vordven

Der Wald vor lauter Bäumen ~ The Forest for the Trees (2003 - Maren Ade)

2016-09-19T15:25:00.000+03:00

Bu yıl Cannes'da ‘Toni Erdmann’ ile fırtına estiren ‘Maren Ade’nin çektiği ilk film.

‘Kabullenilemeyen yalnızlık’ üzerine etkileyici bir deneme.

Yönetmen tercihi dışında teknik yetersizliğin katkısı ile oluştuğunu düşündüğüm ‘gerçekçi’ atmosfer, ana karakterin yaşadıklarının ve hissettiklerinin direkt olarak izleyiciye geçmesini sağlıyor ve film anksiyete nöbetinden farksız hale geliyor.

Sadece muhteşem final sahnesini görmek için bile izlenebilir ‘The Forest for the Trees’.

Karakter odaklı, yalnızlık temalı ve insan psikolojisini didikleyen filmlerden hoşlananlara tavsiyedir.

7.5/10

imdb ~ fragman

Leviathan (2012 - Lucien Castaing Taylor, Verena Paravel)

2016-09-14T18:09:00.001+03:00

Harvard Üniversitesi'ndeki Duyusal Etnografya Laboratuvarı'nda çalışan ‘Lucien Castaing-Taylor’ ile ‘Véréna Paravel’ın elinden çıkma 2012 tarihli deneysel belgesel.

Kuzey atlantik'te, içinde yaşadığımız vahşi tüketim sistemini betimleyen bir balıkçı gemisi.. Tercih edilen çekim teknikleri ve açılar ile başka bir evrenin kapısı aralanmış gibi. Karanlık, hırçın ve dipsiz..

Beklenmedik yerler dahil, hemen hemen her yere birden fazla ‘gopro’ yerleştirmiş, bakış açısı (point of view) çekim tekniği ile o gemideymişiz gibi hissetmemizi sağlamayı başarmışlar. Balıkçılar, yaşayan ya da ölü balıklar, midyeler, martılar, dalgalar, makineler, gemi, okyanus...hatta rüzgar bile ne görüyorsa, biz de onu görüyoruz.. Başka birinin elinde hüsrana yol açması muhtemel bu çekimler, ‘Lucien’ ve ‘Véréna’nın elinde ustalıkla şekillenmiş ve ortaya halüsinatif etkide bir görüntü kuşağı çıkmış.

Midye çıkartmak için kullanılan büyük metal taraklardaki zincirlerin çıkardığı ‘çığlık’a benzer sesler ve ‘insanileşen makineler’... Tüm doğal seslerin yarattığı kakofoni, hem görüntülerle hem de anlatılmak istenenle öylesine uyumlu ki...

Çalışanların robot gibi, monoton işleyiş içinde balık temizlerken, midye ayıklarken, televizyon izlerken ya da duş alırken dakikalarca, kesintisiz görüntülendiği sahneler ise, ‘makineleşen insan’a yapılan keskin bir vurgu...

Gemi hareket halindeyken suya bırakılan kameranın, kan rengine bürünmüş okyanusta balık parçaları, deniz yıldızları ve midye kabukları arasında sürüklendiği ve ara ara su yüzeyine çıkıp yemeğinin derdinde olan martıları görüntülediği sahneler, filmin zirve noktası.. Finale doğru martılar ile gökyüzü ve okyanusun yarattığı siyah/beyaz kontrast ise, bir tablo estetiğinde ve şiirsel..

Rahatsızlığı derinizin altında hissedeceğiniz, tedirgin eden, ürkütücü, ezici bir yaratım bu..

Hipnotize edici, şaşırtıcı ve tarifsiz bir deneyim..

Uçsuz bucaksız sularda gerçek deniz canavarı (Leviathan); ‘insan’dan başka bir şey değil..

[ Görsel/işitsel yansıması ‘ambient&drone sinema’ya denk ve bu nedenle herkesin keyif alabilmesi güç. ]

8.5/10

imdb ~ fragman

Queen of Earth (2015 - Alex Ross Perry)

2016-09-14T10:44:00.000+03:00

60'lı 70'li yılların kült psikolojik gerilim/dram filmleri ile bağ kuran, ‘Amerikan Bağımsız Sineması’nın son dönemdeki en güçlü örneklerinden biri.

İki kadın karakterin hem kendilerine dönük hem de birbirleri üzerinden ilerleyen yüzleşme anları ve bundan doğan çatışmalar, bir duygu labirenti inşa ediyor ve çözümsüzlükler içinde sürekli artan bir huzursuzluğa tanıklık ediyoruz.

