Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami – Techland zapewni 5 lat wsparcia dla swojego nowego tytułu, oferując regularnie nowe treści i rozszerzenia. Wrocławskie studio poinformowało również, że kooperacja międzyplatformowa i międzygeneracyjna nie będzie dostępna w grze Dying Light 2 Stay Human w momencie premiery. Działał będzie za to cross-play pomiędzy platformami Steam i Epic Games Store.

W związku z tym, ujawniono również kilka informacji na temat kooperacji:

• nie licząc prologu, Dying Light 2 Stay Human będzie można w pełni przejść w trybie kooperacji, dotyczy to również samego zakończenia gry,
• wszyscy goście sesji online będą mogli zachować zdobyte przedmioty i postęp w grze,
• ważne wybory w grze będą dokonywane przez wszystkich graczy poprzez głosowanie, ale to gospodarz sesji będzie miał ostateczny głos

Techland poinformował również, że gra Dying Light 2 Stay Human została dodana do listy życzeń na platformie Steam ponad 3 miliony razy. Wygląda więc na to, że już 4 lutego The City będzie wypełnione po brzegi nowo przybyłymi mieszkańcami!

Wszystkie odcinki Dying 2 Know są dostępne pod tym adresem. Dla fanów, którzy chcieliby wiedzieć wszystko o świecie Dying Light 2 Stay Human, Techland przygotował też serię Dying 2 Know More, czyli serię wywiadów, które ujawniają dodatkowe informacje ze świata gry.

Gra Dying Light 2 Stay Human, wydawana przez Techland, ukaże się 4 lutego 2022 roku na PC, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X|S.

Zamówienia przedpremierowe można składać na stronie dyinglightgame.com/preorder. Każdy, kto zamówi w przedsprzedaży dowolną wersję gry, otrzyma ekskluzywne cyfrowe pakiety  oraz Reach for the Sky, zawierające unikalne stroje, bronie, plecak oraz skórki do paralotni. Pakiet Reach for the Sky powstał we współpracy z aktorką Rosario Dawson (znaną m.in. z The Mandalorian czy Sin City), która wciela się w grze w Lawan – kluczową postać poboczną, której losy są związane z głównym bohaterem gry – Aidenem.

Artykuł Dying Light 2 Stay Human – darmowe uaktualnienie do wersji PlayStation 5, wykorzystanie Smart Delivery na Xboxach oraz szczegóły cross-playa pochodzi z serwisu VG24.PL.

Najciekawsze premiery w Xbox Game Pass w październiku 2021

Każdego miesiąca biblioteka Xbox Game Pass wyraźnie się rozrasta, a październik nie będzie wyjątkiem. Niedawno Microsoft poinformował, jakie gry wkrótce trafią do usługi i uwierzcie – będzie w co grać. Bez przedłużania, oto tytuły, na które naszym zdaniem warto czekać najbardziej.

1. Back 4 Blood

Back 4 Blood to kooperacyjny shooter od twórców Evolve i kultowego Left 4 Dead. Już po tym zdaniu można się domyślić, że motywem przewodnim gry będzie walka z hordami nieumarłych. Wcielimy się tu w tzw. „Czyścicieli”, którzy postanowili ratować cywilizacje, eliminując nieumarłe zagrożenie jedno po drugim.

Back 4 Blood trafi do Xbox Game Pass 12 października, więc koniecznie zarezerwujcie sobie tę datę. Już w przyszły wtorek będzie można bowiem usiąść wygodnie w fotelu, odpalić konsolę, założyć słuchawki do Xbox Series X i wypowiedzieć wojnę żądnym krwi zombiakom.

2. The Riftbreaker

The Riftbreaker jest dziełem polskiego studia Exor Studios. W tej izometrycznej grze akcji wcielimy się w postać kapitan Ashley S. Novak, należącej do tytułowych Riftbreakerów, a naszym zadaniem będzie przygotowanie planety Galatea od kolonizacji przez ludzi.

Jak nietrudno się domyślić, nie będzie to takie proste, bo po drodze natrafimy na wiele przeciwności losu, m.in. w postaci kreatur, które niekoniecznie chcą poddać się bez walki. The Riftbreaker pojawi się w Xbox Game Pass już 14 października.

3. The Good Life

The Good Life to połączenie RPG-a i kryminału. Wcielimy się tu w postać młodej reporterki imieniem Naomi, która przybywa do Rainy Woods, czyli niewielkiego miasteczka określanego mianem „najszczęśliwszego na Ziemi”. Po dotarciu na miejsce bohaterka odkrywa zwłoki kobiety i bez większego zaskoczenia – postanawia rozwiązać sprawę jej morderstwa. Z początku nie wie jednak, że nocami mieszkańcy Rainy Woods zamieniają się w psy i koty, co dodatkowo komplikuję sytuację.

The Good Life zadebiutuje w Xbox Game Pass już 15 października.

Najciekawsze premiery października w Xbox Game Pass – podsumowanie

To by było na tyle, jeśli chodzi o 3 październikowe premiery w Xbox Game Pass, które uważamy za najciekawsze. Nie da się ukryć, że w tym miesiącu Microsoft naprawdę zadbał o graczy i „załatwił” im wiele świetnych produkcji.

Mówiąc prościej: w październiku będzie w co grać. Jeszcze ciekawiej zapowiada się listopad, ale to już temat na kolejny artykuł.

Artykuł 3 najciekawsze gry, które trafią do Xbox Game Pass w październiku pochodzi z serwisu VG24.PL.

