเราไม่มีองค์กรขนาดเล็ก มีแต่องค์กรขนาดใหญ่ และองค์กรขนาดใหญ่นี่เองที่รวบการนำ การคิด เป็นคนกำหนด แต่ถ้าเรามีองค์กรขนาดเล็กจำนวนมากแล้ว เวลาเคลื่อนก็จะทำให้ภาพใหญ่มันแน่น อีกอย่างการรวมกลุ่มขนาดเล็กทำให้เกิดการปฏิบัติการ ซึ่งเมื่อเปลี่ยนมวลชนเป็นผู้ปฏิบัติการได้ มันจะมีศักยภาพมาก พลังของขบวนจะเพิ่ม วันนี้เสื้อแดงเยอะมากพอแล้ว เพียงแต่ต้องเปลี่ยนจากมวลชนมาเป็นผู้ปฏิบัติงานให้ได้ เพื่อศักยภาพมันจะสูงสุด เมื่อเขารวมกลุ่มกัน มันจะเกิดการศึกษาเรียนรู้ ไม่ใช่ฟังการปราศรัยเสร็จ ใครพูดอย่างไรก็ว่าตามนั้น

กลุ่มย่อยที่ว่าหมายถึงอะไร หรือเป็นการตั้งหมู่บ้านเสื้อแดงแบบที่ทำอยู่

ได้หมด อาจจะเป็นตามซอย ที่ทำงาน ชุมชน เรื่องนี้มันเกิดขึ้นสมัย14ตุลา 16 มันทำสิ่งที่เรียกว่ากลุ่มศึกษา ที่อาจไม่ต้องมีการชุมนุมใหญ่โตก็ได้ แต่กลุ่มศึกษา อาจจะเป็นผู้นำตามธรรมชาติ ชุมชน มีแดงประจำซอย แดงประจำออฟฟิศ มีการเกาะกลุ่มใกล้บ้าน เป็นพรรคพวกสถาบันเดียวกัน รวมกลุ่มกัน มีวิทยากรมาให้ความรู้ เหมือนสมัยก่อนที่ศึกษาจากบทความ มาวิเคราะห์กัน

เสื้อแดงในเชิงปริมาณพอแล้ว สิ่งที่เราขาดคือคุณภาพ ถ้าเสื้อแดงเปลี่ยนเป็นคุณภาพได้ ชนชั้นกลางก็จะยอมรับมากขึ้น พวกที่เคยต่อต้านก็จะลดการต่อต้าน อาจจะไม่ถึงขนาดกลับข้างมาเป็นพวกแต่จะลดการต่อต้านลง

การชนะเร็วๆคือการชนะแบบชนชั้นนำ ไม่เกิดประชาธิปไตยจริงๆ นี่คือโอกาสดีที่จะเปลี่ยนคุณภาพของคนในสังคม ประชาธิปไตยที่สุดคือการเปลี่ยนคุณภาพในสังคม ไม่ใช่แค่การมีรัฐบาลที่ดีเท่านั้น แต่คุณภาพคนในสังคมต้องเปลี่ยน

จริงอยู่การล้มอำมาตย์เป็นภารกิจหนึ่ง แต่หากเราล้มอำมาตย์โดยไม่ได้เน้นการสร้างสรรค์ประชาธิปไตยก็ไม่ต่างอะไรกับพันธมิตร ที่บอกว่านักการเมืองเลว ซึ่งผมเองก็ไม่เคยขัด แต่พันธมิตรฯก็ไม่มีรูปแบบการนำเสนอทางใหม่ๆ อย่างช่วงหลังที่คนเสื้อแดงเริ่มพูดถึง Primary vote แบบนี้ เพราะไม่มีทางเลยที่นักการเมืองจะพูดก่อน แต่มวลชนต้องเสนอเรื่องแบบนี้

นี่เฉพาะเรื่อง primary Vote น่ะ แต่ต่อไปมันต้องพูดไปถึงประชาธิปไตยกินได้ ประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม ซึ่งเป็นอีกเรื่องหนึ่งของการสร้างพรรคการเมือง ที่ตอบสนองคนในพื้นที่ สร้างการมีส่วนร่วมและสังเคราะห์ปัญหา หรือข้อเสนอ นำไปสู่การพัฒนาชุมชนตนเอง และข้อเสนอใดที่ต้องขึ้นไปในระดับนโยบายพรรคก็ต้องมีช่องทางที่จะรับจากข้างล่างและทำการสังเคราะห์ผลักดันเป็นนโยบายไปสนับสนุน นี่คือระบบพรรคการเมืองในฝันที่เราอยากจะเห็น แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อยู่ในการออกแบบในพรรคการเมืองไทย ที่มีแต่ระบบเหมาทำ จะดีหน่อยก็ตรงที่บางพรรคอาจจะมีนักวิชาการส่วนหนึ่งที่ออกไปสำรวจ วิจัย แล้วผลิตเป็นนโยบาย ซึ่งถือว่ายังดีกว่าการนั่งเทียน แต่ก็ถือว่าไม่ใช่กระบวนการมีส่วนร่วมอยู่ดี ลองคิดดูถ้าพรรคเพื่อไทยทำได้เช่นนี้ พวกฝ่ายพันธมิตรก็รับได้

การสร้างสังคมตื่นรู้แบบใช้แกนนอน สำหรับคนเสื้อแดงเองจะเริ่มเมื่อใด

จะทำอะไรขอรอดูก่อน ผมยอมรับตอนนี้ผมทะเล่อทะล่าพอสมควร หมายความถ้าพูดมากกว่านี้ว่าผมกลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องชิงดีชิงเด่น ผมวางตัวแบบนี้เพื่อผมจะมีพื้นที่เสนอต่อ ดังนั้นจะไม่ทำตัวในลักษณะการช่วงชิงแกนนำ และศักยภาพผมเองก็ทำขนาดนั้นไม่ได้ ผมประเมินตัวเองแล้ว ผมเป็นเพียงนักออกแบบนวัตกรรม เสนอความคิด แต่ผมคงไปนำคงไม่ไหว อย่าสงไรก็ตามพวกคุณต้องให้โอกาส นี่มันเพิ่งผ่านไม่กี่วัน และไม่มีใครแม้แต่คนเดียวสนับสนุนกับสิ่งที่คุณทักษิณคนเสื้อแดงก่อน จริงอยู่มีคนยังรักคุณทักษิณอยู่ แต่ข้อเสนอไม่มีใครเห็นด้วย

ความขัดแย้งในครั้งนี้ไมได้เกิดจากชนชั้นนำเหมือนที่เป็นมา จริงอยู่ที่วิกฤติการณ์ส่วนหนึ่งคือการที่ช้างชนกัน คือเป็นเรื่องของชนชั้นนำผู้มีอิทธิพล แต่ครั้งนี้มันมี2มิติ คือการปะทะด้านบน และการขยับตัวของชนชั้นกลาง และที่ซ้อนกว่านั้นคือการขยับในระดับฐานล่าง ที่ คนเหล่านี้มันลุกขึ้นมาอีก แล้วมีมิติการเคลื่อน ดันจากข้างล่างมาข้างบน เรื่องชนชั้นผมยืนยันมันมีอยู่จริง โคตรจริงเลย เพียงแต่ตัวละครที่เห็นมักจะมีแต่ระดับแกนนำที่ออกมาชนกันตามหน้าสื่อ

หลังการสลายการชุมนุม คุณออกเคลื่อนไหวด้วยการใช้สัญลักษณ์ด้วยการผูกผ้าแดง จะเกิดขึ้นสัญลักษณ์อะไรกับประเด็นนี้

ครั้งนั้นถึงผมไม่ออกมาทำวันอาทิตย์สีแดง มันก็ต้องมีคนออกมาอยู่ดี นั่นเพราะเจตจำนงมันมี ผมไม่ได้มีศักยภาพสูงขนาดนั้น แต่ความเป็นจริงทางสังคมทำให้เกิด มันเป็นความเป็นจริงที่คนรู้สึกอยากจะสู้ เหมือนกับรอบนี้ซึ่งต้องอ่านให้ออก ประเด็นคือตอนนั้นหลังจากปี 53 คนยังไม่ยอมแพ้แต่ไม่รู้สู้อย่างไร พอมีคนเคลื่อนเขาก็เกาะสิ่งนี้ ตอนนี้ก็เหมือนกัน คนมันยังไม่อยากหยุดแม้คุณทักษิณบอกจะพอแล้ว แต่คนไม่อยากหยุด มันเหมือนกันทุกประการ เพียงแต่รอใครมาทำหน้าที่และมีทิศทาง ปักธง เพื่อเดินไปอีกรอบ

แต่เมื่อบริบทเปลี่ยน สถานการณ์เปลี่ยน ก็ต้องคิดวิธี ผมคิดเล่นๆอาจจะมีทัวร์รถไฟสายประชาธิปไตยสักรอบ อาจเช่าโบกี้ขึ้นรถไฟไปอยุธยา ไปบ้านอ.ปรีดี (พนมยงค์) เชิญตัวหลักๆนักวิชาการที่ก้าวหน้า เชิญหลากหลายกลุ่มที่มีนัยยะ มาหารือบนรถไฟ และทบทวนกันว่าทำไมเส้นทางสายประชาธิปไตยมันไม่สุดสักที ถ้าจะเดินทางมันต้องทำอย่างไร ก็ใช้เส้นทางนี้หารือ ส่งสัญญาณเชิงสัญลักษณ์ ให้เปรียบเสมือนว่าการขึ้นรถไฟที่มีตัวแทนจากคนหลายกลุ่ม

(หมายเหตุ : สัมภาษณ์พิเศษ : 'สมบัติ บุญงามอนงค์' ก้าวข้าม 'ทักษิณ' แบบแกนนอน)

ล้อเลียนพระพุทธเจ้า... ไม่หยุด ไม่เลิก!

2012-06-04T10:16:00.002-07:00

“ไอ้พวกฝรั่งโรคจิต” “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กับพระกับเจ้ายังเอามาเล่น” “ทำอย่างนี้ได้ต้องไม่ใช่ชาวพุทธแหงๆ จิตใจตกต่ำจริงๆ” “ขอให้กรรมตามสนองมัน” และอีกสารพันคำด่าสาดเสียเทเสียบนโลกออนไลน์เมื่อภาพ “แมคโดนัลด์ปางพระพุทธรูป” ถูกส่งต่อจนกลายเป็นประเด็นร้อนเมื่อต้นเดือนแล้ว ในตอนที่ข่าวนี้ยังเป็นที่สนใจของสื่อทุกแห่ง ผู้เกี่ยวข้องต่างทำงานตัวเป็นเกลียว ติดตามเสาะหาคนผิดอยู่พักหนึ่ง แต่ท้ายสุดเรื่องก็เงียบไปตามระเบียบ...
ถ้าคุณคือคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า “ชาวพุทธ” และไม่อาจทนนิ่งเฉยต่อการย่ำยีพุทธศาสนาในรูปแบบต่างๆ ที่เกิดขึ้นอยู่ทั่วโลกขณะนี้ได้ นั่นแสดงว่า วันที่ 24 มิ.ย. ที่จะถึงนี้ คุณมีนัดเสียแล้ว!

ลูกอม Sweet nik's Buddha lollipop สัญชาติอเมริกัน

ธุรกิจสัตว์เลี้ยง ล้อพระนามพระพุทธเจ้า

ดึงพระพุทธองค์ลงที่ต่ำ
       เก่าเกินไปแล้วที่จะมานั่งพูดถึงแค่ “แมคโดนัลด์ปางพระพุทธรูป” ซึ่งเคยเป็นประเด็นร้อน ชักชวนให้ผู้คนเข้ามาด่าทอ หาตัวคนปั้นกันให้ว่อนเน็ต เพราะเดี๋ยวนี้พฤติกรรมล้อเลียนพระพุทธศาสนามีให้เห็นตื่นตาตื่นใจกันยิ่งกว่านั้นอีก เรียกได้ว่ายิ่งเสิร์ชยิ่งเจอ ยิ่งอยู่เมืองนอกยิ่งเห็น แถมยังทำกันเป็นธุรกิจ อัปเดตอยู่ตลอดจนตามความเคลื่อนไหวกันแทบไม่ทันเลยทีเดียว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าพระพุทธรูปที่เรากราบไหว้กันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจะถูกนำมาประดับลงบนของใช้ กลายเป็นเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้านไปเสียได้ ทั้งยังขายดิบขายดีในตลาดสากลจนน่าใจหายอีกด้วย


       เริ่มตั้งแต่ส่วนเศียรของพระพุทธรูปที่ได้รับความนิยมในธุรกิจแฟชั่นอย่างมาก พระพักตร์ที่ชาวพุทธมองว่าน่าเคารพนับถือกลับกลายเป็นลายเส้นทรงเสน่ห์ ดึงดูดให้นักออกแบบเลือกมาใช้เป็นลายผ้า สกรีนลงบนเสื้อ กางเกง กระโปรง ย่าม หนักข้อไปจนถึงถุงเท้า รองเท้า เสื่อมถึงขนาดถูกนำไปใช้บนกางเกงในจีสตริง!


       “เราได้รับร้องเรียนเรื่องการนำเอาสัญลักษณ์พระพุทธเจ้าไปเป็นเครื่องหมายสินค้าจากประเทศต่างๆ ทั่วโลกเป็นระยะ ตั้งแต่ปี 2549 ฝรั่งเศสเอารูปเศียรพระไปประดับเครื่องนอน ปี 2550 สหรัฐอเมริกานำพระพุทธรูปไปประดับบาร์และเครื่องหมายสินค้าบนกางเกงในจีสตริง ต่อมาสวีเดนนำไปเป็นเครื่องหมายสินค้าสำหรับเด็ก สาธารณรัฐเช็กนำไปเป็นเครื่องหมายร้านนวดแผนไทย และถูกใช้เป็นเครื่องหมายประดับรองเท้าด้วย” อภิวัฒน์ สุคนธาภิรมย์ ณ พัทลุง รักษาการผู้อำนวยการกองประมวลและวิเคราะห์ข่าว กรมสารนิเทศ กระทรวงการต่างประเทศในขณะนั้น เคยให้สัมภาษณ์เอาไว้


       ด้วยข้อจำกัดเรื่องกฎหมายข้ามชาติจึงทำให้ประเทศไทยไม่สามารถจัดการกับมารศาสนาในต่างแดนได้อย่างที่ใจคิด สุดท้ายผู้กระทำผิดก็ยังคงลอยนวลรับทรัพย์จากการเหยียบย่ำความเชื่อของชาวพุทธกันต่อไป เมื่ออดทนต่อสภาพที่เป็นอยู่ไม่ไหว จึงเกิดการรวมพลังตั้งองค์กร “Knowing Buddha” ขึ้นมา เพื่อทำหน้าที่ให้ความรู้ ป้องกัน และยับยั้งการกระทำย่ำยีพระศาสนาโดยเฉพาะ ล่าสุดได้สร้างแรงกระเพื่อมในสังคมครั้งใหญ่จากการเปิดเผยข้อมูลที่คนไทยอาจไม่เคยรู้


       “เราไปเจอการค้าขายของต่างชาติที่หมิ่นศาสนาอย่างมากเลย มีทั้งลูกอมรูปเศียรพระพุทธเจ้า, บริษัท “The Dog Buddha” ที่จงใจเอาชื่อพระพุทธเจ้าไปล้อเลียน แถมยังใช้เป็นสัญลักษณ์ธุรกิจของเขา เอาหัวหมามาใส่ไว้ในตัวพระพุทธรูป, หนังเรื่อง “Hollywood Buddha” ที่ใช้รูปโปรโมตน่าตกใจมาก ให้คนขึ้นไปขี่บนเศียรพระพุทธเจ้า คิดดูสิ! มันใช่ที่นั่งแล้วเหรอ ไม่รู้ว่าใช้อวัยวะส่วนไหนไปคิดออกมาได้ หรือแม้แต่หนังของ Disney เรื่อง “Snow Buddies” ที่ตั้งชื่อสุนัขว่า Buddha แถมยังฉายให้เด็กๆ ดูกันในวงกว้างด้วย”

“อันนี้สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องใช้หมามาสอนเรื่องสมาธิด้วย หมาเป็นสัตว์เดียรัจฉานนะคะ ถ้าจะบอกว่ามันน่ารักดี น่าจะเข้ากับเด็กๆ ได้ ก็ต้องถามว่าเขาไม่มีตัวเลือกอย่างอื่นแล้วเหรอ มันเป็นความบันเทิง เน้นความสนุกสนานก็จริง คนทำน่ะสนุก แต่คุณรู้ไหมว่ากำลังย่ำยีหัวใจของคนนับถือพุทธศาสนาทั่วโลก หรืออย่างการเอาเศียรพระพุทธเจ้ามาทำเป็นลายเสื้อผ้า เราเองก็พยายามจะมองให้เป็นเรื่องของศิลปะ มองให้เห็นเป็นแค่ภาพวาด ภาพสกรีน ให้ตัดขาดจากการเอ่ยถึงพระพุทธเจ้า แต่มันไม่ได้จริงๆ แค่ตอนซักผ้าแล้วซักปนกันก็กลายเป็นของต่ำไปแล้ว” ดร.จุฬานี เกตุศร ผู้ดูแลสื่อต่างประเทศ องค์กร Knowing Buddha พูดอย่างตรงไปตรงมา

ภาคต่อ Air Bud มีสุนัขชื่อ Buddha

แมคโดนัลด์ปางพระพุทธรูป

แปลงไปเป็นสินค้าต่างๆ

ตัวเป็นพระ หัวเป็นหมา
       ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เจ้าของธุรกิจเกี่ยวกับสุนัขอย่าง Alanna Cha Sin หยิบเอาพระพุทธเจ้าและสุนัขมารวมกันได้ ทั้งๆ ที่ดูไม่เข้ากันเลยแม้แต่นิดเดียว เช่นเดียวกับภาพยนตร์เรื่อง Snow Buddies ของดิสนีย์ที่ตั้งชื่อสุนัขตัวหนึ่งในเรื่องว่า Buddha ไม่ว่าจะพยายามมองมุมไหน ความหมายที่สื่อออกมาก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นคือ The Dog Buddha แปลตามตัวก็คือ “หมาพระพุทธเจ้า” หรือ “พระพุทธเจ้าเป็นหมา” นั่นเอง


       “เห็นชัดๆ เลยว่าเขามีเจตนาจะลบหลู่ อยู่ดีๆ เขาจะดึงเอาสัตว์มาเกี่ยวข้องกับพระพุทธเจ้าทำไมถ้าไม่ได้มีเจตนาย่ำยีศาสนาของเรา ยกตัวอย่างในทำนองเดียวกัน สมมติว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับศาสนาอิสลาม นำพระอัลเลาะห์มาล้อเลียนชื่อหมา เรียกว่า The Dog อัลเลาะห์ ลองคิดดูว่าอะไรจะเกิดขึ้น หรือตั้งชื่อหมาเป็นเยซู คิดว่าชาวคริสต์ทั้งหลายจะทำอย่างไรกับบริษัทนี้ แต่เผอิญเขาทำกับพระพุทธเจ้าได้เพราะว่าพวกเราชาวพุทธอ่อนแอไงคะ”


       “เพื่อให้เข้าใจตรงกัน เราคงต้องอธิบายให้เขาเข้าใจว่าพระพุทธองค์ไม่ใช่ของเล่นที่ใครจะมาย่ำยีได้ ไม่ใช่ว่าจะเอาหัวหมามาใส่ไว้ในตัวพระพุทธเจ้ายังไงก็ได้ตามใจ ลองคิดดูว่าถ้าเกิดเป็นตัวคุณเองล่ะ ถ้ามีใครปั้นหุ่นเป็นรูปหน้าคุณแล้วเอาไปใส่ไว้ในตัวหมา คุณจะรู้สึกยังไง แล้วก็ตั้งชื่อคุณเป็นแบบเจ้าตัวนั้นเลย ยังจะรู้สึกว่าเป็นการกระทำที่น่ารักน่าให้อภัยอยู่อีกไหม ไม่ว่าคุณจะมีเจตนาไปในทางไหน ดีหรือไม่ก็ตาม แต่ในเมื่อมีชาวพุทธออกมาป่าวประกาศ แสดงเจตนารมณ์ต่อต้านสิ่งที่คุณทำว่ามันไม่ดีนะ คุณก็ควรจะหันกลับมามองแล้วล่ะว่าตัวเองทำไม่ดีจริงหรือเปล่า” ดร.จุฬานี เลขาธิการมูลนิธิโรงเรียนแห่งชีวิต ยังคงบอกเล่าด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างที่เป็นมาตลอดการสนทนา


       หากลองมองในแง่ดีแสนดีสักครั้ง ธุรกิจดังกล่าวอาจนำทางลูกค้าของพวกเขาให้มาสนใจในพระพุทธศาสนาก็เป็นได้ เริ่มจากความสงสัยในรูปลักษณ์แปลกๆ ของผลิตภัณฑ์ สืบค้นหาข้อมูลต่ออีกสักหน่อยก็จะรู้ว่ามีที่มาและอาจก่อเกิดเป็นความศรัทธาขึ้นมาได้ แต่โอกาสที่พูดถึงคงมีสิทธิเกิดขึ้นได้แค่ 1 ในล้านหรือไม่เกิดขึ้นเลยมากกว่า

       “ส่วนมากพอซื้อไปแล้วก็สนใจแค่เรื่องราคากับสถานที่ซื้อแหละ แต่ถ้ามีคนอยากรู้จักพระพุทธศาสนาจากสินค้าพวกนี้ขึ้นมาจริงๆ โลกเราทุกวันนี้มันคงไม่เสื่อมเท่านี้หรอกค่ะ สิ่งที่พยายามทำอยู่ตอนนี้คือออกมาแสดงจุดยืนเพื่อปกป้องพระศาสดาของเรา ทำให้ชาวต่างชาติรู้ว่า เอ้อ! ไม่ได้แล้วนะ มีคนกลุ่มหนึ่งออกมาปกป้องพระพุทธศาสนาแล้ว จะทำอะไรก็ต้องระวังดีๆ ส่วนคนที่ทำผิดอยู่ก็น่าจะช่วยให้เขาหยุดแล้วก็ถอยออกมามองว่าจะทำยังไงต่อไปดี เราตั้งใจจะประกาศให้เขารู้ไปเลยว่าเราจะไม่หยุดจนกว่าคุณจะเปลี่ยนแปลงการกระทำของคุณซะ!”