‘Keegan Dewitt’in eskiye öykünen ve filmin gerilim/gizem ritmini biçimlendiren olağanüstü müzikleri, seyirci üzerinde tansiyon yükseltici ve merak uyandırıcı bir etki yaratıyor. ‘Robert Greene’in geçmiş ile şu an arasında köprü kuran basit, kaba, hatta kuralcılar tarafından hatalı görülebilecek ama son derece etkili kurgu anlayışı da bu etkinin tamamlayıcısı oluyor.

‘Sean Price Williams’ın göl evini bu dünyadan soyutlayan ve iki karakter için bir tür sığınak haline getiren ve zaman zaman güneşin parlaklığından beslenen hülyalı rüyalı görüntü yönetimi, içsel karanlıkla bir çeşit kontrast oluşturuyor ve genele yayılmış dengesiz, garip atmosferi görsel açıdan da bölümlemiş oluyor.

Hiçbir karakterin açık edilmemesi ve bu belirsiz/değişken yapının izleyicinin kasıtlı olarak yanlış yönlendirilmesi ile iyice bulanık hale gelmesi, yönetmenin kafasında oluşturduğu puzzle’ı bizlerin de oluşturmaya çalışmasını sağlıyor ve tamamlanamayacak olsa da parçaları birleştirme uğraşı büyük bir haz kaynağına dönüşüyor.

Filmin ana fikrini oluşturan ‘başkasının hayatından çıkabilirsin ama kendininkinden çıkamazsın’ repliğinin bulunduğu ve mağlubiyet döngüsü içinde yaşanan buhranların dile getirildiği neredeyse on dakika süren sahne, ‘Alex Ross Perry’nin cesur hamlelerinden en mühimi denebilir. Başka bir yönetmenin elinde hızlı kurgu ve çeşitli efektler ile alacalı bulacalı görüntülerle doldurulabilecek bu dakikalar, ‘Perry’nin doğal/gerçekçi/hüzünlü ve gergin diyalog örgüsü ile metne derin bir katman ekliyor.

‘Elizabeth Moss’un geride bıraktığımız ‘Oscar’larda ‘en iyi kadın oyuncu’ dalında aday olan herkesten daha iyi bir performans çıkardığını söylemek gerek. Bir depresyon portresi. Gerçek manada yeryüzünün ‘nevrotik’ kraliçesi. Tek kelime ile muazzam ! Son olarak ‘Inherent Vice’ ve ‘Steve Jobs’ta izlediğimiz ‘Katherine Waterston’ın da hakkını vermek lazım. Yakın ama uzak arkadaş rolünde heyecan verici bir işe imza atıyor. Cins bir karakter olan ‘Rich’i canlandıran ‘Patrick Fugit’in de bu güçlü iki kadın oyuncu arasında ezilmediğini belirtelim.

‘Queen of Earth’; her an bir şey olacakmış gerginliği içinde akan ve bu nedenle temposu hiç düşmeyen akılcı bir film. Bazı şeyleri apaçık göstermenin ya da hissettirmenin her zaman gerekli ve faydalı olmadığını vurgulaması açısından da övgüye değer. Histerik kadın karakterlerin hikayelerini izlemekten keyif alan ve psikolojik gerilim türüne ilgisi olan herkesin vakit ayırması şart. Geçtiğimiz yılın en iyilerinden biri olması dışında, bağ kurduğu filmlerin kalitesine yaklaşabilmiş, ileride de adından söz ettirebilecek bir yapım.

9/10

imdb ~ fragman

Müzik: Brambles - Charcoal (2012)

2016-09-13T23:59:00.000+03:00

Brambles; İngiltere doğumlu ‘Mark Dawson’ın dark ambient ile modern klasik türleri arasında gezinen güzide projesi.. 2012 yılında ‘Serein’ etiketi ile çıkan ‘Charcoal’ isimli tek bir albüme sahip.

‘Kaneto Shindô’ imzalı bir başyapıt ‘Onibaba’, yavaş çekimde rüzgar ile salınan kamışların hipnotize edici etkisiyle büyüyen bir filmdir, izleyenler bilir.. İşte bu tedirgin edici, ürpertici, gergin ama aynı zamanda rahatlatıcı atmosferin işitsel yansıması ‘Brambles’ın müziğinde anlam buluyor denebilir..

Karanlık/depresif/kasvetli hali ile çok sevdiğim ‘Deaf Center’ın ‘Owl Splinters’ albümüne benzeş yapıda ve bile isteye içine girmek istediğiniz kömür karası bir girdap gibi..