Historia od samego początku zaskakuje (szczególne zdumienie odczują fani jedynki!), w związku z czym nie powiem o niej zbyt wiele. Rozgrywka rozpoczyna się w małym miasteczku na północy USA – Sharpwood, gdzie jako szeryf Lilly Reed staramy się zapanować nad porządkiem panującym zarówno w okolicy, jak i na naszym własnym posterunku. Sprawy przybierają jednak nieoczekiwany obrót, kiedy zupełnie przez przypadek zostaje aresztowany poczciwy staruszek, Warren Nash. Lilly dosyć szybko się z nim porozumiewa, a jako, że pan Nash swoiste doświadczenie w prowadzeniu posterunku posiada, postanawia nieoficjalnie oddelegować go do części prac przy sprawach, które prowadziła.

Tutaj muszę obowiązkowo wspomnieć, że przed odpaleniem This Is the Police 2 warto poznać pierwszą część tego tytułu – nawiązania do historii pana Jacka Boyda, bohatera jedynki, będą tutaj pojawiać się zaskakująco często…

Paluszek i główka…

A pracy, nie oszukujmy się, jest cała masa. Jak więc wygląda typowy dzień szeryfa w Sharpwood? Rozgrywkę rozpoczynamy z niewielką liczbą funkcjonariuszy posiadających różne doświadczenie i umiejętności (do tego wrócę w dalszej części tekstu) – od typowych „żółtodziobów” do glin z prawdziwego zdarzenia. To jak poradzimy sobie z codziennymi wyzwaniami w dużej mierze zależy od odpowiedniego doboru obsady dyżurującej następnego dnia. Tę wybieramy każdego wieczoru z dostępnych akurat marud funkcjonariuszy.

O ten element warto zadbać, wybierając tych najmniej zmęczonych – chyba nie chcecie by ktoś jadąc na miejsce zdarzenia zasnął za kółkiem i wylądował na kilka dni w szpitalu? Ważnym aspektem jest także dobór zespołu pod względem doświadczenia, ponieważ każde zgłoszenie ma swój wymagany „próg” punktów, jakie musi spełnić załoga wyjeżdżająca na akcję. Spójrzcie na poniższy screen:

Pod nazwiskiem każdego z funkcjonariuszy możecie zobaczyć jego punktowy poziom doświadczenia. Wyjeżdżając na akcję należy spełnić jeden konkretny warunek, jakim jest minimalne doświadczenie załogi. W zależności od trudności wezwania, będziemy musieli dobrać policjantów tak, aby suma ich doświadczenia spełniała wymagane przez wezwanie minimum. A co jeśli brakuje nam odpowiednio doświadczonych ludzi? Zwyczajnie nigdzie nie wyjedziemy.

Zebrałeś swoją idealną załogę na kolejny dzień? Świetnie, teraz gra pierwszy (i nie ostatni) raz zasadzi ci mocnego kopa w tyłek. This Is the Police 2 stawie na większe „uczłowieczenie” podległych. Teraz to już nie tylko zwykłe karty postaci jak w jedynce reprezentujące w większości tylko zmęczenie. Nie było dnia, kiedy po rozpoczęciu zmiany nie otrzymywałem informacji że ktoś zbyt dużo wypił i nie przyjdzie do pracy. Ba! Te skurczybyki piją na potęgę.

Alkohol to nie jedyna wymówka, ale na szczęście w innych przypadkach tytuł daje nam wybór – możemy odesłać do domu funkcjonariusza, który nas o to poprosi i poda konkretny powód lub kazać mu zostać w pracy. Przychylenie się do próśb wpływa korzystnie na morale naszych podopiecznych oraz szacunek do nas. Niestety niejednokrotnie przekonałem się, iż jest to miecz obusieczny – pozwalając komuś jechać na jeden dzień na narty ryzykujemy tym, że złamie sobie nogę i kolejne kilka dni spędzi w szpitalu nie zasilając naszej załogi.

Kolejną ważną czynnością jest odpowiednie wyposażenie naszej drużyny w pałki, teasery (oraz wkłady do nich) i paralizatory. Te kupujemy za walutę w grze, którą są zawleczki od puszek. Za nie również możemy zatrudniać nowych funkcjonariuszy wzmacniających nasz zespół.

Zawleczki zdobywamy dosyć łatwo, ale równie łatwo możemy je stracić. Każde prawidło wykonane zadanie to kilka nowych sztuk, ale w momencie kiedy przestępca ucieknie lub zginie cywil, te są nam zabierane z dotychczas zebranej puli.

Służba

W porównaniu do części pierwszej niewiele się zmieniło – obserwujemy ukazane z rzutu izometrycznego miasteczko i REAGUJEMY kiedy w mieście dzieje się coś niepokojącego wysyłając mniej lub bardziej doświadczonych funkcjonariuszy do akcji.

Warto pochwalić twórców za różnorodność zgłoszeń, z którymi przyjdzie się nam zmierzyć. Napady, pobicia czy obnażanie się w miejscach publicznych to codzienność w Sharpwood. Nie zabraknie też okazji do dorobienia sobie pod stołem – mieszkańcy chętnie proszą nas o pomoc. Tylko od nas będzie zależy czy zdecydujemy się delikatnie nagiąć prawo, a co za tym idzie zaryzykować utratę zaufania funkcjonariuszy, których wyślemy na mniej lub bardziej legalną „akcję”. Pieniądze zdobyte w ten sposób bardzo nam się przydadzą – więcej nie powiem, żeby nie zdradzać fabuły.