อย่าทำอย่างนี้!

ดื้อด้านไม่แก้ไข
       ก่อนที่จะตัดสินว่ากลุ่มธุรกิจที่ถูกอ้างถึง จงใจเหยียบย่ำพระพุทธศาสนาของเรา ทางองค์กรเคยวางจุดยืนให้เป็นคนคิดบวกเอาไว้ก่อนเสมอ คือพยายามคิดว่าส่วนใหญ่ทำผิดไปด้วยความไม่เข้าใจ เนื่องจากวัฒนธรรมและศาสนาแตกต่างกัน แต่หลังจากส่งจดหมายไปชี้แจงต่อผู้ต้องสงสัยทั้งหมด จึงเป็นอันคอนเฟิร์มว่าน่าจะเกิดจากพฤติกรรมของคนที่รู้แต่ยังทำมากกว่า


       “อย่างบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับสุนัขบนหน้าเฟซบุ๊ก พอเราส่งข้อความไปเตือน เขาบล็อกเราทันทีเลย ตอนหลังก็บล็อกทุก user ที่มาจากประเทศไทยด้วย มีคนต่างชาติที่ได้มาอ่านเว็บไซต์ knowingbuddha.org ของเราแล้วเห็นว่าเป็นสิ่งที่ดี เขาก็ช่วยกันส่งจดหมาย ส่งคอมเมนต์ไปถึงบริษัทนี้ ปรากฏว่าถูกบล็อกเหมือนกัน แสดงว่าเจ้าของบริษัทไม่สนใจคำชี้แจงของเราแล้วล่ะ"
       "ตอนหลัง อ.พิมพ์พิษา ติณพาฤทธิ์ อาจารย์มหาวิทยาลัยศิลปากรลองโทร.ไปคุยกับเขา ตอนแรกคุยกันเรื่องงานปั้นก็คุยดี พอเข้าเรื่องพระเศียรพระพุทธเจ้า เธอวางหูใส่ทันทีเลย แสดงว่าเธอรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองทำอะไรอยู่แต่ไม่คิดจะแก้ไข ส่วนบริษัทที่ทำอมยิ้มรูปพระเศียร ตอนนี้เขาเอาภาพออกจากเว็บขายของแล้ว แต่เชื่อว่าน่าจะยังผลิตอยู่ เพราะไม่มีการตอบรับอะไรกลับมาเลย”


       สาเหตุที่เจ้าของธุรกิจทุกรายใช้กลยุทธ์นิ่งไว้ก่อนและไม่แก้ไขอะไรเลย อาจเป็นเพราะกลัวว่าการเปลี่ยนแปลงจะส่งผลกระทบต่อแบรนด์ที่สร้างขึ้นจนติดตลาดอยู่ในปัจจุบัน แต่ถ้าลองตัดเรื่องผลประโยชน์ออกไปแล้วมองด้วยสายตาที่เป็นธรรมสักนิด จะรู้ว่าการค้าที่เหยียบย่ำอยู่บนความรู้สึกของผู้อื่น นอกจากจะไม่สร้างสรรค์แล้ว มีแต่จะสร้างศัตรูให้มีมากขึ้นด้วย และไม่ว่าจะถลำลึกไปไกลสักเพียงใดก็ตาม แต่ถ้ารู้จักยอมรับผิด ก็พร้อมมีคนให้อภัยเสมอ อย่างที่ทีมงานผู้สร้างภาพยนตร์เรื่อง Hollywood Buddha ได้รับมาแล้ว


       “เขาเขียนจดหมายกลับมาขอโทษพวกเราเลย แต่จะเปลี่ยนแปลงไปทางไหน ต้องคอยดูกันต่อไป ตอนนี้เราก็มีคนช่วยเฝ้าระวังเพิ่มขึ้นเยอะมาก มีคนต่างชาติหลายคนบอกว่าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเศียรพระพุทธรูปที่วางประดับอยู่ในร้านอาหาร ทางเท้า ห้องน้ำ หรือทำเป็นที่วางหมวก หลายสิ่งที่เขาเคยเห็นเป็นการย่ำยีหรือดูถูกพระพุทธเจ้า แต่หลังจากเข้าไปอ่านข้อมูลและรู้แล้ว เขาตกใจมากนะ หลังจากนั้นก็ช่วยกันออกมาปกป้อง บางคนเดินเข้าไปบอกร้านอาหารร้านนั้นเลย ช่วยเขียนจดหมายชี้แจง ช่วยเป็นหูเป็นตาให้เราทั้งๆ ที่ตัวเขาไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ ก็หวังว่าจะมีคนแบบนี้อีกเยอะๆ ที่จะเข้ามาช่วยเรา”


       อย่างไรก็ตาม มีคนบางกลุ่มมองว่าการออกมาต่อต้านแบบนี้เป็นเรื่องไร้สาระ เพราะสุดท้ายแล้วแก่นของศาสนาจริงๆ ก็อยู่ที่หลักธรรมคำสอน เพราะฉะนั้น จึงไม่ควรเดือดเนื้อร้อนใจไปกับพระพุทธรูปซึ่งถือเป็นวัตถุ เป็นเพียงรูปธรรม มีความหมายแค่เปลือกเท่านั้น พูดง่ายๆ คือ “ปล่อยวาง” เสียก็สิ้นเรื่อง แต่ตัวแทนองค์กรต่อต้านการย่ำยีพระพุทธศาสนายังคงยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “อย่างนั้นคงไม่ได้หรอกค่ะ อย่าลืมสิว่าเขามาย่ำยีพระพุทธศาสนาของเรา”


       “อันนี้เป็นเรื่องจริงตั้งแต่สมัยพุทธกาลเลย มีพราหมณ์องค์หนึ่งเดินไปเจอกับพระพุทธเจ้า ชี้หน้าด่าเลยว่า “คนถ่อย” ทั้งที่พระพุทธเจ้าก็สอนพวกเราว่าอย่ายึดมั่นถือมั่น ให้ปล่อยวาง แต่ทำไมพระพุทธองค์จึงย้อนกลับไปหาพราหมณ์คนนี้แล้วทรงอธิบายให้ฟังว่า อาตมาไม่ใช่คนถ่อยนะ คนถ่อยคือคนผิดศีลนะ แต่อาตมาไม่ใช่อย่างนั้น พราหมณ์คนนั้นตะลึงเลยแล้วก็ขอโทษขอโพย"
       "คิดดูว่าพระพุทธเจ้าท่านยังปกป้องตัวท่านเองในขณะที่มีชีวิตอยู่ แต่ว่าท่านปกป้องด้วยการให้ความรู้กับเขา ให้เขาได้คิด ใช้สติไตร่ตรองเหตุผลให้เข้าใจ พราหมณ์คนนั้นถึงได้เลิกคิดผิดๆ เพราะฉะนั้นถ้าหากพระพุทธเจ้ายังคงมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้แล้วมีคนมาเรียกท่านว่า The Dog Buddha หรือตั้งชื่อหมาว่า Buddha ท่านก็ต้องออกมาเทศนาตักเตือนเหมือนกัน”

เรื่องนี้ถึงกรมศาสนาแน่!
       “ถ้าคุณเป็นชาวพุทธจริงๆ ลองไปเปิดหน้าเว็บแล้วเห็นการย่ำยีที่เกิดขึ้นเต็มไปหมดทุกวันนี้แล้วคุณจะรู้สึกเสียใจ” นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ดร.จุฬานีและผู้ร่วมอุดมการณ์ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ ต้องคอยเติมเชื้อไฟในเรื่องนี้ในคุกรุ่นอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าแรงส่งในประเทศไทยเองจะใกล้มอด แทบหมดสิ้นความหวังเต็มทีแล้วก็ตาม


       “เห็นหนทางริบหรี่มากสำหรับคนไทยเอง ทั้งที่อยู่ในไทยและที่อยู่เมืองนอกเลย แต่เราก็ไม่ได้ถึงกับหมดหวังนะคะ ยังพยายามสื่อสารให้พวกเขาเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นและต้องเตรียมรับมือยังไงในฐานะชาวพุทธด้วยกัน ถ้าคิดว่าตัวเองเป็นชาวพุทธที่แท้จริง ไม่ใช่ชาวพุทธเทียมหรือเป็นชาวพุทธแค่ในกระดาษ แค่ประกาศเอาไว้ในประวัติทางราชการว่าพ่อแม่ฉันเป็นพุทธ ฉันก็เป็นพุทธ โดยอาจจะไม่เคยใส่ใจอะไรเลยเกี่ยวกับพระพุทธศาสนา คือถ้าอย่างน้อยๆ ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นชาวพุทธตัวจริง ต้องให้เขารู้ว่าเขาก็มีหน้าที่ในการปกป้องศาสนาพุทธด้วยเหมือนกัน”


       อาจเป็นเพราะพุทธศาสนิกชนชาวไทยไม่เคยชินกับหน้าที่ปกป้องศาสนา ส่วนใหญ่โตมากับพิธีกรรม เข้าวัด ทำบุญ สะเดาะเคราะห์ โดยไม่เคยสนใจว่าหน้าที่ที่แท้จริงของชาวพุทธคืออะไร พอมีปัญหา ก็หันหน้าเข้าพึ่งศาสนา ขอให้ร่ำรวย ให้พ้นเคราะห์ ขอให้มีความสุข แต่พอศาสนาต้องการที่พึ่งบ้าง เรากลับเดินหนี ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่ใช่เรื่องของฉัน และอาจเป็นเพราะหลายคนมองว่ามันเป็นเรื่องที่ใหญ่เกินตัว แต่จริงๆ แล้วแค่เสียงเสียงเดียวจากทุกคนก็มีความหมาย ทุกคนช่วยกันได้เสมอถ้าคิดจะทำ โดยเฉพาะพ่อค้าแม่ขายในประเทศไทยเองที่ควรกระตุ้นจิตสำนึกในตัวให้ตื่นอยู่ตลอดเวลา


       “เริ่มที่พ่อค้าแม่ค้าคนไทยในถนนข้าวสารก็ได้ เสื้อสกรีนลายพระพุทธเจ้า พระพุทธรูปวางแบกะดินที่คุณเอามาขาย มันทำให้ชาวต่างชาติที่มาเดินดูเขาคิดว่าเราไม่ถือ สามารถเอาไปประดับตกแต่งได้ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้ความรู้แก่คนทำธุรกิจตรงนี้ ให้เขาคิดได้ว่ามันไม่เหมาะสมนะ ถ้าเกิดมีฝรั่งมาขอให้สกรีนเสื้อลายเศียรพระพุทธเจ้าให้หน่อย อยากให้เขาปฏิเสธและอธิบายว่าทำไม่ได้นะ เพราะอะไร ถ้าทำได้อย่างนี้ก็แสดงว่าการปลูกฝังเรื่องจิตสำนึกเป็นผลสำเร็จแล้วล่ะ คือเลือกความถูกต้องเหมาะสมเป็นที่ตั้งก่อนเรื่องเงินเรื่องทอง”


       “พออธิบายให้ชาวต่างชาติฟัง ก็ต้องไม่ลืมที่จะอธิบายให้คนไทยด้วยกันเองฟังด้วย จริงๆ แล้วเริ่มจากคนไทยก่อนนี่แหละดี ถ้าเราสามารถพูดให้คนบ้านเราตื่นตัวขึ้นมาได้ มันจะทำให้เกิดแรงกระเพื่อมบางอย่างในสังคมขึ้นมาแน่นอน อย่างวลีที่ว่า “เรื่องนี้ถึงครูอังคณาแน่” ทำไมคนพูดกันได้เป็นหมื่นเป็นแสนคน เดือดร้อนแทนเด็กแทนครูอังคณากันทั้งประเทศ แต่ในขณะเดียวกัน มีคนมาย่ำยีศาสนาของเรา ไม่เห็นมีใครเดือดร้อนบอกต่อบ้างเลยบอกบ้างสิว่า “เรื่องนี้ถึงสำนักสงฆ์แน่” หรือ “เรื่องนี้ถึงกรมศาสนาแน่” แต่นี่ไม่มีเลย” ดร.จุฬานี ไม่ลืมยกตัวอย่างตามเทรนด์


       ตอนนี้ทางองค์กร Knowing Buddha ได้วางแผนให้เรื่องนี้ถึงสื่อต่างประเทศเอาไว้แล้ว มีทั้ง CNN หนังสือพิมพ์ Time และหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอีกหลายหัว เพื่อประกาศจุดยืนในการปกป้องพระพุทธศาสนาอีกครั้งวันที่ 24 มิ.ย. ที่จะถึงนี้ โดยวิธีเดินขบวนธรรมยาตราจากราชประสงค์ถึงสยามสแควร์ แล้วนั่งบีทีเอสไปลงสวนจตุจักร สุดท้ายไปจบที่ถนนข้าวสาร แหล่งรวมนักท่องเที่ยวต่างชาติ
       ส่วนความเคลื่อนไหวในต่างแดนนั้น อาจเริ่มติดต่อทางลอสแองเจลิสซึ่งมีชาวอเมริกันที่นับถือศาสนาพุทธอยู่จำนวนมากก่อน ต่อด้วยแคนาดา ญี่ปุ่น แม็กซิโก สเปน ฯลฯ ถ้ายิ่งสามารถรวมเอากลุ่มคนที่นับถือศาสนาพุทธในประเทศต่างๆ ให้ออกมาต่อต้านการกระทำย่ำยีศาสนามากขึ้นเท่าไหร่ เชื่อว่าจุดยืนที่ต้องการจะสื่อสารออกไปจะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น

       “คงไม่ต้องถึงขั้นเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นหรอกค่ะ แค่รู้สึกรักและเคารพในศาสนาของตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเป็นชาวพุทธก็พอ แค่ออกมาแสดงตัวให้ชัดเจนเรื่องการปกป้อง เพราะถ้าเราไม่ช่วยกันก็คงไม่มีใครช่วยแล้ว จะมานั่งเฉยปล่อยให้คนอื่นย่ำยีศาสนาเรา ทนได้เหรอ ก็เหมือนเวลามีคนมาด่าพ่อแม่เรา ด่าในหลวงของเรา ถ้าเรานั่งทำตาปริบๆ ก็แสดงว่าเราไม่ได้รักท่านจริงแล้วล่ะ ก็ทำนองเดียวกันค่ะ ถ้าเรารักพระพุทธเจ้าจริงก็ต้องออกมา!”

---ล้อมกรอบ---
       อย่าทำ!
       - ห้ามไม่ให้ประพฤติดูหมิ่นหรือกระทำไม่ดีใดๆ ต่อพระพุทธเจ้า
       - ไม่วางหรือนำพระรูปของพระพุทธเจ้าไปไว้ในที่ๆ ไม่สมควร เช่น ไปสกรีนไว้ในผ้าเช็ดหน้า,ผ้าเช็ดปาก,ผ้าขนหนู, พรมเช็ดเท้า, พรมต่างๆ, หรือในอุปกรณ์การทำความสะอาดทั้งหลาย รวมถึงของเล่น, เฟอร์นิเจอร์ และไม่นำพระรูปของพระพุทธเจ้าไปไว้ในส่วนล่างของร่างกาย เช่น กางเกง,กระโปรง, รองเท้า ฯลฯ เพราะชาวพุทธที่แท้จริงจะรู้สึกทุกข์ใจและไม่สบายใจอย่างยิ่ง หากเห็นผู้ใดกระทำย่ำยีต่อพระรูปของพระศาสดาเช่นนี้
       - ไม่วางพระพุทธรูป หรือรูปปั้นพระพุทธเจ้าเป็นดั่งเฟอร์นิเจอร์ หรือของตกแต่ง เช่น ไม่เอาพระพุทธรูปหรือรูปปั้น ไปวางไว้ที่โต๊ะกลางของชุดเฟอร์นิเจอร์ ไม่วางไว้ในห้องน้ำ, ในบาร์ หรือร้านอาหาร ประดุจพระพุทธรูปเป็นเพียงของตกแต่ง
       - ไม่ปฏิบัติต่อพระพุทธรูปหรือรูปปั้นพระพุทธเจ้าเป็นดั่งสินค้า หากมีการซื้อขาย ให้เป็นไปเพื่อบูชาที่บ้านหรือในสถานที่อันควร
       - ไม่นำชื่อพระพุทธเจ้าไปใช้อย่างดูถูกดูหมิ่น เช่น การตั้งชื่อร้านไอศกรีมว่า Buddhi Belly
       - ไม่ล้อเลียนพระพุทธเจ้าด้วยเรื่องอื่นใด เช่น การทำภาพโปสเตอร์โดยมีผู้ชายนั่งอยู่บนไหล่ของพระพุทธรูป
       - ไม่นำรูปพระพุทธเจ้าหรืออื่นใดที่เกี่ยวกับพระพุทธองค์ มาเป็นรอยสักตามร่างกาย

       ข่าวโดย Manager Lite/ASTV ผู้จัดการสุดสัปดาห์
       ภาพจาก องค์กร Knowing Buddha (knowingbuddha.org)

เผยเคล็ดลับ 12 เหตุผลบอกเพื่อนว่าอยากเลิกบุหรี่

2012-06-04T10:04:00.000-07:00

ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ โดยศูนย์เวชศาสตร์อายุรวัฒน์นานาชาติร่วมรณรงค์การงดสูบบุหรี่เนื่องในวันงดสูบบุหรี่โลก น.พ.กฤษดา ศิรามพุช ผู้อำนวยการศูนย์เวชศาสตร์อายุรวัฒน์นานาชาติ กล่าวว่า เนื่องในวันงดสูบบุหรี่โลก ตนขอฝากเคล็ดลับในการเลิกบุหรี่แบบที่ต้องให้เหตุผลกับเพื่อน 12 ข้อคือ

1.ลูกห้าม บ้านไหนที่มีลูกเป็นศูนย์รวมใจแล้วลูกก็จะเหมือนหัวแก้วหัวแหวน ฉะนั้นคำพูดที่ว่าลูกห้ามสูบเพื่อนย่อมเข้าใจดี

2.ลูกเป็นภูมิแพ้หรือคนที่รักเป็นภูมิแพ้ เพราะผู้ร้ายก่อภูมิแพ้ตัวจริงนั้นไม่ใช่ฝุ่นละอองอย่างเดียวแต่เกี่ยวกับบ้านไหนมี “คนสูบบุหรี่” ยิ่งที่ที่มีพรมปูอยู่ด้วยยิ่งแล้วจะเก็บละอองควันบุหรี่ได้อย่างมหาศาลทีเดียว ไม่ใช่แค่ควันบุหรี่มือ 1มือ 2อย่างเดิมเดี๋ยวนี้มีควันบุหรี่ “มือ 3” ที่ติดอยู่ตามผนัง,พรมและม่านด้วย

3.หมอห้าม คำว่าหมอห้ามช่วยได้บ้างในกรณีที่มีเพื่อนเข้าใจเหตุผลดีๆ บางทีถ้าจำเป็นอาจต้องขอใบรับรองแพทย์จากคุณหมอระบุว่าไม่ควรสูบบุหรี่ติดตัวไว้ด้วย เพราะถ้าเพื่อนรักเราจริงก็ไม่ควรคะยั้นคะยอให้สูบต่อผิดสัญญากับหมอ ที่สำคัญขอให้ตอบปฏิเสธไปอย่างมั่นใจว่าเราเชื่อในสิ่งที่คุณหมอบอกว่าถูกแล้ว

4.โรคกำเริบ สูบมากเดี๋ยวโรคเก่ากำเริบ เช่นโรคหัวใจ,ความดันโลหิตสูงขึ้น,ปวดมึนศีรษะ,คออักเสบ,หยุดหายใจขณะหลับ ท่านที่มีเพื่อนเป็นโรคเก่ามากมายอย่างนี้บอกเพื่อนไปว่าถ้ารักกันจริงขออย่าชวนสูบเลย นั่งกินข้าวคุยกันเฉยๆดีกว่า

5.ปากเหม็น สูบบุหรี่แล้วปากเหม็นจัดกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นจากเคมีต่างๆในยาสูบนั้นจะรวมกันกับน้ำลายในปากทำให้เกิดกลิ่นเหม็น

6.ฟันไม่ดี ฟันผุ ฟันเปลี่ยนสี เรื่องเหงือกกับฟันเป็นเรื่องใหญ่ใกล้ตัวบุหรี่ เพราะที่ใกล้กับควันบุหรี่ที่สุดอยู่กับฟันนี่เอง การสูบมากก็เป็นการ “ป้ายสี” ให้แก่ฟันเพิ่มขึ้น อีกทั้งยังทำให้ฟันผุง่าย กลายเป็นโรคแผลในปากเรื้อรังถึงขั้นมะเร็งช่องปากได้

7.เหนื่อยง่าย บอกไปว่าหมู่นี้เหนื่อยบ่อย ไม่ใช่ข้ออ้างแต่เพราะบุหรี่เพิ่มภาระงานให้ปอดมากขึ้น ยิ่งสูบหนักก็ยิ่งหอบหนัก จะไปกลายเป็นอาการของถุงลมโป่งพองตอนมีอายุ งดสูบดุกันเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า

8.กินข้าวไม่อร่อย งานกร่อยเมื่อใช้ลิ้น เกิดมาจาก “ดอกลิ้นเสื่อม(Taste bud disorder)” งานวิจัยนี้มีสดๆใหม่ๆจากกรีซกล่าวว่าจำนวนดอกลิ้นรับรสไม่เปลี่ยนแต่มันกลับแบนราบลงจึงทำให้การรับรสผิดปกติ ท่านที่สูบบุหรี่นานจึงเป็นการทำร้ายอรรถรสแห่งชีวิตไป

9.เปลืองเงิน ด้วยบุหรี่ซองหนึ่งก็ไม่ใช่ถูกๆซื้อข้าวกินได้อิ่มเป็นมื้อ ลองถือสมุดบัญชีบวกเลขดูจะรู้ว่าเดือนหนึ่งเสียค่าบุหรี่มากมาย พอคูณให้เป็นปีอีกบางทีเป็นค่าผ่อนรถได้เลย