Charcoal'ı bütün olarak dinlemek elzem olsa da, bu türde iki üç albümün anca oluşturabileceği yoğun etkiye sahip ‘In the Androgynous Dark’ isimli muazzam parçaya öncelik verilmesi şart gibi.. İçinde her tür duyguyu saklı tutan, bir başeser..

7.5/10

La Ciénaga (2001 - Lucrecia Martel)

2016-09-12T19:37:00.000+03:00

Aile içi iletişimsizlik, sevgisiz/ilgisiz/sorumsuz ebeveynler ve onların yarattığı nevrotik döngü içinde yaşam süren çocukların kendini bulma çabası ile alt-üst sınıf çatışması vb. meseleleri merkezine alan ve bunları gündelik yaşamın ritmi üzerinden irdelerken ‘aile’ olgusunu yavaş yavaş ‘bataklık’ın içine çeken harikulade bir yapım..

Filmin baskın ‘gerçeklik’ duygusu; izleyicinin zihnini saran düşsel bir çeper oluşturuyor ve her kareye sinmiş, yönetmenin kendi yaşamından da izler taşıyan nostaljik doku sayesinde geçmişe doğru katman katman genişleyen bir derinliğe ulaşıyor..

Alelade bir görüntünün bile estetik şekilde sunulduğu ‘La Ciénaga’nın en büyük kozu ise; ‘ses tasarımı’.. Ortam/doğa seslerinin yetkin kullanımı ile imgeler arasında yeni kapılar açan bu tasarım, bilinçaltında tarifi olmayan bir etki bırakıyor.

Bildik, gündelik konular üzerinden şekillenen senaryonun; etkin görsel/işitsel tercihler, sahnenin ortaya çıkarmak istediği anlamı destekleyen kamera kullanımı, özgün/modern kurgu anlayışı, kusursuz oyuncu yönetimi ve ‘Lucrecia Martel’in metaforik anlatım diline hakimiyeti ile nasıl ‘büyük’ bir filme dönüştüğünü deneyimlemek istiyorsanız, en kısa zamanda ‘Bataklık’a bir şans verin..

9.5/10

imdb ~ fragman

Müzik: Duane Pitre - Bayou Electric (2015)

2016-09-12T19:08:00.000+03:00

New Orleans orijinli multi-enstrümantalist ve kompozitör ‘Duane Pitre’nin deneysel/minimalist anlayış ile şekillendirdiği, ambient/drone türündeki, 48 dakikalık tek bir parçadan oluşan enfes albümü.

Synthesizer'dan çıkan hipnotik sesler, ağustos böceği senfonisi ve hüzünlü yaylılar..

Bu gerçekliğin ötesine ruhsal bir yükseliş..

Zaman kavramının anlamını yitirdiği fantastik bir diyarda huzur ve melankoli içine sıkışıp kalmak gibi..

9/10

Müzik: Goldmund - Sometimes (2015)

2016-09-12T18:44:00.000+03:00

Fevkalade bir kapak ile sunulmuş yeni albüm..

Bildik gerçekliği boyutlandıran, hüznün ağır bastığı o garip huzur atmosferi..

Kendinizi tanıdığınız oranda etkili ya da kendinizi tanımanıza neden olabilecek kadar etkin..

Piyano ile oluşan ruh dinginliğini cezbedici bulanlar ‘Sometimes’a kulak vermeli.

8/10

Müzik: Tim Hecker - Virgins (2013)

2016-09-12T18:22:00.000+03:00

Kulağa gelen sesleri kaotik bir süzgeçten geçirip, dinleyiciyi ‘boşluk’a bırakan deneysel/döngüsel ‘Tim Hecker’ yaratımı.

Üst üste bindirilmiş, birbirinin aynı kusursuz seslerin içine, insan elinden çıkma, kusurlu piyano damlaları düşüren ‘Hecker’, tanımlamakta güçlük çektiğimiz bu müziğe ‘ruhani’ bir kimlik kazandırmış oluyor.

‘Black Refraction’ için ‘Sabrina Ratté’ tarafından oluşturulmuş video, basit bir fikirden yoğun duygular yaratabilmiş ve ‘Virgins’in özünü ortaya dökebilmiş muazzam bir çalışma.