Również wykonywanie zadań podczas wezwań narzuca nam podejmowanie odpowiednich decyzji – zdecydujesz się obezwładnić teaserem obnażającego się staruszka ryzykując, że spowoduje to atak serca i w konsekwencji jego śmierć? A może spróbujesz mu przemówić do rozsądku? Każda, nawet wydająca się błaha decyzja może mieć opłakane konsekwencje – ta gra nie wybacza błędów, karze za nie na każdym kroku, i bardzo, wręcz cholernie, mi się to podoba.

Po prawidłowym wykonaniu zadania, oprócz wspomnianych wcześniej zawleczek policjanci biorący udział w akcjach otrzymują punkty doświadczenia, które wymieniamy na ich osobiste umiejętności specjalne. Te przydają się najbardziej w nowym trybie rozgrywki – misjach taktycznych.

Misja taktyczna

To największa nowość, jaką Weappy Studio zaserwowało nam w This Is the Police 2, i, jednocześnie, najbardziej emocjonujący element rozgrywki. Od czasu do czasu na mapie miasteczka pojawiają się zadania specjalne wymagające użycia największych sił policyjnych jakimi dysponujemy. Warto do nich wybrać najbardziej doświadczonych funkcjonariuszy posiadających szerokie spektrum umiejętności.

Misje te toczą się w trybie turowym na pokazanej z rzutu izometrycznego mapie. Tylko od nas zależy w jaki sposób je wykonamy – nic nie stoi na przeszkodzie by zabawić się w otwartą, regularną bitwę z napastnikami czy cichą eliminację bandytów. Niekiedy gra wymaga od nas konkretnej taktyki. Nikt przecież nie będzie się bawił w strzelaninę, kiedy na zapleczu poczty przetrzymywani są zakładnicy, których musimy uwolnić. W takim wypadku ciche działanie i dokładne obmyślenie planu akcji to klucz do sukcesu. Tutaj bardzo przydają się umiejętności, o których pisałem wyżej. Samych zdolności specjalnych jest od groma. Chcesz strzelić trzy razy pod rząd w jednej turze lecz kosztem celności? Oczywiście, jest taka możliwość, ale należy najpierw ją odblokować. Wyposażanie policjantów na akcję w „talenty” i późniejsze testowanie ich sprawiło mi wiele frajdy. Wprowadzenie do gry elementów turowej strategii to strzał w dziesiątkę – misje są emocjonujące i dają masę satysfakcji kiedy je wykonamy. 

Audio – Wideo

Oprawa graficzna jest schludna, a stylistyka gry już od pierwszej część urzekała swoją prostotą. Miasto, przerywniki filmowe czy portrety funkcjonariuszy – wszystko wygląda świetnie, i bardzo przypadło mi do gustu. This Is the Police 2 jest też świetnie zoptymalizowane. Na moim dosyć ubogim w RAM laptopie zaopatrzonym w budżetowy procesor i zintegrowaną grafikę gra działa płynnie przy średnich ustawieniach graficznych. Ścieżka dźwiękowa również nie odstaje od całości oraz trzyma dobry poziom swojego poprzednika – soundtrack jest bardzo klimatyczny i doskonale uzupełnia rozgrywkę.

Bardzo się cieszę, że twórcy pomyśleli o dodaniu większej ilości języków. Polska lokalizacja trzyma poziom i nie znalazłem tutaj literówek czy błędnie zlokalizowanych wyrażeń. Gorzej z niektórymi przyciskami, na których zwyczajnie nie mieszczą się dłuższe, polskie wyrazy. Na szczęście zdarza się to na tyle rzadko, że bez problemu można to przełknąć.

Hej detektywie, wszystko ok?

Żeby nie było tak pięknie, muszę wspomnieć o drobnych, irytujących mnie szczegółach. Uważam, że w niektórych momentach twórcy przesadzili. Mam na myśli zdarzenia losowe dotyczące naszych funkcjonariuszy. Kiedy otrzymuję informację, że 7 z 10 zagrafikowanych policjantów nie przyjdzie danego dnia do pracy z powodu kaca albo złamanej nogi, to zdecydowanie jest coś nie tak. Przez to granica pomiędzy wysokim poziomem trudności i nieodpowiednim zbalansowaniem rozgrywki gdzieś się zaciera. Z powodu takich „losowych” problemów zaczynałem grę kilkukrotnie. Widać, że trwają próby uporania się z tym – gra w momencie pisania tego tekstu (trzy dni przed premierą) jest mocno patchowana – mam nadzieję, iż studio ostatecznie upora się z tym do dnia debiutu na  Steamie.

Zaczynając grę kolejny raz zauważyłem kolejny, trochę większy problem. Wszystkie wydarzenia, wezwania i misje taktyczne pojawiają się dokładnie tego samego dnia o tej samej godzinie. Mimo, że możemy podjąć inne decyzje, i zobaczyć jak rozwinie się fabuła, to jednak psuje to trochę obraz całości.

Podsumowanie

This Is the Police 2 to godny następca swojego poprzednika. Kolejny raz otrzymaliśmy świetnie poprowadzoną historię, a nowości wprowadzone przez deweloperów dają masę radości. Mam tylko nadzieję, że twórcy szybko poprawią drobne błędy związane z zachowaniem naszych funkcjonariuszy. Grę z czystym sumieniem polecam każdemu. Jeśli jednak nie grałeś jeszcze w jedynkę, zainteresuj się najpierw historią detektywa Jacka Boyda. 

Artykuł This Is the Police 2 – recenzja (PC) pochodzi z serwisu VG24.PL.

Witamy w Rynoka!