10.ต้องซักเสื้อเอง กลิ่นและควันบุหรี่ติดเสื้อผ้าคนซักเสื้อจะรับบทหนัก

11.ที่บ้านมีเด็ก,ผู้สูงอายุหรือสตรีมีครรภ์ เพราะควันบุหรี่นี้ไม่เข้าใครออกใคร สูบลงปอดเราแล้วก็เอาไปเผยแพร่ให้กับสมาชิกที่ “ไว” ต่อสารพิษในควันบุหรี่ได้ ขอให้บอกผ่านกลุ่มสังคมที่ชวนกันสูบบุหรี่ไว้เลยว่าถ้าไม่อยากรับของแถมมาแจกทางบ้านด้วย ช่วยกันมีความรับผิดชอบต่อปอดบริสุทธิ์รอบข้างบ้างก็ดี สุดท้ายคือ

12.ต้องเดินทางบ่อย โดยเฉพาะโดยเครื่องบินเขาก็ห้ามสูบ สถานที่ที่จัดไว้ก็แสนจะอึดอึดเลิกไปเลยดีกว่า

อย่างไรก็ตาม น.พ.กฤษดา แนะว่าหากจะหาทางเลิกสูบง่ายๆก็ฝากวิธีไว้ครับว่ามีทั้ง แผ่นแปะนิโคตินที่ได้ผล บางคนใช้หมากฝรั่ง หรือจะหาทางแบบไทยๆคือใช้มะนาวหั่นเสี้ยวเคี้ยวทั้งเปลือกก็ได้

ที่มา : Press Release

จะเกิดอะไรขึ้นหากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

2012-06-04T09:40:00.001-07:00

" โลก หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

คลิปวีดีโอ หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

มนุษย์คนเรานั้นล้วนเป็นเผ่าพันธุ์ที่ดำรงอยู่ที่มีอิทธิพลต่อโลกใบนี้สูงมากที่สุด อารยธรรมของมนุษย์เรานั้นครองโลกเพียงแค่ 1 หมื่นปีเท่านั้น แต่มนุษย์ทำให้โลกใบนี้เปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้ แต่ไดโนเสาร์สัตว์ใหญ่ที่ครองโลกมากกว่าร้อยล้านปี ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ถึงเพียงนี้เลย

หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

และถ้าวันหนึ่งเราได้มีการเรียกประชุมสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในบนโลกใบนี้ แล้วถามว่าหากให้ที่ประชุมได้โหวตเลือกสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่อยากให้ถูก โหวตออกมากที่สุดและที่สุดแล้ว มนุษย์นั่นแหละจะเป็นตัวแรกที่จะถูกโหวต ให้ออกไปจากโลกใบนี้ แค่ ระยะเวลาเพียงไม่กี่พันปีเท่านั้น มนุษย์เป็นตัวการได้ผลาญผืนแผ่นดินบนโลกนี้ไปถึง 1 ใน 3 ของโลกเพื่อทำกิจกรรมต่างๆ เช่น การสร้างเมือง การเกษตร เหมืองแร่ อุตสาหกรรม การทหาร เป็นต้น

Alan Weisman

หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

Alan Weisman เขาได้เดินทางสำรวจไปทั่วทุกมุมของโลกเพื่อที่จะได้ไป สัมภาษณ์นักวิทยาศาสตร์ ผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์แขนงต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฟิสิกส์ ผู้เชี่ยวชาญด้านธรณีวิทยา ผู้เชี่ยวชาญด้านปฐพีวิทยา วิศวกร ศิลปิน นักสัตววิทยา นักชีววิทยา นักสมุทรศาสตร์ นักฟิสิกส์อวกาศ รวมไปถึงนักธรรมต่างๆ แม้แต่องค์ดาไล ลามะ ผู้นำจิตวิญญาณในพุทธศาสนามหายานเขาได้เดินทางไปศึกษาDMZ หรือเขตปลอดทหาร ที่กั้นอยู่ระหว่างเกาหลีเหนือกับเกาหลีใต้ ซึ่งดินแดนนั้นเป็นที่ซึ่งมนุษย์ไม่ได้เข้าไปอยู่นานแล้ว

หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

โดยเขาได้ใช้ตัวอย่างของอารยธรรมมายา ที่หายสาบสูญไปทั้งๆที่เคยเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองที่สุดยุคหนึ่ง เมือง Chernobyl ในประเทศยูเครนหลังถูกทอดทิ้งเพียง 20 ปี Weisman ได้ข้อสรุปว่าหากมนุษย์เราหายไป โลกจะกลับกลายไปเป็นป่าที่สมบูรณ์ ภายในระยะเวลาไม่เกิน 500 ปี เหลือเพียงแต่พวกกากกัมมันตภาพรังสี พลาสติก กับรูปปั้นหน้าประธานาธิบดีสหรัฐ 4 ท่านที่แกะสลักจากหน้าผาหินแกรนิตที่ Mount Rushmore เท่านั้นที่จะเหลือเป็นหลักฐานความมีอยู่ของมนุษย์ไปอีกนานProfessor Edward O. Wilson แห่งมหาวิทยาลัยฮาร์วาดกล่าวว่า

หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

"หาก มนุษย์หายไปจากโลกใบนี้ ไม่เพียงแต่สิ่งปลูกสร้างที่มนุษย์สร้างไว้จะถูกธรรมชาติกลืนกิน แต่ธรรมชาติจะเรียกคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเราเคยไปทำให้ยุ่งเหยิง เช่น พันธุ์พืช พันธุ์สัตว์ ที่เราสร้างขึ้นมาเพื่อการเกษตร จะไม่สามารถแข่งขันกับพันธุ์พื้นเมือง หรือ พันธุ์ป่า ในธรรมชาติได้ สิ่งมีชีวิตดัดแปรเหล่านั้น เมื่อไร้มนุษย์คอยดูแลให้การช่วยเหลือ มันก็จะค่อยสูญหายไป แม้แต่สุนัขที่พวกเราเลี้ยงก็จะไม่สามารถอยู่รอดหรอกครับ ผมเชื่อว่าในเวลาสัก 2-3 พันปี โลกจะกลับไปอยู่ในสภาพเดิมก่อนที่จะมีอารยธรรม"

หากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

หากมนุษย์หายไปจากโลกนี้ "ภายในเวลาไม่ถึง 24 ชั่วโมง หรือมากสุด 48 ชั่วโมง เราจะเริ่มเห็นไฟฟ้าในหลายๆเมืองดับลงครับ เพราะไม่มีใครเอาเชื้อเพลิงไปใส่ในเครื่องปั่นไฟ"เมื่อไม่มีไฟฟ้า ระบบจักรกลต่างๆก็จะค่อยๆหยุดทำงานลงในที่สุด เมืองต่างๆจะเงียบเหงาปราศจากเสียงการทำงานของจักรกล อาคารส่วนใหญ่ถูกออกแบบมาให้อยู่ได้ 60 ปี สะพานได้ 120 ปี เขื่อนอยู่ได้ 250 ปี โดยที่ต้องมีการบำรุงรักษาตามเวลาแต่ถ้าหากไม่มีมนุษย์แล้วละก็ สิ่งเหล่านี้จะผุพังลงอย่างรวดเร็วไม่น่าเชื่อ

คลิปวีดีโอหากโลกนี้ไม่มีมนุษย์

อายุของพระพุทธศาสนา

อายุพระ พุทธศาสนา ก็คล้ายกับอายุของคนนี่แหละ บางคนอายุสั้น บางคนอายุยืน ที่อายุสั้นก็เพราะว่าหมดบุญ หมดอายุกันไปเสียก่อน ที่อายุยืนเพราะมีบุญ ได้อายุยืนยาวเป็นมนุษย์สืบต่อไป อายุพระพุทธศาสนาก็เช่นเดียวกันอายุ ของพระพุทธศาสนา ท่านหมายเอาพระรัตนตรัยเป็นหลัก ตราบใดที่ยังมีการสืบต่อของพระรัตนตรัย มีผู้เข้าถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะภายใน ก็ได้ชื่อว่ายังมีพระพุทธศาสนาอยู่ นั่นหมายถึงว่า อายุพระพุทธศาสนาก็จะสืบทอดยืนยาวต่อไป

"แต่ถ้าเมื่อไรพระรัตนตรัย ในตัวดับสูญไป เมื่อนั้นอายุพระศาสนาก็สิ้นไปถ้า

หากว่าลูกๆ ทุกรูป ตั้งใจปฏิบัติธรรมจนกระทั่ง เข้าถึงพระรัตนตรัยภายในตัวแล้ว

ย่อมได้ชื่อว่าเกิดมาในชาตินี้ มาเพื่อสืบต่ออายุพระพุทธศาสนาอย่างแท้จริง"

บุญ กุศลจะเกิดขึ้นกับเรา แก่โยมพ่อโยมแม่ และหมู่ญาติอย่างมากมายมหาศาลทีเดียว ไม่ว่าจะมาเกิดอีกกี่ภพกี่ชาติก็จะอยู่ในเส้นทางของพระรัตนตรัยตลอดไป จนกระทั่งเข้าสู่พระนิพพาน

จากหนังสือพรรษาวิสุทธิ์....จัดพิมพ์ปี พ.ศ.2542

เพราะฉนั้นตราบใดที่โลกใบนี้ยังหมุนอยู่ ทุกคนก็จะสามารถร่วมกันสร้างทำความดีให้แก่โลกใบนี้ถึงแม้จะคนละเล็กละน้อยก็ตาม แต่ถ้าร่วมมือร่วมใจกันทำเราก็ยังที่จะสามารถฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆนาๆที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นด้านสังคม อุทกภัยต่างๆที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ เพราะการเกิดขึ้นแต่ละครั้งมันรุนแรงเกินกว่ามนุษย์อย่างเราๆจะคาดการณ์ได้ ตราบใดที่เรายังหายใจอยู่อย่าปล่อยลมหายใจของเราทิ้งไปเฉยๆ เราจงสร้างบารมี เอาชีวิตเป็นเดิมพันในชาตินี้ ถ้าหากทุกคนร่วมกันสร้างบารมีสิ่งร้ายๆที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ก็จะไม่มี ทั้งเรื่องก่อการร้าย หรือ ภัยพิบัติ ต่างๆ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบันนี้ล้วนแต่เป็นฝีมือของพวกเราเองหรือไม่ใช่

ดังนั้นพวกคุณจงมั่นสร้างบารมี นั่งสมาธิ(Meditation) สิ่งเหล่าล้วนแต่จะช่วยให้เรามีจิตใจที่สงบ มีสติ ถ้ามีสติปัญญาก็เกิด ปัญญาก็จะคิดแต่เรื่องที่ดีๆ แต่เมื่อไหร่ไม่มีสติ เมื่อนั้นปัญญาก็จะคิดแต่สิ่งที่ไม่ดี จงหมั่นทำความดีกันเถอะเพื่อเรา เพื่อโลก และสันติภาพ มา Change The World กันเถอะครับ

รับชมวีดีโอเพลง Change The World

‘ซูจี’ทวิตเย้ยการเมืองไทยไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่สมัยอยุธยา

2012-06-04T08:41:00.001-07:00

“ออง ซาน ซู จี” ทวิตข้อความเย้ยการเมืองไทยไม่เคยเปลี่ยนแปลงตั้งแต่สมัยอยุธยาที่มีแต่ความวุ่นวาย แขวะรัฐมนตรีเพื่อไทยเสแสร้งแกล้งทำเป็นรักประชาธิปไตย

นางออง ซาน ซูจี ผู้นำพรรคฝ่ายค้านพม่า ที่อยู่ระหว่างเยือนประเทศไทยเพื่อร่วมประชุมเวิลด์ อีโคโนมิก ฟอรั่ม ออน อีสต์ เอเชีย ได้โพสต์ข้อความผ่านทวิตเตอร์ส่วนตัวแสดงความเห็นเกี่ยวกับการเมืองไทยไปในทางเยาะเย้ยถากถางว่า “ฉันมาถึงกรุงเทพฯแล้ว ได้พบกับรัฐมนตรีของพรรคเพื่อไทย พวกเขาเสแสร้งให้เห็นว่ารักประชาธิปไตย การเมืองไทยยังคงวุ่นวาย มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่สมัยอยุธยา”

ทั้งนี้ นางซู จี เดินทางมาถึงไทยเมื่อช่วงค่ำวันที่ 29 พ.ค. ที่ผ่านมา โดยภารกิจเมื่อวันที่ 30 พ.ค. ได้เดินทางไปพบกับแรงงานพม่าที่ตลาดกุ้งในจังหวัดสมุทรสาคร ท่ามกลางการโห่ร้องแสดงความยินดีของบรรดาแรงงานพม่า ก่อนที่จะเดินทางต่อไปยังศูนย์พิสูจน์สัญชาติ อำเภอมหาชัย เพื่อพบกับแรงงานอีกกลุ่มหนึ่ง

นางซู จี กล่าวกับแรงงานพม่าว่า เดินทางมาประเทศไทยก็เพื่อรับทราบทุกข์สุขของพี่น้อง และจะนำเรื่องปัญหาทุกข์ร้อนที่พบเจอไปหารือกับรัฐบาลไทยเพื่อแก้ไข ปรับปรุงคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้น แต่ขอให้ใช้ความอดทน ใครได้รับมอบหมายหน้าที่จากนายจ้างไว้อย่างไรก็ให้ทำงานอย่างเต็มที่ และขอให้รอเวลา จะพยายามหาทางพัฒนาประเทศพม่าเพื่อให้พวกเราทุกได้เดินทางกลับประเทศ และนำทักษะความรู้ที่มีอยู่ไปพัฒนาชาติ ขอให้ทุกคนทำงานอย่างเต็มที่ อย่าให้เสียชื่อประเทศชาติได้

หลังพบปะกับแรงงานพม่า นางซู จี เดินทางไปร่วมรับประทานอาหารกลางวันที่บริษัทยูนิลีเวอร์ ย่านลาดกระบัง จากนั้นไปพบปะหารือกับนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ และผู้นำฝ่ายค้านที่โรงแรมแชงกรี-ลา

ที่มา : หนังสือพิมพ์ โลกวันนี้
ปีที่ 13 ฉบับที่ 3303 ประจำวัน พฤหัสบดี ที่ 31 พฤษภาคม 2012

โลกที่กว้างกว่าการเมือง

2012-06-04T08:29:00.002-07:00

หากในภาพกว้าง โลกเราวันนี้เกิดความวุ่นวายไปทุกมิติ

ทางกายภาพ ภาวะโลกร้อนได้ก่อภัยพิบัติไปทั่ว เพื่อให้โลกกลับคืนสู่ธรรมชาติที่สมดุล เป็นภัยพิบัติที่ทำให้วิถีชีวิตของมนุษย์ต้องเปลี่ยนแปลง

ในทางเศรษฐกิจ ทุนนิยมเสรีกำลังป่วยไข้อย่างหนัก ยูโรกำลังจะไปไม่รอดเพราะผลกระทบจากเศรษฐกิจกรีซ นักวิเคราะห์ต่างมองว่าผลสะเทือนจะมาถึงทุกประเทศ เพราะการเชื่อมต่อของโลกาภิวัตน์ อีกหลายประเทศไม่เว้นแม้แต่สหรัฐอเมริกากำลังมีปัญหาด้านเศรษฐกิจอย่างรุนแรง

ในทางการเมืองมหาอำนาจของโลกอยู่ในช่วงของการเปลี่ยนขั้วจากอเมริกา ยุโรป มาเป็นจีน เป็นอินเดีย

สังคมจากการครอบงำของโซเชียลเน็ตเวิร์กก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นมากมาย และสลับซับซ้อน

แคบลงมาอีกนิด การรวมตัวของกลุ่มประเทศอาเซียน หรือ AEC มีแง่มุมมากมายที่ต้องคิด ต้องจัดการ

ลงมาระดับภายในประเทศ ปรากฏการณ์คุกซึ่งเป็นที่ควบคุมผู้กระทำความผิด โจรผู้ร้าย ให้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้ดีขึ้นกลายเป็นศูนย์กลางของการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่มีเครือข่ายไปทั่วประเทศ

หรือลงมาเรื่องนักเรียนที่ต้องอดข้าวประท้วงร้องขอที่เรียนและเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย

ทุกเรื่องความจำเป็นที่จะต้องเตรียมตัว เตรียมรับ เพื่อจัดการให้สอดคล้องกับความเป็นไปของประเทศ เพื่อทำให้ประเทศได้ประโยชน์สูงสุดจากความเปลี่ยนแปลงนี้
หรืออย่างน้อยที่สุดเตรียมการเพื่อไม่ให้ประเทศได้รับผลกระทบในทางที่ไม่ควรจะเป็น

คนที่จะต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้คือ นักการเมือง

ฝ่ายรัฐบาลควรจะกระตือรือร้นในการเตรียมการ ชี้แจงให้ประชาชนเข้าใจว่าโลกปรับเปลี่ยนไปอย่างไร และประเทศเรามีมาตรการตั้งรับ หรือรุกอย่างไร

เพื่อสร้างความพร้อมที่จะก้าวไปด้วยกัน

ฝ่ายค้าน ควรจะต้องช่วยสืบค้นหาข้อเท็จจริงเรื่องความเปลี่ยนแปลง เสนอแนวความคิดที่จะทำให้ประเทศรับมือได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ท่ามกลางความสับสนอลหม่านเหล่านี้ นักการเมืองซึ่งเป็นผู้ที่ประเทศจ้างมาเป็นผู้รับผิดชอบในการบริหารด้วยเงินเดือนสูงลิ่วถูกยกย่องให้เป็นผู้ทรงเกียรติ

ควรจะทำงานอย่างประสานกลมกลืนไปในทิศทางเดียวกัน เพื่อนำพาประเทศ

ทว่า สภาพที่เห็นและเป็นอยู่ไม่เคยเป็นอย่างนั้น

นักการเมืองยังมุ่งที่จะแสดงบทบาทในการทำลายล้างซึ่งกันและกัน

"เอาดีใส่ตัว เอาชั่วใส่คนอื่น" อย่างไร้สำนึกในเรื่องประโยชน์ของส่วนรวม มุ่งแต่การเอาชนะคะคาน ใส่ร้ายกันในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ

"มองไม่เคยพ้นหัวแม่เท้าตัวเอง"

ขณะที่อาศัยระบอบประชาธิปไตยขึ้นมาเสวยอำนาจวาสนา

นักการเมืองที่ไร้สำนึกเหล่านี้กลับแสดงบทบาทในทางทำลายศรัทธาในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนอยู่ทุกวี่วัน

ไม่เคยมองเห็นโลกที่กว้างกว่า "การทะเลาะกันทางการเมือง"

(ที่มา : สุชาติ ศรีสุวรรณ : คอลัมน์ที่เห็นและเป็นไป หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับประจำวันที่ 27 พฤษภาคม 2555)

คนหรือศาสนา : ใครกันแน่ที่เสื่อม

2012-06-04T08:21:00.000-07:00

เรามักจะเคยได้ยินคำกล่าวอยู่เสมอว่า "ศาสนาเสื่อม" หรือ "ศาสนากำลังเสื่อม" แต่ก็มีเสียงค้านสวนขึ้นมาเกือบจะทันควันว่า "ศาสนาไม่มีวันเสื่อม คนต่างหากที่เสื่อม" หรือ "สังคมต่างหากที่เสื่อม ศาสนาซึ่งเป็นสัจธรรม บริสุทธิ์ 100% เต็ม ไม่มีวันเสื่อม" ในสังคมที่ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมประเพณีของศาสนาใดๆ ก็ตาม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงของสังคมสมัยใหม่ที่มาพร้อมกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ก็มักจะเกิดข้อโต้แย้งนี้อยู่เสมอ

ข้อโต้แย้งนี้สะท้อนให้เห็นถึงมุมมองต่อศาสนาที่แตกต่างกันสองประการ ประการแรกเป็นการมองศาสนาจากมุมมองทางประวัติศาสตร์ ตามทรรศนะของวิลเฟรด สมิธ (Wilfred Smith) นักวิชาการศาสนาชาวแคนาดานั้น ศาสนาทุกศาสนาล้วนแล้วแต่เกิดและดำเนินไปตามประวัติศาสตร์ และประวัติศาสตร์นั้นก็เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ศาสนาจึงมีความรุ่งเรืองและความเสื่อม มีความเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ไม่เคยหยุดนิ่งอยู่กับที่ ศาสนาเป็นกระบวนการทางประวัติศาสตร์ที่มีชีวิตในตัวของมันเอง ในแง่นี้ศาสนาจึงมิใช่ความคิดที่ตายตัว

ตัวอย่างเช่น พุทธศาสนาเกิดขึ้นในตอนเหนือของอินเดีย ต่อมาได้เจริญรุ่งเรืองไปทั่วแผ่นดินชมพูทวีป และได้เผยแผ่ไปทั่วทั้งเอเชียกลางอย่างสันติ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งแถบประเทศอัฟกานิสถานในปัจจุบัน) เป็นเวลานับพันปี ต่อมาพุทธศาสนาได้เสื่อมไปจากอินเดีย เนื่องจากการฟื้นตัวของศาสนาฮินดู และพุทธศาสนาก็หมดไปจากเอเชียกลางเนื่องจากการแผ่ขยายอำนาจของกองทัพอิสลามในบริเวณนั้น

เป็นเรื่องที่ฟังไม่ขึ้นถ้าเราจะบอกว่า พุทธศาสนาในอินเดียและในเอเชียกลางไม่เสื่อม คนอินเดียและคนแถบเอเชียกลางต่างหากที่เสื่อม เมื่อพุทธศาสนามิได้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตของผู้คนในอินเดียและในเอเชียกลางอีกต่อไป เราไม่อาจพูดได้ว่าพุทธศาสนายังคงอยู่ในอินเดียและในเอเชียกลางไม่รู้จักเสื่อม เช่นเดียวกันถ้าหากวันใดพุทธศาสนาหมดไปจากประเทศไทยด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง เราไม่อาจกล่าวได้ว่าพุทธศาสนาของไทยไม่เคยเสื่อม ชาวพุทธไทยต่างหากที่เสื่อม

ประการที่สองเป็นการมองศาสนาจากมุมมองของลัทธิคำสอน เป็นการมองไปที่แก่นแท้ของศาสนา เนื่องจากแก่นแท้ของศาสนาไม่มีประวัติศาสตร์ หรืออยู่เหนือประวัติศาสตร์ ดังนั้นแก่นแท้ของศาสนาจึงไม่เปลี่ยนแปลง เป็นสัจธรรมที่คงที่ สมบูรณ์ 100% เต็ม ไม่อาจแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงใดๆ ได้อีก มุมมองนี้เป็นของนักการศาสนาที่เคร่งครัด ที่มุ่งสู่แก่นแท้ของศาสนาที่แน่นอนตายตัว ในที่นี้จะขอเรียกว่า "ผู้แสวงหาแก่นแท้ของศาสนา" (Essentialist)