8.5/10

Laggies (2014 - Lynn Shelton)

2016-09-12T18:08:00.000+03:00

Hemen hemen herkes geçmişten gelen arkadaşlıklara önem verir. Yarattığı nostaljiye hapsolur belki de.. Alışkanlıklar kopmayı engeller, istemsiz ayak uydurulur birçok şeye.. Ama bu köklü arkadaşlıklar, gelişim gösteremezse ya yüzeysel bir kısır döngüye girecek ya da bitme noktasına gelecektir. Tüm koyunlar içinde ‘kara koyun’ gibi hissetmeye başlayan ve patlak veren varoluş krizi ile birlikte bazı şeylerin değişmesi gerektiğine karar veren Megan'ın öyküsü ‘Laggies’..

Yetişkin olmanın, belli bir kariyere sahip olup evlenmenin, düzen kurmanın, hayatı ellerinde tutuyormuş gibi hissetmenin; var olan ya da çıkma ihtimali bulunan sorunlara çare olamayacağını...yaşamın bir takım formüllerle ve dayatmalarla inşa edilemeyeceğini, belirlenemeyen kaosun aynı doğanın işleyişinde olduğu gibi her şeyi en başa döndürebileceğini ya da birçok karmaşa yaratabileceğini naif bir yaklaşım ile anlatmaya çalışıyor..

Megan'ın, lise çağındaki Annika ile kurduğu dostluk, daha genç yaşlarda hissettiğimiz özgürlüğü ve saçma olsa da aldığımız kararların kendimize ait olduğunu vurgulaması açısından kayda değerdi. Bu bölümler bazı açılardan ‘Liberal Arts’ı anımsatmakta..

‘Laggies’, ‘Lynn Shelton’ın senaryoyu başkasına (Andrea Seigel) emanet ettiği ilk film. Daha önce izlediğim ‘Humpday’ ve ‘Your Sister's Sister’a göre kuru ve özensiz buldum bu nedenle.. Detaylandırılması ve klişeden koparılması gereken güzel bir fikrin, ‘yüzeysel olan’a vurgu yapılırken aynı çarka takılıp kalması ironik. Yine de bazı anlarıyla eğlenceli ve düşündürücü, akıp giden hoş bir seyirlik..

‘Pride & Prejudice’ ve ‘Atonement’ dışında oynadığı hiçbir karakteri beğenmediğim, abartılan bir oyuncu olduğunu düşündüğüm ‘Keira Knightley’nin yine ve yine çenesinin başrolde olduğunu ve konuşurken/gülerken ağzının aldığı şekillerden dolayı seyir konsantresini zaman zaman bozduğunu söylemeden geçmeyeyim. ‘A Dangerous Method’ filminde canlandırdığı arıza karakterin yumuşatılmış hali gibiydi..

6/10

imdb ~ fragman

Leák ~ Mystics in Bali (1981 - H. Tjut Djalil)

2016-09-12T15:52:00.000+03:00

Amerikalı antropolog ‘Cathy Kean’, çok tehlikeli bir kara büyü olan ‘Leyak’ hakkında araştırma yapmak için Bali'ye gider. Orada tanıştığı ‘Mahendra’nın da yardımıyla ‘Leyak’ cadısıyla ilk karşılaşmayı yaşayan ‘Cathy’, cadının isteklerini yerine getirir ve onun öğrencisi olmayı başarır. Cadının gizli ve kötü emelleri olduğundan bihaber olan ‘Cathy’, her şeyi yeterince öğrendiğini söyleyip usta-çırak ilişkisine son vermek istediğinde, bunun pek de mümkün olmadığını anlayacaktır.

‘Endonezya İstismar Sineması’na büyük katkı sağlamış olan ‘H. Tjut Djalil’in yönettiği ‘Mystics in Bali’ (Leák ~ Bali'nin Gizemleri), düpedüz ‘kötü’ bir film. Tabi bu tip bir yapım için kötü’nün iyi’ye evrilme ihtimalini cepte tutup, filmi akla kazınan çeşitli sahneleri ile anlatmaya çalışayım..

Ormanın içinde yankılanan sinir bozucu kahkaha sesleri.. Bir yandan yağan yağmur.. Uzaktan neye benzediğini pek de kestiremediğimiz, yırtık pırtık beyaz bir kıyafet içinde, upuzun tırnaklara ve tülermiş saçlara sahip bir cadı.. Son derece irkiltici bu ilk karşılaşma sahnesi, ileride göreceklerinizin sağlam bir referansı !

Cadının, kulak tırmalayan scream modlu ses tonu ile ‘Cathy’ ve ‘Mahendra’yı sorgulaması ve şamanik stil yürüyüş ile yanlarına yaklaşıp ısrarla tokalaşmak istediği o gülümseten an.. Hemen ertesinde yerde gördüğümüz, ‘Evil Dead’ misali, sahibinin peşinde kopmuş bir el.. Diğer tarafta her yere uzanabilen, pipet işlevi gördüğü gibi, dövme de yapabilen bir cadı dili !