Trafisz do małego, kupieckiego miasteczka Rynoka, które otoczone jest pięcioma lochami. Masz na imię Will, a twoją największą ambicją, zaraz bo byciu świetnym sprzedawcą, jest zostanie prawdziwym bohaterem. Praca w miasteczku jest ciężka, ale nie poddajesz się – pod osłoną nocy, zaraz po zamknięciu swojego sklepiku zamieniasz się ze sprzedawcy w łowcę skarbów i zabójcę potworów przeczesując kolejne poziomy lochów. Czeka na ciebie tajemnica do rozwiązania, która kryje się za drzwiami piątego, ostatniego lochu. Aby je otworzyć i na zawsze wpisać się w historię miasteczka musisz jednak zdobyć cztery klucze, które znajdziesz w każdym z poprzednich podziemi. Zdobyte podczas przygód przedmioty spieniężasz – w miasteczku wszystko ma swoją cenę, a dzięki sprawnemu prowadzeniu interesu stać cię na inwestycję w siebie, między innymi poprzez zakup potężniejszego ekwipunku i rozbudowę sklepu.

Lochy

Na łowców przygód zamieszkujących Rynokę czekają cztery biomy, oraz piąty, ten najbardziej tajemniczy. O nim jednak wspominał nie będę, aby nie psuć wam zabawy – niech pozostanie dla was tajemnicą, tak samo jak dla naszego protagonisty. Zanim jednak do niego dotrzecie, czeka was masa przygód w pozostałych, czterech lochach: golema, leśnym, pustynnym oraz technologicznym. Każdy z nich podzielony jest na cztery poziomy różniące się poziomem trudności oraz przedmiotami jakie możemy znaleźć w rozrzuconych po nich skrzyniach lub wypadającymi z zabitych, unikalnych dla każdego lochu potworów.

Na czwartym, ostatnim poziomie czeka boss, po pokonaniu którego otrzymujemy jeden z czterech kluczy potrzebnych do otwarcia ostatnich drzwi. I już od samego początku rozgrywki musisz się przygotować, że do lochów będziesz wracał często. Bardzo często. Słaby początkowy ekwipunek wymaga doskonałego przewidywania tego, co może kryć się za kolejnymi drzwiami danego biomu. Śmierć może przyjść znienacka a strata zdobytych w związku z nią przedmiotów jest bardzo bolesna – czasem lepiej odpuścić i teleportować się do miasta z pełnym ekwipunkiem który możemy spieniężyć i przeznaczyć na rozbudowę swojego oręża.

Przy okazji zatrzymajmy się na chwilę przy wspomnianej teleportacji. Otrzymujemy dwa sposoby „ucieczki” do miasteczka. I jak wszystko w mieście, ta też kosztuje nasze ciężko zarobione złoto. Pierwszy, podstawowy i najtańszy sposób sprawia, że nie możemy wrócić na poziom z którego się teleportowaliśmy – po powrocie do biomu w tym wypadku rozpoczynamy jego zwiedzanie od samego początku. Drugi, droższy, ale i dający nadzieję na szybsze rozprawienie się z bossem pozostawia w miasteczku otwarty portal, dzięki któremu wracamy do miejsca z którego uciekliśmy.

Czy to wszystko brzmi jak żmudny, nudny grind? Nigdy w życiu. Losowo generowane lochy, oraz tak samo losowy loot sprawiają, że chce się do nich wracać. Podczas rozgrywki w danych lochu potrafiłem wracać do miasta (lub, zdecydowanie częściej, ginąć) dziesiątki razy. Za każdym razem kontynuowałem zabawę w podziemiach z jeszcze większą motywacją, i większą ilością mikstur energetycznych zakupionych w miasteczku.

Życie w Rynoka

Will żyje nie tylko samymi przygodami. W ciągu dnia jest zwykłym sprzedawcą, który próbuje jak najlepiej prowadzić swój interes. Ten jest bardzo ważny w perspektywie całej rozgrywki – sprzedając mieszkańcom miasta zdobyte przedmioty możemy zarobić fortunę. Niestety, aby zapewnić sobie odpowiednie środki do przeżycia w lochach, ta fortuna będzie bardzo potrzebna – w mieście nie tylko my mamy ochotę dobrze zarobić.

W swoim sklepie spędzamy większość czasu. Na początku dla każdego wystawionego na sprzedaż towaru musimy ustalić własną cenę. W przypadku nowych przedmiotów nie pozostaje nam nic innego, jak zdanie się na własną intuicję – tę zweryfikują klienci wybierający się na zakupy. Przybysze sugerują nam czy przedmiot który właśnie oglądają jest wyceniony prawidłowo wyskakującymi nad ich głowami małymi dymkami. Zbyt duże ceny zezłoszczą klientów – wtedy możemy zareagować obniżając odpowiednio kwotę za którą chcemy oddać dany przedmiot. Ważne jest także dbanie o bezpieczeństwo wystawionego towaru – nie każdy z klientów odwiedzających nasz sklep będzie uczciwy – znajdą też się złodzieje, ale myślę że nie będziecie mieć problemu z ich rozpoznaniem :). Reakcje klientów na ceny Will zapisuje w swoim dzienniku do którego zawsze możemy wrócić i sprawdzić zadowolenie odwiedzających sklep.

Kiedy zarobimy już pierwsze pieniądze, warto zdecydować co z nimi zrobimy. A sposobów na ich wydanie jest mnóstwo. Na początek warto odwiedzić kowala, u którego możemy ulepszyć posiadany ekwipunek, czy zakupić nowe oręże. Aby nie było za łatwo, kowal nie przyjmuje tylko złota – do stworzenia i ulepszania elementów wyposażenia potrzebujemy także przedmiotów zdobytych w lochach. Dobrze jest więc go odwiedzić i sprawdzić, czego nie warto sprzedawać w swoim sklepie.