ถ้าหากเราถามผู้แสวงหาแก่นแท้ของศาสนาว่า "แก่นแท้ของศาสนาของท่านคืออะไร" เราก็จะได้คำตอบชุดหนึ่ง และเมื่อเราถามผู้แสวงหาแก่นแท้ของศาสนาที่มาจากศาสนาอื่นหรือจากสำนักอื่น เราก็จะได้คำตอบอีกชุดหนึ่ง ดังนั้นแก่นแท้ของศาสนาจึงมีหลากหลาย และส่วนใหญ่มักจะไม่ตรงกัน ทั้งนี้ก็เพราะ "แก่นแท้ของศาสนา" ของคนคนหนึ่ง ก็ขึ้นกับการตีความศาสนาของคนคนนั้น และโดยที่น้อยคนนักที่จะเข้าถึงแก่นแท้ของศาสนาตามที่กล่าวอ้าง แก่นแท้ของศาสนาที่เป็นสัจธรรมสมบูรณ์ 100% เต็มของคนแต่ละคน จึงมักขึ้นอยู่กับจินตนาการของคนคนนั้นที่มีต่อสัจธรรมมากกว่าอย่างอื่น

ยกตัวอย่างเช่น แก่นแท้ของพุทธศาสนาคืออริยสัจสี่ แก่นแท้ของศาสนายูดายคือการปลดปล่อยประชาชาติยิวภายใต้การนำของโมเสส แก่นแท้ของศาสนาคริสต์คือการเข้าถึงอาณาจักรของพระเจ้าโดยผ่านพระเยซูคริสต์ และแก่นแท้ของศาสนาอิสลามคือการได้เข้าเฝ้าพระอัลลอฮ์ โดยการปฏิบัติตามคัมภีร์อัลกุรอ่านและคำสอนของนบีมุฮัมหมัดอย่างเคร่งครัด เป็นต้น จะเห็นได้ว่าแก่นแท้ของศาสนาเหล่านี้ไม่เหมือนกัน ทว่าแต่ละศาสนาต่างก็อ้างว่าตนครอบครองสัจธรรมทั้งสิ้น

พุทธศาสนาได้แตกออกเป็นหลายนิกาย เช่น นิกายเถรวาทมุ่งเน้นที่ศีล สมาธิ ปัญญา เพื่อการบรรลุนิพพาน นิกายมหายานมุ่งเน้นที่อุดมคติของโพธิสัตว์เพื่อการตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าในอนาคต และนิกายวัชรยานมุ่งเน้นการปฏิบัติธรรมเพื่อที่จะอวตารกลับมาเกิดใหม่เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์อีก เป้าหมายของนิกายเหล่านี้ไม่เหมือนกัน แต่ทุกนิกายต่างก็อ้างว่าเป็นแก่นแท้ของพุทธศาสนาเช่นเดียวกัน

พุทธศาสนานิกายเถรวาทเจริญรุ่งเรืองอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ นิกายเถรวาทในแต่ละประเทศก็มีอัตลักษณ์เฉพาะตน เช่น เถรวาทในศรีลังกาเน้นปัญญาเชิงวิชาการ เถรวาทในพม่าเน้นสมาธิโดยไม่เคร่งพระวินัย (เช่น พระสงฆ์ถูกเนื้อต้องตัวผู้หญิงได้ เป็นต้น) เถรวาทในประเทศไทยเน้นพระวินัย ส่วนเถรวาทในลาวและกัมพูชาคล้ายคลึงกับของไทย

เถรวาทในประเทศไทยนั้นยังจำแนกออกเป็นหลายสำนัก เช่น "สันติอโศก" เน้นศีล สาย "พุท-โธ" "ยุบหนอ-พองหนอ" และ "ธรรมกาย" เน้นสมาธิแบบหลับตา สาย "การเจริญสติแบบเคลื่อนไหวของหลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ" เน้นสมาธิแบบเคลื่อนไหว พุทธทาสภิกขุแห่งสวนโมกขพลารามเน้นปัญญาในการพิจารณาความจริง พระพรหมคุณากร (ป.อ.ปยุตฺโต) เน้นปัญญาเชิงวิชาการ เป็นต้น ทุกสำนักต่างก็อ้างว่าครอบครองสัจธรรม แต่เมื่อพิจารณาลงไปในรายละเอียดแล้ว แต่ละสำนักมีเนื้อหาและวิธีการที่แตกต่างกันมาก

นักแสวงหาแก่นแท้ของศาสนาจึงเผชิญกับความหลากหลายของการตีความสัจธรรม แม้ว่าพระพุทธเจ้าจะทรงค้นพบความจริงมานานกว่า 2,500 ปีแล้ว แต่ปัจจุบันเราทุกคนก็ล้วนมีสถานะไม่แตกต่างไปจากเจ้าชายสิทธัตถะเท่าใดนัก ที่ต้องดั้นด้นแสวงหาจากสำนักหนึ่งไปยังอีกสำนักหนึ่งเพื่อค้นหาสัจธรรม โดยที่แต่ละสำนักต่างก็อ้างว่าครอบครองสัจธรรมของพระพุทธเจ้าทั้งสิ้น ดังนั้นสัจธรรมจึงมิใช่ความคิดที่หยุดนิ่งตายตัว แต่กลับเป็นสิ่งที่มีชีวิตชีวาที่เราแต่ละคนจะต้องแสวงหาด้วยตนเอง

ศาสนาจึงเปรียบเหมือนสิ่งที่มีชีวิต ที่ดำรงอยู่ในจิตใจของมนุษย์ เป็นเรื่องของโลกทรรศน์และการตีความสัจธรรมของแต่ละคน ศาสนาจึงมิใช่พิธีกรรม สัญลักษณ์ หรือลัทธิคำสอน แต่คือความหมายของสิ่งเหล่านี้ที่มีต่อชีวิตมนุษย์ โดยที่มนุษย์เป็นผู้ที่เลือกตีความเอง ศาสนาจึงเป็นพลังสร้างสรรค์เฉพาะตัวของแต่ละบุคคล และมนุษย์ก็มีอิสระที่จะเลือกและเป็นส่วนหนึ่งของพลังสร้างสรรค์นั้น ดังนั้นศาสนาจึงไม่หยุดนิ่งอยู่กับที่ ศาสนาที่หยุดนิ่งอยู่กับที่จึงเป็นศาสนาที่ตายแล้ว

ดร.ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์

อาจารย์ประจำำภาควิชามนุษยศาสตร์

คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

ที่มา : หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน. ฉบับประจำวันอาทิตย์ที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๔๘ ปีที่ ๒๘ ฉบับที่ ๙๘๐๘. คอลัมน์หน้าต่างความจริง, หน้า ๖.

ศาสนาคือฝิ่นของประชาชน ?

2012-06-04T08:11:00.001-07:00

คาร์ล มาร์กซ์ ( Karl Marx : 1818 - 1883) นักปรัชญาสังคม ผู้เป็นต้นตำรับของแนวความคิดเรื่อง "สังคมนิยม" ( Socialism) และทฤษฎีการปฏิวัติระหว่างชนชั้น อันสั่นสะเทือนโลกเป็นเวลานานกว่าครึ่งศตวรรษ โดยมีประชากรที่อยู่ภายใต้การปกครองระบอบสังคมนิยมกว่า 1 ใน 3 ของประชากรโลก และประชากรที่เหลือทั้งหมดต่างก็ได้รับผลกระทบจากแนวคิดและทฤษฎีดังกล่าว ทั้งทางตรงและทางอ้อมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในคริสต์ศตวรรษที่ 20 ที่ผ่านมาได้แสดงทรรศนะที่เกี่ยวกับศาสนาไว้อย่างน่าสนใจยิ่ง

คาร์ล มากซ์ เริ่มต้นวิเคราะห์ศาสนาด้วยคำพูดที่ว่า "การวิพากษ์วิจารณ์ศาสนา เป็นจุดเริ่มต้นของการวิพากษ์วิจารณ์ทั้งมวล"

ตามทรรศนะของมากซ์ ศาสนาคือรากเหง้าของวัฒนธรรมในสังคม ๆ หนึ่งเลยทีเดียว ถ้าหากว่าเราต้องการวิพากษ์วิจารณ์สังคมไม่ว่าเรื่องใด เราจะต้องรู้จักรากเหง้าของสังคมเสียก่อน และวิพากษ์วิจารณ์ศาสนาจึงเป็นภารกิจแรกของการวิพากษ์วิจารณ์ทั้งปวง ในความเห็นของมาร์กซ์ ถ้าเราต้องการเปลี่ยนแปลงทางสังคม เราจะต้องเปลี่ยนแปลงทรรศนะของผู้คนเกี่ยวกับศาสนาเสียก่อนเป็นอันดับแรก

มาร์กซ์ให้ความเห็นต่อไปว่า “มนุษย์เป็นผู้ที่สร้างศาสนา ศาสนามิได้เป็นผู้สร้างมนุษย์” ตามทรรศนะของมาร์กซ์ สังคมมนุษย์เป็นสังคมที่มีการกดขี่ทางชนชั้นมาตลอดประวัติศาสตร์ ของมนุษยชาติ ไม่ว่าจะเป็นสังคมทาสที่มีนายทาสกดขี่ทาส หรือสังคมศักดินาที่เจ้าขุนมูลนายกดขี่บ่าวไพร่ ห รือสังคมทุนนิยมที่นายทุนกดขี่คนงานและกรรมกร แน่นอนว่าผู้ที่ถูกกดขี่ย่อมมีความทุกข์ และพยายามหาวิธีการเพื่อให้พ้นจากภาวะที่ถูกกดขี่นั้น ซึ่ งมาร์กซ์เห็นว่าทางออกก็คือการปฏิวัติทางชนชั้น ผู้คนหาทางออกชั่วคราวไปพลาง ๆ ก่อน และศาสนาก็ยื่นมือเข้ามาเป็นทางออกชั่วคราวนั้น เพราะทุกศาสนาล้วนกล่าวถึง และอาสาพาคนออกจากความทุกข์ (อย่างน้อยในทางนามธรรม) ทั้งสิ้น จึงตอบสนองต่อความต้องการในส่วนลึกที่จะออกจากทุกข์ที่เป็นจริง (ทุกข์ทางสังคม เศรษฐกิจ การเมือง) ของผู้คนได้เป็นอย่างดี ในแง่นี้ศาสนาจึงเป็นสัญลักษณ์ของการประท้วงต่อทุกข์ที่เป็นจริงของผู้คน (จะโดยรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม) ในยามที่ยังไม่มีทางออกที่ดีกว่านั้น

แล้ว คาร์ล มาร์กซ์ ก็กล่าวคำที่สั่นสะเทือนศาสนจักรไปทั่วโลกด้วยคำพูดที่ว่า “ศาสนาคือฝิ่นของประชาชน” (Religion is the opium of the people) ในงานเขียนอันมากมายของเขานั้นมาร์กซ์ได้เอ่ยถึงประโยคดังกล่าวเพียงแค่ ครั้งเดียวเท่านั้น แต่เป็นประโยคที่ถูกเอ่ยอ้างมากที่สุดประโยคหนึ่ง แม้เขาจะไม่ได้ขยายความประโยคนี้อย่างชัดเจนก็ตาม คำว่า “ฝิ่น” (opium) ในที่นี้อาจตีความได้สองอย่าง อย่างแรกฝิ่นอาจหมายถึง ยาระงับปวด ที่แม้แต่ในวงการแพทย์ก็ใช้สำหรับระงับความเจ็บปวดเป็นการชั่วคราว ในแง่นี้ศาสนาคือยาระงับปวดซึ่งผู้คนที่ถูกกดขี่ใช้บริโภคเพื่อระงับความ ทุกข์ที่เป็นจริงเพียงชั่วครั้งชั่วคราว แต่ไม่อาจระงับความทุกข์ที่เป็นจริง (ทางสังคมการเมือง) ได้อย่างถาวร

อย่างที่สองฝิ่นอาจหมายถึง ยาเสพติด ที่ผู้คนใช้เสพเพื่อให้ลืมความทุกข์ที่เป็นอยู่จริงของตน และมีความสุขชั่วคราวไปในโลกแห่งอารมณ์และจินตนาการของตน แต่เมื่อเสพไปนาน ๆ ก็จะเป็นอันตรายต่อบุคคลนั้น และกลับจะเพิ่มทุกข์ให้มากขึ้นอีก ในแง่นี้ศาสนาคือยาเสพติด ที่ผู้ปกครองรัฐใช้มอมเมาประชาชน เพื่อให้ลืมความทุกข์ยากจากการถูกกดขี่เป็นการชั่วคราว (เช่น ทุกครั้งที่ไปวัด โบสถ์ หรือสุเหร่า ก็จะรู้สึกเพลิดเพลินชั่วคราว เพราะถูกชักจูงให้จินตนาการไปถึงโลกหน้า แต่เมื่อกลับมาก็ต้องเผชิญกับความทุกข์ที่เป็นจริงทางสังคมอีก) และลืมการปฏิวัติทางชนชั้นอันเป็นการแก้ปัญหาที่รากเหง้าของการกดขี่อย่าง แท้จริง ตามทรรศนะของมาร์กซ์แล้วศาสนาจึงเป็นปัจจัยที่ทำให้เงื่อนไขของการปฎิวัติ ต้องถูกเลื่อนออกไป การวิพากษ์ศาสนาจึงเป็นภารกิจแรกที่ต้องทำในงานปฏิวัติทางชนชั้น

ในความคิดเห็นของมาร์กซ์ “การเป็น radical คือ การลงลึกถึงรากเหง้าของสิ่งทั้งหลาย แต่สำหรับมนุษย์แล้ว รากเหง้าก็คือตัวมนุษย์เอง” ผู้ที่ต้องการเปลี่ยนแปลงอย่างถึงรากเหง้า (radical) จะต้องเป็นผู้ที่เข้าใจและเข้าถึงรากเหง้านั้น ในความคิดเห็นของมาร์กซ์ รากเหง้าของมนุษย์มิใช่ ”พระเจ้า” หรือสวรรค์ หรืออำนาจศักดิ์สิทธิ์จากที่ไหน แต่รากเหง้าของมนุษย์ก็คือตัวมนุษย์เอง มาร์กซ์กล่าวต่อไปว่า “มนุษย์คือสิ่งสูงสุดสำหรับมนุษย์เอง” (Human is the supreme being for human) มนุษย์เป็นผู้ที่แสวงหาสติปัญญาและความจริงด้วยตัวมนุษย์เอง ไม่มีอำนาจดลบันดาลจาก “พระเจ้า” หรือสวรรค์ที่ไหนที่จะมาช่วยมนุษย์ได้ มนุษย์ต่างหากที่เป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของมนุษย์เอง ในแง่นี้มาร์กซ์จึงได้ชื่อว่าเป็นนักมนุษยนิยม (humanist หรือ secular humanist) เพราะเชื่อว่ามนุษย์เป็นศูนย์กลางของภารกิจและเป้าหมายทั้งหลาย

มาร์กซ์สรุปว่า “ปรัชญาคือมันสมอง และชนชั้นกรรมาชีพคือหัวใจของการปลดปล่อยมนุษย์” ปรัชญาคือการคิดวิเคราะห์ไปหาที่รากเหง้าของปัญหา วิพากษ์วิจารณ์ด้วยจิตใจที่อิสระ และให้โลกทรรศน์ที่เป็นระบบ จึงเปรียบเสมือนมันสมอง ส่วนชนชั้นกรรมาชีพคือผู้ที่ถูกกดขี่ภายใต้ระบบทุนนิยม เป็นคู่กรณีโดยตรงกับนายทุนที่กดขี่ จึงเป็นหัวใจของการปฏิวัติทางชนชั้นและการปลดปล่อยมนุษย์ออกจากระบบที่กดขี่ นั้น

ส่วนศาสนาประเภท “เอกเทวนิยม” (Monotheism) ที่เชื่อในการมีอยู่ของพระเจ้าองค์เดียว เช่น ศาสนายูดา ย ศาสนาคริสต์ และศาสนาอิสลาม เป็นต้น และศาสนาประเภท “ พหุเทวนิยม ” (Polytheism) ที่เชื่อในการมีอยู่ของพระเจ้าหลายองค์ เช่น ศาสนาขงจื้อ ศาสนาชินโต และศาสนาพราหมณ์ฮินดู เป็นต้น อาจจะหวั่นไหวต่อคำวิพากษ์วิจารณ์อันสั่นสะเทือนโลกของ คาร์ล มาร์กซ์ เพราะเขาโจมตีแนวคิดในเรื่อง “ พระเจ้า ” โดยตรงว่าเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเอง และถูกผู้มีอำนาจนำไปใช้มอมเมาประชาชน ศาสนาจึงเป็นเครื่องมือของรัฐในการปกครองประชาชน

สำหรับพุทธศาสนาอันเป็นศาสนาประเภท ....“อเทวนิยม” (Atheism) ซึ่งไม่เชื่อการมีอยู่ของพระเจ้านั้น ดูเหมือนว่า....แนวคิดของมาร์กซ์จะสอดคล้องกับพุทธศาสนามาก.....กว่าจะขัด แย้งกัน เพราะทั้งพระพุทธเจ้าและคาร์ล มาร์กซ์ ต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ในเรื่องอำนาจดลบันดาล และเน้นการพึ่งพาตนเองด้วยกันทั้งคู่ เพียงแต่ว่าขณะที่มาร์กซ์สนใจแสวงหา “ความรอดในทางสังคม” (Social Liberation) นั้น พระพุทธเจ้ากลับทรงสั่งสอน "ความรอดพ้นในทางจิตใจ” (Psychological Liberation) และในขณะที่มาร์กซ์เลือกใช้วิธีปฏิวัติทางชนชั้นที่รุนแรง (violence) นั้น พระพุทธเจ้ากลับทรงใช้หลักเมตตาธรรมและสันติวิธี (non-violence) ในการนำมนุษย์สู่ความหลุดพ้นทั้งปวง

ดร.ทวีวัฒน์ ปุณฑริกวิวัฒน์
อาจารย์ประจำภาควิชามนุษยศาสตร์
คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

โสกราตีสกับบททดสอบกลั่นกรองสามชั้น

2012-06-04T08:07:00.004-07:00

โสกราตีส - Socrates

โสกราตีส (4 มิถุนายน 470 ปีก่อนคริสตกาล - 7 พฤษภาคม 399 ปีก่อนคริสตกาล)

(อักษรกรีกΣωκράτης; อักษรละติน: Socrates)

เป็นนักปราชญ์กรีกและเป็นชาวเมืองเอเธนส์

ซึ่งถือกันว่าเป็นผู้วางรากฐานของปรัชญาตะวันตก

(Socrates ( กรีก : Σωκράτης, กรีกโบราณออกเสียง : [sɔkratɛːː s] , Sōkrátēs; c. 469 BC - 399 BC, ออกเสียง / sɒkrətiː z / ในภาษาอังกฤษ) )

โสกราตีส - Socrates

โสกราตีสเป็นบุคคลในประวัติศาสตร์ที่ไม่ได้มีผลงานการเขียนอะไรคงเหลืออยู่ถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตามตัวตนและความคิดของเขายังคงอยู่ถึงปัจจุบันผ่านงานเขียนของบุคคลอย่าง อริสโตเติล (Aristotle) เพลโต (Plato)อริสโตฟานเนส (Aristophanes) หรือ ซีโนฟอน(Xenophon)

นอกจากนั้นยังมีทั้งนักเขียน นักคิด และนักปราชญ์ที่เก็บเรื่องราวของโสกราตีส อย่างไรก็ตาม เราไม่สามารถรู้ว่าข้อมูลเรื่องเล่าถึงชีวิตของโสกราตีสนั้นจริงหรือเท็จได้อย่างแน่นอน

โสกราตีส มีบิดาชื่อ โสโฟรนิกัส (Sophronicus) และ มารดาชื่อ แฟนาเรต (Phaenarete)

โสกราตีสได้แต่งงานกับซานทิปป์ (Xanthippe) และมีลูกชายถึง 3 คน เมื่อเทียบกับสังคมสมัยนั้นซานทิปป์ถึงได้ว่าเป็นผู้หญิงอารมณ์ร้าย และโสกราตีสเองได้กล่าวว่าเพราะเขาสามารถใช้ชีวิตกับซานทิปป์ได้ เขาใช้ชีวิตกับมนุษย์คนใดก็ได้ เหมือนกับผู้ฝึกม้าที่สามารถทนกับม้าป่าได้ โสกราตีสได้เห็นและร่วมรบในสมรภูมิ และ ตามสิ่งที่พลาโตได้กล่าวว่า โสกราตีสได้รับเหรียญเกียรติยศสำหรับความกล้าหาญในสมรภูมิ
ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ไม่กล่าวอย่างชัดเจนว่าโสกราตีสประกอบอาชีพใด ใน"ซิมโพเซียม" (Symposium) ซีโนฟอนกล่าวว่าโสกราตีสใช้ชีวิตกับการสนทนาปรัชญา

โสกราตีสไม่น่าที่จะมีเงินมรดกจากครอบครัวเพราะบิดาของโสกราตีสเป็นเพียงศิลปิน และตามการบรรยายของพลาโต โสกราตีสไม่ได้รับเงินจากลูกศิษย์

อย่างไรก็ตามซีโนฟอนกล่าวใน"ซิมโพเซียม"ว่า โสกราตีสรับเงินจากลูกศิษย์ของเขา และอาริสโตฟานเนสก็เล่าว่าโสกราตีสได้เปิดโรงเรียนของตนเอง

ข้อสันนิษฐานอีกอย่างหนึ่งที่เป็นไปได้ก็คือ โสกราตีสเลี้ยงชีพผ่านเพื่อนที่ร่ำรวยของเขา เช่นเอลซีไบเดส (Alcibiades)

การไต่สวนและเสียชีวิต

โสกราตีสใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลาของการเปลียนแปลงในอาณาจักรเอเธนส์ จากจุดสูงสุดของอาณาจักรเอเธนส์ถึงยุคเสื่อมภายหลังการพ่ายแพ้ให้กับกรุงสปาร์ตา (Sparta)