Bu ve buna benzer birçok ‘absürd’ detayla donatılmış olan film, özellikle kendi janrında sınırları zorladığı iki üç sahneye sahip;

Afiş’te de görme imkanınızın olduğu, cadının ‘Cathy’i ‘Penanggalan’a çevirdiği bölüm, çok kötü bir özel efektle oluşturulmuş ve teknik anlamda sahne devamlılığı açısından tamamen yama gibi dursa da, son derece şaşırtıcı ve özgün bir yaratım. Kafanın iç organları ile birlikte havada süzüldüğü ve doğum yapmaya hazırlanan bir kadının rahminden cenini emip karnını (!) tıka basa doyurduğu dehşet verici devam sahnesi ise, yıllar sonra da hatırlayacağınız bir etki gücüne sahip..

‘Cathy’nin cadı ile birlikte ‘Leyak’ üzerine yaptıkları eğitim çalışmaları sonucu hem ‘domuz’a hem ‘yılan’a dönüştüğü sahneler ise, akıl alır gibi değil ! Birinde yanakların, diğerinde dudakların şiştiği ve sonrasında tüm vücudun deformasyona uğradığı bu süreç, ‘tuhaflık’ın hakkını sonuna kadar veren, bambaşka bir deneyim..

‘Leák’; düşük bütçeyle çekilmiş, berbat özel efektlere sahip, oyunculukların yerlerde süründüğü, işleyiş açısından kopuk, senaryo namına hiçbir şey barındırmayan ‘acayip’ bir çöp film. Ama filmin hemen hemen her sahnesinde hissedilen o amatör ruh ve ucuzluk, enteresan bir gizem ve otantik bir atmosfer sağlıyor.. Ayrıca, ‘Djalil’in bazı imkansızlıkların arkasına sığınmayıp, yaratıcılığı sonuna kadar zorlaması takdire şayan.

Janrı özümsemiş birçok sinefil tarafından ‘kült film’ mertebesinde görülen ‘Leák’, ‘Ado Kyrou’nun şu sözünün tam karşılığı diyebiliriz: "Israr ediyorum, ‘kötü’ filmlerin nasıl seyredilmesi gerektiğini öğrenin, onlar genellikle çok güzeldir."

8/10

imdb ~ fragman

Müzik: Tambour - Chapitre I (2015)

2016-09-12T13:15:00.000+03:00

Daha önce ‘Projet.hertz’ ismi ile ‘Phonoscript’i çıkaran kompozitör ‘Simon Piché Castonguay’ın yeni projesi ‘Tambour’.

‘Moderna Records‘ etiketli ‘Chapitre I’ albümü, piyano damlalarını yaylıların desteği ile bir okyanusa dönüştüren sinematik ses manzaraları içermekte..

Minimalist anlayış ile şekillenmiş bu modern klasik eser ‘bandcamp’ ve ‘spotify’ üzerinden dinlenebilir.

Esquisses oubliées'in canlı performansı ise ‘şurada’.

8/10

Müzik: Yuri Gagarin - At the Center of All Infinity (2015)

2016-09-12T12:53:00.001+03:00

Yuri Gagarin; ismi ile müsemma ‘space rock’ türünde müzik yapan, 2012 tarihinde kurulmuş, İsveç/Göteborg menşeli enstrümantal grup.

‘At the Center of All Infinity’ albümünü tanımlayan vurucu parça; ‘Cluster of Minds’.. 3:28'de başlayan epik~saykodelik~melodik solosu ile Vostok 1'in içinde uzaya fırlatılmış ve evrenin sonsuzluğunda bir toz bulutu misali etrafa saçılmış gibi hissetmeniz olası..

7.5/10

Müzik: Leprous - The Congregation (2015)

2016-09-12T12:35:00.000+03:00

İleride ‘bu albümün çıktığı ana tanıklık ettim ben’ diye düşündüğümde kendimi çok iyi hissedeceğime eminim.

Dinleyici için sevdiği grubun kendine özgü bir müzik yaratmasını takip etmek kadar heyecan verici bir şey olmasa gerek.

‘The Congregation’, şüphesiz ki geçtiğimiz yılın en iyi progresif metal albümü.

Baard Kolstad'ın bagetin bile isyan ettiği ‘Rewind’ performansı, ne ile karşılaşacağınızı açık eder nitelikte.

9/10

Bone Tomahawk (2015 - S. Craig Zahler)

2016-09-12T12:20:00.000+03:00

Yılın en güzel keşiflerinden biri.