Kolejnym miejscem wartym odwiedzenia jest sklepik z miksturami. Tam, oprócz zakupu „napojów wspomagających” nasze zdrowie, otrzymujemy możliwość zaklinania, które umożliwia zwiększanie statystyk posiadanych już przedmiotów.

Odwiedzając rynek trafiamy na tablicę ogłoszeń. Dzięki niej (oraz oczywiście dzięki zasobności naszego portfela) możemy sprowadzić do Rynoki kolejne osoby otwierające swoje biznesy – bankiera, sprzedawcę oraz domokrążcę. Wspomniana tablica umożliwia także rozbudowę sklepiku Willa – między innymi zakup nowej kasy, zwiększenie przestrzeni dla wystawianych na sprzedaż towarów czy rozbudowę powierzchni magazynowej. Każde ulepszenie, oprócz aspektów wizualnych, zwiększa procentowo dochody naszego sklepu lub, tak jak w przypadku lepszego łóżka, poprawia statystyki Willa.

Będąc przy statystykach, warto wspomnieć że w grze nie uświadczymy żadnych drzewek umiejętności. Swoją siłę, odporność, szybkość czy punkty życia Will zdobywa poprzez ulepszanie posiadanego oręża u kowala czy zaklinając je u wiedźmy. Jest to dla mnie ogromny plus – wszak nie jest to klasyczna gra RPG i zamiast spędzać kolejne minuty na przeczesywaniu drzewek umiejętności oraz sprawdzaniu, który skill będzie najbardziej przydatny, możemy skupić się na eksploracji lochów i poznawaniu uniwersum Moonlightera – opowiedziana historia to największy plus gry.

Technicznie

Moonligter jest piękny. Nie tylko pod względem świetnie prezentującej się, tak bardzo ostatnio modnej pixelartowej grafiki, w której zakochałem się od pierwszego wejrzenia. Oprawa dźwiękowa, w szczególności muzyka, robi fenomenalną robotę i idealnie oddaje klimat małego kupieckiego miasteczka. Mam ogromną nadzieję, że prędzej czy później w sklepie Steam pojawi się możliwość zakupienia soundtracku.

Aby czerpać z rozgrywki jak najwięcej przyjemności, deweloperzy zalecają grę na padzie – podpisuję się pod tym obiema rękami. Oczywiście na klawiaturze też da się grać, jednak dla osoby takiej jak ja, czyli grającej do tej pory tylko i wyłącznie na konsoli, pad to wymagane minimum do komfortowej gry. Chciałbym tutaj także pochwalić świetną optymalizację tytułu – gra działa płynnie na moim leciwym już laptopie z 4GB pamięci RAM i zintegrowaną grafiką. Nie zdarzyło się, aby FPSy spadły poniżej 50 – więc osoby posiadające słabsze komputery mogą spokojnie zainteresować się tym tytułem.

Moonlighter oczywiście nie ustrzegł się drobnych błędów jakie możemy dosyć często spotkać w nowych produkcjach. I mówię tutaj o naprawdę drobnych bugach – gra nie cierpi na szczęście na „problemy wieku dziecięcego” tak często spotykane w pierwszych produkcjach mniejszych zespołów. Problemy tutaj są na tyle mało istotne, że nie mają wpływu na całość rozgrywki. W ciągu 20 godzin gry wyrzucony do pulpitu zostałem dwa razy. Zdarzało się również, iż gdzieś w lochu zaklinował się jakiś przedmiot i nie mogłem go podnieść.

Podsumowanie

Podziwiam uzdolnionych deweloperów z Digital Sun Games – doprowadzenie gry na premierę do takiej perfekcji to nie lada wyczyn. Zapewne tutaj również swój udział ma zespół QA 11 bit studios – ogromnie cieszę się, że Hiszpanie otrzymali wsparcie akurat od polskiej, mocno doświadczonej w gamedevie ekipy.

Nie pozostaje mi nic innego jak z czystym sumieniem polecić Moonlightera – mimo, że nie wnosi za bardzo nic nowego do gier, w których oprócz eksploracji lochów trudzimy się sprzedażą (wszak w 2007 roku dostaliśmy już świetnie oceniany Recettear: An Item Shop’s Tale), to perfekcja z jaką został wykonany zasługuje na uznanie.

Gra zadebiutuje 29.05.2018 na platformach Steam, XboxOne oraz PS4 – oczywiście w polskiej wersji językowej. Posiadacze konsoli Switch też nie będą zawiedzeni – premiera planowana jest na ten rok.

Artykuł Moonlighter – recenzja (PC) pochodzi z serwisu VG24.PL.

Po ukończeniu trzech samouczków (odpalanie każdej z trzech dostępnych w grze lokomotyw, hamowanie, przyjmowanie pasażerów) gra rzuca nas, wydawać by się mogło, że na głęboką wodę oferując pierwszy scenariusz. W dosyć nieoczekiwany sposób, bo właśnie w stylu tych znienawidzonych przeze mnie niemieckich potworków.

Jak więc wygląda pierwsze zadanie w Train Sim World? Dojedź jako pasażer do stacji, z której zaczniesz pracę. Czas podróży – 20 minut. W czasie rzeczywistym. No dobra, spoko, przynajmniej pooglądam widoki. Jak już wysiadłem z pociągu, musiałem dojść przez całą stacje do swojego pociągu którym zacznę pracę. Zapomniałem o czym była mowa w samouczku, więc ruszyłem z 20 min opóźnieniem (w czasie rzeczywistym).