มีบุคคลสามคนสำคัญที่ยุให้ศาลสาธารณะของกรุงเอเธนส์ไต่สวน

โสกราตีส โดนข้อกล่าวหาว่า โสกราตีสเป็นผู้ที่สร้างความเสื่อมศรัทธาในศาสนา และเยาวชนในกรุงเอเธนส์ เรื่องราวทั้งหมดนี้สามารถอธิบายได้ เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในเมืองเอเธนส์ภายหลังการพ่ายแพ้ให้กับสปาร์ตานั้น ชาวเมืองเอเธนส์ ผู้ยังเชื่อถือในเทพเจ้าผู้ปกป้องเมืองต่างๆ มองว่าการพ่ายแพ้ของเอเธนส์เป็นเพราะเทพเจ้าเอเธนา (Athena) ผู้เป็นเทพปกครองเมืองเอเธนส์นั้นประสงค์จะลงโทษเมืองเอเธนส์เพราะผู้คนในเมืองเสื่อมศรัทธาในศาสนา

การที่โสกราตีสตั้งคำถามและสนทนาเกี่ยวกับปรัชญาจึงเท่ากับเป็นการทรยศชาติ การไต่สวนตัดสินว่าโสกราตีสมีความผิด เขาถูกประหาร โดยการดื่มยาพิษ
คณะผู้ปกครอง Oracle ที่ Delphiได้กล่าวหาเขาว่า เขาผิดปกติจากบุคคลธรรมดา

โสกราติส เชื่อว่าสิ่งที่ Oracle ได้กล่าวว่าว่าโสกราติสเป็นบุคคลที่ผิดธรรมดา
เพราะว่าโสกราติส เชื่อว่าตัวเขาไม่บ้าและทดสอบข้อกล่าวหา จากชาย ที่ถือว่าผู้ชายถือว่าฉลาดที่สุดในเอเธนส์ ซึ่งได้แก่ statesmen, กวี, และช่างฝีมือในเพื่อที่จะลบล้างคำวินิจฉัยของ ออราเคิล ได้อย่างดีที่สุด

“Socrates สรุปได้ว่าในขณะที่แต่ละคนคิดว่าเขารู้มากและได้ฉลาดในความเป็นจริงพวกเขารู้เรื่องน้อยมากและไม่ฉลาดเลย”

Socrates ได้สร้างความตระหนักว่า สิ่งที่ Oracle ที่คิดว่าตัวเองถูกต้องและคนฉลาด ความจริงแล้ว ออราเคิล ไม่ฉลาดเลย ความไม่รู้ของตัวเอง และมีภูมิปัญญาขัดแย้ง

เมื่อ Socrates ถูก พิพากษาต่อมาไปสู่ความตายโดยการดื่มเครื่องดื่มผสม ที่มี พิษพืชที่มีพิษชนิดหนึ่ง

เขามีโอกาสหนีออกไปได้ โดยXenophon, Plato ตั้งใจให้การป้องกันต่อต้านการตัดสินครั้งนี้โดยการติดสินบนยาม

แต่ Socrates ยอมรับว่ามีโอกาสที่จะหลบหนี แต่เขายินดีที่จะตาย เพราะ

1 Socrates เชื่อไม่มีนักปรัชญาที่แท้จริงได้ความกลัวของการเสียชีวิต

2 ถ้า Socrates หนีไปเอเธนส์แล้ว การเรียนการสอนของเขาจะไม่ดีขึ้น การเผยแพร่คำสอนของเขาจะไม่เป็นที่ยอมรับ

3 Socrates มีเจตนาตกลงที่จะอยู่ภายใต้กฎหมายของเมืองนี้ Socrates ก็ต้องบังคับโดยปริยายด้วยตัวเองและความเป็นไปได้ที่จะถูกกล่าวหาว่าการก่ออาชญากรรม และการตัดสินโดยคณะลูกขุนของเมืองว่า Socrates ผู้กระทำผิด เพราะถ้า Socratesหนีไปแล้วอาจทำลาย " สัญญาประชาคม " กับรัฐและอื่น ๆ เป็นอันตรายต่อรัฐ, การกระทำที่ขัดกับหลักการ ของ Socratic

วิธี Socratic หรือ elenchus

ยังคงเป็นเครื่องมือที่ใช้กันทั่วไปในวงกว้างของการอภิปรายและเป็นประเภทของ การเรียนการสอน ซึ่งชุดคำถามที่ไม่เพียงแต่จะต้องคิดหาคำตอบของแต่ละคน แต่ยังเพื่อส่งเสริมให้มีความเข้าใจพื้นฐาน

ซึ่งวิธีคิดของโสกราตีส ผ่านเพลโต นั้นเป็นส่วนสำคัญในด้านของการ
ญาณวิทยาและ ตรรกะ

และแนวคิดที่มีอิทธิพลและความคิดของเขายังคงแข็งแกร่งในการให้บริการพื้นฐานของปรัชญาตะวันตกมากที่สุด

บททดสอบกลั่นกรองสามชั้นของโซเครติส The triple filter of Socrates

วันหนึ่งมีคนรู้จักบังเอิญพบกับนักปรัชญาผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้และพูดขึ้นว่า..

"คุณรู้อะไรไม๊? ผมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนของคุณมาเรื่องหนึ่ง"

"ช้าก่อน..." โสเครติสตอบ

"ก่อนที่ท่านจะบอกข้า ข้าอยากที่จะให้ท่านผ่านการทดสอบสักเล็กน้อย ข้าจะเรียกมันว่าบททดสอบกลั่นกรองสามชั้น"

"กลั่นกรองสามชั้น?"

"ถูกต้องแล้ว" โสเครติสกล่าวต่อไป

"ก่อนที่ท่านจะเล่าให้ข้าฟังเกี่ยวกับเรื่องของเพื่อนของข้า มันอาจจะเป็นการดี ที่จะใช้เวลาสักเล็กน้อยและการกลั่นกรองเรื่องที่ท่านจะพูด และนั่นคือสาเหตุว่าทำไม ข้าจึงเรียกมันว่า บททดสอบตัวกลั่นกรองสามชั้น ตัวกลั่นกรองแรก คือ "ความจริง" ท่านแน่ใจจริงๆ หรือว่าสิ่งที่ท่านกำลังจะบอกข้านั้นเป็นเรื่องจริง?"

"เปล่าหรอก..." ชายผู้นั้นตอบ

"อันที่จริง ข้าก็แค่ได้ยินเรื่องนี้มาเท่านั้นเอง แล้วก็..."

"เอาเถอะ เอาเถอะ ไม่เป็นไร" โสเครติสกล่าว

"ถ้าเช่นนั้น ท่านก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่ท่านรู้มาจริง หรือ เท็จ คราวนี้มาลองทดสอบตัวกลั่นกรองตัวที่สองกันดู ตัวกลั่นกรองที่สอง คือ "ความดี"

เรื่องที่ท่านกำลังจะบอกข้าเกี่ยวกับเพื่อนของท่านเป็นเรื่องดี หรือไม่?"

"ไม่เป็นเรื่องตรงกันข้าม..."

"ถ้าเช่นนั้น" โสเครติส กล่าวต่อ "ท่านต้องการบอกข้าเกี่ยวกับเรื่องไม่ดีของเขา แต่ท่านไม่แน่ใจว่า มันเป็น เรื่องจริงหรือไม่... ไม่เป็นไรยังไงเสีย ท่านอาจจะผ่านการทดสอบนี้ก็ได้ เพราะยังเหลือตัวกลั่นกรองอีกหนึ่ง : ตัวกลั่นกรองสุดท้ายนี้คือ

"ความมีประโยชน์" ท่านคิดว่าเรื่องที่ท่าน กำลังจะบอกข้าเกี่ยวกับเพื่อนของข้านั้น จะเป็นประโยชน์อะไรกับข้าหรือไม่?"

"ไม่รู้สิท่าน...คงจะไม่"

"อื่มมม" โสเครติสสรุป "ถ้าเรื่องที่ท่านจะบอกข้านั้น ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องดี และ ไม่มีประโยชน์ เหตุใดท่านจึงอยากบอกข้าเล่า?"

และนี่เป็นสาเหตุที่ทำให้โสเครติสเป็นมหาปราชญ์ และ ได้รับการยกย่องเป็นอย่างสูง...

สรุปว่าตัวกลั่นกรอง 3 ชั้น ที่ควรรับฟัง ก็คือ

1 ความจริง

2 ความดี

3 มีประโยชน์

ถ้าขาดทั้ง 3 สิ่งนี้ไป คนที่รับฟัง ก็ไม่ควรจะรับฟัง

ขโมยและขมายในทรัพย์สินทางปัญญา

2011-12-10T14:41:00.000-08:00

โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์

ระบบเศรษฐกิจของโลกปัจจุบันทำให้สิ่งที่เรียกกันว่า "ทรัพย์สินทางปัญญา" ทำเงินได้มโหฬาร หากสามารถสร้างระบอบ (regime) กรรมสิทธิ์ที่ครอบคลุมไปได้ทั่วโลก

โดยอาศัยกลไกหลายอย่าง มหาอำนาจได้สถาปนาระบอบกรรมสิทธิ์นี้ขึ้น ผ่านองค์กรระหว่างประเทศ, กระบวนการยุติธรรมระหว่างประเทศ, และสนธิสัญญาทวิภาคี-พหุภาคีกับประเทศต่างๆ หลายฉบับ เพื่อเป็นหลักประกันว่า จะสามารถหากำไรจากทรัพย์สินทางปัญญาของตนได้อย่างเป็นกอบเป็นกำ และอย่างมั่นคงยืนนาน

ระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญานี้ ไม่ใช่ระบอบที่เป็นธรรมแก่ทุกฝ่ายนัก นอกจากทรัพย์สินทางปัญญามีลักษณะแตกต่างจากทรัพย์สินประเภทอื่น ตรงที่การหวงกรรมสิทธิ์อาจเป็นผลให้เกิดความเสื่อมโทรมด้านสุขภาพและชีวิตของคนอื่นได้มาก (เช่น กรรมสิทธิ์ของสูตรยารักษาโรค) ระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญายังเปิดให้มีการละเมิดสิทธิพื้นฐานของผู้คนได้อีกมากด้วย

อย่างน้อยมีสิทธิพื้นฐาน 5 ประการ ที่ระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาซึ่งใช้อยู่ในปัจจุบัน ล่วงละเมิดอยู่เป็นประจำ

1/ ที่มนุษย์อยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้ ก็ต้องอาศัยทรัพย์สินทางปัญญาที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ทรัพย์สินส่วนนี้เป็นทรัพย์สินสาธารณะ กล่าวคือไม่มีบุคคลใดไปขึ้นทะเบียนถือกรรมสิทธิ์ส่วนตัว ในทุกท้องถิ่นทั่วโลก ล้วนอุดมด้วยทรัพย์สินทางปัญญาที่เป็นสาธารณะเช่นนี้ ระบอบกรรมสิทธิ์ที่สถาปนากันขึ้น ทำให้เกิดความพยายามของธุรกิจที่จะเข้าไปถือครองกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาที่เป็นสาธารณะเหล่านี้ โดยอาศัยรูปแบบต่างๆ ทั้งที่ใช้หรือไม่ได้ใช้วิทยาการสมัยใหม่เข้าไปกระทำต่อทรัพย์สินดังกล่าว เช่น พันธุ์พืช, พันธุ์สัตว์, เทคนิควิธี, หรือแม้แต่ผลิตภัณฑ์ที่ชาวบ้านหรือชาวพื้นเมืองใช้กันมาหลายชั่วคน

หากระบอบกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญาเปิดให้ธุรกิจทำเช่นนี้ได้กว้างขวางมากขึ้นไปเรื่อยๆ ในที่สุด การดำรงชีวิตตามปกติสุขของผู้คนทั้งโลก จะต้องซื้อหาไปทุกย่างก้าว ก่อให้เกิดความเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า

2/ ระบอบทรัพย์สินทางปัญญาที่มหาอำนาจสถาปนาขึ้น เปิดโอกาสอย่างกว้างขวางให้เกิดการกีดกันการพัฒนาตัวทรัพย์สินทางปัญญา เพราะการปิดกั้นหรือหวงห้ามกระบวนการผลิตบางอย่าง ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์นั้นให้ดีขึ้นได้ ตัวอย่างที่เห็นชัดคือการปิดบังหวงห้าม source code ของระบบปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถปรับปรุงระบบปฏิบัติการให้มีประสิทธิภาพดีขึ้นได้ ต้องปล่อยให้ผู้ถือครองกรรมสิทธิ์หากินกับระบบของตนเองจนได้กำไรคุ้มแล้ว จึงจะพัฒนาเองเป็นระบบใหม่อีกระบบหนึ่ง และก็หวงห้ามไว้ตามเดิม

ในขณะที่ระบบปฏิบัติการซึ่งเปิดให้เป็นสมบัติสาธารณะ (open source) กลับสามารถพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว เพราะมีผู้มองเห็นข้อบกพร่องของระบบ และสามารถพัฒนาให้เอาชนะข้อบกพร่องนั้นไปได้เรื่อยๆ รวมทั้งสามารถใช้ข้ามระบบกันได้ ในขณะที่ระบบปฏิบัติการแบบปิดย่อมกีดกันไม่ให้มีการใช้ข้ามระบบ เพื่อหวงตลาดไว้ในมือของตนเองตลอดไป

3/ นอกจากการกีดกันโดยปิดบังหวงห้ามกระบวนการผลิตแล้ว บริษัทยักษ์ใหญ่ยังสามารถใช้เงินลงทุนมหาศาลที่ตนมีอยู่เพื่อกีดกันทางสังคม ป้องกันมิให้ลูกค้ามีทางเลือกอื่นมากไปกว่าตกเป็นทาสของบริษัทตลอดไป

หลายปีมาแล้ว หน่วยงานที่เกี่ยวกับไอซีทีในเมืองไทย พยายามพัฒนาระบบปฏิบัติการเปิด เพื่อให้เหมาะและใช้ได้ดีกับภาษาไทย และรองรับโปรแกรมที่คนไทยอาจคิดขึ้นเองในอนาคต ในเวลาต่อมาบริษัทยักษ์ใหญ่ก็ใช้วิธีให้ทุน ในรูปของความช่วยเหลือ ทั้งแก่หน่วยงานนั้น และแก่มหาวิทยาลัยที่สอนด้านคอมพิวเตอร์อย่างเต็มที่ ในบัดนี้ประเทศไทยอยู่ในฐานะยอมจำนนอย่างราบคาบต่อระบบปฏิบัติการของบริษัทยักษ์ใหญ่ไปแล้ว เพราะ "ความช่วยเหลือ" ซึ่งทั้งหน่วยงานและมหาวิทยาลัยไทยรับไปเต็มคราบ

รัฐบาลของบริษัทที่ถือกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญายังสามารถใช้พลังทางการเมืองและเศรษฐกิจ กดดันการแสวงหาทางเลือกที่จำเป็นของโลกด้วย ดังเช่นการกดดันไทยหลังจากที่ไทยประกาศบังคับใช้สิทธิบัตรยาบางตัว หรือสั่งซื้อยาที่จำเป็นบางตัวจากประเทศที่ไม่ยอมรับระบอบกรรมสิทธิ์

ควรกล่าวด้วยว่า ส่วนหนึ่งของการหากำไรสูงสุดจากทรัพย์สินทางปัญญานั้น กระทำโดยการ "ผูกขาด" ในเชิงเทคนิค และมักทำอย่างซับซ้อนซ่อนเงื่อน สหภาพยุโรปมีคดีฟ้องร้องบริษัทซอฟต์แวร์ที่ "ผูกขาด" ในเชิงเทคนิคเช่นนี้หลายคดี เป็นผลให้บริษัทเหล่านั้นต้องเปิดให้มีการแข่งขันเสรี และถูกปรับเงินจำนวนมาก น่าสังเกตว่ากระทรวงและหน่วยงานด้านนี้ของไทยไม่เคยตั้งต้นเรื่องประเภทนี้อันจะนำไปสู่คดีในศาลเลย

4/ บัดนี้ ธุรกิจที่หากินกับทรัพย์สินทางปัญญา กำลังละเมิดสิทธิพื้นฐานของผู้คนอีกอย่างหนึ่ง คือสิทธิความเป็นส่วนตัวและสิทธิในเคหสถาน ในสหรัฐ หากบริษัทพบโดยการสอดแทรกเข้ามาเมื่อเวลาที่ผู้ใช้ต่ออินเตอร์เน็ตว่า ได้ละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาของตน ก็อาจขอกำลังเจ้าหน้าที่เข้าค้นและยึดเครื่องคอมพิวเตอร์ได้ทันที เช่นเดียวกับอำนาจที่เจ้าหน้าที่รัฐมีในการบุกเข้าตรวจค้นจับกุมยาเสพติด ไม่นานมานี้ก็ได้ยินนักการเมืองในฝ่ายบริหารของไทย เสนอให้อำนาจทำนองเดียวกันนี้แก่บริษัทและเจ้าหน้าที่ของรัฐอีกเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ในเมืองไทย เมื่อผู้บริโภคต่ออินเตอร์เน็ต บริษัทเจ้าของระบบปฏิบัติการก็อาจสอดแทรกเข้ามาตรวจสอบได้ว่า เครื่องคอมพิวเตอร์นั้นใช้ระบบปฏิบัติการที่ขโมยมาหรือไม่ หากพบว่ามีการละเมิด ก็อาจลงโปรแกรมเล็กๆ ลงไปในคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นผลให้มีข้อความเตือนอยู่ตลอดเวลา หรือบางกรณีมีผลให้เครื่องทำงานช้าลง

ตามท่าอากาศยานในยุโรป จะมีเจ้าหน้าที่จากบริษัทเครื่องอุปโภคดังๆ คอยตรวจดูว่า ผู้ใดใช้เสื้อผ้าหรือกระเป๋าที่เป็นของปลอมบ้าง หากพบ กฎหมายอนุญาตให้เจ้าหน้าที่บริษัทยึดสินค้าปลอมเหล่านี้เพื่อนำไปทำลายได้ทันที มีข้าวของในกระเป๋าเดินทางปลอมเท่าไร ก็ต้องเทออกมาบรรจุถุงพลาสติคหิ้วไปเอง

การขโมยนั้นผิดแน่ แต่เพื่อป้องปรามการขโมย เราจำเป็นต้องสังเวยสิทธิพื้นฐานแค่ไหน สังคมจึงจะอยู่เป็นสุขได้ เช่นเดียวกับการมุสาก็ผิดแน่ เราจะเปิดโอกาสให้ตำรวจศีลธรรมเข้ามาจับโกหกเราในบ้านเรือนเมื่อไรก็ได้กระนั้นหรือ และนี่เป็นการลงโทษแก่ผู้รับซื้อของโจรที่เหมาะสมกับการกระทำผิดแล้วหรือ

5/ หลักการของสินค้าที่เป็นทรัพย์สินทางปัญญาบางอย่างนั้นประหลาดอยู่ กล่าวคือทรัพย์สินที่ซื้อไปนั้นสามารถใช้ได้เป็นส่วนตัวเท่านั้น จะเอาไปใช้ในเชิงพาณิชย์ไม่ได้ ฉะนั้นพี่เบิร์ดซึ่งมีความสุขในการร้องเพลงให้คนอื่นฟัง จึงไม่อาจแสวงหาความสุขได้ เมื่อดีเจเอาเพลงของพี่เบิร์ดไปเปิดผ่านวิทยุให้คนได้ฟังกันมากๆ เพราะดีเจได้เงินจากการเปิดเพลง จึงต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้แก่บริษัทต้นสังกัดพี่เบิร์ด

โดยหลักการทำนองเดียวกันนี้ เบรกรถยนต์ที่เรียกว่าเอบีเอสนั้นก็เป็นสินค้าทรัพย์สินทางปัญญาเหมือนกัน หากใช้ในรถส่วนตัวก็สามารถเบรกได้ตามใจชอบ หากนำไปใช้ในรถโดยสาร คนขับจะเบรกแต่ละครั้งต้องคิดก่อนว่าคุ้มหรือไม่ เพราะทุกครั้งที่ใช้เบรกก็ต้องเสียค่าลิขสิทธิ์เหมือนกัน

กรรมสิทธิ์ของทรัพย์สินนั้น ต้องมีที่สิ้นสุดที่ใดที่หนึ่ง จะหากินกับกรรมสิทธิ์นั้นชั่วฟ้าดินสลายไม่ได้ แต่ในบรรดาสินค้าทรัพย์สินทางปัญญาหลายต่อหลายอย่าง การแลกเปลี่ยนด้วยเงินไม่ทำให้กรรมสิทธิ์ของเจ้าของเดิมสิ้นสุดลง สินค้าเหล่านี้จึงไม่มีขาย มีแต่ให้เช่าตามเงื่อนไขเท่านั้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายปี รัฐบาลไทยมองปัญหาเรื่องทรัพย์สินทางปัญญาอย่างแคบมากๆ กล่าวคือจำเป็นต้องยอมรับระบอบกรรมสิทธิ์ที่มหาอำนาจสถาปนาเอาไว้ เพื่อป้องกันมิให้ถูกกีดกันทางการค้า ดังนั้นจึงพร้อมจะสังเวยทรัพย์สินของผู้บริโภคไทยส่วนใหญ่ เพื่อเอาไปบำเรอผู้ส่งออกซึ่งมักมีเสียงดังเสมอ

ระบอบกรรมสิทธิ์นี้มีปัญหา และประเทศใหญ่ๆ บางประเทศก็หาได้ยอมรับระบอบนี้เต็มที่ไม่ เช่นจีนและอินเดียเป็นต้น ประเทศเล็กๆ อย่างไทยคงยากที่จะขัดขืนในขณะนี้ แต่รัฐบาลที่มองการณ์ไกล ต้องคิดวางแผนว่า เราจะร่วมกับประเทศอื่นๆ ในการปรับเปลี่ยนระบอบกรรมสิทธิ์นี้ให้เป็นธรรมแก่คนเล็กคนน้อยของโลก (ซึ่งรวมคนไทยด้วย) ได้อย่างไร

และในท่ามกลางระบอบกรรมสิทธิ์ที่ไม่เป็นธรรมนี้ เราจะรักษาตัวให้เสียเปรียบน้อยลงได้อย่างไร

การละเมิดทรัพย์สินทางปัญญานั้นมีทั้งสองด้าน คือด้านขโมยและด้านขมาย รัฐมนตรีที่ขมีขมันในการปราบปรามการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญานั้น แสดงความเอาใจใส่ต่อหน้าที่การงานของตนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เมื่อไม่ได้ทำอะไรอื่นมากไปกว่ายกกำลังเที่ยวปราบปราม (เหมือนรัฐมนตรีที่มีสมญาว่า "ตู้เย็น" ในสมัยก่อน) ความขมีขมันนี้ก็แสดงความตื้นเขินต่อปัญหาที่เผชิญอยู่ไปพร้อมกัน

ใครคนนั้นซึ่งไม่ใช่ดาร์วิน

2011-12-10T14:39:00.000-08:00

ใครคนนั้นซึ่งไม่ใช่ดาร์วิน
27 ธันวาคม 2551
เรื่อง เดวิด ควาเมน
โดย : ไทยโพสต์ อิสรภาพแห่งความคิด

A portrait of Alfred Russel Wallace is shown above his signature on the frontispiece of Darwinism (1889).