‘En rahatsız edici şiddet sahneleri’ başlıklı bir listeye kafadan giriş yapabilecek, filmin tonuna da yakışan o güçlü sahneyi görmek için bile izlenebilir.

‘Her an bir şey olacakmış’ hissiyatını izleyiciye geçirebildiğinden, bazı kişilerin memnun olmadığı ağır aksak işleyiş beni cezbetti diyebilirim.

Bu yıl çıkan ve bir kesim tarafından epey övülen türdeşi (bkz: revisionist western) ‘Slow West’ten daha iyi bir yapım olduğunu da söylemek gerek.

8/10

imdb ~ fragman

Spotlight (2015 - Tom McCarthy)

2016-09-12T12:02:00.000+03:00

Sinemanın ‘görsel’ bir sanat olduğunu unutmamak lazım. Kiliseye ayar veren senaryo (ki çok daha cesur olabilirdi) ve ‘gazetecilik böyle olur’ duruşu dışında neyi var Spotlight'ın? Kimse görsel bir şölen beklemiyor ama bazı sahnelerde kameranın konumlandırıldığı yerler bile göze batacak kadar kötüydü. Genel doku Tv. dizisi ayarında zaten. Kötü film değil, hatta aday olmasına sevinmiştim ama orada The Revenant, Mad Max ya da Room varken Oscar'ı alması can sıktı. ‘En iyi film’ diyorsan sinema'ya ait birçok kriteri karşılamalı. ‘İyi senaryo = İyi film’ değildir !

6.5/10

imdb ~ fragman

Burnt (2015 - John Wells)

2016-09-11T19:01:00.002+03:00

Mutfak atmosferi/işleyişi etkili görsellik ve kurgu ile servis edilirken, ana konuya sokuşturulan ve bir yama gibi duran sığ yan hikayesi nedeniyle puan kaybeden film. Yerden yere vurulacak bir yapım değil, seyir keyfi yüksek ama ileride kendini ancak ‘yemek ve mutfak temalı filmler’ benzeri listelerde hatırlatabilecektir.

‘Chef’, müzikleri ve yerinde esprileri ile daha eğlenceli ve çoşkuluydu. Bir nevi yaşam sevinci pompa ediyordu. ‘Burnt’, ‘Bradley Cooper’ın canlandırdığı ‘Adam Jones’ karakteri nedeni ile en başta depresif, iç sıkıntısı yoğun bir film. Aşırı tutkunun, hırsın ele alınış ve işleniş biçimleri belli bir noktaya kadar birbirinden farklı. Bu yüzden ‘Chef'i izlerken çok eğlenmiştim’ diyen birine Burnt'ü gözüm kapalı tavsiye edemem. Aynı mutfak, aynı tezgah, aynı bıçaklar belki ama sunum farklı..

İçinden yemek kokularının yükseldiği ‘duru, samimi ve derin’ bir film izlemek isterseniz; ‘The Lunchbox’..

7/10

imdb ~ fragman

Müzik: So Hideous - Laurestine (2015)

2016-09-11T18:00:00.000+03:00

So Hideous; Mono, Deafheaven, Envy kırması denebilecek, New York menşeli, blackgaze/screamo/post-rock/post-black metal grubu.

Geçen yıl çıkardıkları Laurestine'deki bazı pasajlar, Mono'nun ‘Hymn to the Immortal Wind’ isimli albümünden çıkıp gelmiş gibi..

Orkestral düzenlemeleri ile sinematik yapıya bürünmüş, birden fazla türün etkili şekilde harmanlandığı, duygusu yoğun bir albüm. Dinlerken ‘Canım Kardeşim’ izlemiş kadar oldum diyebilirim.

8/10

Backcountry (2014 - Adam MacDonald)

2016-09-11T17:39:00.000+03:00

Modern hayat içinde doğadan ve kendinden uzaklaşan insanoğlu, sürekli bastırmaya çalıştığı öze dönüş hissini, fırsat bulduğu an bir rahatlama seansına dönüştürmek için çaba sarfeder. Hemen hemen her gün monoton şekilde akıp giden bu konformist ve güvenlikli yaşamlar, doğa ile karşı karşıya geldiğinde, neler olabileceğini kestirmek zor değildir. Yine de insanın içinde taşıdığı fakat geriye doğru ittiği ‘doğa içinde var olma güdüsü’, güçlü ve derin bir enerjiye sahiptir.