Pierwsze wrażenie podczas pierwszej jazdy? Całość sprowadza się do kontrolowania prędkości, i hamowania składu w odpowiednim momencie, aby dojechać i zatrzymać się prawidłowo na stacji. Przez 20 minut pierwszej jazdy gra nie wymagała ode mnie ŻADNEJ uwagi. Jednym okiem patrzyłem się na prędkościomierz i mapę, drugim oglądałem YT na laptopie. Również jeśli chodzi o lokomotywę którą zaczniemy swoją przygodę z Train Sim World, Class 166 GWG, to przy bliższym zapoznaniu się z jej kokpitem dostaliśmy tutaj cholernie okrojone możliwości kontroli tego pociągu. Część przycisków w kabinach jest nieaktywna, i aż prosi się o naciśnięcie i sprawdzenie tego co się stanie – tutaj nie jestem usatysfakcjonowany.

Z kolejnymi pasażerskimi przejazdami było już zdecydowanie lepiej – gra powoli wprowadza nas do kolejowego świata – konieczność obserwowania znaków i odpowiednie kontrolowanie prędkości oraz zwracanie ciągłej uwagi na oświetlenie semaforów zaczęły napawać mnie optymizmem. No i konieczność pilnowania rozkładu – jedno opóźnienie rodzi kolejne, a nadrobienie uciekających minut na trasie często jest niemożliwe. Ale i tak najwięcej satysfakcji sprawia opanowanie płynnego, gładkiego zatrzymywania się na peronach. Za pilnowanie wszystkich procedur, wspomnianego wcześniej rozkładu jazdy jesteśmy odpowiednio oceniani punktami. Te służą tylko i wyłącznie do nabijania kolejnych poziomów doświadczenia.

W grze otrzymujemy tylko 5 scenariuszy, różniących się od siebie rozkładem jazdy oraz składem który przychodzi nam prowadzić. Samych lokomotyw jest zdecydowanie za mało – tylko 3 sztuki. Tak jak wspomniałem na początku, pierwsze scenariusze po zapoznaniu się z samouczkiem nie są dużym wyzwaniem. Ot, należyte trzymanie się rozkładu jazdy, i dbanie o pasażerów poprzez niezbyt gwałtowne hamowanie. Na szczęście im dalej tym lepiej – w końcu zasiadamy w kabinie potężnego kolosa – Class 66 DBS, a manewrowanie nim w celu załadunku i rozładunku towarów sprawia mnóstwo frajdy. Tak samo jak odpowiednie zatrzymanie tej ciężkiej maszyny!

Niestety moje wielokrotne próby wykolejenia składu spełzły na niczym. Tabor potrafi pokonywać zakręty z ogromną prędkością mimo ograniczeń na znakach, a w przypadku przejechania przez światło stop, scenariusz zwyczajnie się kończy. W przypadku drobnej pomyłki – i przejechania światła chociażby o metr z powodu zbyt późnego hamowania składu potrafi rodzić to frustrację – przez to kilkukrotnie musiałem powtarzać jazdę po 60 minutach gry.

Pociągi i kabiny wyglądają pięknie, chodź gra lekko cierpi poprzez nie najwyższą jakość tekstur – część opisanych przyrządów jest lekko rozmyta, na szczęście wyskakujące okienka z podpowiedziami pozwalają na szybkie nauczenie się co do czego w kokpicie służy. Dworce i perony wyglądają już mniej ładnie, a gra potrafi się w nieoczekiwanym momencie krztusić i gubić FPSy niczym jedna z pierwszych wersji konsolowego PUBG. Widać, że twórcy średnio sobie radzą z Unreal Engine. Kilkukrotnie zdarzyło się, że jadąc z dużą prędkością tory przede mną znikały, a pociąg sunął po piasku i kamieniach.

Po ukończeniu zaledwie 5 udostępnionych scenariuszy, możemy zasiąść w kabinie dowolnego składu i rozegrać grę dowolną, udostępnioną w formie 24-godzinnego rozkładu jazdy. Twórcy udostępnili możliwość wyboru pory roku, pogody, a także godziny od jakiej zaczniemy służbę. Niestety tutaj natrafiłem na kolejny problem – podczas nocnej jazdy gra potrafi zwariować stwarzając ogromne problemy z oświetleniem i niedoczytywaniem się tekstur.

Podsumowanie

Za 99PLN otrzymujemy… Demo. Zaledwie trzy maszyny i pięć scenariuszy zatrzymały mnie przy konsoli na około 7h gry, a swobodna jazda po jakimś czasie staje się zwyczajnie nudna. Jeśli jednak zawsze marzyliście o tym, żeby zasiąść w kabinie maszynisty, i odbijaliście się od bardziej skomplikowanych symulatorów – Train Sim World będzie idealnym początkiem dla aspirujących do miana wirtualnego maszynisty. Ja dzięki powyższemu tytułowi zostałem zmotywowany do pobrania polskiej MaSzyny.

Artykuł Train Sim World: Edycja Fundatorów (XboxOne) – recenzja pochodzi z serwisu VG24.PL.

I nie zmieniło się to aż do ostatnich dni jego życia.