------------------
ในเวลาเดียวกับที่ชาร์ลส์ ดาร์วิน พัฒนาทฤษฎีวิวัฒนาการขึ้น แต่ยังไม่ทันได้เผยแพร่ออกไปนั้น หนุ่มนักธรรมชาติวิทยาผู้ไร้ชื่อเสียงเรียงนามอีกคนก็ได้คิดค้นทฤษฎีนี้ของตนเองเช่นกัน

อัลเฟรด รัสเซล วอลเลซ เกิดในครอบครัวยากจน เขาต้องออกจากโรงเรียนเพื่อไปทำงานด้วยวัยเพียง 14 ปี แต่ความที่เป็นคนใฝ่หาความรู้ วอลเลซจึงขวนขวายศึกษาด้วยตัวเองเป็นส่วนใหญ่ โดยอาศัยห้องสมุดประจำเมืองและสมาคมวิชาชีพต่างๆ

ช่วงที่เขาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รังวัดที่ดิน ซึ่งต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในชนบทของเวลส์ วอลเลซ เริ่มสนใจธรรมชาติ โดยเฉพาะการสังเกตพืชพรรณต่างๆ และฝึกตัวเองให้รู้จักจำแนกวงศ์พืช โดยดูจากหนังสือคู่มือราคาถูกๆ ต่อมาเมื่อไปเป็นครูสอนหนังสือที่เมืองเลสเตอร์ เขาจึงมีเวลารวบรวมรายชื่อหนังสือหลากหลายสาขาวิชาที่อยากอ่าน ซึ่งรวมถึงคำบอกเล่าว่าด้วยการเดินทางส่วนตัว (Personal Narrative of Travels) ของฮัมโบลต์ และความเรียงว่าด้วยหลักการด้านประชากร (Essay on the Principle of Population) ของมัลทัสที่จุดประกายความคิดเรื่องการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของทั้งวอลเลซและชาร์ลส์ ดาร์วิน

หนังสืออีกสองเล่มที่มีส่วนทำให้วอลเลซค้นพบเส้นทางชีวิตของตนเอง คือ บันทึกการเดินทางของเรือบีเกิล (The Voyage of the Beagle) งานเขียนของชาร์ลส์ ดาร์วิน ที่พรรณนาถึงการเดินทางอย่างมีชีวิตชีวา ส่วนอีกเล่มซึ่งไม่ปรากฏชื่อผู้เขียน คือ ร่องรอยการสรรค์สร้างทางธรรมชาติวิทยา (Vestiges of the Natural History of

Creation) ซึ่งนำเสนอมุมมองเรื่องวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตบนโลก โดยตั้งสมมติฐานว่าด้วย "กฎแห่งการพัฒนา" ในสิ่งมีชีวิตกล่าวคือ สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งจะแปรสภาพเป็นอย่างอื่นได้ตามสภาวะแวดล้อมภายนอก โดยพัฒนาไปเป็นขั้นๆ จากสิ่งมีชีวิตที่ไม่ซับซ้อนไปสู่รูปแบบที่ซับซ้อนมากขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้คือการปรับตัวนั่นเอง หนังสือเล่มนี้จุดประกายให้เขากับสหายหนุ่มชื่อเบตส์เดินทางไปยังป่าดิบชื้นแอมะซอนเพื่อเก็บข้อมูลด้านธรรมชาติวิทยา ในระหว่างการเดินทาง พวกเขาหาเงินเป็นค่าใช้จ่ายด้วยการส่งตัวอย่างพืชและสัตว์ที่เก็บได้กลับไปขายให้พิพิธภัณฑ์และนักสะสมทั้งหลาย โดยมีแซมมวล สตีเวนส์ นักธุรกิจในกรุงลอนดอนเป็นตัวแทน

หลังกลับจากการตะลุยป่าแอมะซอนได้ไม่นาน วอลเลซก็วางแผนการเดินทางครั้งต่อไป คราวนี้เขามุ่งหน้าไปทางตะวันออกสู่กลุ่มเกาะมลายู วอลเลซเดินทางถึงสิงคโปร์ในเดือนเมษายน ปี 1854 และใช้เวลาอีก 8 ปี หลังจากนั้นลัดเลาะไปตามเกาะน้อยใหญต่างๆ ทุกที่ที่ไปเยือน เขาจะตั้งหน้าตั้งตาเก็บตัวอย่าง โดยสัดส่วนระหว่างจำนวนตัวอย่างต่อชนิดพันธุ์นั้นเกือบจะเท่ากับหกต่อหนึ่ง (ชนิดพันธุ์ละเกือบ 6 ตัวอย่าง) เลยทีเดียว

ผลที่ตามมาคือ วอลเลซสังเกตเห็นและแยกแยะได้ว่า ในบรรดาตัวอย่างที่รวบรวมได้นั้นมีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดแม้ในชนิดพันธุ์เดียวกัน และความแตกต่างทางพันธุกรรมที่พบในกลุ่มตัวอย่างชนิดพันธุ์เดียวกันนี้ อาจหมายถึงความได้เปรียบเสียเปรียบเชิงสรีรวิทยา ซึ่งความเข้าใจเช่นนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อแนวคิดเรื่องวิวัฒนาการจากการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ความแตกต่างเฉพาะตัวสะท้อนให้เห็นความผันแปรในแต่ละชนิดพันธุ์ ซึ่งช่วยให้กระบวนการคัดเลือกดำเนินไปได้

นอกจากนี้ วอลเลซยังศึกษารูปแบบการแพร่กระจายของสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดทั้งในแง่ของพื้นที่และช่วงเวลา เขาพบว่าสิ่งมีชีวิตชนิดต่างๆ จะปรากฏให้เห็นในบริเวณเฉพาะเท่านั้น และเมื่อผนวกความคิดนี้กับงานเขียนว่า ด้วยธรณีวิทยาและหลักฐานฟอสซิลจำนวนสามเล่มของชาร์ลส์ ไลเอลล์ ที่เสนอว่า สิ่งมีชีวิตจะสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นตามห้วงเวลา วอลเลซก็ได้สร้าง "กฎ" แห่งการกำเนิดของสิ่งมีชีวิต นั่นคือ สิ่งมีชีวิตที่คล้ายคลึงกันจะปรากฏอยู่ใกล้กัน ทั้งในมิติเชิงภูมิศาสตร์และธรณีกาล เพราะพวกมันสืบทอดมาจากบรรพบุรุษเดียวกัน

ในปี 1858 จู่ๆ วอลเลซก็จับเอาเงื่อนงำต่างๆ ทางชีวภูมิศาสตร์มาเรียงร้อยกับปรากฏการณ์ความแปรผันที่พบในชนิดพันธุ์เดียวกัน ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งของมัลทัสในเรื่องการเติบโตของประชากรอย่างรวดเร็วเกินกว่าโลกจะรับไหว ข้อเท็จจริงที่ว่าอาหารและถิ่นอาศัยมีอยู่อย่างจำกัด แม้ในช่วงที่อัตราการสืบพันธุ์ไม่ได้ถูกจำกัดไปด้วย และท้ายที่สุดลูกหลานของสิ่งมีชีวิตไม่ว่าชนิดใดส่วนใหญ่ก็อยู่ไม่รอด เขาจึงได้ข้อสรุปว่า กลุ่มที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดีที่สุดจะอยู่รอด ยิ่งไปกว่านั้น กระบวนการนี้ต้องนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงอย่างมีทิศทางในชนิดพันธุ์หนึ่งๆ (เช่น คุณลักษณะที่ช่วยให้ปรับตัวได้ดีขึ้น หรือสายพันธุ์ใหม่ เป็นต้น)

วอลเลซรีบส่งต้นฉบับเรื่องนี้ไปให้ดาร์วิน ผู้ซึ่งเขาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเชิงวิทยาศาสตร์ด้วยทางจดหมาย ดาร์วินเองก็คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาร่วม 20 ปีแล้ว หากยังมิได้เผยแพร่ความคิดนี้ออกไป และแล้วเย็นวันหนึ่งของเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน งานเขียนของวอลเลซก็ได้รับการนำเสนอต่อสมาคมลินเนียส พร้อมๆ กับบทความที่ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อนของดาร์วิน ในฐานะการค้นพบร่วมกันของทั้งสอง ในภายหลังดาร์วินได้ตีพิมพ์หนังสือเรื่อง กำเนิดแห่งชีวิต หรือ On the Origin of Species ซึ่งเขาเขียนอย่างรีบเร่งหลังจากหายตกตะลึงกับงานเขียนของวอลเลซ หนังสือเล่มนี้ได้รับความชื่นชมจากวอลเลซอย่างมาก เนื่องจากเขาเป็นคนใจกว้างและพอใจในขีดความสามารถของตัวเอง เขาจึงไม่เคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในเรื่องนี้ และให้การยกย่องดาร์วินเหนือนักวิทยาศาสตร์ทุกคน

Wallace's line between Australian and Southeast Asian fauna.
--------------------------------------

ในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน วอลเลซได้ส่งรายงานอีกชิ้นหนึ่งชื่อ "สัตวภูมิศาสตร์แห่งกลุ่มเกาะมลายู" กลับไปที่ลอนดอนเพื่อตีพิมพ์ในวารสารของสมาคมลินเนียส เขาได้ขยายความข้อสังเกตเกี่ยวกับการแพร่กระจายของสัตว์ เพื่อชี้ให้เห็นถึงเขตชีวภูมิศาสตร์ที่แตกต่างกันสองเขต ได้แก่ เขตอินเดียและเขตออสเตรเลีย โดยลากเส้นผ่านช่องแคบระหว่างเกาะบอร์เนียวและเซเลบีส ไล่ลงมาทางใต้ระหว่างเกาะบาหลีกับลอมบอก แม้ว่าทั้งสองเขตนี้จะมีสภาพอากาศและสภาพถิ่นอาศัยที่คล้ายคลึงกัน แต่กลับมีชนิดพันธุ์ของสัตว์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เส้นที่ลากแบ่งเขตตะวันออกและตะวันตกนี้เป็นที่รู้จักกันในเวลาต่อมาว่า "เส้นวอลเลซ" (Wallace's line)

แม้ว่าวอลเลซจะไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังเหมือนดาร์วิน ผู้คิดค้นทฤษฎีวิวัฒนาการเช่นเดียวกับเขา แต่นั่นคงไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับวอลเลซ เพราะเขาให้ความสำคัญกับความคิดมากกว่าชื่อเสียง นอกจากนี้เขายังได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าบนเส้นทางชีวิตของตนเอง ที่ไม่มีเส้นทางไหนเสมอเหมือน.

บิลล์ จอร์จ กับนิยาม "ผู้นำทศวรรษที่ 21"

2011-12-10T14:36:00.001-08:00

" บิลล์ จอร์จ" ศาสตราจารย์แห่งฮาร์วาร์ด บิสซิเนส สกูล อาจจะไม่ใช่ผู้นำที่โด่งดังมากมาย แต่เขาคือผู้หนึ่งในการสร้างผู้นำของโลก

ต้องยอมรับว่า "บิลล์ จอร์จ" เป็นผู้นำที่มีมุมมองในเรื่องของความเป็นผู้นำแตกต่างจากคนอื่นๆ โดยเขาบอกว่า วิกฤตไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ล้วนแต่เป็นการทดสอบผู้นำทั้งสิ้น

ในช่วงที่ผ่านมามีผู้นำหลายคนล้มเหลว เพราะคิดว่าสิ่งที่ทำเป็นเรื่องของตัวเอง แต่จริงๆ แล้ว ความเป็นผู้นำคือการให้บริการคนอื่น เหมือนกับดูแลลูกจ้างดูแลชุมชน ต้องสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับทุกคน ไม่ใช่ตัวเอง

การที่จะเป็นผู้นำในทศวรรษที่ 21 จะทำอย่างไร หลายคนทีเดียวที่อยู่ในตำแหน่งสำคัญๆ ก็มองไม่เห็นในเรื่องนี้ คิดว่าเป็นเรื่องของการได้อะไรมา แทนที่จะให้อะไรไป นั่นแสดงว่าที่ผ่านมาทุกคนเลือกผู้นำจากเหตุผลที่ผิดพลาด เลือกผู้นำเพราะคิดว่าเขามีบารมี เลือกเพราะว่าเขามีภาพลักษณ์ที่ดี แต่ไม่ได้ดูถึงอุปนิสัย ซึ่งเป็นสาระสำคัญ ไม่ได้ดูถึงความซื่อสัตย์ ในบางครั้งผู้นำจึงทำให้เราสูญเสียความไว้ใจในตัวเขาไป

บิลล์ จอร์จ พูดถึงความเป็นผู้นำในทศวรรษที่ 21 ว่า แตกต่างจากผู้นำในยุคสงครามโลกครั้งที่ 2 มาก การบังคับและควบคุมไม่ใช่รูปแบบของผู้นำยุคใหม่อีกต่อไป ผู้นำยุคใหม่ต้องฉลาด ไม่ใช่คนที่รับฟังคำสั่งอย่างเดียว แต่ต้องเป็นผู้ที่แสวงหาโอกาส

บิลล์ จอร์จ เล่าให้ฟังว่า ครั้งหนึ่งเขามีโอกาสได้นั่งคุยกับหนุ่มคนหนึ่ง อายุ 18 ปี เขามีปัญหาตั้งแต่เด็ก โดยเขาเล่าให้ฟังว่า เขาต้องใส่เฝือกไปโรงเรียน และต้องได้รับการผ่าตัดทุกปี จนกระทั่งเขาอายุ 16 ปี เขาบอกกับตัวเองว่าเขาจะไม่ผ่าตัดอีกแล้ว เพราะเขามองว่าตรงนี้ไม่น่าจะใช่วิธีที่จะทำให้เขามีชีวิตอยู่ได้ โรคนี้จะทำให้ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปเรื่อยๆ จนแทบพูดไม่ได้ เขาจึงต้องไปโรงเรียนของคนที่เป็นโรคนี้โดยเฉพาะ สำหรับเด็กอายุ 18 ปี มันเป็นชีวิตที่ย่ำแย่มาก

ในที่สุดโชคก็เข้าข้างเด็กหนุ่ม เขาได้เจอแพทย์คนหนึ่งที่สามารถรักษาเขาได้ ชีวิตเขาเปลี่ยนแปลงไปทันที เขาสามารถเข้าโรงเรียนธรรมดาได้ เขาลุกเดินออกจากรถเข็น เดินขึ้นบันได 3 ชั้นได้ มีแฟนเข้าเรียนในระดับมหาวิทยาลัยได้ แล้วเขาก็บอกว่า แพทย์คนนี้คือพันธมิตรของเขา

บิลล์ จอร์จ บอกว่า วันนั้นเขานั่งฟังเรื่องราวต่างๆ ด้วยน้ำตาคลอเบ้า แล้วคิดว่าคนนี้สามารถทำงานให้กับสังคมได้

นาทีนั้น บิลล์ จอร์จ มองเรื่องของเด็กหนุ่มที่ต่อสู้มาตลอดชีวิตแล้วบอกกับตัวเองว่า ในฐานะซีอีโอจะต้องสอนคน 6 ล้านกว่าคนเกี่ยวกับวิธีคิดที่จะทำให้ชีวิตของตัวเองมีคุณค่า

และนี่คือความคิดที่ตกผลึก ที่บิลล์ จอร์จ ให้ความหมายของคำว่าผู้นำในทศวรรษที่ 21 ประการแรกไว้ว่า ผู้นำจะต้องมีพันธมิตรในการเพิ่มพลังในการจะให้บริการกับคนอื่น

ความหมายของผู้นำในทศวรรษที่ 21 ประการที่สอง คือการให้พลังกับคนอื่น คนที่จะเป็นผู้นำได้ในองค์กรต้องให้พลังความเป็นผู้นำกับคนอื่นให้เขา สามารถยืนขึ้นมาเป็นผู้นำได้

ประการที่สาม เรื่องของการให้บริการ ถ้าอยู่ในธุรกิจก็ต้องให้บริการกับลูกค้า แต่ถ้าอยู่ในองค์กรที่ไม่ได้มุ่งหวังผลกำไร ก็ต้องให้บริการกับประชาชน และต้องคิดในมุมกลับด้วย ก่อนที่จะให้บริการกับลูกค้าจะต้องให้บริการกับลูกจ้าง ให้บริการกับพนักงานในองค์กรก่อน เพราะถ้าเมื่อใดที่ผู้นำช่วยเหลือพนักงาน ดูแลห่วงใยพนักงาน ทุกคนก็จะทำงานได้ดีขึ้น

ประการสุดท้าย เรื่องของการประสานงาน ทั้งภาครัฐ ภาคเอกชน เอ็นจีโอต้องร่วมมือกันทำงาน จึงจะก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับส่วนรวม

สรุปแล้ว ผู้นำทศวรรษที่ 21 จะต้องรู้จักจัดคนให้ตรงกับพันธกิจและคุณค่า ที่สำคัญต้องให้อำนาจกับคน ทำให้คนมีจิตใจมุ่งมั่นและมีการประสานงานความร่วมมือในการทำงาน

บิลล์ จอร์จ หยิบเรื่องราวของชายชรา วัย 96 ปี มาให้ทุกคนคิดตามว่า ถ้าวันนี้ คุณอายุ 96 ปี แล้วเกิดป่วยเป็นโรคหัวใจล้มเหลว มีเวลาหายใจบนโลกนี้ได้อีกเพียง 2-3 ชั่วโมง ทั้งญาติ ทั้งลูก หลานเข้ามาดูแล มาดูว่าคุณได้สร้างความแตกต่างอะไรบนโลกใบนี้บ้าง คุณจะบอกพวกเขาอย่างไร

ในการสร้างความเป็นผู้นำให้กับตนเองและการสร้างความเป็นผู้นำให้กับคนอื่น โรเบิร์ต เคนเนดี้เคยบอกไว้ว่ามีคนไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถสร้างประวัติศาสตร์ได้ แต่ว่าเราแต่ละคนสามารถเปลี่ยนแปลง สิ่งต่างๆ สามารถทำให้โลกนี้ดีขึ้นได้จากการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของคนทุกๆ คนรวมกัน

เพราะฉะนั้นคนในรุ่นนี้ ถ้าเราทุกคนกระทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ทำให้ชีวิตของเรา ทำให้โลกของเรามีศักยภาพดีขึ้น ขจัดความยากจนคนละเล็กคนละน้อย ช่วยกันสร้าง สิ่งแวดล้อมให้ดีขึ้นคนละเล็กคนละน้อย ไม่จำเป็นต้องออกไปเปลี่ยนแปลงโลกขนานใหญ่ พวกเราก็สามารถสร้างความแตกต่างในโลกนี้ได้ นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการนำคนมารวมกัน ให้มีจุดประสงค์ร่วมกันในการทำงาน เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์

ถ้าเราได้ทำทุกอย่างอย่างดีที่สุด แม้ว่าจะล้มเหลว ก็สามารถเอาชนะความล้มเหลว แล้วประสบความสำเร็จได้ เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดของความเป็นผู้นำ คือเรารู้ว่าเราเป็นผู้หนึ่งในการสร้างความแตกต่างในโลกใบนี้ และนี่คือความเป็นผู้นำที่แท้จริง

เส้นทางผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ... โทนี่ แบลร์

2011-12-10T14:34:00.000-08:00

บทบาทความเป็นผู้นำของ "โทนี่ แบลร์" ไม่เพียงแต่โดดเด่นในความเป็นอดีตนายกรัฐมนตรีของอังกฤษ ที่ครองตำแหน่งยาวนานถึง 10 ปีเท่านั้น แต่ยังชัดเจนในตำแหน่งของนักการทูตพิเศษประจำตะวันออกกลาง หนึ่งในคณะผู้เจรจา 4 ฝ่ายในกระบวนการสร้างสันติภาพตะวันออกกลาง ซึ่งประกอบด้วยสหรัฐ รัสเซีย สหภาพยุโรป และสหประชาชาติ จนได้รับรางวัลผู้นำโลก "แดน เดวิด ไพรซ์" เมื่อต้นปีที่ผ่านมา

ผู้นำที่ยิ่งใหญ่เขาคิดกันอย่างไร ทำอะไรกันบ้างในแต่ละวัน

"โทนี่ แบลร์" ได้เล่าถึงช่วงเวลาแห่งความท้าทายในการเป็นผู้นำให้ฟังว่า ผมได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ซึ่งไม่ได้มาตามธรรมชาติ แต่ได้เรียนรู้การเป็นผู้นำในเรื่องของความกล้าหาญในการ ตัดสินใจในการทำงานต่างๆ มากมาย

ในปี 1997 ที่ก้าวขึ้นมาเป็นนายกรัฐมนตรี หลังจากที่เป็น ฝ่ายค้านอยู่หลายปี โทนี่ แบลร์จึงเริ่มต้นด้วยถามคำถามว่า เขาควรต้องมีการเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไร

"การอยู่ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ผมอยากทำให้คนทุกคนพอใจในการทำงานมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่ผมก็ได้เรียนรู้ว่า เมื่อเป็นรัฐบาลปกครองประเทศ คุณไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้ตลอดเวลา หน้าที่ของคุณคือจะต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง แม้บางครั้งจะต้องยืนขึ้นท่ามกลางความท้าทายต่างๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างจะเริ่มดีขึ้น"