Doğanın içinde bile kötülüğün ilk olarak yine insandan gelebileceğini düşünen çiftimiz, yaşadığı garipliklere anlam verme süreci içinde, ilişkilerini de tartma imkanı buluyor. Bu altmış dakikalık dingin ve uzun girizgah, son derece rahatsız edici ve gerilim dolu ‘karşılaşma’ anı ile doyuma ulaşıyor. Climax sonrası tahmin edilebilir herhangi bir yola sapmayan film, karakterin travmatik ruh halini yansıtma amaçlı kullanılan bulanık bakış açısı ve fona yerleşen müziğin etkisi ile oluşan halüsinatif atmosfer sayesinde, tabiat ana ile yapılan tedirgin edici bir dansa dönüşüyor.

Backcountry, benimsediği ‘gerçekçi’ ve ‘sade’ yaklaşım ile türe özgünlük katan bir yapım. Sırf gerilim olsun diye araya sokuşturulan hiçbir sahneye yer vermiyor. Netlik~bulanıklık, dinamik kamera hareketleri, yavaş çekim vb. teknik unsurları da amaca uygun ve ritmi destekler şekilde kullanmayı biliyor. Bir sahnede gerilimi tırmandırmak için müziğe eklemlenen ‘ayı sesi’nin zekice ve yaratıcı olduğunu da söylemek gerek.

‘Açık alanda sıkışmışlık hissi yaratan filmler’den hoşlanıyorsanız, gerçek olaylardan uyarlandığı söylenen Backcountry'e şans verin derim..

7/10

imdb ~ fragman

Jodorowsky's Dune (2013 - Frank Pavich)

2016-09-11T17:03:00.000+03:00

Bunu yapmak için deliliğin dokunuşuna ihtiyacınız var. Delilik olmadan başyapıt oluşturamazsınız. Pink Floyd ? Dali ? Orson Welles ya da diğerleri ? Belki de ‘Dune’ çok fazla delilik içeriyordu. Ama içinde birazcık delilik olmayan bir film, bütün dünyayayı fethedemez.

Çekilememiş bir filmin, çekilmiş bir filmden daha değerli olabileceğini düşündüren harikulade belgesel.

Alejandro Jodorowsky'nin yıllar öncesindeki süreci, sanki o anları yeniden yaşıyormuşcasına, tutkulu, içsel ve bildik deliliği ile anlattığı sahneler, başarısız bile olunsa insanın inandığı şey için savaşmasının ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.

David Lynch'in Dune'u ile ilgili konuştuğu bölümde, bir guru olarak tanımlanabilecek Jodo'nun yaşadığı egosal yükseliş (ya da ne derseniz deyin) ise görülmeye değer.

"LSD etkisinde bir film yapmak istedim" diyor Jodo ve çekilememiş olsa da saçtığı tohumların sinema tarihi içerisinde yeşerdiğini görmek, onu bu etkinin ötesine geçiriyor.

9/10

imdb ~ fragman

Truman (2015 - Cesc Gay)

2016-09-09T02:25:00.000+03:00

İçe oturan ve yansıtılmamaya çalışılan hüznü/acıyı samimi ve doğal şekilde aktaran bir dostluk, veda hikayesi... Anlatım dilindeki sadelik ve dinginlik dikkat çekici.

Karakterlerin içinde bulunduğu durumu, hislerini, bakışları ve gözleri ile anlatmayı başarabilmiş ‘Ricardo Darín’ ve ‘Javier Cámara’nın enfes oyunculuklarını görmek için bile izlenebilir.

İspanya'nın Oscar'ı sayılan ‘Goya’dan ‘en iyi film’, ‘en iyi yönetmen’, ‘en iyi erkek oyuncu’, ‘en iyi yardımcı erkek oyuncu’ ve ‘en iyi orijinal senaryo’ ödülleri ile dönmüş, geçtiğimiz yılın en güzel filmlerinden biri.

8.5/10

imdb ~ fragman

Müzik: Kurt Vile - Wakin on a Pretty Daze (2013)

2016-09-09T02:08:00.000+03:00

Black Books'taki ‘Bernard Black’ karakterinin yaşayış biçimine fon olabilecek şekilde tınlıyor albüm.

Kurt Vile'ın ‘çok da şeyimdeydi’ tarzındaki vokalinin, saykodelik melodiler ile birleşiminden doğan o gevşek/mayhoş atmosfer, zamanı yavaşlatıyor sanki..

Albümün işitsel konsepti içinde ayrıksı bi yerde duran ‘Never Run Away’ ise, hem enerjik ritmi hem de pamuk şekeri kıvamındaki klibi ile yaşam sevinci pompa ediyor.