Nicole wróciła w rodzinne strony dopiero po śmierci ojca; wcześniej nie pojawiła się nawet na jego pogrzebie. Pobyt w rodzinnych stronach jest okazją na poradzenie sobie z przeszłością. Matka chciała, żeby ta sprzedała hotel, pozbyła się go. Pieniędzmi uzyskanymi ze sprzedaży ma podzielić się z rodziną Rachel Foster, spróbować choć trochę zadośćuczynić jej zło wyrządzone przez ojca.

Nicole przybywa do hotelu w drugiej połowie grudnia.

Początkowo tylko po to, żeby ocenić jego stan, przed wystawieniem go na sprzedaż. Potężna burza śnieżna całkowicie jednak odcina ją od zewnętrznego świata. Nie ma możliwości wydostać się z hotelu. Całe szczęście, że w kranie jest woda, ogrzewanie działa, a w kuchni wciąż są zapasy jedzenia. Okazuje się, że Nicole może liczyć na wsparcie Irvinga z Federalnej Agencji Zarządzania Kryzysowego. Ten kontaktuje się z nią przez telefon komórkowy, służąc dobrym słowem.

Hotel, którego nie chciała już nigdy widzieć, staje się dla Nicole więzieniem.

Miejsce pełne wspomnień i jak się okazuje, tajemnic. Bo jak to naprawdę było z tytułowym samobójstwem Rachel Foster?

Lubię symulatory chodzenia.

Lubię to, że niezależne studia wykorzystują ten gatunek, żeby we względnie nieskomplikowany sposób spróbować opowiedzieć niesamowite historie. The Suicide of Rachel Foster jest jedną z tych gier – gdzie to opowieść jest postawiona na absolutnie pierwszym miejscu. Gameplay zostaje z tyłu, ograniczony do poruszania się po hotelu i popychanie akcji do przodu za pomocą rozmów, podnoszenia pojedynczych przedmiotów.

I historia w The Suicide of Rachel Foster jest całkiem zgrabna.

Liniowa, niezbyt zaskakująca, z oczywistym „plot twistem” na końcu, ale za to opowiedziana w przyjemny sposób. Ta gra to dialog dwóch osób – Nicole i Irvinga. Początkowo są dla siebie całkowicie obcy, dość szybko jednak okazuje się, że nadają na wspólnych falach. Może nawet w pewnym momencie rodzi się między nimi coś więcej?

Czuć bardzo, że to produkcja niezależna.

Wnętrza hotelu są pełne szczegółów i tekstur stosunkowo wysokiej rozdzielczości. Dobrze się na to patrzy, czuć, że wszystko tutaj do siebie pasuje. Nic dziwnego, skoro praktycznie wszystko jest w The Suicide of Rachel Foster statyczne, pozbawione animacji. Prócz padającego za oknem śniegu trudno jest dopatrzyć się czegoś, co by się poruszało. W całej grze jest ledwie kilka scen dynamicznych, kiedy przekręcamy klucz w zamku, posługujemy się śrubokrętem, czy przeciskamy się przez wąski korytarz. Wszystko było takie spokojne, do samego końca gry spodziewałem się, że w końcu dostanę „jump scare’a”. I nie, nie dostałem go.

Ten totalny brak ruchu tworzy jednak ciekawy klimat.

Służy mu też oszczędne udźwiękowienie, jak skrzypienie uginających się pod krokami bohaterki desek, czy świst wiatru, głośniejszy w miarę zbliżenia się do okna. Muzyka pojawia się tylko w konkretnych momentach, jest ledwie wyczuwalna w tle. Ciekawie podkreśla ważne momenty. A główny motyw muzyczny, ten w wersji z wokalem (do odsłuchania na ekranie listy twórców) – spokojnie mógłby wylądować na waszych playlistach na Spotify.

Nie rozczarowałem się.

Pozytywnie oceniam kilka spędzonych godzin przy The Suicide of Rachel Foster. Krótka historia w spokojnej oprawie, do ogrania w jedno dłuższe popołudnie. Dla lubiących symulatory chodzenia – pozycja obowiązkowa!

Artykuł The Suicide of Rachel Foster – recenzja pochodzi z serwisu VG24.PL.

Ludzik ze znaków drogowych ożył!

Wyrwał się ze swojego „domowego” szyldu i przemierza świat.

The Pedestrian to prosty pomysł.

Platformówka z elementami logicznymi, konkretnie planszami, które gracz musi sam sobie ułożyć.

Pojedynczy ekran, plansza, to zestaw mniejszych znaków.

Każdy z nich to obszar, po którym porusza się ludzik. Może przeskakiwać pomiędzy elementami, ale te musimy najpierw ze sobą połączyć. Na pierwszy rzut oka wszystko do siebie pasuje, drzwi z lewej do drzwi z prawej – do czasu aż wypróbujemy utworzoną ścieżkę. Nagle okazuje się, że sposobów ułożenia klocków jest więcej niż się wydawało.

Trzeba wziąć pod uwagę ograniczenia samego ludzika.

Nie wszędzie uda mu się doskoczyć, niektóre drzwi zamknięte są na klucz. Przejście przez tabliczkę może też być zablokowane, na przykład elektrycznym zamkiem. Będzie trzeba więc do tego zamka dostarczyć prąd, choćby z baterii. A tę znajdziesz na następnym ekranie.

Poziom trudności The Pedestrian rozwija się bardzo przyjemnie. Pierwsze tabliczki, samouczek, delikatnie przechodzą w bardziej skomplikowane konstrukcje. Każda nowo wprowadzona mechanika jest najpierw przećwiczona. Nie trzeba się domyślać do czego konkretnie służy przewód i jak go podłączyć – gra mimowolnie tłumaczy to sama.