"ผมฟังสาธารณชน แต่บางครั้งการพูดถึงสิ่งต่างๆ ของสาธารณชนก็ไม่มีมติเป็นเอกฉันท์ ดังนั้น นายกรัฐมนตรีจึงต้องตัดสินใจ นั่นหมายความว่าผู้นำจำเป็นต้องฟังและนำไปด้วย สร้างความสมดุลระหว่างการฟังกับความเป็นผู้นำ"

นั่นคือสิ่งที่โทนี่ แบลร์บอกว่า เขาได้เรียนรู้ในช่วงที่ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี

ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่ยิ่งใกล้เวลาที่เขาจะหมดวาระ ความนิยมชมชอบในตัวเขาในฐานะผู้นำจึงน้อยลงเรื่อยๆ แต่สำหรับตัวโทนี่ แบลร์เองเขากลับมีความสุขสบายใจมากขึ้น เพราะเขาเลิกที่จะทำให้ทุกคนพอใจ

โทนี่ แบลร์บอกว่า ไม่ว่าจะป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล ครู ผู้นำองค์กรชุมชน หรือผู้นำในบริษัท ผู้นำในองค์กรธุรกิจต่างๆ สิ่งหนึ่งที่ทุกต้องมีเหมือนกันหมด คือการเตรียมพร้อมที่จะ ตัดสินใจและรับผิดชอบในการตัดสินใจ แม้ว่าในบางครั้งอาจจะ มีคนที่ไม่พอใจในการตัดสินใจของผู้นำ มีการต่อสู้ มีการประท้วง มีการโจมตี มีการวิพากษ์วิจารณ์มากมาย แต่ในฐานะผู้นำต้อง เตรียมพร้อมที่จะรับมือ

ในช่วงที่เริ่มต้นทำการปฏิรูประบบราชการในอังกฤษ ก็มีเสียงคัดค้านมากมาย หลายคนบอกว่าเป็นการทำลายระบบราชการ ในช่วง 2- 3 ปีแรกจึงต้องทำงานอย่างระมัดระวังมาก แต่ท้ายที่สุดก็สามารถที่จะควบคุมทุกอย่างได้ ช่วง 2 ปีสุดท้ายในเรื่องเกี่ยวกับการปฏิรูประบบราชการ การปฏิรูปการศึกษา การปฏิรูประบบสาธารณสุข ก็สามารถทำได้อย่างรวดเร็วขึ้น

สิ่งที่น่าสนใจอีกประการหนึ่งที่ "โทนี่ แบลร์" แชร์ ประสบการณ์ให้ฟัง นั่นคือในช่วงเวลาของความยากลำบากจะมีความคิดเห็นของสาธารณะเกิดขึ้นมากมาย นายกฯจะอยู่ใน ความสนใจของประชาชนตลอดเวลา แต่สุดท้ายแล้วนายกรัฐมนตรีจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างบนคนเดียว เป็นเอกสิทธิ์ของความเป็นผู้นำในการตัดสินใจเรื่องต่างๆ

คนอื่นๆ ที่เคยยืนอยู่ข้างๆ จะถอยหลังออกไป ซึ่งช่วงเวลานั้นผู้นำไม่ควรรู้สึกเสียใจ เพราะงานตรงนี้คุณเป็นคนอาสาเข้ามาทำเอง

แน่นอนว่าผู้นำต้องทำหลายต่อหลายเรื่องไปพร้อมๆ กัน ทั้งกำหนดวิสัยทัศน์ ยุทธศาสตร์ ยุทธวิธี เป้าหมาย และต้องมีการติดต่อสื่อสารกับทุกคนในทีมงาน ผู้นำจะบริหารความแตกต่างตรงนี้อย่างไร

ผู้นำจะต้องรู้ว่าเป้าหมายของคุณเป็นอย่างไร และจะต้องสื่อสารกับทุกๆ คนในทีมให้รู้ว่าเป้าหมายของคุณเป็นอย่างไร โดยเฉพาะคณะรัฐมนตรี

"โทนี่ แบลร์" บอกว่า บางครั้งเขาก็สมมติ หรือคิดเอาว่า ทุกๆ คนเข้าข้างเขาทั้งหมด แต่จริงๆ แล้ว ทุกๆ คนก็ไม่ได้เข้าข้างผมทั้งหมด แล้วบางคนอาจจะไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมทำ ฉะนั้นสิ่งที่เขาต้องทำในฐานะผู้นำ นอกจากจะอธิบายแล้วจะต้องสร้างแรงจูงใจให้กับทีมงานด้วย

โทนี่ แบลร์ยังบอกต่อไปอีกว่า เมื่อผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากจริงๆ ผู้นำจำเป็นที่จะต้องมีการแสดงตัวเองออกมาและต้องมีความซื่อสัตย์กับทุกคน เมื่อต้องมีการเปลี่ยนแปลง ต้องสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นว่า คุณจะสามารถพาพวกเขาผ่านพ้นสิ่งต่างๆ เหล่านี้ไปได้

สิ่งหนึ่งที่โทนี่ แบลร์คิดว่าสำคัญที่สุดในเรื่องของความเป็นผู้นำ คือทำให้คนรู้สึกมีความเชื่อมั่น และรู้สึกมองโลกในแง่ดี

"ช่วงเวลาที่เศรษฐกิจย่ำแย่ จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงบางอย่างอาจจะก่อให้เกิดความเจ็บปวด การสร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้คนอาจจะเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก แต่ถ้าสามารถผ่านพ้นไปได้ก็จะมีความแข็งแกร่งมากขึ้น ดังนั้นบางครั้งผู้นำต้องเตือนตัวเองให้ทำ ซึ่งไม่ใช่แค่การมองโลกในแง่ดีตามธรรมชาติเท่านั้น ก่อนออกจากบ้านคุณอาจจะทะเลาะกับภรรยา หรือลูกอาจจะทำอะไรที่ไม่ดีที่โรงเรียน แต่เมื่อเดินออกมาทำงาน ผู้นำจำเป็นต้องพร้อมที่จะทำงาน ทำวันนั้น ให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะรู้สึกแย่ขนาดไหนก็ต้องทำให้ได้"

"โทนี่ แบลร์" บอกว่า ผู้นำต้องสามารถจัดการกับความล้มเหลวได้

"ผมจำได้ พรรคแรงงานเป็นพรรคฝ่ายซ้าย ผมอาจจะไม่ใช่คนที่อยู่ฝ่ายซ้ายเท่าไหร่ ในการเลือกตั้งก็ต้องพ่ายแพ้ไป ตอนนั้นภาพลักษณ์ของพรรคแรงงานก็ดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่ภรรยาของผมก็บอกกับผมว่า ต้องพยายามเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง ทำให้มีช่วงเวลาที่ดีในวันนี้

บางครั้ง คุณอาจจะอยู่ในสถานการณ์ธุรกิจล้มเหลว คุณก็ต้องยอมรับและเรียนรู้ เพราะถ้าคุณมายืนในจุดที่ประสบความสำเร็จ คุณก็จะพบคนที่ประสบความสำเร็จมากมาย ไม่ว่าจะเป็นนักฟุตบอล ผู้นำทางการเมือง หรือซูเปอร์สตาร์ ทุกคนล้วนแต่มี 3 สิ่งในตัวเอง นั่นคือมีความเชื่อมั่นในตัวเอง ทุกคนทำงานหนัก แต่ช่วงเวลา พักผ่อน เขาจะเลือกใช้ชีวิตที่เยี่ยมยอดที่สุด และสิ่งที่ผู้นำจะขาดไม่ได้คือเขาต้องสามารถลุกขึ้นมายืนได้จากความล้มเหลว"

"คนที่ยิ่งใหญ่จะต้องมีการเรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง เรียนรู้เกี่ยวกับผู้อื่น เรียนรู้เกี่ยวกับโลก โดยส่วนตัวเองก็ยังมีสิ่งต่างๆ ที่ยังต้องเรียนรู้อีกมากมายในการที่จะเปลี่ยนแปลงและพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น ซึ่งผู้นำจะต้องมีความรู้สึกอย่างนี้ตลอดชีวิต"

อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาเติบโตเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ได้ "โทนี่ แบลร์" บอกว่า เขาพยายามใช้เวลาในการพิจารณาไต่ตรองสิ่งต่างๆ ตลอดเวลา โดยในวันศุกร์สุดสัปดาห์ เขาจะไปบ้านพักผ่อนของนายกรัฐมนตรีแล้วใช้เวลาคิดไตร่ตรองการทำงานทั้งหมด หยิบปากกาแล้วเขียนโน้ตว่าตัวเองพยายามทำอะไรอยู่ อะไรที่ผิด อะไรที่ถูก

"โทนี่ แบลร์" ย้ำว่า การพิจารณาไตร่ตรองการทำงานต่างๆ เป็นสิ่งที่สำคัญมากในชีวิตการเป็นผู้นำ ผู้นำต้องเตรียมพร้อมที่จะรับกับการเปลี่ยนแปลง ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา และต้องเสียสละอะไรหลายอย่างที่คนธรรมดาทำไม่ได้

"โทนี่ แบลร์" ทิ้งท้ายว่า ผู้นำต้องไม่คิดสงสารตัวเอง ถ้าวันหนึ่งคุณลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเจอเรื่องแย่ๆ แล้วรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรม คุณไม่สามารถเป็นผู้นำได้ เพราะตำแหน่งนี้เป็นความสมัครใจที่คุณอาสาเข้ามาทำหน้าที่เอง ไม่มีใครบังคับให้คุณเป็นผู้นำ แต่คุณเลือกที่จะเข้ามาเป็นผู้นำด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงห้ามที่จะคิดสงสารตัวเอง

Special Issue
วันที่ 09 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4121

จอห์น ซี. แมกซ์เวลล์ ความท้าทายในห้วงวิกฤต ...จงไล่ล่าหาความฝัน...

2011-12-10T14:32:00.000-08:00

จอห์น ซี. แมกซ์เวลล์ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นกูรูผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดด้านภาวะผู้นำประจำปี 2550 และได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน 25 นักเขียนเกียรติยศของ Amazon.com ผู้มีผลงานขายดีติดอันดับมากกว่า 12 ล้านเล่มทั่วโลก เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้เชี่ยวชาญภาวะผู้นำของอเมริกา และเคยบรรยายให้ผู้ฟังมาแล้วจำนวนหลายแสนคน

ล่าสุดเขาได้เดินทางมาประเทศไทย เพื่อบรรยายในหัวข้อ "Leadership Resilience : Winning in Challenging Times" เพื่อเตรียมพร้อมผู้บริหารชาวไทยทุกระดับขององค์กรให้สามารถรับมือกับความเปลี่ยนแปลงทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การเมือง สังคม และสิ่งแวดล้อม ซึ่งเป็นปัญหาสำคัญที่คนทั้งโลกกำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้

คุณพร้อมหรือยังที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

เสียงอันทรงพลังของแมกซ์เวลล์ ได้เรียกความสนใจของผู้เข้าร่วมสัมมนาที่ตั้งใจมาฟังหลักคิดดีๆ เพื่อไปประยุกต์ใช้กับองค์กร

แมกซ์เวลล์เริ่มต้นด้วยการเล่าถึงความสำเร็จของเขาว่าเริ่มต้นมาได้อย่างไร

แมกซ์เวลล์บอกว่า สิ่งที่เขาทำในทุกๆ วันคือ เขาจะจดโน้ตเรื่องต่างๆ ไว้พร้อมกับให้ตัวอักษรกำกับ โดยสูตรของเขาจะมีทั้งหมด 3 ตัว ตัวแรกคือ apply การประยุกต์ไปหาสิ่งใหม่ ตัวที่สองคือ change การเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ควรทำ และ teach or transfer การนำความรู้นั้นไปถ่ายทอดให้กับคนอื่น แล้วจัดลำดับความสำคัญของเรื่องต่างๆ โดยใส่เลข 1-10 กำกับไว้ สิ่งไหนที่ต้องนำไปประยุกต์ใช้ สิ่งไหนที่เขา จะใช้ในการเปลี่ยนแปลงพัฒนาให้ดีขึ้น และสิ่งไหนที่จะนำไปสอนคนอื่น หลังจากนั้น 2-3 วันก็จะกลับมาทบทวนสิ่งที่โน้ตไว้อีกครั้งหนึ่ง แล้วทุกๆ เดือนก็จะกลับมาดูว่า ตัวเองมีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

"วัฏจักรธุรกิจมีขึ้นมีลง หลายคนอาจจะมองว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก คุณจะทำอย่างไรที่จะผ่านพ้นไปได้ หลังจากที่โอบามาได้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานาธิบดีของสหรัฐ หลายคนบอกว่าไม่อยากเป็นประธานาธิบดีในช่วงนี้ เพราะเป็นห้วงเวลาที่ย่ำแย่ แต่สำหรับผมแล้ว ผมบอกว่าอยากเป็นประธานาธิบดีในช่วงนี้ เพราะมันท้าทาย"

แมกซ์เวลล์บอกว่า ผู้นำที่ดีที่สุดคือ คนที่สามารถทำได้ดีที่สุด ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก

ผู้นำ คือคนที่มีความพยายามในการฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ รับได้กับทุกสถานการณ์ และก้าวไปสู่ความท้าทาย ดังนั้นช่วงเวลาที่มีความกดดัน มีความยากลำบาก ผู้นำที่แท้จริงจะปรากฏตัวออกมาอย่าง อับราฮัม ลินคอร์น ที่ก้าวเข้ามารับตำแหน่งประธานาธิบดีของสหรัฐ ในช่วงที่เกิดปัญหาความขัดแย้งระหว่างคนทางเหนือกับคนทางใต้

แล้วผู้นำต้องทำอะไรบ้างในช่วงเวลาที่ยากลำบาก

ประการแรก ผู้นำต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ไม่พยายามทำเวลาที่ยากลำบากให้ดูเหมือนปกติธรรมดา ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เผชิญหน้ากับความเป็นจริง สื่อสารกับ พนักงานแบบตรงไปตรงมาว่า บริษัทไม่เคยเจอมรสุมที่หนักขนาดนี้มาก่อน

ดังนั้นสิ่งแรกที่ผู้นำต้องทำ คือจะต้องประเมินสถานการณ์ ประเมินบริษัท แล้วตั้งคำถามกับตัวเองตลอดเวลา พร้อมกับ ส่งสัญญาณไปยังพนักงานให้รับรู้สถานการณ์ว่าบริษัทย่ำแย่อย่างไร และในฐานะผู้นำ คุณจะทำให้องค์กรดีขึ้นอย่างไร คุณมีความมั่นใจที่จะจัดการกับปัญหาต่างๆ ที่เผชิญอยู่อย่างไร อย่าเอาแต่พูดปลอบใจพนักงาน เพราะบทเรียนครั้งนี้เป็นบทเรียนราคาแพง

แมกซ์เวลล์บอกว่า เขาได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่งของแจ็ก เวลล์ ได้เขียนกฎของผู้นำที่ประสบความสำเร็จที่น่าสนใจไว้ 6 ข้อ ดังนี้

1.เราต้องควบคุมชะตาของเราเอง ไม่ใช่ให้คนอื่นมาควบคุมชะตาชีวิตเรา

2.ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่ยึดติดกับภาพความสำเร็จเก่าๆ หรือสิ่งที่คุณคิดว่ามันควรจะเป็นอย่างไร

3.มีความซื่อสัตย์กับตัวเอง ลูกน้อง สังคม และคนรอบข้าง แสดงให้ทุกคนรู้ว่า คุณยืนอยู่ตรงไหน

4.อย่าคิดเป็นนักบริหารจัดการ แต่ให้คิดว่าเราต้องเป็นผู้นำ

5.เปลี่ยนตัวเองก่อนที่สถานการณ์จะบังคับเราให้ต้องเปลี่ยน

6.ถ้าไม่มีความได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบก็อย่าไปแข่งขัน เรียกว่าอย่ามัวเสียเวลาไปกับการแข่งขันกับคนอื่น ให้แข่งกับตัวเอง

จะเห็นว่า 5 ใน 6 ข้อของกฎความเป็นผู้นำที่ประสบความสำเร็จ ได้พูดถึงความเป็นจริงอย่างตรงไปตรงมา

"ในวันที่บริษัทของผมแย่ ผมตื่นขึ้นมาได้จากการควบคุมโชคชะตาของตัวเอง เปลี่ยนตัวเองให้เป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ผู้บริหารจัดการ เมื่อผมกลับไปที่บริษัท ทำให้บริษัทเปลี่ยนแปลงกลับมาเติบโตอีกครั้ง หลังจากที่ได้ความล้มเหลวไปรอบหนึ่ง"

แมกซ์เวลล์ย้ำว่า กฎทั้ง 6 ข้อนี้สำคัญมาก เขาจะใช้เวลาในการทบทวนมันตลอดเวลา การเรียนเรื่องผู้นำนั้นง่าย แต่การจะปฏิบัติในฐานะผู้นำนั้นยาก การเรียนรู้สิ่งต่างๆ ไม่ใช่ทำให้คุณเป็นผู้นำที่ดีได้ มันมีข้อแตกต่างอยู่เยอะ เช่น เวลามีอะไรที่ยุ่งยาก ผู้นำที่ดีจะต้องตัดสินใจอย่างกล้าหาญ ฉะนั้นสิ่งสำคัญจะต้องจดโน้ต ลำดับความสำคัญ เผชิญหน้ากับความเป็นจริง

เวลาที่ยุ่งยาก ผู้นำจะต้องทำอย่างไร

แมกซ์เวลล์บอกว่า สิ่งแรกที่ผู้นำต้องทำคือเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ประการที่สอง จะต้องมองภาพใหญ่ เพราะตรงนี้ถือว่าเป็น DNA หลักของผู้นำ

ผู้นำจะต้องเห็นสิ่งต่างๆ มากกว่าที่ผู้อื่นเห็น มีสายตาที่ยาวไกล มองเห็นทั้งแนวตั้งและแนวขวาง และที่สำคัญจะต้องเห็นก่อนผู้อื่น

คนส่วนใหญ่มักมองแค่ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าแล้วลงมือทำ แต่คนที่มีภาวะผู้นำจะต้องมองไปข้างหน้า นอกจากจะแก้ปัญหาแล้วจะต้องรู้จักวิธีป้องกันสิ่งต่างๆ ที่จะเกิดขึ้นในอนาคตด้วย เพราะผู้นำจะต้องเรียนรู้จากความล้มเหลว จะต้องไม่ให้เกิดความล้มเหลวหรือผิดพลาดในเรื่องเดิมๆ ซ้ำสอง

หากจะประเมินว่าตัวเองมีภาวะผู้นำอยู่ในตัวหรือไม่ แมกซ์เวลล์แนะให้ดูจากการประชุม เมื่อมีประเด็นปัญหาเกิดขึ้นแล้ว คุณเป็นคนสุดท้ายที่คิดออก นั่นหมายความว่าคุณไม่ใช่ผู้นำ แต่ถ้าคุณเห็นได้ก่อนคนอื่น คุณจะมองเห็นทางเลือกใหม่ๆ ในอีก 5 ปีข้างหน้าคุณจะมีธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ ดังนั้นวันที่แย่ที่สุดของใครหลายคน จึงเป็นวันที่ดีที่สุดของผู้นำที่ยิ่งใหญ่ เพราะผู้นำมักจะมองหาโอกาสในวิกฤตได้เสมอๆ

เพราะเขามองเห็นภาพใหญ่ ในขณะที่ทุกคนตื่นตระหนกตกใจกับวิกฤต หยุดทุกอย่าง คู่แข่งในธุรกิจต่างล้มหายตายจาก โอกาสในการพัฒนาธุรกิจให้เติบโตจึงเป็นของผู้นำที่มองเห็นภาพใหญ่

หลายต่อหลายครั้งที่เกิดวิกฤต หลายคนล้มละลาย หนี้สินล้นพ้นตัว แต่หลายคนสามารถยืนหยัดอยู่ได้ หลายคนสร้างโอกาสให้กับตัวเอง โดยเฉพาะผู้นำที่มีเงินอยู่ในกระเป๋า เวลาเศรษฐกิจไม่ดีเขาจะถือว่าเป็นโอกาสในการขยายการลงทุน ยกระดับความรวยของตัวเอง โดยการเข้าไปเทกโอเวอร์ธนาคาร หรือธุรกิจต่างๆ ที่กำลังจะไปไม่รอด เพราะสินค้าเหล่านี้นอกจากจะเป็นสินค้าที่ดีแล้วยังราคาถูก แถมยังได้การลดหย่อนภาษีต่างๆ จากรัฐบาลพ่วงท้ายมาอีกด้วย

John C. Maxwell
------------------

ท่ามกลางวิกฤตมีทางเลือกอะไรบ้าง

แมกซ์เวลล์ชี้ช่องว่า ผู้นำต้องเผชิญหน้ากับความจริง จัดลำดับความสำคัญของสิ่งต่างๆ แล้วตัดสินใจอย่างกล้าหาญและสร้างสรรค์ เลือกทำสิ่งที่สำคัญที่สุดก่อน แล้วเรียนรู้จากประสบการณ์ที่เลวร้าย

ผู้นำที่ประสบความสำเร็จจะต้องรู้จักแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับผู้อื่น โดยเฉพาะในช่วงวิกฤตจะต้องเอาความคิดดีๆ มาแบ่งปันกัน เพราะการที่มีความคิดที่ดีจำนวนมากจะทำให้เรามีพลัง

ผู้นำที่ดีจึงจำเป็นที่จะต้องมีทีมที่ดี ยิ่งเจอวิกฤตมากเท่าไหร่ยิ่งต้องมีคนคุณภาพคอยรับมือมากเท่านั้น ถ้าต้องขึ้นยอดเขา เอเวอเรสต์ ก็ต้องมีทีมงานที่ดีในการขึ้นพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ เพราะถ้าเมื่อใดปัญหาที่ท้าทายอยู่ในระดับ 10 แต่ทีมงานที่มีอยู่คุณภาพแค่ระดับ 3 องค์กรก็คงไปได้แค่ระดับ 3 หากวิกฤตอยู่ที่ระดับ 7 แล้วทีมงานคุณภาพระดับ 7 ก็จะพอจะผ่านวิกฤตไปได้ แต่หากวิกฤตระดับ 7 แต่ทีมงานคุณภาพระดับ 9 ความสำเร็จก็รออยู่ข้างหน้า