8/10

Müzik: Baroness - Purple (2015)

2016-09-09T01:53:00.000+03:00

Mutluluk/hüzün ve çoşkunluk/dinginlik arasında gidip gelen melodileri ile bir duygu paleti inşa etmeyi başarabilmiş güzel ‘Baroness’ albümü.

‘Yellow & Green’de bazı şarkılara nüfuz etmiş o afyon tribi, saykodelik tınılar geriye itilmiş ve daha direkt, canlı bir sound elde edilmiş.

Grubun diskografisindeki en ‘basit’ ve ‘hafif’ albüm ‘Purple’. Ama bunu kötü anlamda değerlendirmemek gerekiyor. İlk albümden bugüne beste kalitesini bozmadan, ince dokunuşlarla yapılandırdıkları bir müzik bu. Keşke her grup -hangi yöne evrildiği önemsiz- böylesi olgun bir gelişim süreci sergileyebilse. "Artık onlar da genele hitap etme çabasında" demek yerine, beyne ve ruha ulaşanı doğru şekilde özümsemeye çalışmak lazım..

8/10

In the Heart of the Sea (2015 - Ron Howard)

2016-09-09T01:36:00.000+03:00

Yoğun efekt kullanımının yarattığı ruhsuzluktan muzdarip, ‘ama kapitalizmi eleştiriyor’ denilerek bi anlam katma uğraşına girilen, vaat ettiği Hollywood eğlencesinden de uzak, ‘Rush’ gibi kaliteli yapım sonrası ‘Ron Howard’ için atılmış bir geri adım..

Kitabın tohumlarının ekilmeye başlandığı anlatım süreci, kör göze parmak sınıf çatışması ve beyaz balinanın (Moby Dick) neye/ne kadar hizmet ettiğine dair meseleler üzerine konuşmanın gereği yok çünkü ortada bir mesele yok. Yaratılamamış..

Acımasız, vahşi ve açgözlü insanlığa dair yapılan vurgular da bir iki sahne ile geçiştirildiği için sadece o açıdan değerlendirip ‘evet, en azından bunu yansıtabilmişler’ diyemiyoruz.

Karizmatik aktör ‘Chris Hemsworth’, bu tarz bir film ve karakter için olabilecek en kötü başrol tercihi.. ‘Cillian Murphy’ gibi sağlam karakter oyuncusunu arada kaynatmayı başarmışlar. Filmi izlediğinde kendisi de şaşırmıştır yüksek ihtimal. Var mı yok mu belli değil.. ‘The Impossible’ ile çıkış yapan ve oynadığı ilk film olmasına karşın müthiş oyunculuk sergileyen ‘Tom Holland’ da neden bu filmde anlayamamış gibiydi..

Bu tarz yapımlarda karakter/oyuncu açısından tutunacak bir dal bulunamazsa; ‘başrolde balina vardı, en azından o bir derinliğe sahipti, tüm oyunculardan rol çalıyordu’ denir ya, hah, ortada kimlik sahibi bir balina da yok. ‘Metaforsal etki uyandırır belki’ diyerek suya bırakılmış yapaylık...

‘Belki Moby Dick'in okunmasını sağlar ve tek katkısı da bu olur’ benzeri yorum görmüştüm. O ilgiyi uyandıracak bir film bile yok ortada.

5/10

imdb ~ fragman

Müzik: Julianna Barwick - Will (2016)

2016-09-09T00:44:00.000+03:00

‘Hipnotik huzur’ müziği yapar ‘Barwick’.

Geçmiş ile rüyalar, hayaller ile gelecek arasında köprü kurar.

Tüm yaşadıklarınızı sünger gibi içine çekip, geriye sadece umudu bırakır.

Bir önceki albümüne isim olmuş, Yunan mitolojisinde ‘acı ve üzüntüyü yok eden ilaç’ anlamına gelen ‘Nepenthe’ kelimesi, ‘Barwick müziği’ni ifade eder aslında.

İyileştiricidir.

Sans Soleil (1983 - Chris Marker)

2016-09-09T00:04:00.000+03:00

Uzam, zaman ve hafızaya, gerçekliğe, tarihe, belgesele, sinemaya, hayata ve istemsiz şekilde inandığınız bazı şeylere bakışınızı değiştirecek deneysel bir başyapıt. Şiirsel, soyut, meditatif ve aynı zamanda melankolik..

Birbirinden bağımsız parçaların doğurduğu çoklu anlamlar içinde, izleyenin kendine ait bir ‘anlam’ örmeye başlaması, bu büyüleyici yaratımın en büyük başarısı..

10/10

imdb ~ fragman