A oprawa? Wyjątkowa. Sam ludzik jest prosty, ot pięć kresek i kółko zamiast głowy.

Największe wrażenie robią animowane tła, pełne ruchu, detali, kolorów. W The Pedestrian jest kilka scenerii, niektóre z etapów rozgrywamy na dachach budynków, inne w podziemiach metra, jeszcze inne po prostu na ulicy. Każda sceneria to inny klimat, inne oświetlenie. Równocześnie tło pozostaje tłem. Owszem, jest piękne, ale nie odciąga wzroku od istoty rozgrywki.

Takie prezentowanie treści przypomina trochę Unravel.

W The Pedestrian podobnie stosuje się rozmycie tła, za jego pomocą steruje się atmosferą. Podobnie z muzyką. Żwawa, zawsze dostosowana do sytuacji, nienachalna. Soundtrack jest swoją drogą dostępny do oddzielnego zakupu na Steamie.

The Pedestrian to genialnie wykonany prosty koncept.

Gier z takimi rozwiązaniami było już dosłownie tysiące, w samym gameplayu nie ma za grosz innowacji. Jeśli jednak mówić o całości – to tak, mamy tutaj kandydata na jedną z najlepszych gier niezależnych 2020 roku!

The Pedestrian dostępny jest na Steamie w cenie 71,99 zł.

Krótki przegląd niezależny to cykl, w którym będziemy dzielić się z wami, naszym zdaniem, najbardziej interesującymi grami niezależnymi. Nie narzucamy sobie ograniczeń, nie muszą to być gry PCtowe, nie muszą to być gry świeżo wydane – ich wspólnym mianownikiem ma być niezależność.

W poprzednim odcinkach:

• #01: Lightmatter, Not for Broadcast, Areia: Pathway to Dawn, The Suicide of Rachel Foster
• #02: Through the Darkest of Times
• #03: Table Manners

Artykuł Krótki podgląd niezależny #04: The Pedestrian pochodzi z serwisu VG24.PL.

Dość ciekawa propozycja na zbliżające się Walentynki.

Gra idealna pod VR, ale wcale nie skierowana na ten sprzęt. Jeśli graliście kiedyś w Surgeon Simulator – jesteście w domu!

Table Manners to z grubsza symulator randkowania.

Tylko randkowanie jest w nim najmniej ważne. Niby jest aplikacja w rodzaju Tindera, niby można prowadzić rozmowy z potencjalnymi kandydatami – clue rozgrywki jest gdzie indziej.

Tutaj to fizyka jest najważniejsza.

Twoim zadaniem będzie a to nalanie wina, a to zamówienie posiłku, nałożenie go na talerz, zapalenie świeczki. Brzmi prosto? Otóż nie tym razem.

W Table Manners sterujesz dłonią. Myszką poruszasz nią w płaszczyźnie poziomie, klawisze W i S służą do jej podnoszenia i opuszczania. Do tego przyciski myszy, przytrzymując prawy obracasz dłoń, lewy służy do chwytania przedmiotów. Nagle okazuje się, że nacelowanie ręką na butelkę wina, odpowiednie jej umieszczenie, żeby ją wygodnie złapać i nie przewrócić, przeniesienie nad kieliszek i odpowiednie nachylenie to nie lada wysiłek!

Koordynacja ruchów to klucz.

Przedmioty obijają się o inne, podniesienie zapałki ze stolika okazuje się nie lada wyzwaniem – na pewno ci się to uda, może nawet za pierwszym razem, ale pewnie przy okazji przewrócisz kieliszek czy butelkę ketchupu. Co jeśli twój partner w następnym kroku poprosi cię o nalanie wina do właśnie przewróconego kieliszka?

To twój towarzysz/towarzyszka wyznacza ci zadania. Zacznij od zamówienia, dopraw jej/jego danie, polej wina. Daj spróbować twojej pizzy, zapal świeczkę. Nic nadzwyczajnego, a w Table Manners staje się prawdziwym wyzwaniem.

Całość podana jest w przyjemnej, trochę komiksowej oprawie.

Działa to wszystko całkiem nieźle, fizyka potraktowana jest dość swobodnie, ręka kręci się we wszystkie strony jak szalona – ale to chyba właśnie w tym tkwi to, co w grze najlepsze. Nietrudno jest opanować sterowanie na tyle, żeby przechodzić z misji na misję. Trochę trudniej, jeśli chciałbyś bić rekordy.

Spodziewam się, że Table Manners będzie wkrótce stałym punktem transmisji wielu streamerów. Można z tej gry zrobić niezłe show, z boku wygląda na pozycję wręcz banalną – ktoś, kto będzie oglądał wysiłki gracza, będzie miał spory ubaw z jego nieporadności. Równocześnie pewnie myśląc, że samemu poradziłby sobie dużo lepiej.

Premiera Table Manners planowana jest na 14 lutego, gra będzie dostępna na Steamie.

Krótki przegląd niezależny to cykl, w którym będziemy dzielić się z wami, naszym zdaniem, najbardziej interesującymi grami niezależnymi. Nie narzucamy sobie ograniczeń, nie muszą to być gry PCtowe, nie muszą to być gry świeżo wydane – ich wspólnym mianownikiem ma być niezależność.

W poprzednim odcinkach:

• Krótki podgląd niezależny #01: Lightmatter, Not for Broadcast, Areia: Pathway to Dawn, The Suicide of Rachel Foster
• Krótki podgląd niezależny #02: Through the Darkest of Times

Artykuł Krótki podgląd niezależny #03: Table Manners pochodzi z serwisu VG24.PL.