นี่คือความสำคัญของการมีคนเก่งในองค์กร การมีทีมงานที่ดีในองค์กร ฉะนั้นวันนี้ทุกคนจะต้องกลับไปดูองค์กรของตัวเองว่ามีทีมงานที่เก่งแค่ไหน แล้วจะพัฒนาทีมงานของคุณให้เก่งขึ้นได้อย่างไร เพราะโอกาสข้างหน้ายังต้องเผชิญกับความท้าทายต่างๆ มากมาย

"คนที่วิ่งเร็วอาจไม่ใช่ผู้ชนะเสมอไป แต่คนที่ไปก่อนอาจจะเป็นผู้ชนะก็ได้ ฉะนั้นในขณะที่ทุกคนหยุด แต่ถ้าคุณก้าวไปข้างหน้า แยกตัวออกจากคนที่อยู่เฉยๆ ความสำเร็จก็เกิดขึ้นได้"

แมกซ์เวลล์บอกว่า ผู้นำจะต้องมีทัศนคติที่ดีเวลามีอุปสรรค ต้องเชื่อว่าจะสามารถแก้ไขปัญหานั้นไปได้ ในห้วงของวิกฤตเป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะพูดถึงความฝัน ทุกคนต้องเงยหน้าขึ้นหาความฝัน เพราะห้วงเวลานี้ไม่มีอะไรที่ทำให้คนมีความหวังได้มากเท่ากับความฝัน ไม่มีอะไรทำให้คนกระปรี้กระเปร่าได้เท่ากับความฝัน

ในช่วงที่ผ่านมา เขาจึงเลือกที่จะทำวิจัยชิ้นหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องความฝัน โดยเก็บข้อมูลทั้งผู้ชายและผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ พบข้อมูลที่น่าสนใจว่า คนส่วนใหญ่ 85% มักปล่อยให้ความฝันหลุดลอยไป เขาจึงตามไปดูว่าทำไมคนเหล่านี้ปล่อยให้ความฝันหลุดลอยไป สุดท้ายก็พบว่า หากไม่มีเหตุผลที่แข็งขันในการไล่ล่าความฝัน คุณก็จะยอมแพ้ได้

แมกซ์เวลล์ตั้งคำถามง่ายๆ เกี่ยวกับเหตุผลในการทำให้บรรลุความฝัน แล้วสรุปจาก 37 ข้อเหลือ 10 ข้อ และเขาได้หยิบยกเหตุผลบางข้อมาเล่าให้ฟังในงานสัมมนาครั้งนี้ว่า การไล่ล่าความฝันก็เหมือนการทำข้อสอบ จะต้องค้นหาคำตอบที่ดีที่สุดให้กับคำถามเหล่านั้น

คำถามข้อแรก
แมกซ์เวลล์บอกว่าอาจจะไม่มีความสำคัญมากไปกว่าข้ออื่นๆ แต่จะต้องถามคำถามนี้ก่อน นั่นคือความเป็นเจ้าของความฝันนั้น

ทุกคนจะต้องถามตัวเองว่า ความฝันนั้นเป็นของคุณจริงๆ หรือเปล่า หรือว่าเป็นความฝันของเพื่อน เป็นความฝันของพ่อแม่ หรือเป็นความฝันของเจ้านาย

คนเราทุกคนเกิดมาบนโลกใบนี้ มักจะอาศัยอยู่บนความฝันของคนอื่น คนแรกๆ ที่เอาความฝันอันยิ่งใหญ่มาใส่ตัวเราก็คือพ่อแม่ ซึ่งตรงนั้นไม่ใช่สิ่งที่แย่ แต่เป็นสิ่งที่วิเศษ พ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกฉลาด อยากให้ลูกเก่ง ก็พยายามใส่สิ่งที่ดีที่สุด วาดฝันไว้กับลูกมากมาย นั่นหมายความว่าความฝันในช่วงวัยเด็กส่วนใหญ่จะเป็นความฝันของคนอื่น บางคนอายุเหยียบเลข 50 แล้วก็ยังอยู่บนความฝันของคนอื่น

ดังนั้นวันนี้ทุกคนต้องหันมาดูว่า ความฝันที่มีอยู่เป็นความฝันของตัวเองหรือเปล่า เพราะนี่คือวิสัยทัศน์ที่จะทำให้คุณบรรลุความฝันนั้น เพราะถ้าคุณเชื่อในบางสิ่งบางอย่างอย่างแข็งขัน คุณก็จะไม่ยอมปล่อยความฝันให้หลุดลอย แล้วจะทำสิ่งนั้นให้บรรลุ

หลายต่อหลายคนสูญเสียความฝัน เพราะไม่เคยมีความฝันของตัวเองอย่างแท้จริง และไม่แข็งขันที่จะทำตามความฝันนั้นอย่างแท้จริง

วิถีทางหนึ่งที่จะทำความฝันให้เป็นจริง คือต้องยอมพนันขันต่อกับตัวเอง ยอมลงทุน ลงแรง ลงเวลา แล้วคุณก็จะเปลี่ยนจากผู้เชื่อธรรมดาเป็นผู้เชื่ออย่างแข็งขัน ฉะนั้นต้องถามตัวเองให้ชัดว่า ความฝันนั้นเป็นความฝันของตัวเองหรือเปล่า

คำถามข้อที่สอง คุณมองเห็นความฝันนั้นชัดเจนหรือเปล่า

แมกซ์เวลล์บอกว่า ในปี 1976 เขามุ่งมั่นอย่างจริงจังในการที่จะเป็นผู้ฝึกอบรม เป็นผู้ที่รู้เรื่องความเป็นผู้นำที่ดีที่สุด ขณะนั้นเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร แล้วจะไปได้ไกลขนาดไหน ภาพที่เขาเห็นจึงเป็นภาพเล็กๆ แต่ต้องชัดเจนและเป็นภาพที่สมบูรณ์ เพราะถ้าภาพไม่ชัดก็จะไม่มีพลัง ไม่จูงใจ ในอเมริกาจะมีคำพูดหนึ่งที่พูดกันเสมอนั่นคือ ถ้าคุณเชื่อ คุณก็จะบรรลุ ถ้าคุณเชื่อ คุณก็จะไปถึง ถ้าคุณเชื่อว่าคุณทำได้

แต่อย่างไรก็ตาม การที่คุณก็จะทำได้ ปัจจัยต่างๆ ในการไล่ล่าความฝันจะต้องเป็นปัจจัยที่ควบคุมได้

ดังนั้นเมื่อมีความฝันเป็นของตัวเอง มองเห็นภาพความฝันชัด ก็จะต้องมาแยกว่าปัจจัยที่จะไปถึงความฝันนั้น มีปัจจัยอะไรที่ควบคุมได้บ้าง แล้วมีปัจจัยอะไรที่ควบคุมไม่ได้บ้าง แล้วคุณก็จะมีศักยภาพในการพัฒนาความฝันนั้นให้บรรลุได้

การเริ่มต้นความฝันเป็นเรื่องฟรี แต่การเดินทางไปถึงความฝันนั้นไม่ใช่เรื่องฟรี ทุกความคิดมีต้นทุน สิ่งที่จะประกันความสำเร็จคือจะต้องจ่ายต้นทุนล่วงหน้า หลายต่อหลายคนอาจติดกับดักความสำเร็จ เพราะเมื่อเขาเดินไปถึงความฝัน เขาอาจจะต้องสูญเสียครอบครัว สูญเสียสิ่งต่างๆ มากมาย หลายคนจึงตัดสินใจหยุดไล่ล่าความฝันกลางคัน

แมกซ์เวลล์บอกว่า นิยามของคำว่า ความสำเร็จในการไล่ล่าความฝันนั้นขึ้นอยู่กับว่าแต่ละคนจะนิยามอย่างไร

แต่สำหรับเขาแล้ว ความสำเร็จคือการที่คนใกล้ชิดเขามากที่สุดรักและเคารพเขามากที่สุด ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักเขาดีเคารพและรักเขามากที่สุด

ดังนั้นผู้นำจะต้องทำให้คนในองค์กรรักและเคารพคุณมากที่สุด จึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยมที่สุด

Special Issue
วันที่ 09 กรกฎาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 33 ฉบับที่ 4121

รู้เท่าทันโพล โดย นิธิ เอียวศรีวงศ์

2011-12-10T14:28:00.000-08:00

โพลคือการสำรวจ (ความเห็นหรือประสบการณ์) ของประชากรกลุ่มน้อยที่เลือกสรร เพื่อเป็นตัวแทน (ความเห็นหรือประสบการณ์) ของประชากรกลุ่มใหญ่ หากการสำรวจทำได้ถูกต้องตามหลักวิชา ผลที่ได้มาก็ใกล้เคียงความจริง นั่นคือสะท้อน (ความเห็นหรือประสบการณ์) ของประชากรกลุ่มใหญ่ได้จริง

หลักวิชาที่ว่า หรือหลักการของการเอาคนกลุ่มน้อยไปสะท้อนคนกลุ่มใหญ่ ประกอบด้วย 1.การเลือกสรรประชากรกลุ่มน้อย ต้องเลือกให้กระจายในลักษณะที่เทียบได้กับประชากรกลุ่มใหญ่ ด้วยจำนวนที่มากพอจะเป็นตัวแทนได้ 2.การตั้งคำถามที่ไม่มีการชี้นำ - ไม่เฉพาะแต่ถ้อยคำของคำถามเท่านั้นที่ต้องไม่ชี้นำ แต่คำนึงถึงบริบททางวัฒนธรรมด้วยว่า คำถามประเภทนี้ ในวัฒนธรรมที่ทำการสำรวจ คนย่อมเลือกตอบไปในทางที่วัฒนธรรม, กฎหมาย, หรือการโฆษณาชวนเชื่อได้กำหนดไว้แล้วเป็นต้น หากจำเป็นต้องถามคำถามประเภทนี้ ก็ต้องหากลวิธีตั้งคำถามให้หลุดพ้นจากการครอบงำ 3.ตีความสถิติที่เก็บได้อย่างไร เรื่องนี้ยากมาก เพราะไม่ได้อาศัยแต่วิชาสถิติเพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีฐานความเข้าใจเกี่ยวกับเศรษฐกิจ, สังคม, การเมือง, และวัฒนธรรมของกลุ่มประชากรให้ดี และโดยหลักการแล้ว ต้องระวังไม่ตีความมากไปกว่าที่ตัวเลขสถิติบ่งชี้

อย่างไรก็ตาม แม้ทำอย่างถูกต้องตามหลักวิชา โพลก็ยังมีจุดอ่อนในตัวเองหลายอย่างซึ่งผู้อ่านหนังสือพิมพ์ต้องตระหนัก มิฉะนั้นแล้ว ผลสำรวจของโพลกลับจะกลับเป็นตัวชี้นำสังคมเสียเอง และผมอยากพูดถึงจุดอ่อนเหล่านี้

1 โพลมักสำรวจความเห็นหรือประสบการณ์ในระยะสั้น ทั้งสองอย่างนี้เปลี่ยนแปลงได้เร็ว โดยเฉพาะความเห็น เมื่อตอนที่ถูกถาม มีความเห็นอย่างนั้นจริง แต่ถัดไปอีกเพียงไม่กี่วัน ความเห็นนั้นก็เปลี่ยนไปแล้ว หรือประสบการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้ว เช่น จากการสำรวจแม่ค้า เดือนนี้ไม่ค่อยมีคนซื้อเนื้อสัตว์ แต่เดือนหน้าคนหันกลับมากินหมูกันมากขึ้น (เพราะอะไรก็ตามที) ผลสำรวจของเดือนที่แล้วก็ผิดเสียแล้ว

ดังนั้น โพลที่สำรวจความเห็นหรือประสบการณ์ซึ่งมีนัยยะสำคัญต่อเศรษฐกิจ หรือการเมือง จึงมักทำซ้ำๆ ทุก 3 เดือนบ้าง ทุก 6 เดือนบ้าง เช่นความนิยมของประชาชนต่อรัฐบาล หรือแบบแผนการบริโภคสินค้าเป็นต้น

2 การทำโพลย่อมสิ้นเปลืองน้อยกว่าการสำรวจสำมะโนอย่างเทียบกันไม่ได้ แต่ไม่ใช่เพราะราคาถูกกว่าเท่านั้นที่ทำให้ต้องใช้โพลแทนการสำรวจแบบแจงนับ หากเพราะสิ่งที่โพลสำรวจคือสิ่งที่เปลี่ยนได้เร็ว นั่งแจงนับไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะกว่าจะนับเสร็จ ความเห็นและประสบการณ์ที่สำรวจมาก็เปลี่ยนไปแล้ว เขาจึงเก็บการสำรวจสำมะโนหรือแจงนับไว้ใช้กับอะไรที่เปลี่ยนช้าหน่อย และทำกันสัก 10 ปีครั้งหนึ่ง เช่นสัดส่วนของประชากรในภาคการผลิตต่างๆ, รายได้ต่อครัวเรือนในภาคการผลิตต่างๆ, ระดับการศึกษาของประชากรแยกตามรายภาค ฯลฯ เป็นต้น

เพราะฉะนั้น ทุกครั้งที่อ่านผลสำรวจของโพล ก็ขอให้เข้าใจด้วยว่า นั่นเป็นสภาพความเป็นจริงที่อาจจะจริงในช่วงสั้นๆ หนึ่งเท่านั้น สำรวจใหม่ก็อาจให้ผลต่างกัน

3 โพลสำรวจได้แต่ความเห็นและประสบการณ์ แต่สำรวจเพื่อหาข้อเท็จจริงไม่ได้ เช่นคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะนั่งอยู่ในรถคันที่ถูกกลุ่มเสื้อแดงทุบที่กระทรวงมหาดไทยในวันสงกรานต์หรือไม่ (หนังสือพิมพ์ในกรุงเทพฯ ฉบับหนึ่งสำรวจเรื่องนี้ผ่านทางเว็บไซต์ของตน) ทำโพลไปอย่างไรก็ไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าคุณอภิสิทธิ์นั่งอยู่ในนั้นหรือไม่ เพราะนั่นคือข้อเท็จจริง อย่างไรก็ตาม แม้ผลที่ได้มาไม่ได้บอกข้อเท็จจริงก็ตาม แต่บอกโดยนัยยะให้รู้ว่า ระหว่างการรณรงค์โฆษณาชวนเชื่อของฝ่ายเสื้อแดงและฝ่ายรัฐบาลนั้น ฝ่ายใดทำได้ผลกว่ากัน

4 ความเห็นบางอย่างที่โพลสำรวจอาจเป็นความเห็นที่ดำรงอยู่ได้นานๆ จนต้องเรียกว่าทัศนคติ แต่ผมไม่แน่ใจว่าเป็นทัศนคติหรือความเห็นกันแน่ ขอยกตัวอย่างการสำรวจของเอแบคโพลล์เรื่องความอยู่ดีกินดีของประชาชน แล้วพบว่า 51.2% เห็นว่าเขายอมรับรัฐบาลทุจริต หากทำให้ความเป็นอยู่ของราษฎรดีขึ้นได้ ผมออกจะสงสัยว่า หากทำการสำรวจเมื่อเศรษฐกิจฟื้นตัวได้ดีแล้ว, และนัยยะทางการเมืองระหว่างทักษิณและศัตรูของทักษิณจืดจางไปแล้ว ตัวเลขจะออกมาในลักษณะเดียวกันนี้ ถ้าเป็นดังข้อสงสัยของผม นี่ก็เป็นเพียงความเห็นชั่วครั้งชั่วคราว ไม่ถึงกับเป็นทัศนคติของคนไทย

5 ผมไม่มีโอกาสเห็นตัวคำถามที่ใช้ในการสำรวจ แต่อยากเตือนให้ระวังด้วยว่า รัฐบาลทุจริตกับความอยู่ดีกินดีของประชาชน ในทางตรรกวิทยา ไม่ใช่ขั้วตรงข้ามสำหรับการเลือกนะครับ หากตั้งคำถามว่า รัฐบาลสุจริตที่ทำให้ประชาชนอยู่ดีกินดี กับรัฐบาลทุจริตที่ทำให้ประชาชนอยู่ดีกินดี จะเลือกอะไร นี่ต่างหากที่เป็นขั้วตรงข้ามในทางตรรกวิทยาจริง และถ้าถามอย่างนี้ ตัวเลขที่ออกมาจะเป็นอย่างไรกันแน่

อย่าลืมประสบการณ์ทางการเมืองของคนไทยด้วยว่า เรายังไม่เคยมีรัฐบาลสุจริตสักคณะเดียว (อย่างน้อยในทรรศนะของคนไทย) คำถามที่ไม่ระวังข้อนี้ จึงเท่ากับถามว่า ระหว่างรัฐบาลที่ทำให้ประชาชนอยู่ดีกินดี กับรัฐบาลที่ไม่สามารถทำอย่างนั้น จะเลือกรัฐบาลไหน ที่ประชาชนผู้ถูกสำรวจอีก 49.8% ไม่เอารัฐบาลทุจริต น่าจะสะท้อนพลังทางศีลธรรมของคนไทยด้วยซ้ำ แต่นั่นแหละอย่าเพิ่งดีใจ เพราะนี่เป็นการตีขลุมเอาความเห็นให้กลายเป็นทัศนคติอีกแล้ว

6 แม้โพลทำการสำรวจถูกต้องตามหลักวิชา คำถามก็ดี วิธีการก็ถูกต้องหมด ผลที่ได้มาก็ใช่ว่าจะบอกอะไรได้มากนัก อย่างที่นักหนังสือพิมพ์และนักการเมืองตีขลุม ผมขอยกตัวอย่างเดิม คือการสำรวจเรื่องเดิมของเอแบคโพลล์อีกครั้ง

สมมุติว่ากว่าครึ่งของคนไทยมีทัศนคติที่ไม่รังเกียจรัฐบาลคอร์รัปชั่นจริง ข้อมูลที่ได้จากการสำรวจก็บอกอะไรไม่ได้มากนักอยู่นั่นเอง ทัศนคติเป็นกระบวนการทางสังคม กล่าวคือไม่เกิดขึ้นโดยฉับพลัน แต่ค่อยๆ ก่อรูปขึ้นจากชั่วอายุคนหนึ่งไปสู่อีกชั่วอายุคนหนึ่ง กระจายออกไปอย่างไม่เท่าเทียมกัน มีความแตกต่างเชิงทัศนคติระหว่างเพศ, ชนชั้น, สถานภาพ, ระดับการศึกษา, อาชีพ ฯลฯ แยะมาก ดังนั้น ผลรวมกว้างๆ ว่ากว่าครึ่งของคนไทยไม่รังเกียจการทุจริต จึงเป็นข้อมูลที่เราต้องยอมจำนน คือแก้อะไรไม่ได้ นอกจากขอเงินวิจัยจากกองทุนที่ไม่ค่อยฉลาดเอามาทำวิจัยเพิ่มเติม แล้วก็เสนออะไรเฉิ่มๆ เช่นให้สอนศีลธรรมในโรงเรียนมากขึ้น

ทั้งนี้ เพราะโพลไม่ได้สำรวจในเชิงกว้างและเชิงลึก (longitudinal) พอ

การสำรวจทำกับประชากร 1,228 ครัวเรือนใน 17 จังหวัด 31.6% ของผู้ตอบแบบสอบถามอยู่ในภาคการเกษตร 27% อยู่ในภาคธุรกิจและการลงทุน 15.2% เป็นลูกจ้าง 11,5% เป็นข้าราชการ มี 75 ราย ในทั้งหมดที่จบปริญญาตรี

ตัวเลขเหล่านี้ไม่ได้บอกว่าระหว่างคนต่างวัย มีความเห็นทำนองนี้มากน้อยต่างกันอย่างไร ทัศนคติเช่นนี้เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ หรือฝังรากลึกในวัฒนธรรมไทยอยู่แล้ว หรือในทางตรงกันข้าม คนรุ่นหนุ่มสาวกลับร่วมอยู่ในทัศนคติเช่นนี้น้อยกว่าคนสูงวัย ซึ่งแสดงว่าสังคมไทยกำลังเปลี่ยนไปสู่มาตรฐานความซื่อสัตย์ของบุคคลสาธารณะอีกอย่างหนึ่ง

75 รายที่จบปริญญาตรีขึ้นไปนั้น มีความเห็นอย่างนี้ต่ำกว่าหรือสูงกว่า 51,2% กลุ่มอาชีพต่างๆ มีความเห็นต่างกันหรือไม่

ถ้าเห็นว่าทัศนคตินี้เป็นปัญหาทางสังคม เป็นปัญหาของใครกันแน่

ปราศจากความรู้ทำนองนี้ ก็แก้อะไรไม่ได้ นอกจากหลอกทุนวิจัยไปกินเล่นเท่านั้น

โพลนั้นมีประโยชน์แน่ แต่ก็มีข้อจำกัดในตัวเองอยู่ไม่น้อย ผู้อ่านหนังสือพิมพ์ต้องรู้เท่าทัน ปล่อยให้สื่อตีขลุมและตีปี๊บไปโดยไม่ตื่นตาม เพราะโดยอาชีพสื่อย่อมผลิตและปรับสินค้าให้ขายดีในตลาด ปล่อยให้นักการเมืองตีขลุมและตีปี๊บต่อไป เพราะนักการเมืองย่อมหยิบเอาโพลที่ให้ประโยชน์ทางการเมืองแก่ตนมาใช้เป็นธรรมดา (เช่นแพ้เลือกตั้งที่สกลนครและศรีสะเกษเพราะ 51,2% ของคนไทยมันชั่ว) และต้องปล่อยนักวิชาการตีขลุมและตีปี๊บกับโพลต่อไป เพราะการล่าทุนวิจัยเป็นส่วนหนึ่งของอาชีพเขา (ทั้งผู้ขอทุนและกรรมการผู้พิจารณาแหละครับ)

เหลือแต่คนธรรมดาทั่วไป ซึ่งรับข่าวสารข้อมูลจากสื่อชนิดต่างๆ เท่านั้น ที่อาจเป็นสติของสังคมได้ จึงต้องรู้เท่าทันโพล แม้ไม่รังเกียจโพลและเห็นประโยชน์ของโพลก็ตาม แต่ต้องรู้เท่าทันว่าโพลบอกอะไรแก่เราแค่ไหน